Ennéade, livre, chap.
[6, 4, 15]	αὐτῷ ἐκ τοῦ ὄντος ψυχήν,	καθ´	ἣν δὴ ἀνήρτηται εἰς πᾶν
[6, 4, 7]	φῶς, ἢ ἐπίσης ἂν εἴη	καθ´	ὅλην τε τὴν ἔξω σφαῖραν;
[6, 4, 12]	μηδ´ ἐνταῦθα ἡ ὅλη φωνὴ	καθ´	ὅλον τὸν ἀέρα παρατέταται, ὡς
[6, 4, 9]	καταλείψει συναίσθησιν. Ἔπειτα δέ, {εἰ}	καθάπερ	τὸ ἴνδαλμά τινος, οἷον καὶ
[6, 4, 14]	καί τινες καὶ θεοί, ψυχαὶ	καθαραὶ	καὶ νοῦς συνημμένος τῇ ἁπάσῃ
[6, 4, 16]	χείρω τόπον μόνον, αὐτὴ δὲ	καθαρῶς	ἐν τῷ νοητῷ οὐδενὸς ἐξῃρημένου
[6, 4, 16]	τόπῳ, ἀλλ´ ἐνεργείᾳ γένηται τὸ	καθέκαστον,	μοῖρά τίς ἐστιν, οὐ πᾶσα,
[6, 4, 15]	τῷ ὅλῳ. Οἷον ἐκκλησίᾳ δημογερόντων	καθημένων	ἐφ´ ἡσύχῳ συννοίᾳ δῆμος ἄτακτος,
[6, 4, 2]	ἢ πέρας σώματος τοῦ περιέχοντος	καθὸ	περιέχει, ἢ διάστημά τι ὃ
[6, 4, 3]	σῶμα ἕκαστον ἐλέγετο τῷ εἴδει	καθὸ	σῶμα· τοῦτο δὲ οὐκ εἶχε
[6, 4, 16]	ἰούσης καὶ παρούσης, τίς ἡ	κάθοδος	ἡ ἐν περιόδοις καὶ ἄνοδος
[6, 4, 11]	αὐτῷ τὸ δυνάμενον παρεῖναι, καὶ	καθόσον	δύναται κατὰ τοσοῦτον αὐτῷ οὐ
[6, 4, 8]	δύναται μεταλαβεῖν, ὅλου ἂν αὐτοῦ	καθόσον	δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν τὰ
[6, 4, 7]	τῷ κρατουμένῳ ἐν τῇ χειρί,	καθόσον	ἐφάπτεται εἰς τοσοῦτον περιγραφομένης, ὡς
[6, 4, 16]	δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην κοινωνίαν	καὶ	ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ τί;
[6, 4, 9]	μή εἰσιν, ἄτοπον ἐλαττωθῆναι ἐκεῖνο	καὶ	ἀδύναμον γεγονέναι ἐστερημένον ὧν πρότερον
[6, 4, 3]	ἦν γὰρ ἂν τοὐναντίον θαυμαστὸν	καὶ	ἀδύνατον πρὸς τῷ θαυμαστῷ, εἰ
[6, 4, 16]	ἐν περιόδοις καὶ ἄνοδος αὖ	καὶ	αἱ δίκαι καὶ αἱ εἰς
[6, 4, 16]	ἄνοδος αὖ καὶ αἱ δίκαι	καὶ	αἱ εἰς ἄλλων ζῴων σώματα
[6, 4, 10]	τὰ παρ´ ἐκείνου, ἀθάνατοι δὲ	καὶ	αἱ ψυχαὶ καὶ νοῦς πᾶς,
[6, 4, 6]	κρίνει τὴν περὶ τὸν δάκτυλον	καὶ	ἀλγηδόνα τὴν περὶ τὴν κεφαλήν.
[6, 4, 15]	ἐλθούσης, γένεσις ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν	καὶ	ἀλγηδόνων ἐν αὐτῷ ἐξέφυ· ἦν
[6, 4, 15]	συννοίᾳ δῆμος ἄτακτος, τροφῆς δεόμενος	καὶ	ἄλλα ἃ δὴ πάσχει αἰτιώμενος,
[6, 4, 12]	τὸ δυνάμενον ψυχὴν ἔχειν ἕξει	καὶ	ἄλλο αὖ καὶ ἕτερον ἀπὸ
[6, 4, 7]	σῶμα ὅλον καὶ ξύλον πολύπηχυ	καὶ	ἄλλο τι, καὶ ἐπὶ πᾶν
[6, 4, 9]	δ´ ἐν ἐκείνῳ τέ εἰσι	καὶ	ἄλλοθι, ἢ ὅλαι ἢ μέρη
[6, 4, 6]	ὁ αὐτὸς δικαστὴς ἐν ἄλλοις	καὶ	ἄλλοις πάθεσι γινόμενος· καίτοι οὐχ
[6, 4, 14]	προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ προτέρου ἐκείνου	καὶ	ἄλλον τρόπον οὐ παρόντος. ~Ἀλλὰ
[6, 4, 3]	αὐτῷ πανταχοῦ, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ	καὶ	ἄλλου. Μηδενὸς δὲ ὂν τοῦ
[6, 4, 11]	ἄλλως τὰ νοητὰ αὐτοῖς· ἐπεὶ	καὶ	ἄλλως ψυχῇ σῶμα, ἄλλως ἐπιστήμη
[6, 4, 1]	ὄντος; Τό τε ἀμερῆ λεγομένην	καὶ	ἀμεγέθη εἶναι πανταχοῦ εἶναι μέγεθος
[6, 4, 1]	καὶ εὐπαράδεκτον γένοιτο, πῶς ἀσώματος	καὶ	ἀμεγέθης οὖσα δύναται εἰς πλεῖστον
[6, 4, 9]	Εἰ δ´ ἕτεραι ὡς ἐλάττους	καὶ	ἀμυδραὶ δυνάμεις αἱ ἐξ ἐκείνου,
[6, 4, 15]	ἂν τοῦτον τὸν ὄχλον δουλώσηται	καὶ	ἀναδράμῃ εἰς ἐκεῖνον, ὅς ποτε
[6, 4, 2]	γε οἷον ἐρείδεσθαι ἐπ´ αὐτοῦ	καὶ	ἀναπαύεσθαι πανταχοῦ ὄντος ἐκείνου καὶ
[6, 4, 15]	καὶ ἐκκλησίας κακία. Τοῦτο δὲ	καὶ	ἀνθρώπου κακία αὖ ἔχοντος δῆμον
[6, 4, 16]	ἡ κάθοδος ἡ ἐν περιόδοις	καὶ	ἄνοδος αὖ καὶ αἱ δίκαι
[6, 4, 14]	νοῦς. Καὶ γὰρ ἕν ἐστι	καὶ	ἄπειρον αὖ καὶ πάντα ὁμοῦ
[6, 4, 14]	διακριθὲν χωρίς. Πῶς γὰρ ἂν	καὶ	ἄπειρον ἢ οὕτω λέγοιτο, ὅτι
[6, 4, 16]	Εἰ δὲ παντελῶς λύσειε φιλοσοφία,	καὶ	ἀπέλθοι τὸ εἴδωλον εἰς τὸν
[6, 4, 11]	μείζους τε καὶ ὑφιεμένας. Ἐπεὶ	καὶ	ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ὁ μὲν
[6, 4, 12]	καὶ ἐν πολλοῖς αὖ φανταζομένου.	Καὶ	αὖ ἦλθεν ἄλλο εἰς τὸ
[6, 4, 14]	ἔδει αὐτὸ ἔχειν, ἀλλ´ ἄπειρον,	καὶ	αὖ μίαν καὶ τὴν μίαν
[6, 4, 14]	ὁμοῦ καὶ ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον	καὶ	αὖ οὐ διακριθὲν χωρίς. Πῶς
[6, 4, 8]	ἀλλ´ ἐκεῖνο μὲν αὐτοῦ εἶναι	καὶ	αὐτὸ εἶναι, αὐτὸ δὲ ὂν
[6, 4, 9]	γενόμενον ἐν ἑκάστῳ ὅλον ἦν	καὶ	αὐτὸ ἕκαστον οἷον τὸ πρῶτον—
[6, 4, 3]	πρὸς τῷ θαυμαστῷ, εἰ τόπον	καὶ	αὐτὸ ἔχον οἰκεῖον παρῆν ἄλλῳ
[6, 4, 6]	τὴν αὐτὴν ψυχὴν ἔχει ἔχον	καὶ	αὐτὸ ἣν ἔχει ψυχήν; Τί
[6, 4, 2]	ἐκείνου οὔτε μένειν οὔτε κινεῖσθαι.	Καὶ	γὰρ εἰ μὴ ὡς ἐν
[6, 4, 9]	οὗ ἡ ἔφεσις οὐκ ἦν.	~Καὶ	γὰρ εἰ τὸ μέρος τὸ
[6, 4, 14]	ψυχὰς ἔχει καὶ πάντας νοῦς.	Καὶ	γὰρ ἕν ἐστι καὶ ἄπειρον
[6, 4, 11]	καὶ πᾶν τὸ ὂν ἕν.	Καὶ	γὰρ τὸ ἕτερον ἑαυτῷ καὶ
[6, 4, 14]	τὸ ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν παρόν·	καὶ	γεγενήμεθα τὸ συνάμφω καὶ οὐ
[6, 4, 4]	οὗ ὁ μερισμὸς γεγένηται, ἢ	καὶ	γεννήσαντα ἀπ´ αὐτοῦ, ἵνα δὴ
[6, 4, 14]	τὸ οὖς ἀκούσειε καὶ δέξαιτο,	καὶ	γένοιτο κατ´ ἐνέργειαν ἀκοή τις
[6, 4, 12]	τῷ φωνοῦντι καὶ φωνήσοντι· καίτοι	καὶ	γενομένη ἐν σώματι οὐδ´ ὧς
[6, 4, 12]	πανταχοῦ τοῦ παντὸς οὐ μεμερισμένη;	Καὶ	γενομένη μὲν ἐν σώμασιν, ὡς
[6, 4, 15]	οἷον ἐγγὺς γενόμενον τῇ ἐπιτηδειότητι,	καὶ	γενομένου οὐκέτι σώματος μόνου, ἀλλὰ
[6, 4, 10]	τε παρὰ τοῦ προτέρου κυρίως	καὶ	γίνεται ἀπ´ αὐτοῦ καὶ οὐκ
[6, 4, 1]	ἐφ´ ἑαυτοῦ σώματος ὄν τι	καὶ	γινωσκόμενον τότε· διὸ καὶ ἐξ
[6, 4, 8]	ἄυλον δὲ εἴ τί ἐστι	καὶ	δεῖται οὐδὲν σώματος πρότερον ὂν
[6, 4, 14]	ἄλλοθεν παραθεὶς τὸ οὖς ἀκούσειε	καὶ	δέξαιτο, καὶ γένοιτο κατ´ ἐνέργειαν
[6, 4, 6]	δύναται, προσελθεῖν, τὸ δὲ προσεληλυθὸς	καὶ	δεξάμενον ἔχει. Τί οὖν; Τὸ
[6, 4, 11]	ἄλλως. Καὶ δὴ τὰ πρῶτα	καὶ	δεύτερα καὶ τρίτα τάξει καὶ
[6, 4, 9]	ἐκ φωτὸς ἀμυδρὸν ἐκ φανοτέρου,	καὶ	δὴ καὶ οὐσίαι συνοῦσαι ταῖς
[6, 4, 4]	τὸ ὂν καὶ τὰ ὄντα;	Καὶ	δὴ καὶ προιόντα ἐκ τῶν
[6, 4, 11]	δὲ τεθολωμένῳ ἡ μετάληψις ἄλλως.	Καὶ	δὴ τὰ πρῶτα καὶ δεύτερα
[6, 4, 7]	οὐ διδοῦσαι εἶναι οὐδὲ μερίζουσαι.	Καὶ	δὴ τοίνυν εἰ δύναμις μόνον
[6, 4, 11]	καὶ τρίτα τάξει καὶ δυνάμει	καὶ	διαφοραῖς, οὐ τόποις. Οὐδὲν γὰρ
[6, 4, 12]	φωνῶν καὶ ἔχει τὴν φωνὴν	καὶ	δίδωσι. Τὰ μὲν οὖν τῆς
[6, 4, 7]	τῷ κρατουμένῳ σώματι μῆκος ἄλλο	καὶ	δύναιτο ἡ χεὶρ φέρειν, ἡ
[6, 4, 11]	καὶ δεύτερα καὶ τρίτα τάξει	καὶ	δυνάμει καὶ διαφοραῖς, οὐ τόποις.
