Livre, Chapitre
[6, 3]	ἀφῆκε τήν τε Μελίτην ἤθελεν	ἀμύνασθαι.	καὶ πρῶτον μὲν φθάσας καταμηνύει
[6, 8]	βουλομένη δὲ φανερὰν αὐτῆς ζήτησιν	ποιήσασθαι	διὰ τοῦ Θερσάνδρου, τέχνην λόγων
[6, 7]	ἐτήρησεν, ὁραθῆναι δὲ εὔχεται, καὶ	ἀποψήσασθαι	δυνάμενος οὐκ ἐθέλει, ἀλλὰ τὸ
[6, 19]	κρατεῖ· οὐκ ἐπιτρέπει δὲ αὐτῷ	σπείσασθαι	πρὸς τὸ ἐρώμενον, κἂν θέλῃ.
[6, 13]	με, ἄνθρωπε, μετὰ τῆς ἐμαυτῆς	συντρίβεσθαι	τύχης καὶ τοῦ κατέχοντός με
[6, 16]	τι πέπονθας ὑβριστικόν· πολλάκις ἠθέλησα	πυθέσθαι	παρὰ τοῦ Σωσθένους, ἀλλ´ οὐκ
[6, 3]	πρὸς ὃν ᾤχετο, μὴ ἀπόκοιτος	γενέσθαι,	δειπνήσας πάλιν ἀνέστρεφεν ἐπὶ τὴν
[6, 17]	Λευκίππη φιλεῖ. ὄφελον, ὦ Ζεῦ,	γενέσθαι	Κλειτοφῶν. Ἀλλ´ οὐ μαλακιστέον, ὁ
[6, 13]	ἐν πειρατηρίῳ. Δοκεῖς μοι, ἔφη,	μαίνεσθαι	μανίαν ἀνήκεστον. πειρατήριον ταῦτα εἶναί
[6, 10]	ἕω, λεγούσας, ὅπερ ἦν, οὐδαμοῦ	φαίνεσθαι	τὴν κόρην· οὕτω γὰρ αὐτῇ
[6, 5]	καὶ γὰρ ἐθάρρουν τῷ λόγῳ	περιέσεσθαι	μὴ μοιχὸς εἶναι, γῆμαι δὲ
[6, 14]	δεσμῶν οὐκ ἐπέτρεπεν, ἀλλ´ ἐκέλευεν	ἀπαλλάττεσθαι	αὐτοὺς τὴν ταχίστην. ὁ μὲν
[6, 4]	τεσσάρων σταδίων ἐπὶ τοὺς ἀγρούς,	ἡγεῖσθαι	κελεύσας ἐπ´ αὐτὴν χωρεῖν ἔμελλεν.
[6, 10]	κόρην· οὕτω γὰρ αὐτῇ ἦν	ἐγκεῖσθαι	πρὸς τὴν ζήτησιν φανερῶς, ὡς
[6, 20]	Λευκίππη· Κἂν τυραννεῖν ἐθέλῃς, κἀγὼ	τυραννεῖσθαι,	πλὴν οὐ βιάσῃ. καὶ πρὸς
[6, 20]	ἀπόνοιαν· ἐγὼ μέν σε καὶ	πεπορνεῦσθαι	δοκῶ· καὶ γὰρ μοιχὸν φιλεῖς.
[6, 1]	ὡς ἂν ἔχοιμι ἐνδυομένη σοι	περικεχύσθαι.	δίδωσι δέ μοι καὶ χρυσοῦς
[6, 6]	γὰρ νοῦς οὔ μοι δοκεῖ	λελέχθαι	καλῶς ἀόρατος εἶναι τὸ παράπαν·
[6, 14]	πυθόμενοί με ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ	καθεῖρχθαι	(διηγγέλκει γὰρ πρὸς αὐτοὺς ἡ
[6, 7]	προπετέστερον. κἂν μὲν ἄμορφος ᾖ	καὶ	ἄγροικος, προστίθησιν εἰς δυσμορφίαν· ἐὰν
[6, 20]	αὐτήν, Ὦ κακόδαιμον ἀνδράποδον, λέγων,	καὶ	ἀληθῶς ἐρωτιῶν· πάντων γάρ σου
[6, 19]	μισεῖν, ὁ δὲ ἀναγκάζει φιλεῖν·	καὶ	ἀλλήλων πάροικος ἡ τοῦ πυρός
[6, 3]	εἶναι τὸ δεινόν· ἐλελήθει δὲ	καὶ	ἄλλο τεχθέν μοι χαλεπώτερον. ὁ
[6, 9]	ὡς αὐτοῦ τὰ ναυάγια. πόσους	καὶ	ἄλλους ἔθρεψα νεναυαγηκότας· πόσους ἔθαψα
[6, 2]	αὐτὸς τῶν συμπεπλευκότων ἦν ἡμῖν	καὶ	ἄλλως ἐμοὶ κεχαρισμένος. ὡς δὲ
[6, 19]	καλεῖ. κἀκεῖνος ὡς γείτων πείθεται,	καὶ	ἀνάπτουσιν ἄμφω τὸ πῦρ. ἂν
[6, 9]	θαλάσσης. ἀκούσασα τὴν τύχην ἠλέησα	καὶ	ἀνεμνήσθην σου καὶ παρέσχον ἑστίαν,
[6, 6]	ἐξέλαμψε τοῖς ὀφθαλμοῖς εἰκόνα χαρᾶς	καὶ	ἀνιαθεὶς συνέστειλε τὸ πρόσωπον εἰς
[6, 2]	φρουρὸν ἄρτι ἐπικλείσαντα τὸ οἴκημα,	καὶ	ἀνοίγειν ἐκέλευεν αὖθις. ὡς δὲ
[6, 10]	ταῦτά σου τὴν ψυχὴν κατέλαβε	καὶ	ἀπέκλεισέ μου τοῖς λόγοις τῶν
[6, 5]	ἐσθῆτα τῆς Μελίτης εἶχον ἠμφιεσμένος·	καὶ	ἀπερισκέπτως ἐμπίπτω κατὰ πρόσωπον αὐτοῖς,
[6, 7]	ὀφθαλμοὺς ἐτήρησεν, ὁραθῆναι δὲ εὔχεται,	καὶ	ἀποψήσασθαι δυνάμενος οὐκ ἐθέλει, ἀλλὰ
[6, 5]	ὁ Θέρσανδρος ἐδεινοπάθει, ῥητὰ μὲν	καὶ	ἄρρητα βοῶν, τὸν μοιχόν, τὸν
[6, 11]	καταφιλεῖν ἤθελεν. ἐγεγόνει δὲ ἡμερώτερος,	καὶ	αὐτὸν ἔσαινε τῶν λεγομένων τὸ
[6, 9]	Τυρίων οὐδενὸς δεύτερος. ἔπλευσε δὲ	καὶ	αὐτὸς οὐκ εὐτυχῶς, ἀλλὰ πᾶς
[6, 16]	Κλειτοφῶν, Λευκίππης μόνης ἄνερ, πιστὲ	καὶ	βέβαιε, ὃν οὐδὲ συγκαθεύδουσα πέπεικεν
[6, 13]	ταῦτα εἶναί σοι δοκεῖ, πλοῦτος	καὶ	γάμος καὶ τρυφή, ἄνδρα τοιοῦτον
[6, 17]	ἐπὶ τὴν κόρην ἰτέον αὐτήν.	καὶ	γὰρ ἂν νῦν ἐρᾷ τοῦ
[6, 5]	οὔτε ἡ τῶν λόγων αἰκία·	καὶ	γὰρ ἐθάρρουν τῷ λόγῳ περιέσεσθαι
[6, 3]	ὡς ἰδών. ταύτην ἐφύλαττόν σοι·	καὶ	γὰρ ἠκηκόειν ζῶντά σε, καὶ
[6, 19]	Θέρσανδρος οὐκ εἶχεν ὅστις γένηται·	καὶ	γὰρ ἤρα καὶ ὠργίζετο. θυμὸς
[6, 20]	μέν σε καὶ πεπορνεῦσθαι δοκῶ·	καὶ	γὰρ μοιχὸν φιλεῖς. ἀλλ´ ἐπειδὴ
[6, 10]	πολλῶν τὴν αἰτίαν τῆς κοινωνίας.	καὶ	γὰρ σὺ φήμῃ τέθνηκας. Φήμη
[6, 21]	εἶπεν ὁ Θέρσανδρος· ὢ τόλμης	καὶ	γέλωτος· παρθένος τοσούτοις συννυκτερεύσασα πειραταῖς·
[6, 2]	θῆται τὰ πρὸς τὸν ἄνδρα	καὶ	γένηται τὰ τῆς ὀργῆς ἐν
[6, 7]	γυναικῶν μᾶλλον, ὅσῳ θαλερώτερον, τοσούτῳ	καὶ	γοητότερον. ἐὰν δὲ ἡ δακρύουσα
[6, 22]	ὁ σύμβουλος Σωσθένης. ἐγὼ δὲ	καὶ	γυμνὴ καὶ μόνη καὶ γυνή,
[6, 11]	σου καὶ μαίνεται, ὥστε τάχα	καὶ	γυναῖκα ποιήσεταί σε. τὸ δὲ
[6, 22]	δὲ καὶ γυμνὴ καὶ μόνη	καὶ	γυνή, καὶ ἓν ὅπλον ἔχω
[6, 6]	ἐμφαίνουσαν τοῖς προσώποις λύπην ὁμοῦ	καὶ	δέος. ὁ γὰρ νοῦς οὔ
[6, 3]	καὶ μεθυόντων πάντα μεστά, ὥστε	καὶ	δι´ ὅλης νυκτὸς τὴν ἀγορὰν
[6, 2]	εἶναι, νευσάσης αὐτῷ τῆς Μελανθοῦς·	καὶ	διὰ τῶν ἐρήμων τῆς οἰκίας
[6, 10]	σὺ φήμῃ τέθνηκας. Φήμη δὲ	καὶ	Διαβολὴ δύο συγγενῆ κακά· θυγάτηρ
[6, 16]	πιστεύσειας ἐμοὶ λεγούσῃ. φοβοῦμαι δὲ	καὶ	ἐὰν πιστεύσῃς περὶ Κλειτοφῶντος, μὴ
[6, 18]	τὴν Λευκίππην, ἀνεφλέγη τὴν ψυχήν,	καὶ	ἔδοξεν αὐτῷ τότε καλλίων γεγονέναι.
[6, 19]	καὶ πρὸς τὸ ἐρώμενον ἀπολογεῖται	καὶ	εἰς ὁμιλίαν παρακαλεῖ καὶ τὸν
[6, 19]	δὲ τῷ θυμῷ βεβαπτισμένος καταδύεται,	καὶ	εἰς τὴν ἰδίαν ἀρχὴν ἐκπηδῆσαι
[6, 18]	χειρὸς τὴν ὁδὸν νεύει κάτω	καὶ	εἰς τὸν κόλπον κατεδύετο. ὁ
[6, 6]	ἀφῆκε τὴν ψυχὴν ἐπ´ αὐτὴν	καὶ	εἱστήκει τῇ θέᾳ δεδεμένος, ἐπιτηρῶν
[6, 7]	δὲ ὡς ἤκουσεν, ἐπλήσθη δακρύων,	καὶ	εἶχεν αὐτῆς ἴδιον κάλλος καὶ
[6, 13]	φιλοῦσιν οἱ θεοί, ὡς αὐτὸν	καὶ	ἐκ μέσων τῶν τοῦ θανάτου
[6, 4]	σοὶ γένοιτο. ~Ἐπῄνεσεν ὁ Θέρσανδρος	καὶ	ἐκέλευσε τοῦτο ποιεῖν. ἔρχεται δὴ
[6, 18]	πρόσωπον ἐβιάζετο· ἡ δὲ ἀντικατεδύετο	καὶ	ἔκρυπτε τὰ φιλήματα. ὡς δὲ
[6, 3]	δὲ ταύτην χθὲς ἡ δέσποινα	καὶ	ἔμελλεν ἀποπέμψειν· ἡ τύχη δὲ
[6, 22]	γυμνὴ καὶ μόνη καὶ γυνή,	καὶ	ἓν ὅπλον ἔχω τὴν ἐλευθερίαν,
[6, 10]	καταιγίζουσα τῷ τοῦ λόγου πνεύματι	καὶ	ἐξίπταται κουφιζομένη τῷ τῆς γλώττης
[6, 15]	εἶναι. ἓν δὲ μόνον φοβοῦμαι	καὶ	ἐπείγομαι μαθεῖν περὶ τῆς κόρης,
[6, 10]	καὶ ὀργῆς αὐτῷ πῦρ ἐξάπτεται,	καὶ	ἐπὶ τὸν βληθέντα μαίνεται. τεχθεῖσα
[6, 18]	λογισμοῦ λαλοῦσιν. ἅμα οὖν συνδιαλεγόμενος	καὶ	ἐπιθεὶς τὴν χεῖρα τῷ τραχήλῳ
[6, 10]	τοξεύματι ῥεῖ μὲν εὐθὺς πολλὴ	καὶ	ἐπικλύζει τὰ ὦτα τῶν ἐντυχόντων,
[6, 3]	καὶ γὰρ ἠκηκόειν ζῶντά σε,	καὶ	ἐπίστευον, ὅπερ ἤθελον. ἀλλ´ οὐκ
[6, 19]	ἤρα καὶ ὠργίζετο. θυμὸς δὲ	καὶ	ἔρως δύο λαμπάδες· ἔχει γὰρ
[6, 2]	ἔλαφον ἀντὶ παρθένου παροιμίας, ἐξεπλάγη	καὶ	ἔστη σιωπῇ. λέγει οὖν πρὸς
[6, 10]	θυγάτηρ ἡ Φήμη τῆς Διαβολῆς.	καὶ	ἔστι μὲν ἡ Διαβολὴ μαχαίρας
[6, 19]	καὶ ὁ θυμὸς ἄλλο πῦρ,	καὶ	ἔστι τὴν μὲν φύσιν ἐναντιώτατον,
[6, 7]	πιαίνεται, τὸ δὲ μέλαν πορφύρεται,	καὶ	ἔστιν ὅμοιον τὸ μὲν ἴῳ,
[6, 1]	δὲ ἦν αὕτη τῶν πιστῶν	καὶ	ἐφήδρευε ταῖς θύραις. ὡς δὲ
[6, 14]	ἐπὶ τρυτάνης ἐλπίδος καὶ φόβου,	καὶ	ἐφοβεῖτό μου τὸ ἐλπίζον καὶ
[6, 22]	οὐδεὶς ἐν αὐτοῖς εἶχεν ὀφθαλμούς·	~Καὶ	ἡ Λευκίππη εἶπεν· Ἦ παρθένος,
[6, 20]	μου πεῖραν λαβεῖν, πειράσῃ δεσπότου.	καὶ	ἡ Λευκίππη· Κἂν τυραννεῖν ἐθέλῃς,
[6, 12]	εὐτυχήμασιν Ἀφροδίτῃ· μνημόνευε δὲ κἀμοῦ.	~Καὶ	ἡ Λευκίππη, Τοιαῦτά σοι, ἔφη,
[6, 14]	ἐπὶ τὸ οἴκημα σπουδῇ παρῆσαν.	καὶ	ἤθελον μὲν αὐτοῦ καταμεῖναι σὺν
[6, 14]	καὶ ἐφοβεῖτό μου τὸ ἐλπίζον	καὶ	ἤλπιζε τὸ φοβούμενον. ~Ἡμέρας δὲ
[6, 9]	καὶ παρέσχον ἑστίαν, Τάχα, λέγουσα,	καὶ	Θέρσανδρος οὕτω που πλανᾶται· τάχα,
[6, 12]	μιαίνεις τὰ ὦτα· τί ἐμοὶ	καὶ	Θερσάνδρῳ κοινόν· καλὸς ἔστω Μελίτῃ
[6, 11]	φαντασίας ἐγέμισα. τί κλαίεις· ἀνάστηθι,	καὶ	θῦε ἐπὶ τοῖς εὐτυχήμασιν Ἀφροδίτῃ·
[6, 9]	δέομαι· γενοῦ μοι δικαστὴς ἴσος,	καὶ	καθάρας μέν σου τὰ ὦτα
[6, 11]	παραπέμψας μέχρι τινὸς τὸν Θέρσανδρον	καὶ	καθυποσχόμενος περὶ τῆς Λευκίππης, αὖθις
[6, 1]	δέ μοι καὶ χρυσοῦς ἑκατὸν	καὶ	καλεῖ τὴν Μελανθώ· θεράπαινα δὲ
[6, 4]	τῇ Λευκίππῃ παροῦσαι, περιελεῖν δόλῳ	καὶ	καλεσαμένους ὅτι πορρωτάτω διατρίβειν ἔχοντας
[6, 7]	ἐὰν δὲ ἡ δακρύουσα ᾖ	καὶ	καλὴ καὶ ὁ θεατὴς ἐραστής,
[6, 12]	οἷός ἐστιν εἶδες, ὅτι νέος	καὶ	καλός, ὃ μάλιστα τέρπει γυναῖκα.
