Discours, paragraphes
[3, 25]	κακὸν ἔχων, καὶ ταῦτα πλεῖν	ἢ	διακοσίων ἰδόντων ἀνθρώπων ἔξαρνός ἐστι.
[3, 5]	λαβεῖν τούτων τῶν ἁμαρτημάτων δίκην	ἢ	δόξαι τοῖς πολίταις ἀνόητος εἶναι,
[3, 40]	καὶ φιλονικίας ἢ ἐκ παιδιῶν	ἢ	ἐκ λοιδορίας ἢ περὶ ἑταίρας
[3, 40]	ὅσοι ἐκ μέθης καὶ φιλονικίας	ἢ	ἐκ παιδιῶν ἢ ἐκ λοιδορίας
[3, 40]	δικαιότερον αὐτὸς περὶ θανάτου ἠγωνίζετο	ἢ	ἑτέρους ὑπὲρ τῆς πατρίδος εἰς
[3, 30]	τ' ἦν λαβεῖν, ἢ νύκτωρ	ἢ	μεθ' ἡμέραν, ἀλλ' ἐνταῦθα ἦλθον
[3, 30]	μόνον οἷόν τ' ἦν λαβεῖν,	ἢ	νύκτωρ ἢ μεθ' ἡμέραν, ἀλλ'
[3, 40]	ἐκ παιδιῶν ἢ ἐκ λοιδορίας	ἢ	περὶ ἑταίρας μαχόμενοι ἕλκος ἔλαβον,
[3, 40]	ἠξίωσαν τῆς πατρίδος φυγὴν ποιήσασθαι:	ἢ	πολλούς γ' ἂν ἐξήλασαν: ἀλλ'
[3, 25]	διατεθῆναι τυπτόμενος. φαίνεται δὲ πλεῖν	ἢ	τέτταρα στάδια ἀπὸ τῆς οἰκίας
[3, 35]	γεγενημένων εἶναι νομίζειν, τοὺς φεύγοντας	ἢ	τοὺς ζητοῦντας καταλαβεῖν; ἐγὼ μὲν
[3, 25]	ἀποκτενεῖν, καὶ ὡς τοῦτό ἐστιν	ἡ	πρόνοια. ἐγὼ δ' ἡγοῦμαι, ὦ
[3, 10]	τούτων οὔτε ἡμῶν οὐδεὶς οὔτε	κατεάγη	τὴν κεφαλὴν οὔτε ἄλλο κακὸν
[3, 10]	ἀποδημῆσαι ἐκ τῆς πόλεως. λαβὼν	δὴ	τὸ μειράκιον ἅπαντα γὰρ δεῖ
[3, 15]	τινὰς ἐπαμύνειν ἐπιχειροῦντας συν έκοψαν.	ἤδη	δὲ αὐτοῖς οὖσι παρὰ τὴν
[3, 5]	δεινὰ πάσχειν, αἰσχυνόμενος δέ, ὅπερ	ἤδη	καὶ πρότερον εἶπον, τῇ συμφορᾷ,
[3, 40]	γ' ἐκείνων πεποιῆσθαι. καὶ ταῦτα	ἤδη	καὶ πρότερον πολλάκις ὑμεῖς οὕτω
[3, 10]	χρόνον διατρίψαντες ἐξερχόμεθα. οὗτοι δ'	ἤδη	μεθύοντες ἐκπηδῶσιν ἐφ' ἡμᾶς. καὶ
[3, 25]	ἀποστερῆσαι βουλομένους τὰς τριακοσίας δραχμάς,	ἐπειδὴ	δὲ ἀπεμαχεσάμεθα, τηνικαῦτα ἀποδοῦναι τὸ
[3, 5]	ἐξῆλθον, εὐθύς με τύπτειν ἐπεχείρησεν:	ἐπειδὴ	δὲ αὐτὸν ἠμυνάμην, ἐκστὰς ἔβαλλέ
[3, 20]	τἀληθῆ ῥᾳδίως ἔγνωτε τὰ δίκαια.	ἐπειδὴ	δὲ αὐτῷ οὐδὲν μέλει τῶν
[3, 30]	μειράκιον, ἵνα μὴ τούτῳ μαχοίμην,	ἐπειδὴ	δὲ ἀφικόμην πάλιν, ἦγον αὐτὸν
[3, 20]	ἡσυχίαν ἦγε δεδιὼς περὶ αὑτοῦ,	ἐπειδὴ	δὲ δίκας ἰδίας ᾔσθετο κακῶς
[3, 0]	πολλοί μοι συνείσεσθαι, ἠνεσχόμην ἀδικούμενος.	ἐπειδὴ	δὲ Σίμων με εἰς τοιαύτην
