HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, III, livre VIII

Liste des contextes (ordre alphabétique)

κ = 52 formes différentes pour 371 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[3, 8, 9]   καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον μὲν

[3, 8, 9]   καὶ τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο

[3, 8, 2]   δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς ποιήσει, καθ᾽ ἣν ἐνειδοποιεῖ, παντί που δῆλον.

[3, 8, 2]   δεῖ τι ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν

[3, 8, 1]   γεννῶσαν γῆν, καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς κατὰ

[3, 8, 11]   ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων

[3, 8, 11]   καὶ πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ

[3, 8, 4]   ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις τὴν καθύπνου τῇ ἐγρηγορότος προσεικάσειε. Θεωροῦσα γὰρ

[3, 8, 1]   θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ ἔχει καὶ ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν ποιεῖ,

[3, 8, 11]   ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς

[3, 8, 6]   δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι· τοῦτο δὲ

[3, 8, 9]   ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ ἂν καὶ ἀδιαρθρώτως ἔχοι ἔκ τινος ἄλλου

[3, 8, 8]   καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων

[3, 8, 11]   ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων, {ἐκεῖ{ νος} δὲ

[3, 8, 7]   δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας. Καὶ αἱ ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε

[3, 8, 7]   γνῶσιν καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς

[3, 8, 7]   ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων

[3, 8, 7]   ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ

[3, 8, 7]   τὰ δὲ γνώσει ἢ δόξῃ, καὶ αἱ πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν

[3, 8, 4]   ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν

[3, 8, 8]   ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ

[3, 8, 8]   ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι

[3, 8, 11]   οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν

[3, 8, 8]   οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως δὲ ὁ νοῦς οὐχ

[3, 8, 1]   βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα καὶ τὴν ἐν

[3, 8, 1]   ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν φασι καὶ ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε ἐν

[3, 8, 4]   θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ· ἐπεὶ καὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ

[3, 8, 9]   ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους ἐν ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου

[3, 8, 8]   γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως καί, εἴ τι

[3, 8, 9]   εἰ λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ

[3, 8, 8]   ἐκ τῆς φύσεως ἐπὶ ψυχὴν καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ

[3, 8, 6]   καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις

[3, 8, 9]   μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον· καὶ ἀριθμὸς δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ

[3, 8, 9]   ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ

[3, 8, 9]   ἀρχὴ διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ καὶ τῶν πάντων.

[3, 8, 9]   οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν καὶ αὖ οὐ πᾶσαν. Τί οὖν

[3, 8, 11]   πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν

[3, 8, 7]   ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων ἐκείνων καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν αἰσθήσει

[3, 8, 6]   τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ

[3, 8, 1]   ἐπ᾽ ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ καὶ αὕτη ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ

[3, 8, 6]   ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ οἷον

[3, 8, 9]   τῶν πάντων· εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ

[3, 8, 8]   τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα καὶ αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ

[3, 8, 4]   νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ

[3, 8, 4]   μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ

[3, 8, 3]   καὶ ἡ φύσις. Ἆρά γε καὶ αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως μὲν

[3, 8, 3]   τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει

[3, 8, 3]   μὲν ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς;

[3, 8, 2]   ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν ἔχων

[3, 8, 2]   τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν

[3, 8, 11]   ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα καὶ αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς δὴ

[3, 8, 10]   τὸ εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν

[3, 8, 2]   {ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ καὶ βλέποντες ὠιήθησαν τὴν τῆς φύσεως

[3, 8, 9]   καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ ἢ νοοῦν ἔσται

[3, 8, 6]   λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ γὰρ αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ

[3, 8, 9]   τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν λέγομεν. Καὶ γὰρ αὖ τῆς γνώσεως διὰ

[3, 8, 2]   ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι

[3, 8, 4]   καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας

[3, 8, 5]   καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ γὰρ οὐκ ἔχει πέρας ἡ