[6, 4]	καὶ τὸ στόμα ἐπισχὼν συναρπάζει	καὶ	κατὰ θάτερα τῆς τῶν θεραπαινίδων
[6, 4]	φέρων εἴς τι δωμάτιον ἀπόρρητον,	καὶ	καταθέμενος λέγει πρὸς αὐτήν· Ἥκω
[6, 4]	μηνύσαντος τὰ περὶ τῆς Λευκίππης	καὶ	κατατραγῳδοῦντος αὐτῆς τὸ κάλλος, μεστὸς
[6, 11]	~Ἅμα λέγουσα χειρός τε ἔθιγε	καὶ	καταφιλεῖν ἤθελεν. ἐγεγόνει δὲ ἡμερώτερος,
[6, 1]	λέγουσα ἐσκεύασέ με ὡς ἑαυτὴν	καὶ	καταφιλοῦσα, Ὡς εὐμορφότερος, ἔφη, παρὰ
[6, 1]	λέγει περὶ ἐμοῦ τὰ συγκείμενα	καὶ	κελεύει πάλιν ἀναστρέφειν πρὸς αὐτήν,
[6, 1]	σε εἰς τὴν οἰκίαν, οὗ	καὶ	Κλεινίαν καὶ Σάτυρον εὑρήσεις καὶ
[6, 1]	ἔνδυθι τὴν ἐσθῆτα τὴν ἐμὴν	καὶ	κλέπτε τὸ πρόσωπον τῷ πέπλῳ.
[6, 12]	οὐδὲν μέλει τούτων, εἴτε ἐστὶ	καὶ	Κόδρου εὐγενέστερος εἴτε Κροίσου πλουσιώτερος.
[6, 20]	κατήκουσα. οὐκ ἀγαπᾷς ὅτι σοι	καὶ	λαλῶ καὶ μεγάλην εὐτυχίαν δοκεῖς
[6, 4]	δὲ ἐπὶ τὸν Θέρσανδρον ἔρχεται	καὶ	λέγει τὰ πεπραγμένα. ἔτυχε δὲ
[6, 1]	καὶ Κλεινίαν καὶ Σάτυρον εὑρήσεις	καὶ	Λευκίππη σοι παρέσται. ταῦτα ἅμα
[6, 22]	Καὶ μετὰ Θέρσανδρον παρθένος, τὸν	καὶ	λῃστῶν ἀσελγέστερον· ἂν ὑβρίσαι μὴ
[6, 11]	ὦ Λάκαινα. Θέρσανδρος ἐρᾷ σου	καὶ	μαίνεται, ὥστε τάχα καὶ γυναῖκα
[6, 7]	ὡς ἔχει λύπης· ὥστε ὑπεκστήσομαι	καὶ	μάλα ἄκων, ὡς μὴ ὀχληρὸς
[6, 20]	αἰκίας ἔχω· σὺ γάρ με	καὶ	μᾶλλον ἠδίκησας. καὶ ὁ Σωσθένης
[6, 21]	τροχόν· ἰδοὺ χεῖρες, τεινέτω. φερέτω	καὶ	μάστιγας· ἰδοὺ νῶτος, τυπτέτω. κομιζέτω
[6, 2]	οὐκ ἐν ὁδῷ κειμένην ἔρχομαι,	καί	με ὁ πρὸς τῆς Μελίτης
[6, 5]	ἀπερισκέπτως ἐμπίπτω κατὰ πρόσωπον αὐτοῖς,	καί	με ὁ Σωσθένης πρῶτος γνωρίσας,
[6, 20]	ἀγαπᾷς ὅτι σοι καὶ λαλῶ	καὶ	μεγάλην εὐτυχίαν δοκεῖς τὸν σὸν
[6, 12]	πλούσιος τῇ πόλει, χρηστός τε	καὶ	μεγαλόψυχος τοῖς δεομένοις· ἐμοὶ δὲ
[6, 3]	ἦν δὲ τῆς Ἀρτέμιδος ἱερομηνία	καὶ	μεθυόντων πάντα μεστά, ὥστε καὶ
[6, 5]	ἀλλ´ ἦν ὕποπτά μοι πάντα	καὶ	μεστὰ δείματος. ἐγὼ μὲν οὖν
[6, 22]	ταῦτα· τὸ δὲ μεῖζον ἐγκώμιον·	Καὶ	μετὰ Θέρσανδρον παρθένος, τὸν καὶ
[6, 22]	παρθένος καὶ μετὰ Χαιρέαν, παρθένος	καὶ	μετὰ Σωσθένην. ἀλλὰ μέτρια ταῦτα·
[6, 22]	ἡ Λευκίππη εἶπεν· Ἦ παρθένος,	καὶ	μετὰ Σωσθένην· ἐπεὶ πυθοῦ Σωσθένους·
[6, 22]	Λευκίππη παρθένος μετὰ βουκόλους, παρθένος	καὶ	μετὰ Χαιρέαν, παρθένος καὶ μετὰ
[6, 3]	τὴν δέσποιναν ἐπ´ αὐτοφώρῳ καταλάβοις	καὶ	μή σου καταγελᾷ μοιχὸς ἄτιμος
[6, 18]	εἰς τὴν φλόγα τὴν θέαν,	καὶ	μικροῦ μὲν προσπεσὼν περιεχύθη τῇ
[6, 22]	Σωσθένης. ἐγὼ δὲ καὶ γυμνὴ	καὶ	μόνη καὶ γυνή, καὶ ἓν
[6, 20]	ὦ δέσποτα, ξανθῆναι μάστιξι δεῖ	καὶ	μυρίαις βασάνοις περιπεσεῖν, ὡς ἂν
[6, 1]	ὁδοῦ Μελανθώ· περιμενεῖ δέ σε	καὶ	νεανίσκος ἐπ´ αὐταῖς ταῖς θύραις,
[6, 3]	μή σου καταγελᾷ μοιχὸς ἄτιμος	καὶ	ξένος. ἀφῄρηται δὲ ταύτην χθὲς
[6, 19]	τοῦ κόρου, καμὼν δὲ παρίεται,	καὶ	ὁ ἔρως ἀμύνεται καὶ ὁπλίζει
[6, 7]	ἡ δακρύουσα ᾖ καὶ καλὴ	καὶ	ὁ θεατὴς ἐραστής, οὐδ´ ὀφθαλμὸς
[6, 5]	προμηνῦσαι· ἐμὲ δὲ ἰδόντες συλλαμβάνουσι,	καὶ	ὁ Θέρσανδρος βοᾷ, καὶ πλῆθος
[6, 19]	ἔρως δύο λαμπάδες· ἔχει γὰρ	καὶ	ὁ θυμὸς ἄλλο πῦρ, καὶ
[6, 2]	ὀργῆς ἐν γαλήνῃ, τότε μετιέναι.	καὶ	ὁ μὲν οὕτως ἔπραξεν. ~Ἐμοὶ
[6, 2]	δὲ νομίσῃς φυγεῖν βέλτιον, ἐφόδιον.	καὶ	ὁ Πασίων (τοῦτο γὰρ ἦν
[6, 14]	Λευκίππην εἶχεν οὕτως. ~Κλεινίας δὲ	καὶ	ὁ Σάτυρος πυθόμενοί με ἐν
[6, 22]	τὸν σίδηρον· συστρατευέσθω δέ σοι	καὶ	ὁ σύμβουλος Σωσθένης. ἐγὼ δὲ
[6, 20]	γάρ με καὶ μᾶλλον ἠδίκησας.	καὶ	ὁ Σωσθένης αἰσχυνθεὶς ὡς ἐληλεγμένος,
[6, 13]	τὰς ἀλλοτρίας μὴ ἐνυβρίζῃ γυναῖκας.	~Καὶ	ὁ Σωσθένης σπουδάσας εἶπε· Παίζεις·
[6, 2]	δὴ τοῦτον τὸν τρόπον ὑπεκδύομαι·	καὶ	ὁ φύλαξ τοῦ οἰκήματος ἀνεχώρησε,
[6, 15]	δοκεῖ σε χρησάμενον ἅπαξ ἀφήσειν,	καὶ	ὀκνεῖ τὴν ὕβριν. Ἀλλὰ τούτου
[6, 4]	φαντάσματος, φύσει καλοῦ, παννυχίδος οὔσης	καὶ	ὄντων μεταξὺ τεσσάρων σταδίων ἐπὶ
[6, 19]	παρίεται, καὶ ὁ ἔρως ἀμύνεται	καὶ	ὁπλίζει τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὸν
[6, 13]	ἔφη, κατὰ σοῦ τί ἄμεινον,	καὶ	ὅπως μηδὲν τούτων πρὸς Θέρσανδρον
[6, 10]	ὁ δὲ ἀκούων ταχὺ πείθεται,	καὶ	ὀργῆς αὐτῷ πῦρ ἐξάπτεται, καὶ
[6, 17]	μέχρι μὲν αὐτὸν οἶδε μόνον	καὶ	οὐ κεκοινώνηκεν ἑτέρῳ, βόσκει τὴν
[6, 22]	ἐκεῖνοι γὰρ ἦσαν ὑμῶν μετριώτεροι,	καὶ	οὐδεὶς αὐτῶν ἦν οὕτως ὑβριστής.
[6, 9]	τῆς νηὸς ἔπλει’ εἷς δὴ	καὶ	οὗτος ἦν τῶν ἐκ τῆς
[6, 9]	ἡμετέρων ἐπιτρόπων· Σωσθένην δὲ ἔλεγε.	καὶ	οὕτως εἶχε· τὴν γὰρ ἄνθρωπον
[6, 21]	τὰς βασάνους ἀγωνίζεται μία γυνὴ	καὶ	πάντα νικᾷ. εἶτα Κλειτοφῶντα μοιχὸν
[6, 8]	τὰς θεραπαινίδας ζητούσας τὴν Λευκίππην	καὶ	πάνυ τεταραγμένας· ὡς δὲ οὐκ
[6, 5]	δέ με εἰς τὸ δεσμωτήριον	καὶ	παραδίδωσιν, ἔγκλημα μοιχείας ἐπιφέρων. ἐμὲ
[6, 18]	τῇ κόρῃ. καρτερήσας δ´ οὖν	καὶ	παρακαθίσας διελέγετο, ἄλλοτε ἄλλα ῥήματα
[6, 2]	ἐκέλευεν αὖθις. ὡς δὲ ἤνοιξε	καὶ	παρελθοῦσα ἐμήνυσε τῇ Μελίτῃ τὴν
[6, 9]	τύχην ἠλέησα καὶ ἀνεμνήσθην σου	καὶ	παρέσχον ἑστίαν, Τάχα, λέγουσα, καὶ
[6, 20]	πρὸς ἀπόνοιαν· ἐγὼ μέν σε	καὶ	πεπορνεῦσθαι δοκῶ· καὶ γὰρ μοιχὸν
[6, 3]	γὰρ διαβαλὼν αὐτὸς ἦν) ἔπειτα	καὶ	περὶ Λευκίππης λέγει πάνυ πιθανῶς
[6, 5]	συλλαμβάνουσι, καὶ ὁ Θέρσανδρος βοᾷ,	καὶ	πλῆθος τῶν παννυχιζόντων συνέρρεεν. ἔτι
[6, 12]	Θερσάνδρῳ κοινόν· καλὸς ἔστω Μελίτῃ	καὶ	πλούσιος τῇ πόλει, χρηστός τε
[6, 7]	δάκρυα. δάκρυον γὰρ ὀφθαλμὸν ἀνίστησι	καὶ	ποιεῖ προπετέστερον. κἂν μὲν ἄμορφος
[6, 16]	πολλάκις) οὐκ οἶδας ποῦ γέγονα	καὶ	ποῦ καθεῖργμαι, οὐδὲ γὰρ ἐγὼ
[6, 5]	μὲν οὖν νεανίσκος ἔτυχε προηγούμενος	καὶ	προϊδὼν ἀποφεύγει, μὴ καιρὸν λαβὼν
[6, 19]	κατὰ τῶν φιλτάτων ἐπαρῴνησεν, ἀλγεῖ	καὶ	πρὸς τὸ ἐρώμενον ἀπολογεῖται καὶ
[6, 20]	κἀγὼ τυραννεῖσθαι, πλὴν οὐ βιάσῃ.	καὶ	πρὸς τὸν Σωσθένην ἰδοῦσα, Μαρτύρησον,
[6, 3]	τήν τε Μελίτην ἤθελεν ἀμύνασθαι.	καὶ	πρῶτον μὲν φθάσας καταμηνύει μου
[6, 1]	τὴν οἰκίαν, οὗ καὶ Κλεινίαν	καὶ	Σάτυρον εὑρήσεις καὶ Λευκίππη σοι
[6, 21]	πῦρ· ἰδοὺ σῶμα, καιέτω. φερέτω	καὶ	σίδηρον· ἰδοὺ δέρη, σφαζέτω. ἀγῶνα
[6, 18]	ἐλεύθερος ποιεῖς οὔτε ὡς εὐγενής.	καὶ	σὺ ἐμιμήσω Σωσθένην· ἄξιος ὁ
[6, 16]	ἐπὶ τῆς οἰκίας· ἆρα μὴ	καὶ	σύ τι πέπονθας ὑβριστικόν· πολλάκις
[6, 3]	ἡ συνήθης Τύχη πάλιν ἐπιτίθεται	καὶ	συντίθεται κατ´ ἐμοῦ δρᾶμα καινόν·
[6, 20]	σὸν καταφιλῆσαι δεσπότην, ἀλλὰ ἀκκίζῃ	καὶ	σχηματίζῃ πρὸς ἀπόνοιαν· ἐγὼ μέν
[6, 11]	Λευκίππης, αὖθις ἀναστρέφει πρὸς αὐτὴν	καὶ	σχηματίσας τὸ πρόσωπον εἰς ἡδονήν,
[6, 19]	καταδύεται· ὁ δὲ καθεύδων ἐξεγείρεται	καὶ	τὰ ἀρχαῖα ποιεῖ· ἀτιμίᾳ γὰρ
[6, 7]	καὶ εἶχεν αὐτῆς ἴδιον κάλλος	καὶ	τὰ δάκρυα. δάκρυον γὰρ ὀφθαλμὸν
[6, 19]	δὲ ἄμφω περὶ τῆς ῥοπῆς·	καὶ	τὰ πολλὰ μὲν ὁ ἔρως
[6, 1]	τῆς φυγῆς παράσχῃς τὴν ἀσφάλειαν	καὶ	τἆλλα ὡς ὑπέσχου περὶ Λευκίππης.