[6, 4, 8]	ὅλου ἐφίεται αὐτοῦ· ὥστε εἰ	καὶ	δύναται μεταλαβεῖν, ὅλου ἂν αὐτοῦ
[6, 4, 2]	ἐκείνου καὶ εἶναι τὸ πόρρω	καὶ	ἐγγύθεν· εἰ δὲ μήτε τὸ
[6, 4, 12]	ἦλθε πρὸς τὸ οὕτως ὂν	καὶ	ἐγένετο ἐν τῷ τῆς ζωῆς
[6, 4, 12]	μὲν παρὸν ἐδέξατο καὶ ᾔσθετο,	καὶ	εἰ ἕτερον θείης μεταξὺ τῆς
[6, 4, 9]	αὐτὴν πανταχοῦ συγχωρεῖν εἶναι, ἢ	καί,	εἰ μὴ πανταχοῦ, ἀλλ´ οὖν
[6, 4, 7]	τοῦ αἰωρουμένου καὶ κρατουμένου σώματος.	Καὶ	εἰ προσθείης δὲ τῷ κρατουμένῳ
[6, 4, 1]	ἔχουσαν πῶς ἄν τις παραδέξαιτο;	Καὶ	εἰ τῷ σώματι λέγοιτο συνεκτείνεσθαι
[6, 4, 10]	συνηρτῆσθαι τῷ ἀρχετύπῳ ἔστι γὰρ	καὶ	εἰκόνα εἶναι ἀπόντος τοῦ ἀρχετύπου,
[6, 4, 11]	ἐπιτηδειότητι τοῦ δεξομένου παρεῖναι νομιστέον,	καὶ	εἶναι μὲν πανταχοῦ τοῦ ὄντος
[6, 4, 2]	αὐτοῦ ἄλλῳ μέρει ἐφάπτεσθαι ἐκείνου	καὶ	εἶναι τὸ πόρρω καὶ ἐγγύθεν·
[6, 4, 12]	ὅλου ὄντος τοῦ φωνηθέντος λόγου	καὶ	ἑκάστης ἀκοῆς τὸ πᾶν ὁμοίως
[6, 4, 14]	ἄπειρον αὖ καὶ πάντα ὁμοῦ	καὶ	ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον καὶ αὖ
[6, 4, 9]	ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ τὰ πρῶτα	καὶ	ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα ταῦτα τὰ
[6, 4, 14]	ἡ δὲ κακή; Ἢ ἐξαρκεῖ	καὶ	ἑκάστῳ καὶ πάσας ψυχὰς ἔχει
[6, 4, 3]	παρεῖναι, παντὶ δὲ παρὸν ὡς	καὶ	ἑκάστῳ ὅλον παρεῖναι. Ἢ ἔσται
[6, 4, 15]	λόγον, καὶ τοῦτό ἐστι πόλεως	καὶ	ἐκκλησίας κακία. Τοῦτο δὲ καὶ
[6, 4, 6]	πάθους. Εἴρηται δὲ περὶ τούτου	καὶ	ἐν ἄλλοις. ~Ἀλλὰ πάλιν λέγωμεν
[6, 4, 10]	αἱ ψυχαὶ καὶ νοῦς πᾶς,	καὶ	ἐν ἄλλοις διὰ πλειόνων εἴρηται.
[6, 4, 2]	τε ἔδει ἐκεῖ καὶ εὐθυπορεῖν	καὶ	ἐν ἄλλῳ μέρει αὐτοῦ ἄλλῳ
[6, 4, 16]	ἅτε πλησίον τῇ δυνάμει οὖσαν	καὶ	ἐν βραχυτέροις διαστήμασι φύσεως τῆς
[6, 4, 2]	τὸ πανταχοῦ ἐν τῷ ὄντι	καὶ	ἐν ἑαυτῷ· ἤδη γὰρ γίνεται
[6, 4, 8]	μένοι αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ ὅλον	καὶ	ἐν οἷς ὁρᾶται ὅλον. Εἰ
[6, 4, 12]	ἑαυτοῦ, ἀλλὰ ὅλου ἐν αὐτῷ	καὶ	ἐν πολλοῖς αὖ φανταζομένου. Καὶ
[6, 4, 12]	καὶ τοῦτο ἔχει, ὅπερ ἦν	καὶ	ἐν τοῖς ἄλλοις. Οὐδὲ γὰρ
[6, 4, 16]	τοῦ παντὸς οὖσα κόσμου νοητοῦ	καὶ	ἐν τῷ ὅλῳ τὸ μέρος
[6, 4, 16]	νῦν, οὗ τὸ σῶμα ἡμῶν	καὶ	ἐν ᾧ τόπῳ, κἀκείνη λέγεται
[6, 4, 14]	πέρασιν ἀφώρισται· διὰ τοῦτο αὖ	καὶ	ἕν. Οὐ γὰρ δὴ μίαν
[6, 4, 1]	διδόναι. Ὁμοίως γὰρ ἄν τις	καὶ	ἐνταῦθα ζητήσειεν εὐλόγως, ὅπως κατὰ
[6, 4, 8]	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα	καὶ	ἐνταῦθα· ἤδη γὰρ ἂν πολλάκις
[6, 4, 9]	δὲ ὅλαι, ἤτοι αἵπερ ἐκεῖ	καὶ	ἐνταῦθα οὐ μεμερισμέναι, καὶ πάλιν
[6, 4, 1]	τι καὶ γινωσκόμενον τότε· διὸ	καὶ	ἐξ ἀνάγκης τοσοῦτον, τό τε
[6, 4, 14]	Τὸ δὲ ἐκεῖ τὸ ἔκπαλαι	καὶ	ἐξ ἀρχῆς· τὸ δὲ γινόμενον
[6, 4, 12]	ἄλλο εἰς τὸ λαβεῖν ψυχὴν	καὶ	ἐξ ἀφανοῦς αὖ καὶ τοῦτο
[6, 4, 14]	γινόμενον πελάζει καὶ συνάπτεσθαι δοκεῖ	καὶ	ἐξήρτηται ἐκείνου. Ἡμεῖς δέ τίνες
[6, 4, 6]	ψυχῇ ὄγκον. ~Τί οὖν οὐ	καὶ	ἐπ´ ἄλλο σῶμα ἔρχεται; Ἢ
[6, 4, 7]	ξύλον πολύπηχυ καὶ ἄλλο τι,	καὶ	ἐπὶ πᾶν μὲν τὸ κρατοῦν,
[6, 4, 7]	φῶς καὶ ὡδὶ αὐτός. Ἐπεὶ	καὶ	ἐπὶ τοῦ ἡλίου ἔχεις μὲν
[6, 4, 1]	λευκὸν οὐχ ὁμοπαθὲς τῷ ἄλλου.	Καὶ	ἐπὶ τοῦ λευκοῦ τὸ αὐτὸ
[6, 4, 1]	σωμάτων τοῦτο δύνασθαι, ῥᾴδιον ἂν	καὶ	ἐπὶ τῶν σωμάτων παραδέξασθαι τὸ
[6, 4, 9]	ἄνευ οὐσίας δύναμις, πρῶτον μὲν	καὶ	ἐπὶ τῶν τοιούτων δυνάμεων ἀναγκαῖον
[6, 4, 4]	πανταχοῦ παρεῖναι, ὁ αὐτὸς λόγος	καὶ	ἐπὶ τῶν ψυχῶν ἔσται. Ἐν
[6, 4, 15]	ἔχοντος δῆμον ἐν αὑτῷ ἡδονῶν	καὶ	ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων κρατησάντων συνδόντος
[6, 4, 11]	ψυχῇ σῶμα, ἄλλως ἐπιστήμη ψυχῇ	καὶ	ἐπιστήμη ἐπιστήμῃ ἐν τῷ αὐτῷ
[6, 4, 12]	πανταχοῦ οὗ ἂν παρῇ πάρεστι	καὶ	ἔστι πανταχοῦ τοῦ παντὸς οὐ
[6, 4, 15]	ἦν, κατ´ ἐκεῖνόν τε ζῇ	καὶ	ἔστιν ἐκεῖνος διδοὺς τῷ σώματι,
[6, 4, 12]	ἦν ἐν παντὶ ἐν ἑαυτῷ	καὶ	ἔστιν ἐν ἑαυτῷ, καίτοι δοκοῦν
[6, 4, 4]	αἱ πολλαὶ ἐν ψυχῇ μιᾷ,	καὶ	ἔστιν ἡ μία τοιαύτη, ὥστε
[6, 4, 6]	ἀλλ´ ἡ σώματος τοιοῦδε φύσις·	καὶ	ἔστιν οἷον εἰ αὐτὸς ἡμῶν
[6, 4, 12]	ἔχειν ἕξει καὶ ἄλλο αὖ	καὶ	ἕτερον ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ. Ἦν
[6, 4, 2]	ἦν τῆς φύσεως τοῦ κενοῦ	καὶ	ἔτι ἐστίν, ἀλλὰ τῷ γε
[6, 4, 4]	ἀπορία ἔσται ἡ ὅλου πανταχοῦ.	Καὶ	ἔτι τὸ μέν τι ψυχὴν
[6, 4, 2]	αὐτό, προσχωρεῖν τε ἔδει ἐκεῖ	καὶ	εὐθυπορεῖν καὶ ἐν ἄλλῳ μέρει
[6, 4, 1]	τούτων, εἴ τι ἡμῖν σαφὲς	καὶ	εὐπαράδεκτον γένοιτο, πῶς ἀσώματος καὶ
