HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, III, livre VIII

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ς = 50 formes différentes pour 57 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[3, 8, 9]   ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως

[3, 8, 9]   ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ

[3, 8, 2]   γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς

[3, 8, 9]   ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ σημῆναι, ὅπως οἷόν τε, τῷ ἐν

[3, 8, 4]   ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ

[3, 8, 4]   καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί

[3, 8, 6]   τί ἂν ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον.

[3, 8, 4]   τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί

[3, 8, 10]   ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς οἷον ἐν

[3, 8, 11]   καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ

[3, 8, 4]   ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν

[3, 8, 3]   δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ

[3, 8, 3]   λέγω δ᾽ ἐκ λόγου τὸ σκοπεῖσθαι περὶ τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ

[3, 8, 11]   κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος

[3, 8, 8]   τῶν ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν σπευδόντων, ἐπὶ τούτου δηλονότι ἤδη ἓν

[3, 8, 7]   δὲ ἰδόντων καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα μὲν οὕτω. Τῆς δὲ

[3, 8, 1]   παῖς εἴτε ἀνὴρ παίζει ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν,

[3, 8, 1]   δὴ τὴν πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι

[3, 8, 1]   ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν

[3, 8, 8]   τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς τὸ αὐτὸ τῷ

[3, 8, 6]   ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ τὸ παρ᾽

[3, 8, 6]   γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ σπουδαστέον εἰς ἓν τῷ γνωσθέντι ἔρχεται.

[3, 8, 1]   πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ

[3, 8, 4]   αὖ ἔτι πρὸς τὸ κάτω, στᾶσα δὲ ἐν ὧι ἔστιν, ἐν

[3, 8, 6]   ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει· ἡ δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ.

[3, 8, 4]   ὧι ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει

[3, 8, 9]   αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον ἔχειν ἔχεις

[3, 8, 9]   ἀνθρώπους ἐν ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου στήσας οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν

[3, 8, 8]   τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ σωρός

[3, 8, 8]   οὐ νῶν, καὶ σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων τὸ γενέσθαι νοῦς

[3, 8, 2]   οὔτε τι ὄργανον ἐπακτὸν ἢ σύμφυτον, ὕλης δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς

[3, 8, 4]   ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι·

[3, 8, 9]   οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν

[3, 8, 4]   τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει

[3, 8, 4]   συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς

[3, 8, 9]   Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ

[3, 8, 9]   Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ οὖν μήτε

[3, 8, 9]   νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται.

[3, 8, 2]   τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα

[3, 8, 10]   ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ

[3, 8, 4]   στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽

[3, 8, 4]   ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις τὴν

[3, 8, 4]   χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται σύνεσίν τινα ἢ αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι,

[3, 8, 9]   Εἰ μὲν οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον ἔσται τῶν πάντων· εἰ

[3, 8, 8]   ὁ ἐξ οὗ, ὅτι μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν

[3, 8, 4]   Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ

[3, 8, 4]   οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα

[3, 8, 11]   γὰρ καὶ ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ

[3, 8, 10]   καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν

[3, 8, 2]   οἷς ποιοῦσιν. Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς καὶ ἐπὶ τῶν τὰς

[3, 8, 10]   πρὶν ἄλλον ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας ἔτι, ἤδη δὲ οἷον ἑκάστους

