HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Clitophon (dialogue complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ε = 40 formes différentes pour 112 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Pages

[407]   Ὥστε ἐκ παντὸς τρόπου τό γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ λόγος αἱρεῖ,

[410]   αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν τό γε ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν δὲ

[409]   ἐγὼ λέγων ὅτι κἀκεῖ τά γε ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ

[410]   ποιεῖν. Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ δίκαιος οὐδένα· πάντα

[407]   ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά γε ταύτην τὴν πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν,

[407]   πῶς οὖν δή τις τό γε τοιοῦτον κακὸν ἑκὼν αἱροῖτ' ἄν;

[407]   ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αἰσχρὸν μὴν σοῦ γε ὠφελεῖν με προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν·

[406]   πρὸς Λυσίαν· τὰ μὲν γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ δὲ

[406]   τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν μοι,

[409]   τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον, τὸ δὲ δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως

[410]   τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον δέ, εἰ περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ

[409]   τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι τίνας ταύτας τὰς τέχνας;

[410]   δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ

[410]   μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης

[410]   γε ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι σε

[410]   ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν, δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι,

[406]   ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος

[409]   δὴ λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε καὶ

[407]   τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν, οἵτινες

[406]   εἶ μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος δὲ μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι

[406]   ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ δέ μοι δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν

[409]   φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν δὲ ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν εἶναι

[409]   ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας·

[409]   αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν εἶναι

[410]   ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι, μακρότερον δὲ οὐδέν, ὃ γένοιτ' ἂν καὶ

[408]   Ὡς ὄντος μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι τῷ πράγματι καὶ

[410]   ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν. Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς ἀλλὰ

[406]   Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ

[410]   εἶναι τοῦ παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς

[409]   θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης

[410]   καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ δέ τι καὶ ψέγω. Μὴ μὲν

[408]   ζῆν πράττοντι καθ' αὑτόν· εἰ δέ τις ἀνάγκη ζῆν εἴη, δούλῳ

[407]   τοῦ μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ δὲ τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν

[409]   οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ τὸ δέον, ἕτερος δὲ τὸ

[409]   ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ

[409]   ἄλλος δὲ τὸ δέον, ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ

[409]   ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς

[409]   εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς δὲ τῶν παίδων φιλίας καὶ τὰς

[409]   τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων θάτερον

[410]   ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν· τὴν δὲ ὑπὸ σοῦ λεγομένην δικαιοσύνην ἢ

[407]   ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ

[407]   μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις

[409]   βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν δὲ φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι

[410]   τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον δὲ

[407]   ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα, τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν

[408]   τούτου δ' αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην μηδὲ μηχανήν, ὅπως ὡς βέλτιστον ἔσται

[407]   ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι, τούτῳ μήτε

[407]   τις μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι,

[407]   οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ ἐκμελετήσουσιν ἱκανῶς οὐδέ γ' ἔτι πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς

[407]   δέ φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς

[410]   δρᾶν. Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς ἀλλὰ πολὺν δὴ ὑπομείνας

[407]   οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης

[408]   ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ τῶν ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων οὐδενί. Καὶ τελευτᾷ δὴ

[408]   ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ τῇ τῶν ἄλλων,

[408]   ὅστις μὴ τῇ τῶν ἄλλων, οὐδὲ τῇ ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ τῶν

[408]   ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος, οὐδὲ ὅστις

[409]   εἶναι. Φεύγων δὴ τὸ τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι,

[409]   τὸ ὄνομα μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική πού τις λέγεται τέχνη·

[407]   τραγικῆς θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν

[407]   δὴ παιδείαν ἀρετῆς εἶναι τελέαν ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους

[406]   μόνω τυγχάνομεν ὄντε, ἵνα ἧττόν με ἡγῇ πρὸς σὲ φαύλως ἔχειν.

[410]   ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα οἴου με νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ τούτοις

[407]   αἰσχρὸν μὴν σοῦ γε ὠφελεῖν με προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν· δῆλον γὰρ

[406]   ὀρθῶς ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ

[410]   τούτων μὲν ἤδη παύσασθαι (πρὸς ἐμὲ τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον

[409]   οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι φιλίας ἐπανερωτώμενος· συνέβαινε γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω τὰς

[409]   ὁ δίκαιος, τί τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν, ὡς οἶμαι, τὸ

[410]   ψέγω. Μὴ μὲν γὰρ προτετραμμένῳ σε ἀνθρώπῳ, ὦ Σώκρατες, ἄξιον εἶναι

[410]   ὦ Σώκρατες, ἐγὼ τελευτῶν καὶ σὲ αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές μοι

[410]   δὲ θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι σε ἢ οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ

[408]   σῶν, ἢ ὅπως δεῖ πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν.

