Ennéade, liv., chap.
[3, 4, 52]	τὸ ἡγεμονοῦν κινουμένοις ἄλογον τὸ	καθ'	εἱμαρμένην λέγειν κινεῖσθαι οὐ γὰρ
[3, 10, 52]	εἶναι· καὶ ταῦτα ἴσως ὀρθὸν	καθ'	εἱμαρμένην λέγειν πράττειν, οἷς γε
[3, 7, 52]	ζῴων καὶ τὸ τῶν νηπίων	καθ'	ὁρμὰς τυφλὰς ἰόντων καὶ τὸ
[3, 10, 52]	καλὰ πράττειν} τοὺς δὲ ἄλλους,	καθ'	ὅσον ἂν ἀναπνεύσωσι συγχωρηθέντες τὰ
[3, 9, 52]	ἄλλοθεν ἦλθεν, ἀλλ' ἔνδοθεν ἀπὸ	καθαρᾶς	τῆς ψυχῆς, ἀπ' ἀρχῆς πρώτης
[3, 9, 52]	χρωμένη. Λόγον δὲ ὅταν ἡγεμόνα	καθαρὸν	καὶ ἀπαθῆ τὸν οἰκεῖον ἔχουσα
[3, 3, 52]	ἡγουμένην γεννᾶν ἀμφοτέρως μὲν ἄτοπον	καὶ	ἀδύνατον, ἀδυνατώτερον δέ, εἰ οἷόν
[3, 5, 52]	γονέας οἴκοθέν φησι καὶ κάλλος	καὶ	αἶσχος ἰέναι, ἀλλ' οὐ παρὰ
[3, 4, 52]	καὶ τὰς ἑκάστου καλάς τε	καὶ	αἰσχρὰς πράξεις παρ' αὐτοῦ ἑκάστου,
[3, 6, 52]	ἰδὼν τῶν θεῶν κατ' ἄλλην	καὶ	ἄλλην στάσιν χείρων ἢ κρείττων
[3, 6, 52]	σωτηρίᾳ τῶν ὅλων, παρέχεται δὲ	καὶ	ἄλλην χρείαν τὴν τοῦ εἰς
[3, 9, 52]	γίνεται· τί γὰρ ἂν ἔτι	καὶ	ἄλλο εἴη; Πάντων δὲ ληφθέντων
[3, 5, 52]	τε κατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους	{καὶ	ἅμα} ζῷά τε παντοδαπὰ καὶ
[3, 5, 52]	ἡ αὐτὴ σχέσις. Πῶς οὖν	καὶ	ἅμα μὲν ἀνθρώπους, ἅμα δὲ
[3, 1, 52]	τὰς τοιαύτας φορὰς ἀβουλήτους τε	καὶ	ἀναιτίους οὔσας. Ἢ γὰρ τὸ
[3, 5, 52]	πρὸς ἄλληλα στάσεως ἔχῃ μαρτυρίαις	καὶ	ἀνατολαῖς, δύσεσί τε καὶ παραβολαῖς.
[3, 2, 52]	ἐκεῖνα ἀνιέναι δι' αὐτῶν γενόμενα	καὶ	ἄνευ ἐκείνων οὐκ ἂν γενόμενα,
[3, 6, 52]	ἵππος μέν, ὅτι ἐξ ἵππου,	καὶ	ἄνθρωπος, ὅτι ἐξ ἀνθρώπου, καὶ
[3, 5, 52]	{καὶ ἅμα} ζῷά τε παντοδαπὰ	καὶ	ἀνθρώπους ἅμα γίνεσθαι· οἷς ἅπασιν
[3, 5, 52]	φυτά τε καὶ ζῷα, ἀλλὰ	καὶ	ἀνθρώπων εἴδη τε καὶ μεγέθη
[3, 9, 52]	Λόγον δὲ ὅταν ἡγεμόνα καθαρὸν	καὶ	ἀπαθῆ τὸν οἰκεῖον ἔχουσα ὁρμᾷ,
[3, 2, 52]	ταῖς τῶν ἄστρων πλανωμένων τε	καὶ	ἀπλανῶν σχέσεσι καὶ σχηματισμοῖς πρὸς
[3, 3, 52]	ἀναγκασθήσεται εἶναι, ὁ δὲ ἀριθμητικὴν	καὶ	ἀστρονομίαν ἐπισκέψεται, ὁ δὲ σοφὸς
[3, 7, 52]	σπερματικοὺς περαίνεται. Ἔστι μὲν οὖν	καὶ	αὕτη ἡ δόξα ἐγγὺς ἐκείνης
[3, 8, 52]	πλέκειν τὰ πάντα, οὐ γινομένης	καὶ	αὐτῆς, ὥσπερ τὰ ἄλλα, ἐκ
[3, 7, 52]	ὅλων ψυχῆς ἥκειν λεγούσης, εἰ	καὶ	βούλεταί τι ἡμῖν καὶ ἑκάστοις
[3, 6, 52]	σωμάτων δουλεύειν, οἷον γραμματικὸς τίς	καὶ	γεωμετρικὸς καὶ κυβευτικὸς καὶ τῶνδε
[3, 2, 52]	ἕκαστα ποιοῦντες καὶ οὕτως ἔχειν	καὶ	γίνεσθαι, ᾗ ἐκεῖνα συνέστη ποιεῖ
[3, 10, 52]	ὁ λόγος πάντα μὲν σημαίνεσθαι	καὶ	γίνεσθαι κατ' αἰτίας μὲν πάντα,
[3, 5, 52]	ἕκαστος ἐγίνετο, προείποι, ταῦτά φασι	καὶ	γίνεσθαι παρ' αὐτῶν οὐ σημαινόντων
[3, 5, 52]	ἀφ' ἧς προλέγουσι; Καὶ μὴν	καὶ	γονέων τύχας ἀπὸ τῶν παίδων
[3, 2, 52]	πάσχει, καὶ τὰς ἡμετέρας ὁρμὰς	καὶ	διαθέσεις ταύτῃ ἔχειν, ὡς ἂν
[3, 5, 52]	ἡμῶν ἀπὸ τοῦ παντὸς ἄττα,	καὶ	διαιρούμενον, τίνα μὲν ἡμεῖς ἐργαζόμεθα,
[3, 5, 52]	τε ἑκάστου, ὅπως τε τύχης	καὶ	διανοίας οὐχ ἥκιστα ἕξει. Ὁρᾶν
[3, 4, 52]	ἕκαστον εἶναι καὶ πράξεις ἡμετέρας	καὶ	διανοίας ὑπάρχειν καὶ τὰς ἑκάστου
[3, 10, 52]	εἱμαρμένην λέγειν πράττειν, οἷς γε	καὶ	δοκεῖ ἔξωθεν τὴν εἱμαρμένην αἴτιον
[3, 9, 52]	γίνεται· ἐν τοῖς ἔξωθεν δὲ	καὶ	εἴ τι ἐκ τῆς φορᾶς
[3, 1, 52]	Καὶ τοῦ τέκνου ὁ πατὴρ	καὶ	εἴ τι συνεργὸν ἔξωθεν εἰς
[3, 1, 52]	μὲν προσεχεῖς ἑκάστῳ ῥᾴδιον λαβεῖν	καὶ	εἰς ταύτας ἀνάγειν· οἷον τοῦ
[3, 5, 52]	καὶ ἐξ ἀδελφῶν ἀδελφῶν θανάτους	καὶ	ἐκ γυναικῶν τὰ περὶ τοὺς
[3, 5, 52]	οὐκ ἀνθρώποις ἔχουσι παρ' αὑτῶν	καὶ	ἐκ τῆς αὑτῶν φύσεως ἔργον.
