Pages
[410]	ὁμόνοιά τίς ἐστι καὶ ἅπασαι	αἱ	τέχναι, καὶ περὶ ὅτου εἰσὶν
[410]	δὲ θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον	δύνασθαι,	μακρότερον δὲ οὐδέν, ὃ γένοιτ'
[410]	ἐθέλεις σὺ τούτων μὲν ἤδη	παύσασθαι	(πρὸς ἐμὲ τῶν λόγων τῶν
[409]	ἀεὶ πρὸς τοῖς οὖσιν ἑτέρους	ἐξεργάζεσθαι,	τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν δὲ
[409]	ὥστε (τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη	γίγνεσθαι,	ἃ δὴ οὐκ ἔστιν τέχνη.
[409]	ἠναγκάζοντο γὰρ πολλαὶ καὶ βλαβεραὶ	γίγνεσθαι	ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν δὲ φιλίαν
[410]	πρὸς τέλος ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα	γενέσθαι.
[408]	πρακτέον εἶναι, τί τοὐντεῦθεν; Πῶς	ἄρχεσθαι	δεῖν φαμεν δικαιοσύνης πέρι μαθήσεως;
[408]	μὴ ἐπίσταται τῇ ἑαυτοῦ λύρᾳ	χρῆσθαι,	δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ
[407]	οἷς ταῦτα παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται	χρῆσθαι	δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς
[407]	τῷ σώματι κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν	χρῆσθαι.	~(Καὶ δὴ καὶ περὶ τέχνην
[407]	ὡς ὅτῳ τις μὴ ἐπίσταται	χρῆσθαι,	κρεῖττον ἐᾶν τὴν τούτου χρῆσιν·
[407]	δή τις μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς	χρῆσθαι	μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ
[408]	ὡς ὅστις ψυχῇ μὴ ἐπίσταται	χρῆσθαι,	τούτῳ τὸ ἄγειν ἡσυχίαν τῇ
[407]	ὁρᾶν μήτ' ἄλλην χρείαν μηδεμίαν	χρῆσθαι	τῷ σώματι κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν
[408]	κριθῶν καὶ ἀμπέλων ἐπιμέλειαν πᾶσαν	ποιεῖσθαι,	καὶ ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα
[408]	ἡμᾶς προύτρεπεν τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν	ποιεῖσθαι,	μηδὲν προνοοῦντας ὁρῶν καθάπερ παῖδας
[407]	δεῖν ἐπιμέλειαν τῆς (νῦν πλείω	ποιεῖσθαι	πάντ' ἄνδρα ἰδίᾳ θ' ἅμα
[410]	καταγέλαστον τῶν μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν	ποιεῖσθαι,	ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα
[408]	καὶ πάντων ἑαυτοῦ δεῖ μάλιστα	(ἐπιμελεῖσθαι,	σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε οὔτ'
[409]	γὰρ πολλαὶ καὶ βλαβεραὶ γίγνεσθαι	ὁμοδοξίαι	ἀνθρώπων, τὴν δὲ φιλίαν ἀγαθὸν
[407]	ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι;	Καὶ	ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν δεόντων πράττοντες,
[407]	ποδὶ πρὸς τὴν λύραν ἀμετρίαν,	καὶ	ἀδελφὸς ἀδελφῷ καὶ πόλεις πόλεσιν
[410]	ὁμόνοιαν, ὅποι τείνουσά ἐστιν, διαπέφευγεν,	καὶ	ἄδηλον αὐτῆς ὅτι ποτ' ἔστιν
[409]	οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως	καὶ	ἀληθῶς φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν.
