Pages
[409]	φιλίας καὶ τὰς τῶν θηρίων,	ἃς	ἡμεῖς τοῦτο τοὔνομα ἐπονομάζομεν, οὐκ
[406]	διαλεγόμενος τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους	διατριβὰς	ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν
[407]	ὑμᾶς τε αὐτοὺς καὶ τοὺς	παῖδας	ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας ἃ δὴ
[408]	ποιεῖσθαι, μηδὲν προνοοῦντας ὁρῶν καθάπερ	παῖδας	ὡς ἔστιν τις γυμναστικὴ καὶ
[409]	πλείω τὰς τοιαύτας βλαβερὰς ἢ	ἀγαθὰς	εἶναι. Φεύγων δὴ τὸ τοιοῦτον
[410]	σῶμά μου φύσει ὂν οἵας	θεραπείας	δεῖται, καὶ νῦν δὴ ταὐτὸν
[409]	τοὔνομα ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι	φιλίας	ἐπανερωτώμενος· συνέβαινε γὰρ αὐτῷ (τὰ
[409]	Φεύγων δὴ τὸ τοιοῦτον οὐδὲ	φιλίας	ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς
[409]	κακόν, τὰς δὲ τῶν παίδων	φιλίας	καὶ τὰς τῶν θηρίων, ἃς
[409]	ἴδιον ἔργον, ὃ τῶν ἄλλων	οὐδεμιᾶς,	φιλίαν ἐν ταῖς πόλεσιν ποιεῖν.
[410]	τὸ σῶμά μου φύσει ὂν	οἵας	θεραπείας δεῖται, καὶ νῦν δὴ
[408]	πλοίου παραδόντι τὰ πηδάλια τῆς	διανοίας	ἄλλῳ, τῷ μαθόντι τὴν τῶν
[407]	οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης τῆς	ἀμουσίας;	Καίτοι διά γε ταύτην τὴν
[408]	καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ καθεύδοντας ἐπεγείρειν	ἡμᾶς.	Προσεῖχον δὴ τὸν νοῦν τὸ
[409]	~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα τὸν ταῦθ'	(ἡμᾶς	προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι τίνας
[408]	μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ τις	ἡμᾶς	προύτρεπεν τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι,
[408]	δεῖ τὸν Σωκράτη καὶ ἀλλήλους	ἡμᾶς	τὸ μετὰ τοῦτ' ἐπανερωτᾶν, (ὁμολογήσαντας
[407]	ἱκανῶς οὐδέ γ' ἔτι πρότερον	ὑμᾶς	αὐτοὺς οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες
[407]	νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες	ὑμᾶς	παύσουσι ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι
[407]	γράμματα (καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν	ὑμᾶς	τε αὐτοὺς καὶ τοὺς παῖδας
[410]	οὐδὲ δὶς ἀλλὰ πολὺν δὴ	ὑπομείνας	χρόνον (καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα, νομίσας
[409]	(ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι	τίνας	ταύτας τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν
[409]	δὲ εἶναι τίνας ταύτας τὰς	τέχνας;	Εἶπεν ἂν ἴσως ὅτι γυμναστικὴ
[406]	Νῦν γὰρ ἴσως οὐκ ὀρθῶς	ἀκήκοας,	ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν
[409]	αὐτῷ (τὰ πλείω τὰς τοιαύτας	βλαβερὰς	ἢ ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων δὴ
[407]	ἰδίᾳ θ' ἅμα καὶ δημοσίᾳ	συμπάσας	τὰς πόλεις. Ταῦτ' οὖν, ὦ
[410]	ὑπομείνας χρόνον (καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα,	νομίσας	σε τὸ μὲν προτρέπειν εἰς
[409]	ἔφη εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν,	τὰς	δὲ τῶν παίδων φιλίας καὶ
[406]	διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ διαλεγόμενος	τὰς	μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι,
[407]	θ' ἅμα καὶ δημοσίᾳ συμπάσας	τὰς	πόλεις. Ταῦτ' οὖν, ὦ Σώκρατες,
[409]	λέγεις δὲ εἶναι τίνας ταύτας	τὰς	τέχνας; Εἶπεν ἂν ἴσως ὅτι
[409]	συνέβαινε γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω	τὰς	τοιαύτας βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς εἶναι.
