Livre, Chapitre
[6, 18]	ἢ τυχών, ἢ μὴ τυχών,	ἢ	καμών, λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ
[6, 18]	ἐπαύσατο τῆς βίας, ἢ τυχών,	ἢ	μὴ τυχών, ἢ καμών, λέγει
[6, 18]	δέ ποτε ἐπαύσατο τῆς βίας,	ἢ	τυχών, ἢ μὴ τυχών, ἢ
[6, 7]	ποιεῖ προπετέστερον. κἂν μὲν ἄμορφος	ᾖ	καὶ ἄγροικος, προστίθησιν εἰς δυσμορφίαν·
[6, 7]	γοητότερον. ἐὰν δὲ ἡ δακρύουσα	ᾖ	καὶ καλὴ καὶ ὁ θεατὴς
[6, 22]	ὀφθαλμούς· ~Καὶ ἡ Λευκίππη εἶπεν·	Ἦ	παρθένος, καὶ μετὰ Σωσθένην· ἐπεὶ
[6, 2]	Θέρσανδρον ἡ τῆς αἰτίας ἀπόλυσις	ᾖ	ὡς οὐ συνεγνωκότι. χρυσοῖ δέ
[6, 16]	συγκαθεύδουσα πέπεικεν ἄλλη γυνή, κἂν	ἡ	ἄστοργος ἐγὼ πεπίστευκα· μετὰ τοσοῦτον
[6, 7]	πεσόντα, καινὸν ἂν εἶχεν ἤλεκτρον	ἡ	γῆ. ὁ δὲ Θέρσανδρος ἰδὼν
[6, 9]	μοι. ἔχεις τὸν Σωσθένην, πάρεστιν	ἡ	γυνὴ κατὰ τοὺς ἀγρούς. ἐξέτασον
[6, 9]	ἀληθής. ἔτυχε μὲν πενθῶν γυναῖκα,	ἡ	δ´ ἄρα ἐλάνθανεν οὐκ ἀποθανοῦσα.
[6, 7]	τοσούτῳ καὶ γοητότερον. ἐὰν δὲ	ἡ	δακρύουσα ᾖ καὶ καλὴ καὶ
[6, 18]	περιβαλὼν ἀνέλκειν τὸ πρόσωπον ἐβιάζετο·	ἡ	δὲ ἀντικατεδύετο καὶ ἔκρυπτε τὰ
[6, 11]	εἰρημένων, κοιμησόμενος ᾤχετο καθ´ αὑτόν.	ἡ	δὲ Μελίτη κακῶς εἶχε τὴν
[6, 18]	τραχήλῳ περιέβαλεν ὡς μέλλων φιλήσειν.	ἡ	δὲ προϊδοῦσα τῆς χειρὸς τὴν
[6, 10]	χρόνον· μηδὲ νῦν τοιοῦτον ὑπολάβοις.	ἡ	δὲ φήμη διαπεφοίτηκεν ἐκ τῆς
[6, 10]	ὀξυτέρα, πυρὸς σφοδροτέρα, Σειρήνων πιθανωτέρα,	ἡ	δὲ Φήμη ὕδατος ὑγροτέρα, πνεύματος
[6, 8]	δρόμῳ φθάσας ἀπήγγειλε τὸ συμβάν.	ἡ	δὲ ὡς ἤκουσε τὰ περὶ
[6, 7]	ὀφθαλμοὺς μᾶλλον ῥεέτω τοὺς ἐμούς.	~Ἡ	δὲ ὡς ἤκουσεν, ἐπλήσθη δακρύων,
[6, 3]	ξένος. ἀφῄρηται δὲ ταύτην χθὲς	ἡ	δέσποινα καὶ ἔμελλεν ἀποπέμψειν· ἡ
[6, 10]	τῆς Διαβολῆς. καὶ ἔστι μὲν	ἡ	Διαβολὴ μαχαίρας ὀξυτέρα, πυρὸς σφοδροτέρα,
[6, 10]	δρομικωτέρα, πτερῶν ταχυτέρα. ὅταν οὖν	ἡ	Διαβολὴ τοξεύσῃ τὸν λόγον, ὁ
[6, 6]	τῆς συμφορᾶς. ὡς οὖν ἤκουσεν	ἡ	Λευκίππη ἀνοιγομένων τῶν θυρῶν, ἦν
[6, 4]	καὶ τὴν καλύβην ἑωρακώς, ἔνθα	ἡ	Λευκίππη διανυκτερεύειν ἔμελλε, δύο τῶν
[6, 22]	ἐν αὐτοῖς εἶχεν ὀφθαλμούς· ~Καὶ	ἡ	Λευκίππη εἶπεν· Ἦ παρθένος, καὶ
[6, 20]	πεῖραν λαβεῖν, πειράσῃ δεσπότου. καὶ	ἡ	Λευκίππη· Κἂν τυραννεῖν ἐθέλῃς, κἀγὼ
[6, 12]	γυναῖκα. πρὸς τοῦτο οὐχ ὑπήνεγκεν	ἡ	Λευκίππη ληροῦντα τὸν Σωσθένην, ἀλλ´·
[6, 13]	τὸν Ἀρίονος. ὡς δ´ οὐδὲν	ἡ	Λευκίππη οὐκέτι μυθολογοῦντα πρὸς αὐτὸν
[6, 18]	ἢ καμών, λέγει πρὸς αὐτὸν	ἡ	Λευκίππη· Οὔτε ὡς ἐλεύθερος ποιεῖς