[408]	ἑτέρους; Ἢ δεῖ τὸν Σωκράτη	καὶ	ἀλλήλους ἡμᾶς τὸ μετὰ τοῦτ'
[410]	καὶ πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι	καὶ	ἄλλοσε ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ
[408]	αἰσχρὸν πυρῶν μὲν καὶ κριθῶν	καὶ	ἀμπέλων ἐπιμέλειαν πᾶσαν ποιεῖσθαι, καὶ
[407]	ἀδελφῷ καὶ πόλεις πόλεσιν ἀμέτρως	καὶ	(ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες
[410]	ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά τίς ἐστι	καὶ	ἅπασαι αἱ τέχναι, καὶ περὶ
[407]	μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν τε	καὶ	ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ ἐκμελετήσουσιν
[408]	προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους,	καὶ	ἀτεχνῶς ὥσπερ καθεύδοντας ἐπεγείρειν ἡμᾶς.
[407]	ὡς γνοὺς ὅπῃ χείρων εἰμὶ	καὶ	βελτίων, τὰ μὲν ἀσκήσω καὶ
[409]	ὁμοδοξίαν ἠτίμαζεν· ἠναγκάζοντο γὰρ πολλαὶ	καὶ	βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν
[407]	Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα (καὶ μουσικὴν	καὶ	γυμναστικὴν ὑμᾶς τε αὐτοὺς καὶ
[407]	ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ λόγος αἱρεῖ,	καὶ	δεῖν ἐπιμέλειαν τῆς (νῦν πλείω
[408]	σώματι κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν χρῆσθαι.	~(Καὶ	δὴ καὶ περὶ τέχνην ὡσαύτως·
[407]	πάντ' ἄνδρα ἰδίᾳ θ' ἅμα	καὶ	δημοσίᾳ συμπάσας τὰς πόλεις. Ταῦτ'
[409]	τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης τε	καὶ	διδασκομένης ἔργον, ὃ δὴ λέγομεν
[408]	αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν τε	καὶ	δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων. Τούτοις
[409]	φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι	καὶ	δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν
[407]	καὶ βελτίων, τὰ μὲν ἀσκήσω	καὶ	διώξομαι, τὰ δὲ φεύξομαι κατὰ
[406]	δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν δεξαίμην	καὶ	ἐθέλω λέγειν. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αἰσχρὸν
[410]	τελευτῶν καὶ σὲ αὐτὸν ἠρώτων,	καὶ	εἶπές μοι δικαιοσύνης εἶναι τοὺς
[408]	ἔσται, τοὺς μήπω προτετραμμένους προτρέπειν,	καὶ	ἐκείνους αὖ ἑτέρους; Ἢ δεῖ
[407]	τε καὶ ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν	καὶ	ἐκμελετήσουσιν ἱκανῶς οὐδέ γ' ἔτι
[410]	ταὐτὸν ὁ λόγος τοῖς πρώτοις,	καὶ	ἔλεγον ὅτι καὶ ἡ ἰατρικὴ
[410]	παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν	καὶ	ἐμπόδιον τοῦ πρὸς τέλος ἀρετῆς
[406]	οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ δὲ	καὶ	ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος εἶ
[409]	ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν εἶναι ὁμόνοιαν	(καὶ)	ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ' οὐ δόξαν.