[409]	τὸ τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη	τὰς	τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν
[409]	δὲ τῶν παίδων φιλίας καὶ	τὰς	τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς τοῦτο
[409]	ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ τοὺς	τεχνίτας	ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον, ὃ
[410]	οὐδένα· πάντα γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ	πάντας	δρᾶν. Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ
[408]	ἡμᾶς τὸ μετὰ τοῦτ' ἐπανερωτᾶν,	(ὁμολογήσαντας	τοῦτ' αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι,
[408]	καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ	καθεύδοντας	ἐπεγείρειν ἡμᾶς. Προσεῖχον δὴ τὸν
[409]	δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως	ὀνομάζοντας·	τὴν δὲ ὄντως καὶ ἀληθῶς
[407]	ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ'	ἑκόντας	τοὺς ἀδίκους ἀδίκους εἶναι, πάλιν
[407]	φῇς τὸ ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς	ἀσκοῦντας	μὲν τὰ σώματα, τῆς δὲ
[408]	τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, μηδὲν	προνοοῦντας	ὁρῶν καθάπερ παῖδας ὡς ἔστιν
[407]	καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς	μεμαθηκότας	ἃ δὴ παιδείαν ἀρετῆς εἶναι
[407]	τὰ σώματα, τῆς δὲ ψυχῆς	ἠμεληκότας	ἕτερόν τι πράττειν τοιοῦτον, τοῦ
[409]	τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν	αὐτὰς	τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ
[409]	γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω τὰς	τοιαύτας	βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων
[409]	τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς	τοιαύτας	εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς
[409]	προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι τίνας	ταύτας	τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν ἴσως
[410]	ἐφεξῆς ἂν τῷ προτρεπτικῷ λόγῳ	ἔλεγες	οἷον τὸ σῶμά μου φύσει
[410]	καὶ νῦν δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω.	Θὲς	τὸν Κλειτοφῶντα ὁμολογοῦντα ὡς ἔστιν
[407]	δὲ μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν,	οἵτινες	ἐξασκήσουσιν καὶ ἐκμελετήσουσιν ἱκανῶς οὐδέ
[407]	τῆς νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε	οἵτινες	ὑμᾶς παύσουσι ταύτης τῆς ἀμουσίας;
[407]	ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν δεόντων πράττοντες,	οἵτινες	χρημάτων μὲν πέρι τὴν πᾶσαν
[410]	καὶ σὲ αὐτὸν ἠρώτων, καὶ	εἶπές	μοι δικαιοσύνης εἶναι τοὺς μὲν
[407]	τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν καὶ	θεομισὲς	ἡ ἀδικία· πῶς οὖν δή
[408]	οὔτι σὲ τὸ πρῶτον, ὦ	Σώκρατες,	ἀλλὰ τῶν ἡλικιωτῶν τε καὶ
[410]	γὰρ προτετραμμένῳ σε ἀνθρώπῳ, ὦ	Σώκρατες,	ἄξιον εἶναι τοῦ παντὸς φήσω,
[407]	τὰς πόλεις. Ταῦτ' οὖν, ὦ	Σώκρατες,	ἐγὼ ὅταν ἀκούω σοῦ θαμὰ
[410]	ἔστιν τὸ ἔργον. Ταῦτα, ὦ	Σώκρατες,	ἐγὼ τελευτῶν καὶ σὲ αὐτὸν
[408]	ἣν δὴ σὺ πολιτικήν, ὦ	Σώκρατες,	ἐπονομάζεις πολλάκις, τὴν αὐτὴν δὴ
[409]	ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις ὦ	Σώκρατές	μοι τῶν σῶν ἑταίρων, ὃς
[406]	συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ	Σώκρατες,	οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς
[407]	Ἀκούοις ἄν. Ἐγὼ γάρ, ὦ	Σώκρατες,	σοὶ συγγιγνόμενος πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων,
[410]	ἦμεν τοῦ λόγου ἀποροῦντες, (οἱ	παρόντες	ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν τε αὐτῷ
[407]	Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν δεόντων	πράττοντες,	οἵτινες χρημάτων μὲν πέρι τὴν
[407]	καὶ (ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ	πολεμοῦντες	τὰ ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν.
[410]	δὴ ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου	ἀποροῦντες,	(οἱ παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν
[407]	ὑμᾶς αὐτοὺς οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ'	ὁρῶντες	γράμματα (καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν
[410]	ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς δέ,	(ἧς	ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι·
[407]	τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν	λέγῃς	ὡς ὅτῳ τις μὴ ἐπίσταται
[407]	τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς	τραγικῆς	θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε,
[409]	ὃ δὴ λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ	τεκτονικῆς	δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε
[410]	προτρεπτικῶν, οἷον δέ, εἰ περὶ	γυμναστικῆς	προτετραμμένος ἦ τοῦ σώματος δεῖν
[407]	ἐπιτιμῶν τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ	μηχανῆς	τραγικῆς θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ
[409]	δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ	διδασκομένης	ἔργον, ὃ δὴ λέγομεν ὑγίειαν.
[410]	αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές μοι	δικαιοσύνης	εἶναι τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν,
[407]	οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς	δικαιοσύνης,	εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν
[410]	δικαιοσύνης, ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι	δικαιοσύνης	ἐπιστήμονι, διότι καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις.