[6, 14]	ἕω σπουδῇ πρός με ἥκειν,	καὶ	τὰς τῆς Μελίτης διηγησάμενος ὑποσχέσεις,
[6, 13]	τὴν ναυαγίαν, ἐκθειάζων ὡς ἐσώθη,	καὶ	τερατευόμενος ὑπὲρ τὸν δελφῖνα τὸν
[6, 1]	γραφῇ. ἀλλά μοι, φίλτατε, σώζοιο	καὶ	τὴν ἐσθῆτα ταύτην φύλαττε μνήμην·
[6, 4]	ὁ Σωσθένης εἰς τοὺς ἀγρούς,	καὶ	τὴν καλύβην ἑωρακώς, ἔνθα ἡ
[6, 18]	φιλονεικία λαμβάνει τὸν Θέρσανδρον ἐρωτική,	καὶ	τὴν μὲν λαιὰν ὑποβάλλει τῷ
[6, 11]	περὶ τοῦ κάλλους πολλὰ ἐτερατευσάμην	καὶ	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ φαντασίας ἐγέμισα.
[6, 19]	δὲ ὁ θυμὸς καχλάζων γεμισθῇ	καὶ	τῆς ἐξουσίας ἐμφορηθεὶς ἀποβλύσῃ, κάμνει
[6, 19]	τὸν ἔρωτα παρ´ αὑτῷ λάβῃ	καὶ	τῆς οἰκείας ἕδρας ἐκπεσόντα κατάσχῃ,
[6, 9]	ἐξέκλεψας σύ, τῶν δεσμῶν ἐξέλυσας	καὶ	τῆς οἰκίας ἐξαπέστειλας· σὸν τὸ
[6, 5]	ὁ μοιχὸς βακχεύων ἡμῖν ἔπεισι	καὶ	τῆς σῆς γυναικὸς ἔχων λάφυρα.
[6, 22]	διὰ ταύτης σου τῆς ἀναισχυντίας·	καί	τις ἐρεῖ, κἂν νῦν μαινόμενος
[6, 10]	ὁ μὲν δίκην βέλους ἐξίπταται	καὶ	τιτρώσκει μὴ παρόντα καθ´ οὗ
[6, 8]	ἐγένετο, νέφος αὐτῇ κατεχύθη λύπης.	καὶ	τὸ μὲν ἀληθὲς οὐκ εἶχεν
[6, 4]	εἶδε τὴν Λευκίππην μόνην, εἰσπηδήσας	καὶ	τὸ στόμα ἐπισχὼν συναρπάζει καὶ
[6, 11]	ἔσαινε τῶν λεγομένων τὸ πιθανόν,	καὶ	τὸ τῆς Λευκίππης σύμφωνον τῷ
[6, 10]	πρὸς τὴν ζήτησιν φανερῶς, ὡς	καὶ	τὸν Θέρσανδρον ἐπαναγκάσαι. ταῦτα οὖν
[6, 12]	φιλοφρονούμενος προσετίθει· Βούλομαι δέ σοι	καὶ	τὸν Θέρσανδρον ὅστις ἐστὶν εἰπεῖν,
[6, 19]	ἀπολογεῖται καὶ εἰς ὁμιλίαν παρακαλεῖ	καὶ	τὸν θυμὸν ἐπαγγέλλεται καταμαλάττειν ἡδονῇ.
[6, 19]	ἀμύνεται καὶ ὁπλίζει τὴν ἐπιθυμίαν	καὶ	τὸν θυμὸν ἤδη καθεύδοντα νικᾷ.
[6, 13]	μετὰ τῆς ἐμαυτῆς συντρίβεσθαι τύχης	καὶ	τοῦ κατέχοντός με δαίμονος· οἶδα
[6, 7]	εἰς δυσμορφίαν· ἐὰν δὲ ἡδὺς	καὶ	τοῦ μέλανος ἔχων τὴν βαφὴν
[6, 16]	ὕβρις αὕτη ἐστὶ πειρατική· λελῄστευμαι	καὶ	τοὔνομα. ἀνήρ μοι Κλειτοφῶν, πατρὶς
[6, 7]	πρὸς δὲ τὴν λύπην ἐξεμεμήνει,	καὶ	τοὺς ὀφθαλμοὺς δακρύων ἐγκύους εἶχεν.
[6, 16]	ὡς περὶ ξένου τινός, ὑπόνοια	καὶ	τοῦτο ἦν· τί γὰρ μέλει
[6, 13]	σοι δοκεῖ, πλοῦτος καὶ γάμος	καὶ	τρυφή, ἄνδρα τοιοῦτον λαβούσῃ παρὰ
[6, 7]	ὅτι καὶ φιλεῖ. τοιοῦτό τι	καὶ	τῷ Θερσάνδρῳ συμβεβήκει· ἐδάκρυε γὰρ
[6, 7]	τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ὁρώντων ἵσταται	καὶ	τῶν δακρύων τὴν πηγὴν συνεφέλκεται.
[6, 7]	πρὸ καιροῦ φύγῃ. ὁ δὲ	καὶ	τῶν ὀφθαλμῶν τὴν κίνησιν ἐπέχει,
[6, 17]	κρατεῖ πανταχοῦ· δοκῶ, ὁ λῃστὴς	καὶ	φαρμακεύς ἐστι. Μελίτη φιλεῖ, Λευκίππη
[6, 7]	μαρτυρίαν γὰρ ταύτην νενόμικεν ὅτι	καὶ	φιλεῖ. τοιοῦτό τι καὶ τῷ
[6, 7]	τὸ δάκρυον ὡς δύναται κατέχει	καὶ	φοβεῖται μὴ πρὸ καιροῦ φύγῃ.
[6, 14]	ψυχὴν εἶχον ἐπὶ τρυτάνης ἐλπίδος	καὶ	φόβου, καὶ ἐφοβεῖτό μου τὸ
[6, 22]	ἀσελγέστερον· ἂν ὑβρίσαι μὴ δυνηθῇ,	καὶ	φονεύει. ὁπλίζου τοίνυν, ἤδη λάμβανε
[6, 1]	σοι περικεχύσθαι. δίδωσι δέ μοι	καὶ	χρυσοῦς ἑκατὸν καὶ καλεῖ τὴν
[6, 19]	ὅστις γένηται· καὶ γὰρ ἤρα	καὶ	ὠργίζετο. θυμὸς δὲ καὶ ἔρως
[6, 9]	ἀποθανοῦσα. τοῦτό τις αὐτῷ καταγορεύει	καὶ	ὡς ἐνταῦθα εἴη παρά τινι
[6, 6]	ἐπὶ τὸ δωμάτιον, καταλαμβάνουσιν αὐτὴν	χαμαὶ	κειμένην, ἐν νῷ καθεστηκυῖαν ὧν
[6, 16]	οἶδας ποῦ γέγονα καὶ ποῦ	καθεῖργμαι,	οὐδὲ γὰρ ἐγὼ τίς σὲ
[6, 5]	λόγῳ περιέσεσθαι μὴ μοιχὸς εἶναι,	γῆμαι	δὲ ἐμφανῶς. δέος δέ με
[6, 15]	ἓν δὲ μόνον φοβοῦμαι καὶ	ἐπείγομαι	μαθεῖν περὶ τῆς κόρης, εἰ
[6, 9]	τὴν ἀλήθειαν. ἓν οὖν σου	δέομαι·	γενοῦ μοι δικαστὴς ἴσος, καὶ
[6, 12]	τῷ ὄντι λέγειν, φιλοφρονούμενος προσετίθει·	Βούλομαι	δέ σοι καὶ τὸν Θέρσανδρον
[6, 7]	γάρ σου ταῦτα τὰ δάκρυα	ἰάσομαι.	εἶτα πρὸς τὸν Σωσθένην πάλιν,
[6, 16]	ἀποκαλύψασα τοῦ δράματος τὴν ὑπόκρισιν	διηγήσομαι	τὴν ἀλήθειαν· μή με νομίσῃς
[6, 7]	δὲ ἡμερώτερον διατεθῇ, τότε αὐτῇ	διαλεχθήσομαι.	σὺ δέ, ὦ γύναι, θάρσει·
[6, 7]	γὰρ ὡς ἔχει λύπης· ὥστε	ὑπεκστήσομαι	καὶ μάλα ἄκων, ὡς μὴ
[6, 2]	μὲν δὴ τοῦτον τὸν τρόπον	ὑπεκδύομαι·	καὶ ὁ φύλαξ τοῦ οἰκήματος
[6, 2]	θύραν οὐκ ἐν ὁδῷ κειμένην	ἔρχομαι,	καί με ὁ πρὸς τῆς
[6, 16]	Λάκαινα. ὕβρις αὕτη ἐστὶ πειρατική·	λελῄστευμαι	καὶ τοὔνομα. ἀνήρ μοι Κλειτοφῶν,
[6, 9]	λεχθέντων ἕκαστον. εἴ τι ἐψευσάμην,	μεμοίχευμαι.	~Ταῦτα δὲ ἔλεγε, προσποιησαμένη τὸν
[6, 16]	ἀλλ´ οὐδὲ πιστεύσειας ἐμοὶ λεγούσῃ.	φοβοῦμαι	δὲ καὶ ἐὰν πιστεύσῃς περὶ
[6, 15]	ἀθάνατον εἶναι. ἓν δὲ μόνον	φοβοῦμαι	καὶ ἐπείγομαι μαθεῖν περὶ τῆς
[6, 15]	μὲν γάρ, εἶπεν· οὐ μὴν	ἡγοῦμαι	τὴν ἄρνησιν αὐτῆς οὕτως ἔχειν
[6, 16]	γυνή· οὔκ εἰμι Θετταλή· οὐ	καλοῦμαι	Λάκαινα. ὕβρις αὕτη ἐστὶ πειρατική·
[6, 16]	ἐνδύσωμαί μου τὸ δρᾶμα· φέρε	περίθωμαι	τὴν Λάκαιναν. ~Ταῦτα ἀκούσας ὁ
[6, 16]	Σωσθένους, ἀλλ´ οὐκ εἶχον ὅπως	πύθωμαι.	εἰ μὲν ὡς περὶ ἀνδρὸς
[6, 1]	ἀναστρέφειν πρὸς αὐτήν, ἐπειδὰν ἔξω	γένωμαι	θυρῶν. ~Ἐγὼ μὲν δὴ τοῦτον
[6, 16]	τὸν φίλτατον ἀπολέσῃ. φέρε πάλιν	ἐνδύσωμαί	μου τὸ δρᾶμα· φέρε περίθωμαι
[6, 2]	τῆς ὀργῆς ἐν γαλήνῃ, τότε	μετιέναι.	καὶ ὁ μὲν οὕτως ἔπραξεν.