[3, 2, 52]	δέ τις σώματα ἀρχὰς διδῷ	καὶ	ἐκ τούτων τὰ πάντα γίνεσθαι,
[3, 5, 52]	οἱ μάντεις προλέγουσιν. Ἔτι δὲ	καὶ	ἐκ τῶνδε ἀκριβέστερον ἄν τις
[3, 7, 52]	εἰ καὶ βούλεταί τι ἡμῖν	καὶ	ἑκάστοις χαρίζεσθαι εἰς τὸ παρ'
[3, 4, 52]	τῶν ἑαυτῶν. Ἀλλὰ γὰρ δεῖ	καὶ	ἕκαστον ἕκαστον εἶναι καὶ πράξεις
[3, 9, 52]	ὁρμὴν φατέον εἶναι ἐφ' ἡμῖν	καὶ	ἑκούσιον, καὶ τοῦτο εἶναι τὸ
[3, 8, 52]	σώματος οὖσα κυριωτάτη τε αὐτῆς	καὶ	ἐλευθέρα καὶ κοσμικῆς αἰτίας ἔξω·
[3, 9, 52]	βίας ἐπιθυμιῶν, αἳ προσελθοῦσαι ἄγουσι	καὶ	ἕλκουσι καὶ οὐκέτι ἔργα ἐῶσιν
[3, 5, 52]	γε τοῖς ἤθεσι πλείστη παραλλαγὴ	καὶ	ἐν ταῖς διανοίαις ἐνορᾶται, ὡς
[3, 8, 52]	ἢ δυνάμεσι τύραννος· ἡ δὲ	καὶ	ἐν τοῖς αὐτοῖς τούτοις ἀντέσχεν,
[3, 5, 52]	καὶ πρὸς τὰς ἐπιθυμίας ἐναντιώσεις	καὶ	ἐνταῦθα πρεπόντως λέγοιντο ἄν. Εἰ
[3, 3, 52]	ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἐπιπνοίας· δεῖ γὰρ	καὶ	ἐνταῦθα ὡρισμένον τὸ μέλλον εἶναι.
[3, 5, 52]	περὶ τῶν οὔπω γεγονότων λέγουσι	καὶ	ἐξ ἀδελφῶν ἀδελφῶν θανάτους καὶ
[3, 10, 52]	γε σπουδαίους τὰ καλὰ πράττειν	καὶ	ἐπ' αὐτοῖς {τὰ καλὰ πράττειν}
[3, 2, 52]	κατακούοντος τῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα	καὶ	ἐπὶ τὰ ἐπέκεινα αἴτια ἀνιόντων.
[3, 4, 52]	σκέλος τὸν αὐτὸν τρόπον εἰ	καὶ	ἐπὶ τοῦ παντὸς ἓν ἔσται
[3, 5, 52]	μεγέθη καὶ χρόας καὶ θυμοὺς	καὶ	ἐπιθυμίας ἐπιτηδεύματά τε καὶ ἤθη.