[3, 8, 1]   πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα καὶ γεννώμενα ἐπὶ τὴν τῆς θεωρίας

[3, 8, 8]   ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν ἄνω,

[3, 8, 1]   λέγωμεν περί τε γῆς αὐτῆς καὶ δένδρων καὶ ὅλως φυτῶν τίς

[3, 8, 2]   ἢ ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα,

[3, 8, 11]   γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν

[3, 8, 3]   μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει, καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ

[3, 8, 4]   οὐ δυνάμενοι τὸ θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι

[3, 8, 5]   θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ καὶ διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ

[3, 8, 6]   προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται, καὶ διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν

[3, 8, 6]   μὲν οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ προχειρίζεται

[3, 8, 9]   Εἴπερ οὖν καὶ ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς

[3, 8, 10]   ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ

[3, 8, 3]   ζωή τις οὖσα καὶ λόγος καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ

[3, 8, 9]   οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ

[3, 8, 11]   κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς

[3, 8, 8]   πάντων. Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως καί, εἴ τι ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ

[3, 8, 4]   ἀλλὰ τῷ εἶναι θεωρία ποιησάσης. ~Καὶ εἴ τις δὲ αὐτὴν ἔροιτο

[3, 8, 7]   ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις

[3, 8, 2]   εἶναι καὶ οὐκ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους· τί γὰρ δεῖ αὐτῇ

[3, 8, 1]   μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν καὶ εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν

[3, 8, 11]   ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι

[3, 8, 9]   Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ

[3, 8, 8]   τοιοῦτον οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ τὸ

[3, 8, 8]   οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽

[3, 8, 1]   εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι καὶ εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ

[3, 8, 4]   θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται σύνεσίν τινα

[3, 8, 5]   πρὸς τὸ ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ

[3, 8, 6]   ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα

[3, 8, 3]   ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων καί ἐστι

[3, 8, 11]   οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι

[3, 8, 5]   πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό.

[3, 8, 2]   μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς τοὺς λόγους

[3, 8, 11]   τοίνυν οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις γὰρ καὶ ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς

[3, 8, 8]   τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν

[3, 8, 11]   τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου

[3, 8, 8]   ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ

[3, 8, 2]   καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν τὴν οὐ

[3, 8, 8]   ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος, καὶ ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα ἔχειν θέλων

[3, 8, 3]   μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία· καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ μὲν

[3, 8, 8]   γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς

[3, 8, 2]   Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς καὶ ἐπὶ τῶν τὰς τέχνας τὰς

[3, 8, 8]   ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον

[3, 8, 1]   σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς

[3, 8, 3]   αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις.

[3, 8, 3]   ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων καί ἐστι λόγος, εἴη ἂν αὐτὸς

[3, 8, 7]   οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι, καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ

[3, 8, 7]   αἰσθήσεις, αἷς τέλος ἡ γνῶσις, καὶ ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις

[3, 8, 7]   καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ ἔτι πρότερον αἱ αἰσθήσεις, αἷς

[3, 8, 10]   ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν. Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι ἕν,

[3, 8, 11]   μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων,

[3, 8, 11]   φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ τὸν

[3, 8, 8]   Νόησις οὖν ἡ πρώτη ζωὴ καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ

[3, 8, 9]   ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν καὶ ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι

[3, 8, 8]   ἀλλὰ ἄλλη ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ καὶ ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη

[3, 8, 8]   τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ

[3, 8, 10]   ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης. Διὸ καὶ ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν.

[3, 8, 10]   τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ

[3, 8, 4]   γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας καὶ ἡ γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων

[3, 8, 5]   τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς

[3, 8, 8]   καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ ἡ ἐσχάτη ζωὴ ἐσχάτη νόησις.

