Pages
[409]	(τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι,	ἃ	δὴ οὐκ ἔστιν τέχνη. Λεγέσθω
[407]	τοὺς παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας	ἃ	δὴ παιδείαν ἀρετῆς εἶναι τελέαν
[410]	οὕτως εἰρηκέναι τὰ τούτοις ἑξῆς,	ἃ	καὶ νυνδὴ διῆλθον. Καί σου
[409]	καὶ ταῦτα οὖσαν. ~Εἰ δ'	ἐπανηρόμεθα	τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις
[408]	ἔφην, ὑμεῖς, πῶς ποτε νῦν	ἀποδεχόμεθα	τὴν Σωκράτους προτροπὴν ἡμῶν ἐπ'
[410]	ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα	διαπονούμεθα,	ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα
[408]	καὶ ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα	διαπονούμεθά	τε καὶ κτώμεθα, τούτου δ'
[408]	σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ	κτώμεθα,	τούτου δ' αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην
[410]	ἀλλ' οὐ δόξαν. ~Ὅτε δὴ	ἐνταῦθα	ἦμεν τοῦ λόγου ἀποροῦντες, (οἱ
[407]	παύσουσι ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι	διά	γε ταύτην τὴν πλημμέλειαν καὶ
[410]	οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ κοινωνεῖν.	Διὰ	ταῦτα δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον
[407]	πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ' οὐ	διὰ	τὴν ἐν τῷ ποδὶ πρὸς
[407]	(νῦν πλείω ποιεῖσθαι πάντ' ἄνδρα	ἰδίᾳ	θ' ἅμα καὶ δημοσίᾳ συμπάσας
[407]	ὡς αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς ἡ	ἀδικία·	πῶς οὖν δή τις τό
[409]	Καὶ τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ	οἰκία	τε καὶ τεκτονικὴ τὸ μὲν
[408]	ἄρα, καθάπερ πλοίου παραδόντι τὰ	πηδάλια	τῆς διανοίας ἄλλῳ, τῷ μαθόντι
[410]	δίκαιος οὐδένα· πάντα γὰρ ἐπ'	ὠφελίᾳ	πάντας δρᾶν. Ταῦτα δὲ οὐχ
[410]	αὐτῆς, ὡς πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις	ἀξία,	καὶ περὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν
[410]	ἔλεγον ὅτι καὶ ἡ ἰατρικὴ	ὁμόνοιά	τίς ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ
[407]	ἄνδρα ἰδίᾳ θ' ἅμα καὶ	δημοσίᾳ	συμπάσας τὰς πόλεις. Ταῦτ' οὖν,
[406]	τις ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι	Λυσίᾳ	διαλεγόμενος τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους
[408]	ποιεῖσθαι, καὶ ὅσα τοῦ σώματος	ἕνεκα	διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα, τούτου
[410]	ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς δέ, (ἧς	ἕνεκα	τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ
[410]	δὴ ὑπομείνας χρόνον (καὶ) λιπαρῶν	ἀπείρηκα,	νομίσας σε τὸ μὲν προτρέπειν
[407]	ἀκούω σοῦ θαμὰ λέγοντος, καὶ	μάλα	ἄγαμαι καὶ θαυμαστῶς ὡς ἐπαινῶ.
[410]	δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς	ἀλλὰ	πολὺν δὴ ὑπομείνας χρόνον (καὶ)
[409]	ὠφέλιμα καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα·	ἀλλὰ	πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα τείνει,
[408]	σὲ τὸ πρῶτον, ὦ Σώκρατες,	ἀλλὰ	τῶν ἡλικιωτῶν τε καὶ συνεπιθυμητῶν
[409]	μοι τὸ ὄνομα μόνον εἴπῃς,	ἀλλὰ	ὧδε. (Ἰατρική πού τις λέγεται
[410]	ποιεῖσθαι, ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα	τἆλλα	διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα
[410]	τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ	τἆλλα	πάντα οἴου με νῦν οὕτως
[409]	ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ	τἆλλα	τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι
[407]	ποιεῖσθαι πάντ' ἄνδρα ἰδίᾳ θ'	ἅμα	καὶ δημοσίᾳ συμπάσας τὰς πόλεις.