[409]	ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι καὶ	δικαιοσύνης	ἔργον, ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν εἶναι
[409]	ὅτι τοῦτ' εἴη τὸ τῆς	δικαιοσύνης	ἴδιον ἔργον, ὃ τῶν ἄλλων
[408]	τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν	δικαιοσύνης	πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ
[410]	τις ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ	δικαιοσύνης,	ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης
[409]	Λεγέσθω δὴ καὶ τὸ τῆς	δικαιοσύνης	ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις ὦ
[409]	τὸ δὲ δίδαγμα. Τῆς δὴ	δικαιοσύνης	ὡσαύτως τὸ μὲν δικαίους ἔστω
[409]	τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς	τέχνης	δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ
[410]	νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ τούτοις	ἑξῆς,	ἃ καὶ νυνδὴ διῆλθον. Καί
[410]	σώματος δεῖν μὴ ἀμελεῖν, τὸ	ἐφεξῆς	ἂν τῷ προτρεπτικῷ λόγῳ ἔλεγες
[407]	Καὶ ὁπόταν αὖ φῇς τὸ	ἐφεξῆς	τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας μὲν τὰ
[409]	μή μοι τὸ ὄνομα μόνον	εἴπῃς,	ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική πού τις
[409]	τέχνη, τῆς τέχνης δὲ τῆς	διδασκούσης	τε καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ
[407]	ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης	τῆς	ἀμουσίας; Καίτοι διά γε ταύτην
[407]	τοὺς ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα,	τῆς	δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι
[409]	μὲν ἔργον, τὸ δὲ δίδαγμα.	Τῆς	δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ μὲν
[408]	καθάπερ πλοίου παραδόντι τὰ πηδάλια	τῆς	διανοίας ἄλλῳ, τῷ μαθόντι τὴν
[409]	οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης δὲ	τῆς	διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης ἔργον,
[407]	τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε	τῆς	δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ
[409]	εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ' εἴη τὸ	τῆς	δικαιοσύνης ἴδιον ἔργον, ὃ τῶν
[409]	τέχνη. Λεγέσθω δὴ καὶ τὸ	τῆς	δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις
[407]	τὰ χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε	τῆς	νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες
[407]	λόγος αἱρεῖ, καὶ δεῖν ἐπιμέλειαν	τῆς	(νῦν πλείω ποιεῖσθαι πάντ' ἄνδρα
[409]	δὲ τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη,	τῆς	τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης τε
[409]	φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ τῇ	τῆς	ψυχῆς ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω. Ὁ
[407]	ἂν δεξαίμην καὶ ἐθέλω λέγειν.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' αἰσχρὸν μὴν σοῦ γε
[406]	~Κλειτόφων.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν
[407]	ἱκανῶς μεμαθηκότας ἃ δὴ παιδείαν	ἀρετῆς	εἶναι τελέαν ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν
[410]	καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς τέλος	ἀρετῆς	ἐλθόντα εὐδαίμονα γενέσθαι.
[410]	σε τὸ μὲν προτρέπειν εἰς	ἀρετῆς	ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν, δυοῖν
[410]	εἰδέναι σε ἢ οὐκ ἐθέλειν	αὐτῆς	ἐμοὶ κοινωνεῖν. Διὰ ταῦτα δὴ
[410]	τείνουσά ἐστιν, διαπέφευγεν, καὶ ἄδηλον	αὐτῆς	ὅτι ποτ' ἔστιν τὸ ἔργον.
[410]	κυβερνήτην καταμελετῆσαι τὸν ἔπαινον (περὶ	αὐτῆς,	ὡς πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις ἀξία,
[409]	(Ἰατρική πού τις λέγεται τέχνη·	ταύτης	δ' ἐστὶν διττὰ τὰ ἀποτελούμενα,
[410]	δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα,	ταύτης	ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα οἴου
[407]	οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι	ταύτης	τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά γε
[407]	ὡς ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν αὖ	φῇς	τὸ ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας
[409]	εἶναι τὴν ἐπὶ τῇ τῆς	ψυχῆς	ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω. Ὁ δὴ
[410]	τῶν μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι,	ψυχῆς	δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα,
[407]	μὲν τὰ σώματα, τῆς δὲ	ψυχῆς	ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν τοιοῦτον,
[409]	τῶν ἄλλων οὐδεμιᾶς, φιλίαν ἐν	ταῖς	πόλεσιν ποιεῖν. Οὗτος δ' αὖ
[410]	Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ	δὶς	ἀλλὰ πολὺν δὴ ὑπομείνας χρόνον
[410]	νομίσας σε τὸ μὲν προτρέπειν	εἰς	ἀρετῆς ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν,
[410]	αὐτῷ καὶ λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν	εἰς	ταὐτὸν ὁ λόγος τοῖς πρώτοις,
[409]	ἐπανηρόμεθα τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα·	λέγεις	δὲ εἶναι τίνας ταύτας τὰς
[410]	δικαιοσύνης ἐπιστήμονι, διότι καλῶς αὐτὴν	ἐγκωμιάζεις.	Οὐ μὴν τό γε ἐμὸν
[408]	δὴ σὺ πολιτικήν, ὦ Σώκρατες,	ἐπονομάζεις	πολλάκις, τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην
[407]	πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί μοι	ἐδόκεις	παρὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα
[410]	δύναμαι, ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ γ'	ἐθέλεις	σὺ τούτων μὲν ἤδη παύσασθαι