[3, 8, 7]   τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ

[3, 8, 6]   καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ ἡ θεωρία ἡ ἐν τῷ

[3, 8, 6]   ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς

[3, 8, 8]   νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ καὶ ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα

[3, 8, 11]   τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη

[3, 8, 11]   ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ καὶ ἡ οἷον τελείωσις, τῇ δὲ

[3, 8, 11]   ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς· ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν

[3, 8, 3]   ὁ δ᾽ ἐν τῇ φύσει καὶ ἡ φύσις. Ἆρά γε καὶ

[3, 8, 1]   ἐν τῷ παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι

[3, 8, 1]   τὰ αὐτῶν γενήσεται. Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ παρόντι

[3, 8, 6]   μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει καὶ οὐδὲν ζητεῖ

[3, 8, 10]   οὖσα, ἀλλ᾽ ἀρχὴ τῆς πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα,

[3, 8, 10]   πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα, πῶς τὸ πλῆθος τῆς

[3, 8, 4]   καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς

[3, 8, 1]   φύσιν ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ

[3, 8, 4]   αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία ἄψοφος,

[3, 8, 3]   γάρ. Τῷ οὖν εἶναι θεωρία καὶ θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ

[3, 8, 3]   τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία καὶ θεώρημα, λόγος γάρ. Τῷ οὖν

[3, 8, 5]   οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν}

[3, 8, 7]   ἀπὸ θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως μιμήματα

[3, 8, 6]   ~Ἡ ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας καὶ θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς πράττουσιν

[3, 8, 3]   ἔστι μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας καὶ θεωρήσαντός τινος. Πῶς δὲ αὕτη

[3, 8, 4]   αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία ἄψοφος, ἀμυδροτέρα δέ. Ἑτέρα

[3, 8, 5]   ἕνεκα πράττουσιν. Ἦν δὲ θεώρημα καὶ θεωρία ἐκεῖνο. ~Ἡ ἄρα πρᾶξις

[3, 8, 7]   ὡς ἀληθῶς ὄντα ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία, καὶ τὰ ἐξ ἐκείνων

[3, 8, 3]   ὁ μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ

[3, 8, 5]   αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ

[3, 8, 6]   ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ

[3, 8, 4]   παίδων, οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις καὶ θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς

[3, 8, 0]   ~Περὶ φύσεως καὶ θεωρίας καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες

[3, 8, 4]   πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι. Τί

[3, 8, 9]   πάντων, ἵνα γεννήσῃ τὰ πάντα, καὶ ἵνα μὴ πλῆθος ἦ, ἀλλὰ

[3, 8, 6]   προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει οἷον

[3, 8, 11]   αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον

[3, 8, 8]   σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ

[3, 8, 1]   ἢ τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι. Καὶ κινδυνεύει, εἴτε τις παῖς εἴτε

[3, 8, 2]   δὲ ἄλλη παρὰ τὸν λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν

[3, 8, 11]   κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ

[3, 8, 11]   κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς

[3, 8, 4]   εἰ τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν καὶ λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν

[3, 8, 3]   τί οὖν ζωή τις οὖσα καὶ λόγος καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽

[3, 8, 3]   οὖν εἶναι θεωρία καὶ θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ ποιεῖ ἧι

[3, 8, 4]   εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι

[3, 8, 7]   ποιεῖν εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον

[3, 8, 6]   ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ

[3, 8, 9]   εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους

[3, 8, 5]   Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν

[3, 8, 4]   σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς

[3, 8, 4]   τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ

[3, 8, 2]   μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται

[3, 8, 11]   καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν ἐστι

[3, 8, 8]   Εἰ οὖν ζήσεταί τι θεώρημα καὶ νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν εἶναι οὐ

[3, 8, 11]   οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν καὶ νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει.

[3, 8, 8]   οὖν ζωὴ τοῦ γένους τούτου καὶ νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς μὲν ἴσως

[3, 8, 9]   ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα, ὥστε δύο ἅμα.