[3, 3, 52]	τέχνη; οὔτε ἥτις ἐξ ἐνθουσιασμοῦ	καὶ	ἐπιπνοίας· δεῖ γὰρ καὶ ἐνταῦθα
[3, 6, 52]	ἐπακολουθούσας, πῶς οὖν τὰ ἤθη	καὶ	ἐπιτηδεύματα καὶ μάλιστα οὐχ ὅσα
[3, 1, 52]	κατ' αἰτίας γίνεται τὰ γινόμενα	καὶ	ἔστι τὰ ὄντα, ἢ ἄνευ
[3, 5, 52]	μόνον τὰ ἄλλα φυτά τε	καὶ	ζῷα, ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπων εἴδη
[3, 5, 52]	ποιεῖ, οὐδὲ ταῦτα. Καὶ μὴν	καὶ	ἡ ὁμοιότης ἐν τοῖς εἴδεσι
[3, 6, 52]	ἐκ τοιοῦδε. Ἔστω δὲ συνεργὸς	καὶ	ἡ τοῦ παντὸς φορὰ συγχωροῦσα
[3, 5, 52]	ἡ δὲ φορὰ διοικοῦσα πάντα	καὶ	ἡ τῶν ἄστρων κίνησις οὕτως
[3, 2, 52]	αὐτῶν ἔργων; Καὶ τρόποι δὴ	καὶ	ἤθη διάφορα καὶ τύχαι ἐπὶ
[3, 5, 52]	θυμοὺς καὶ ἐπιθυμίας ἐπιτηδεύματά τε	καὶ	ἤθη. Κυρία ἄρα ἡ τοῦ
[3, 8, 52]	ἀντέσχεν, ἡ ἀγαθὴ τὴν φύσιν,	καὶ	ἠλλοίωσεν αὐτὰ μᾶλλον ἢ ἠλλοιώθη,
[3, 3, 52]	λόγοι ἀληθεῖς. Εἰ δὲ δὴ	καὶ	θεῖτό τις τοιαύτας ἀρχάς, οὐδ'
[3, 5, 52]	τε καὶ μεγέθη καὶ χρόας	καὶ	θυμοὺς καὶ ἐπιθυμίας ἐπιτηδεύματά τε
[3, 5, 52]	ἀνάγκης, μὴ πάντα ἐκείνοις ἀνατιθέναι·	καὶ	ἰέναι μὲν παρὰ τῶν τόπων
[3, 5, 52]	πρὸς τοὺς γονέας οἴκοθέν φησι	καὶ	κάλλος καὶ αἶσχος ἰέναι, ἀλλ'
[3, 7, 52]	ἐκείνης τῆς πᾶσαν καὶ σχέσιν	καὶ	κίνησιν ἡμετέραν τε καὶ πᾶσαν
[3, 8, 52]	κυριωτάτη τε αὐτῆς καὶ ἐλευθέρα	καὶ	κοσμικῆς αἰτίας ἔξω· ἐνεχθεῖσα δὲ
[3, 6, 52]	οἷον γραμματικὸς τίς καὶ γεωμετρικὸς	καὶ	κυβευτικὸς καὶ τῶνδε τίς εὑρετής;
[3, 9, 52]	ψυχῆς, ἀπ' ἀρχῆς πρώτης ἡγουμένης	καὶ	κυρίας, ἀλλ' οὐ πλάνην ἐξ
[3, 2, 52]	ποιοῦσαν ἕκαστα λέγοντες, εἱμαρμένην ταύτην	καὶ	κυριωτάτην αἰτίαν θέμενοι, αὐτὴν οὖσαν
[3, 3, 52]	ἐκ τούτων ἀτάκτως φορᾷ τάξιν	καὶ	λόγον καὶ ψυχὴν τὴν ἡγουμένην
[3, 6, 52]	οὖν τὰ ἤθη καὶ ἐπιτηδεύματα	καὶ	μάλιστα οὐχ ὅσα δοκεῖ κράσει
[3, 8, 52]	τι εἶναι συγχωρήσει προρρήσεις τε	καὶ	μαντείας οὐκ ἀναιρήσει; Ψυχὴν δὴ
[3, 5, 52]	ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπων εἴδη τε	καὶ	μεγέθη καὶ χρόας καὶ θυμοὺς
[3, 5, 52]	τῆς τούτων συμπαθείας αὐξόμενά τε	καὶ	μειούμενα καὶ τὰ ἄλλα παρ'
[3, 5, 52]	τῶν ἄστρων ἀφ' ἧς προλέγουσι;	Καὶ	μὴν καὶ γονέων τύχας ἀπὸ
[3, 5, 52]	μὴ ἐκεῖνα ποιεῖ, οὐδὲ ταῦτα.	Καὶ	μὴν καὶ ἡ ὁμοιότης ἐν
[3, 2, 52]	πιστούμενοι, ἕκαστα ἐντεῦθεν γίνεσθαι ἀξιοῦσι.	Καὶ	μὴν καὶ τὴν τῶν αἰτίων
[3, 5, 52]	ὡς ἐξ ἐνδόξων τῶν πατέρων	καὶ	μητέρων, πῶς ἔνι ποιεῖσθαι λέγειν
[3, 7, 52]	μαινομένων· ὁρμῶσι γὰρ καὶ οὗτοι·	καὶ	νὴ Δία καὶ πυρὸς ὁρμαὶ
[3, 1, 52]	ἀνάγειν· τοῦ ὑγιάσαι ἡ ἰατρικὴ	καὶ	ὁ ἰατρός. Καὶ τοῦ πλουτῆσαι
[3, 5, 52]	ἐκείνων ποιεῖσθαι τεκμαίρονται, ὁμοίως ἂν	καὶ	οἱ ὄρνεις ποιητικοὶ ὧν σημαίνουσιν
[3, 5, 52]	τὰ ἡμέτερα ἤδη τινὰ ὄντα	καὶ	οἰκεῖα ἡμῶν ἀπὸ τοῦ παντὸς
[3, 4, 52]	τε καὶ πεῖσιν, διοίκησιν μίαν	καὶ	οἷον εἱμαρμένην τοῦ φυτοῦ τις
[3, 7, 52]	~Λοιπὸν δὲ ἰδεῖν τὴν ἐπιπλέκουσαν	καὶ	οἷον συνείρουσαν ἀλλήλοις πάντα καὶ
[3, 1, 52]	ἧκον· οἷον σιτία τοιάδε ἢ	καὶ	ὀλίγῳ προσώτερα εὔρους εἰς παιδοποιίαν