[408]	λέγων. Τούτοις δὴ τοῖς λόγοις	καὶ	ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις καὶ παγκάλως
[410]	τοῖς πρώτοις, καὶ ἔλεγον ὅτι	καὶ	ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά τίς ἐστι
[407]	θαμὰ λέγοντος, καὶ μάλα ἄγαμαι	καὶ	θαυμαστῶς ὡς ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν
[407]	αὖ τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν	καὶ	θεομισὲς ἡ ἀδικία· πῶς οὖν
[409]	Εἶπεν ἂν ἴσως ὅτι γυμναστικὴ	καὶ	ἰατρική. Καὶ νῦν δὴ τίνα
[408]	παῖδας ὡς ἔστιν τις γυμναστικὴ	καὶ	ἰατρική, κἄπειτα ὠνείδιζεν, λέγων ὡς
[408]	ὁ μετὰ ταῦτ' εἴη λόγος,	καὶ	(κατὰ σὲ τρόπον τινὰ ὑποτείνων
[408]	λέγων ὡς αἰσχρὸν πυρῶν μὲν	καὶ	κριθῶν καὶ ἀμπέλων ἐπιμέλειαν πᾶσαν
[408]	τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε	καὶ	κτώμεθα, τούτου δ' αὐτοῦ μηδεμίαν
[408]	δὲ οὐκ ἔνι τῷ πράγματι	καὶ	λαβεῖν αὐτὸ τελέως, ἀλλ' ἡμῖν
[410]	ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν τε αὐτῷ	καὶ	λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν
[410]	ἀλλὰ πολὺν δὴ ὑπομείνας χρόνον	(καὶ)	λιπαρῶν ἀπείρηκα, νομίσας σε τὸ
[407]	ὅταν ἀκούω σοῦ θαμὰ λέγοντος,	καὶ	μάλα ἄγαμαι καὶ θαυμαστῶς ὡς
[408]	τὸ ἄγειν ἡσυχίαν τῇ ψυχῇ	καὶ	μὴ ζῆν κρεῖττον ἢ ζῆν
[407]	σοὶ συγγιγνόμενος πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων,	καί	μοι ἐδόκεις παρὰ τοὺς ἄλλους
[406]	σοι διεξέλθοιμι αὐτοὺς αὐτός, ἐπειδὴ	καὶ	μόνω τυγχάνομεν ὄντε, ἵνα ἧττόν
[407]	οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα	(καὶ	μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς τε
[410]	φύσει ὂν οἵας θεραπείας δεῖται,	καὶ	νῦν δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω. Θὲς
[409]	ἴσως ὅτι γυμναστικὴ καὶ ἰατρική.	Καὶ	νῦν δὴ τίνα φαμὲν εἶναι
[410]	εἰρηκέναι τὰ τούτοις ἑξῆς, ἃ	καὶ	νυνδὴ διῆλθον. Καί σου δεόμενος
[407]	ἄγαμαι καὶ θαυμαστῶς ὡς ἐπαινῶ.	Καὶ	ὁπόταν αὖ φῇς τὸ ἐφεξῆς
[408]	καὶ ἀμπέλων ἐπιμέλειαν πᾶσαν ποιεῖσθαι,	καὶ	ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά
[407]	περὶ δὲ τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι.	Καὶ	ὅταν λέγῃς ὡς ὅτῳ τις
[409]	φιλίαν ἀγαθόν τ' ἔφη εἶναι	καὶ	οὐδέποτε κακόν, τὰς δὲ τῶν
[408]	λόγοις καὶ ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις	καὶ	παγκάλως λεγομένοις, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ
[408]	παγκάλως λεγομένοις, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ	καὶ	πάντων ἑαυτοῦ δεῖ μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι,
[407]	καὶ πολεμοῦντες τὰ ἔσχατα δρῶσιν	καὶ	πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε οὐ
[410]	δὲ οὐδέν, ὃ γένοιτ' ἂν	καὶ	περὶ ἄλλην ἡντιναοῦν τέχνην, οἷον
[410]	ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ τέχναι,	καὶ	περὶ ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν·
[408]	ἢ ὁπῃοῦν χρῆσθαι. ~(Καὶ δὴ	καὶ	περὶ τέχνην ὡσαύτως· ὅστις γὰρ
[410]	ὡς πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις ἀξία,	καὶ	περὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως·
[407]	λύραν ἀμετρίαν, καὶ ἀδελφὸς ἀδελφῷ	καὶ	πόλεις πόλεσιν ἀμέτρως καὶ (ἀναρμόστως
[407]	ἀμέτρως καὶ (ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι	καὶ	πολεμοῦντες τὰ ἔσχατα δρῶσιν καὶ
[410]	ἐμοὶ κοινωνεῖν. Διὰ ταῦτα δὴ	καὶ	πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι καὶ
[410]	μὲν ἐπαινῶ σε πρὸς Λυσίαν	καὶ	πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ δέ
