Ennéade, liv., chap.
[3, 2, 52]	τῶν αὐτῶν γενομένων, οἷον τῆς	σελήνης	φανείσης, ὁ μὲν ἥρπασεν, ὁ
[3, 6, 52]	λέγοι, ἐπειδὴ ὑψηλὸς ὁ ὄρνις,	σημαίνει	ὑψηλάς τινας πράξεις. ~Λοιπὸν δὲ
[3, 10, 52]	φησιν ὁ λόγος πάντα μὲν	σημαίνεσθαι	καὶ γίνεσθαι κατ' αἰτίας μὲν
[3, 6, 52]	κατὰ τὸ ἀνάλογον μεθοδεύοντας τὸ	σημαινόμενον·	ὥσπερ εἴ τις λέγοι, ἐπειδὴ
[3, 5, 52]	καὶ γίνεσθαι παρ' αὐτῶν οὐ	σημαινόντων	μόνον, ἀλλὰ καὶ ποιούντων. Ὅταν
[3, 5, 52]	καὶ οἱ ὄρνεις ποιητικοὶ ὧν	σημαίνουσιν	εἶεν καὶ πάντα, εἰς ἃ
[3, 1, 52]	ἄλλο παρ' ἄλλου ἧκον· οἷον	σιτία	τοιάδε ἢ καὶ ὀλίγῳ προσώτερα
[3, 4, 52]	ἐστι πρῶτον τὸ κινῆσαν τὸ	σκέλος	τὸν αὐτὸν τρόπον εἰ καὶ
[3, 8, 52]	μετὰ ταύτης, ὡς ἀρχῆς οὐ	σμικρᾶς	οὔσης, πλέκειν τὰ πάντα, οὐ
[3, 3, 52]	καὶ ἀστρονομίαν ἐπισκέψεται, ὁ δὲ	σοφὸς	ἔσται; Ὅλως γὰρ τὸ ἡμέτερον
[3, 7, 52]	ἀφ' ἧς πάντα κατὰ λόγους	σπερματικοὺς	περαίνεται. Ἔστι μὲν οὖν καὶ
[3, 8, 52]	αὐτῆς, ὥσπερ τὰ ἄλλα, ἐκ	σπερμάτων,	ἀλλὰ πρωτουργοῦ αἰτίας οὔσης. Ἄνευ
[3, 10, 52]	μόνοι ὦμεν· καὶ τούς γε	σπουδαίους	τὰ καλὰ πράττειν καὶ ἐπ'
[3, 5, 52]	τίθησιν, ὡς ἂν πρὸς ἄλληλα	στάσεως	ἔχῃ μαρτυρίαις καὶ ἀνατολαῖς, δύσεσί
[3, 6, 52]	θεῶν κατ' ἄλλην καὶ ἄλλην	στάσιν	χείρων ἢ κρείττων γίνεται· ὥστε
[3, 3, 52]	πάντα εἴτε ἀτόμοις εἴτε τοῖς	στοιχείοις	καλουμένοις καὶ τῇ ἐκ τούτων
[3, 10, 52]	ἄλλους, καθ' ὅσον ἂν ἀναπνεύσωσι	συγχωρηθέντες	τὰ καλὰ πράττειν, οὐκ ἄλλοθεν
[3, 8, 52]	τὰ μὲν ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ	συγχωρῆσαι	μὴ μετὰ κάκης. ~Ἀναγκαῖα μὲν
[3, 8, 52]	τάξιν ἡμᾶς τέ τι εἶναι	συγχωρήσει	προρρήσεις τε καὶ μαντείας οὐκ
[3, 6, 52]	καὶ ἡ τοῦ παντὸς φορὰ	συγχωροῦσα	τὸ πολὺ τοῖς γινομένοις, ἔστωσαν
[3, 5, 52]	καὶ φυτὰ ἀπὸ τῆς τούτων	συμπαθείας	αὐξόμενά τε καὶ μειούμενα καὶ