[3, 1, 52]	ἢ γυνὴ ἐπιτήδειος εἰς τόκους.	Καὶ	ὅλως εἰς φύσιν. ~Μέχρι μὲν
[3, 6, 52]	θεῶν ὄντων πῶς ἂν δοθείη;	καὶ	ὅλως ὅσα λέγονται διδόναι κακὰ
[3, 1, 52]	τινα ἰδεῖν ἢ χρέος ἀπολαβεῖν·	καὶ	ὅλως τοῦ τάδε ἢ τάδε
[3, 5, 52]	ψυχῆς παθῶν. Οὐ μὴν ἀλλὰ	καὶ	ὁμοίων ὄντων τοῖς εἴδεσι παρὰ
[3, 5, 52]	καὶ παίδων διαθέσεις οἷαι ἔσονται	καὶ	ὁποίαις συνέσονται τύχαις ἀπὸ τῶν
[3, 9, 52]	τῶν ἔξω ψυχὴ πράττῃ τι	καὶ	ὁρμᾷ οἷον τυφλῇ τῇ φορᾷ
[3, 5, 52]	βουλὰς καὶ πάθη, κακίας τε	καὶ	ὁρμάς, ἡμῖν δὲ οὐδὲν διδοὺς
[3, 1, 52]	τοῦ τάδε ἢ τάδε ἑλέσθαι	καὶ	ὁρμῆσαι ἐπὶ τάδε τὸ φανῆναι
[3, 9, 52]	πρᾶξιν οὐδὲ τὴν διάθεσιν λεκτέον·	καὶ	ὅταν αὐτὴ παρ' αὑτῆς χείρων
[3, 3, 52]	σώματα αἴτια τῶν πάντων τιθεμένους,	καὶ	ὅτι θερμαίνειν μὲν καὶ ψύχειν
[3, 6, 52]	διδόναι κακὰ κακούμενοι, ὅτι δύνουσι	καὶ	ὅτι ὑπὸ γῆν φέρονται, ὥσπερ
[3, 2, 52]	μὴ ἐθελῆσαι χωρεῖν ῥᾳθύμου ἴσως	καὶ	οὐ κατακούοντος τῶν ἐπὶ τὰ
[3, 4, 52]	τὸ πᾶν ποιοῦν καὶ πάσχον	καὶ	οὐκ ἄλλο παρ' ἄλλου κατ'
[3, 9, 52]	αἳ προσελθοῦσαι ἄγουσι καὶ ἕλκουσι	καὶ	οὐκέτι ἔργα ἐῶσιν εἶναι, ἀλλὰ
[3, 7, 52]	τὸ τῶν μαινομένων· ὁρμῶσι γὰρ	καὶ	οὗτοι· καὶ νὴ Δία καὶ
[3, 5, 52]	πρῶτον μὲν ἐκεῖνο ῥητέον, ὅτι	καὶ	οὗτος ἕτερον τρόπον ἐκείνοις ἀνατίθησι
[3, 2, 52]	ἐπὶ τὰ πόρρω ἀξιοῦσιν ἰέναι·	καὶ	οὕτω δὴ ἀεὶ οὐχ ἱστάμενοι
[3, 2, 52]	συμπλοκαῖς πρὸς ἄλληλα ἕκαστα ποιοῦντες	καὶ	οὕτως ἔχειν καὶ γίνεσθαι, ᾗ
[3, 5, 52]	ἐκείνοις ἀνατίθησι τὰ ἡμέτερα, βουλὰς	καὶ	πάθη, κακίας τε καὶ ὁρμάς,
[3, 3, 52]	τὰ δὲ δὴ ψυχῆς ἔργα	καὶ	πάθη τίσι κινήσεσι τῶν ἀτόμων
[3, 5, 52]	ἀπὸ τῶν παίδων τῆς γενέσεως	καὶ	παίδων διαθέσεις οἷαι ἔσονται καὶ
[3, 5, 52]	ὄρνεις ποιητικοὶ ὧν σημαίνουσιν εἶεν	καὶ	πάντα, εἰς ἃ βλέποντες οἱ
[3, 2, 52]	τὴν τοῦ παντὸς φορὰν περιέχουσαν	καὶ	πάντα ποιοῦσαν τῇ κινήσει καὶ
[3, 7, 52]	φέρεται κατὰ ταύτην. Τοῦτο δὲ	καὶ	πάντες ὁρῶντες οὐκ ἀμφισβητοῦσιν, ἀλλὰ
[3, 7, 52]	οὖν τὴν πάντως πάντων ἀνάγκην,	καὶ	πάντων εἰλημμένων τῶν αἰτίων οὐκ
[3, 7, 52]	νὴ Δία καὶ πυρὸς ὁρμαὶ	καὶ	πάντων ὅσα δουλεύοντα τῇ αὐτῶν
[3, 4, 52]	κίνησιν, ἄλλο δὲ τὸ παραδεξάμενον	καὶ	παρ' αὐτοῦ τῇ ὁρμῇ κεχρημένον,
[3, 5, 52]	ἐν τῇ κράσει, ἰέναι δὲ	καὶ	παρὰ τῶν γειναμένων· τοῖς γοῦν
[3, 5, 52]	μαρτυρίαις καὶ ἀνατολαῖς, δύσεσί τε	καὶ	παραβολαῖς. Ἀπὸ τούτων γοῦν μαντευόμενοι
[3, 7, 52]	σχέσιν καὶ κίνησιν ἡμετέραν τε	καὶ	πᾶσαν ἐκ τῆς τῶν ὅλων
[3, 2, 52]	ᾗ ἐκεῖνα συνέστη ποιεῖ τε	καὶ	πάσχει, καὶ τὰς ἡμετέρας ὁρμὰς
[3, 4, 52]	ἓν ἔσται τὸ πᾶν ποιοῦν	καὶ	πάσχον καὶ οὐκ ἄλλο παρ'
[3, 4, 52]	πρὸς ἄλληλα συμπλοκήν, ποίησίν τε	καὶ	πεῖσιν, διοίκησιν μίαν καὶ οἷον
[3, 3, 52]	τε λέγειν, τὸ ἐξ ἀτόμων.	Καὶ	περὶ τούτων πολλοὶ εἴρηνται λόγοι
[3, 2, 52]	οἷον ἀτόμους, τῇ τούτων φορᾷ	καὶ	πληγαῖς καὶ συμπλοκαῖς πρὸς ἄλληλα
[3, 2, 52]	μὲν ἐνόσησεν, ὁ δ' οὔ;	Καὶ	πλούσιος, ὁ δὲ πένης ἐκ
[3, 5, 52]	αὐτῶν οὐ σημαινόντων μόνον, ἀλλὰ	καὶ	ποιούντων. Ὅταν τοίνυν περὶ εὐγενείας