[407]	διά γε ταύτην τὴν πλημμέλειαν	καὶ	ῥᾳθυμίαν, ἀλλ' οὐ διὰ τὴν
[410]	Ταῦτα, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ τελευτῶν	καὶ	σὲ αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές
[410]	ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ	καὶ	σοί τις ἐπενέγκοι τάχ' ἂν
[410]	ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ διῆλθον.	Καί	σου δεόμενος λέγω μηδαμῶς ἄλλως
[408]	Σώκρατες, ἀλλὰ τῶν ἡλικιωτῶν τε	καὶ	συνεπιθυμητῶν ἢ ἑταίρων σῶν, ἢ
[410]	ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι·	καὶ	τἆλλα πάντα οἴου με νῦν
[409]	τεχνῶν, ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα	καὶ	τἆλλα τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς
[409]	τὰς δὲ τῶν παίδων φιλίας	καὶ	τὰς τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς
[408]	βέλτιστον ἔσται τὸ σῶμα, ἐξευρίσκειν,	καὶ	ταῦτα οὖσαν. ~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα
[409]	δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε	καὶ	τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον, τὸ
[409]	ἔργον, ὃ δὴ λέγομεν ὑγίειαν.	Καὶ	τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία
[408]	τῶν ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων οὐδενί.	Καὶ	τελευτᾷ δὴ καλῶς ὁ λόγος
[409]	οὐκ ἔστιν τέχνη. Λεγέσθω δὴ	καὶ	τὸ τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν
[407]	καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς τε αὐτοὺς	καὶ	τοὺς παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας
[407]	ᾖ, φατέ, τῶν ἡδονῶν. Οὐκοῦν	καὶ	τοῦτο ἀκούσιον, εἴπερ τὸ νικᾶν
[410]	τοὺς ἄλλους, τὰ δέ τι	καὶ	ψέγω. Μὴ μὲν γὰρ προτετραμμένῳ
[408]	ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι	καὶ	ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ καθεύδοντας
[409]	μὲν ὁμοδοξίαν ἠτίμαζεν· ἠναγκάζοντο γὰρ	πολλαὶ	καὶ βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων,
[407]	σοῦ θαμὰ λέγοντος, καὶ μάλα	ἄγαμαι	καὶ θαυμαστῶς ὡς ἐπαινῶ. Καὶ
[410]	οἶμαι πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε ὅποι	δύναμαι,	ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ γ' ἐθέλεις
[408]	σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον πώποτε οὔτ'	οἶμαι	μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε
[410]	ταῦτα δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον	οἶμαι	πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε ὅποι δύναμαι,
[409]	φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν, ὡς	οἶμαι,	τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ
[407]	ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ δὲ	φεύξομαι	κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις ἄν.
[407]	βελτίων, τὰ μὲν ἀσκήσω καὶ	διώξομαι,	τὰ δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος.
[410]	δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι	πορεύσομαι	καὶ ἄλλοσε ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν·
[408]	μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε	ἡγοῦμαι	καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ
[410]	δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ οὐκ	εἰδέναι	σε ἢ οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς
[407]	ἀμελεῖν, περὶ δὲ τὸ ἀρξόμενον	ἐσπουδακέναι.	Καὶ ὅταν λέγῃς ὡς ὅτῳ
[410]	(ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης	ἠμεληκέναι·	καὶ τἆλλα πάντα οἴου με