[407]	ἀμετρίαν, καὶ ἀδελφὸς ἀδελφῷ καὶ	πόλεις	πόλεσιν ἀμέτρως καὶ (ἀναρμόστως προσφερόμεναι
[407]	ἅμα καὶ δημοσίᾳ συμπάσας τὰς	πόλεις.	Ταῦτ' οὖν, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ
[409]	καὶ τὰς τῶν θηρίων, ἃς	ἡμεῖς	τοῦτο τοὔνομα ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο
[407]	τὰ ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν.	Ὑμεῖς	δέ φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν
[408]	ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ βέλτιστοι, ἔφην,	ὑμεῖς,	πῶς ποτε νῦν ἀποδεχόμεθα τὴν
[407]	ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς τραγικῆς θεός,	ὕμνεις	(λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ
[409]	ταύτην τὴν τέχνην εἶναι ἥνπερ	ἀκούεις	σὺ λέγοντος, ἔφη, Σωκράτους, οὐκ
[407]	γάρ, ὦ Σώκρατες, σοὶ συγγιγνόμενος	πολλάκις	ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί μοι ἐδόκεις
[408]	σὺ πολιτικήν, ὦ Σώκρατες, ἐπονομάζεις	πολλάκις,	τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν
[407]	ὑμῖν ἔσται, τῶν δ' ὑέων	οἷς	ταῦτα παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι
[408]	ἔστιν λέγων. Τούτοις δὴ τοῖς	λόγοις	καὶ ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις καὶ
[408]	τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις τοιούτοις	παμπόλλοις	καὶ παγκάλως λεγομένοις, ὡς διδακτὸν
[407]	εἰ δή τις μὴ ἐπίσταται	ὀφθαλμοῖς	χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι
[408]	ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις καὶ παγκάλως	λεγομένοις,	ὡς διδακτὸν ἀρετὴ καὶ πάντων
[410]	(περὶ αὐτῆς, ὡς πολλοῦ τοῖς	ἀνθρώποις	ἀξία, καὶ περὶ τῶν ἄλλων
[407]	κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν τοῖς	ἀνθρώποις,	ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς τραγικῆς θεός,
[408]	Τούτοις δὴ τοῖς λόγοις καὶ	ἑτέροις	τοιούτοις παμπόλλοις καὶ παγκάλως λεγομένοις,
[410]	ἔπαινον (περὶ αὐτῆς, ὡς πολλοῦ	τοῖς	ἀνθρώποις ἀξία, καὶ περὶ τῶν
[407]	ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν	τοῖς	ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς τραγικῆς
[408]	ὡς ἔστιν λέγων. Τούτοις δὴ	τοῖς	λόγοις καὶ ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις
[409]	τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ πρὸς	τοῖς	οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ
[410]	περιδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν ὁ λόγος	τοῖς	πρώτοις, καὶ ἔλεγον ὅτι καὶ
[407]	χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε διδασκάλους	αὐτοῖς	εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν
[408]	(κατὰ σὲ τρόπον τινὰ ὑποτείνων	αὐτοῖς,	ὦ βέλτιστοι, ἔφην, ὑμεῖς, πῶς
[408]	δὴ τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις	τοιούτοις	παμπόλλοις καὶ παγκάλως λεγομένοις, ὡς
[408]	καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων.	Τούτοις	δὴ τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις
[410]	με νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ	τούτοις	ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ διῆλθον.
[407]	παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως	τούτοις,	οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς
[410]	εἰς ταὐτὸν ὁ λόγος τοῖς	πρώτοις,	καὶ ἔλεγον ὅτι καὶ ἡ
[407]	δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ)	Ἀκούοις	ἄν. Ἐγὼ γάρ, ὦ Σώκρατες,
[408]	πράττοντι καθ' αὑτόν· εἰ δέ	τις	ἀνάγκη ζῆν εἴη, δούλῳ ἄμεινον
[408]	ὁρῶν καθάπερ παῖδας ὡς ἔστιν	τις	γυμναστικὴ καὶ ἰατρική, κἄπειτα ὠνείδιζεν,
[410]	ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ καὶ σοί	τις	ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ δικαιοσύνης,
[410]	ὅτι καὶ ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά	τίς	ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ τέχναι,
[408]	πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ	τις	ἡμᾶς προύτρεπεν τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν
[406]	~Κλειτόφων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου	τις	ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ
[409]	εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική πού	τις	λέγεται τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν
[407]	τὴν τούτου χρῆσιν· εἰ δή	τις	μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ
[407]	Καὶ ὅταν λέγῃς ὡς ὅτῳ	τις	μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν
[408]	ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος	τίς	ὁ μετὰ ταῦτ' εἴη λόγος,
[407]	ἡ ἀδικία· πῶς οὖν δή	τις	τό γε τοιοῦτον κακὸν ἑκὼν
[409]	τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό	τις	ὦ Σώκρατές μοι τῶν σῶν
[408]	δὴ καὶ περὶ τέχνην ὡσαύτως·	ὅστις	γὰρ δὴ μὴ ἐπίσταται τῇ
[408]	οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος, οὐδὲ	ὅστις	μὴ τῇ τῶν ἄλλων, οὐδὲ
[408]	ὁ λόγος οὗτός σοι, ὡς	ὅστις	ψυχῇ μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι, τούτῳ
[406]	Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ)	Ὅστις,	ὦ Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ
[407]	κακὸν ἑκὼν αἱροῖτ' ἄν; Ἥττων	ὃς	ἂν ᾖ, φατέ, τῶν ἡδονῶν.
