Pages
[409]	ταῖς πόλεσιν ποιεῖν. Οὗτος δ'	αὖ	ἐρωτώμενος τὴν φιλίαν ἀγαθόν τ'
[408]	μήπω προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ ἐκείνους	αὖ	ἑτέρους; Ἢ δεῖ τὸν Σωκράτη
[407]	ἀδίκους ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ'	αὖ	τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν καὶ
[407]	θαυμαστῶς ὡς ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν	αὖ	φῇς τὸ ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς
[410]	ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς δὲ φίλους	εὖ	ποιεῖν. Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν
[409]	τέχνη, οἷον ἡ τεκτονικὴ τὸ	εὖ,	τὸ καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε
[407]	καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε	οὐ	δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι' ἄγνοιαν
[407]	τὴν πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ'	οὐ	διὰ τὴν ἐν τῷ ποδὶ
[409]	ὁμόνοιαν (καὶ) ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ'	οὐ	δόξαν. ~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν
[407]	γιγνομένους περὶ τὰ χρήματα, πῶς	οὐ	καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ
[410]	τάχ' ἂν περὶ δικαιοσύνης, ὡς	οὐ	μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης ἐπιστήμονι, διότι
[410]	ἐπιστήμονι, διότι καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις.	Οὐ	μὴν τό γε ἐμὸν οὕτως
[410]	~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ	λόγου	ἀποροῦντες, (οἱ παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν
[410]	ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα	οἴου	με νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ
[408]	τὸν βίον ἐστὶν ἄρα, καθάπερ	πλοίου	παραδόντι τὰ πηδάλια τῆς διανοίας
[410]	τὸν ἔπαινον (περὶ αὐτῆς, ὡς	πολλοῦ	τοῖς ἀνθρώποις ἀξία, καὶ περὶ
[410]	λόγῳ ἔλεγες οἷον τὸ σῶμά	μου	φύσει ὂν οἵας θεραπείας δεῖται,
[409]	ἄλλην ἢ δικαιοσύνην. Εἰπόντος δ'	ἐμοῦ	μή μοι τὸ ὄνομα μόνον
[406]	~Κλειτόφων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κλειτοφῶντα τὸν	Ἀριστωνύμου	τις ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι
[407]	μὴν σοῦ γε ὠφελεῖν με	προθυμουμένου	μὴ ὑπομένειν· δῆλον γὰρ ὡς
[408]	ἡμῶν ἐπ' ἀρετήν; Ὡς ὄντος	μόνου	τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι
[409]	μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική	πού	τις λέγεται τέχνη· ταύτης δ'
[407]	νικᾶν ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ παντὸς	τρόπου	τό γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ
[407]	λέγειν. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αἰσχρὸν μὴν	σοῦ	γε ὠφελεῖν με προθυμουμένου μὴ
[406]	ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς ἐμοὶ περὶ	σοῦ	γενομένους λόγους πρὸς Λυσίαν· τὰ
[410]	ἃ καὶ νυνδὴ διῆλθον. Καί	σου	δεόμενος λέγω μηδαμῶς ἄλλως ποιεῖν,
[407]	ὦ Σώκρατες, ἐγὼ ὅταν ἀκούω	σοῦ	θαμὰ λέγοντος, καὶ μάλα ἄγαμαι
[410]	ἔχουσι λέγειν· τὴν δὲ ὑπὸ	σοῦ	λεγομένην δικαιοσύνην ἢ ὁμόνοιαν, ὅποι
[408]	τὶ μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ	σοῦ	πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος τίς ὁ
[408]	χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ	τοῦ	γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ τῇ
[406]	φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως	τοῦ	δέοντος· εἰ δέ μοι δίδως
[410]	δόξαν. ~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν	τοῦ	λόγου ἀποροῦντες, (οἱ παρόντες ἱκανοὶ
[407]	ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν τοιοῦτον,	τοῦ	μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ δὲ
[410]	ἀνθρώπῳ, ὦ Σώκρατες, ἄξιον εἶναι	τοῦ	παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν
[410]	προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον	τοῦ	πρὸς τέλος ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα
[410]	εἰ περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ	τοῦ	σώματος δεῖν μὴ ἀμελεῖν, τὸ
[408]	ἐπιμέλειαν πᾶσαν ποιεῖσθαι, καὶ ὅσα	τοῦ	σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ
[408]	ἂν εἴ τις ἡμᾶς προύτρεπεν	τοῦ	σώματος ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, μηδὲν προνοοῦντας
[410]	ἅπασαι αἱ τέχναι, καὶ περὶ	ὅτου	εἰσὶν ἔχουσι λέγειν· τὴν δὲ
[408]	τε καὶ κτώμεθα, τούτου δ'	αὐτοῦ	μηδεμίαν τέχνην μηδὲ μηχανήν, ὅπως
[408]	ὡς διδακτὸν ἀρετὴ καὶ πάντων	ἑαυτοῦ	δεῖ μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ'
[408]	γὰρ δὴ μὴ ἐπίσταται τῇ	ἑαυτοῦ	λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ
[408]	τῇ τῶν ἄλλων, οὐδὲ τῇ	ἑαυτοῦ,	οὐδ' ἄλλῳ τῶν ὀργάνων οὐδὲ
[408]	ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα,	τούτου	δ' αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην μηδὲ
[408]	ἐπ' ἀρετήν; Ὡς ὄντος μόνου	τούτου,	ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι τῷ
[407]	ἐπίσταται χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν τὴν	τούτου	χρῆσιν· εἰ δή τις μὴ
[406]	μετὰ Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι, τὴν	Θρασυμάχου	δὲ συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις,
[409]	τὴν τέχνην εἶναι ἥνπερ ἀκούεις	σὺ	λέγοντος, ἔφη, Σωκράτους, οὐκ ἄλλην
[408]	τῶν ἀνθρώπων κυβερνητικήν, ἣν δὴ	σὺ	πολιτικήν, ὦ Σώκρατες, ἐπονομάζεις πολλάκις,
[410]	ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ γ' ἐθέλεις	σὺ	τούτων μὲν ἤδη παύσασθαι (πρὸς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010