Ennéade, liv., chap.
[3, 7, 52]	τυφλὰς ἰόντων καὶ τὸ τῶν	μαινομένων·	ὁρμῶσι γὰρ καὶ οὗτοι· καὶ
[3, 5, 52]	πᾶν σχέσιν καὶ πρὸς ἥλιον	μάλιστα·	ἀκολουθεῖν δὲ τοῖς τόποις οὐ
[3, 6, 52]	τὰ ἤθη καὶ ἐπιτηδεύματα καὶ	μάλιστα	οὐχ ὅσα δοκεῖ κράσει σωμάτων
[3, 8, 52]	τὴν φύσιν, καὶ ἠλλοίωσεν αὐτὰ	μᾶλλον	ἢ ἠλλοιώθη, ὥστε τὰ μὲν
[3, 10, 52]	τὰ αὑτῶν πράττειν, πάσχειν τε	μᾶλλον	ἢ πράττειν. Ὥστε τοῦ μὲν
[3, 6, 52]	κακοῦν δέ, εἰ τἀναντία· ἀλλὰ	μᾶλλον,	ὡς φέρεται μὲν ταῦτα ἐπὶ
[3, 8, 52]	εἶναι συγχωρήσει προρρήσεις τε καὶ	μαντείας	οὐκ ἀναιρήσει; Ψυχὴν δὴ δεῖ
[3, 5, 52]	πάντα, εἰς ἃ βλέποντες οἱ	μάντεις	προλέγουσιν. Ἔτι δὲ καὶ ἐκ
[3, 5, 52]	καὶ παραβολαῖς. Ἀπὸ τούτων γοῦν	μαντευόμενοι	προλέγουσι περί τε τῶν ἐν
[3, 3, 52]	πάντως. Ὥστε οὔτε πρόρρησις οὔτε	μαντικὴ	τὸ παράπαν ἂν εἴη, οὔτε
[3, 5, 52]	ἂν πρὸς ἄλληλα στάσεως ἔχῃ	μαρτυρίαις	καὶ ἀνατολαῖς, δύσεσί τε καὶ
[3, 5, 52]	καὶ ἀνθρώπων εἴδη τε καὶ	μεγέθη	καὶ χρόας καὶ θυμοὺς καὶ
[3, 8, 52]	οὐκέτι πάντα κυρία, ὡς ἂν	μεθ'	ἑτέρων ταχθεῖσα. Τύχαι δὲ τὰ
[3, 6, 52]	τῶν σχημάτων κατὰ τὸ ἀνάλογον	μεθοδεύοντας	τὸ σημαινόμενον· ὥσπερ εἴ τις
[3, 1, 52]	ἐποίει. Ἢ αὐτῷ γε τούτῳ	μείζων	ἄν τις ἔχοι αὐτὴν ἀνάγκη
[3, 5, 52]	τούτων συμπαθείας αὐξόμενά τε καὶ	μειούμενα	καὶ τὰ ἄλλα παρ' αὐτῶν
[3, 3, 52]	γὰρ καὶ ἐνταῦθα ὡρισμένον τὸ	μέλλον	εἶναι. Καὶ σώμασι μὲν ἔσται
[3, 6, 52]	τοιαύτην γραμματικὴν εἰδότας ἀναγινώσκειν τὰ	μέλλοντα	ἐκ τῶν σχημάτων κατὰ τὸ
[3, 1, 52]	δὲ τῶν γινομένων ἢ ὄντων	μὲν	ἀεί, οὐ τὴν αὐτὴν δὲ
[3, 1, 52]	ἄνευ αἰτίας ἄμφω· ἢ τὰ	μὲν	ἄνευ αἰτίας, τὰ δὲ μετ'
[3, 5, 52]	σχέσις. Πῶς οὖν καὶ ἅμα	μὲν	ἀνθρώπους, ἅμα δὲ τὰ ἄλλα
[3, 2, 52]	δὴ ἀεὶ οὐχ ἱστάμενοι οἱ	μὲν	ἀρχὰς σωματικὰς θέμενοι, οἷον ἀτόμους,