[409]	Σώκρατές μοι τῶν σῶν ἑταίρων,	ὃς	δὴ κομψότατα ἔδοξεν εἰπεῖν, ὅτι
[407]	τό γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ	λόγος	αἱρεῖ, καὶ δεῖν ἐπιμέλειαν τῆς
[408]	τίς ὁ μετὰ ταῦτ' εἴη	λόγος,	καὶ (κατὰ σὲ τρόπον τινὰ
[408]	Καὶ τελευτᾷ δὴ καλῶς ὁ	λόγος	οὗτός σοι, ὡς ὅστις ψυχῇ
[410]	ὅτι περιδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν ὁ	λόγος	τοῖς πρώτοις, καὶ ἔλεγον ὅτι
[407]	ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς τραγικῆς	θεός,	ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε, ὤνθρωποι;
[410]	ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ	δίκαιος	οὐδένα· πάντα γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ
[409]	δύναται ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ	δίκαιος,	τί τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος
[410]	σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς	τέλος	ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα γενέσθαι.
[406]	δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ	δῆλος	εἶ μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος
[409]	ὡς οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο,	ἄλλος	δὲ τὸ δέον, ἕτερος δὲ
[410]	οἷον δέ, εἰ περὶ γυμναστικῆς	προτετραμμένος	ἦ τοῦ σώματος δεῖν μὴ
[406]	ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ	διαλεγόμενος	τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς
[410]	καὶ νυνδὴ διῆλθον. Καί σου	δεόμενος	λέγω μηδαμῶς ἄλλως ποιεῖν, ἵνα
[408]	δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων,	πυνθανόμενος	τίς ὁ μετὰ ταῦτ' εἴη
[407]	Ἐγὼ γάρ, ὦ Σώκρατες, σοὶ	συγγιγνόμενος	πολλάκις ἐξεπληττόμην ἀκούων, καί μοι
[409]	αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι πρὸς ταῦτα	ἀποκρινόμενος	εἶπέν μοι ταύτην τὴν τέχνην
[408]	νοῦν τὸ μετὰ ταῦτα ὡς	ἀκουσόμενος,	ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ τὸ πρῶτον,
[406]	ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος εἶ	μεμφόμενος	μέν μοι, προσποιούμενος δὲ μηδὲν
[406]	δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν μοι,	προσποιούμενος	δὲ μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν
[409]	σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν δὲ ὁμόνοιαν	ἐρωτώμενος	εἰ ὁμοδοξίαν εἶναι λέγοι ἢ
[409]	πόλεσιν ποιεῖν. Οὗτος δ' αὖ	ἐρωτώμενος	τὴν φιλίαν ἀγαθόν τ' ἔφη
[409]	ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι φιλίας	ἐπανερωτώμενος·	συνέβαινε γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω
[408]	δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ	γείτονος,	οὐδὲ ὅστις μὴ τῇ τῶν
[409]	ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ τὸ δέον,	ἕτερος	δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ
[406]	οὐκ ὀρθῶς ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ	πρὸς	ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος·
[410]	σὺ τούτων μὲν ἤδη παύσασθαι	(πρὸς	ἐμὲ τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν,
[410]	κοινωνεῖν. Διὰ ταῦτα δὴ καὶ	πρὸς	Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε
[410]	νῦν, τὰ μὲν ἐπαινῶ σε	πρὸς	Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους,
[406]	ἐμοὶ περὶ σοῦ γενομένους λόγους	πρὸς	Λυσίαν· τὰ μὲν γὰρ ἔγωγε
[409]	καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ	πρὸς	ὅτι ταῦτα πάντα τείνει, ἐρεῖ
[408]	ἑταίρων σῶν, ἢ ὅπως δεῖ	πρὸς	σὲ περὶ αὐτῶν τὸ τοιοῦτον
[406]	ὄντε, ἵνα ἧττόν με ἡγῇ	πρὸς	σὲ φαύλως ἔχειν. Νῦν γὰρ
[409]	δὴ δοκῶν αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι	πρὸς	ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι ταύτην
[410]	δὲ σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ	πρὸς	τέλος ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα γενέσθαι.
