| Ennéade, livre, chap. |
|---|
| [6, 4, 16] |
οἷον
ἐλλάμψῃ
πρὸς
αὐτήν,
τῇ
|
νεύσει |
τῇ
ἐπὶ
θάτερα
πρὸς
τὸ |
| [6, 4, 11] |
καὶ
οἷς
πάρεισιν,
ἄλλως
τὰ
|
νοητὰ |
αὐτοῖς·
ἐπεὶ
καὶ
ἄλλως
ψυχῇ |
| [6, 4, 11] |
Ἄλλως
δὲ
τὰ
αἰσθητὰ
τοῖς
|
νοητοῖς |
πάρεστιν,
ὅσα
πάρεστιν
αὐτῶν
καὶ |
| [6, 4, 16] |
αὕτη
τοῦ
παντὸς
οὖσα
κόσμου
|
νοητοῦ |
καὶ
ἐν
τῷ
ὅλῳ
τὸ |
| [6, 4, 14] |
ἁπάσῃ
οὐσίᾳ,
μέρη
ὄντες
τοῦ
|
νοητοῦ |
οὐκ
ἀφωρισμένα
οὐδ´
ἀποτετμημένα,
ἀλλ´ |
| [6, 4, 11] |
οὐχ
ὅλου
πάντα
μεταλαμβάνει
τοῦ
|
νοητοῦ; |
Πῶς
δὲ
τὸ
μὲν
πρῶτον |
| [6, 4, 16] |
αὐτὴ
δὲ
καθαρῶς
ἐν
τῷ
|
νοητῷ |
οὐδενὸς
ἐξῃρημένου
αὐτῆς.
Τὸ
μὲν |
| [6, 4, 16] |
δὲ
οἷον
ἐν
ἐσχάτῳ
τῷ
|
νοητῷ |
τόπῳ
πλεονάκις
διδόναι
ἑαυτῆς
ἅτε |
| [6, 4, 4] |
Ἀλλὰ
πῶς
ψυχαὶ
πολλαὶ
καὶ
|
νοῖ |
πολλοὶ
καὶ
τὸ
ὂν
καὶ |
| [6, 4, 4] |
τὸ
μέγεθος
τοῦ
σώματος
δεῖ
|
νομίζειν |
τὸ
πλῆθος
τῶν
ψυχῶν
γίνεσθαι, |
| [6, 4, 2] |
λεγόμενον
μέγα
μικρόν·
ὃ
δὲ
|
νομίζεται |
μικρόν,
ἐκεῖνο
μέγα,
εἴ
γε |
| [6, 4, 5] |
φύσιν
ὀλίγον
γ´
ἂν
εἰκότως
|
νομίζοιτο |
τῷ
παντὶ
διδόναι,
ὅσον
δύναται |
| [6, 4, 2] |
πανταχοῦ
ἐκεῖ
τιθέμεθα,
καὶ
μέγα
|
νομίζοντες |
τὸ
αἰσθητὸν
ἀποροῦμεν,
πῶς
ἐν |
| [6, 4, 4] |
οὐ
πειθώ
γε
ἔχει
ἀπίθανον
|
νομιζούσης |
τῆς
ψυχῆς
τὸ
ἓν
οὕτω |
| [6, 4, 11] |
παρὸν
ἐπιτηδειότητι
τοῦ
δεξομένου
παρεῖναι
|
νομιστέον, |
καὶ
εἶναι
μὲν
πανταχοῦ
τοῦ |
| [6, 4, 5] |
ἰατροῦ—
οὐδ´
αὖ
οὕτως
μεῖζον
|
νομιστέον |
τῇ
ποσοῦ
μετρήσει,
ἐπεὶ
οὐδ´ |
| [6, 4, 16] |
βραχυτέροις
διαστήμασι
φύσεως
τῆς
τοιαύτης
|
νόμῳ· |
κακὸν
δὲ
εἶναι
τὴν
τοιαύτην |
| [6, 4, 14] |
ζωὴν
καὶ
πᾶσαν
ψυχὴν
καὶ
|
νοῦν |
ἅπαντα;
Ἕκαστον
δὲ
αὐτῶν
οὐ |
| [6, 4, 3] |
ζωὴ
οὐκ
ἔσται.