[410]	πάντα οἴου με νῦν οὕτως	εἰρηκέναι	τὰ τούτοις ἑξῆς, ἃ καὶ
[407]	πόλεις πόλεσιν ἀμέτρως καὶ (ἀναρμόστως	προσφερόμεναι	στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες τὰ ἔσχατα
[408]	Τούτων γὰρ τοὺς τὶ μάλιστα	εἶναι	δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων,
[409]	εἶπέν μοι ταύτην τὴν τέχνην	εἶναι	ἥνπερ ἀκούεις σὺ λέγοντος, ἔφη,
[409]	δὲ φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως	εἶναι	καὶ δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε ταὐτὸν
[409]	τὴν φιλίαν ἀγαθόν τ' ἔφη	εἶναι	καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς δὲ
[409]	δὲ ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν	εἶναι	λέγοι ἢ ἐπιστήμην, τὴν μὲν
[409]	δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν	εἶναι	ὁμόνοιαν (καὶ) ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ'
[407]	ἀλλ' ἑκόντας τοὺς ἀδίκους ἀδίκους	εἶναι,	πάλιν δ' αὖ τολμᾶτε λέγειν
[409]	Ὁ δὴ δοκῶν αὐτῶν ἐρρωμενέστατος	εἶναι	πρὸς ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι
[409]	δὲ ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν	εἶναι	σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν δὲ ὁμόνοιαν
[407]	μεμαθηκότας ἃ δὴ παιδείαν ἀρετῆς	εἶναι	τελέαν ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν ἧττον
[409]	Καὶ νῦν δὴ τίνα φαμὲν	εἶναι	τὴν ἐπὶ τῇ τῆς ψυχῆς
[408]	(ὁμολογήσαντας τοῦτ' αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον	εἶναι,	τί τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν
[409]	ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ	εἶναι	τίνας ταύτας τὰς τέχνας; Εἶπεν
[410]	σε ἀνθρώπῳ, ὦ Σώκρατες, ἄξιον	εἶναι	τοῦ παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ δὲ
[410]	ἠρώτων, καὶ εἶπές μοι δικαιοσύνης	εἶναι	τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς
[409]	τὰς τοιαύτας βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς	εἶναι.	Φεύγων δὴ τὸ τοιοῦτον οὐδὲ
[409]	τοῦτο τοὔνομα ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο	εἶναι	φιλίας ἐπανερωτώμενος· συνέβαινε γὰρ αὐτῷ
[409]	οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς τοιαύτας	εἶναι,	ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς
[410]	τίς ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ	τέχναι,	καὶ περὶ ὅτου εἰσὶν ἔχουσι
[409]	ἠτίμαζεν· ἠναγκάζοντο γὰρ πολλαὶ καὶ	βλαβεραὶ	γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν δὲ
[410]	ἰατρικὴ ὁμόνοιά τίς ἐστι καὶ	ἅπασαι	αἱ τέχναι, καὶ περὶ ὅτου
[410]	τέχνην, οἷον μὴ ὄντα κυβερνήτην	καταμελετῆσαι	τὸν ἔπαινον (περὶ αὐτῆς, ὡς
[409]	ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον, ὃ	δύναται	ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ δίκαιος,
[407]	χρῆσιν· εἰ δή τις μὴ	ἐπίσταται	ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ
[408]	ὡσαύτως· ὅστις γὰρ δὴ μὴ	ἐπίσταται	τῇ ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον
[407]	λέγῃς ὡς ὅτῳ τις μὴ	ἐπίσταται	χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν τὴν τούτου
[408]	σοι, ὡς ὅστις ψυχῇ μὴ	ἐπίσταται	χρῆσθαι, τούτῳ τὸ ἄγειν ἡσυχίαν
[409]	ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική πού τις	λέγεται	τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν διττὰ
[410]	μου φύσει ὂν οἵας θεραπείας	δεῖται,	καὶ νῦν δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω.