[3, 30]	ἐμαυτοῦ νομίζων τὴν τούτου πονηρίαν:	ἐπειδὴ	δὲ χρόνος διεγένετο, πάλιν, ὡς
[3, 10]	λέγειν ᾠχόμην ἐκ τῆς πόλεως.	ἐπειδὴ	δὲ ᾤμην ἱκανὸν εἶναι τὸν
[3, 45]	πολλὰ εἰπεῖν περὶ τούτου, ἀλλ'	ἐπειδὴ	παρ' ὑμῖν οὐ νόμιμόν ἐστιν
[3, 10]	ἐκεῖνον μὲν ἐκφεύξεσθαι, τούτους δ'	ἐπειδὴ	τάχιστα ἐντύχοιεν ἀνθρώποις, αἰσχυνομένους ἀποτρέψεσθαι
[3, 5]	νίαν. ἐκκαλέσας γάρ με ἔνδοθεν,	ἐπειδὴ	τάχιστα ἐξῆλθον, εὐθύς με τύπτειν
[3, 15]	ἄλλοι οἱ μετὰ τούτου παροινήσαντες,	ἐπειδὴ	τάχιστά με εἶδον μετὰ ταῦτα,
[3, 45]	τούτου μνησθήσομαι. ἐν Κορίνθῳ γάρ,	ἐπειδὴ	ὕστερον ἦλθε τῆς πρὸς τοὺς
[3, 20]	κατέστησεν. ὡς οὖν καὶ ταῦτ'	ἀληθῆ	λέγω, τούτων ὑμῖν τοὺς παραγενομένους
[3, 20]	ἐχρῆν αὐτόν, εἴπερ ἦν ταῦτ'	ἀληθῆ,	παρακαλέσαντα μάρτυρας ὡς πλείστους κατὰ
[3, 10]	τὸ μειράκιον ἅπαντα γὰρ δεῖ	τἀληθῆ	λέγειν ᾠχόμην ἐκ τῆς πόλεως.
[3, 20]	ἔχειν, ἵν' ἀμφοτέρων ἡμῶν ἀκούσαντες	τἀληθῆ	ῥᾳδίως ἔγνωτε τὰ δίκαια. ἐπειδὴ
[3, 45]	μόνος Ἀθηναίων ὑπὸ τῶν στρατηγῶν	ἐξεκηρύχθη.	Ἔχοιμι δ' ἂν καὶ ἄλλα
[3, 40]	προνοίας. καὶ γὰρ δεινὸν ἂν	εἴη,	εἰ ὅσοι ἐκ μέθης καὶ
[3, 0]	ἔνεστιν, οὗτος δὲ βέλτιστος ἂν	εἴη	καὶ σωφρονέστατος, ὅστις κοσμιώτατα τὰς
[3, 5]	αὐτοῦ πέπονθε, πολὺ ἂν ἔργον	εἴη	λέγειν: ὅσα δὲ εἰς ἐμὲ
[3, 5]	ἀπιστότατον ἐποίησεν, εἰ μή τις	εἰδείη	τὴν τούτου μα νίαν. ἐκκαλέσας
[3, 25]	δοῦναι μέν φησιν, ἵνα μὴ	δοκῇ	δεινὰ ποιεῖν, εἰ μηδενὸς αὐτῷ
[3, 0]	τὰ πεπραγμένα. ἀξιῶ δέ, ὦ	βουλή,	εἰ μὲν ἀδικῶ, μηδεμιᾶς συγγνώμης
[3, 5]	τὸ μέτωπον. ἐγὼ τοίνυν, ὦ	βουλή,	ἡγούμενος μὲν δεινὰ πάσχειν, αἰσχυνόμενος
[3, 5]	ἐπιδείξω. ~Ἡμεῖς γὰρ ἐπεθυμήσαμεν, ὦ	βουλή,	Θεοδότου, Πλαταϊκοῦ μειρακίου, καὶ ἐγὼ
[3, 35]	ἐχθρῶν ὑβρισθείην; ~Ἔτι τοίνυν, ὦ	βουλή,	καὶ ἐκ τῆς μάχης τῆς
[3, 15]	οὗτος ἦν ὁ ἀδικήσας, ὦ	βουλή,	καὶ ἐπιβουλεύσας ἡμῖν, καὶ οὐκ
[3, 15]	ἐμέ. μάχης δὲ γενομένης, ὦ	βουλή,	καὶ τοῦ μειρακίου βάλλοντος αὐτοὺς
[3, 0]	τεύξεσθαι. μάλιστα δ' ἀγανακτῶ, ὦ	βουλή,	ὅτι περὶ τῶν πραγμάτων εἰπεῖν
[3, 40]	ὕστερον. ~Ὅτι μὲν οὖν, ὦ	βουλή,	οὐδενὸς αἴτιός εἰμι τῶν γεγενημένων,