Ἀλλὰ
τὸν
|
νοῦν, |
ἵν´
ὁ
μὲν
ᾖ
ἐν |
| [6, 4, 11] |
τὰ
διάφορα,
οἷον
ψυχὴν
καὶ
|
νοῦν |
καὶ
πάσας
ἐπιστήμας
μείζους
τε |
| [6, 4, 10] |
τὰς
δὲ
ψυχὰς
καὶ
τὸν
|
νοῦν |
φθαρτὰ
ποιήσουσιν.
Εἶτα
καὶ
οὐκ |
| [6, 4, 4] |
καὶ
μὴ
ὡς
ὁμοειδές,
καὶ
|
νοῦς |
εἷς
καὶ
ψυχὴ
μία;
Καίτοι |
| [6, 4, 3] |
ἐν
ἄλλῳ;
Ἀλλ´
οὐδέτερος
αὐτῶν
|
νοῦς |
ἔσται.
Ἀλλὰ
τὸ
ὂν
αὐτοῦ; |
| [6, 4, 14] |
πάσας
ψυχὰς
ἔχει
καὶ
πάντας
|
νοῦς. |
Καὶ
γὰρ
ἕν
ἐστι
καὶ |
| [6, 4, 10] |
δὲ
καὶ
αἱ
ψυχαὶ
καὶ
|
νοῦς |
πᾶς,
καὶ
ἐν
ἄλλοις
διὰ |
| [6, 4, 4] |
ὂν
καὶ
τὰ
ὄντα
καὶ
|
νοῦς |
πολλοὺς
καὶ
ψυχὰς
πολλάς,
εἰ |
| [6, 4, 4] |
πελάζει,
καὶ
πᾶν
ὁμοῦ,
καὶ
|
νοῦς |
πολὺς
ἑτερότητι,
οὐ
τόπῳ,
ὁμοῦ |
| [6, 4, 14] |
καὶ
θεοί,
ψυχαὶ
καθαραὶ
καὶ
|
νοῦς |
συνημμένος
τῇ
ἁπάσῃ
οὐσίᾳ,
μέρη |
| [6, 4, 2] |
τιθεῖτο
τὸ
τοιοῦτον,
τὸν
τόπον
|
νοῶν |
ἢ
πέρας
σώματος
τοῦ
περιέχοντος |
| [6, 4, 14] |
τοῦ
ὅλου·
οὐδὲ
γὰρ
οὐδὲ
|
νῦν |
ἀποτετμήμεθα.
Ἀλλὰ
γὰρ
νῦν
ἐκείνῳ |
| [6, 4, 3] |
οὕτως,
ὥς
τοι
ἡμεῖς
φαμεν.
|
Νῦν |
δέ
φησιν
ὁ
λόγος,
ὡς |
| [6, 4, 14] |
οὐδὲ
νῦν
ἀποτετμήμεθα.
Ἀλλὰ
γὰρ
|
νῦν |
ἐκείνῳ
τῷ
ἀνθρώπῳ
προσελήλυθεν
ἄνθρωπος |
| [6, 4, 16] |
τόπον,
τί
θαυμαστόν;
Ἐπεὶ
καὶ
|
νῦν, |
οὗ
τὸ
σῶμα
ἡμῶν
καὶ |
| [6, 4, 12] |
οὖν
μὴ
ἦλθεν,
ὤφθη
δὲ
|
νῦν |
παροῦσα
καὶ
παροῦσα
οὐ
τῷ |
| [6, 4, 16] |
μὴ
διάφωνόν
γε
ἐπιδεῖξαι
τὸν
|
νῦν |
προκείμενον
λόγον.
Ἐπειδὴ
τοίνυν
τὸ |