[3, 8, 11]   τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ

[3, 8, 2]   Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος· εἰ δέ τι

[3, 8, 2]   δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος

[3, 8, 7]   εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν

[3, 8, 7]   τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι. Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων καὶ

[3, 8, 4]   εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν παίδων, οἳ

[3, 8, 9]   τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν,

[3, 8, 7]   θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ

[3, 8, 9]   νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν καὶ οἷον ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς εἰς

[3, 8, 6]   τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος, καὶ οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ

[3, 8, 6]   καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο.

[3, 8, 4]   ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ

[3, 8, 7]   ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα τῶν

[3, 8, 1]   τε γῆς αὐτῆς καὶ δένδρων καὶ ὅλως φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ

[3, 8, 3]   τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ

[3, 8, 6]   τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω κεῖται. Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα

[3, 8, 7]   τέλος ἅπασιν ἡ ἀρχή. Ἐπεὶ καί, ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ

[3, 8, 8]   ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ

[3, 8, 5]   ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ καὶ οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα

[3, 8, 10]   διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς

[3, 8, 10]   ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ

[3, 8, 9]   ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν

[3, 8, 6]   Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ

[3, 8, 4]   αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν

[3, 8, 2]   γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι καὶ οὐκ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους·

[3, 8, 5]   ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ πανταχοῦ φθάνει καὶ οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα

[3, 8, 10]   ζωῆς ἐξ οὐ πλήθους ἦν, καὶ οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ

[3, 8, 4]   εἶδεν ὡς οἷόν τε αὐτῇ καὶ οὐκέτι ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα

[3, 8, 2]   ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ

[3, 8, 9]   τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα,

[3, 8, 3]   τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν ποιῶν καὶ οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν

[3, 8, 9]   ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ

[3, 8, 9]   διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ

[3, 8, 5]   τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω καὶ οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς

[3, 8, 11]   ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις τις καὶ ὄψις ὁρῶσα, δύναμις ἔσται εἰς

[3, 8, 9]   ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ ὁλοσχερῶς

[3, 8, 8]   τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ πάντα· εἰ δὲ μή, ἕξει

[3, 8, 6]   ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν οὖν

[3, 8, 1]   καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον οἷόν

[3, 8, 1]   παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν

[3, 8, 2]   ἢ τίς μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ

[3, 8, 8]   καὶ πᾶς· πᾶς δὲ ὢν καὶ πάντων. Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα

[3, 8, 8]   Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ

[3, 8, 11]   Τοῦ δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ

[3, 8, 11]   παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον. Πάντως

[3, 8, 9]   ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ τι καὶ παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ· ἢ οὐκ

[3, 8, 6]   μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον

[3, 8, 8]   οὐχ ἑνός τινος νοῦς, ἀλλὰ καὶ πᾶς· πᾶς δὲ ὢν καὶ

[3, 8, 8]   Πῶς οὖν νοήσεις; Ὅτι λόγοι. Καὶ πᾶσα ζωὴ νόησίς τις, ἀλλὰ

[3, 8, 10]   ἂν νοῦς ζωὴ ἡ πρώτη καὶ πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν

[3, 8, 2]   τὴν οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ δὴ

[3, 8, 8]   γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ

[3, 8, 10]   ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν

[3, 8, 3]   καὶ θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ ποιεῖ ἧι ταῦτά ἐστιν. Ἡ

[3, 8, 3]   καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ

[3, 8, 11]   νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν.

[3, 8, 9]   νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ

[3, 8, 7]   ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι

[3, 8, 1]   μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν

[3, 8, 11]   νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ

[3, 8, 6]   οὐ μόνον τῶν ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω.

[3, 8, 7]   Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα μὲν

[3, 8, 6]   γὰρ οὗτος πρὸς τὸ ἓν καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον

[3, 8, 6]   οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε

[3, 8, 8]   ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη ζωὴ καὶ πρῶτος νοῦς

[3, 8, 8]   ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη ζωὴ καὶ πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις οὖν

[3, 8, 1]   τὴν τῆς θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν, καὶ πῶς ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν

[3, 8, 1]   θεωρίαν ποιεῖ, ἣν οὐκ ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε

[3, 8, 1]   φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ θεωρία, καὶ πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα

[3, 8, 9]   καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες,

[3, 8, 2]   ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ ἐν

[3, 8, 8]   ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ

[3, 8, 4]   αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα

[3, 8, 4]   οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν

[3, 8, 2]   ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ

[3, 8, 11]   Ἔφεσις γὰρ καὶ ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ.