[3, 0]	καὶ δεινὰ συνειδὼς Σίμωνι, ὦ	βουλή,	οὐκ ἄν ποτ' αὐτὸν εἰς
[3, 25]	μηδεμιᾶς γενομένης; ἀλλὰ γάρ, ὦ	βουλή,	πάντα αὐτῷ ταῦτα σύγκειται καὶ
[3, 25]	πρόνοια. ἐγὼ δ' ἡγοῦμαι, ὦ	βουλή,	ῥᾴδιον εἶναι γνῶναι ὅτι ψεύδεται,
[3, 20]	ἀκηκόατε: ἐβουλόμην δ' ἄν, ὦ	βουλή,	Σίμωνα τὴν αὐτὴν γνώμην ἐμοὶ
[3, 20]	ἐλευθέρας. ἃ χρὴ μάλιστα, ὦ	βουλή,	τεκμήρια νομίζειν ὅτι ψεύδεται πρὸς
[3, 10]	ἠπορούμην ὅ τι χρησαίμην, ὦ	βουλή,	τῇ τούτου παρανομίᾳ, ὥστε ἔδοξέ
[3, 40]	ἡγούμην πρόνοιαν εἶναι τραύματος ὅστις	μὴ	ἀποκτεῖναι βουλόμενος ἔτρωσε. τίς γὰρ
[3, 25]	καὶ δοῦναι μέν φησιν, ἵνα	μὴ	δοκῇ δεινὰ ποιεῖν, εἰ μηδενὸς
[3, 25]	ἀνθρώπων παρ' αὐτῷ συνειλεγμένων, εἰ	μὴ	εἰς τοῦτο μανίας ἀφικόμην ὥστε
[3, 40]	αὐτοῖς δίκην δοῦναι: εἰ δὲ	μὴ	κατέσχον, οὐδὲν ἧττον τό γ'
[3, 5]	συμφορᾷ, ἠνειχόμην, καὶ μᾶλλον ᾑρούμην	μὴ	λαβεῖν τούτων τῶν ἁμαρτημάτων δίκην
[3, 45]	μεμνημένοι τὰ δίκαια ψηφίζεσθε, καὶ	μή	με περιίδητε ἐκ τῆς πατρίδος
[3, 30]	~καὶ τότε μὲν ἄρα, ἵνα	μὴ	περιβόητος εἴην, ἡσυχίαν ἦγον, συμφορὰν
[3, 5]	πρᾶγμα καὶ ἀπιστότατον ἐποίησεν, εἰ	μή	τις εἰδείη τὴν τούτου μα
[3, 30]	ἄλλον ἄνθρωπον παρακαλέσαι μηδένα, εἰ	μὴ	τοῦτό γε τὸ παιδίον, ὃ
[3, 30]	πόλεως ἔχων τὸ μειράκιον, ἵνα	μὴ	τούτῳ μαχοίμην, ἐπειδὴ δὲ ἀφικόμην
[3, 35]	ἀπελθὼν ὁδὸν ᾠχόμην. καίτοι ποτέρους	χρὴ	αἰτίους τῶν γεγενημένων εἶναι νομίζειν,
[3, 20]	εἰσιὼν ἐπὶ γυναῖκας ἐλευθέρας. ἃ	χρὴ	μάλιστα, ὦ βουλή, τεκμήρια νομίζειν
[3, 5]	πολίταις ἀνόητος εἶναι, εἰδὼς ὅτι	τῇ	μὲν τούτου πονηρίᾳ πρέποντα ἔσται
[3, 5]	φθονεῖν εἰθισμένων, ἐάν τις ἐν	τῇ	πόλει προθυμῆται χρηστὸς εἶναι. ~οὕτω
[3, 5]	ὅπερ ἤδη καὶ πρότερον εἶπον,	τῇ	συμφορᾷ, ἠνειχόμην, καὶ μᾶλλον ᾑρούμην
[3, 10]	ὅ τι χρησαίμην, ὦ βουλή,	τῇ	τούτου παρανομίᾳ, ὥστε ἔδοξέ μοι
[3, 40]	ὑπὲρ τῆς πατρίδος εἰς κίνδυνον	καθίστη.	~τὰ μὲν οὖν ἄλλα ἐάσω:
[3, 45]	λῃτουργίας λελῃτούργηκα, καὶ κακοῦ μὲν	αὐτῇ	οὐδενὸς αἴτιος γεγένημαι, οὐδὲ τῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/07/2008