[3, 3, 52]	ψυχὴν τὴν ἡγουμένην γεννᾶν ἀμφοτέρως	μὲν	ἄτοπον καὶ ἀδύνατον, ἀδυνατώτερον δέ,
[3, 1, 52]	πάντα, τὰ δὲ ὄντα τὰ	μὲν	αὐτῶν ἐστι μετ' αἰτίας, τὰ
[3, 2, 52]	ἂν τοῦ ἀληθοῦς ἀποτυγχάνοι. Οἱ	μὲν	γὰρ ἀφ' ἑνός τινος τὰ
[3, 3, 52]	ποίας δὲ φορὰς ἀτόμων ὁ	μὲν	γεωμετρικὸς ἀναγκασθήσεται εἶναι, ὁ δὲ
[3, 1, 52]	αἰτίας ἐν ἀμφοτέροις· ἢ τὰ	μὲν	γινόμενα μετ' αἰτίας πάντα, τὰ
[3, 3, 52]	εἶναι. Αὗται τοίνυν κινήσονται τὴν	μὲν	εἰς τὸ κάτω ἔστω γάρ
[3, 6, 52]	τῶν σχημάτων; ~Ἀλλὰ γὰρ γίγνεται	μὲν	ἕκαστα κατὰ τὰς αὐτῶν φύσεις,
[3, 5, 52]	φορά. Πρὸς δὴ ταῦτα πρῶτον	μὲν	ἐκεῖνο ῥητέον, ὅτι καὶ οὗτος
[3, 2, 52]	ἐκ τοῦ περιέχοντος ἡκόντων ὁ	μὲν	ἐνόσησεν, ὁ δ' οὔ; Καὶ
[3, 1, 52]	ἑκάστῳ ταδὶ ποιεῖν. Καὶ τὰ	μὲν	ἐπὶ τὰς τέχνας ἀνάγειν· τοῦ
[3, 3, 52]	τὸ μέλλον εἶναι. Καὶ σώμασι	μὲν	ἔσται παρὰ τῶν ἀτόμων πάσχειν
[3, 8, 52]	μᾶλλον ἢ ἠλλοιώθη, ὥστε τὰ	μὲν	ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ συγχωρῆσαι μὴ
[3, 6, 52]	ἢ κρείττων γίνεται· ὥστε εὐπαθοῦντας	μὲν	ἡμᾶς εὖ ποιεῖν, κακοῦν δέ,
[3, 5, 52]	παντὸς ἄττα, καὶ διαιρούμενον, τίνα	μὲν	ἡμεῖς ἐργαζόμεθα, τίνα δὲ πάσχομεν
[3, 2, 52]	οἷον τῆς σελήνης φανείσης, ὁ	μὲν	ἥρπασεν, ὁ δ' οὔ; Καὶ
[3, 3, 52]	πάντων τιθεμένους, καὶ ὅτι θερμαίνειν	μὲν	καὶ ψύχειν ἡμᾶς καὶ φθείρειν
[3, 10, 52]	δὲ ψυχὰς ὅσα πράττουσι κατὰ	μὲν	λόγον ποιούσας ὀρθὸν παρ' αὑτῶν
[3, 10, 52]	μᾶλλον ἢ πράττειν. Ὥστε τοῦ	μὲν	μὴ φρονεῖν ἄλλα αἴτια εἶναι·
[3, 1, 52]	μετ' αἰτίας· ἢ ἀνάπαλιν τὰ	μὲν	ὄντα μετ' αἰτίας πάντα, τὰ
[3, 6, 52]	κατὰ τὰς αὐτῶν φύσεις, ἵππος	μέν,	ὅτι ἐξ ἵππου, καὶ ἄνθρωπος,
[3, 9, 52]	ἐκ τῆς φορᾶς συντελεῖται. Ὅταν	μὲν	οὖν ἀλλοιωθεῖσα παρὰ τῶν ἔξω
