Ennéade, liv., chap.
[3, 7, 52]	ἢ φέρεσθαι ὅπῃ ἂν ἐκεῖνα	ὠθῇ.	Αἵ τε γὰρ φαντασίαι τοῖς
[3, 3, 52]	φερομένων ᾗ τὰ σώματα ἄγει	ὠθοῦντα	ἡμᾶς ὥσπερ ἄψυχα σώματα. Τὰ
[3, 10, 52]	τῆς φύσεώς ἐσμεν, ὅταν μόνοι	ὦμεν·	καὶ τούς γε σπουδαίους τὰ
[3, 1, 52]	αὐτὴν εἰς τό τι πρᾶξαι	ὧν	πρότερον οὐκ ἐποίει. Ἢ αὐτῷ
[3, 5, 52]	ἂν καὶ οἱ ὄρνεις ποιητικοὶ	ὧν	σημαίνουσιν εἶεν καὶ πάντα, εἰς
[3, 3, 52]	ἐπιπνοίας· δεῖ γὰρ καὶ ἐνταῦθα	ὡρισμένον	τὸ μέλλον εἶναι. Καὶ σώμασι
[3, 7, 52]	ὄντα ὡς ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς	ὡρμημένα	ἡμῖν οὐδὲν καταλείψει, ἢ φέρεσθαι
[3, 6, 52]	αὐτὴν ἐχόντων σχέσιν; Οὐδὲ λεκτέον,	ὡς	ἄλλος ἄλλον ἰδὼν τῶν θεῶν
[3, 5, 52]	καὶ ἐν ταῖς διανοίαις ἐνορᾶται,	ὡς	ἂν ἀπ' ἄλλης ἀρχῆς τῶν
[3, 2, 52]	ὁρμὰς καὶ διαθέσεις ταύτῃ ἔχειν,	ὡς	ἂν ἐκεῖναι ποιῶσιν, ἀνάγκην ταύτην
[3, 8, 52]	εἰς σῶμα οὐκέτι πάντα κυρία,	ὡς	ἂν μεθ' ἑτέρων ταχθεῖσα. Τύχαι
[3, 5, 52]	ἄστρων κίνησις οὕτως ἕκαστα τίθησιν,	ὡς	ἂν πρὸς ἄλληλα στάσεως ἔχῃ
[3, 7, 52]	τῇ εἱμαρμένῃ. Τοιαῦτα δὲ ὄντα	ὡς	ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς ὡρμημένα ἡμῖν
[3, 8, 52]	καὶ τὴν ἑκάστου μετὰ ταύτης,	ὡς	ἀρχῆς οὐ σμικρᾶς οὔσης, πλέκειν
[3, 4, 52]	εἱρμὸν καὶ τὴν συμπλοκὴν ἀναιρεῖ.	Ὡς	γὰρ ἐν τοῖς ἡμετέροις μέρεσι
[3, 5, 52]	Ὅταν τοίνυν περὶ εὐγενείας λέγωσιν	ὡς	ἐξ ἐνδόξων τῶν πατέρων καὶ
[3, 7, 52]	ἄλλας αἰτίας ζητοῦντες οὐχ ἵστανται	ὡς	ἐπ' ἀρχῆς ταύτης. ~Τίς οὖν
[3, 4, 52]	τὰ πάντα ἑκάστου ταύτῃ κινουμένου	ὡς	μέρους, ᾗ τὸ ὅλον ἄγει,
[3, 5, 52]	γονεῦσιν ὅμοιοι καὶ τὰ εἴδη	ὡς	τὰ πολλὰ καί τινα τῶν
[3, 6, 52]	δέ, εἰ τἀναντία· ἀλλὰ μᾶλλον,	ὡς	φέρεται μὲν ταῦτα ἐπὶ σωτηρίᾳ
[3, 3, 52]	τὰ σώματα ἄγει ὠθοῦντα ἡμᾶς	ὥσπερ	ἄψυχα σώματα. Τὰ αὐτὰ δὲ
[3, 6, 52]	χρείαν τὴν τοῦ εἰς αὐτὰ	ὥσπερ	γράμματα βλέποντας τοὺς τὴν τοιαύτην
[3, 6, 52]	καὶ ὅτι ὑπὸ γῆν φέρονται,	ὥσπερ	διάφορόν τι πασχόντων, εἰ πρὸς
[3, 6, 52]	τὸ ἀνάλογον μεθοδεύοντας τὸ σημαινόμενον·	ὥσπερ	εἴ τις λέγοι, ἐπειδὴ ὑψηλὸς
[3, 4, 52]	ἡμέτερα βουλεύματα· οὐδὲ πράττομεν ἡμεῖς,	ὥσπερ	οὐδ' οἱ πόδες λακτίζουσιν, ἀλλ'
[3, 8, 52]	πάντα, οὐ γινομένης καὶ αὐτῆς,	ὥσπερ	τὰ ἄλλα, ἐκ σπερμάτων, ἀλλὰ
[3, 6, 52]	στάσιν χείρων ἢ κρείττων γίνεται·	ὥστε	εὐπαθοῦντας μὲν ἡμᾶς εὖ ποιεῖν,
[3, 4, 52]	ἀλλ' ἓν ἔσται τὰ πάντα.	Ὥστε	οὔτε ἡμεῖς ἡμεῖς οὔτε τι
[3, 3, 52]	γενόμενον τοῦτο, ὅτε γέγονε, πάντως.	Ὥστε	οὔτε πρόρρησις οὔτε μαντικὴ τὸ
[3, 8, 52]	ἠλλοίωσεν αὐτὰ μᾶλλον ἢ ἠλλοιώθη,	ὥστε	τὰ μὲν ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ
[3, 8, 52]	εἰς μέσον, τὰ πολλὰ ἤγαγον,	ὥστε	τὰ μὲν ποιεῖν διὰ ταῦτα,
[3, 10, 52]	πάσχειν τε μᾶλλον ἢ πράττειν.	Ὥστε	τοῦ μὲν μὴ φρονεῖν ἄλλα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007