[6, 10]	τὸν ἀφανισμὸν τῆς Λευκίππης μὴ	ἐγνωκέναι,	ταμιευσαμένη αὖθις, εἰ ζητήσει ὁ
[6, 4]	μηδὲ ἐπὶ κακῷ τῷ σῷ	γεγονέναι	δόξῃς· αὕτη γὰρ τὸν δεσπότην
[6, 18]	καὶ ἔδοξεν αὐτῷ τότε καλλίων	γεγονέναι.	θρέψας γὰρ ὅλης τῆς νυκτὸς
[6, 7]	κάλλος νενικηκότα· εἰ δὲ ἠδύνατο	παγῆναι	πεσόντα, καινὸν ἂν εἶχεν ἤλεκτρον
[6, 7]	δάκρυον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐτήρησεν,	ὁραθῆναι	δὲ εὔχεται, καὶ ἀποψήσασθαι δυνάμενος
[6, 20]	ἐληλεγμένος, Ταύτην, εἶπεν, ὦ δέσποτα,	ξανθῆναι	μάστιξι δεῖ καὶ μυρίαις βασάνοις
[6, 3]	Μελίτη τῆς τῶν ἀγρῶν ἐκέλευσεν	ἀποστῆναι	διοικήσεως, μαθὼν παρεῖναι τὸν δεσπότην
[6, 5]	τῷ λόγῳ περιέσεσθαι μὴ μοιχὸς	εἶναι,	γῆμαι δὲ ἐμφανῶς. δέος δέ
[6, 15]	ἔχει πρὸς αὐτήν, ὡς ἀθάνατον	εἶναι.	ἓν δὲ μόνον φοβοῦμαι καὶ
[6, 16]	ἀλήθειαν· μή με νομίσῃς ἀνδράποδον	εἶναι,	Θέρσανδρε. στρατηγοῦ θυγάτηρ εἰμὶ Βυζαντίων,
[6, 11]	οὖν ὅτι τὴν κόρην ἤκουσεν	εἶναί	μου γυναῖκα, ὥστε ἐμίσει με
[6, 2]	οἰκήματος ἀνεχώρησε, νομίσας τὴν δέσποιναν	εἶναι,	νευσάσης αὐτῷ τῆς Μελανθοῦς· καὶ
[6, 13]	μαίνεσθαι μανίαν ἀνήκεστον. πειρατήριον ταῦτα	εἶναί	σοι δοκεῖ, πλοῦτος καὶ γάμος
[6, 3]	κἀγὼ μὲν ἐδόκουν τοῦτο μόνον	εἶναι	τὸ δεινόν· ἐλελήθει δὲ καὶ
[6, 6]	μοι δοκεῖ λελέχθαι καλῶς ἀόρατος	εἶναι	τὸ παράπαν· φαίνεται γὰρ ἀκριβῶς
[6, 14]	παρῆσαν. καὶ ἤθελον μὲν αὐτοῦ	καταμεῖναι	σὺν ἐμοί, ὁ δὲ ἐπὶ
[6, 3]	ἀγρῶν ἐκέλευσεν ἀποστῆναι διοικήσεως, μαθὼν	παρεῖναι	τὸν δεσπότην τούς τε ἀγροὺς
[6, 2]	ἀπιστοῦσά σοι μὴ οὐκ ἐθελήσῃς	ἀφεῖναι	Κλειτοφῶντα ταύτης ἐδεήθην τῆς κλοπῆς,
[6, 7]	αὐτῇ διαλεχθήσομαι. σὺ δέ, ὦ	γύναι,	θάρσει· ταχὺ γάρ σου ταῦτα
[6, 6]	γῆν, λέγει· Τί κάτω βλέπεις,	γύναι·	τί δέ σου τὸ κάλλος
[6, 10]	φανερῶς, ὡς καὶ τὸν Θέρσανδρον	ἐπαναγκάσαι.	ταῦτα οὖν ὑποκριναμένη πιθανῶς κἀκεῖνα
[6, 19]	καὶ εἰς τὴν ἰδίαν ἀρχὴν	ἐκπηδῆσαι	θέλων οὐκέτι ἐστὶν ἐλεύθερος, ἀλλὰ
[6, 20]	μεγάλην εὐτυχίαν δοκεῖς τὸν σὸν	καταφιλῆσαι	δεσπότην, ἀλλὰ ἀκκίζῃ καὶ σχηματίζῃ
[6, 1]	ᾧ προστεταγμένον ἐστὶν ἐξ ἐμοῦ	κομίσαι	σε εἰς τὴν οἰκίαν, οὗ
[6, 22]	τὸν καὶ λῃστῶν ἀσελγέστερον· ἂν	ὑβρίσαι	μὴ δυνηθῇ, καὶ φονεύει. ὁπλίζου
[6, 5]	καιρὸν λαβὼν ὑπὸ δέους κἀμοὶ	προμηνῦσαι·	ἐμὲ δὲ ἰδόντες συλλαμβάνουσι, καὶ
[6, 9]	γὰρ θέλεις, τὴν μανίαν ἀφείς,	ἀκοῦσαι	τὸ πᾶν, μαθήσῃ ῥᾳδίως τὴν
[6, 18]	Λευκίππη, ὡς μὴ δοκοίη τι	κατακοῦσαι	τῶν ὑπ´ αὐτῆς εἰρημένων, εἰσέρχεται
[6, 4]	αἵπερ ἦσαν ἅμα τῇ Λευκίππῃ	παροῦσαι,	περιελεῖν δόλῳ καὶ καλεσαμένους ὅτι
[6, 9]	λέγουσα, καὶ Θέρσανδρος οὕτω που	πλανᾶται·	τάχα, λέγουσα, τὶς κἀκεῖνον ἐλεήσει
[6, 7]	ἐθέλει, ἀλλὰ τὸ δάκρυον ὡς	δύναται	κατέχει καὶ φοβεῖται μὴ πρὸ
[6, 10]	λόγον, ὁ μὲν δίκην βέλους	ἐξίπταται	καὶ τιτρώσκει μὴ παρόντα καθ´
[6, 10]	τῷ τοῦ λόγου πνεύματι καὶ	ἐξίπταται	κουφιζομένη τῷ τῆς γλώττης πτερῷ.
[6, 7]	ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ὁρώντων	ἵσταται	καὶ τῶν δακρύων τὴν πηγὴν
[6, 19]	οὐκέτι ἐστὶν ἐλεύθερος, ἀλλὰ μισεῖν	ἀναγκάζεται	τὸ φιλούμενον. ὅταν δὲ ὁ
[6, 13]	αὔξεται, προπηλακισθεῖσα δὲ εἰς ὀργὴν	ἐρεθίζεται.	τὸ γὰρ περιττὸν εἰς φιλανθρωπίαν
[6, 21]	καινόν· πρὸς πάσας τὰς βασάνους	ἀγωνίζεται	μία γυνὴ καὶ πάντα νικᾷ.
[6, 15]	μὲν ὄντα λόγον οὐ λέγει,	σοφίζεται	δέ τι μάλα πιθανῶς. Ἀρνεῖται
[6, 19]	συμμαχίαν καλεῖ. κἀκεῖνος ὡς γείτων	πείθεται,	καὶ ἀνάπτουσιν ἄμφω τὸ πῦρ.
[6, 10]	πέμπεται· ὁ δὲ ἀκούων ταχὺ	πείθεται,	καὶ ὀργῆς αὐτῷ πῦρ ἐξάπτεται,
[6, 3]	δὲ ἡ συνήθης Τύχη πάλιν	ἐπιτίθεται	καὶ συντίθεται κατ´ ἐμοῦ δρᾶμα
[6, 3]	συνήθης Τύχη πάλιν ἐπιτίθεται καὶ	συντίθεται	κατ´ ἐμοῦ δρᾶμα καινόν· ἐπάγει
[6, 6]	εἶχεν ὁρμῆς ἐπὶ τὴν Λευκίππην	ἵεται.	ὡς δὲ παρῆσαν ἐπὶ τὸ
[6, 22]	μήτε σιδήρῳ κατατέμνεται μήτε πυρὶ	κατακαίεται.	οὐκ ἀφήσω ποτὲ ταύτην ἐγώ.
[6, 19]	ἐκ τοῦ κόρου, καμὼν δὲ	παρίεται,	καὶ ὁ ἔρως ἀμύνεται καὶ
[6, 7]	καὶ τῶν δακρύων τὴν πηγὴν	συνεφέλκεται.	ὁ δὲ ἐραστὴς δεξάμενος ἄμφω
[6, 19]	ὁμιλίαν παρακαλεῖ καὶ τὸν θυμὸν	ἐπαγγέλλεται	καταμαλάττειν ἡδονῇ. τυχὼν μὲν οὖν
[6, 7]	περὶ τὸν κύκλον, τὸ μὲν	πιαίνεται,	τὸ δὲ μέλαν πορφύρεται, καὶ
[6, 10]	ἐξάπτεται, καὶ ἐπὶ τὸν βληθέντα	μαίνεται.	τεχθεῖσα δὲ ἡ Φήμη τῷ
[6, 11]	Λάκαινα. Θέρσανδρος ἐρᾷ σου καὶ	μαίνεται,	ὥστε τάχα καὶ γυναῖκα ποιήσεταί
[6, 6]	καλῶς ἀόρατος εἶναι τὸ παράπαν·	φαίνεται	γὰρ ἀκριβῶς ὡς ἐν κατόπτρῳ
[6, 19]	μὲν οὖν ὧν ἠθέλησεν, ἵλεως	γίνεται,	ἀτιμούμενος δὲ πάλιν εἰς τὸν
[6, 19]	οὖν ἄμφω τὸν ἄνθρωπον καταλάβωσι,	γίνεται	μὲν αὐτοῖς ἡ ψυχὴ τρυτάνη,
[6, 22]	μήτε πληγαῖς κατακόπτεται μήτε σιδήρῳ	κατατέμνεται	μήτε πυρὶ κατακαίεται. οὐκ ἀφήσω
[6, 19]	δὲ παρίεται, καὶ ὁ ἔρως	ἀμύνεται	καὶ ὁπλίζει τὴν ἐπιθυμίαν καὶ
[6, 13]	τυγχάνουσα μὲν χάριτος ἔτι μᾶλλον	αὔξεται,	προπηλακισθεῖσα δὲ εἰς ὀργὴν ἐρεθίζεται.
[6, 10]	τιτρώσκει μὴ παρόντα καθ´ οὗ	πέμπεται·	ὁ δὲ ἀκούων ταχὺ πείθεται,
[6, 19]	θυμὸν καταδύεται· ὁ δὲ καθεύδων	ἐξεγείρεται	καὶ τὰ ἀρχαῖα ποιεῖ· ἀτιμίᾳ
[6, 7]	μὲν πιαίνεται, τὸ δὲ μέλαν	πορφύρεται,	καὶ ἔστιν ὅμοιον τὸ μὲν
[6, 1]	κλέπτε τὸ πρόσωπον τῷ πέπλῳ.	ἡγήσεται	δέ σοι τῆς ἐπὶ τὰς
[6, 11]	μαίνεται, ὥστε τάχα καὶ γυναῖκα	ποιήσεταί	σε. τὸ δὲ κατόρθωμα τοῦτο
[6, 17]	γὰρ διαφέρεις ἐκείνου εἰς εὐμορφίαν)	ἐπιλήσεται	τέλεον αὐτοῦ. παλαιὸν γὰρ ἔρωτα
[6, 10]	πείθεται, καὶ ὀργῆς αὐτῷ πῦρ	ἐξάπτεται,	καὶ ἐπὶ τὸν βληθέντα μαίνεται.
[6, 22]	τὴν ἐλευθερίαν, ἣ μήτε πληγαῖς	κατακόπτεται	μήτε σιδήρῳ κατατέμνεται μήτε πυρὶ
[6, 19]	ὁ δὲ τῷ θυμῷ βεβαπτισμένος	καταδύεται,	καὶ εἰς τὴν ἰδίαν ἀρχὴν
[6, 19]	δὲ πάλιν εἰς τὸν θυμὸν	καταδύεται·	ὁ δὲ καθεύδων ἐξεγείρεται καὶ
[6, 19]	τρυτάνη, τὸ δὲ πῦρ ἑκατέρου	ταλαντεύεται.	μάχονται δὲ ἄμφω περὶ τῆς
[6, 4]	Θέρσανδρος καὶ ἐκέλευσε τοῦτο ποιεῖν.	ἔρχεται	δὴ σπουδῇ μάλα ὁ Σωσθένης
[6, 4]	ὁ δὲ ἐπὶ τὸν Θέρσανδρον	ἔρχεται	καὶ λέγει τὰ πεπραγμένα. ἔτυχε
[6, 18]	κατακοῦσαι τῶν ὑπ´ αὐτῆς εἰρημένων,	εἰσέρχεται	σχηματίσας ἑαυτὸν εἰς τὸ εὐαγωγότερον
[6, 7]	τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐτήρησεν, ὁραθῆναι δὲ	εὔχεται,	καὶ ἀποψήσασθαι δυνάμενος οὐκ ἐθέλει,
[6, 2]	ἀναχωρεῖν, ὅταν δὲ ἐν καλῷ	θῆται	τὰ πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ
[6, 19]	μὲν γὰρ εἰς τὸ ἧπαρ	κάθηται,	ὁ δὲ τῇ καρδίᾳ περιβέβληται.
[6, 7]	ὄμματα τῶν καλῶν τὸ κάλλος	κάθηται,	ῥέον ἐκεῖθεν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς
[6, 6]	(μάλιστα γὰρ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς	κάθηται	τὸ κάλλος) ἀφῆκε τὴν ψυχὴν
[6, 19]	κάθηται, ὁ δὲ τῇ καρδίᾳ	περιβέβληται.	ὅταν οὖν ἄμφω τὸν ἄνθρωπον
[6, 19]	ὁ Θέρσανδρος οὐκ εἶχεν ὅστις	γένηται·	καὶ γὰρ ἤρα καὶ ὠργίζετο.