[407]	ὑέων οἷς ταῦτα παραδώσετε ὅπως	ἐπιστήσονται	χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους
[408]	μηδὲ μηχανήν, ὅπως ὡς βέλτιστον	ἔσται	τὸ σῶμα, ἐξευρίσκειν, καὶ ταῦτα
[408]	δὴ τὸν βίον ἔργον τοῦτ'	ἔσται,	τοὺς μήπω προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ
[407]	πᾶσαν σπουδὴν ἔχετε ὅπως ὑμῖν	ἔσται,	τῶν δ' ὑέων οἷς ταῦτα
[407]	φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ	δι'	ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς ἀδίκους
[407]	πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε οὐ	δι'	ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ'
[407]	οὐ διὰ τὴν ἐν τῷ	ποδὶ	πρὸς τὴν λύραν ἀμετρίαν, καὶ
[409]	σῶμα, ἐξευρίσκειν, καὶ ταῦτα οὖσαν.	~Εἰ	δ' ἐπανηρόμεθα τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς
[407]	εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν	εἰ	δὲ μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν,
[406]	ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος·	εἰ	δέ μοι δίδως παρρησίαν, ἥδιστα
[408]	ἢ ζῆν πράττοντι καθ' αὑτόν·	εἰ	δέ τις ἀνάγκη ζῆν εἴη,
[407]	κρεῖττον ἐᾶν τὴν τούτου χρῆσιν·	εἰ	δή τις μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς
[409]	ὁμόνοιαν. Τὴν δὲ ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος	εἰ	ὁμοδοξίαν εἶναι λέγοι ἢ ἐπιστήμην,
[410]	λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον δέ,	εἰ	περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ τοῦ
[410]	ἄλλοσε ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ	εἴ	γ' ἐθέλεις σὺ τούτων μὲν
[408]	δικαιοσύνης πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν	εἴ	τις ἡμᾶς προύτρεπεν τοῦ σώματος
[406]	καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος	εἶ	μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος δὲ
[409]	τὰ ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς	ἀεὶ	πρὸς τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι,
[408]	διδακτὸν ἀρετὴ καὶ πάντων ἑαυτοῦ	δεῖ	μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον
[408]	ἢ ἑταίρων σῶν, ἢ ὅπως	δεῖ	πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν τὸ
[408]	καὶ ἐκείνους αὖ ἑτέρους; Ἢ	δεῖ	τὸν Σωκράτη καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς
[409]	Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ λέγων ὅτι	κἀκεῖ	τά γε ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν
[409]	μὲν δικαίους ἔστω ποιεῖν, καθάπερ	ἐκεῖ	τοὺς τεχνίτας ἑκάστους· τὸ δ'
[409]	ἀνθρώπων, τὴν δὲ φιλίαν ἀγαθὸν	ὡμολογήκει	πάντως εἶναι καὶ δικαιοσύνης ἔργον,
[409]	ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα	τείνει,	ἐρεῖ τὸ ἴδιον ἑκάστη ἡ
[406]	σε, τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν.	Ἐπεὶ	δὲ δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν
[410]	καὶ ἄλλοσε ὅποι δύναμαι, ἀπορῶν·	ἐπεὶ	εἴ γ' ἐθέλεις σὺ τούτων
[409]	πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα τείνει,	ἐρεῖ	τὸ ἴδιον ἑκάστη ἡ τέχνη,
[407]	γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ λόγος	αἱρεῖ,	καὶ δεῖν ἐπιμέλειαν τῆς (νῦν
[409]	τὸ δεόντως, ὥστε (τὰ ξύλινα,	φήσει,	σκεύη γίγνεσθαι, ἃ δὴ οὐκ
[410]	ἔλεγες οἷον τὸ σῶμά μου	φύσει	ὂν οἵας θεραπείας δεῖται, καὶ
[410]	μὴν τό γε ἐμὸν οὕτως	ἔχει·	δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ οὐκ
[407]	γὰρ ὡς γνοὺς ὅπῃ χείρων	εἰμὶ	καὶ βελτίων, τὰ μὲν ἀσκήσω
[406]	μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι	διεξέλθοιμι	αὐτοὺς αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω
[408]	μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ	ἔνι	τῷ πράγματι καὶ λαβεῖν αὐτὸ
[408]	ἄλλῳ τῶν ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων	οὐδενί.	Καὶ τελευτᾷ δὴ καλῶς ὁ
[410]	ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης	ἐπιστήμονι,	διότι καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ
[410]	ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου ἀποροῦντες,	(οἱ	παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν τε
[409]	ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν εἶναι	λέγοι	ἢ ἐπιστήμην, τὴν μὲν ὁμοδοξίαν
[406]	τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς	ψέγοι,	τὴν Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ.