[6, 4, 14]	προσελήλυθεν ἄνθρωπος ἄλλος εἶναι θέλων·	καὶ	εὑρὼν ἡμᾶς ἦμεν γὰρ τοῦ
[6, 4, 12]	τὸν φωνοῦντα εἶναι, ὅστις φωνῶν	καὶ	ἔχει τὴν φωνὴν καὶ δίδωσι.
[6, 4, 15]	πᾶσαν, ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ, οἷον	καὶ	ζῷα τὰ ἄλλα καὶ τὰ
[6, 4, 15]	γενομένου οὐκέτι σώματος μόνου, ἀλλὰ	καὶ	ζῶντος σώματος, καὶ τῇ οἷον
[6, 4, 11]	Καὶ γὰρ τὸ ἕτερον ἑαυτῷ	καὶ	ἡ ἑτερότης αὐτοῦ. οὐ γὰρ
[6, 4, 12]	καὶ πρὸς αὐτὸ ὁ λόγος	καὶ	ἡ φωνή, μᾶλλον δὲ τὸ
[6, 4, 1]	κατὰ πᾶν τὸ σῶμα, οὕτω	καὶ	ἡ ψυχή. Τὰ μὲν γὰρ
[6, 4, 8]	καὶ τοῦτο καὶ πρώτως πάθος	καὶ	ᾗ σῶμα. Εἰ δὴ ᾗ
[6, 4, 6]	ἔστιν οἷον εἰ αὐτὸς ἡμῶν	καὶ	ἡδονὴν κρίνει τὴν περὶ τὸν
[6, 4, 15]	ἢ ἐλλάμψεως ἐλθούσης, γένεσις ἐπιθυμιῶν	καὶ	ἡδονῶν καὶ ἀλγηδόνων ἐν αὐτῷ
[6, 4, 12]	δοκοῦν ἐνταῦθα ἐλθεῖν. Πῶς γὰρ	καὶ	ἦλθεν; Εἰ οὖν μὴ ἦλθεν,
[6, 4, 12]	φωνῇ οὖς μὲν παρὸν ἐδέξατο	καὶ	ᾔσθετο, καὶ εἰ ἕτερον θείης
[6, 4, 14]	οὐ θάτερον, ὃ πρότερον ἦμεν,	καὶ	θάτερόν ποτε, ὃ ὕστερον προσεθέμεθα
[6, 4, 14]	ἄνθρωποι ἄλλοι ὄντες καί τινες	καὶ	θεοί, ψυχαὶ καθαραὶ καὶ νοῦς
[6, 4, 2]	μεταλαμβάνει αὐτοῦ καὶ συντυγχάνει αὐτῷ	καὶ	ἰσχύει παρ´ αὐτοῦ οὐ μερίζον
[6, 4, 11]	δὲ αὐτῷ τὸ δυνάμενον παρεῖναι,	καὶ	καθόσον δύναται κατὰ τοσοῦτον αὐτῷ
[6, 4, 15]	μικτός τις ἐξ ἀγαθοῦ ἑαυτοῦ	καὶ	κακοῦ ἑτέρου γεγενημένος. ~Ἀλλ´ εἰ
[6, 4, 3]	τὰς δ´ ἐκπεμφθείσας κατ´ ἄλλο	καὶ	κατ´ ἄλλο ζῷον γίγνεσθαι. Ἢ
[6, 4, 9]	ἕκαστον· ἔπειτα πῶς ἦλθον ἀποτμηθεῖσαι	καὶ	καταλείπουσαι; Εἰ γὰρ δὴ καὶ
[6, 4, 9]	καὶ καταλείπουσαι; Εἰ γὰρ δὴ	καὶ	κατέλιπον, δηλονότι κατέλιπόν που ἰοῦσαι.
[6, 4, 10]	ἰνδάλματος ποίησις οἷον ἐν ὕδασι	καὶ	κατόπτροις ἢ ἐν σκιαῖς ἐνταῦθα
[6, 4, 7]	ποσῷ, οὐ τῷ τοῦ αἰωρουμένου	καὶ	κρατουμένου σώματος. Καὶ εἰ προσθείης
[6, 4, 12]	οὔσης κατὰ τὸν ἀέρα πολλάκις	καὶ	λόγου ἐν τῇ φωνῇ οὖς
[6, 4, 14]	οἷον εἰ φωνῆς οὔσης μιᾶς	καὶ	λόγου ἑνὸς ἄλλος ἄλλοθεν παραθεὶς
[6, 4, 2]	τῷ παντὶ εἶναι, εἴπερ ἔσται,	καὶ	μάλιστα ἐξ ἐκείνου ἠρτημένον καὶ
[6, 4, 2]	καὶ τὸ πανταχοῦ ἐκεῖ τιθέμεθα,	καὶ	μέγα νομίζοντες τὸ αἰσθητὸν ἀποροῦμεν,
[6, 4, 2]	ἰὸν εὑρίσκει αὐτὸ πανταχοῦ πᾶν	καὶ	μεῖζον ἑαυτοῦ. Ὅθεν ὡς οὐκ
[6, 4, 5]	δὲ αὕτη ἐστὶ τὸ πᾶν.	Καὶ	μεῖζόν τι οὖσα ἢ κατὰ
[6, 4, 14]	ἕν, ἀλλ´ ἀφ´ ἑνὸς ἀρξαμένας	καὶ	μενούσας ὅθεν ἤρξαντο, μᾶλλον δὲ
[6, 4, 3]	σῶμα ἔσται. Πῶς γὰρ δὴ	καὶ	μεριεῖς; Ἆρά γε τὴν ζωὴν
[6, 4, 8]	σῶμα τὸ ἀμέριστον. Πῶς γὰρ	καὶ	μερίσεις οὐκ ἔχον μέγεθος; Εἰ
[6, 4, 8]	καὶ ταύτῃ παθητὸν ἂν λέγοιτο	καὶ	μεριστόν, ἐπειδὴ σώματός ἐστί τι
[6, 4, 13]	μικρόν· οὕτω γὰρ οὐδὲν ἧττον	καὶ	μεριστὸν ἔσται καὶ οὐ παντὶ
[6, 4, 11]	ἐκεῖ, τὸ δὲ ἔτι δεύτερον	καὶ	μετ´ ἐκεῖνο ἄλλα; Ἢ τὸ
[6, 4, 9]	δυνάμεις καὶ ὅμοιαι ἀλλήλαις, ὥστε	καὶ	μετὰ τῆς οὐσίας ἑκάστης ἡ
[6, 4, 16]	τὸ τήνδε ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι	καὶ	μεταλαβεῖν, δῆλον ὅτι ὃ λέγουσιν
[6, 4, 16]	τὴν σώματος φύσιν ἐκεῖ γενέσθαι	καὶ	μεταλαβεῖν ζωῆς καὶ ψυχῆς, καὶ
[6, 4, 4]	εἰ τὸ ὂν πανταχοῦ ἓν	καὶ	μὴ ὡς ὁμοειδές, καὶ νοῦς
[6, 4, 1]	τὸ πεπονθὸς ἔχειν τὸ πάθος,	καὶ	μηδὲν εἶναι ἐφ´ ἑαυτοῦ σώματος
[6, 4, 4]	τῶν σωμάτων εἶναι καὶ πολλὰς	καὶ	μίαν. Ἐν γὰρ τῷ ὅλῳ
[6, 4, 4]	μόνον. Ἀλλὰ πῶς ψυχαὶ πολλαὶ	καὶ	νοῖ πολλοὶ καὶ τὸ ὂν
[6, 4, 14]	πᾶσαν ζωὴν καὶ πᾶσαν ψυχὴν	καὶ	νοῦν ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ αὐτῶν
[6, 4, 11]	εἶναι τὰ διάφορα, οἷον ψυχὴν	καὶ	νοῦν καὶ πάσας ἐπιστήμας μείζους
[6, 4, 4]	ἓν καὶ μὴ ὡς ὁμοειδές,	καὶ	νοῦς εἷς καὶ ψυχὴ μία;
[6, 4, 10]	ἀθάνατοι δὲ καὶ αἱ ψυχαὶ	καὶ	νοῦς πᾶς, καὶ ἐν ἄλλοις
[6, 4, 4]	τὸ ὂν καὶ τὰ ὄντα	καὶ	νοῦς πολλοὺς καὶ ψυχὰς πολλάς,
[6, 4, 4]	ἐόντι πελάζει, καὶ πᾶν ὁμοῦ,	καὶ	νοῦς πολὺς ἑτερότητι, οὐ τόπῳ,
[6, 4, 14]	τινες καὶ θεοί, ψυχαὶ καθαραὶ	καὶ	νοῦς συνημμένος τῇ ἁπάσῃ οὐσίᾳ,
[6, 4, 16]	χείρω τόπον, τί θαυμαστόν; Ἐπεὶ	καὶ	νῦν, οὗ τὸ σῶμα ἡμῶν
[6, 4, 7]	ἂν καὶ χεὶρ σῶμα ὅλον	καὶ	ξύλον πολύπηχυ καὶ ἄλλο τι,
[6, 4, 6]	δὲ ἕτερον ἀμφοῖν. Πολλαχῇ δὲ	καὶ	ὁ λογισμὸς εἶδε τὸ ἐν
[6, 4, 11]	νοητοῖς πάρεστιν, ὅσα πάρεστιν αὐτῶν	καὶ	οἷς πάρεισιν, ἄλλως τὰ νοητὰ
[6, 4, 1]	ὑπάρχει, ὡς δηλοῦσιν αἱ ἀντιλήψεις.	Καὶ	ὅλως ἐν μὲν ταῖς ποιότησι
[6, 4, 2]	ἀνάγκη ὅλον παρεῖναι, εἴπερ πάρεστι.	Καὶ	ὅλως ἐστὶν ἐκείνων ἑκάστῳ, οἷς
[6, 4, 16]	καὶ μεταλαβεῖν ζωῆς καὶ ψυχῆς,	καὶ	ὅλως οὐ τοπικῶς τὸ ἥκειν,