[3, 2, 52]	τούτων φορᾷ καὶ πληγαῖς καὶ	συμπλοκαῖς	πρὸς ἄλληλα ἕκαστα ποιοῦντες καὶ
[3, 4, 52]	αἰτίων τὸν εἱρμὸν καὶ τὴν	συμπλοκὴν	ἀναιρεῖ. Ὡς γὰρ ἐν τοῖς
[3, 4, 52]	τὴν τούτων ἐφεξῆς συνέχειαν καὶ	συμπλοκὴν	εἱμαρμένην, οἷον εἰ φυτοῦ ἐκ
[3, 4, 52]	τὰ μέρη καὶ πρὸς ἄλληλα	συμπλοκήν,	ποίησίν τε καὶ πεῖσιν, διοίκησιν
[3, 7, 52]	ἰδεῖν τὴν ἐπιπλέκουσαν καὶ οἷον	συνείρουσαν	ἀλλήλοις πάντα καὶ τὸ πὼς
[3, 8, 52]	δὲ τὰ κύκλῳ πάντα, οἷς	συνέπεσεν	ἐλθοῦσα εἰς μέσον, τὰ πολλὰ
[3, 1, 52]	ὁ πατὴρ καὶ εἴ τι	συνεργὸν	ἔξωθεν εἰς παιδοποιίαν ἄλλο παρ'
[3, 6, 52]	ὅτι ἐκ τοιοῦδε. Ἔστω δὲ	συνεργὸς	καὶ ἡ τοῦ παντὸς φορὰ
[3, 5, 52]	διαθέσεις οἷαι ἔσονται καὶ ὁποίαις	συνέσονται	τύχαις ἀπὸ τῶν πατέρων περὶ
[3, 2, 52]	ἔχειν καὶ γίνεσθαι, ᾗ ἐκεῖνα	συνέστη	ποιεῖ τε καὶ πάσχει, καὶ
[3, 4, 52]	ἀκολούθων ἀνάγκη τὴν τούτων ἐφεξῆς	συνέχειαν	καὶ συμπλοκὴν εἱμαρμένην, οἷον εἰ
[3, 9, 52]	εἴ τι ἐκ τῆς φορᾶς	συντελεῖται.	Ὅταν μὲν οὖν ἀλλοιωθεῖσα παρὰ
[3, 6, 52]	δύνοιεν, ἀλλ' οὐκ ἀεὶ ἐπὶ	σφαίρας	οὐρανίας φερομένων καὶ πρὸς τὴν
[3, 4, 52]	Ἀλλὰ πρῶτον μὲν τοῦτο τὸ	σφοδρὸν	τῆς ἀνάγκης καὶ τῆς τοιαύτης
[3, 2, 52]	ἄστρων πλανωμένων τε καὶ ἀπλανῶν	σχέσεσι	καὶ σχηματισμοῖς πρὸς ἄλληλα, ἀπὸ
[3, 5, 52]	περὶ τοὺς γονεῖς πρὶν τὴν	σχέσιν	γενέσθαι ταύτην τῶν ἄστρων ἀφ'
[3, 5, 52]	ἰδὼν εἰς τὴν τῶν ἄστρων	σχέσιν,	ἣν εἶχον ὅτε ἕκαστος ἐγίνετο,
[3, 7, 52]	ἐγγὺς ἐκείνης τῆς πᾶσαν καὶ	σχέσιν	καὶ κίνησιν ἡμετέραν τε καὶ
[3, 5, 52]	τε τὴν πρὸς τὸ πᾶν	σχέσιν	καὶ πρὸς ἥλιον μάλιστα· ἀκολουθεῖν
[3, 5, 52]	ὅτι εἰς τὴν τῶν ἄστρων	σχέσιν	ὁρῶντες περὶ ἑκάστων λέγουσι τὰ
[3, 6, 52]	τὴν γῆν τὴν αὐτὴν ἐχόντων	σχέσιν;	Οὐδὲ λεκτέον, ὡς ἄλλος ἄλλον
[3, 5, 52]	αὐτὰ εἶναι, οἷς ἡ αὐτὴ	σχέσις.	Πῶς οὖν καὶ ἅμα μὲν
[3, 5, 52]	ἂν οὖν ἡ ἐπὶ ἑκάστου	σχέσις	τῶν ἄστρων ποιοῖ, ἃ ἤδη