[6, 2]	τὰ πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ	γένηται	τὰ τῆς ὀργῆς ἐν γαλήνῃ,
[6, 10]	αἷς συναπελθοῦσα ἔτυχεν, ἂν μὴ	παραγένηται	περὶ τὴν ἕω, λεγούσας, ὅπερ
[6, 3]	καταγελᾷ μοιχὸς ἄτιμος καὶ ξένος.	ἀφῄρηται	δὲ ταύτην χθὲς ἡ δέσποινα
[6, 7]	δάκρυον ὡς δύναται κατέχει καὶ	φοβεῖται	μὴ πρὸ καιροῦ φύγῃ. ὁ
[6, 19]	ἀλγεῖ καὶ πρὸς τὸ ἐρώμενον	ἀπολογεῖται	καὶ εἰς ὁμιλίαν παρακαλεῖ καὶ
[6, 15]	σοφίζεται δέ τι μάλα πιθανῶς.	Ἀρνεῖται	μὲν γάρ, εἶπεν· οὐ μὴν
[6, 19]	τὸ δὲ πῦρ ἑκατέρου ταλαντεύεται.	μάχονται	δὲ ἄμφω περὶ τῆς ῥοπῆς·
[6, 1]	Σάτυρον εὑρήσεις καὶ Λευκίππη σοι	παρέσται.	ταῦτα ἅμα λέγουσα ἐσκεύασέ με
[6, 22]	ποιοῦντες ἃ μὴ τετολμήκασιν οἱ	λῃσταί·	λανθάνεις δὲ ἐγκώμιόν μοι διδοὺς
[6, 21]	πειραταῖς· εὐνοῦχοί σοι γεγόνασιν οἱ	λῃσταί·	φιλοσόφων ἦν τὸ πειρατήριον· οὐδεὶς
[6, 5]	εἶχεν, οὔπω σαφῶς αὐτὴν ἀπολαβόντα.	ψυχαὶ	δὲ πεφύκασι μάντεις τῶν κακῶν,
[6, 13]	οὐκέτι μυθολογοῦντα πρὸς αὐτὸν εἶπε,	Σκέψαι,	ἔφη, κατὰ σοῦ τί ἄμεινον,
[6, 9]	Ποῖον μοιχόν· ἔφη. τί πάσχεις·	εἰ	γὰρ θέλεις, τὴν μανίαν ἀφείς,
[6, 7]	τὴν λύπην εἰς κάλλος νενικηκότα·	εἰ	δὲ ἠδύνατο παγῆναι πεσόντα, καινὸν
[6, 9]	λέγουσα, τὶς κἀκεῖνον ἐλεήσει γυνή.	εἰ	δὲ τῷ ὄντι τέθνηκε κατὰ
[6, 22]	οὐδεὶς αὐτῶν ἦν οὕτως ὑβριστής.	εἰ	δὲ ὑμεῖς τοιαῦτα ποιεῖτε, ἀληθινὸν
[6, 16]	κακόν, παροξύνασα Θέρσανδρον ἐπὶ σέ.	εἰ	δὲ ὡς περὶ ξένου τινός,
[6, 10]	Λευκίππης μὴ ἐγνωκέναι, ταμιευσαμένη αὖθις,	εἰ	ζητήσει ὁ Θέρσανδρος εὑρεῖν τὴν
[6, 3]	ἀπεσταλμένη. πρὶν οὖν αὖθις ἐπανελθεῖν,	εἰ	θέλεις, κατακλείσας αὐτὴν φυλάξω σοι,
[6, 16]	ἀλλ´ οὐκ εἶχον ὅπως πύθωμαι.	εἰ	μὲν ὡς περὶ ἀνδρὸς ἐμαυτῆς,
[6, 18]	λοιποῦ, μηδὲ ἐλπίσῃς τυχεῖν, πλὴν	εἰ	μὴ γένῃ Κλειτοφῶν. ~Ταῦτα ἀκούσας
[6, 9]	πόσους ἔθαψα τῆς θαλάσσης νεκρούς,	εἰ	ξύλον ἐκ ναυαγίας τῇ γῇ
[6, 14]	ἐντειλάμενος αὐτοῖς περὶ τῆς Λευκίππης,	εἰ	παραγένοιτο, περὶ τὴν ἕω σπουδῇ
[6, 15]	ἐπείγομαι μαθεῖν περὶ τῆς κόρης,	εἰ	τῷ ὄντι γυνὴ τυγχάνει τοῦ
[6, 9]	ἀγρούς. ἐξέτασον τῶν λεχθέντων ἕκαστον.	εἴ	τι ἐψευσάμην, μεμοίχευμαι. ~Ταῦτα δὲ
[6, 5]	βοῶν, τὸν μοιχόν, τὸν λωποδύτην·	ἄγει	δέ με εἰς τὸ δεσμωτήριον
[6, 3]	συντίθεται κατ´ ἐμοῦ δρᾶμα καινόν·	ἐπάγει	γάρ μοι τὸν Θέρσανδρον εὐθὺς
[6, 2]	παροιμίας, ἐξεπλάγη καὶ ἔστη σιωπῇ.	λέγει	οὖν πρὸς αὐτόν· Οὐκ ἀπιστοῦσά
[6, 7]	τοῦτο δεδακρυμένος, ὅτι κἀκείνη δακρύει.	λέγει	οὖν πρὸς τὸν Σωσθένην προσκύψας·
[6, 3]	ἦν) ἔπειτα καὶ περὶ Λευκίππης	λέγει	πάνυ πιθανῶς πλασάμενος. ἐπεὶ γὰρ
[6, 1]	ταῖς θύραις. ὡς δὲ εἰσῆλθε,	λέγει	περὶ ἐμοῦ τὰ συγκείμενα καὶ
[6, 4]	τι δωμάτιον ἀπόρρητον, καὶ καταθέμενος	λέγει	πρὸς αὐτήν· Ἥκω σοι φέρων
[6, 18]	ἢ μὴ τυχών, ἢ καμών,	λέγει	πρὸς αὐτὸν ἡ Λευκίππη· Οὔτε
[6, 17]	ἀκούσας ὁ Θέρσανδρος μικρὸν ἀναχωρήσας	λέγει	πρὸς τὸν Σωσθένην· Ἤκουσας ἀπίστων
[6, 15]	τὸν μὲν ὄντα λόγον οὐ	λέγει,	σοφίζεται δέ τι μάλα πιθανῶς.
[6, 4]	ἐπὶ τὸν Θέρσανδρον ἔρχεται καὶ	λέγει	τὰ πεπραγμένα. ἔτυχε δὲ ὁ
[6, 6]	δὲ ἔνευσεν εἰς τὴν γῆν,	λέγει·	Τί κάτω βλέπεις, γύναι· τί
[6, 9]	κατὰ θάλατταν, ὡς ἡ φήμη	λέγει,	φέρε πάντα τιμῶμεν ὡς αὐτοῦ
[6, 19]	ἃς κατὰ τῶν φιλτάτων ἐπαρῴνησεν,	ἀλγεῖ	καὶ πρὸς τὸ ἐρώμενον ἀπολογεῖται
[6, 5]	νεανίσκος ἔτυχε προηγούμενος καὶ προϊδὼν	ἀποφεύγει,	μὴ καιρὸν λαβὼν ὑπὸ δέους
[6, 20]	εἶπεν, ὦ δέσποτα, ξανθῆναι μάστιξι	δεῖ	καὶ μυρίαις βασάνοις περιπεσεῖν, ὡς
[6, 19]	γὰρ παροξύνει μισεῖν, ὁ δὲ	ἀναγκάζει	φιλεῖν· καὶ ἀλλήλων πάροικος ἡ
[6, 4]	εἰσπηδήσας καὶ τὸ στόμα ἐπισχὼν	συναρπάζει	καὶ κατὰ θάτερα τῆς τῶν
[6, 19]	καὶ ὁ ἔρως ἀμύνεται καὶ	ὁπλίζει	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὸν θυμὸν
[6, 20]	ἀφῆκε τῷ θυμῷ τὰς ἡνίας.	ῥαπίζει	δὴ κατὰ κόρρης αὐτήν, Ὦ
[6, 10]	ῥεῖ μὲν εὐθὺς πολλὴ καὶ	ἐπικλύζει	τὰ ὦτα τῶν ἐντυχόντων, διαπνεῖ
[6, 5]	ἔτι μᾶλλον οὖν ὁ Θέρσανδρος	ἐδεινοπάθει,	ῥητὰ μὲν καὶ ἄρρητα βοῶν,
[6, 3]	τοῦτο μόνον εἶναι τὸ δεινόν·	ἐλελήθει	δὲ καὶ ἄλλο τεχθέν μοι
[6, 12]	αὐτὴν τῷ ὄντι λέγειν, φιλοφρονούμενος	προσετίθει·	Βούλομαι δέ σοι καὶ τὸν
[6, 10]	ταῦτα οὖν ὑποκριναμένη πιθανῶς κἀκεῖνα	προσετίθει·	Πίστευσον, ἄνερ· οὐδέν μου, φίλτατε,
[6, 18]	δὲ εἰς τὸν ἀνθερεῶνα ὑπερείδων	ἀνώθει.	ὡς δέ ποτε ἐπαύσατο τῆς
[6, 19]	καθεύδων ἐξεγείρεται καὶ τὰ ἀρχαῖα	ποιεῖ·	ἀτιμίᾳ γὰρ ἔρωτος σύμμαχός ἐστι
[6, 7]	δάκρυον γὰρ ὀφθαλμὸν ἀνίστησι καὶ	ποιεῖ	προπετέστερον. κἂν μὲν ἄμορφος ᾖ
[6, 7]	τοιοῦτό τι καὶ τῷ Θερσάνδρῳ	συμβεβήκει·	ἐδάκρυε γὰρ πρὸς ἐπίδειξιν, παθὼν
[6, 6]	τὴν ψυχὴν ἐπ´ αὐτὴν καὶ	εἱστήκει	τῇ θέᾳ δεδεμένος, ἐπιτηρῶν πότε
[6, 14]	με ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ καθεῖρχθαι	(διηγγέλκει	γὰρ πρὸς αὐτοὺς ἡ Μελίτη)
[6, 2]	δέσποινα, τὸ σοὶ δοκοῦν κἀμοὶ	δοκεῖ	καλῶς ἔχειν. ἔδοξεν οὖν τῇ
[6, 6]	ὁ γὰρ νοῦς οὔ μοι	δοκεῖ	λελέχθαι καλῶς ἀόρατος εἶναι τὸ
[6, 13]	ἀνήκεστον. πειρατήριον ταῦτα εἶναί σοι	δοκεῖ,	πλοῦτος καὶ γάμος καὶ τρυφή,
[6, 15]	ἔχειν ἁπλῶς, ἀλλ´ ὑπονοεῖν μοι	δοκεῖ	σε χρησάμενον ἅπαξ ἀφήσειν, καὶ
[6, 17]	μόνον καὶ οὐ κεκοινώνηκεν ἑτέρῳ,	βόσκει	τὴν ψυχὴν ἐπ´ αὐτόν· ἂν
[6, 10]	μὲν δίκην βέλους ἐξίπταται καὶ	τιτρώσκει	μὴ παρόντα καθ´ οὗ πέμπεται·
[6, 3]	πλασάμενος. ἐπεὶ γὰρ αὐτὸς αὐτῆς	ἀπεγνώκει	τυχεῖν, μαστροπεύει πρὸς τὸν δεσπότην,
[6, 19]	αὐτὸς τὸν θυμὸν εἰς συμμαχίαν	καλεῖ.	κἀκεῖνος ὡς γείτων πείθεται, καὶ
[6, 1]	μοι καὶ χρυσοῦς ἑκατὸν καὶ	καλεῖ	τὴν Μελανθώ· θεράπαινα δὲ ἦν
[6, 2]	Μελίτῃ τὴν ἔξοδον τὴν ἐμήν,	καλεῖ	τὸν φύλακα. κἀκεῖνος, ὡς τὸ
[6, 19]	ἐρώμενον ἀπολογεῖται καὶ εἰς ὁμιλίαν	παρακαλεῖ	καὶ τὸν θυμὸν ἐπαγγέλλεται καταμαλάττειν
[6, 17]	τὸ γὰρ ἐπιθυμοῦν, σύμμαχον ὃ	θέλει	λαβόν, ἐγείρει τὴν ἐλπίδα. ~Διαλιπὼν
[6, 7]	εὔχεται, καὶ ἀποψήσασθαι δυνάμενος οὐκ	ἐθέλει,	ἀλλὰ τὸ δάκρυον ὡς δύναται
[6, 16]	καὶ τοῦτο ἦν· τί γὰρ	μέλει	γυναικὶ περὶ τῶν οὐχ ἑαυτῆς·
[6, 12]	τοῖς δεομένοις· ἐμοὶ δὲ οὐδὲν	μέλει	τούτων, εἴτε ἐστὶ καὶ Κόδρου
[6, 17]	λῃστὴς καὶ φαρμακεύς ἐστι. Μελίτη	φιλεῖ,	Λευκίππη φιλεῖ. ὄφελον, ὦ Ζεῦ,
[6, 17]	φαρμακεύς ἐστι. Μελίτη φιλεῖ, Λευκίππη	φιλεῖ.	ὄφελον, ὦ Ζεῦ, γενέσθαι Κλειτοφῶν.