[6, 21]	καταφρονεῖν. ~Πείσθητι τῷ Σωσθένει, φησὶν	ἡ	Λευκίππη· συμβουλεύει γὰρ καλῶς· τὰς
[6, 12]	Ἀφροδίτῃ· μνημόνευε δὲ κἀμοῦ. ~Καὶ	ἡ	Λευκίππη, Τοιαῦτά σοι, ἔφη, γένοιτο
[6, 18]	ἐφ´ οἷς πρὸς ἑαυτὴν ἐλάλησεν	ἡ	Λευκίππη, ὡς μὴ δοκοίη τι
[6, 2]	ἐμοὶ κεχαρισμένος. ὡς δὲ ἀνέστρεψεν	ἡ	Μελανθώ, καταλαμβάνει τὸν φρουρὸν ἄρτι
[6, 15]	τυγχάνει τοῦ νεανίσκου γενομένη, ὡς	ἡ	Μελίτη μοι διηγήσατο. ταῦτα διαλεγόμενοι
[6, 9]	αὐτὸν ἴδῃς στερροτέροις δεσμοῖς δεδεμένον·	ἡ	Μελίτη, Ποῖον μοιχόν· ἔφη. τί
[6, 14]	καθεῖρχθαι (διηγγέλκει γὰρ πρὸς αὐτοὺς	ἡ	Μελίτη) τῆς νυκτὸς εὐθὺς ἐπὶ
[6, 3]	ὁ τὴν Λευκίππην ἐωνημένος, ὃν	ἡ	Μελίτη τῆς τῶν ἀγρῶν ἐκέλευσεν
[6, 4]	τὸν ἐμὸν ἐραστήν σοι προξενεῖ.	ἡ	μὲν δὴ τῷ παραλόγῳ τῆς
[6, 3]	μὲν οὕτως ἔπραξεν. ~Ἐμοὶ δὲ	ἡ	συνήθης Τύχη πάλιν ἐπιτίθεται καὶ
[6, 2]	ἀλλ´ ἵνα σοι πρὸς Θέρσανδρον	ἡ	τῆς αἰτίας ἀπόλυσις ᾖ ὡς
[6, 19]	ἀναγκάζει φιλεῖν· καὶ ἀλλήλων πάροικος	ἡ	τοῦ πυρός ἐστι πηγή. ὁ
[6, 3]	ἡ δέσποινα καὶ ἔμελλεν ἀποπέμψειν·	ἡ	τύχη δὲ ἐτήρησέ σοι, ὥστε
[6, 5]	ἐλύπει τούτων μὲν οὐδέν, οὔτε	ἡ	τῶν δεσμῶν ὕβρις, οὔτε ἡ
[6, 5]	ἡ τῶν δεσμῶν ὕβρις, οὔτε	ἡ	τῶν λόγων αἰκία· καὶ γὰρ
[6, 9]	ὄντι τέθνηκε κατὰ θάλατταν, ὡς	ἡ	φήμη λέγει, φέρε πάντα τιμῶμεν
[6, 10]	Διαβολὴ δύο συγγενῆ κακά· θυγάτηρ	ἡ	Φήμη τῆς Διαβολῆς. καὶ ἔστι
[6, 10]	τὸν βληθέντα μαίνεται. τεχθεῖσα δὲ	ἡ	Φήμη τῷ τοξεύματι ῥεῖ μὲν
[6, 12]	τοῦ γένους, ὑπὲρ τὸν πλοῦτον	ἡ	χρηστότης· τὴν δὲ ἡλικίαν οἷός
[6, 19]	ἄνθρωπον καταλάβωσι, γίνεται μὲν αὐτοῖς	ἡ	ψυχὴ τρυτάνη, τὸ δὲ πῦρ
[6, 22]	ἓν ὅπλον ἔχω τὴν ἐλευθερίαν,	ἣ	μήτε πληγαῖς κατακόπτεται μήτε σιδήρῳ
[6, 19]	θυμὸς τὸν ἔρωτα παρ´ αὑτῷ	λάβῃ	καὶ τῆς οἰκείας ἕδρας ἐκπεσόντα
[6, 21]	Ἄρτεμιν, εἰπέ μοι, τὴν σὴν	φοβῇ,	ἀλλὰ βιάζῃ παρθένον ἐν πόλει
[6, 7]	καινὸν ἂν εἶχεν ἤλεκτρον ἡ	γῆ.	ὁ δὲ Θέρσανδρος ἰδὼν πρὸς
[6, 9]	εἰ ξύλον ἐκ ναυαγίας τῇ	γῇ	προσπεσὸν ἐλάμβανον, Τάχα, λέγουσα, Θέρσανδρος
[6, 2]	τὴν ἔλαφον ἀντὶ παρθένου παροιμίας,	ἐξεπλάγη	καὶ ἔστη σιωπῇ. λέγει οὖν
[6, 18]	ἐπεὶ δὲ εἶδε τὴν Λευκίππην,	ἀνεφλέγη	τὴν ψυχήν, καὶ ἔδοξεν αὐτῷ
[6, 19]	πάροικος ἡ τοῦ πυρός ἐστι	πηγή.	ὁ μὲν γὰρ εἰς τὸ
[6, 7]	καὶ φοβεῖται μὴ πρὸ καιροῦ	φύγῃ.	ὁ δὲ καὶ τῶν ὀφθαλμῶν
[6, 9]	ταύτης τῆς νηὸς ἔπλει’ εἷς	δὴ	καὶ οὗτος ἦν τῶν ἐκ
[6, 20]	τῷ θυμῷ τὰς ἡνίας. ῥαπίζει	δὴ	κατὰ κόρρης αὐτήν, Ὦ κακόδαιμον