[410]   καθάπερ νῦν, τὰ μὲν ἐπαινῶ σε πρὸς Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς

[406]   μὲν γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ

[410]   χρόνον (καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα, νομίσας σε τὸ μὲν προτρέπειν εἰς ἀρετῆς

[408]   ταῦτα ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ τὸ πρῶτον, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ

[408]   ταῦτ' εἴη λόγος, καὶ (κατὰ σὲ τρόπον τινὰ ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ

[406]   ἵνα ἧττόν με ἡγῇ πρὸς σὲ φαύλως ἔχειν. Νῦν γὰρ ἴσως

[410]   πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ

[407]   (καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς τε αὐτοὺς καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν

[410]   (οἱ παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν τε αὐτῷ καὶ λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν

[408]   οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς

[407]   εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ

[409]   τῆς τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ δὴ

[408]   τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν τε καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων.

[408]   ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα, τούτου δ' αὐτοῦ

[408]   ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τῶν ἡλικιωτῶν τε καὶ συνεπιθυμητῶν ἢ ἑταίρων σῶν,

[409]   τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε καὶ τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον,

[407]   ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ' αὖ τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς

[407]   ἔτι πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα (καὶ μουσικὴν

[407]   δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι'

[407]   ἄν; Ἥττων ὃς ἂν ᾖ, φατέ, τῶν ἡδονῶν. Οὐκοῦν καὶ τοῦτο

[407]   δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ

[407]   τῶν δ' ὑέων οἷς ταῦτα παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις,

[407]   μὲν πέρι τὴν πᾶσαν σπουδὴν ἔχετε ὅπως ὑμῖν ἔσται, τῶν δ'

[407]   μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι, τούτῳ μήτε ἀκούειν μήθ' ὁρᾶν μήτ' ἄλλην

[407]   περὶ τὰ χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε

[407]   (λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν δεόντων πράττοντες, οἵτινες

[407]   καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης τῆς

[406]   αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω τυγχάνομεν ὄντε, ἵνα ἧττόν με ἡγῇ πρὸς

[410]   ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ' οὐ δόξαν. ~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου

[408]   ὦ βέλτιστοι, ἔφην, ὑμεῖς, πῶς ποτε νῦν ἀποδεχόμεθα τὴν Σωκράτους προτροπὴν

[409]   ἀγαθόν τ' ἔφη εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς δὲ τῶν παίδων

[410]   Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ δίκαιος οὐδένα· πάντα γὰρ

[408]   οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε οὔτ' οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι

[407]   τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ

[408]   μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε οὔτ' οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω,

[407]   ἀκούσιον, εἴπερ τὸ νικᾶν ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ παντὸς τρόπου τό γε

[409]   εὖ, τὸ καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε (τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι,

[409]   πάντως εἶναι καὶ δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν εἶναι ὁμόνοιαν (καὶ)

[406]   γὰρ ἴσως οὐκ ὀρθῶς ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως

[407]   ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης,

[406]   Ὅστις, ὦ Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς ἐμοὶ περὶ σοῦ