[410]	ταὐτὸν δὴ καὶ σοί τις	ἐπενέγκοι	τάχ' ἂν περὶ δικαιοσύνης, ὡς
[406]	τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ δέ	μοι	δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν δεξαίμην
[410]	σὲ αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές	μοι	δικαιοσύνης εἶναι τοὺς μὲν ἐχθροὺς
[407]	συγγιγνόμενος πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί	μοι	ἐδόκεις παρὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους
[406]	δὲ δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν	μοι,	προσποιούμενος δὲ μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ'
[409]	εἶναι πρὸς ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν	μοι	ταύτην τὴν τέχνην εἶναι ἥνπερ
[409]	δικαιοσύνην. Εἰπόντος δ' ἐμοῦ μή	μοι	τὸ ὄνομα μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ
[409]	Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις ὦ Σώκρατές	μοι	τῶν σῶν ἑταίρων, ὃς δὴ
[410]	σε ἢ οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς	ἐμοὶ	κοινωνεῖν. Διὰ ταῦτα δὴ καὶ
[406]	οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς	ἐμοὶ	περὶ σοῦ γενομένους λόγους πρὸς
[410]	τοῦ λόγου ἀποροῦντες, (οἱ παρόντες	ἱκανοὶ	ἦσαν ἐπιπλήττειν τε αὐτῷ καὶ
[406]	ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν	ὑπερεπαινοῖ.	(ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ Σώκρατες, οὐκ
[407]	μηχανῆς τραγικῆς θεός, ὕμνεις (λέγων·	ποῖ	φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν
[410]	Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε	ὅποι	δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ γ'
[410]	σοῦ λεγομένην δικαιοσύνην ἢ ὁμόνοιαν,	ὅποι	τείνουσά ἐστιν, διαπέφευγεν, καὶ ἄδηλον
[407]	θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε,	ὤνθρωποι;	Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν δεόντων
[406]	δὲ μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν	σοι	διεξέλθοιμι αὐτοὺς αὐτός, ἐπειδὴ καὶ
[407]	ἄν. Ἐγὼ γάρ, ὦ Σώκρατες,	σοὶ	συγγιγνόμενος πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί
[410]	τεχνῶν ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ καὶ	σοί	τις ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ
[406]	ὦ Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ	σοι	τοὺς ἐμοὶ περὶ σοῦ γενομένους
[408]	δὴ καλῶς ὁ λόγος οὗτός	σοι,	ὡς ὅστις ψυχῇ μὴ ἐπίσταται
[407]	ὑμᾶς παύσουσι ταύτης τῆς ἀμουσίας;	Καίτοι	διά γε ταύτην τὴν πλημμέλειαν
[408]	τρόπον τινὰ ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ	βέλτιστοι,	ἔφην, ὑμεῖς, πῶς ποτε νῦν
[407]	ὁπότε ἐπιτιμῶν τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ	ἐπὶ	μηχανῆς τραγικῆς θεός, ὕμνεις (λέγων·
[409]	δὴ τίνα φαμὲν εἶναι τὴν	ἐπὶ	τῇ τῆς ψυχῆς ἀρετῇ τέχνην;
[410]	οὐδέν, ὃ γένοιτ' ἂν καὶ	περὶ	ἄλλην ἡντιναοῦν τέχνην, οἷον μὴ
[410]	ὄντα κυβερνήτην καταμελετῆσαι τὸν ἔπαινον	(περὶ	αὐτῆς, ὡς πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις
[408]	ἢ ὅπως δεῖ πρὸς σὲ	περὶ	αὐτῶν τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων
[410]	τῶν προτρεπτικῶν, οἷον δέ, εἰ	περὶ	γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ τοῦ σώματος
[407]	τοιοῦτον, τοῦ μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν,	περὶ	δὲ τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ
[410]	σοί τις ἐπενέγκοι τάχ' ἂν	περὶ	δικαιοσύνης, ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι
[408]	Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν δικαιοσύνης	πέρι	μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ τις
[410]	καὶ ἅπασαι αἱ τέχναι, καὶ	περὶ	ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν· τὴν