[6, 13]	θυμὸν εἰς τιμωρίαν. τὰ μὲν	δὴ	κατὰ Λευκίππην εἶχεν οὕτως. ~Κλεινίας
[6, 4]	καὶ ἐκέλευσε τοῦτο ποιεῖν. ἔρχεται	δὴ	σπουδῇ μάλα ὁ Σωσθένης εἰς
[6, 2]	ἔξω γένωμαι θυρῶν. ~Ἐγὼ μὲν	δὴ	τοῦτον τὸν τρόπον ὑπεκδύομαι· καὶ
[6, 14]	αὐτοὺς τὴν ταχίστην. ὁ μὲν	δὴ	τούτους ἀπήλασεν ἄκοντας, ἐγὼ δὲ
[6, 4]	ἐραστήν σοι προξενεῖ. ἡ μὲν	δὴ	τῷ παραλόγῳ τῆς συμφορᾶς ἐκπλαγεῖσα
[6, 19]	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὸν θυμὸν	ἤδη	καθεύδοντα νικᾷ. ὁρῶν δὲ τὰς
[6, 22]	δυνηθῇ, καὶ φονεύει. ὁπλίζου τοίνυν,	ἤδη	λάμβανε κατ´ ἐμοῦ τὰς μάστιγας,
[6, 1]	γε κατ´ ἐκείνην μέρους, ἀλλ´	ἤδη	νόμιζε Λευκίππην ἔχειν. σὺ δὲ
[6, 7]	ἀτρεμεῖ, ἀλλὰ τὸ δακρύον ἐμιμήσατο.	ἐπειδὴ	γὰρ εἰς τὰ ὄμματα τῶν
[6, 20]	καὶ γὰρ μοιχὸν φιλεῖς. ἀλλ´	ἐπειδὴ	μὴ θέλεις ἐραστοῦ μου πεῖραν
[6, 4]	ἐκέλευσε τοῦτο ποιεῖν. ἔρχεται δὴ	σπουδῇ	μάλα ὁ Σωσθένης εἰς τοὺς
[6, 14]	νυκτὸς εὐθὺς ἐπὶ τὸ οἴκημα	σπουδῇ	παρῆσαν. καὶ ἤθελον μὲν αὐτοῦ
[6, 14]	εἰ παραγένοιτο, περὶ τὴν ἕω	σπουδῇ	πρός με ἥκειν, καὶ τὰς
[6, 21]	μοι, τὴν σὴν φοβῇ, ἀλλὰ	βιάζῃ	παρθένον ἐν πόλει παρθένου· δέσποινα,
[6, 20]	τὸν σὸν καταφιλῆσαι δεσπότην, ἀλλὰ	ἀκκίζῃ	καὶ σχηματίζῃ πρὸς ἀπόνοιαν· ἐγὼ
[6, 12]	ὅταν εἰς τὰς ἀλλοτρίας μὴ	ἐνυβρίζῃ	γυναῖκας. ~Καὶ ὁ Σωσθένης σπουδάσας
[6, 20]	καταφιλῆσαι δεσπότην, ἀλλὰ ἀκκίζῃ καὶ	σχηματίζῃ	πρὸς ἀπόνοιαν· ἐγὼ μέν σε
[6, 7]	ὀχληρὸς εἴην. ὅταν δὲ ἡμερώτερον	διατεθῇ,	τότε αὐτῇ διαλεχθήσομαι. σὺ δέ,
[6, 11]	ἅπαξ ἐμπεσοῦσα ψυχῇ δυσέκλειπτόν ἐστιν.	ἐθορυβήθη	οὖν ὅτι τὴν κόρην ἤκουσεν
[6, 22]	λῃστῶν ἀσελγέστερον· ἂν ὑβρίσαι μὴ	δυνηθῇ,	καὶ φονεύει. ὁπλίζου τοίνυν, ἤδη
[6, 16]	κατεφίλησα. νῦν οὖν ἂν Θέρσανδρος	ἔλθῃ	πυνθανόμενος, τί πρὸς αὐτὸν εἴπω·
[6, 7]	λευκῷ στεφανούμενος, ὅταν τοῖς δάκρυσιν	ὑγρανθῇ,	ἔοικε πηγῆς ἐγκύμονι μαζῷ. χεομένης
[6, 17]	ἀπήλειψε. ταῦτα ἀκούσας ὁ Θέρσανδρος	ἠγέρθη.	λόγος γὰρ ἐλπίδος εἰς τὸ
[6, 7]	ἐμούς. ~Ἡ δὲ ὡς ἤκουσεν,	ἐπλήσθη	δακρύων, καὶ εἶχεν αὐτῆς ἴδιον
[6, 19]	ὅταν δὲ ὁ θυμὸς καχλάζων	γεμισθῇ	καὶ τῆς ἐξουσίας ἐμφορηθεὶς ἀποβλύσῃ,
[6, 18]	θέαν, καὶ μικροῦ μὲν προσπεσὼν	περιεχύθη	τῇ κόρῃ. καρτερήσας δ´ οὖν
[6, 8]	ὡς ἀφανὴς ἐγένετο, νέφος αὐτῇ	κατεχύθη	λύπης. καὶ τὸ μὲν ἀληθὲς
[6, 18]	νυκτὸς τὸ πῦρ, ὅσον χρόνον	ἀπελείφθη	τῆς κόρης, ἀνεζωπύρησεν ἐξαίφνης ὕλην
[6, 13]	κατέλεγε τὴν ναυαγίαν, ἐκθειάζων ὡς	ἐσώθη,	καὶ τερατευόμενος ὑπὲρ τὸν δελφῖνα