[6, 4, 9]	οὗ ἐστιν οὐκέτ´ ἂν εἴη,	καὶ	ὅλως πᾶν τὸ παρ´ ἄλλου
[6, 4, 9]	γενόμενον ὅλον ἕκαστον αἱ δυνάμεις	καὶ	ὅμοιαι ἀλλήλαις, ὥστε καὶ μετὰ
[6, 4, 2]	ἀλλ´ ἔστι τε πεπληρωκὸς ἑαυτὸ	καὶ	ὂν ἴσον ἑαυτῷ· καὶ οὗ
[6, 4, 2]	τὸ πᾶν ἐκεῖνο καὶ πρῶτον	καὶ	ὂν οὐ ζητεῖ τόπον, οὐδ´
[6, 4, 11]	δὲ τοῦ ἑνὸς οὐ κεχωρισμένου,	καὶ	ὅπου ἂν ᾖ τὸ ὄν,
[6, 4, 2]	καὶ μάλιστα ἐξ ἐκείνου ἠρτημένον	καὶ	οὐ δυνάμενον ἄνευ ἐκείνου οὔτε
[6, 4, 14]	παρόν· καὶ γεγενήμεθα τὸ συνάμφω	καὶ	οὐ θάτερον, ὃ πρότερον ἦμεν,
[6, 4, 15]	εἰς τάξιν μετρίαν τὸ πλῆθος,	καὶ	οὐ κεκράτηκε τὸ χεῖρον· εἰ
[6, 4, 13]	οὐδὲν ἧττον καὶ μεριστὸν ἔσται	καὶ	οὐ παντὶ αὐτῷ ἐφαρμόσει οὐδ´
[6, 4, 2]	οὗ σῴζοιτο γειτονοῦν αὐτῷ παρόντι	καὶ	οὐ παρόντι αὖ· ἔστι γὰρ
[6, 4, 13]	ἄπειρα σημεῖα ἔσται, εἴπερ ἔσται,	καὶ	οὐ συνεχές· ὥστε οὐδ´ ὧς
[6, 4, 10]	οὐδὲ τὸ εἶδος τὸ μεμιμημένον·	καὶ	οὐ τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ τὴν
[6, 4, 2]	ἑαυτὸ καὶ ὂν ἴσον ἑαυτῷ·	καὶ	οὗ τὸ πᾶν, ἐκεῖ αὐτό·
[6, 4, 2]	τῷ ὄντι· ὥστε ἐν ἑαυτῷ.	Καὶ	οὐδὲν θαυμαστόν, εἰ τὸ πανταχοῦ
[6, 4, 10]	τὸν νοῦν φθαρτὰ ποιήσουσιν. Εἶτα	καὶ	οὐκ ἐκ ῥεούσης οὐσίας ῥέοντα
[6, 4, 10]	κυρίως καὶ γίνεται ἀπ´ αὐτοῦ	καὶ	οὐκ ἔστιν ἀφ´ ἑαυτοῦ ἀποτετμημένα
[6, 4, 16]	θάτερα πρὸς τὸ ὅλον συνέσταλται	καὶ	οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ οὐδ´ αὖ
[6, 4, 9]	δὲ μεμερίσθαι ἑκάστην εἰς ἄπειρον,	καὶ	οὐκέτι οὐδ´ αὐτῇ ὅλη, ἀλλὰ
[6, 4, 9]	Ἡ γὰρ δύναμις ἐκεῖ ὑπόστασις	καὶ	οὐσία ἢ μεῖζον οὐσίας. Εἰ
[6, 4, 9]	ἀμυδρὸν ἐκ φανοτέρου, καὶ δὴ	καὶ	οὐσίαι συνοῦσαι ταῖς δυνάμεσι ταύταις,
[6, 4, 7]	διανοίᾳ ὅπου πρότερον ἦν κείμενον,	καὶ	οὔτε ἔτι ἐρεῖς ὅθεν οὔτε
[6, 4, 10]	ἀποστάντος τοῦ πυρός. Εἰ δὲ	καὶ	οὗτοι ταύτας τὰς δυνάμεις σβεννύοιεν,
[6, 4, 16]	φύσις οὐκ ἂν γένοιτο κακὴ	καὶ	οὗτος τρόπος ψυχῆς εἰς σῶμα
[6, 4, 3]	ἀπ´ αὐτοῦ ἰέναι ἐπὶ πάντα,	καὶ	οὕτως αὐτὸ πανταχοῦ λέγεσθαι εἶναι;
[6, 4, 12]	οὖς ἦλθε πρὸς τὸν λόγον,	καὶ	ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς τὸ αὐτὸ
[6, 4, 9]	ἐκεῖ καὶ ἐνταῦθα οὐ μεμερισμέναι,	καὶ	πάλιν αὖ ἔσται τὸ αὐτὸ
[6, 4, 4]	ᾖ· ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει,	καὶ	πᾶν ὁμοῦ, καὶ νοῦς πολὺς
[6, 4, 11]	Λόγος γὰρ εἷς καὶ πολύς,	καὶ	πᾶν τὸ ὂν ἕν. Καὶ
[6, 4, 14]	ἕν ἐστι καὶ ἄπειρον αὖ	καὶ	πάντα ὁμοῦ καὶ ἕκαστον ἔχει
[6, 4, 14]	ἑκάστῳ καὶ πάσας ψυχὰς ἔχει	καὶ	πάντας νοῦς. Καὶ γὰρ ἕν
[6, 4, 12]	ὅλος, ἐν παντὶ ἑκάστῳ ἔσται.	Καὶ	πανταχοῦ ἄρα ὁ αὐτὸς εἷς
[6, 4, 12]	πολλοὶ πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδον	καὶ	πάντες ἐπλήσθησαν τῆς θέας καίτοι
[6, 4, 1]	σώματα φύσιν ἔχουσα μερίζεσθαι; Ἢ	καὶ	παρ´ αὐτῆς πανταχοῦ ἐστιν, οὐχ
[6, 4, 11]	αὖ ἐφ´ ἑαυτοῦ. Ἔστι γὰρ	καὶ	παρεῖναι χωρὶς ὄν. Ἄλλως δὲ
[6, 4, 4]	μίαν. Διέστησαν γὰρ οὐ διεστῶσαι	καὶ	πάρεισιν ἀλλήλαις οὐκ ἀλλοτριωθεῖσαι· οὐ
[6, 4, 3]	ἐν τόπῳ, ἢ ὅλως παρῆν,	καὶ	παρῆν οὕτως, ὥς τοι ἡμεῖς
[6, 4, 12]	ἦλθεν, ὤφθη δὲ νῦν παροῦσα	καὶ	παροῦσα οὐ τῷ ἀναμεῖναι τὸ
[6, 4, 16]	τρόπος ψυχῆς εἰς σῶμα ἰούσης	καὶ	παρούσης, τίς ἡ κάθοδος ἡ
[6, 4, 12]	ὁ τῆς ζωῆς ἐφ´ ἑαυτοῦ,	καὶ	πᾶς δὴ ἦν ἐφ´ ἑαυτοῦ
[6, 4, 14]	ὁμοῦ πάντα ἔχει, πᾶσαν ζωὴν	καὶ	πᾶσαν ψυχὴν καὶ νοῦν ἅπαντα;
[6, 4, 11]	διάφορα, οἷον ψυχὴν καὶ νοῦν	καὶ	πάσας ἐπιστήμας μείζους τε καὶ
[6, 4, 14]	κακή; Ἢ ἐξαρκεῖ καὶ ἑκάστῳ	καὶ	πάσας ψυχὰς ἔχει καὶ πάντας
[6, 4, 15]	θορυβούμενον καὶ ῥέον τε αὐτὸ	καὶ	πληγαῖς κρουόμενον ταῖς ἔξω, πρῶτον
[6, 4, 4]	ἀλλὰ πρὸ τῶν σωμάτων εἶναι	καὶ	πολλὰς καὶ μίαν. Ἐν γὰρ
[6, 4, 11]	χωρὶς ὄντων. Οὐκοῦν ἐκεῖνο ποικίλον	καὶ	πολύ; Ἢ τὸ ποικίλον ἁπλοῦν
[6, 4, 11]	πολλὰ ἕν. Λόγος γὰρ εἷς	καὶ	πολύς, καὶ πᾶν τὸ ὂν
[6, 4, 14]	τὸ γινόμενον ἐν χρόνῳ; Ἢ	καὶ	πρὸ τοῦ ταύτην τὴν γένεσιν
[6, 4, 1]	σώμασι. Τάχα δέ, εἰ φανείη	καὶ	πρὸ τῶν σωμάτων τοῦτο δύνασθαι,
[6, 4, 4]	καὶ τὰ ὄντα; Καὶ δὴ	καὶ	προιόντα ἐκ τῶν προτέρων ἀριθμοὶ
[6, 4, 12]	θείης μεταξὺ τῆς ἐρημίας, ἦλθε	καὶ	πρὸς αὐτὸ ὁ λόγος καὶ
[6, 4, 14]	οὐκ ἔξω περιέθηκεν ἑαυτὸν ἡμῖν	καὶ	προσέθηκεν ἑαυτὸν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ
[6, 4, 7]	δύναμιν τὴν αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν	καὶ	πρότερον αὐτό, τὴν πρόσθεν ἐν
[6, 4, 2]	εἴρηται, ὅτι τὸ πᾶν ἐκεῖνο	καὶ	πρῶτον καὶ ὂν οὐ ζητεῖ
[6, 4, 8]	τε· σώματος γὰρ καὶ τοῦτο	καὶ	πρώτως πάθος καὶ ᾗ σῶμα.