Pages
[407]	Ὥστε ἐκ παντὸς τρόπου τό	γε	ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ λόγος αἱρεῖ,
[410]	αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν τό	γε	ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν δὲ
[409]	ἐγὼ λέγων ὅτι κἀκεῖ τά	γε	ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ
[410]	ποιεῖν. Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν	γε	οὐδέποτε ὁ δίκαιος οὐδένα· πάντα
[407]	ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά	γε	ταύτην τὴν πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν,
[407]	πῶς οὖν δή τις τό	γε	τοιοῦτον κακὸν ἑκὼν αἱροῖτ' ἄν;
[407]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αἰσχρὸν μὴν σοῦ	γε	ὠφελεῖν με προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν·
[406]	πρὸς Λυσίαν· τὰ μὲν γὰρ	ἔγωγε	οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ δὲ
[406]	τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ	δὲ	δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν μοι,
[409]	τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον, τὸ	δὲ	δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως
[410]	τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον	δέ,	εἰ περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ
[409]	τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις	δὲ	εἶναι τίνας ταύτας τὰς τέχνας;
[410]	δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον	δὲ	ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ
[410]	μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς	δέ,	(ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης
[410]	γε ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν	δὲ	θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι σε
[410]	ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν, δυοῖν	δὲ	θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι,
[406]	ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ	δὲ	καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος
[409]	δὴ λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς	δὲ	κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε καὶ
[407]	τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ	δὲ	μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν, οἵτινες
[406]	εἶ μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος	δὲ	μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι
[406]	ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ	δέ	μοι δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν
[409]	φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν	δὲ	ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν εἶναι
[409]	ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς	δὲ	ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας·
[409]	αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν	δὲ	ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν εἶναι
[410]	ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι, μακρότερον	δὲ	οὐδέν, ὃ γένοιτ' ἂν καὶ
[408]	Ὡς ὄντος μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν	δὲ	οὐκ ἔνι τῷ πράγματι καὶ
[410]	ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν. Ταῦτα	δὲ	οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς ἀλλὰ
[406]	Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου	δὲ	συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ
[410]	εἶναι τοῦ παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ	δὲ	σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς
[409]	θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης	δὲ	τῆς διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης
[410]	καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ	δέ	τι καὶ ψέγω. Μὴ μὲν
[408]	ζῆν πράττοντι καθ' αὑτόν· εἰ	δέ	τις ἀνάγκη ζῆν εἴη, δούλῳ
[407]	τοῦ μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ	δὲ	τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν
[409]	οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος	δὲ	τὸ δέον, ἕτερος δὲ τὸ
[409]	ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ	δὲ	τὸ λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ
[409]	ἄλλος δὲ τὸ δέον, ἕτερος	δὲ	τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ
[409]	ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν	δὲ	τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς
[409]	εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς	δὲ	τῶν παίδων φιλίας καὶ τὰς
[409]	τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ	δὲ	ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων θάτερον
[410]	ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν· τὴν	δὲ	ὑπὸ σοῦ λεγομένην δικαιοσύνην ἢ
[407]	ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς	δέ	φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ
[407]	μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ	δὲ	φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις
[409]	βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν	δὲ	φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι
[410]	τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς	δὲ	φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον δὲ
[407]	ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα, τῆς	δὲ	ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν
[408]	τούτου δ' αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην	μηδὲ	μηχανήν, ὅπως ὡς βέλτιστον ἔσται
[407]	ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν	μηδὲ	σύμπαντι τῷ σώματι, τούτῳ μήτε
[407]	τις μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι	μηδὲ	ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι,
[407]	οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ ἐκμελετήσουσιν ἱκανῶς	οὐδέ	γ' ἔτι πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς
[407]	δέ φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν	οὐδὲ	δι' ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς
[410]	δρᾶν. Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ	οὐδὲ	δὶς ἀλλὰ πολὺν δὴ ὑπομείνας
[407]	οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως	οὐδὲ	ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης
[408]	ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ τῶν ὀργάνων	οὐδὲ	κτημάτων οὐδενί. Καὶ τελευτᾷ δὴ
[408]	ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος,	οὐδὲ	ὅστις μὴ τῇ τῶν ἄλλων,
[408]	ὅστις μὴ τῇ τῶν ἄλλων,	οὐδὲ	τῇ ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ τῶν