[6, 9]	αὐτῷ καταγορεύει καὶ ὡς ἐνταῦθα	εἴη	παρά τινι τῶν ἡμετέρων ἐπιτρόπων·
[6, 18]	ἐλάλησεν ἡ Λευκίππη, ὡς μὴ	δοκοίη	τι κατακοῦσαι τῶν ὑπ´ αὐτῆς
[6, 16]	καλοῦμαι Λάκαινα. ὕβρις αὕτη ἐστὶ	πειρατική·	λελῄστευμαι καὶ τοὔνομα. ἀνήρ μοι
[6, 18]	πάλῃ, φιλονεικία λαμβάνει τὸν Θέρσανδρον	ἐρωτική,	καὶ τὴν μὲν λαιὰν ὑποβάλλει
[6, 7]	δὲ ἡ δακρύουσα ᾖ καὶ	καλὴ	καὶ ὁ θεατὴς ἐραστής, οὐδ´
[6, 18]	χρόνος ἐγένετο τῇ τῆς χειρὸς	πάλῃ,	φιλονεικία λαμβάνει τὸν Θέρσανδρον ἐρωτική,
[6, 16]	πρώτου Τυρίων γυνή· οὔκ εἰμι	Θετταλή·	οὐ καλοῦμαι Λάκαινα. ὕβρις αὕτη
[6, 19]	σπείσασθαι πρὸς τὸ ἐρώμενον, κἂν	θέλῃ.	ὁ δὲ τῷ θυμῷ βεβαπτισμένος
[6, 16]	βέβαιε, ὃν οὐδὲ συγκαθεύδουσα πέπεικεν	ἄλλη	γυνή, κἂν ἡ ἄστοργος ἐγὼ
[6, 10]	τῷ τοξεύματι ῥεῖ μὲν εὐθὺς	πολλὴ	καὶ ἐπικλύζει τὰ ὦτα τῶν
[6, 10]	φήμῃ τέθνηκας. Φήμη δὲ καὶ	Διαβολὴ	δύο συγγενῆ κακά· θυγάτηρ ἡ
[6, 10]	Διαβολῆς. καὶ ἔστι μὲν ἡ	Διαβολὴ	μαχαίρας ὀξυτέρα, πυρὸς σφοδροτέρα, Σειρήνων
[6, 10]	πτερῶν ταχυτέρα. ὅταν οὖν ἡ	Διαβολὴ	τοξεύσῃ τὸν λόγον, ὁ μὲν
[6, 1]	ἔφη, παρὰ πολὺ γέγονας τῇ	στολῇ·	τοιοῦτον Ἀχιλλέα ποτ´ ἐθεασάμην ἐν
[6, 3]	τοῦ φίλου, πρὸς ὃν ᾤχετο,	μὴ	ἀπόκοιτος γενέσθαι, δειπνήσας πάλιν ἀνέστρεφεν
[6, 4]	ὅπως εὐτυχήσασα μὴ ἐπιλήσῃ μου.	μὴ	γὰρ φοβηθῇς ταύτην τὴν ἁρπαγήν,
[6, 18]	μηδὲ ἐλπίσῃς τυχεῖν, πλὴν εἰ	μὴ	γένῃ Κλειτοφῶν. ~Ταῦτα ἀκούσας ὁ
[6, 18]	ἑαυτὴν ἐλάλησεν ἡ Λευκίππη, ὡς	μὴ	δοκοίη τι κατακοῦσαι τῶν ὑπ´
[6, 22]	καὶ λῃστῶν ἀσελγέστερον· ἂν ὑβρίσαι	μὴ	δυνηθῇ, καὶ φονεύει. ὁπλίζου τοίνυν,
[6, 10]	προσποιησαμένη τὸν ἀφανισμὸν τῆς Λευκίππης	μὴ	ἐγνωκέναι, ταμιευσαμένη αὖθις, εἰ ζητήσει
[6, 12]	ἀγαθόν, ὅταν εἰς τὰς ἀλλοτρίας	μὴ	ἐνυβρίζῃ γυναῖκας. ~Καὶ ὁ Σωσθένης
[6, 4]	σωρὸν ἀγαθῶν· ἀλλ´ ὅπως εὐτυχήσασα	μὴ	ἐπιλήσῃ μου. μὴ γὰρ φοβηθῇς
[6, 20]	γὰρ μοιχὸν φιλεῖς. ἀλλ´ ἐπειδὴ	μὴ	θέλεις ἐραστοῦ μου πεῖραν λαβεῖν,
[6, 16]	Θέρσανδρος ἐπὶ τῆς οἰκίας· ἆρα	μὴ	καὶ σύ τι πέπονθας ὑβριστικόν·
[6, 5]	ἔτυχε προηγούμενος καὶ προϊδὼν ἀποφεύγει,	μὴ	καιρὸν λαβὼν ὑπὸ δέους κἀμοὶ
[6, 20]	περιπεσεῖν, ὡς ἂν μάθοι δεσπότου	μὴ	καταφρονεῖν. ~Πείσθητι τῷ Σωσθένει, φησὶν
[6, 16]	τὴν ὑπόκρισιν διηγήσομαι τὴν ἀλήθειαν·	μή	με νομίσῃς ἀνδράποδον εἶναι, Θέρσανδρε.
[6, 5]	γὰρ ἐθάρρουν τῷ λόγῳ περιέσεσθαι	μὴ	μοιχὸς εἶναι, γῆμαι δὲ ἐμφανῶς.