[407]	διὰ τὴν ἐν τῷ ποδὶ	πρὸς	τὴν λύραν ἀμετρίαν, καὶ ἀδελφὸς
[409]	ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ	πρὸς	τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ
[410]	ἐπαινῶ σε πρὸς Λυσίαν καὶ	πρὸς	τοὺς ἄλλους, τὰ δέ τι
[410]	περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ τοῦ	σώματος	δεῖν μὴ ἀμελεῖν, τὸ ἐφεξῆς
[408]	πᾶσαν ποιεῖσθαι, καὶ ὅσα τοῦ	σώματος	ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα,
[408]	εἴ τις ἡμᾶς προύτρεπεν τοῦ	σώματος	ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, μηδὲν προνοοῦντας ὁρῶν
[407]	διώξομαι, τὰ δὲ φεύξομαι κατὰ	κράτος.	(ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις ἄν. Ἐγὼ γάρ,
[409]	Λεγέσθω. Ὁ δὴ δοκῶν αὐτῶν	ἐρρωμενέστατος	εἶναι πρὸς ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν
[407]	τὸ νικᾶν ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ	παντὸς	τρόπου τό γε ἀδικεῖν ἀκούσιον
[410]	ὦ Σώκρατες, ἄξιον εἶναι τοῦ	παντὸς	φήσω, προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν καὶ
[408]	προτροπὴν ἡμῶν ἐπ' ἀρετήν; Ὡς	ὄντος	μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ
[409]	τέχνην εἶναι ἥνπερ ἀκούεις σὺ	λέγοντος,	ἔφη, Σωκράτους, οὐκ ἄλλην ἢ
[407]	ἐγὼ ὅταν ἀκούω σοῦ θαμὰ	λέγοντος,	καὶ μάλα ἄγαμαι καὶ θαυμαστῶς
[406]	πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως τοῦ	δέοντος·	εἰ δέ μοι δίδως παρρησίαν,
[407]	τι πράττειν τοιοῦτον, τοῦ μὲν	ἄρξοντος	ἀμελεῖν, περὶ δὲ τὸ ἀρξόμενον
[409]	Σωκράτους, οὐκ ἄλλην ἢ δικαιοσύνην.	Εἰπόντος	δ' ἐμοῦ μή μοι τὸ
[406]	ἥδιστ' ἄν σοι διεξέλθοιμι αὐτοὺς	αὐτός,	ἐπειδὴ καὶ μόνω τυγχάνομεν ὄντε,
[409]	φιλίαν ἐν ταῖς πόλεσιν ποιεῖν.	Οὗτος	δ' αὖ ἐρωτώμενος τὴν φιλίαν
[409]	δίκαιος, τί τοῦτό φαμεν; Εἰπέ.	Οὗτος	μέν, ὡς οἶμαι, τὸ συμφέρον
[408]	τελευτᾷ δὴ καλῶς ὁ λόγος	οὗτός	σοι, ὡς ὅστις ψυχῇ μὴ
[407]	πρὸς τὴν λύραν ἀμετρίαν, καὶ	ἀδελφὸς	ἀδελφῷ καὶ πόλεις πόλεσιν ἀμέτρως
[406]	τὸν Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν διηγεῖτο	ἔναγχος,	ὅτι Λυσίᾳ διαλεγόμενος τὰς μὲν
[406]	τοὺς ἐμοὶ περὶ σοῦ γενομένους	λόγους	πρὸς Λυσίαν· τὰ μὲν γὰρ
[409]	δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ μὲν	δικαίους	ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ τοὺς
[407]	τελέαν ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν ἧττον	κακοὺς	γιγνομένους περὶ τὰ χρήματα, πῶς
[407]	δι' ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς	ἀδίκους	ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ' αὖ
[407]	ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς ἀδίκους	ἀδίκους	εἶναι, πάλιν δ' αὖ τολμᾶτε
[407]	ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε	διδασκάλους	αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ
[408]	Ἢ δεῖ τὸν Σωκράτη καὶ	ἀλλήλους	ἡμᾶς τὸ μετὰ τοῦτ' ἐπανερωτᾶν,
[410]	μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς δὲ	φίλους	εὖ ποιεῖν. Ὕστερον δὲ ἐφάνη
[407]	καί μοι ἐδόκεις παρὰ τοὺς	ἄλλους	ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν
[410]	πρὸς Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς	ἄλλους,	τὰ δέ τι καὶ ψέγω.
[407]	μὴ ὑπομένειν· δῆλον γὰρ ὡς	γνοὺς	ὅπῃ χείρων εἰμὶ καὶ βελτίων,
[408]	ἔργον τοῦτ' ἔσται, τοὺς μήπω	προτετραμμένους	προτρέπειν, καὶ ἐκείνους αὖ ἑτέρους;
[408]	γὰρ τοὺς τὶ μάλιστα εἶναι	δοξαζομένους	ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος
[407]	ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν ἧττον κακοὺς	γιγνομένους	περὶ τὰ χρήματα, πῶς οὐ
[406]	σοι τοὺς ἐμοὶ περὶ σοῦ	γενομένους	λόγους πρὸς Λυσίαν· τὰ μὲν
[408]	τοὺς μήπω προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ	ἐκείνους	αὖ ἑτέρους; Ἢ δεῖ τὸν
[407]	μοι ἐδόκεις παρὰ τοὺς ἄλλους	ἀνθρώπους	κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν τοῖς
[409]	ἰατροὺς ἀεὶ πρὸς τοῖς οὖσιν	ἑτέρους	ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν
[408]	προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ ἐκείνους αὖ	ἑτέρους;	Ἢ δεῖ τὸν Σωκράτη καὶ
[410]	μοι δικαιοσύνης εἶναι τοὺς μὲν	ἐχθροὺς	βλάπτειν, (τοὺς δὲ φίλους εὖ
[409]	διττὰ τὰ ἀποτελούμενα, τὸ μὲν	ἰατροὺς	ἀεὶ πρὸς τοῖς οὖσιν ἑτέρους
[407]	οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας	τοὺς	ἀδίκους ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ'
[407]	ἀκούων, καί μοι ἐδόκεις παρὰ	τοὺς	ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε
[410]	σε πρὸς Λυσίαν καὶ πρὸς	τοὺς	ἄλλους, τὰ δέ τι καὶ