[3, 3, 52]	τὰ τῶν ἄλλων ἐπισκεπτέον. ~Σώμασι	μὲν	οὖν ἐπιτρέψαι τὰ πάντα εἴτε
[3, 7, 52]	κατὰ λόγους σπερματικοὺς περαίνεται. Ἔστι	μὲν	οὖν καὶ αὕτη ἡ δόξα
[3, 8, 52]	ἀλλὰ πρωτουργοῦ αἰτίας οὔσης. Ἄνευ	μὲν	οὖν σώματος οὖσα κυριωτάτη τε
[3, 9, 52]	συγχωρῆσαι μὴ μετὰ κάκης. ~Ἀναγκαῖα	μὲν	οὖν ταῦτα, ὅσα προαιρέσει καὶ
[3, 7, 52]	παρ' ἡμῶν ποιεῖν τι. Ἔχει	μὲν	οὖν τὴν πάντως πάντων ἀνάγκην,
[3, 2, 52]	Καὶ ὅλως εἰς φύσιν. ~Μέχρι	μὲν	οὖν τούτων ἐλθόντα ἀναπαύσασθαι καὶ
[3, 1, 52]	οὐδὲν αὐτῶν μετ' αἰτίας. Ἐπὶ	μὲν	οὖν τῶν ἀιδίων τὰ μὲν
[3, 1, 52]	πάντα, τὰ δὲ γινόμενα τὰ	μὲν	οὕτως, τὰ δὲ ἐκείνως, ἢ
[3, 5, 52]	αἰσχρῶν ποίησιν ἀνατιθέναι. ~Ἀλλ' ἴσως	μὲν	οὐχ οὕτως ἕκαστα περαίνεται, ἡ
[3, 10, 52]	σημαίνεσθαι καὶ γίνεσθαι κατ' αἰτίας	μὲν	πάντα, διττὰς δὲ ταύτας· καὶ
[3, 5, 52]	πάντα ἐκείνοις ἀνατιθέναι· καὶ ἰέναι	μὲν	παρὰ τῶν τόπων καὶ τῆς
[3, 8, 52]	τὰ πολλὰ ἤγαγον, ὥστε τὰ	μὲν	ποιεῖν διὰ ταῦτα, τὰ δὲ
[3, 1, 52]	δὲ πάντων κατ' αἰτίας τὰς	μὲν	προσεχεῖς ἑκάστῳ ῥᾴδιον λαβεῖν καὶ
[3, 1, 52]	μὲν οὖν τῶν ἀιδίων τὰ	μὲν	πρῶτα εἰς ἄλλα αἴτια ἀνάγειν
[3, 10, 52]	δή φησιν ὁ λόγος πάντα	μὲν	σημαίνεσθαι καὶ γίνεσθαι κατ' αἰτίας
[3, 6, 52]	τἀναντία· ἀλλὰ μᾶλλον, ὡς φέρεται	μὲν	ταῦτα ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ὅλων,
[3, 4, 52]	λέγειν κινεῖσθαι οὐ γὰρ ἄλλο	μὲν	τὸ ἐνδεδωκὸς τὴν κίνησιν, ἄλλο
[3, 5, 52]	φύσεως ἔργον. Ἀλλὰ χρὴ διδόναι	μὲν	τὸ ἡμέτερον ἡμῖν, ἥκειν δὲ
[3, 4, 52]	τις εἶναι λέγοι; Ἀλλὰ πρῶτον	μὲν	τοῦτο τὸ σφοδρὸν τῆς ἀνάγκης
[3, 10, 52]	διττὰς δὲ ταύτας· καὶ τὰ	μὲν	ὑπὸ ψυχῆς, τὰ δὲ δι'
[3, 4, 52]	Ὡς γὰρ ἐν τοῖς ἡμετέροις	μέρεσι	κατὰ τὸ ἡγεμονοῦν κινουμένοις ἄλογον
[3, 4, 52]	ἐπὶ πάντα διοίκησιν αὐτοῦ τὰ	μέρη	καὶ πρὸς ἄλληλα συμπλοκήν, ποίησίν