[6, 7]	γὰρ ταύτην νενόμικεν ὅτι καὶ	φιλεῖ.	τοιοῦτό τι καὶ τῷ Θερσάνδρῳ
[6, 17]	γυνὴ δὲ μάλιστα τὸ παρὸν	φιλεῖ,	τοῦ δὲ ἀπόντος, ἕως καινὸν
[6, 18]	ἐρωτική, καὶ τὴν μὲν λαιὰν	ὑποβάλλει	τῷ προσώπῳ κάτω, τῇ δὲ
[6, 21]	φοβῇ, ἀλλὰ βιάζῃ παρθένον ἐν	πόλει	παρθένου· δέσποινα, ποῦ σου τὰ
[6, 12]	ἔστω Μελίτῃ καὶ πλούσιος τῇ	πόλει,	χρηστός τε καὶ μεγαλόψυχος τοῖς
[6, 9]	Θέρσανδρος ἐπὶ ταύτης τῆς νηὸς	ἔπλει’	εἷς δὴ καὶ οὗτος ἦν
[6, 10]	πτερῷ. ταῦτά με τὰ δύο	πολεμεῖ·	ταῦτά σου τὴν ψυχὴν κατέλαβε
[6, 7]	ὁ θεατὴς ἐραστής, οὐδ´ ὀφθαλμὸς	ἀτρεμεῖ,	ἀλλὰ τὸ δακρύον ἐμιμήσατο. ἐπειδὴ
[6, 18]	τῇ τῆς χειρὸς πάλῃ, φιλονεικία	λαμβάνει	τὸν Θέρσανδρον ἐρωτική, καὶ τὴν
[6, 8]	ἧκεν οὗτος εἰς τοὺς ἀγρούς,	καταλαμβάνει	τὰς θεραπαινίδας ζητούσας τὴν Λευκίππην
[6, 2]	ὡς δὲ ἀνέστρεψεν ἡ Μελανθώ,	καταλαμβάνει	τὸν φρουρὸν ἄρτι ἐπικλείσαντα τὸ
[6, 2]	πρὸς τῆς Μελίτης ταύτῃ προστεταγμένος	ἀπολαμβάνει.	ἀπελεύθερος δὲ αὐτὸς τῶν συμπεπλευκότων
[6, 15]	κόρης, εἰ τῷ ὄντι γυνὴ	τυγχάνει	τοῦ νεανίσκου γενομένη, ὡς ἡ
[6, 12]	ἣν εἶδες ἐν τοῖς ἀγροῖς·	γένει	δὲ πρῶτος ἁπάντων τῶν Ἰώνων·
[6, 21]	δεσπότου μὴ καταφρονεῖν. ~Πείσθητι τῷ	Σωσθένει,	φησὶν ἡ Λευκίππη· συμβουλεύει γὰρ
[6, 1]	ἐπὶ τὰς θύρας ὁδοῦ Μελανθώ·	περιμενεῖ	δέ σε καὶ νεανίσκος ἐπ´
[6, 4]	δεσπότην τὸν ἐμὸν ἐραστήν σοι	προξενεῖ.	ἡ μὲν δὴ τῷ παραλόγῳ
[6, 7]	ἐκεχήνει, πρὸς δὲ τὴν λύπην	ἐξεμεμήνει,	καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς δακρύων ἐγκύους
[6, 7]	ἰδὼν πρὸς μὲν τὸ κάλλος	ἐκεχήνει,	πρὸς δὲ τὴν λύπην ἐξεμεμήνει,
[6, 17]	τέλεον αὐτοῦ. παλαιὸν γὰρ ἔρωτα	μαραίνει	νέος ἔρως· γυνὴ δὲ μάλιστα
[6, 15]	σε χρησάμενον ἅπαξ ἀφήσειν, καὶ	ὀκνεῖ	τὴν ὕβριν. Ἀλλὰ τούτου γε
[6, 19]	καὶ τῆς ἐξουσίας ἐμφορηθεὶς ἀποβλύσῃ,	κάμνει	μὲν ἐκ τοῦ κόρου, καμὼν
[6, 11]	τε ἔθιγε καὶ καταφιλεῖν ἤθελεν.	ἐγεγόνει	δὲ ἡμερώτερος, καὶ αὐτὸν ἔσαινε
[6, 10]	ἐπικλύζει τὰ ὦτα τῶν ἐντυχόντων,	διαπνεῖ	δὲ ἐπὶ πλεῖστον καταιγίζουσα τῷ
[6, 19]	βίαν ὅμοιον. ὁ μὲν γὰρ	παροξύνει	μισεῖν, ὁ δὲ ἀναγκάζει φιλεῖν·
[6, 8]	μὲν ἀληθὲς οὐκ εἶχεν εὑρεῖν,	ὑπενόει	δὲ τὸν Σωσθένην. βουλομένη δὲ
[6, 9]	δὲ ἐνταῦθα μένεις· ἀλλ´ οὐκ	ἄπει	πρὸς τὸν ἐρώμενον, ἵνα αὐτὸν
[6, 3]	Λευκίππης λέγει πάνυ πιθανῶς πλασάμενος.	ἐπεὶ	γὰρ αὐτὸς αὐτῆς ἀπεγνώκει τυχεῖν,
[6, 9]	εἶχε τῷ σοφίσματι τὴν ἀλήθειαν.	~Ἐπεὶ	γὰρ ὁ Θέρσανδρος εἰσελθὼν εἰς
[6, 18]	εὐαγωγότερον πρὸς θέαν, ὡς ᾤετο.	ἐπεὶ	δὲ εἶδε τὴν Λευκίππην, ἀνεφλέγη
[6, 15]	ἐπὶ τὸ τῆς Λευκίππης δωμάτιον.	ἐπεὶ	δὲ πλησίον ἐγένοντο τῶν θυρῶν,
[6, 1]		~Ἐπεὶ	οὖν τὴν Μελίτην ἰασάμην, λέγω
[6, 22]	Ἦ παρθένος, καὶ μετὰ Σωσθένην·	ἐπεὶ	πυθοῦ Σωσθένους· οὗτος γὰρ ὄντως
[6, 5]	δὲ πεφύκασι μάντεις τῶν κακῶν,	ἐπεὶ	τῶν γε ἀγαθῶν ἥκιστα ἐκ
[6, 19]	τῆς ἐπιθυμίας πεδήσας κρατεῖ· οὐκ	ἐπιτρέπει	δὲ αὐτῷ σπείσασθαι πρὸς τὸ
[6, 12]	νέος καὶ καλός, ὃ μάλιστα	τέρπει	γυναῖκα. πρὸς τοῦτο οὐχ ὑπήνεγκεν
[6, 5]	ἔγκλημα μοιχείας ἐπιφέρων. ἐμὲ δὲ	ἐλύπει	τούτων μὲν οὐδέν, οὔτε ἡ
[6, 10]	δὲ ἡ Φήμη τῷ τοξεύματι	ῥεῖ	μὲν εὐθὺς πολλὴ καὶ ἐπικλύζει
[6, 12]	γένοιτο εὐτυχήματα, οἷά μοι κομίζων	πάρει.	ὁ δὲ Σωσθένης τὴν εἰρωνείαν
[6, 22]	σου τῆς ἀναισχυντίας· καί τις	ἐρεῖ,	κἂν νῦν μαινόμενος φονεύσῃς· Λευκίππη
[6, 17]	ἐπιθυμοῦν, σύμμαχον ὃ θέλει λαβόν,	ἐγείρει	τὴν ἐλπίδα. ~Διαλιπὼν οὖν ὀλίγον
[6, 6]	κάλλος τῶν ὀφθαλμῶν εἰς γῆν	καταρρεῖ·	ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς μᾶλλον ῥεέτω
[6, 4]	θάτερα τῆς τῶν θεραπαινίδων ἐκτροπῆς	χωρεῖ,	φέρων εἴς τι δωμάτιον ἀπόρρητον,
[6, 9]	πλανᾶται· τάχα, λέγουσα, τὶς κἀκεῖνον	ἐλεήσει	γυνή. εἰ δὲ τῷ ὄντι
[6, 10]	μὴ ἐγνωκέναι, ταμιευσαμένη αὖθις, εἰ	ζητήσει	ὁ Θέρσανδρος εὑρεῖν τὴν ἀλήθειαν,
[6, 11]	ἤκουσεν εἶναί μου γυναῖκα, ὥστε	ἐμίσει	με μᾶλλον. τότε μὲν οὖν
[6, 7]	διαλεχθήσομαι. σὺ δέ, ὦ γύναι,	θάρσει·	ταχὺ γάρ σου ταῦτα τὰ
[6, 19]	τῆς οἰκείας ἕδρας ἐκπεσόντα κατάσχῃ,	φύσει	γε ὢν ἄσπονδος, οὐχ ὡς
[6, 7]	ἐγκύους εἶχεν. ἔστι μὲν γὰρ	φύσει	δάκρυον ἐπαγωγότατον ἐλέου τοῖς ὁρῶσι·
[6, 4]	τῶν εἰρημένων ὡσεὶ κάλλους φαντάσματος,	φύσει	καλοῦ, παννυχίδος οὔσης καὶ ὄντων
[6, 4]	μεστὸς γενόμενος ἐκ τῶν εἰρημένων	ὡσεὶ	κάλλους φαντάσματος, φύσει καλοῦ, παννυχίδος
[6, 19]	ὡς δοῦλον τῆς ἐπιθυμίας πεδήσας	κρατεῖ·	οὐκ ἐπιτρέπει δὲ αὐτῷ σπείσασθαι
[6, 17]	ἑαυτὴν κατεμέμψατο. ὁ μοιχός μου	κρατεῖ	πανταχοῦ· δοκῶ, ὁ λῃστὴς καὶ
[6, 1]	περὶ ἐμοῦ τὰ συγκείμενα καὶ	κελεύει	πάλιν ἀναστρέφειν πρὸς αὐτήν, ἐπειδὰν
[6, 4]	τῶν ἐργατῶν παραλαβὼν τοὺς μὲν	κελεύει	τὰς θεραπαινίδας, αἵπερ ἦσαν ἅμα
[6, 21]	τῷ Σωσθένει, φησὶν ἡ Λευκίππη·	συμβουλεύει	γὰρ καλῶς· τὰς βασάνους παράστησον.
[6, 18]	προϊδοῦσα τῆς χειρὸς τὴν ὁδὸν	νεύει	κάτω καὶ εἰς τὸν κόλπον
[6, 17]	ἀπόντος, ἕως καινὸν οὐχ εὗρε,	μνημονεύει·	προσλαβοῦσα δὲ ἕτερον, τὸν πρότερον
[6, 22]	ἂν ὑβρίσαι μὴ δυνηθῇ, καὶ	φονεύει.	ὁπλίζου τοίνυν, ἤδη λάμβανε κατ´
[6, 3]	γὰρ αὐτὸς αὐτῆς ἀπεγνώκει τυχεῖν,	μαστροπεύει	πρὸς τὸν δεσπότην, ὡς ἂν
[6, 9]	οὐκ ἀποθανοῦσα. τοῦτό τις αὐτῷ	καταγορεύει	καὶ ὡς ἐνταῦθα εἴη παρά
[6, 3]	ἀμύνασθαι. καὶ πρῶτον μὲν φθάσας	καταμηνύει	μου πρὸς τὸν Θέρσανδρον (ὁ
[6, 7]	διὰ τοῦτο δεδακρυμένος, ὅτι κἀκείνη	δακρύει.	λέγει οὖν πρὸς τὸν Σωσθένην
[6, 11]	καθυποσχόμενος περὶ τῆς Λευκίππης, αὖθις	ἀναστρέφει	πρὸς αὐτὴν καὶ σχηματίσας τὸ
[6, 19]	ὡς φίλῳ πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν	συμμαχεῖ,	ἀλλ´ ὡς δοῦλον τῆς ἐπιθυμίας
[6, 19]	δὲ καὶ ἔρως δύο λαμπάδες·	ἔχει	γὰρ καὶ ὁ θυμὸς ἄλλο
[6, 7]	αὐτὴν θεράπευσον· ὁρᾷς γὰρ ὡς	ἔχει	λύπης· ὥστε ὑπεκστήσομαι καὶ μάλα
[6, 15]	θαρρείτω. τὸ γὰρ ἐμὸν οὕτως	ἔχει	πρὸς αὐτήν, ὡς ἀθάνατον εἶναι.
[6, 15]	Θέρσανδρος τὸν Σωσθένην, ἐπυνθάνετο πῶς	ἔχει	τὰ κατὰ τὴν κόρην εἰς
[6, 13]	γὰρ περιττὸν εἰς φιλανθρωπίαν ἴσον	ἔχει	τὸν θυμὸν εἰς τιμωρίαν. τὰ
[6, 7]	καὶ τῶν ὀφθαλμῶν τὴν κίνησιν	ἐπέχει,	μὴ πρὶν τὸ ἐρώμενον ἰδεῖν
[6, 7]	ἀλλὰ τὸ δάκρυον ὡς δύναται	κατέχει	καὶ φοβεῖται μὴ πρὸ καιροῦ
[6, 16]	οὐδὲ γὰρ ἐγὼ τίς σὲ	κατέχει	τύχη, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ἄγνοιαν
[6, 6]	θέᾳ δεδεμένος, ἐπιτηρῶν πότε αὖθις	ἀναβλέψει	πρὸς αὐτόν. ὡς δὲ ἔνευσεν
[6, 11]	αὐτοῦ φαντασίας ἐγέμισα. τί κλαίεις·	ἀνάστηθι,	καὶ θῦε ἐπὶ τοῖς εὐτυχήμασιν
[6, 1]	νόμιζε Λευκίππην ἔχειν. σὺ δὲ	ἔνδυθι	τὴν ἐσθῆτα τὴν ἐμὴν καὶ
[6, 2]	(τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ	φύλακι)	Πάνυ, ἔφη, δέσποινα, τὸ σοὶ
[6, 16]	τοῦτο ἦν· τί γὰρ μέλει	γυναικὶ	περὶ τῶν οὐχ ἑαυτῆς· ποσάκις
[6, 16]	ἀνδράποδον εἶναι, Θέρσανδρε. στρατηγοῦ θυγάτηρ	εἰμὶ	Βυζαντίων, πρώτου Τυρίων γυνή· οὔκ
[6, 16]	Βυζαντίων, πρώτου Τυρίων γυνή· οὔκ	εἰμι	Θετταλή· οὐ καλοῦμαι Λάκαινα. ὕβρις
[6, 1]	τὴν σὴν κατάλιπε, ὡς ἂν	ἔχοιμι	ἐνδυομένη σοι περικεχύσθαι. δίδωσι δέ
[6, 9]	καὶ ὡς ἐνταῦθα εἴη παρά	τινι	τῶν ἡμετέρων ἐπιτρόπων· Σωσθένην δὲ
[6, 7]	τοῖς δάκρυσιν ὑγρανθῇ, ἔοικε πηγῆς	ἐγκύμονι	μαζῷ. χεομένης δὲ τῆς τῶν
[6, 20]	Ταύτην, εἶπεν, ὦ δέσποτα, ξανθῆναι	μάστιξι	δεῖ καὶ μυρίαις βασάνοις περιπεσεῖν,
[6, 15]	Σωσθένης ἐπὶ τὸν Θέρσανδρον ἔσπευδεν,	οἱ	δὲ ἀμφὶ τὸν Σάτυρον ἐπ´
[6, 18]	οὐκ ἔχοντα νοῦν. τοιοῦτοι γὰρ	οἱ	ἐρῶντες, ὅταν πρὸς τὰς ἐρωμένας
[6, 13]	τῆς Τύχης, ὃν οὕτω φιλοῦσιν	οἱ	θεοί, ὡς αὐτὸν καὶ ἐκ
[6, 22]	αἰσχύνεσθε ποιοῦντες ἃ μὴ τετολμήκασιν	οἱ	λῃσταί· λανθάνεις δὲ ἐγκώμιόν μοι
[6, 21]	συννυκτερεύσασα πειραταῖς· εὐνοῦχοί σοι γεγόνασιν	οἱ	λῃσταί· φιλοσόφων ἦν τὸ πειρατήριον·
[6, 3]	ὡς ἂν αὐτὸν τῆς Μελίτης	ἀπαγάγοι·	Κόρην ἐωνησάμην, ὦ δέσποτα, καλήν,