[6, 4, 10]	εἶναι, εἰ μή τις λέγοι	καὶ	πῦρ ἐν τῇ θερμότητι εἶναι·
[6, 4, 14]	ἑκασταχοῦ ψυχή, πῶς ἰδία ἑκάστου;	Καὶ	πῶς ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ
[6, 4, 15]	ὑπ´ ἀσθενείας τὸ σῶμα θορυβούμενον	καὶ	ῥέον τε αὐτὸ καὶ πληγαῖς
[6, 4, 14]	ἀρχῆς· τὸ δὲ γινόμενον πελάζει	καὶ	συνάπτεσθαι δοκεῖ καὶ ἐξήρτηται ἐκείνου.
[6, 4, 6]	εἶδε τὸ ἐν ἑτέρῳ κρίμα	καὶ	σύνεσιν ἔσχεν ἑτέρου πάθους. Εἴρηται
[6, 4, 7]	οἷον εἴ τις τὸ κρατοῦν	καὶ	συνέχον εἰς ἴσα τῷ κρατουμένῳ
[6, 4, 2]	καὶ ἀναπαύεσθαι πανταχοῦ ὄντος ἐκείνου	καὶ	συνέχοντος, τὴν τοῦ ὀνόματος ἀφεὶς
[6, 4, 2]	ὂν παρ´ ἐκεῖνο, μεταλαμβάνει αὐτοῦ	καὶ	συντυγχάνει αὐτῷ καὶ ἰσχύει παρ´
[6, 4, 3]	οὐ σώματος, ἀλλὰ τοσοῦδε σώματος,	καὶ	σῶμα ἕκαστον ἐλέγετο τῷ εἴδει
[6, 4, 3]	δὲ ἄλλοθι· ὥστε μεριστὸν ἔσται	καὶ	σῶμα ἔσται. Πῶς γὰρ δὴ
[6, 4, 15]	πᾶν τὸ ὄν, παρόντος δὲ	καὶ	σώματος οὐ κενοῦ οὐδὲ ψυχῆς
[6, 4, 4]	Ταῦτά τε γὰρ ἀντιμαρτυρεῖν δοκεῖ	καὶ	τὰ εἰρημένα, εἴ τινα ἀνάγκην,
[6, 4, 13]	ἡ ἐπὶ πάντα τὸν οὐρανὸν	καὶ	τὰ ζῷα; Ἢ οὐκ ἐξετάθη.
[6, 4, 3]	λέγοι καὶ τὸ σῶμα μεριζόμενον	καὶ	τὰ μέρη ἔχειν σώματα ὄντα;
[6, 4, 4]	νοῖ πολλοὶ καὶ τὸ ὂν	καὶ	τὰ ὄντα; Καὶ δὴ καὶ
[6, 4, 4]	τοσόνδε. ~Πῶς οὖν τὸ ὂν	καὶ	τὰ ὄντα καὶ νοῦς πολλοὺς
[6, 4, 6]	Εἰ δὲ αἱ αἰσθήσεις διάφοροι,	καὶ	τὰ πάθη τὰ συμπίπτοντα διάφορα
[6, 4, 11]	Ἢ τὸ ποικίλον ἁπλοῦν αὖ,	καὶ	τὰ πολλὰ ἕν. Λόγος γὰρ
[6, 4, 15]	οἷον καὶ ζῷα τὰ ἄλλα	καὶ	τὰ φυτὰ τοσοῦτον ἔχει, ὅσον
[6, 4, 6]	ψυχήν; Τί γὰρ διαφέρει; Ἢ	καὶ	ταῖς προσθήκαις. Εἶτα πῶς ἐν
[6, 4, 2]	ἐντὸς γενέσθαι ἠγάπησε τόπον ἔχειν	καὶ	τάξιν οὗ σῴζοιτο γειτονοῦν αὐτῷ
[6, 4, 10]	εἶναι. Τοῦτον δὲ τὸν τρόπον	καὶ	τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις παρὰ τῶν
[6, 4, 9]	εἴδη αὐτὰ εἶναι, εἴπερ ὅμοια	καὶ	ταῦτα ἐκείνῳ τῷ πρώτῳ ἀφ´
[6, 4, 8]	κἂν κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο,	καὶ	ταύτῃ παθητὸν ἂν λέγοιτο καὶ
[6, 4, 7]	ἂν τὸ φῶς πανταχοῦ ἓν	καὶ	ταὐτὸν ὂν οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´
[6, 4, 15]	μόνου, ἀλλὰ καὶ ζῶντος σώματος,	καὶ	τῇ οἷον γειτονείᾳ καρπωσαμένου τι
[6, 4, 1]	ἀριθμῷ τὸ ἐν τῷ ποδὶ	καὶ	τῇ χειρὶ ὑπάρχει, ὡς δηλοῦσιν
[6, 4, 5]	γὰρ πολλαχῇ, εἴ τις προσθείη	καὶ	τῇ ψυχῇ ὄγκον. ~Τί οὖν
[6, 4, 15]	τὸ κοινὸν τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο,	καὶ	τὴν αὐτοῦ ταραχὴν ἐδίδου τῷ
[6, 4, 14]	ἀλλ´ ἄπειρον, καὶ αὖ μίαν	καὶ	τὴν μίαν οὕτω μίαν, ὅτι
[6, 4, 3]	οὕτω λέγειν συμπαραθεῖν τῷ σώματι	καὶ	τὴν ψυχὴν οὐκ ἄτοπον ἴσως,
[6, 4, 10]	πρῶτον μὲν ἐπὶ τοῦ ἀρχετύπου	καὶ	τῆς εἰκόνος, εἰ τὴν παρὰ
[6, 4, 15]	ἠχῆς, τὰ δὲ τῆς φωνῆς	καὶ	τῆς πληγῆς μόνον. Γενομένου δὴ
[6, 4, 14]	ἦμεν ἐκεῖ ἄνθρωποι ἄλλοι ὄντες	καί	τινες καὶ θεοί, ψυχαὶ καθαραὶ
[6, 4, 4]	πανταχοῦ, φανερὸν ποιεῖ τὸ ἓν	καὶ	τὸ ἀμέριστον ὄντως τῆς φύσεως.