[6, 2]	πρὸς αὐτόν· Οὐκ ἀπιστοῦσά σοι	μὴ	οὐκ ἐθελήσῃς ἀφεῖναι Κλειτοφῶντα ταύτης
[6, 7]	ὑπεκστήσομαι καὶ μάλα ἄκων, ὡς	μὴ	ὀχληρὸς εἴην. ὅταν δὲ ἡμερώτερον
[6, 10]	ἀγαγεῖν, αἷς συναπελθοῦσα ἔτυχεν, ἂν	μὴ	παραγένηται περὶ τὴν ἕω, λεγούσας,
[6, 10]	δίκην βέλους ἐξίπταται καὶ τιτρώσκει	μὴ	παρόντα καθ´ οὗ πέμπεται· ὁ
[6, 13]	μηδὲν τούτων πρὸς Θέρσανδρον ἐρεῖς,	μὴ	παροξύνῃς χρηστὸν ἄνδρα· ὀργισθεὶς γὰρ
[6, 7]	τῶν ὀφθαλμῶν τὴν κίνησιν ἐπέχει,	μὴ	πρὶν τὸ ἐρώμενον ἰδεῖν ταχὺ
[6, 7]	ὡς δύναται κατέχει καὶ φοβεῖται	μὴ	πρὸ καιροῦ φύγῃ. ὁ δὲ
[6, 16]	τὴν αὐτὴν ἄγνοιαν δυστυχοῦμεν. ἆρα	μή	σε κατέλαβε Θέρσανδρος ἐπὶ τῆς
[6, 3]	δέσποιναν ἐπ´ αὐτοφώρῳ καταλάβοις καὶ	μή	σου καταγελᾷ μοιχὸς ἄτιμος καὶ
[6, 22]	εἶτα οὐκ αἰσχύνεσθε ποιοῦντες ἃ	μὴ	τετολμήκασιν οἱ λῃσταί· λανθάνεις δὲ
[6, 16]	ὡς περὶ ἀνδρὸς ἐμαυτῆς, ἐφοβούμην	μή	τί σοι κινήσω κακόν, παροξύνασα
[6, 16]	καὶ ἐὰν πιστεύσῃς περὶ Κλειτοφῶντος,	μὴ	τὸ ἄκαιρόν μου τῆς ἐλευθερίας
[6, 18]	τῆς βίας, ἢ τυχών, ἢ	μὴ	τυχών, ἢ καμών, λέγει πρὸς
[6, 1]	τἆλλα ὡς ὑπέσχου περὶ Λευκίππης.	Μὴ	φροντίσῃς, εἶπε, τοῦ γε κατ´
[6, 10]	καὶ γὰρ σὺ φήμῃ τέθνηκας.	Φήμη	δὲ καὶ Διαβολὴ δύο συγγενῆ
[6, 10]	νῦν τοιοῦτον ὑπολάβοις. ἡ δὲ	φήμη	διαπεφοίτηκεν ἐκ τῆς εἰς τὸν
[6, 9]	τέθνηκε κατὰ θάλατταν, ὡς ἡ	φήμη	λέγει, φέρε πάντα τιμῶμεν ὡς
[6, 10]	τῆς κοινωνίας. καὶ γὰρ σὺ	φήμῃ	τέθνηκας. Φήμη δὲ καὶ Διαβολὴ
[6, 10]	δύο συγγενῆ κακά· θυγάτηρ ἡ	Φήμη	τῆς Διαβολῆς. καὶ ἔστι μὲν
[6, 10]	βληθέντα μαίνεται. τεχθεῖσα δὲ ἡ	Φήμη	τῷ τοξεύματι ῥεῖ μὲν εὐθὺς
[6, 10]	σφοδροτέρα, Σειρήνων πιθανωτέρα, ἡ δὲ	Φήμη	ὕδατος ὑγροτέρα, πνεύματος δρομικωτέρα, πτερῶν
[6, 19]	γίνεται μὲν αὐτοῖς ἡ ψυχὴ	τρυτάνη,	τὸ δὲ πῦρ ἑκατέρου ταλαντεύεται.
[6, 18]	ἐλπίσῃς τυχεῖν, πλὴν εἰ μὴ	γένῃ	Κλειτοφῶν. ~Ταῦτα ἀκούσας ὁ Θέρσανδρος
[6, 10]	Φήμη δὲ καὶ Διαβολὴ δύο	συγγενῆ	κακά· θυγάτηρ ἡ Φήμη τῆς
[6, 10]	τὸν Θέρσανδρον ἐπαναγκάσαι. ταῦτα οὖν	ὑποκριναμένη	πιθανῶς κἀκεῖνα προσετίθει· Πίστευσον, ἄνερ·
[6, 10]	ἐψευσάμην, μεμοίχευμαι. ~Ταῦτα δὲ ἔλεγε,	προσποιησαμένη	τὸν ἀφανισμὸν τῆς Λευκίππης μὴ
[6, 10]	ἀφανισμὸν τῆς Λευκίππης μὴ ἐγνωκέναι,	ταμιευσαμένη	αὖθις, εἰ ζητήσει ὁ Θέρσανδρος
[6, 3]	οὐκ οἶδ´ ὅπως πρὸς αὐτῆς	ἀπεσταλμένη.	πρὶν οὖν αὖθις ἐπανελθεῖν, εἰ
[6, 10]	τοῦ λόγου πνεύματι καὶ ἐξίπταται	κουφιζομένη	τῷ τῆς γλώττης πτερῷ. ταῦτά
[6, 8]	εὑρεῖν, ὑπενόει δὲ τὸν Σωσθένην.	βουλομένη	δὲ φανερὰν αὐτῆς ζήτησιν ποιήσασθαι
[6, 15]	ὄντι γυνὴ τυγχάνει τοῦ νεανίσκου	γενομένη,	ὡς ἡ Μελίτη μοι διηγήσατο.