[3, 8, 8]   γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια

[3, 8, 2]   μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ

[3, 8, 8]   καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων

[3, 8, 7]   τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι ὄντων καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἐφίεσθαι τούτου,

[3, 8, 11]   Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν

[3, 8, 7]   ὄντα ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία, καὶ τὰ ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων

[3, 8, 1]   ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ

[3, 8, 8]   περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ

[3, 8, 9]   τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν καὶ τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽

[3, 8, 9]   εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ ἔσται.

[3, 8, 9]   πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽

[3, 8, 4]   ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ

[3, 8, 11]   τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται καὶ τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ

[3, 8, 6]   γὰρ πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ

[3, 8, 1]   ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα καὶ τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ

[3, 8, 4]   Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν καὶ τὴν πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν θεωρίας

[3, 8, 1]   καὶ τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ

[3, 8, 11]   καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν,

[3, 8, 2]   τοὺς λόγους εἶναι τοὺς ποιοῦντας καὶ τὴν φύσιν εἶναι λόγον, ὃς

[3, 8, 5]   δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως

[3, 8, 4]   εἴδωλον θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ καὶ τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς

[3, 8, 6]   ἧι μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη

[3, 8, 6]   ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται, καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν,

[3, 8, 5]   ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ

[3, 8, 10]   καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ

[3, 8, 8]   νόησις ζῇ καὶ ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν

[3, 8, 4]   τὴν φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ,

[3, 8, 8]   αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν

[3, 8, 10]   πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι

[3, 8, 2]   παντί που δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς

[3, 8, 8]   καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ

[3, 8, 9]   νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ.

[3, 8, 5]   καὶ ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω

[3, 8, 10]   ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν

[3, 8, 6]   Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον

[3, 8, 5]   ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα

[3, 8, 9]   εἴη; Ἐξ οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν.

[3, 8, 10]   λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ

[3, 8, 10]   ἓν καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι,

[3, 8, 11]   ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν

[3, 8, 5]   λέγωμεν, ὡς ἡ ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν

[3, 8, 10]   μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ

[3, 8, 10]   τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις, καὶ τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ

[3, 8, 6]   ἕνεκα θεωρίας καὶ θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος,

[3, 8, 7]   τὸ θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ καὶ τὸν λόγον ποιεῖ ἄλλον λόγον

[3, 8, 11]   ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο

[3, 8, 0]   ~Περὶ φύσεως καὶ θεωρίας καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες δὴ τὴν

[3, 8, 11]   πλησίον μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ νοεῖν οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν

[3, 8, 9]   δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ ἀρχὴ καὶ τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν·

[3, 8, 4]   αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν ἡ πρόθεσις

[3, 8, 7]   ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν

[3, 8, 11]   μὲν ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς

[3, 8, 1]   ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς,

[3, 8, 11]   ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου· ὅθεν καὶ τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται

[3, 8, 10]   ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει

[3, 8, 6]   ἐφαρμόττει ἃ ἔχει τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ

[3, 8, 9]   διὰ νοῦ τῶν ἄλλων γινομένης καὶ τῷ νῷ νοῦν γινώσκειν δυναμένων

[3, 8, 6]   ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ

[3, 8, 8]   ψυχῆς τῆς ἀρίστης, ἀλλ᾽ οὐσίαι καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ

[3, 8, 4]   Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ

[3, 8, 9]   ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ καὶ τῶν πάντων. Οὐ γὰρ ἀρχὴ

[3, 8, 4]   γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι

[3, 8, 4]   ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται

[3, 8, 5]   ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως δεῖται, καὶ ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ

[3, 8, 11]   δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ καὶ ὧδε· ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς

[3, 8, 7]   καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη

[3, 8, 11]   ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα

[3, 8, 6]   βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ

[3, 8, 9]   εἰς ὄπισθεν αὐτοῦ ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ

[3, 8, 7]   ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν

[3, 8, 11]   καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον

[3, 8, 7]   θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι.