[6, 13]	Τύχης, ὃν οὕτω φιλοῦσιν οἱ	θεοί,	ὡς αὐτὸν καὶ ἐκ μέσων
[6, 20]	μυρίαις βασάνοις περιπεσεῖν, ὡς ἂν	μάθοι	δεσπότου μὴ καταφρονεῖν. ~Πείσθητι τῷ
[6, 22]	οἱ λῃσταί· λανθάνεις δὲ ἐγκώμιόν	μοι	διδοὺς πλεῖον διὰ ταύτης σου
[6, 15]	νεανίσκου γενομένη, ὡς ἡ Μελίτη	μοι	διηγήσατο. ταῦτα διαλεγόμενοι παρῆσαν ἐπὶ
[6, 9]	ἓν οὖν σου δέομαι· γενοῦ	μοι	δικαστὴς ἴσος, καὶ καθάρας μέν
[6, 6]	δέος. ὁ γὰρ νοῦς οὔ	μοι	δοκεῖ λελέχθαι καλῶς ἀόρατος εἶναι
[6, 15]	οὕτως ἔχειν ἁπλῶς, ἀλλ´ ὑπονοεῖν	μοι	δοκεῖ σε χρησάμενον ἅπαξ ἀφήσειν,
[6, 13]	γὰρ οὖσα ἐν πειρατηρίῳ. Δοκεῖς	μοι,	ἔφη, μαίνεσθαι μανίαν ἀνήκεστον. πειρατήριον
[6, 9]	ἥκοντες εὕρομεν. διὰ τοῦτο ἠκολούθησέ	μοι.	ἔχεις τὸν Σωσθένην, πάρεστιν ἡ
[6, 1]	ἐνδυομένη σοι περικεχύσθαι. δίδωσι δέ	μοι	καὶ χρυσοῦς ἑκατὸν καὶ καλεῖ
[6, 12]	εὐγενέστερος εἴτε Κροίσου πλουσιώτερος. τί	μοι	καταλέγεις σωρὸν ἀλλοτρίων ἐγκωμίων· τότε
[6, 16]	πειρατική· λελῄστευμαι καὶ τοὔνομα. ἀνήρ	μοι	Κλειτοφῶν, πατρὶς Βυζάντιον, Σώστρατος πατήρ,
[6, 12]	σοι, ἔφη, γένοιτο εὐτυχήματα, οἷά	μοι	κομίζων πάρει. ὁ δὲ Σωσθένης
[6, 22]	Σωσθένους· οὗτος γὰρ ὄντως γέγονέ	μοι	λῃστής. ἐκεῖνοι γὰρ ἦσαν ὑμῶν
[6, 12]	κακὸν σὺ θηρίον, μέχρι τίνος	μοι	μιαίνεις τὰ ὦτα· τί ἐμοὶ
[6, 5]	τῆς Λευκίππης, ἀλλ´ ἦν ὕποπτά	μοι	πάντα καὶ μεστὰ δείματος. ἐγὼ
[6, 21]	ὤν· οὐδὲ τὴν Ἄρτεμιν, εἰπέ	μοι,	τὴν σὴν φοβῇ, ἀλλὰ βιάζῃ
[6, 1]	λέγω πρὸς αὐτήν· Ἀλλ´ ὅπως	μοι	τῆς φυγῆς παράσχῃς τὴν ἀσφάλειαν
[6, 3]	ἐμοῦ δρᾶμα καινόν· ἐπάγει γάρ	μοι	τὸν Θέρσανδρον εὐθὺς παρελθόντα. μεταπεισθεὶς
[6, 1]	ποτ´ ἐθεασάμην ἐν γραφῇ. ἀλλά	μοι,	φίλτατε, σώζοιο καὶ τὴν ἐσθῆτα
[6, 3]	ἐλελήθει δὲ καὶ ἄλλο τεχθέν	μοι	χαλεπώτερον. ὁ γὰρ Σωσθένης ὁ
[6, 2]	ἔφη, δέσποινα, τὸ σοὶ δοκοῦν	κἀμοὶ	δοκεῖ καλῶς ἔχειν. ἔδοξεν οὖν
[6, 5]	μὴ καιρὸν λαβὼν ὑπὸ δέους	κἀμοὶ	προμηνῦσαι· ἐμὲ δὲ ἰδόντες συλλαμβάνουσι,
[6, 3]	καὶ ὁ μὲν οὕτως ἔπραξεν.	~Ἐμοὶ	δὲ ἡ συνήθης Τύχη πάλιν
[6, 12]	τε καὶ μεγαλόψυχος τοῖς δεομένοις·	ἐμοὶ	δὲ οὐδὲν μέλει τούτων, εἴτε
[6, 1]	τὴν ἐσθῆτα ταύτην φύλαττε μνήμην·	ἐμοὶ	δὲ τὴν σὴν κατάλιπε, ὡς
[6, 12]	μοι μιαίνεις τὰ ὦτα· τί	ἐμοὶ	καὶ Θερσάνδρῳ κοινόν· καλὸς ἔστω
[6, 2]	συμπεπλευκότων ἦν ἡμῖν καὶ ἄλλως	ἐμοὶ	κεχαρισμένος. ὡς δὲ ἀνέστρεψεν ἡ
[6, 16]	μήτηρ Πάνθεια. ἀλλ´ οὐδὲ πιστεύσειας	ἐμοὶ	λεγούσῃ. φοβοῦμαι δὲ καὶ ἐὰν
[6, 14]	ἤθελον μὲν αὐτοῦ καταμεῖναι σὺν	ἐμοί,	ὁ δὲ ἐπὶ τῶν δεσμῶν
[6, 16]	οὖν ἀψοφητὶ κατόπιν τῶν θυρῶν.	~Οἴμοι,	Κλειτοφῶν" (τοῦτο γὰρ ἔλεγε πολλάκις)
[6, 15]	ἡ Μελίτη μοι διηγήσατο. ταῦτα	διαλεγόμενοι	παρῆσαν ἐπὶ τὸ τῆς Λευκίππης
[6, 14]	~Κλεινίας δὲ καὶ ὁ Σάτυρος	πυθόμενοί	με ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ καθεῖρχθαι
[6, 22]	γὰρ ὄντως γέγονέ μοι λῃστής.	ἐκεῖνοι	γὰρ ἦσαν ὑμῶν μετριώτεροι, καὶ
[6, 13]	ὁ Σωσθένης σπουδάσας εἶπε· Παίζεις·	Ποῖ	παίζω· ἔφη· ἔα με, ἄνθρωπε,
[6, 22]	λῃστής. ἐκεῖνοι γὰρ ἦσαν ὑμῶν	μετριώτεροι,	καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἦν οὕτως
[6, 21]	παρθένος τοσούτοις συννυκτερεύσασα πειραταῖς· εὐνοῦχοί	σοι	γεγόνασιν οἱ λῃσταί· φιλοσόφων ἦν
[6, 3]	αὐτὴν φυλάξω σοι, ὡς ὑπὸ	σοὶ	γένοιτο. ~Ἐπῄνεσεν ὁ Θέρσανδρος καὶ
[6, 13]	μανίαν ἀνήκεστον. πειρατήριον ταῦτα εἶναί	σοι	δοκεῖ, πλοῦτος καὶ γάμος καὶ
[6, 2]	φύλακι) Πάνυ, ἔφη, δέσποινα, τὸ	σοὶ	δοκοῦν κἀμοὶ δοκεῖ καλῶς ἔχειν.
[6, 12]	κἀμοῦ. ~Καὶ ἡ Λευκίππη, Τοιαῦτά	σοι,	ἔφη, γένοιτο εὐτυχήματα, οἷά μοι
[6, 3]	ἀκούων, ὡς ἰδών. ταύτην ἐφύλαττόν	σοι·	καὶ γὰρ ἠκηκόειν ζῶντά σε,
[6, 20]	σου κατήκουσα. οὐκ ἀγαπᾷς ὅτι	σοι	καὶ λαλῶ καὶ μεγάλην εὐτυχίαν
[6, 22]	πῦρ, τὸν σίδηρον· συστρατευέσθω δέ	σοι	καὶ ὁ σύμβουλος Σωσθένης. ἐγὼ
[6, 12]	λέγειν, φιλοφρονούμενος προσετίθει· Βούλομαι δέ	σοι	καὶ τὸν Θέρσανδρον ὅστις ἐστὶν
[6, 16]	ἀνδρὸς ἐμαυτῆς, ἐφοβούμην μή τί	σοι	κινήσω κακόν, παροξύνασα Θέρσανδρον ἐπὶ
[6, 2]	οὖν πρὸς αὐτόν· Οὐκ ἀπιστοῦσά	σοι	μὴ οὐκ ἐθελήσῃς ἀφεῖναι Κλειτοφῶντα
[6, 2]	ὡς οὐ συνεγνωκότι. χρυσοῖ δέ	σοι	οὗτοι δῶρον δέκα, δῶρον μέν,
[6, 1]	καὶ Σάτυρον εὑρήσεις καὶ Λευκίππη	σοι	παρέσται. ταῦτα ἅμα λέγουσα ἐσκεύασέ
[6, 1]	κατάλιπε, ὡς ἂν ἔχοιμι ἐνδυομένη	σοι	περικεχύσθαι. δίδωσι δέ μοι καὶ
[6, 4]	τὸν δεσπότην τὸν ἐμὸν ἐραστήν	σοι	προξενεῖ. ἡ μὲν δὴ τῷ
[6, 2]	ἐδεήθην τῆς κλοπῆς, ἀλλ´ ἵνα	σοι	πρὸς Θέρσανδρον ἡ τῆς αἰτίας
[6, 1]	πρόσωπον τῷ πέπλῳ. ἡγήσεται δέ	σοι	τῆς ἐπὶ τὰς θύρας ὁδοῦ
[6, 9]	τῆς θαλάσσης σωζομένων ἔσχατος· ἐχαριζόμην	σοὶ	τιμῶσα τοῦτον. ἔπλευσεν ὥσπερ σύ·
[6, 4]	καταθέμενος λέγει πρὸς αὐτήν· Ἥκω	σοι	φέρων σωρὸν ἀγαθῶν· ἀλλ´ ὅπως
[6, 3]	εἰ θέλεις, κατακλείσας αὐτὴν φυλάξω	σοι,	ὡς ὑπὸ σοὶ γένοιτο. ~Ἐπῄνεσεν
[6, 3]	ἀποπέμψειν· ἡ τύχη δὲ ἐτήρησέ	σοι,	ὥστε τοσοῦτον κάλλος λαβεῖν. ἔστι
[6, 2]	ἀπόλυσις ᾖ ὡς οὐ συνεγνωκότι.	χρυσοῖ	δέ σοι οὗτοι δῶρον δέκα,
[6, 11]	μέρος τῆς ὑπονοίας μετέφερεν. οὐ	μέντοι	τέλεον ἐπίστευσε· ζηλοτυπία γὰρ ἅπαξ
[6, 2]	οὐ συνεγνωκότι. χρυσοῖ δέ σοι	οὗτοι	δῶρον δέκα, δῶρον μέν, ἂν
[6, 18]	ῥήματα συνάπτων οὐκ ἔχοντα νοῦν.	τοιοῦτοι	γὰρ οἱ ἐρῶντες, ὅταν πρὸς
[6, 21]	γέλωτος· παρθένος τοσούτοις συννυκτερεύσασα πειραταῖς·	εὐνοῦχοί	σοι γεγόνασιν οἱ λῃσταί· φιλοσόφων
[6, 4]	φοβηθῇς ταύτην τὴν ἁρπαγήν, μηδὲ	ἐπὶ	κακῷ τῷ σῷ γεγονέναι δόξῃς·
[6, 10]	ὦτα τῶν ἐντυχόντων, διαπνεῖ δὲ	ἐπὶ	πλεῖστον καταιγίζουσα τῷ τοῦ λόγου
[6, 16]	σοι κινήσω κακόν, παροξύνασα Θέρσανδρον	ἐπὶ	σέ. εἰ δὲ ὡς περὶ
[6, 1]	πέπλῳ. ἡγήσεται δέ σοι τῆς	ἐπὶ	τὰς θύρας ὁδοῦ Μελανθώ· περιμενεῖ
[6, 9]	προσπεσὸν ἐλάμβανον, Τάχα, λέγουσα, Θέρσανδρος	ἐπὶ	ταύτης τῆς νηὸς ἔπλει’ εἷς
[6, 17]	δέσποτα, πρὸς τὸ ἔργον, ἀλλ´	ἐπὶ	τὴν κόρην ἰτέον αὐτήν. καὶ
[6, 6]	τὸ δεσμωτήριον, ὡς εἶχεν ὁρμῆς	ἐπὶ	τὴν Λευκίππην ἵεται. ὡς δὲ
[6, 8]	ᾧ δὲ ταῦτα ἐπράττετο, ἔτυχεν	ἐπὶ	τὴν Λευκίππην μετὰ τὴν πρός
[6, 3]	ἀπόκοιτος γενέσθαι, δειπνήσας πάλιν ἀνέστρεφεν	ἐπὶ	τὴν οἰκίαν. ἦν δὲ τῆς
[6, 16]	ἆρα μή σε κατέλαβε Θέρσανδρος	ἐπὶ	τῆς οἰκίας· ἆρα μὴ καὶ
[6, 2]	διὰ τῶν ἐρήμων τῆς οἰκίας	ἐπί	τινα θύραν οὐκ ἐν ὁδῷ
[6, 6]	Λευκίππην ἵεται. ὡς δὲ παρῆσαν	ἐπὶ	τὸ δωμάτιον, καταλαμβάνουσιν αὐτὴν χαμαὶ
[6, 14]	ἡ Μελίτη) τῆς νυκτὸς εὐθὺς	ἐπὶ	τὸ οἴκημα σπουδῇ παρῆσαν. καὶ
[6, 15]	μοι διηγήσατο. ταῦτα διαλεγόμενοι παρῆσαν	ἐπὶ	τὸ τῆς Λευκίππης δωμάτιον. ἐπεὶ
[6, 11]	τί κλαίεις· ἀνάστηθι, καὶ θῦε	ἐπὶ	τοῖς εὐτυχήμασιν Ἀφροδίτῃ· μνημόνευε δὲ
[6, 10]	ὀργῆς αὐτῷ πῦρ ἐξάπτεται, καὶ	ἐπὶ	τὸν βληθέντα μαίνεται. τεχθεῖσα δὲ
[6, 4]	συμφορᾶς ἐκπλαγεῖσα ἐσιώπησεν· ὁ δὲ	ἐπὶ	τὸν Θέρσανδρον ἔρχεται καὶ λέγει
[6, 15]	δὲ γενομένης, ὁ μὲν Σωσθένης	ἐπὶ	τὸν Θέρσανδρον ἔσπευδεν, οἱ δὲ
[6, 4]	καὶ ὄντων μεταξὺ τεσσάρων σταδίων	ἐπὶ	τοὺς ἀγρούς, ἡγεῖσθαι κελεύσας ἐπ´
[6, 6]	τῶν ὀφθαλμῶν εἰς γῆν καταρρεῖ·	ἐπὶ	τοὺς ὀφθαλμοὺς μᾶλλον ῥεέτω τοὺς
[6, 7]	τὸ κάλλος κάθηται, ῥέον ἐκεῖθεν	ἐπὶ	τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ὁρώντων ἵσταται
[6, 7]	ἧκε πρός με κατορθώσας, ἔφη.	ἐπὶ	τούτοις ἀπηλλάττετο. ~Ἐν ᾧ δὲ
[6, 14]	διηγησάμενος ὑποσχέσεις, τὴν ψυχὴν εἶχον	ἐπὶ	τρυτάνης ἐλπίδος καὶ φόβου, καὶ
[6, 14]	καταμεῖναι σὺν ἐμοί, ὁ δὲ	ἐπὶ	τῶν δεσμῶν οὐκ ἐπέτρεπεν, ἀλλ´
[6, 16]	ὅπως πύθωμαι. εἰ μὲν ὡς	περὶ	ἀνδρὸς ἐμαυτῆς, ἐφοβούμην μή τί
[6, 7]	ἐξιών, Ὅπως εἴπῃς τὰ εἰκότα	περὶ	ἐμοῦ· ἕωθεν δὲ ἧκε πρός
[6, 1]	θύραις. ὡς δὲ εἰσῆλθε, λέγει	περὶ	ἐμοῦ τὰ συγκείμενα καὶ κελεύει
[6, 8]	ἡ δὲ ὡς ἤκουσε τὰ	περὶ	ἐμοῦ, ὡς εἴην εἰς τὸ
[6, 16]	φοβοῦμαι δὲ καὶ ἐὰν πιστεύσῃς	περὶ	Κλειτοφῶντος, μὴ τὸ ἄκαιρόν μου
[6, 3]	διαβαλὼν αὐτὸς ἦν) ἔπειτα καὶ	περὶ	Λευκίππης λέγει πάνυ πιθανῶς πλασάμενος.