[6, 1]	σὴν κατάλιπε, ὡς ἂν ἔχοιμι	ἐνδυομένη	σοι περικεχύσθαι. δίδωσι δέ μοι
[6, 2]	γένηται τὰ τῆς ὀργῆς ἐν	γαλήνῃ,	τότε μετιέναι. καὶ ὁ μὲν
[6, 7]	ὡς διὰ τοῦτο δεδακρυμένος, ὅτι	κἀκείνη	δακρύει. λέγει οὖν πρὸς τὸν
[6, 22]	σύμβουλος Σωσθένης. ἐγὼ δὲ καὶ	γυμνὴ	καὶ μόνη καὶ γυνή, καὶ
[6, 19]	καὶ τὸν θυμὸν ἐπαγγέλλεται καταμαλάττειν	ἡδονῇ.	τυχὼν μὲν οὖν ὧν ἠθέλησεν,
[6, 22]	ἐγὼ δὲ καὶ γυμνὴ καὶ	μόνη	καὶ γυνή, καὶ ἓν ὅπλον
[6, 17]	γὰρ ἔρωτα μαραίνει νέος ἔρως·	γυνὴ	δὲ μάλιστα τὸ παρὸν φιλεῖ,
[6, 9]	τάχα, λέγουσα, τὶς κἀκεῖνον ἐλεήσει	γυνή.	εἰ δὲ τῷ ὄντι τέθνηκε
[6, 22]	καὶ γυμνὴ καὶ μόνη καὶ	γυνή,	καὶ ἓν ὅπλον ἔχω τὴν
[6, 21]	πάσας τὰς βασάνους ἀγωνίζεται μία	γυνὴ	καὶ πάντα νικᾷ. εἶτα Κλειτοφῶντα
[6, 16]	ὃν οὐδὲ συγκαθεύδουσα πέπεικεν ἄλλη	γυνή,	κἂν ἡ ἄστοργος ἐγὼ πεπίστευκα·
[6, 9]	ἔχεις τὸν Σωσθένην, πάρεστιν ἡ	γυνὴ	κατὰ τοὺς ἀγρούς. ἐξέτασον τῶν
[6, 16]	θυγάτηρ εἰμὶ Βυζαντίων, πρώτου Τυρίων	γυνή·	οὔκ εἰμι Θετταλή· οὐ καλοῦμαι
[6, 15]	τῆς κόρης, εἰ τῷ ὄντι	γυνὴ	τυγχάνει τοῦ νεανίσκου γενομένη, ὡς
[6, 6]	συμφορᾶς. ὡς οὖν ἤκουσεν ἡ	Λευκίππη	ἀνοιγομένων τῶν θυρῶν, ἦν δὲ
[6, 4]	τὴν καλύβην ἑωρακώς, ἔνθα ἡ	Λευκίππη	διανυκτερεύειν ἔμελλε, δύο τῶν ἐργατῶν
[6, 22]	αὐτοῖς εἶχεν ὀφθαλμούς· ~Καὶ ἡ	Λευκίππη	εἶπεν· Ἦ παρθένος, καὶ μετὰ
[6, 20]	λαβεῖν, πειράσῃ δεσπότου. καὶ ἡ	Λευκίππη·	Κἂν τυραννεῖν ἐθέλῃς, κἀγὼ τυραννεῖσθαι,
[6, 12]	πρὸς τοῦτο οὐχ ὑπήνεγκεν ἡ	Λευκίππη	ληροῦντα τὸν Σωσθένην, ἀλλ´· Ὦ
[6, 13]	Ἀρίονος. ὡς δ´ οὐδὲν ἡ	Λευκίππη	οὐκέτι μυθολογοῦντα πρὸς αὐτὸν εἶπε,
[6, 18]	καμών, λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ	Λευκίππη·	Οὔτε ὡς ἐλεύθερος ποιεῖς οὔτε
[6, 22]	ἐρεῖ, κἂν νῦν μαινόμενος φονεύσῃς·	Λευκίππη	παρθένος μετὰ βουκόλους, παρθένος καὶ
[6, 4]	θεραπαινίδας, αἵπερ ἦσαν ἅμα τῇ	Λευκίππῃ	παροῦσαι, περιελεῖν δόλῳ καὶ καλεσαμένους
[6, 1]	Κλεινίαν καὶ Σάτυρον εὑρήσεις καὶ	Λευκίππη	σοι παρέσται. ταῦτα ἅμα λέγουσα
[6, 21]	~Πείσθητι τῷ Σωσθένει, φησὶν ἡ	Λευκίππη·	συμβουλεύει γὰρ καλῶς· τὰς βασάνους
[6, 12]	μνημόνευε δὲ κἀμοῦ. ~Καὶ ἡ	Λευκίππη,	Τοιαῦτά σοι, ἔφη, γένοιτο εὐτυχήματα,
[6, 17]	καὶ φαρμακεύς ἐστι. Μελίτη φιλεῖ,	Λευκίππη	φιλεῖ. ὄφελον, ὦ Ζεῦ, γενέσθαι
[6, 18]	οἷς πρὸς ἑαυτὴν ἐλάλησεν ἡ	Λευκίππη,	ὡς μὴ δοκοίη τι κατακοῦσαι
[6, 2]	παρθένου παροιμίας, ἐξεπλάγη καὶ ἔστη	σιωπῇ.	λέγει οὖν πρὸς αὐτόν· Οὐκ
[6, 21]	καιέτω. φερέτω καὶ σίδηρον· ἰδοὺ	δέρη,	σφαζέτω. ἀγῶνα θεάσασθε καινόν· πρὸς
[6, 18]	μικροῦ μὲν προσπεσὼν περιεχύθη τῇ	κόρῃ.	καρτερήσας δ´ οὖν καὶ παρακαθίσας