[407]	Σώκρατες, ἐγὼ ὅταν ἀκούω σοῦ	θαμὰ	λέγοντος, καὶ μάλα ἄγαμαι καὶ
[409]	τὸ μὲν ἔργον, τὸ δὲ	δίδαγμα.	Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ
[409]	τῶν τεχνῶν, ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα,	ὠφέλιμα	καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ
[409]	δ' ἐμοῦ μή μοι τὸ	ὄνομα	μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική
[409]	τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς τοῦτο	τοὔνομα	ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι φιλίας
[408]	ὅπως ὡς βέλτιστον ἔσται τὸ	σῶμα,	ἐξευρίσκειν, καὶ ταῦτα οὖσαν. ~Εἰ
[410]	προτρεπτικῷ λόγῳ ἔλεγες οἷον τὸ	σῶμά	μου φύσει ὂν οἵας θεραπείας
[410]	βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ δίκαιος	οὐδένα·	πάντα γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας
[409]	ταύτης δ' ἐστὶν διττὰ τὰ	ἀποτελούμενα,	τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ πρὸς
[406]	ἐπειδὴ καὶ μόνω τυγχάνομεν ὄντε,	ἵνα	ἧττόν με ἡγῇ πρὸς σὲ
[410]	δεόμενος λέγω μηδαμῶς ἄλλως ποιεῖν,	ἵνα	μή, καθάπερ νῦν, τὰ μὲν
[409]	καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε (τὰ	ξύλινα,	φήσει, σκεύη γίγνεσθαι, ἃ δὴ
[408]	λόγος, καὶ (κατὰ σὲ τρόπον	τινὰ	ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ βέλτιστοι, ἔφην,
[409]	καὶ ἰατρική. Καὶ νῦν δὴ	τίνα	φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ τῇ
[410]	τοῦ πρὸς τέλος ἀρετῆς ἐλθόντα	εὐδαίμονα	γενέσθαι.
[408]	τῷ τοιούτῳ τὸν βίον ἐστὶν	ἄρα,	καθάπερ πλοίου παραδόντι τὰ πηδάλια
[408]	λαβεῖν αὐτὸ τελέως, ἀλλ' ἡμῖν	παρὰ	πάντα δὴ τὸν βίον ἔργον
[407]	ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί μοι ἐδόκεις	παρὰ	τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν,
[407]	τῆς (νῦν πλείω ποιεῖσθαι πάντ'	ἄνδρα	ἰδίᾳ θ' ἅμα καὶ δημοσίᾳ
[408]	δὴ μὴ ἐπίσταται τῇ ἑαυτοῦ	λύρᾳ	χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ
[408]	ἀμπέλων ἐπιμέλειαν πᾶσαν ποιεῖσθαι, καὶ	ὅσα	τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε
[410]	λεγομένην δικαιοσύνην ἢ ὁμόνοιαν, ὅποι	τείνουσά	ἐστιν, διαπέφευγεν, καὶ ἄδηλον αὐτῆς
[409]	τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν διττὰ	τὰ	ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ
[409]	δὴ ἐγὼ λέγων ὅτι κἀκεῖ	τά	γε ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν ἐν
[406]	γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε,	τὰ	δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ
[410]	Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους,	τὰ	δέ τι καὶ ψέγω. Μὴ
[407]	τὰ μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι,	τὰ	δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ)
[407]	(ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες	τὰ	ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς
[407]	ὅπῃ χείρων εἰμὶ καὶ βελτίων,	τὰ	μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ
[406]	σοῦ γενομένους λόγους πρὸς Λυσίαν·	τὰ	μὲν γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν
[410]	ποιεῖν, ἵνα μή, καθάπερ νῦν,	τὰ	μὲν ἐπαινῶ σε πρὸς Λυσίαν
[409]	τὸ καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε	(τὰ	ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι, ἃ
[408]	ἐστὶν ἄρα, καθάπερ πλοίου παραδόντι	τὰ	πηδάλια τῆς διανοίας ἄλλῳ, τῷ
[409]	φιλίας ἐπανερωτώμενος· συνέβαινε γὰρ αὐτῷ	(τὰ	πλείω τὰς τοιαύτας βλαβερὰς ἢ
[407]	ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας μὲν	τὰ	σώματα, τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας
[409]	πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ τἆλλα	τὰ	τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα
[410]	οἴου με νῦν οὕτως εἰρηκέναι	τὰ	τούτοις ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ
[407]	οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους περὶ	τὰ	χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε τῆς
[407]	καὶ διώξομαι, τὰ δὲ φεύξομαι	κατὰ	κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις ἄν. Ἐγὼ
[408]	μετὰ ταῦτ' εἴη λόγος, καὶ	(κατὰ	σὲ τρόπον τινὰ ὑποτείνων αὐτοῖς,
[409]	λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς δὲ	κατὰ	ταὐτὰ οἰκία τε καὶ τεκτονικὴ
[407]	ἧττον κακοὺς γιγνομένους περὶ τὰ	χρήματα,	πῶς οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν
[407]	αὐτοὺς οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες	γράμματα	(καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς
[409]	λέγων ὅτι κἀκεῖ τά γε	ὀνόματα	ταῦτ' ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ τῶν
[407]	τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας μὲν τὰ	σώματα,	τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν
[409]	τῶν σῶν ἑταίρων, ὃς δὴ	κομψότατα	ἔδοξεν εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ' εἴη
[409]	ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν εἶναι	σαφέστατα	ὁμόνοιαν. Τὴν δὲ ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος
[407]	προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες τὰ	ἔσχατα	δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ
[406]	ὅτι Λυσίᾳ διαλεγόμενος τὰς μὲν	μετὰ	Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου
[408]	πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος τίς ὁ	μετὰ	ταῦτ' εἴη λόγος, καὶ (κατὰ
[408]	Προσεῖχον δὴ τὸν νοῦν τὸ	μετὰ	ταῦτα ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι
[408]	Σωκράτη καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς τὸ	μετὰ	τοῦτ' ἐπανερωτᾶν, (ὁμολογήσαντας τοῦτ' αὐτὸ
[407]	παιδείαν ἀρετῆς εἶναι τελέαν ἡγεῖσθε-	κἄπειτα	οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους περὶ
[408]	ἔστιν τις γυμναστικὴ καὶ ἰατρική,	κἄπειτα	ὠνείδιζεν, λέγων ὡς αἰσχρὸν πυρῶν
[410]	γε οὐδέποτε ὁ δίκαιος οὐδένα·	πάντα	γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν.
[408]	αὐτὸ τελέως, ἀλλ' ἡμῖν παρὰ	πάντα	δὴ τὸν βίον ἔργον τοῦτ'
[410]	διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα	πάντα	οἴου με νῦν οὕτως εἰρηκέναι
[409]	τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα	πάντα	τείνει, ἐρεῖ τὸ ἴδιον ἑκάστη
[410]	ἄλλην ἡντιναοῦν τέχνην, οἷον μὴ	ὄντα	κυβερνήτην καταμελετῆσαι τὸν ἔπαινον (περὶ
[410]	ἐμπόδιον τοῦ πρὸς τέλος ἀρετῆς	ἐλθόντα	εὐδαίμονα γενέσθαι.
[409]	δ' ἐπανηρόμεθα τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς	προτρέποντα·	λέγεις δὲ εἶναι τίνας ταύτας
[410]	ταὐτὸν γιγνέσθω. Θὲς τὸν Κλειτοφῶντα	ὁμολογοῦντα	ὡς ἔστιν καταγέλαστον τῶν μὲν
[409]	ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν, ὀρθῶς πράττειν,	λυσιτελοῦντα,	ὠφέλιμα καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα·
[410]	δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω. Θὲς τὸν	Κλειτοφῶντα	ὁμολογοῦντα ὡς ἔστιν καταγέλαστον τῶν
[406]	~Κλειτόφων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κλειτοφῶντα	τὸν Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν διηγεῖτο
[406]	εἰ δέ μοι δίδως παρρησίαν,	ἥδιστα	ἂν δεξαίμην καὶ ἐθέλω λέγειν.
[408]	ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ τοὺς τὶ	μάλιστα	εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ πρώτους
[408]	ἀρετὴ καὶ πάντων ἑαυτοῦ δεῖ	μάλιστα	(ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε
[407]	ἐδόκεις παρὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους	κάλλιστα	λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν τοῖς ἀνθρώποις,
[409]	λέγεται τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν	διττὰ	τὰ ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς
[409]	λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ τἆλλα τὰ	τοιαῦτα·	ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα
[409]	δοκῶν αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι πρὸς	ταῦτα	ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι ταύτην τὴν
[410]	γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν.	Ταῦτα	δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς
[410]	ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ κοινωνεῖν. Διὰ	ταῦτα	δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι
[408]	ἔσται τὸ σῶμα, ἐξευρίσκειν, καὶ	ταῦτα	οὖσαν. ~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα τὸν
[409]	τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι	ταῦτα	πάντα τείνει, ἐρεῖ τὸ ἴδιον
[407]	ἔσται, τῶν δ' ὑέων οἷς	ταῦτα	παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως
[410]	ὅτι ποτ' ἔστιν τὸ ἔργον.	Ταῦτα,	ὦ Σώκρατες, ἐγὼ τελευτῶν καὶ
[408]	δὴ τὸν νοῦν τὸ μετὰ	ταῦτα	ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ
[409]	ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς δὲ κατὰ	ταὐτὰ	οἰκία τε καὶ τεκτονικὴ τὸ
[408]	ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων οὐδενί. Καὶ	τελευτᾷ	δὴ καλῶς ὁ λόγος οὗτός

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010