[3, 4, 52]	πάντα ἑκάστου ταύτῃ κινουμένου ὡς	μέρους,	ᾗ τὸ ὅλον ἄγει, φερομένων
[3, 4, 52]	πόδες λακτίζουσιν, ἀλλ' ἡμεῖς διὰ	μερῶν	τῶν ἑαυτῶν. Ἀλλὰ γὰρ δεῖ
[3, 8, 52]	πάντα, οἷς συνέπεσεν ἐλθοῦσα εἰς	μέσον,	τὰ πολλὰ ἤγαγον, ὥστε τὰ
[3, 1, 52]	μὲν ἄνευ αἰτίας, τὰ δὲ	μετ'	αἰτίας ἐν ἀμφοτέροις· ἢ τὰ
[3, 1, 52]	δὲ ἐκείνως, ἢ οὐδὲν αὐτῶν	μετ'	αἰτίας. Ἐπὶ μὲν οὖν τῶν
[3, 1, 52]	δ' ἄνευ αἰτίας, ἢ οὐδὲν	μετ'	αἰτίας· ἢ ἀνάπαλιν τὰ μὲν
[3, 1, 52]	ἢ ἀνάπαλιν τὰ μὲν ὄντα	μετ'	αἰτίας πάντα, τὰ δὲ γινόμενα
[3, 1, 52]	ἀμφοτέροις· ἢ τὰ μὲν γινόμενα	μετ'	αἰτίας πάντα, τὰ δὲ ὄντα
[3, 1, 52]	ὄντα τὰ μὲν αὐτῶν ἐστι	μετ'	αἰτίας, τὰ δ' ἄνευ αἰτίας,
[3, 8, 52]	ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ συγχωρῆσαι μὴ	μετὰ	κάκης. ~Ἀναγκαῖα μὲν οὖν ταῦτα,
[3, 8, 52]	παντός, ἀλλὰ καὶ τὴν ἑκάστου	μετὰ	ταύτης, ὡς ἀρχῆς οὐ σμικρᾶς
[3, 2, 52]	τόκους. Καὶ ὅλως εἰς φύσιν.	~Μέχρι	μὲν οὖν τούτων ἐλθόντα ἀναπαύσασθαι
[3, 9, 52]	εἶναι τὸ ἡμέτερον ἔργον, ὃ	μὴ	ἄλλοθεν ἦλθεν, ἀλλ' ἔνδοθεν ἀπὸ
[3, 1, 52]	τις ἔχοι αὐτὴν ἀνάγκη τὸ	μὴ	αὐτῆς εἶναι, φέρεσθαι δὲ τὰς
[3, 2, 52]	ἀναπαύσασθαι καὶ πρὸς τὸ ἄνω	μὴ	ἐθελῆσαι χωρεῖν ῥᾳθύμου ἴσως καὶ
[3, 5, 52]	ἔσται τὰ ποιοῦντα, ἢ εἰ	μὴ	ἐκεῖνα ποιεῖ, οὐδὲ ταῦτα. Καὶ
[3, 8, 52]	μὲν ἑτεροιῶσαι, τοῖς δὲ συγχωρῆσαι	μὴ	μετὰ κάκης. ~Ἀναγκαῖα μὲν οὖν
[3, 7, 52]	τῶν αἰτίων οὐκ ἔστιν ἕκαστον	μὴ	οὐ γίνεσθαι· οὐδὲν γὰρ ἔτι
[3, 5, 52]	τίνα δὲ πάσχομεν ἐξ ἀνάγκης,	μὴ	πάντα ἐκείνοις ἀνατιθέναι· καὶ ἰέναι
[3, 4, 52]	πράξεις παρ' αὐτοῦ ἑκάστου, ἀλλὰ	μὴ	τῷ παντὶ τὴν γοῦν τῶν
[3, 10, 52]	ἢ πράττειν. Ὥστε τοῦ μὲν	μὴ	φρονεῖν ἄλλα αἴτια εἶναι· καὶ
[3, 1, 52]	τὸ ἐπιθυμητὸν ἐκίνησεν· ἤ, εἰ	μηδὲν	ὀρεκτὸν ἐκίνησεν, {ἢ} οὐδ' ἂν