[406]	ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς ἐμοὶ	περὶ	σοῦ γενομένους λόγους πρὸς Λυσίαν·
[407]	κἄπειτα οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους	περὶ	τὰ χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε
[408]	ὁπῃοῦν χρῆσθαι. ~(Καὶ δὴ καὶ	περὶ	τέχνην ὡσαύτως· ὅστις γὰρ δὴ
[407]	δεόντων πράττοντες, οἵτινες χρημάτων μὲν	πέρι	τὴν πᾶσαν σπουδὴν ἔχετε ὅπως
[410]	πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις ἀξία, καὶ	περὶ	τῶν ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως· ταὐτὸν
[407]	πόλεσιν ἀμέτρως καὶ (ἀναρμόστως προσφερόμεναι	στασιάζουσι	καὶ πολεμοῦντες τὰ ἔσχατα δρῶσιν
[407]	παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς	παύσουσι	ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά
[410]	τέχναι, καὶ περὶ ὅτου εἰσὶν	ἔχουσι	λέγειν· τὴν δὲ ὑπὸ σοῦ
[410]	πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ δέ	τι	καὶ ψέγω. Μὴ μὲν γὰρ
[408]	τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ τοὺς	τὶ	μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ
[407]	τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν	τι	πράττειν τοιοῦτον, τοῦ μὲν ἄρξοντος
[408]	τοῦτ' αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι,	τί	τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν
[409]	ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ δίκαιος,	τί	τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν,
[408]	ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι τῷ	πράγματι	καὶ λαβεῖν αὐτὸ τελέως, ἀλλ'
[407]	ἄλλην χρείαν μηδεμίαν χρῆσθαι τῷ	σώματι	κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν χρῆσθαι. ~(Καὶ
[407]	μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ	σώματι,	τούτῳ μήτε ἀκούειν μήθ' ὁρᾶν
[407]	καὶ ἐκμελετήσουσιν ἱκανῶς οὐδέ γ'	ἔτι	πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς οὕτως ἐθεραπεύσατε.
[409]	ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων θάτερον	οὐκέτι	τέχνη, τῆς τέχνης δὲ τῆς
[407]	ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ	σύμπαντι	τῷ σώματι, τούτῳ μήτε ἀκούειν
[410]	περὶ δικαιοσύνης, ὡς οὐ μᾶλλον	ὄντι	δικαιοσύνης ἐπιστήμονι, διότι καλῶς αὐτὴν
[408]	βίον ἐστὶν ἄρα, καθάπερ πλοίου	παραδόντι	τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ἄλλῳ,
[408]	πηδάλια τῆς διανοίας ἄλλῳ, τῷ	μαθόντι	τὴν τῶν ἀνθρώπων κυβερνητικήν, ἣν
[408]	μὴ ζῆν κρεῖττον ἢ ζῆν	πράττοντι	καθ' αὑτόν· εἰ δέ τις
[409]	τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν ἴσως	ὅτι	γυμναστικὴ καὶ ἰατρική. Καὶ νῦν
[410]	λόγος τοῖς πρώτοις, καὶ ἔλεγον	ὅτι	καὶ ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά τίς
[409]	λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ λέγων	ὅτι	κἀκεῖ τά γε ὀνόματα ταῦτ'
[406]	Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος,	ὅτι	Λυσίᾳ διαλεγόμενος τὰς μὲν μετὰ
[410]	ἐπιπλήττειν τε αὐτῷ καὶ λέγειν	ὅτι	περιδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν ὁ λόγος
[410]	ἐστιν, διαπέφευγεν, καὶ ἄδηλον αὐτῆς	ὅτι	ποτ' ἔστιν τὸ ἔργον. Ταῦτα,
[409]	τἆλλα τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς	ὅτι	ταῦτα πάντα τείνει, ἐρεῖ τὸ
[409]	ὃς δὴ κομψότατα ἔδοξεν εἰπεῖν,	ὅτι	τοῦτ' εἴη τὸ τῆς δικαιοσύνης
[410]	οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης ἐπιστήμονι,	διότι	καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν
[410]	καὶ ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά τίς	ἐστι	καὶ ἅπασαι αἱ τέχναι, καὶ
[408]	μετὰ ταῦτα ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν	οὔτι	σὲ τὸ πρῶτον, ὦ Σώκρατες,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010