[3, 8, 10]   συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς

[3, 8, 3]   μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ

[3, 8, 8]   κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ

[3, 8, 2]   χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται

[3, 8, 4]   θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι

[3, 8, 8]   συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων τὸ

Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 9]	ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ	σαφὲς	ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως
[3, 8, 9]	ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε τί	σεμνόν;	Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ
[3, 8, 2]	γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ	σημεῖον	οὐ μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς
[3, 8, 9]	ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ	σημῆναι,	ὅπως οἷόν τε, τῷ ἐν
[3, 8, 4]	ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν	σιωπῇ,	ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ
[3, 8, 4]	καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ	σιωπῶ	καὶ οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί
[3, 8, 6]	τί ἂν ἄλλο ἢ λόγος	σιωπῶν	εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον.
[3, 8, 4]	τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν	σιωπώσης,	καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί
[3, 8, 10]	ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ	σκεδασθείσης	περὶ πᾶν αὐτῆς οἷον ἐν
[3, 8, 11]	καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος	σκιὰ	καὶ εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ
[3, 8, 4]	ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν,	σκιὰν	θεωρίας καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν
[3, 8, 3]	δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ	σκοπεῖσθαί	ἐστι τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ
[3, 8, 3]	λέγω δ᾽ ἐκ λόγου τὸ	σκοπεῖσθαι	περὶ τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ
[3, 8, 11]	κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ	σκοτεινὸν	μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος
[3, 8, 8]	τῶν ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν	σπευδόντων,	ἐπὶ τούτου δηλονότι ἤδη ἓν
[3, 8, 7]	δὲ ἰδόντων καὶ πρὸς εἶδος	σπευδόντων.	~Ταῦτα μὲν οὕτω. Τῆς δὲ
[3, 8, 1]	παῖς εἴτε ἀνὴρ παίζει ἢ	σπουδάζει,	θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν,
[3, 8, 1]	δὴ τὴν πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν	σπουδάζειν	εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι
[3, 8, 1]	ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ	σπουδάζειν,	καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν
[3, 8, 8]	τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ τῆς	σπουδαίας	ψυχῆς πρὸς τὸ αὐτὸ τῷ
[3, 8, 6]	ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ	σπουδαῖος	λελόγισται ἤδη καὶ τὸ παρ᾽
[3, 8, 6]	γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ	σπουδαστέον	εἰς ἓν τῷ γνωσθέντι ἔρχεται.
[3, 8, 1]	πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν	σπουδὴν	ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ
[3, 8, 4]	αὖ ἔτι πρὸς τὸ κάτω,	στᾶσα	δὲ ἐν ὧι ἔστιν, ἐν
[3, 8, 6]	ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει· ἡ δὲ	στᾶσα	ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ.
[3, 8, 4]	ὧι ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς	στάσει	καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει
[3, 8, 9]	αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν	στήσας	ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον ἔχειν ἔχεις
[3, 8, 9]	ἀνθρώπους ἐν ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου	στήσας	οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν
[3, 8, 8]	τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ	συγκείσεται	ἐξ οὐ νῶν, καὶ σωρός
[3, 8, 8]	οὐ νῶν, καὶ σωρός τις	συμφορητὸς	ἔσται ἀναμένων τὸ γενέσθαι νοῦς
[3, 8, 2]	οὔτε τι ὄργανον ἐπακτὸν ἢ	σύμφυτον,	ὕλης δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς
[3, 8, 4]	ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ	σὺν	αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι·
[3, 8, 9]	οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ	σὺν	αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν
[3, 8, 4]	τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον	συναισθήσει,	τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει
[3, 8, 4]	συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ	συναισθήσει	τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς
[3, 8, 9]	Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ	συνέζευκται	τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ
[3, 8, 9]	Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν	συνέζευκτο	τῷ νῷ. Εἰ οὖν μήτε
[3, 8, 9]	νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ	συνεζεῦχθαι	τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται.
[3, 8, 2]	τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ	συνεῖναι,	ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα
[3, 8, 10]	ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ	συνείς,	συνορῶν δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ
[3, 8, 4]	στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ	συνέσει	ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽
[3, 8, 4]	ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν	σύνεσιν,	ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις τὴν
[3, 8, 4]	χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται	σύνεσίν	τινα ἢ αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι,
[3, 8, 9]	Εἰ μὲν οὖν ὁμοῦ πάντα	συνηθροισμένα,	ὕστερον ἔσται τῶν πάντων· εἰ
[3, 8, 8]	ὁ ἐξ οὗ, ὅτι μὴ	σύνθεσις	ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν
[3, 8, 4]	Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ	συνιέναι	καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ
[3, 8, 4]	οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν	συνιέναι;	Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα
[3, 8, 11]	γὰρ καὶ ἐν τούτῳ καὶ	σύννευσις	πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ
[3, 8, 10]	καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος	συννόει	μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν
[3, 8, 2]	οἷς ποιοῦσιν. Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν	συννοοῦντας,	ὡς καὶ ἐπὶ τῶν τὰς
[3, 8, 10]	πρὶν ἄλλον ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ	συνόντας	ἔτι, ἤδη δὲ οἷον ἑκάστους
[3, 8, 10]	συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς,	συνορῶν	δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς
[3, 8, 3]	μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ	συνὼν	τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ
[3, 8, 8]	κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ	σχῆμα	καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ
[3, 8, 2]	χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ	σχήματα	ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται
[3, 8, 4]	θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ τῶν	σωμάτων	γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι
[3, 8, 8]	συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ	σωρός	τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων τὸ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/05/2010