[407]	αὖ φῇς τὸ ἐφεξῆς τούτῳ,	τοὺς	ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα, τῆς
[410]	εἶναι τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν,	(τοὺς	δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον
[406]	Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι	τοὺς	ἐμοὶ περὶ σοῦ γενομένους λόγους
[410]	καὶ εἶπές μοι δικαιοσύνης εἶναι	τοὺς	μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς δὲ
[408]	τὸν βίον ἔργον τοῦτ' ἔσται,	τοὺς	μήπω προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ ἐκείνους
[409]	εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς	τοὺς	οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως
[407]	γυμναστικὴν ὑμᾶς τε αὐτοὺς καὶ	τοὺς	παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας ἃ
[409]	δικαίους ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ	τοὺς	τεχνίτας ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον,
[408]	τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ	τοὺς	τὶ μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ
[406]	Λυσίᾳ διαλεγόμενος τὰς μὲν μετὰ	Σωκράτους	διατριβὰς ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου δὲ
[409]	ἥνπερ ἀκούεις σὺ λέγοντος, ἔφη,	Σωκράτους,	οὐκ ἄλλην ἢ δικαιοσύνην. Εἰπόντος
[408]	πῶς ποτε νῦν ἀποδεχόμεθα τὴν	Σωκράτους	προτροπὴν ἡμῶν ἐπ' ἀρετήν; Ὡς
[408]	οὔτ' οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω,	προτρεπτικωτάτους	τε ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ
[408]	ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους τε ἡγοῦμαι καὶ	ὠφελιμωτάτους,	καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ καθεύδοντας ἐπεγείρειν
[409]	ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ τοὺς τεχνίτας	ἑκάστους·	τὸ δ' ἕτερον, ὃ δύναται
[406]	φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι διεξέλθοιμι	αὐτοὺς	αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω τυγχάνομεν
[407]	μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς τε	αὐτοὺς	καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς
[407]	οὐδέ γ' ἔτι πρότερον ὑμᾶς	αὐτοὺς	οὕτως ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα
[408]	μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ	πρώτους	ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος τίς ὁ μετὰ
[407]	πάλιν δ' αὖ τολμᾶτε λέγειν	ὡς	αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς ἡ ἀδικία·
[408]	καὶ ἰατρική, κἄπειτα ὠνείδιζεν, λέγων	ὡς	αἰσχρὸν πυρῶν μὲν καὶ κριθῶν
[408]	τὸν νοῦν τὸ μετὰ ταῦτα	ὡς	ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ τὸ
[408]	μηδεμίαν τέχνην μηδὲ μηχανήν, ὅπως	ὡς	βέλτιστον ἔσται τὸ σῶμα, ἐξευρίσκειν,
[407]	προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν· δῆλον γὰρ	ὡς	γνοὺς ὅπῃ χείρων εἰμὶ καὶ
[408]	τοιούτοις παμπόλλοις καὶ παγκάλως λεγομένοις,	ὡς	διδακτὸν ἀρετὴ καὶ πάντων ἑαυτοῦ
[407]	καὶ μάλα ἄγαμαι καὶ θαυμαστῶς	ὡς	ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν αὖ φῇς
[410]	γιγνέσθω. Θὲς τὸν Κλειτοφῶντα ὁμολογοῦντα	ὡς	ἔστιν καταγέλαστον τῶν μὲν ἄλλων
[408]	ταύτην δικαστικήν τε καὶ δικαιοσύνην	ὡς	ἔστιν λέγων. Τούτοις δὴ τοῖς
[408]	μηδὲν προνοοῦντας ὁρῶν καθάπερ παῖδας	ὡς	ἔστιν τις γυμναστικὴ καὶ ἰατρική,
[409]	τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν,	ὡς	οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος
[408]	Σωκράτους προτροπὴν ἡμῶν ἐπ' ἀρετήν;	Ὡς	ὄντος μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ
[408]	καλῶς ὁ λόγος οὗτός σοι,	ὡς	ὅστις ψυχῇ μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι,
[407]	ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν λέγῃς	ὡς	ὅτῳ τις μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι,
[410]	ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ δικαιοσύνης,	ὡς	οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης ἐπιστήμονι,
[408]	τῇ ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον	ὡς	οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος, οὐδὲ
[410]	καταμελετῆσαι τὸν ἔπαινον (περὶ αὐτῆς,	ὡς	πολλοῦ τοῖς ἀνθρώποις ἀξία, καὶ
[406]	τοῦ δέοντος· εἰ δέ μοι	δίδως	παρρησίαν, ἥδιστα ἂν δεξαίμην καὶ
[409]	φιλίας ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι,	ψευδῶς	δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως
[408]	τῷ πράγματι καὶ λαβεῖν αὐτὸ	τελέως,	ἀλλ' ἡμῖν παρὰ πάντα δὴ