[6, 1]	ἀσφάλειαν καὶ τἆλλα ὡς ὑπέσχου	περὶ	Λευκίππης. Μὴ φροντίσῃς, εἶπε, τοῦ
[6, 16]	ἐπὶ σέ. εἰ δὲ ὡς	περὶ	ξένου τινός, ὑπόνοια καὶ τοῦτο
[6, 10]	συναπελθοῦσα ἔτυχεν, ἂν μὴ παραγένηται	περὶ	τὴν ἕω, λεγούσας, ὅπερ ἦν,
[6, 14]	περὶ τῆς Λευκίππης, εἰ παραγένοιτο,	περὶ	τὴν ἕω σπουδῇ πρός με
[6, 15]	μόνον φοβοῦμαι καὶ ἐπείγομαι μαθεῖν	περὶ	τῆς κόρης, εἰ τῷ ὄντι
[6, 5]	εὐτυχοῦμεν. οὐδὲν οὖν ὑγιὲς ἐνενόουν	περὶ	τῆς Λευκίππης, ἀλλ´ ἦν ὕποπτά
[6, 11]	τινὸς τὸν Θέρσανδρον καὶ καθυποσχόμενος	περὶ	τῆς Λευκίππης, αὖθις ἀναστρέφει πρὸς
[6, 14]	ἄκοντας, ἐγὼ δὲ ἐντειλάμενος αὐτοῖς	περὶ	τῆς Λευκίππης, εἰ παραγένοιτο, περὶ
[6, 5]	δὲ ἐμφανῶς. δέος δέ με	περὶ	τῆς Λευκίππης εἶχεν, οὔπω σαφῶς
[6, 4]	δὲ Σωσθένους αὐτῷ μηνύσαντος τὰ	περὶ	τῆς Λευκίππης καὶ κατατραγῳδοῦντος αὐτῆς
[6, 8]	εἰς τὸ δεσμωτήριον ἐμβληθείς, εἶτα	περὶ	τῆς Λευκίππης, ὡς ἀφανὴς ἐγένετο,
[6, 19]	ἑκατέρου ταλαντεύεται. μάχονται δὲ ἄμφω	περὶ	τῆς ῥοπῆς· καὶ τὰ πολλὰ
[6, 7]	δὲ τῆς τῶν δακρύων ἅλμης	περὶ	τὸν κύκλον, τὸ μὲν πιαίνεται,
[6, 11]	ἐγὼ γάρ σου πρὸς αὐτὸν	περὶ	τοῦ κάλλους πολλὰ ἐτερατευσάμην καὶ
[6, 11]	τότε μὲν οὖν εἰπὼν ἐξετάσειν	περὶ	τῶν εἰρημένων, κοιμησόμενος ᾤχετο καθ´
[6, 16]	ἦν· τί γὰρ μέλει γυναικὶ	περὶ	τῶν οὐχ ἑαυτῆς· ποσάκις ἐμαυτὴν
[6, 22]	κατακόπτεται μήτε σιδήρῳ κατατέμνεται μήτε	πυρὶ	κατακαίεται. οὐκ ἀφήσω ποτὲ ταύτην
[6, 17]	ἐρᾷ τοῦ καταράτου τούτου μοιχοῦ,	μέχρι	μὲν αὐτὸν οἶδε μόνον καὶ
[6, 12]	ἀλλ´· Ὦ κακὸν σὺ θηρίον,	μέχρι	τίνος μοι μιαίνεις τὰ ὦτα·
[6, 11]	ὑποσχέσεως. ὁ δὲ Σωσθένης παραπέμψας	μέχρι	τινὸς τὸν Θέρσανδρον καὶ καθυποσχόμενος
[6, 5]	σαφῶς αὐτὴν ἀπολαβόντα. ψυχαὶ δὲ	πεφύκασι	μάντεις τῶν κακῶν, ἐπεὶ τῶν
[6, 7]	τὰ δάκρυα. δάκρυον γὰρ ὀφθαλμὸν	ἀνίστησι	καὶ ποιεῖ προπετέστερον. κἂν μὲν
[6, 5]	οὗτος ὁ μοιχὸς βακχεύων ἡμῖν	ἔπεισι	καὶ τῆς σῆς γυναικὸς ἔχων
[6, 5]	κἀμοὶ προμηνῦσαι· ἐμὲ δὲ ἰδόντες	συλλαμβάνουσι,	καὶ ὁ Θέρσανδρος βοᾷ, καὶ
[6, 19]	ὅταν οὖν ἄμφω τὸν ἄνθρωπον	καταλάβωσι,	γίνεται μὲν αὐτοῖς ἡ ψυχὴ
[6, 1]	ἂν ἔχοιμι ἐνδυομένη σοι περικεχύσθαι.	δίδωσι	δέ μοι καὶ χρυσοῦς ἑκατὸν
[6, 7]	φύσει δάκρυον ἐπαγωγότατον ἐλέου τοῖς	ὁρῶσι·	τὸ δὲ τῶν γυναικῶν μᾶλλον,
[6, 18]	ἐρῶντες, ὅταν πρὸς τὰς ἐρωμένας	ζητήσωσι	λαλεῖν· οὐ γὰρ ἐπιστήσαντες τὸν
[6, 13]	εἶπε, Σκέψαι, ἔφη, κατὰ σοῦ	τί	ἄμεινον, καὶ ὅπως μηδὲν τούτων
[6, 16]	τινός, ὑπόνοια καὶ τοῦτο ἦν·	τί	γὰρ μέλει γυναικὶ περὶ τῶν
[6, 9]	τί οὖν οὐκ ἠκολούθεις αὐτῷ·	τί	δὲ ἐνταῦθα μένεις· ἀλλ´ οὐκ
[6, 6]	λέγει· Τί κάτω βλέπεις, γύναι·	τί	δέ σου τὸ κάλλος τῶν
[6, 4]	θεραπαινίδων ἐκτροπῆς χωρεῖ, φέρων εἴς	τι	δωμάτιον ἀπόρρητον, καὶ καταθέμενος λέγει
[6, 12]	τίνος μοι μιαίνεις τὰ ὦτα·	τί	ἐμοὶ καὶ Θερσάνδρῳ κοινόν· καλὸς
[6, 9]	ἐξέτασον τῶν λεχθέντων ἕκαστον. εἴ	τι	ἐψευσάμην, μεμοίχευμαι. ~Ταῦτα δὲ ἔλεγε,
[6, 7]	νενόμικεν ὅτι καὶ φιλεῖ. τοιοῦτό	τι	καὶ τῷ Θερσάνδρῳ συμβεβήκει· ἐδάκρυε
[6, 3]	ὦ δέσποτα, καλήν, ἀλλὰ χρῆμά	τι	κάλλους ἄπιστον· οὕτως αὐτὴν πιστεύσειας
[6, 7]	γὰρ πρὸς ἐπίδειξιν, παθὼν μέν	τι,	κατὰ τὸ εἰκός, ἀνθρώπινον, καλλωπιζόμενος
[6, 18]	ἡ Λευκίππη, ὡς μὴ δοκοίη	τι	κατακοῦσαι τῶν ὑπ´ αὐτῆς εἰρημένων,
[6, 6]	ἔνευσεν εἰς τὴν γῆν, λέγει·	Τί	κάτω βλέπεις, γύναι· τί δέ
[6, 11]	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ φαντασίας ἐγέμισα.	τί	κλαίεις· ἀνάστηθι, καὶ θῦε ἐπὶ
[6, 15]	λόγον οὐ λέγει, σοφίζεται δέ	τι	μάλα πιθανῶς. Ἀρνεῖται μὲν γάρ,
[6, 12]	Κόδρου εὐγενέστερος εἴτε Κροίσου πλουσιώτερος.	τί	μοι καταλέγεις σωρὸν ἀλλοτρίων ἐγκωμίων·
[6, 9]	οἰκίας ἐξαπέστειλας· σὸν τὸ ἔργον.	τί	οὖν οὐκ ἠκολούθεις αὐτῷ· τί
[6, 9]	ἡ Μελίτη, Ποῖον μοιχόν· ἔφη.	τί	πάσχεις· εἰ γὰρ θέλεις, τὴν
[6, 16]	οἰκίας· ἆρα μὴ καὶ σύ	τι	πέπονθας ὑβριστικόν· πολλάκις ἠθέλησα πυθέσθαι
[6, 16]	οὖν ἂν Θέρσανδρος ἔλθῃ πυνθανόμενος,	τί	πρὸς αὐτὸν εἴπω· ἆρα ἀποκαλύψασα
[6, 16]	περὶ ἀνδρὸς ἐμαυτῆς, ἐφοβούμην μή	τί	σοι κινήσω κακόν, παροξύνασα Θέρσανδρον
[6, 8]	ἐπενόησεν, ἥτις μεμιγμένην εἶχε τῷ	σοφίσματι	τὴν ἀλήθειαν. ~Ἐπεὶ γὰρ ὁ
[6, 10]	πλεῖστον καταιγίζουσα τῷ τοῦ λόγου	πνεύματι	καὶ ἐξίπταται κουφιζομένη τῷ τῆς
[6, 10]	τεχθεῖσα δὲ ἡ Φήμη τῷ	τοξεύματι	ῥεῖ μὲν εὐθὺς πολλὴ καὶ
[6, 8]	αὐτὴν εἰς τὴν ἐπάνοδον, μηδὲν	ἔτι	δεομένην φαρμάκων. ὡς οὖν ἧκεν
[6, 13]	χρηστότης γὰρ τυγχάνουσα μὲν χάριτος	ἔτι	μᾶλλον αὔξεται, προπηλακισθεῖσα δὲ εἰς
[6, 5]	καὶ πλῆθος τῶν παννυχιζόντων συνέρρεεν.	ἔτι	μᾶλλον οὖν ὁ Θέρσανδρος ἐδεινοπάθει,
[6, 3]	τὸν δεσπότην τούς τε ἀγροὺς	οὐκέτι	ἀφῆκε τήν τε Μελίτην ἤθελεν
[6, 19]	τὴν ἰδίαν ἀρχὴν ἐκπηδῆσαι θέλων	οὐκέτι	ἐστὶν ἐλεύθερος, ἀλλὰ μισεῖν ἀναγκάζεται
[6, 13]	ὡς δ´ οὐδὲν ἡ Λευκίππη	οὐκέτι	μυθολογοῦντα πρὸς αὐτὸν εἶπε, Σκέψαι,
[6, 21]	ἂν μάθοι δεσπότου μὴ καταφρονεῖν.	~Πείσθητι	τῷ Σωσθένει, φησὶν ἡ Λευκίππη·
[6, 15]	ἀκούουσιν αὐτῆς ποτνιωμένης. ἔστησαν οὖν	ἀψοφητὶ	κατόπιν τῶν θυρῶν. ~Οἴμοι, Κλειτοφῶν"
[6, 2]	παραδοξότατον τῆς κατὰ τὴν ἔλαφον	ἀντὶ	παρθένου παροιμίας, ἐξεπλάγη καὶ ἔστη
[6, 15]	περὶ τῆς κόρης, εἰ τῷ	ὄντι	γυνὴ τυγχάνει τοῦ νεανίσκου γενομένη,
[6, 12]	συνείς, ἀλλὰ νομίζων αὐτὴν τῷ	ὄντι	λέγειν, φιλοφρονούμενος προσετίθει· Βούλομαι δέ
[6, 9]	ἐλεήσει γυνή. εἰ δὲ τῷ	ὄντι	τέθνηκε κατὰ θάλατταν, ὡς ἡ
[6, 17]	ἔρωτος· ὅσα εἶπεν· ὅσα ὠδύρατο·	ὅτι	ἑαυτὴν κατεμέμψατο. ὁ μοιχός μου
[6, 7]	πεσεῖν· μαρτυρίαν γὰρ ταύτην νενόμικεν	ὅτι	καὶ φιλεῖ. τοιοῦτό τι καὶ
[6, 7]	Λευκίππην, ὡς διὰ τοῦτο δεδακρυμένος,	ὅτι	κἀκείνη δακρύει. λέγει οὖν πρὸς
[6, 12]	δὲ ἡλικίαν οἷός ἐστιν εἶδες,	ὅτι	νέος καὶ καλός, ὃ μάλιστα
[6, 4]	παροῦσαι, περιελεῖν δόλῳ καὶ καλεσαμένους	ὅτι	πορρωτάτω διατρίβειν ἔχοντας ἐφ´ ὁμιλίᾳ·
[6, 20]	γάρ σου κατήκουσα. οὐκ ἀγαπᾷς	ὅτι	σοι καὶ λαλῶ καὶ μεγάλην
[6, 11]	ψυχῇ δυσέκλειπτόν ἐστιν. ἐθορυβήθη οὖν	ὅτι	τὴν κόρην ἤκουσεν εἶναί μου
[6, 2]	αἰτίας ἀπόλυσις ᾖ ὡς οὐ	συνεγνωκότι.	χρυσοῖ δέ σοι οὗτοι δῶρον
[6, 2]	ἡ Μελανθώ, καταλαμβάνει τὸν φρουρὸν	ἄρτι	ἐπικλείσαντα τὸ οἴκημα, καὶ ἀνοίγειν
[6, 19]	ποιεῖ· ἀτιμίᾳ γὰρ ἔρωτος σύμμαχός	ἐστι	θυμός. ~Ὁ Θέρσανδρος οὖν, τὸ
[6, 12]	δὲ οὐδὲν μέλει τούτων, εἴτε	ἐστὶ	καὶ Κόδρου εὐγενέστερος εἴτε Κροίσου
[6, 17]	δοκῶ, ὁ λῃστὴς καὶ φαρμακεύς	ἐστι.	Μελίτη φιλεῖ, Λευκίππη φιλεῖ. ὄφελον,
[6, 16]	οὐ καλοῦμαι Λάκαινα. ὕβρις αὕτη	ἐστὶ	πειρατική· λελῄστευμαι καὶ τοὔνομα. ἀνήρ
[6, 19]	ἀλλήλων πάροικος ἡ τοῦ πυρός	ἐστι	πηγή. ὁ μὲν γὰρ εἰς
[6, 13]	χρηστὸν ἄνδρα· ὀργισθεὶς γὰρ ἀφόρητός	ἐστι.	χρηστότης γὰρ τυγχάνουσα μὲν χάριτος
[6, 3]	σοι, ὥστε τοσοῦτον κάλλος λαβεῖν.	ἔστι	δὲ νῦν ἐν τοῖς ἀγροῖς,
[6, 7]	τοὺς ὀφθαλμοὺς δακρύων ἐγκύους εἶχεν.	ἔστι	μὲν γὰρ φύσει δάκρυον ἐπαγωγότατον
[6, 10]	ἡ Φήμη τῆς Διαβολῆς. καὶ	ἔστι	μὲν ἡ Διαβολὴ μαχαίρας ὀξυτέρα,
[6, 19]	ὁ θυμὸς ἄλλο πῦρ, καὶ	ἔστι	τὴν μὲν φύσιν ἐναντιώτατον, τὴν
[6, 15]	τὸν Θέρσανδρον ἔσπευδεν, οἱ δὲ	ἀμφὶ	τὸν Σάτυρον ἐπ´ ἐμέ. ὡς