[6, 20]	ἐθέλῃς, κἀγὼ τυραννεῖσθαι, πλὴν οὐ	βιάσῃ.	καὶ πρὸς τὸν Σωσθένην ἰδοῦσα,
[6, 19]	ἐπιθυμίαν εὐτυχῇ. ἢν δὲ αὐτὸν	ἀτιμάσῃ	τὸ ἐρώμενον, αὐτὸς τὸν θυμὸν
[6, 20]	θέλεις ἐραστοῦ μου πεῖραν λαβεῖν,	πειράσῃ	δεσπότου. καὶ ἡ Λευκίππη· Κἂν
[6, 16]	μου τῆς ἐλευθερίας τὸν φίλτατον	ἀπολέσῃ.	φέρε πάλιν ἐνδύσωμαί μου τὸ
[6, 9]	μανίαν ἀφείς, ἀκοῦσαι τὸ πᾶν,	μαθήσῃ	ῥᾳδίως τὴν ἀλήθειαν. ἓν οὖν
[6, 7]	πρὶν τὸ ἐρώμενον ἰδεῖν ταχὺ	θελήσῃ	πεσεῖν· μαρτυρίαν γὰρ ταύτην νενόμικεν
[6, 4]	ἀγαθῶν· ἀλλ´ ὅπως εὐτυχήσασα μὴ	ἐπιλήσῃ	μου. μὴ γὰρ φοβηθῇς ταύτην
[6, 10]	ταχυτέρα. ὅταν οὖν ἡ Διαβολὴ	τοξεύσῃ	τὸν λόγον, ὁ μὲν δίκην
[6, 19]	γεμισθῇ καὶ τῆς ἐξουσίας ἐμφορηθεὶς	ἀποβλύσῃ,	κάμνει μὲν ἐκ τοῦ κόρου,
[6, 13]	γάμος καὶ τρυφή, ἄνδρα τοιοῦτον	λαβούσῃ	παρὰ τῆς Τύχης, ὃν οὕτω
[6, 16]	Πάνθεια. ἀλλ´ οὐδὲ πιστεύσειας ἐμοὶ	λεγούσῃ.	φοβοῦμαι δὲ καὶ ἐὰν πιστεύσῃς
[6, 9]	νεκρούς, εἰ ξύλον ἐκ ναυαγίας	τῇ	γῇ προσπεσὸν ἐλάμβανον, Τάχα, λέγουσα,
[6, 18]	ψυχὴν εἰς τὸ ἐρώμενον ἔχοντες,	τῇ	γλώττῃ μόνον χωρὶς ἡνιόχου τοῦ
[6, 18]	λαιὰν ὑποβάλλει τῷ προσώπῳ κάτω,	τῇ	δὲ δεξιᾷ τῆς κόμης λαβόμενος,
[6, 18]	τῇ μὲν εἷλκεν εἰς τοὐπίσω,	τῇ	δὲ εἰς τὸν ἀνθερεῶνα ὑπερείδων
[6, 6]	ψυχὴν ἐπ´ αὐτὴν καὶ εἱστήκει	τῇ	θέᾳ δεδεμένος, ἐπιτηρῶν πότε αὖθις
[6, 19]	τὸ ἧπαρ κάθηται, ὁ δὲ	τῇ	καρδίᾳ περιβέβληται. ὅταν οὖν ἄμφω
[6, 18]	καὶ μικροῦ μὲν προσπεσὼν περιεχύθη	τῇ	κόρῃ. καρτερήσας δ´ οὖν καὶ
[6, 4]	τὰς θεραπαινίδας, αἵπερ ἦσαν ἅμα	τῇ	Λευκίππῃ παροῦσαι, περιελεῖν δόλῳ καὶ
[6, 2]	δὲ ἤνοιξε καὶ παρελθοῦσα ἐμήνυσε	τῇ	Μελίτῃ τὴν ἔξοδον τὴν ἐμήν,
[6, 2]	δοκεῖ καλῶς ἔχειν. ἔδοξεν οὖν	τῇ	Μελίτῃ τὸ νῦν ἀναχωρεῖν, ὅταν
[6, 18]	δὲ δεξιᾷ τῆς κόμης λαβόμενος,	τῇ	μὲν εἷλκεν εἰς τοὐπίσω, τῇ
[6, 12]	καλὸς ἔστω Μελίτῃ καὶ πλούσιος	τῇ	πόλει, χρηστός τε καὶ μεγαλόψυχος
[6, 1]	εὐμορφότερος, ἔφη, παρὰ πολὺ γέγονας	τῇ	στολῇ· τοιοῦτον Ἀχιλλέα ποτ´ ἐθεασάμην
[6, 18]	φιλήματα. ὡς δὲ χρόνος ἐγένετο	τῇ	τῆς χειρὸς πάλῃ, φιλονεικία λαμβάνει
[6, 11]	καὶ θῦε ἐπὶ τοῖς εὐτυχήμασιν	Ἀφροδίτῃ·	μνημόνευε δὲ κἀμοῦ. ~Καὶ ἡ
[6, 12]	καὶ Θερσάνδρῳ κοινόν· καλὸς ἔστω	Μελίτῃ	καὶ πλούσιος τῇ πόλει, χρηστός
[6, 11]	ᾤχετο καθ´ αὑτόν. ἡ δὲ	Μελίτη	κακῶς εἶχε τὴν ψυχήν, ὡς
[6, 15]	τοῦ νεανίσκου γενομένη, ὡς ἡ	Μελίτη	μοι διηγήσατο. ταῦτα διαλεγόμενοι παρῆσαν
[6, 9]	ἴδῃς στερροτέροις δεσμοῖς δεδεμένον· ἡ	Μελίτη,	Ποῖον μοιχόν· ἔφη. τί πάσχεις·
[6, 2]	ἤνοιξε καὶ παρελθοῦσα ἐμήνυσε τῇ	Μελίτῃ	τὴν ἔξοδον τὴν ἐμήν, καλεῖ
[6, 14]	(διηγγέλκει γὰρ πρὸς αὐτοὺς ἡ	Μελίτη)	τῆς νυκτὸς εὐθὺς ἐπὶ τὸ