[3, 2, 52]	ταύτην οὐ μόνον κινοῦσαν, ἀλλὰ	καὶ	ποιοῦσαν ἕκαστα λέγοντες, εἱμαρμένην ταύτην
[3, 4, 52]	δεῖ καὶ ἕκαστον ἕκαστον εἶναι	καὶ	πράξεις ἡμετέρας καὶ διανοίας ὑπάρχειν
[3, 4, 52]	πάντα διοίκησιν αὐτοῦ τὰ μέρη	καὶ	πρὸς ἄλληλα συμπλοκήν, ποίησίν τε
[3, 5, 52]	τὴν πρὸς τὸ πᾶν σχέσιν	καὶ	πρὸς ἥλιον μάλιστα· ἀκολουθεῖν δὲ
[3, 5, 52]	πρὸς τὰς κράσεις τῶν σωμάτων	καὶ	πρὸς τὰς ἐπιθυμίας ἐναντιώσεις καὶ
[3, 6, 52]	ἀεὶ ἐπὶ σφαίρας οὐρανίας φερομένων	καὶ	πρὸς τὴν γῆν τὴν αὐτὴν
[3, 2, 52]	μὲν οὖν τούτων ἐλθόντα ἀναπαύσασθαι	καὶ	πρὸς τὸ ἄνω μὴ ἐθελῆσαι
[3, 3, 52]	σώματα. Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα	καὶ	πρὸς τοὺς ἕτερα σώματα αἴτια
[3, 7, 52]	καὶ οὗτοι· καὶ νὴ Δία	καὶ	πυρὸς ὁρμαὶ καὶ πάντων ὅσα
[3, 2, 52]	τῇ τούτων φορᾷ καὶ πληγαῖς	καὶ	συμπλοκαῖς πρὸς ἄλληλα ἕκαστα ποιοῦντες
[3, 4, 52]	ἀνάγκη τὴν τούτων ἐφεξῆς συνέχειαν	καὶ	συμπλοκὴν εἱμαρμένην, οἷον εἰ φυτοῦ
[3, 7, 52]	δόξα ἐγγὺς ἐκείνης τῆς πᾶσαν	καὶ	σχέσιν καὶ κίνησιν ἡμετέραν τε
[3, 2, 52]	πλανωμένων τε καὶ ἀπλανῶν σχέσεσι	καὶ	σχηματισμοῖς πρὸς ἄλληλα, ἀπὸ τῆς
[3, 3, 52]	ἐνταῦθα ὡρισμένον τὸ μέλλον εἶναι.	Καὶ	σώμασι μὲν ἔσται παρὰ τῶν
[3, 6, 52]	σωματικῶς διδόντες, θερμότητας καὶ ψύξεις	καὶ	σωμάτων κράσεις ἐπακολουθούσας, πῶς οὖν
[3, 5, 52]	οὐχ ἥκιστα ἕξει. Ὁρᾶν δὲ	καὶ	τὰ ἄλλα ζῷά τε καὶ
[3, 5, 52]	συμπαθείας αὐξόμενά τε καὶ μειούμενα	καὶ	τὰ ἄλλα παρ' αὐτῶν πάσχοντα·
[3, 5, 52]	γειναμένων· τοῖς γοῦν γονεῦσιν ὅμοιοι	καὶ	τὰ εἴδη ὡς τὰ πολλὰ
[3, 1, 52]	τὸ φανῆναι ἑκάστῳ ταδὶ ποιεῖν.	Καὶ	τὰ μὲν ἐπὶ τὰς τέχνας
[3, 10, 52]	μὲν πάντα, διττὰς δὲ ταύτας·	καὶ	τὰ μὲν ὑπὸ ψυχῆς, τὰ
[3, 1, 52]	~Ἅπαντα τὰ γινόμενα	καὶ	τὰ ὄντα ἤτοι κατ' αἰτίας
[3, 2, 52]	καὶ πάντα ποιοῦσαν τῇ κινήσει	καὶ	ταῖς τῶν ἄστρων πλανωμένων τε
[3, 8, 52]	οὐδὲν καταλείψει ἀκολουθίαν τε τηρήσει	καὶ	τάξιν ἡμᾶς τέ τι εἶναι
[3, 4, 52]	πράξεις ἡμετέρας καὶ διανοίας ὑπάρχειν	καὶ	τὰς ἑκάστου καλάς τε καὶ
[3, 2, 52]	τὰ ἄλλα, ὅσα γίνεται, ἀλλὰ	καὶ	τὰς ἡμετέρας διανοήσεις ἐκ τῶν
[3, 2, 52]	συνέστη ποιεῖ τε καὶ πάσχει,	καὶ	τὰς ἡμετέρας ὁρμὰς καὶ διαθέσεις
[3, 2, 52]	τοῖς προτέροις ἀεὶ τὰ ὕστερα	καὶ	ταῦτα ἐπ' ἐκεῖνα ἀνιέναι δι'
[3, 10, 52]	μὴ φρονεῖν ἄλλα αἴτια εἶναι·	καὶ	ταῦτα ἴσως ὀρθὸν καθ' εἱμαρμένην
[3, 2, 52]	πάντα, διὰ πάντων φοιτήσασαν αἰτίαν	καὶ	ταύτην οὐ μόνον κινοῦσαν, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	ἀτόμοις εἴτε τοῖς στοιχείοις καλουμένοις	καὶ	τῇ ἐκ τούτων ἀτάκτως φορᾷ
[3, 8, 52]	μόνον τὴν τοῦ παντός, ἀλλὰ	καὶ	τὴν ἑκάστου μετὰ ταύτης, ὡς
[3, 2, 52]	ἂν ἐκεῖναι ποιῶσιν, ἀνάγκην ταύτην	καὶ	τὴν παρὰ τούτων εἰς τὰ
[3, 4, 52]	καὶ τῶν αἰτίων τὸν εἱρμὸν	καὶ	τὴν συμπλοκὴν ἀναιρεῖ. Ὡς γὰρ
[3, 2, 52]	ἐντεῦθεν γίνεσθαι ἀξιοῦσι. Καὶ μὴν	καὶ	τὴν τῶν αἰτίων ἐπιπλοκὴν πρὸς
[3, 5, 52]	ἰέναι μὲν παρὰ τῶν τόπων	καὶ	τῆς διαφορᾶς τοῦ περιέχοντος εἰς
[3, 4, 52]	τοῦτο τὸ σφοδρὸν τῆς ἀνάγκης	καὶ	τῆς τοιαύτης εἱμαρμένης αὐτὸ τοῦτο