[6, 4, 9]	καθάπερ τὸ ἴνδαλμά τινος, οἷον	καὶ	τὸ ἀσθενέστερον φῶς, ἀποτεμνόμενον τοῦ
[6, 4, 11]	ᾖ τὸ ὄν, πάρεστιν αὐτῷ	καὶ	τὸ αὐτοῦ ἕν, καὶ τὸ
[6, 4, 14]	Ἆρα ἐκεῖνο ἢ τὸ πελάζον	καὶ	τὸ γινόμενον ἐν χρόνῳ; Ἢ
[6, 4, 12]	δὲ οὖς ἦν, οὕτω τοι	καὶ	τὸ δυνάμενον ψυχὴν ἔχειν ἕξει
[6, 4, 7]	πάντα τὸν ἔξωθεν ὄγκον ἐληλυθέναι,	καὶ	τὸ ἐκεῖ ἐνορώμενον ἐν τῷ
[6, 4, 13]	ἔσται. Εἰ οὖν τὸ διειλημμένον	καὶ	τὸ ἐκτεταμένον εἰς τόσον ἄλλου
[6, 4, 12]	ὄγκον οὐδὲ γὰρ ὄγκος ἦν	καὶ	τὸ ἐληλυθὸς δὲ οὐκ εἰς
[6, 4, 11]	αὐτῷ καὶ τὸ αὐτοῦ ἕν,	καὶ	τὸ ἓν ὂν αὖ ἐφ´
[6, 4, 3]	οὕτως ὡς ἐκείνων εἶναι. Διὸ	καὶ	τὸ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω λέγειν
[6, 4, 5]	ἐστὶν ἄπειρος ἡ τοιαύτη φύσις.	~Καὶ	τὸ μέγα αὐτῆς οὕτω ληπτέον,
[6, 4, 5]	τῆς ψυχῆς· οὕτω τὸ μέγα	καὶ	τὸ μεῖζον τοῦ σώματος. Μαρτυρεῖ
[6, 4, 5]	δὲ τῷ μεγάλῳ τῆς ψυχῆς	καὶ	τὸ μείζονος τοῦ ὄγκου γινομένου
[6, 4, 8]	δὲ ὡδί; Ἤδη γὰρ ἂν	καὶ	τὸ ὅθεν ὡρμήθη ἔχοι καὶ
[6, 4, 1]	τεθῆναι ἐν μέρει τοῦ παντός,	καὶ	τὸ ὅλον τοῦ παντὸς σῶμα
[6, 4, 11]	γὰρ δὴ τοῦ μὴ ὄντος.	Καὶ	τὸ ὂν δὲ τοῦ ἑνὸς
[6, 4, 4]	ψυχαὶ πολλαὶ καὶ νοῖ πολλοὶ	καὶ	τὸ ὂν καὶ τὰ ὄντα;
[6, 4, 4]	προϊόντος ἐξεύρηται εἰς εὐπορίαν· ἐπεὶ	καὶ	τὸ ὂν πολλὰ συγχωροῦμεν εἶναι
[6, 4, 2]	ἦν ἀποσπᾶσθαι αὐτὸ ἀφ´ ἑαυτοῦ,	καὶ	τὸ πανταχοῦ δὲ λέγεσθαι εἶναι
[6, 4, 2]	τὸ ὂν ἐν αἰσθητῷ θέμενοι	καὶ	τὸ πανταχοῦ ἐκεῖ τιθέμεθα, καὶ
[6, 4, 4]	ψυχαί; Ἢ καὶ ψυχαί· ἐπεὶ	καὶ	τὸ περὶ τὰ σώματα μεριστὸν
[6, 4, 3]	Τί οὖν, εἴ τις λέγοι	καὶ	τὸ σῶμα μεριζόμενον καὶ τὰ
[6, 4, 12]	μεμερισμένη, ἀλλὰ μία πανταχοῦ ὅλη·	καὶ	τὸ τῆς ὄψεως δέ, εἰ
[6, 4, 8]	καὶ τὸ ὅθεν ὡρμήθη ἔχοι	καὶ	τό τινος εἶναι. Λείπεται τοίνυν
[6, 4, 16]	κατὰ τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει.	Καὶ	τοίνυν αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα
[6, 4, 10]	ἄφθαρτον φήσουσι, τὰς δὲ ψυχὰς	καὶ	τὸν νοῦν φθαρτὰ ποιήσουσιν. Εἶτα
[6, 4, 2]	αἰσθητὸν ἀποροῦμεν, πῶς ἐν μεγάλῳ	καὶ	τοσούτῳ ἐκείνη ἡ φύσις ἐκτείνεται.
[6, 4, 3]	ἐκεῖνο μὴ ὅλως παρεῖναι, ἐπεὶ	καὶ	τότε οὐκ ἀποτέτμηται ἐκεῖνο τῆς
[6, 4, 10]	Οὐδὲ κυρίως ἡ τῆς εἰκόνος	καὶ	τοῦ ἰνδάλματος ποίησις οἷον ἐν
[6, 4, 15]	φωνῆς λόγον σημαινούσης τὰ μὲν	καὶ	τοῦ λόγου μετέσχε μετὰ τῆς
[6, 4, 2]	τι ληψόμενον— ἔξω γὰρ ἂν	καὶ	τοῦ παντὸς ἐγίνετο— περιθεῖν αὐτῷ
[6, 4, 10]	ἀρχετύπου, ἀφ´ οὗ ἡ εἰκών,	καὶ	τοῦ πυρὸς ἀπελθόντος τὴν θερμότητα
[6, 4, 13]	ἀλλ´ ἄπειρα ἐν αὐτῷ· ὥστε	καὶ	τοῦτο ἄπειρα σημεῖα ἔσται, εἴπερ
[6, 4, 15]	θορυβοῦν δέξασθαι τὸν ἄνωθεν λόγον,	καὶ	τοῦτό ἐστι πόλεως καὶ ἐκκλησίας
[6, 4, 12]	ψυχὴν καὶ ἐξ ἀφανοῦς αὖ	καὶ	τοῦτο ἔχει, ὅπερ ἦν καὶ
[6, 4, 8]	οὐχ οἷόν τε· σώματος γὰρ	καὶ	τοῦτο καὶ πρώτως πάθος καὶ
[6, 4, 12]	δηλονότι οὖσα ἐφ´ ἑαυτῆς πάρεστι	καὶ	τούτῳ. Εἰ δ´ οὖσα ἐφ´
[6, 4, 11]	δὴ τὰ πρῶτα καὶ δεύτερα	καὶ	τρίτα τάξει καὶ δυνάμει καὶ
[6, 4, 9]	οὐ μεμερισμένην, οἷον ἐν ἑνὶ	καὶ	τῷ αὐτῷ σώματι· εἰ δὲ
[6, 4, 4]	δύναμιν αὐτῶν δώσουσιν. Ἐφ´ ὧν	καὶ	τῶν δυνάμεων ἡ αὐτὴ ἀπορία
[6, 4, 11]	καὶ πάσας ἐπιστήμας μείζους τε	καὶ	ὑφιεμένας. Ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τοῦ
[6, 4, 15]	ἐν αὑτῷ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν	καὶ	φόβων κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ
[6, 4, 12]	τὰ δὲ τῆς ψυχῆς ἅτε	καὶ	φύσεως ὄντα τῆς ἑτέρας δεῖ
[6, 4, 12]	δὲ τῶν σωμάτων τῷ φωνοῦντι	καὶ	φωνήσοντι· καίτοι καὶ γενομένη ἐν
[6, 4, 7]	ἥλιος ἦν σώματος χωρὶς οὖσα	καὶ	φῶς παρεῖχεν, οὐκ ἂν ἐντεῦθεν
[6, 4, 7]	κρατουμένῳ διαιροῖ. Καίτοι κρατοῖ ἂν	καὶ	χεὶρ σῶμα ὅλον καὶ ξύλον
[6, 4, 6]	προσθήκαις. Εἶτα πῶς ἐν ποδὶ	καὶ	χειρὶ τὴν αὐτήν, τὴν δὲ
[6, 4, 4]	Ἆρ´ οὖν καὶ ψυχαί; Ἢ	καὶ	ψυχαί· ἐπεὶ καὶ τὸ περὶ
[6, 4, 4]	ὁμοῦ δὲ πᾶς. Ἆρ´ οὖν	καὶ	ψυχαί; Ἢ καὶ ψυχαί· ἐπεὶ
[6, 4, 4]	τὰ ὄντα καὶ νοῦς πολλοὺς	καὶ	ψυχὰς πολλάς, εἰ τὸ ὂν
[6, 4, 10]	μὴ αὐτίκα, ἀλλ´ οὖν παύεται	καὶ	ψύχεται τὸ σῶμα τὸ θερμανθὲν
[6, 4, 4]	ὡς ὁμοειδές, καὶ νοῦς εἷς	καὶ	ψυχὴ μία; Καίτοι ἄλλην μὲν
[6, 4, 16]	ἐκεῖ γενέσθαι καὶ μεταλαβεῖν ζωῆς	καὶ	ψυχῆς, καὶ ὅλως οὐ τοπικῶς
[6, 4, 13]	ὧδέ φησιν οὐκ ἐκταθεῖσαν ὧδε	καὶ	ὧδε γεγονέναι, ἀλλὰ τὸ ἐκταθὲν
[6, 4, 13]	τοῖς λεγομένοις, λέγει ὅτι ὧδε	καὶ	ὧδε, ὁ δὲ λόγος τὸ
[6, 4, 13]	ὁ δὲ λόγος τὸ ὧδε	καὶ	ὧδέ φησιν οὐκ ἐκταθεῖσαν ὧδε
[6, 4, 7]	σώματος ἀτενίσας εἴσῃ τὸ φῶς	καὶ	ὡδὶ αὐτός. Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ
[6, 4, 16]	τίς ἐστιν, οὐ πᾶσα, καίτοι	καὶ	ὧς πᾶσα τρόπον ἄλλον· οὐδενὶ
[6, 4, 16]	πᾶν καίειν δυνάμενον μικρόν τι	καίειν	ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν ἔχον τὴν