[6, 3]	τὴν Λευκίππην ἐωνημένος, ὃν ἡ	Μελίτη	τῆς τῶν ἀγρῶν ἐκέλευσεν ἀποστῆναι
[6, 2]	καλῶς ἔχειν. ἔδοξεν οὖν τῇ	Μελίτῃ	τὸ νῦν ἀναχωρεῖν, ὅταν δὲ
[6, 17]	ὁ λῃστὴς καὶ φαρμακεύς ἐστι.	Μελίτη	φιλεῖ, Λευκίππη φιλεῖ. ὄφελον, ὦ
[6, 2]	ἀντὶ παρθένου παροιμίας, ἐξεπλάγη καὶ	ἔστη	σιωπῇ. λέγει οὖν πρὸς αὐτόν·
[6, 18]	εἰς τὸ ἐρώμενον ἔχοντες, τῇ	γλώττῃ	μόνον χωρὶς ἡνιόχου τοῦ λογισμοῦ
[6, 7]	ὅταν δὲ ἡμερώτερον διατεθῇ, τότε	αὐτῇ	διαλεχθήσομαι. σὺ δέ, ὦ γύναι,
[6, 10]	φαίνεσθαι τὴν κόρην· οὕτω γὰρ	αὐτῇ	ἦν ἐγκεῖσθαι πρὸς τὴν ζήτησιν
[6, 8]	Λευκίππης, ὡς ἀφανὴς ἐγένετο, νέφος	αὐτῇ	κατεχύθη λύπης. καὶ τὸ μὲν
[6, 4]	κακῷ τῷ σῷ γεγονέναι δόξῃς·	αὕτη	γὰρ τὸν δεσπότην τὸν ἐμὸν
[6, 16]	Θετταλή· οὐ καλοῦμαι Λάκαινα. ὕβρις	αὕτη	ἐστὶ πειρατική· λελῄστευμαι καὶ τοὔνομα.
[6, 1]	τὴν Μελανθώ· θεράπαινα δὲ ἦν	αὕτη	τῶν πιστῶν καὶ ἐφήδρευε ταῖς
[6, 2]	με ὁ πρὸς τῆς Μελίτης	ταύτῃ	προστεταγμένος ἀπολαμβάνει. ἀπελεύθερος δὲ αὐτὸς
[6, 1]	τοιοῦτον Ἀχιλλέα ποτ´ ἐθεασάμην ἐν	γραφῇ.	ἀλλά μοι, φίλτατε, σώζοιο καὶ
[6, 12]	~Καὶ ἡ Λευκίππη, Τοιαῦτά σοι,	ἔφη,	γένοιτο εὐτυχήματα, οἷά μοι κομίζων
[6, 2]	ἦν ὄνομα τῷ φύλακι) Πάνυ,	ἔφη,	δέσποινα, τὸ σοὶ δοκοῦν κἀμοὶ
[6, 17]	Ἀλλ´ οὐ μαλακιστέον, ὁ Σωσθένης	ἔφη,	δέσποτα, πρὸς τὸ ἔργον, ἀλλ´
[6, 13]	σπουδάσας εἶπε· Παίζεις· Ποῖ παίζω·	ἔφη·	ἔα με, ἄνθρωπε, μετὰ τῆς
[6, 7]	δὲ ἧκε πρός με κατορθώσας,	ἔφη.	ἐπὶ τούτοις ἀπηλλάττετο. ~Ἐν ᾧ
[6, 13]	μυθολογοῦντα πρὸς αὐτὸν εἶπε, Σκέψαι,	ἔφη,	κατὰ σοῦ τί ἄμεινον, καὶ
[6, 13]	οὖσα ἐν πειρατηρίῳ. Δοκεῖς μοι,	ἔφη,	μαίνεσθαι μανίαν ἀνήκεστον. πειρατήριον ταῦτα
[6, 1]	ἑαυτὴν καὶ καταφιλοῦσα, Ὡς εὐμορφότερος,	ἔφη,	παρὰ πολὺ γέγονας τῇ στολῇ·
[6, 9]	δεδεμένον· ἡ Μελίτη, Ποῖον μοιχόν·	ἔφη.	τί πάσχεις· εἰ γὰρ θέλεις,
[6, 13]	δοκεῖ, πλοῦτος καὶ γάμος καὶ	τρυφή,	ἄνδρα τοιοῦτον λαβούσῃ παρὰ τῆς
[6, 19]	καὶ τῆς οἰκείας ἕδρας ἐκπεσόντα	κατάσχῃ,	φύσει γε ὢν ἄσπονδος, οὐχ
[6, 16]	γὰρ ἐγὼ τίς σὲ κατέχει	τύχη,	ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ἄγνοιαν δυστυχοῦμεν.
[6, 3]	δέσποινα καὶ ἔμελλεν ἀποπέμψειν· ἡ	τύχη	δὲ ἐτήρησέ σοι, ὥστε τοσοῦτον
[6, 3]	ἔπραξεν. ~Ἐμοὶ δὲ ἡ συνήθης	Τύχη	πάλιν ἐπιτίθεται καὶ συντίθεται κατ´
[6, 19]	νικᾶν, ὅταν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν	εὐτυχῇ.	ἢν δὲ αὐτὸν ἀτιμάσῃ τὸ
[6, 11]	ἐπίστευσε· ζηλοτυπία γὰρ ἅπαξ ἐμπεσοῦσα	ψυχῇ	δυσέκλειπτόν ἐστιν. ἐθορυβήθη οὖν ὅτι
[6, 19]	καταλάβωσι, γίνεται μὲν αὐτοῖς ἡ	ψυχὴ	τρυτάνη, τὸ δὲ πῦρ ἑκατέρου

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 16/11/2006