[3, 10, 52]	ἄριστα παρ' ἡμῶν· ταύτης γὰρ	καὶ	τῆς φύσεώς ἐσμεν, ὅταν μόνοι
[3, 5, 52]	τὰ εἴδη ὡς τὰ πολλὰ	καί	τινα τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς
[3, 2, 52]	ἄλληλα καὶ τὸν ἄνωθεν εἱρμὸν	καὶ	τὸ ἕπεσθαι τοῖς προτέροις ἀεὶ
[3, 3, 52]	Ὅλως γὰρ τὸ ἡμέτερον ἔργον	καὶ	τὸ ζῴοις εἶναι ἀπολεῖται φερομένων
[3, 7, 52]	καὶ οἷον συνείρουσαν ἀλλήλοις πάντα	καὶ	τὸ πὼς ἐφ' ἑκάστου ἐπιφέρουσαν
[3, 7, 52]	τε τὸ ἡμέτερον ἔσται, οἷον	καὶ	τὸ τῶν ἄλλων ζῴων καὶ
[3, 7, 52]	νηπίων καθ' ὁρμὰς τυφλὰς ἰόντων	καὶ	τὸ τῶν μαινομένων· ὁρμῶσι γὰρ
[3, 7, 52]	καὶ τὸ τῶν ἄλλων ζῴων	καὶ	τὸ τῶν νηπίων καθ' ὁρμὰς
[3, 6, 52]	καὶ ἄνθρωπος, ὅτι ἐξ ἀνθρώπου,	καὶ	τοιόσδε, ὅτι ἐκ τοιοῦδε. Ἔστω
[3, 2, 52]	τῶν αἰτίων ἐπιπλοκὴν πρὸς ἄλληλα	καὶ	τὸν ἄνωθεν εἱρμὸν καὶ τὸ
[3, 1, 52]	ἡ ἰατρικὴ καὶ ὁ ἰατρός.	Καὶ	τοῦ πλουτῆσαι θησαυρὸς εὑρεθεὶς ἢ
[3, 1, 52]	ἐκ πόνων ἢ τέχνης χρηματίσασθαι.	Καὶ	τοῦ τέκνου ὁ πατὴρ καὶ
[3, 10, 52]	φύσεώς ἐσμεν, ὅταν μόνοι ὦμεν·	καὶ	τούς γε σπουδαίους τὰ καλὰ
[3, 9, 52]	εἶναι ἐφ' ἡμῖν καὶ ἑκούσιον,	καὶ	τοῦτο εἶναι τὸ ἡμέτερον ἔργον,
[3, 2, 52]	Διττοὺς δ' ἄν τις θέμενος	καὶ	τούτους οὐκ ἂν τοῦ ἀληθοῦς
[3, 2, 52]	πένης ἐκ τῶν αὐτῶν ἔργων;	Καὶ	τρόποι δὴ καὶ ἤθη διάφορα
[3, 2, 52]	τρόποι δὴ καὶ ἤθη διάφορα	καὶ	τύχαι ἐπὶ τὰ πόρρω ἀξιοῦσιν
[3, 9, 52]	μὲν οὖν ταῦτα, ὅσα προαιρέσει	καὶ	τύχαις κραθέντα γίνεται· τί γὰρ
[3, 4, 52]	εἱμαρμένης αὐτὸ τοῦτο τὴν εἱμαρμένην	καὶ	τῶν αἰτίων τὸν εἱρμὸν καὶ
[3, 2, 52]	μὲν ἥρπασεν, ὁ δ' οὔ;	Καὶ	τῶν ὁμοίων ἐκ τοῦ περιέχοντος
[3, 6, 52]	τίς καὶ γεωμετρικὸς καὶ κυβευτικὸς	καὶ	τῶνδε τίς εὑρετής; πονηρία δὲ
[3, 3, 52]	θερμαίνειν μὲν καὶ ψύχειν ἡμᾶς	καὶ	φθείρειν δὲ τὰ ἀσθενέστερα δύναται
[3, 5, 52]	καὶ τὰ ἄλλα ζῷά τε	καὶ	φυτὰ ἀπὸ τῆς τούτων συμπαθείας
[3, 5, 52]	ἀνθρώπων εἴδη τε καὶ μεγέθη	καὶ	χρόας καὶ θυμοὺς καὶ ἐπιθυμίας
[3, 6, 52]	σώματος πολλὰ σωματικῶς διδόντες, θερμότητας	καὶ	ψύξεις καὶ σωμάτων κράσεις ἐπακολουθούσας,
[3, 3, 52]	τιθεμένους, καὶ ὅτι θερμαίνειν μὲν	καὶ	ψύχειν ἡμᾶς καὶ φθείρειν δὲ
[3, 3, 52]	ἀτάκτως φορᾷ τάξιν καὶ λόγον	καὶ	ψυχὴν τὴν ἡγουμένην γεννᾶν ἀμφοτέρως
[3, 6, 52]	καὶ ὅλως ὅσα λέγονται διδόναι	κακὰ	κακούμενοι, ὅτι δύνουσι καὶ ὅτι
[3, 8, 52]	τοῖς δὲ συγχωρῆσαι μὴ μετὰ	κάκης.	~Ἀναγκαῖα μὲν οὖν ταῦτα, ὅσα
[3, 5, 52]	τὰ ἡμέτερα, βουλὰς καὶ πάθη,	κακίας	τε καὶ ὁρμάς, ἡμῖν δὲ
[3, 6, 52]	ὅλως ὅσα λέγονται διδόναι κακὰ	κακούμενοι,	ὅτι δύνουσι καὶ ὅτι ὑπὸ
[3, 6, 52]	εὐπαθοῦντας μὲν ἡμᾶς εὖ ποιεῖν,	κακοῦν	δέ, εἰ τἀναντία· ἀλλὰ μᾶλλον,
[3, 10, 52]	καὶ τούς γε σπουδαίους τὰ	καλὰ	πράττειν καὶ ἐπ' αὐτοῖς {τὰ
[3, 10, 52]	ὅσον ἂν ἀναπνεύσωσι συγχωρηθέντες τὰ	καλὰ	πράττειν, οὐκ ἄλλοθεν λαβόντας τὸ
[3, 10, 52]	πράττειν καὶ ἐπ' αὐτοῖς {τὰ	καλὰ	πράττειν} τοὺς δὲ ἄλλους, καθ'
[3, 4, 52]	διανοίας ὑπάρχειν καὶ τὰς ἑκάστου	καλάς	τε καὶ αἰσχρὰς πράξεις παρ'