[6, 4, 16]	ὄν, οἷον εἰ πῦρ πᾶν	καίειν	δυνάμενον μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο
[6, 4, 16]	αὐτῆς οὐκέτι πρὸς τὸ ὅλον	καίπερ	τοῦ ὅλου οὔσης, ὥσπερ ἂν
[6, 4, 4]	νοῦς εἷς καὶ ψυχὴ μία;	Καίτοι	ἄλλην μὲν τοῦ παντός, τὰς
[6, 4, 12]	ἑαυτῷ καὶ ἔστιν ἐν ἑαυτῷ,	καίτοι	δοκοῦν ἐνταῦθα ἐλθεῖν. Πῶς γὰρ
[6, 4, 10]	ῥέοντα τὰ ἐξ αὐτῆς ποιήσουσι.	Καίτοι,	εἰ μένοι ἱδρυθεὶς ἥλιος ὁπουοῦν,
[6, 4, 6]	ἡ ὄψις τῇ ἀκοῇ λέγει,	καίτοι	ἔκριναν ἄμφω, ἀλλὰ ὁ λογισμὸς
[6, 4, 12]	καὶ πάντες ἐπλήσθησαν τῆς θέας	καίτοι	ἐναφωρισμένου τοῦ θεάματος κειμένου, ὅτι
[6, 4, 12]	σωμάτων τῷ φωνοῦντι καὶ φωνήσοντι·	καίτοι	καὶ γενομένη ἐν σώματι οὐδ´
[6, 4, 16]	μοῖρά τίς ἐστιν, οὐ πᾶσα,	καίτοι	καὶ ὧς πᾶσα τρόπον ἄλλον·
[6, 4, 7]	εἰς ἴσα τῷ κρατουμένῳ διαιροῖ.	Καίτοι	κρατοῖ ἂν καὶ χεὶρ σῶμα
[6, 4, 6]	ἄλλοις καὶ ἄλλοις πάθεσι γινόμενος·	καίτοι	οὐχ ὁ πάσχων αὐτός, ἀλλ´
[6, 4, 9]	αἱ δ´ ἄλλαι δυνάμεις μόνον·	καίτοι	οὐχ οἷόν τε, ὥσπερ οὐσίαν
[6, 4, 15]	γίνεται ὡς μὴ δέξασθαι πᾶσαν	καίτοι	παροῦσαν πᾶσαν, ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ,
[6, 4, 16]	δυνάμενον μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο	καίτοι	πᾶσαν ἔχον τὴν δύναμιν. Ἔστι
[6, 4, 9]	ἐνταῦθα ἔσονται. Ἀλλ´ εἰ μέρη,	κἀκεῖ	τὰ λοιπὰ μέρη. Εἰ δὲ
[6, 4, 16]	ἡμῶν καὶ ἐν ᾧ τόπῳ,	κἀκείνη	λέγεται ἐκεῖ. Ἀλλ´ οὐκ ὄντος
[6, 4, 9]	δὲ τοῦτο, οὗ εἰσιν αὗται,	κἀκεῖνο	ἀφ´ οὗ ἐγένοντο ἐκεῖ ἅμα
[6, 4, 7]	παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν κατὰ ταῦτα	κἀκεῖνο	διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις τὸ
[6, 4, 7]	ἡ χεὶρ φέρειν, ἡ δύναμις	κἀκεῖνο	κρατεῖ οὐ διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα
[6, 4, 7]	εἰς τὸ ἓν μᾶλλον ἀνάγειν,	κἀκεῖνο	οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς ταῦτα, ἀλλὰ
[6, 4, 14]	ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ δὲ	κακή;	Ἢ ἐξαρκεῖ καὶ ἑκάστῳ καὶ
[6, 4, 16]	ἡ φύσις οὐκ ἂν γένοιτο	κακὴ	καὶ οὗτος τρόπος ψυχῆς εἰς
[6, 4, 15]	κακία. Τοῦτο δὲ καὶ ἀνθρώπου	κακία	αὖ ἔχοντος δῆμον ἐν αὑτῷ
[6, 4, 15]	τοῦτό ἐστι πόλεως καὶ ἐκκλησίας	κακία.	Τοῦτο δὲ καὶ ἀνθρώπου κακία
[6, 4, 16]	διαστήμασι φύσεως τῆς τοιαύτης νόμῳ·	κακὸν	δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην κοινωνίαν
[6, 4, 15]	τις ἐξ ἀγαθοῦ ἑαυτοῦ καὶ	κακοῦ	ἑτέρου γεγενημένος. ~Ἀλλ´ εἰ ἐκείνη
[6, 4, 2]	ἔστι γὰρ ἐφ´ ἑαυτοῦ ἐκεῖνο,	κἄν	τι αὐτῷ ἐθέλῃ παρεῖναι. Ὅπου
[6, 4, 12]	αὐτοῦ οὐ μέρους {ὅλου} ἀλλὰ	κἂν	ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον
[6, 4, 10]	πυρὸς ποιήσει τὴν θερμότητα. Εἶτα	κἂν	εἰ μὴ αὐτίκα, ἀλλ´ οὖν
[6, 4, 8]	γὰρ σῶμα ἔχοντι τὸ πάσχειν	κἂν	κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο, καὶ
[6, 4, 16]	τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ τί; Ὅτι,	κἂν	μὴ τοῦδε ᾖ, ἀλλ´ οὖν
[6, 4, 4]	Ὁμοῦ γὰρ πᾶν τὸ ὄν,	κἂν	πολὺ οὕτως ᾖ· ἐὸν γὰρ
[6, 4, 8]	δεῖ αὐτὸ σὺν αὐτῷ εἶναι,	κἂν	τὰ πολλὰ αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ.
[6, 4, 15]	σώματος, καὶ τῇ οἷον γειτονείᾳ	καρπωσαμένου	τι ἴχνος ψυχῆς, οὐκ ἐκείνης
[6, 4, 3]	δ´ ἐκπεμφθείσας κατ´ ἄλλο καὶ	κατ´	ἄλλο ζῷον γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´
[6, 4, 3]	ἐν αὑτῷ, τὰς δ´ ἐκπεμφθείσας	κατ´	ἄλλο καὶ κατ´ ἄλλο ζῷον
[6, 4, 9]	μερισμῷ ἔσται ἀδυναμία. Ἔπειτα ἄλλη	κατ´	ἄλλο οὖσα οὐ καταλείψει συναίσθησιν.
[6, 4, 15]	εἰς ἐκεῖνον, ὅς ποτε ἦν,	κατ´	ἐκεῖνόν τε ζῇ καὶ ἔστιν
[6, 4, 14]	ἀκούσειε καὶ δέξαιτο, καὶ γένοιτο	κατ´	ἐνέργειαν ἀκοή τις ἔχουσα τὸ
[6, 4, 13]	ἕξει αὐτὸ ὅλον, ἕξει αὐτὸ	κατὰ	πᾶν ἑαυτοῦ. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ
[6, 4, 3]	σώματος, τὸ δὲ σῶμα πᾶν	κατὰ	πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο. Θαυμάζειν
[6, 4, 2]	ὡς παντὸς ὄντος τούτου, οὗ	κατὰ	πᾶν μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει ὅλου
[6, 4, 7]	ἀμέριστος οὖσα ἐν παντὶ ὡσαύτως	κατὰ	πᾶν μέρος εἴη; Εἰ δὲ
[6, 4, 4]	ἐκεῖ γενομένων, ὅσον ἐστὶ μεμερισμένα,	κατὰ	πᾶν μέρος ἐκείνης ἐμφανταζομένης τῆς
[6, 4, 1]	ποιότης, οἷον γλυκύτης ἢ χρόα,	κατὰ	πᾶν τὸ σῶμα, οὕτω καὶ
[6, 4, 7]	εἰπεῖν ὅθεν τὸ φῶς ἐπιλάμπει	κατὰ	πάντα τὸν ἀέρα εἰς τὸ
[6, 4, 8]	σῶμα ἔχοντι τὸ πάσχειν κἂν	κατὰ	συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο, καὶ ταύτῃ
[6, 4, 3]	τε εἶναι ἐν αὐτῷ πανταχοῦ,	κατὰ	συμβεβηκὸς δὲ καὶ ἄλλου. Μηδενὸς
[6, 4, 1]	καὶ ἐνταῦθα ζητήσειεν εὐλόγως, ὅπως	κατὰ	συμβεβηκὸς μεγεθύνεται. Οὐ γὰρ δή,
[6, 4, 3]	ἐκείνων εἶναι. Διὸ καὶ τὸ	κατὰ	συμβεβηκὸς οὕτω λέγειν συμπαραθεῖν τῷ
[6, 4, 1]	ἐκφεύγειν ποιεῖ τὴν ἀπορίαν τῷ	κατὰ	συμβεβηκὸς τὸ μέγεθος αὐτῇ διδόναι.