[408]	ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν δικαιοσύνης πέρι	μαθήσεως;	Ὥσπερ ἂν εἴ τις ἡμᾶς
[407]	πῶς οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν	παιδεύσεως	οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι
[409]	ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως καὶ	ἀληθῶς	φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν
[406]	ἔχειν. Νῦν γὰρ ἴσως οὐκ	ὀρθῶς	ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ
[406]	(ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ Σώκρατες, οὐκ	ὀρθῶς	ἀπεμνημόνευέ σοι τοὺς ἐμοὶ περὶ
[409]	ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν,	ὀρθῶς	πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ τἆλλα
[407]	ταῦτα παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι	δικαίως	τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε
[410]	μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης ἐπιστήμονι, διότι	καλῶς	αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν τό
[408]	κτημάτων οὐδενί. Καὶ τελευτᾷ δὴ	καλῶς	ὁ λόγος οὗτός σοι, ὡς
[409]	ἡ τεκτονικὴ τὸ εὖ, τὸ	καλῶς,	τὸ δεόντως, ὥστε (τὰ ξύλινα,
[408]	καὶ ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις καὶ	παγκάλως	λεγομένοις, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ καὶ
[410]	Καί σου δεόμενος λέγω μηδαμῶς	ἄλλως	ποιεῖν, ἵνα μή, καθάπερ νῦν,
[406]	ἧττόν με ἡγῇ πρὸς σὲ	φαύλως	ἔχειν. Νῦν γὰρ ἴσως οὐκ
[410]	διῆλθον. Καί σου δεόμενος λέγω	μηδαμῶς	ἄλλως ποιεῖν, ἵνα μή, καθάπερ
[407]	αὐτοὺς καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν	ἱκανῶς	μεμαθηκότας ἃ δὴ παιδείαν ἀρετῆς
[407]	ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ ἐκμελετήσουσιν	ἱκανῶς	οὐδέ γ' ἔτι πρότερον ὑμᾶς
[408]	τε ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ	ἀτεχνῶς	ὥσπερ καθεύδοντας ἐπεγείρειν ἡμᾶς. Προσεῖχον
[408]	ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι, τί τοὐντεῦθεν;	Πῶς	ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν δικαιοσύνης πέρι
[407]	κακοὺς γιγνομένους περὶ τὰ χρήματα,	πῶς	οὐ καταφρονεῖτε τῆς νῦν παιδεύσεως
[407]	αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς ἡ ἀδικία·	πῶς	οὖν δή τις τό γε
[408]	αὐτοῖς, ὦ βέλτιστοι, ἔφην, ὑμεῖς,	πῶς	ποτε νῦν ἀποδεχόμεθα τὴν Σωκράτους
[408]	συνεπιθυμητῶν ἢ ἑταίρων σῶν, ἢ	ὅπως	δεῖ πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν
[407]	δ' ὑέων οἷς ταῦτα παραδώσετε	ὅπως	ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε
[407]	πέρι τὴν πᾶσαν σπουδὴν ἔχετε	ὅπως	ὑμῖν ἔσται, τῶν δ' ὑέων
[408]	αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην μηδὲ μηχανήν,	ὅπως	ὡς βέλτιστον ἔσται τὸ σῶμα,
[406]	ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν	τραχυτέρως	τοῦ δέοντος· εἰ δέ μοι
[407]	ἀδελφὸς ἀδελφῷ καὶ πόλεις πόλεσιν	ἀμέτρως	καὶ (ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ
[409]	ταύτας τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν	ἴσως	ὅτι γυμναστικὴ καὶ ἰατρική. Καὶ
[406]	σὲ φαύλως ἔχειν. Νῦν γὰρ	ἴσως	οὐκ ὀρθῶς ἀκήκοας, ὥστε φαίνῃ
[409]	τὴν δὲ φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει	πάντως	εἶναι καὶ δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε
[409]	τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ	ὄντως	καὶ ἀληθῶς φιλίαν εἶναι σαφέστατα
[409]	τὸ εὖ, τὸ καλῶς, τὸ	δεόντως,	ὥστε (τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη
[407]	λέγοντος, καὶ μάλα ἄγαμαι καὶ	θαυμαστῶς	ὡς ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν αὖ
[407]	καὶ πόλεις πόλεσιν ἀμέτρως καὶ	(ἀναρμόστως	προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες τὰ
[408]	~(Καὶ δὴ καὶ περὶ τέχνην	ὡσαύτως·	ὅστις γὰρ δὴ μὴ ἐπίσταται
[410]	καὶ περὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν	ὡσαύτως·	ταὐτὸν δὴ καὶ σοί τις
[409]	δὴ καὶ τὸ τῆς δικαιοσύνης	ὡσαύτως.	Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις ὦ Σώκρατές
[409]	δὲ δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης	ὡσαύτως	τὸ μὲν δικαίους ἔστω ποιεῖν,
[407]	γ' ἔτι πρότερον ὑμᾶς αὐτοὺς	οὕτως	ἐθεραπεύσατε. Ἀλλ' ὁρῶντες γράμματα (καὶ
[410]	τἆλλα πάντα οἴου με νῦν	οὕτως	εἰρηκέναι τὰ τούτοις ἑξῆς, ἃ
[410]	Οὐ μὴν τό γε ἐμὸν	οὕτως	ἔχει· δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ
[409]	ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς	οὕτως	ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010