[3, 5, 52]	τοὺς γονέας οἴκοθέν φησι καὶ	κάλλος	καὶ αἶσχος ἰέναι, ἀλλ' οὐ
[3, 3, 52]	εἴτε ἀτόμοις εἴτε τοῖς στοιχείοις	καλουμένοις	καὶ τῇ ἐκ τούτων ἀτάκτως
[3, 2, 52]	τούτων εἰς τὰ ὄντα εἰσάγουσι.	Κἂν	ἄλλα δέ τις σώματα ἀρχὰς
[3, 1, 52]	αὐτὴν δὲ ἐνέργειαν ποιουμένων ἀεὶ	κατ'	αἰτίας ἅπαντα λεκτέον γίνεσθαι, τὸ
[3, 1, 52]	γινόμενα καὶ τὰ ὄντα ἤτοι	κατ'	αἰτίας γίνεται τὰ γινόμενα καὶ
[3, 10, 52]	πάντα μὲν σημαίνεσθαι καὶ γίνεσθαι	κατ'	αἰτίας μὲν πάντα, διττὰς δὲ
[3, 4, 52]	ἕτερον ἐχούσας, οὐ δὴ ἀληθὲς	κατ'	αἰτίας τὰ πάντα γίγνεσθαι, ἀλλ'
[3, 1, 52]	ὅλως ἐκινήθη. Γιγνομένων δὲ πάντων	κατ'	αἰτίας τὰς μὲν προσεχεῖς ἑκάστῳ
[3, 4, 52]	καὶ οὐκ ἄλλο παρ' ἄλλου	κατ'	αἰτίας τὴν ἀναγωγὴν ἀεὶ ἐφ'
[3, 3, 52]	ἐκ πλαγίων, ὅπῃ ἔτυχεν, ἄλλαι	κατ'	ἄλλα. Οὐδὲν δὴ τακτῶς τάξεώς
[3, 6, 52]	ἄλλος ἄλλον ἰδὼν τῶν θεῶν	κατ'	ἄλλην καὶ ἄλλην στάσιν χείρων
[3, 7, 52]	τι πλέον ἔσται τῆς ὁρμῆς	κατ'	ἐκεῖνα γεννωμένης· τοιοῦτόν τε τὸ
[3, 7, 52]	τιθεμένην μίαν, ἀφ' ἧς πάντα	κατὰ	λόγους σπερματικοὺς περαίνεται. Ἔστι μὲν
[3, 10, 52]	Πραττούσας δὲ ψυχὰς ὅσα πράττουσι	κατὰ	μὲν λόγον ποιούσας ὀρθὸν παρ'
[3, 3, 52]	οὐδ' οὕτως ἀναγκαῖον οὔτε τὴν	κατὰ	πάντων ἀνάγκην οὔτε τὴν ἄλλως
[3, 3, 52]	ψυχὴ τοῖς τοῦ σώματος παθήμασι;	Κατὰ	ποίας δὲ φορὰς ἀτόμων ὁ
[3, 6, 52]	~Ἀλλὰ γὰρ γίγνεται μὲν ἕκαστα	κατὰ	τὰς αὐτῶν φύσεις, ἵππος μέν,
[3, 7, 52]	τοῖς προηγησαμένοις αἵ τε ὁρμαὶ	κατὰ	ταύτας ἔσονται, ὄνομά τε μόνον
[3, 7, 52]	δουλεύοντα τῇ αὐτῶν κατασκευῇ φέρεται	κατὰ	ταύτην. Τοῦτο δὲ καὶ πάντες
[3, 5, 52]	ἐπὶ γῆς διαφέροντας ἀλλήλων εἶναι	κατά	τε τὴν πρὸς τὸ πᾶν
[3, 6, 52]	τὰ μέλλοντα ἐκ τῶν σχημάτων	κατὰ	τὸ ἀνάλογον μεθοδεύοντας τὸ σημαινόμενον·
[3, 4, 52]	γὰρ ἐν τοῖς ἡμετέροις μέρεσι	κατὰ	τὸ ἡγεμονοῦν κινουμένοις ἄλογον τὸ
[3, 5, 52]	παρὰ φορᾶς ἄστρων. Εὔλογόν τε	κατὰ	τοὺς αὐτοὺς χρόνους {καὶ ἅμα}
[3, 2, 52]	παντὸς ἀρχὴν ἐλθόντες ἀπ' αὐτῆς	κατάγουσι	πάντα, διὰ πάντων φοιτήσασαν αἰτίαν
[3, 2, 52]	χωρεῖν ῥᾳθύμου ἴσως καὶ οὐ	κατακούοντος	τῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα καὶ
[3, 5, 52]	δὲ οὐδὲν διδοὺς λίθοις φερομένοις	καταλείπει	εἶναι, ἀλλ' οὐκ ἀνθρώποις ἔχουσι
[3, 8, 52]	ταύτας ἐπελθοῦσα ἀναίτιόν τε οὐδὲν	καταλείψει	ἀκολουθίαν τε τηρήσει καὶ τάξιν
[3, 7, 52]	μιᾶς ἀρχῆς ὡρμημένα ἡμῖν οὐδὲν	καταλείψει,	ἢ φέρεσθαι ὅπῃ ἂν ἐκεῖνα
[3, 7, 52]	πάντων ὅσα δουλεύοντα τῇ αὐτῶν	κατασκευῇ	φέρεται κατὰ ταύτην. Τοῦτο δὲ
[3, 3, 52]	κινήσονται τὴν μὲν εἰς τὸ	κάτω	ἔστω γάρ τι κάτω τὴν
[3, 3, 52]	τὸ κάτω ἔστω γάρ τι	κάτω	τὴν δ' ἐκ πλαγίων, ὅπῃ
[3, 3, 52]	τις; Ποίᾳ γὰρ πληγῇ ἢ	κάτω	φερομένης ἢ ὁπουοῦν προσκρουούσης ἐν
[3, 1, 52]	ἀναίτιον οὐ παραδεκτέον, οὔτε παρεγκλίσεσι	κεναῖς	χώραν διδόντα οὔτε κινήσει σωμάτων
[3, 4, 52]	καὶ παρ' αὐτοῦ τῇ ὁρμῇ	κεχρημένον,	ἀλλ' ἐκεῖνό ἐστι πρῶτον τὸ
[3, 4, 52]	ἄλογον τὸ καθ' εἱμαρμένην λέγειν	κινεῖσθαι	οὐ γὰρ ἄλλο μὲν τὸ