[6, 4, 5]	Καὶ μεῖζόν τι οὖσα ἢ	κατὰ	σώματος φύσιν ὀλίγον γ´ ἂν
[6, 4, 7]	ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν	κατὰ	ταῦτα κἀκεῖνο διειλῆφθαι, οἷον εἴ
[6, 4, 16]	κατά τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ	κατὰ	τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει. Καὶ
[6, 4, 16]	ἂν εἰ ἐπιστήμης ὅλης οὔσης	κατά	τι θεώρημα ὁ ἐπιστήμων ἐνεργεῖ·
[6, 4, 12]	εἴληπται, ἔχει δ´ οὖν ὁμοιότητα	κατά	τι· τὰ δὲ τῆς ψυχῆς
[6, 4, 16]	αὐτῷ ἦν τῷ ἐπιστήμονι οὐ	κατά	τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ κατὰ
[6, 4, 15]	τοῦ θείου ψυχὴ ἥσυχος ἦν	κατὰ	τὸ ἦθος τὸ ἑαυτῆς ἐφ´
[6, 4, 12]	ἑτέρως. ~Ὥσπερ δὲ φωνῆς οὔσης	κατὰ	τὸν ἀέρα πολλάκις καὶ λόγου
[6, 4, 12]	σώματι οὐδ´ ὧς ἀπέστη τοῦ	κατὰ	τὸν φωνοῦντα εἶναι, ὅστις φωνῶν
[6, 4, 11]	δυνάμενον παρεῖναι, καὶ καθόσον δύναται	κατὰ	τοσοῦτον αὐτῷ οὐ τόπῳ παρεῖναι,
[6, 4, 15]	τοῦ λόγου μετέσχε μετὰ τῆς	κατὰ	φωνὴν ἠχῆς, τὰ δὲ τῆς
[6, 4, 7]	σωματικὸν τῆς χειρὸς ὑποθεῖτο ἀφῃρῆσθαι,	καταλείποι	δὲ τὴν δύναμιν τὴν αὐτὴν
[6, 4, 9]	ἔπειτα πῶς ἦλθον ἀποτμηθεῖσαι καὶ	καταλείπουσαι;	Εἰ γὰρ δὴ καὶ κατέλιπον,
[6, 4, 9]	ἄλλη κατ´ ἄλλο οὖσα οὐ	καταλείψει	συναίσθησιν. Ἔπειτα δέ, {εἰ} καθάπερ
[6, 4, 5]	ῥεύσειεν ἔχει· τὸ γὰρ πᾶν	κατείληφε,	μᾶλλον δὲ αὕτη ἐστὶ τὸ
[6, 4, 7]	ἐν τῷ μικρῷ ὄγκῳ φῶς	κατειληφέναι	τὸ ἔξω; Ἐπειδὴ τοίνυν οὐ
[6, 4, 16]	τοιαύτης κοινωνίας. Ὥστε τὸ μὲν	κατελθεῖν	τὸ ἐν σώματι γενέσθαι, ὥς
[6, 4, 9]	καταλείπουσαι; Εἰ γὰρ δὴ καὶ	κατέλιπον,	δηλονότι κατέλιπόν που ἰοῦσαι. Εἶτα
[6, 4, 9]	γὰρ δὴ καὶ κατέλιπον, δηλονότι	κατέλιπόν	που ἰοῦσαι. Εἶτα πότερα ἔτι
[6, 4, 15]	φρονοῦντος ἥκῃ εἰς αὐτοὺς λόγος,	κατέστη	εἰς τάξιν μετρίαν τὸ πλῆθος,
[6, 4, 5]	ἔλαττον. Οὔτε γὰρ τὸ ἔλαττον	κατηγορητέον,	οὐδὲ παραθετέον ὄγκον πρὸς ἄογκον
[6, 4, 2]	συνέχοντος, τὴν τοῦ ὀνόματος ἀφεὶς	κατηγορίαν	τῇ διανοίᾳ τὸ λεγόμενον λαμβανέτω.
[6, 4, 10]	ποίησις οἷον ἐν ὕδασι καὶ	κατόπτροις	ἢ ἐν σκιαῖς ἐνταῦθα ὑφίσταταί
[6, 4, 12]	προητοίμαστο, ὥστε μέρος αὐτῆς ὡδὶ	κείμενον	εἰς τοῦτο ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ
[6, 4, 7]	τῇ διανοίᾳ ὅπου πρότερον ἦν	κείμενον,	καὶ οὔτε ἔτι ἐρεῖς ὅθεν
[6, 4, 7]	οὐκ ἄμοιρον τοῦ αὐτοῦ πολλαχῇ	κείμενον.	Οὐ γὰρ ἐκεῖνο ὀρθῶς ἔχει
[6, 4, 12]	θέας καίτοι ἐναφωρισμένου τοῦ θεάματος	κειμένου,	ὅτι ὁ μὲν ὀφθαλμός, ὁ
[6, 4, 15]	μετρίαν τὸ πλῆθος, καὶ οὐ	κεκράτηκε	τὸ χεῖρον· εἰ δὲ μή,
[6, 4, 6]	Εἶτα οὐδ´ αὐτὴ ἡ κρίνασα	κέκρικα»	λέγει, ἀλλ´ ἔκρινε μόνον· ἐπεὶ
[6, 4, 2]	πρότερον ἦν τῆς φύσεως τοῦ	κενοῦ	καὶ ἔτι ἐστίν, ἀλλὰ τῷ
[6, 4, 15]	παρόντος δὲ καὶ σώματος οὐ	κενοῦ	οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου, ὃ ἔκειτο
[6, 4, 7]	δὴ φωτεινὸν μικρὸν ὄγκον οἷον	κέντρον	ποιησάμενος μεῖζόν τι περιθείης σφαιρικὸν
[6, 4, 6]	καὶ ἀλγηδόνα τὴν περὶ τὴν	κεφαλήν.	Διὰ τί οὖν οὐ συναισθάνεται
[6, 4, 11]	ὂν δὲ τοῦ ἑνὸς οὐ	κεχωρισμένου,	καὶ ὅπου ἂν ᾖ τὸ
[6, 4, 2]	ἄνευ ἐκείνου οὔτε μένειν οὔτε	κινεῖσθαι.	Καὶ γὰρ εἰ μὴ ὡς
[6, 4, 15]	ἔξω, πρῶτον αὐτὸ εἰς τὸ	κοινὸν	τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ τὴν
[6, 4, 16]	κακὸν δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην	κοινωνίαν	καὶ ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ
[6, 4, 16]	τάξιν δὲ εἶναι τῆς τοιαύτης	κοινωνίας	τοῖς τοῦδε τοῦ παντὸς μέρεσι,
[6, 4, 16]	ἀλλ´ ὅστις τρόπος τῆς τοιαύτης	κοινωνίας.	Ὥστε τὸ μὲν κατελθεῖν τὸ
[6, 4, 12]	ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον	κόσμον,	ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως ἄρα,
[6, 4, 12]	ζωῆς κόσμῳ, ἦν δὲ ὁ	κόσμος	ὁ τῆς ζωῆς ἐφ´ ἑαυτοῦ,
[6, 4, 16]	τοίνυν αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα	κόσμου	νοητοῦ καὶ ἐν τῷ ὅλῳ
[6, 4, 12]	ἐγένετο ἐν τῷ τῆς ζωῆς	κόσμῳ,	ἦν δὲ ὁ κόσμος ὁ
[6, 4, 7]	χεὶρ φέρειν, ἡ δύναμις κἀκεῖνο	κρατεῖ	οὐ διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα μέρη,
[6, 4, 15]	τὸ χεῖρον· εἰ δὲ μή,	κρατεῖ	τὸ χεῖρον ἡσυχίαν ἄγοντος τοῦ
[6, 4, 15]	ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων	κρατησάντων	συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ τοιούτου ἀνθρώπου
[6, 4, 7]	ἴσα τῷ κρατουμένῳ διαιροῖ. Καίτοι	κρατοῖ	ἂν καὶ χεὶρ σῶμα ὅλον
[6, 4, 7]	οὐ τῷ τοῦ αἰωρουμένου καὶ	κρατουμένου	σώματος. Καὶ εἰ προσθείης δὲ
[6, 4, 7]	καὶ συνέχον εἰς ἴσα τῷ	κρατουμένῳ	διαιροῖ. Καίτοι κρατοῖ ἂν καὶ
[6, 4, 7]	δὲ ὅμως εἰς ἴσα τῷ	κρατουμένῳ	ἐν τῇ χειρί, καθόσον ἐφάπτεται
[6, 4, 7]	Καὶ εἰ προσθείης δὲ τῷ	κρατουμένῳ	σώματι μῆκος ἄλλο καὶ δύναιτο
[6, 4, 7]	διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις τὸ	κρατοῦν	καὶ συνέχον εἰς ἴσα τῷ
[6, 4, 7]	καὶ ἐπὶ πᾶν μὲν τὸ	κρατοῦν,	οὐ διείληπται δὲ ὅμως εἰς
[6, 4, 6]	ἡ ἑτέρα τὸ τῆς ἑτέρας	κρίμα;	Ἢ ὅτι κρίσις ἐστίν, ἀλλ´
[6, 4, 6]	λογισμὸς εἶδε τὸ ἐν ἑτέρῳ	κρίμα	καὶ σύνεσιν ἔσχεν ἑτέρου πάθους.
[6, 4, 6]	πάθος. Εἶτα οὐδ´ αὐτὴ ἡ	κρίνασα	κέκρικα» λέγει, ἀλλ´ ἔκρινε μόνον·
[6, 4, 6]	εἰ αὐτὸς ἡμῶν καὶ ἡδονὴν	κρίνει	τὴν περὶ τὸν δάκτυλον καὶ
[6, 4, 6]	εἶναι. Ἄλλα οὖν ἐστι τὰ	κρινόμενα,	οὐ τὸ κρῖνον· ὁ δὲ
[6, 4, 6]	ἐστι τὰ κρινόμενα, οὐ τὸ	κρῖνον·	ὁ δὲ κρίνων ὁ αὐτὸς
[6, 4, 6]	οὐ τὸ κρῖνον· ὁ δὲ	κρίνων	ὁ αὐτὸς δικαστὴς ἐν ἄλλοις
[6, 4, 6]	τῆς ἑτέρας κρίμα; Ἢ ὅτι	κρίσις	ἐστίν, ἀλλ´ οὐ πάθος. Εἶτα
[6, 4, 15]	ῥέον τε αὐτὸ καὶ πληγαῖς	κρουόμενον	ταῖς ἔξω, πρῶτον αὐτὸ εἰς
[6, 4, 10]	ποιεῖν τὴν τοιαύτην εἰκόνα. Οὐδὲ	κυρίως	ἡ τῆς εἰκόνος καὶ τοῦ
[6, 4, 10]	ὑφίσταταί τε παρὰ τοῦ προτέρου	κυρίως	καὶ γίνεται ἀπ´ αὐτοῦ καὶ
[6, 4, 11]	διαφοραῖς, οὐ τόποις. Οὐδὲν γὰρ	κωλύει	ὁμοῦ εἶναι τὰ διάφορα, οἷον
[6, 4, 4]	γὰρ ἡ μία ἡ ὅλη	κωλύει	τὰς πολλὰς ἐν αὐτῇ εἶναι,