[3, 1, 52]	ὑπέστη, οὔτε ψυχῆς ὁρμῇ ἐμπλήκτῳ	μηδενὸς	κινήσαντος αὐτὴν εἰς τό τι
[3, 5, 52]	ἀλόγων τῆς ψυχῆς παθῶν. Οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ ὁμοίων ὄντων τοῖς
[3, 5, 52]	ἄστρων ἀφ' ἧς προλέγουσι; Καὶ	μὴν	καὶ γονέων τύχας ἀπὸ τῶν
[3, 5, 52]	ἐκεῖνα ποιεῖ, οὐδὲ ταῦτα. Καὶ	μὴν	καὶ ἡ ὁμοιότης ἐν τοῖς
[3, 2, 52]	ἕκαστα ἐντεῦθεν γίνεσθαι ἀξιοῦσι. Καὶ	μὴν	καὶ τὴν τῶν αἰτίων ἐπιπλοκὴν
[3, 5, 52]	ἐξ ἐνδόξων τῶν πατέρων καὶ	μητέρων,	πῶς ἔνι ποιεῖσθαι λέγειν ταῦτα,
[3, 4, 52]	ταῦτα ἀρχῆς ἰέναι. ~Ἀλλ' ἆρα	μία	τις ψυχὴ διὰ παντὸς διήκουσα
[3, 7, 52]	ἐφ' ἑκάστου ἐπιφέρουσαν ἀρχὴν τιθεμένην	μίαν,	ἀφ' ἧς πάντα κατὰ λόγους
[3, 4, 52]	ποίησίν τε καὶ πεῖσιν, διοίκησιν	μίαν	καὶ οἷον εἱμαρμένην τοῦ φυτοῦ
[3, 7, 52]	Τοιαῦτα δὲ ὄντα ὡς ἀπὸ	μιᾶς	ἀρχῆς ὡρμημένα ἡμῖν οὐδὲν καταλείψει,
[3, 9, 52]	τὸν οἰκεῖον ἔχουσα ὁρμᾷ, ταύτην	μόνην	τὴν ὁρμὴν φατέον εἶναι ἐφ'
[3, 10, 52]	καὶ τῆς φύσεώς ἐσμεν, ὅταν	μόνοι	ὦμεν· καὶ τούς γε σπουδαίους
[3, 5, 52]	γίνεσθαι παρ' αὐτῶν οὐ σημαινόντων	μόνον,	ἀλλὰ καὶ ποιούντων. Ὅταν τοίνυν
[3, 10, 52]	λαβόντας τὸ φρονεῖν, ὅταν φρονῶσι,	μόνον	δὲ οὐ κωλυθέντας.
[3, 2, 52]	φοιτήσασαν αἰτίαν καὶ ταύτην οὐ	μόνον	κινοῦσαν, ἀλλὰ καὶ ποιοῦσαν ἕκαστα
[3, 2, 52]	αὐτὴν οὖσαν τὰ πάντα· οὐ	μόνον	τὰ ἄλλα, ὅσα γίνεται, ἀλλὰ
[3, 5, 52]	ἀκολουθεῖν δὲ τοῖς τόποις οὐ	μόνον	τὰ ἄλλα φυτά τε καὶ
[3, 8, 52]	ἐπεισφέροντας εἰς τὰ ὄντα, οὐ	μόνον	τὴν τοῦ παντός, ἀλλὰ καὶ
[3, 7, 52]	κατὰ ταύτας ἔσονται, ὄνομά τε	μόνον	τὸ ἐφ' ἡμῖν ἔσται· οὐ
[3, 2, 52]	ἐκείνης ἰέναι κινημάτων, οἷον ζῴου	μορίων	κινουμένων ἑκάστων οὐκ ἐξ αὑτῶν,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/05/2007