[3, 2, 52]	διανοήσεις ἐκ τῶν ἐκείνης ἰέναι	κινημάτων,	οἷον ζῴου μορίων κινουμένων ἑκάστων
[3, 4, 52]	ἀλλ' ἐκεῖνό ἐστι πρῶτον τὸ	κινῆσαν	τὸ σκέλος τὸν αὐτὸν τρόπον
[3, 1, 52]	οὔτε ψυχῆς ὁρμῇ ἐμπλήκτῳ μηδενὸς	κινήσαντος	αὐτὴν εἰς τό τι πρᾶξαι
[3, 2, 52]	περιέχουσαν καὶ πάντα ποιοῦσαν τῇ	κινήσει	καὶ ταῖς τῶν ἄστρων πλανωμένων
[3, 1, 52]	παρεγκλίσεσι κεναῖς χώραν διδόντα οὔτε	κινήσει	σωμάτων τῇ ἐξαίφνης, ἣ οὐδενὸς
[3, 3, 52]	ψυχῆς ἔργα καὶ πάθη τίσι	κινήσεσι	τῶν ἀτόμων ἀναθήσει τις; Ποίᾳ
[3, 3, 52]	ἐν λογισμοῖς ἢ ὁρμαῖς ἢ	κινήσεσιν	ἀναγκαίαις εἶναι ἢ ὅλως εἶναι;
[3, 4, 52]	ἄλλο μὲν τὸ ἐνδεδωκὸς τὴν	κίνησιν,	ἄλλο δὲ τὸ παραδεξάμενον καὶ
[3, 7, 52]	τῆς πᾶσαν καὶ σχέσιν καὶ	κίνησιν	ἡμετέραν τε καὶ πᾶσαν ἐκ
[3, 5, 52]	πάντα καὶ ἡ τῶν ἄστρων	κίνησις	οὕτως ἕκαστα τίθησιν, ὡς ἂν
[3, 3, 52]	τὰς ἀτόμους εἶναι. Αὗται τοίνυν	κινήσονται	τὴν μὲν εἰς τὸ κάτω
[3, 4, 52]	ἡμετέροις μέρεσι κατὰ τὸ ἡγεμονοῦν	κινουμένοις	ἄλογον τὸ καθ' εἱμαρμένην λέγειν
[3, 4, 52]	περαίνει τὰ πάντα ἑκάστου ταύτῃ	κινουμένου	ὡς μέρους, ᾗ τὸ ὅλον
[3, 2, 52]	ἰέναι κινημάτων, οἷον ζῴου μορίων	κινουμένων	ἑκάστων οὐκ ἐξ αὑτῶν, ἐκ
[3, 2, 52]	αἰτίαν καὶ ταύτην οὐ μόνον	κινοῦσαν,	ἀλλὰ καὶ ποιοῦσαν ἕκαστα λέγοντες,
[3, 8, 52]	τε αὐτῆς καὶ ἐλευθέρα καὶ	κοσμικῆς	αἰτίας ἔξω· ἐνεχθεῖσα δὲ εἰς
[3, 9, 52]	ταῦτα, ὅσα προαιρέσει καὶ τύχαις	κραθέντα	γίνεται· τί γὰρ ἂν ἔτι
[3, 5, 52]	θερμότητας ἢ ψύξεις ἐν τῇ	κράσει,	ἰέναι δὲ καὶ παρὰ τῶν
[3, 8, 52]	δὲ ἡ χείρων. Ἡ γὰρ	κράσει	σώματός τι ἐνδιδοῦσα ἐπιθυμεῖν ἢ
[3, 6, 52]	καὶ μάλιστα οὐχ ὅσα δοκεῖ	κράσει	σωμάτων δουλεύειν, οἷον γραμματικὸς τίς
[3, 6, 52]	θερμότητας καὶ ψύξεις καὶ σωμάτων	κράσεις	ἐπακολουθούσας, πῶς οὖν τὰ ἤθη
[3, 5, 52]	ἰόντων. Αἵ τε πρὸς τὰς	κράσεις	τῶν σωμάτων καὶ πρὸς τὰς
[3, 8, 52]	ὅπῃ ἐθέλει ἄγειν. Πλείω δὲ	κρατεῖ	ἡ ἀμείνων, ἐλάττω δὲ ἡ
[3, 8, 52]	ποιεῖν διὰ ταῦτα, τὰ δὲ	κρατοῦσαν	αὐτὴν ταῦτα ὅπῃ ἐθέλει ἄγειν.
[3, 6, 52]	καὶ ἄλλην στάσιν χείρων ἢ	κρείττων	γίνεται· ὥστε εὐπαθοῦντας μὲν ἡμᾶς
[3, 6, 52]	γραμματικὸς τίς καὶ γεωμετρικὸς καὶ	κυβευτικὸς	καὶ τῶνδε τίς εὑρετής; πονηρία
[3, 8, 52]	ἑτέρων ταχθεῖσα. Τύχαι δὲ τὰ	κύκλῳ	πάντα, οἷς συνέπεσεν ἐλθοῦσα εἰς
[3, 10, 52]	δὲ δι' ἄλλας αἰτίας τὰς	κύκλῳ.	Πραττούσας δὲ ψυχὰς ὅσα πράττουσι
[3, 5, 52]	ἐπιθυμίας ἐπιτηδεύματά τε καὶ ἤθη.	Κυρία	ἄρα ἡ τοῦ παντὸς πάντων
[3, 8, 52]	δὲ εἰς σῶμα οὐκέτι πάντα	κυρία,	ὡς ἂν μεθ' ἑτέρων ταχθεῖσα.
[3, 9, 52]	ἀπ' ἀρχῆς πρώτης ἡγουμένης καὶ	κυρίας,	ἀλλ' οὐ πλάνην ἐξ ἀγνοίας
[3, 8, 52]	Ἄνευ μὲν οὖν σώματος οὖσα	κυριωτάτη	τε αὐτῆς καὶ ἐλευθέρα καὶ
[3, 2, 52]	ἕκαστα λέγοντες, εἱμαρμένην ταύτην καὶ	κυριωτάτην	αἰτίαν θέμενοι, αὐτὴν οὖσαν τὰ
[3, 10, 52]	ὅταν φρονῶσι, μόνον δὲ οὐ	κωλυθέντας.
[3, 7, 52]	γίνεσθαι· οὐδὲν γὰρ ἔτι τὸ	κωλῦσον	ἢ ἄλλως γενέσθαι ποιῆσον, εἰ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007