[408]	ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον ὡς	οὐδὲ	τῇ τοῦ γείτονος, οὐδὲ ὅστις
[409]	εἶναι. Φεύγων δὴ τὸ τοιοῦτον	οὐδὲ	φιλίας ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι,
[409]	τὸ ὄνομα μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ	ὧδε.	(Ἰατρική πού τις λέγεται τέχνη·
[407]	τραγικῆς θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ	φέρεσθε,	ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν
[407]	δὴ παιδείαν ἀρετῆς εἶναι τελέαν	ἡγεῖσθε-	κἄπειτα οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους
[406]	μόνω τυγχάνομεν ὄντε, ἵνα ἧττόν	με	ἡγῇ πρὸς σὲ φαύλως ἔχειν.
[410]	ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα οἴου	με	νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ τούτοις
[407]	αἰσχρὸν μὴν σοῦ γε ὠφελεῖν	με	προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν· δῆλον γὰρ
[406]	ὀρθῶς ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ πρὸς	ἐμὲ	ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ
[410]	τούτων μὲν ἤδη παύσασθαι (πρὸς	ἐμὲ	τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον
[409]	οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι φιλίας ἐπανερωτώμενος·	συνέβαινε	γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω τὰς
[409]	ὁ δίκαιος, τί τοῦτό φαμεν;	Εἰπέ.	Οὗτος μέν, ὡς οἶμαι, τὸ
[410]	ψέγω. Μὴ μὲν γὰρ προτετραμμένῳ	σε	ἀνθρώπῳ, ὦ Σώκρατες, ἄξιον εἶναι
[410]	ὦ Σώκρατες, ἐγὼ τελευτῶν καὶ	σὲ	αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές μοι
[410]	δὲ θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι	σε	ἢ οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ
[408]	σῶν, ἢ ὅπως δεῖ πρὸς	σὲ	περὶ αὐτῶν τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν.
[410]	καθάπερ νῦν, τὰ μὲν ἐπαινῶ	σε	πρὸς Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς
[406]	μὲν γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν	σε,	τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ
[410]	χρόνον (καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα, νομίσας	σε	τὸ μὲν προτρέπειν εἰς ἀρετῆς
[408]	ταῦτα ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι	σὲ	τὸ πρῶτον, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ
[408]	ταῦτ' εἴη λόγος, καὶ (κατὰ	σὲ	τρόπον τινὰ ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ
[406]	ἵνα ἧττόν με ἡγῇ πρὸς	σὲ	φαύλως ἔχειν. Νῦν γὰρ ἴσως
[410]	πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι καὶ	ἄλλοσε	ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ
[407]	(καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς	τε	αὐτοὺς καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν
[410]	(οἱ παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν	τε	αὐτῷ καὶ λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν
[408]	οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους	τε	ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς
[407]	εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν	τε	καὶ ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ
[409]	τῆς τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης	τε	καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ δὴ
[408]	τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν	τε	καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων.
[408]	ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά	τε	καὶ κτώμεθα, τούτου δ' αὐτοῦ
[408]	ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τῶν ἡλικιωτῶν	τε	καὶ συνεπιθυμητῶν ἢ ἑταίρων σῶν,
[409]	τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία	τε	καὶ τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον,
[407]	ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ' αὖ	τολμᾶτε	λέγειν ὡς αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς
[407]	ἔτι πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς οὕτως	ἐθεραπεύσατε.	Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα (καὶ μουσικὴν
[407]	δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ	φατε	οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι'
[407]	ἄν; Ἥττων ὃς ἂν ᾖ,	φατέ,	τῶν ἡδονῶν. Οὐκοῦν καὶ τοῦτο
[407]	δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς	εὑρίσκετε	τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ
[407]	τῶν δ' ὑέων οἷς ταῦτα	παραδώσετε	ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις,
[407]	μὲν πέρι τὴν πᾶσαν σπουδὴν	ἔχετε	ὅπως ὑμῖν ἔσται, τῶν δ'
[407]	μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι, τούτῳ	μήτε	ἀκούειν μήθ' ὁρᾶν μήτ' ἄλλην
[407]	περὶ τὰ χρήματα, πῶς οὐ	καταφρονεῖτε	τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε
[407]	(λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ	ἀγνοεῖτε	οὐδὲν τῶν δεόντων πράττοντες, οἵτινες
[407]	καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ	ζητεῖτε	οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης τῆς
[406]	αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω τυγχάνομεν	ὄντε,	ἵνα ἧττόν με ἡγῇ πρὸς
[410]	ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ' οὐ δόξαν.	~Ὅτε	δὴ ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου
[408]	ὦ βέλτιστοι, ἔφην, ὑμεῖς, πῶς	ποτε	νῦν ἀποδεχόμεθα τὴν Σωκράτους προτροπὴν
[409]	ἀγαθόν τ' ἔφη εἶναι καὶ	οὐδέποτε	κακόν, τὰς δὲ τῶν παίδων
[410]	Ὕστερον δὲ ἐφάνη βλάπτειν γε	οὐδέποτε	ὁ δίκαιος οὐδένα· πάντα γὰρ
[408]	οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε οὔτ' οἶμαι	μήποτε	ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι
[407]	τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν,	ὁπότε	ἐπιτιμῶν τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ
[408]	μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον	πώποτε	οὔτ' οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω,
[407]	ἀκούσιον, εἴπερ τὸ νικᾶν ἑκούσιον;	Ὥστε	ἐκ παντὸς τρόπου τό γε
[409]	εὖ, τὸ καλῶς, τὸ δεόντως,	ὥστε	(τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι,
[409]	πάντως εἶναι καὶ δικαιοσύνης ἔργον,	ὥστε	ταὐτὸν ἔφησεν εἶναι ὁμόνοιαν (καὶ)
[406]	γὰρ ἴσως οὐκ ὀρθῶς ἀκήκοας,	ὥστε	φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως
[407]	ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις,	οὔτε	διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης,
[406]	Ὅστις, ὦ Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς	ἀπεμνημόνευέ	σοι τοὺς ἐμοὶ περὶ σοῦ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 11/03/2010