[3, 2, 52]	τε καὶ ἀπλανῶν σχέσεσι καὶ	σχηματισμοῖς	πρὸς ἄλληλα, ἀπὸ τῆς ἐκ
[3, 5, 52]	δὲ τὰ ἄλλα διὰ τῶν	σχημάτων;	~Ἀλλὰ γὰρ γίγνεται μὲν ἕκαστα
[3, 6, 52]	ἀναγινώσκειν τὰ μέλλοντα ἐκ τῶν	σχημάτων	κατὰ τὸ ἀνάλογον μεθοδεύοντας τὸ
[3, 8, 52]	αἰτίας ἔξω· ἐνεχθεῖσα δὲ εἰς	σῶμα	οὐκέτι πάντα κυρία, ὡς ἂν
[3, 3, 52]	ὡρισμένον τὸ μέλλον εἶναι. Καὶ	σώμασι	μὲν ἔσται παρὰ τῶν ἀτόμων
[3, 3, 52]	ἐφεξῆς τὰ τῶν ἄλλων ἐπισκεπτέον.	~Σώμασι	μὲν οὖν ἐπιτρέψαι τὰ πάντα
[3, 3, 52]	εἶναι ἀπολεῖται φερομένων ᾗ τὰ	σώματα	ἄγει ὠθοῦντα ἡμᾶς ὥσπερ ἄψυχα
[3, 3, 52]	ταῦτα καὶ πρὸς τοὺς ἕτερα	σώματα	αἴτια τῶν πάντων τιθεμένους, καὶ
[3, 2, 52]	εἰσάγουσι. Κἂν ἄλλα δέ τις	σώματα	ἀρχὰς διδῷ καὶ ἐκ τούτων
[3, 3, 52]	ἄγει ὠθοῦντα ἡμᾶς ὥσπερ ἄψυχα	σώματα.	Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα καὶ
[3, 2, 52]	οὐχ ἱστάμενοι οἱ μὲν ἀρχὰς	σωματικὰς	θέμενοι, οἷον ἀτόμους, τῇ τούτων
[3, 6, 52]	πρὸς τὰ τοῦ σώματος πολλὰ	σωματικῶς	διδόντες, θερμότητας καὶ ψύξεις καὶ
[3, 8, 52]	αἰτίας οὔσης. Ἄνευ μὲν οὖν	σώματος	οὖσα κυριωτάτη τε αὐτῆς καὶ
[3, 3, 52]	δὴ ἐναντιῶται ψυχὴ τοῖς τοῦ	σώματος	παθήμασι; Κατὰ ποίας δὲ φορὰς
[3, 6, 52]	ἔστωσαν δὲ πρὸς τὰ τοῦ	σώματος	πολλὰ σωματικῶς διδόντες, θερμότητας καὶ
[3, 8, 52]	ἡ χείρων. Ἡ γὰρ κράσει	σώματός	τι ἐνδιδοῦσα ἐπιθυμεῖν ἢ ὀργίζεσθαι
[3, 6, 52]	μάλιστα οὐχ ὅσα δοκεῖ κράσει	σωμάτων	δουλεύειν, οἷον γραμματικὸς τίς καὶ
[3, 5, 52]	τε πρὸς τὰς κράσεις τῶν	σωμάτων	καὶ πρὸς τὰς ἐπιθυμίας ἐναντιώσεις
[3, 6, 52]	διδόντες, θερμότητας καὶ ψύξεις καὶ	σωμάτων	κράσεις ἐπακολουθούσας, πῶς οὖν τὰ
[3, 1, 52]	κεναῖς χώραν διδόντα οὔτε κινήσει	σωμάτων	τῇ ἐξαίφνης, ἣ οὐδενὸς προηγησαμένου
[3, 6, 52]	ὡς φέρεται μὲν ταῦτα ἐπὶ	σωτηρίᾳ	τῶν ὅλων, παρέχεται δὲ καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007