[3, 8, 11]   νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ

[3, 8, 11]   τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον.

[3, 8, 11]   περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών,

[3, 8, 11]   εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων καλλίστου, ἐν

[3, 8, 10]   τίμιον· εἰ δὲ τὸ τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν

[3, 8, 11]   ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν ἔχει· πρὶν γοῦν

[3, 8, 11]   εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη δὲ ἐν

[3, 8, 3]   μὲν γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν κατὰ λόγον ἑτέρα οὖσα δηλονότι τοῦ

[3, 8, 5]   πᾶσαν δὲ θεωρίαν· ὥστε τὴν κατὰ τὴν θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι

[3, 8, 2]   Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος

[3, 8, 1]   καθ᾽ ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς κατὰ φύσιν ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως

[3, 8, 5]   εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα,

[3, 8, 5]   {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς}

[3, 8, 6]   μᾶλλον ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως.

[3, 8, 6]   οὐ γὰρ πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα

[3, 8, 6]   τῷ ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ ἔχει. Ἐν δὲ τοῖς

[3, 8, 4]   τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες

[3, 8, 9]   ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ καὶ μετὰ τῆς

[3, 8, 10]   τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας,

[3, 8, 8]   τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω μὲν ὅθεν, χείρω δὲ

[3, 8, 4]   οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς τὸ κάτω, στᾶσα δὲ ἐν ὧι ἔστιν,

[3, 8, 6]   ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν

[3, 8, 11]   φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος

[3, 8, 11]   εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν

[3, 8, 6]   τοιούτῳ τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω κεῖται. Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις,

[3, 8, 11]   νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν

[3, 8, 8]   καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν

[3, 8, 2]   σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ

[3, 8, 1]   τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι. Καὶ κινδυνεύει, εἴτε τις παῖς εἴτε ἀνὴρ

[3, 8, 1]   Ἢ πρὸς ἡμᾶς αὐτοῦ γινομένου κίνδυνος οὐδεὶς ἐν τῷ παίζειν τὰ

[3, 8, 2]   ἄλλη παρὰ τὸν λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι,

[3, 8, 2]   κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ

[3, 8, 2]   τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ

[3, 8, 2]   ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον,

[3, 8, 2]   ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο,

[3, 8, 7]   γεννᾶι, οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι, καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο

[3, 8, 9]   ἐρήμου στήσας οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν καὶ αὖ οὐ πᾶσαν.

[3, 8, 9]   πᾶσαν. Τί οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ τὸν

[3, 8, 11]   ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον

[3, 8, 11]   καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον. Πάντως τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος

[3, 8, 2]   Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ καὶ βλέποντες

[3, 8, 11]   τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ

[3, 8, 11]   μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι·

[3, 8, 11]   ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ

[3, 8, 11]   οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ

[3, 8, 11]   οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν

[3, 8, 4]   εἰ ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ

[3, 8, 8]   δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα

[3, 8, 9]   ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί οὖν κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ

Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 9]	καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ	καθ᾽	ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον μὲν
[3, 8, 9]	καὶ τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι	καθ᾽	ἓν ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο
[3, 8, 2]	δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς ποιήσει,	καθ᾽	ἣν ἐνειδοποιεῖ, παντί που δῆλον.
[3, 8, 2]	δεῖ τι ἐν αὐτοῖς μένειν,	καθ᾽	ὃ μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν
[3, 8, 1]	γεννῶσαν γῆν, καὶ πάντα τυγχάνειν	καθ᾽	ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς κατὰ
[3, 8, 11]	ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ	καθαρᾶι	κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων
[3, 8, 11]	καὶ πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ	καθαρῷ	καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ
[3, 8, 4]	ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις τὴν	καθύπνου	τῇ ἐγρηγορότος προσεικάσειε. Θεωροῦσα γὰρ
[3, 8, 1]	θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ ἔχει	καὶ	ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν ποιεῖ,
[3, 8, 11]	ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν	καὶ	ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς
[3, 8, 6]	δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ	καὶ	ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι· τοῦτο δὲ
[3, 8, 9]	ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ ἂν	καὶ	ἀδιαρθρώτως ἔχοι ἔκ τινος ἄλλου
[3, 8, 8]	καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν	καὶ	ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων
[3, 8, 11]	ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ	καὶ	ἀεὶ τυγχάνων, {ἐκεῖ{ νος} δὲ
[3, 8, 7]	δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας.	Καὶ	αἱ ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε
[3, 8, 7]	γνῶσιν καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως	καὶ	αἱ γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς
[3, 8, 7]	ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη,	καὶ	αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων
[3, 8, 7]	ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο	καὶ	αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ
[3, 8, 7]	τὰ δὲ γνώσει ἢ δόξῃ,	καὶ	αἱ πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν
[3, 8, 4]	ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν	καὶ	αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν
[3, 8, 8]	ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ πως	καὶ	ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ
[3, 8, 8]	ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο	καὶ	ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι
[3, 8, 11]	οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ	καὶ	ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν
[3, 8, 8]	οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον.	Καὶ	ἄλλως δὲ ὁ νοῦς οὐχ
[3, 8, 1]	βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ	καὶ	ἄλογα ζῷα καὶ τὴν ἐν
[3, 8, 1]	ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν φασι	καὶ	ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε ἐν
[3, 8, 4]	θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ· ἐπεὶ	καὶ	ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ
[3, 8, 9]	ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας	καὶ	ἀνθρώπους ἐν ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου
[3, 8, 8]	γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ	καὶ	ἄπειρος οὕτως καί, εἴ τι
[3, 8, 9]	εἰ λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι	καὶ	ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ
[3, 8, 8]	ἐκ τῆς φύσεως ἐπὶ ψυχὴν	καὶ	ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ
[3, 8, 6]	καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως.	Καὶ	ἀπολείπουσα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις
[3, 8, 9]	μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον·	καὶ	ἀριθμὸς δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ
[3, 8, 9]	ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου	καὶ	ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ
[3, 8, 9]	ἀρχὴ διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς	καὶ	ἀρχὴ νοῦ καὶ τῶν πάντων.
[3, 8, 9]	οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν	καὶ	αὖ οὐ πᾶσαν. Τί οὖν
[3, 8, 11]	πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ	καὶ	αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν
[3, 8, 7]	ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων ἐκείνων	καὶ	αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν αἰσθήσει
[3, 8, 6]	τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι	καὶ	αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ
[3, 8, 1]	ἐπ᾽ ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ	καὶ	αὕτη ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ
[3, 8, 6]	ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι	καὶ	αὕτη λόγος ἦν καὶ οἷον
[3, 8, 9]	τῶν πάντων· εἰ δὲ ἅμα	καὶ	αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ
[3, 8, 8]	τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα	καὶ	αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ
[3, 8, 4]	νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι,	καὶ	αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ
[3, 8, 4]	μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι	καὶ	αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ
[3, 8, 3]	καὶ ἡ φύσις. Ἆρά γε	καὶ	αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως μὲν
[3, 8, 3]	τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος	καὶ	αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει
[3, 8, 3]	μὲν ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ	καὶ	αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς;
[3, 8, 2]	ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς ὢν	καὶ	αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν ἔχων
[3, 8, 2]	τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως	καὶ	αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν
[3, 8, 11]	ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα	καὶ	αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς δὴ
[3, 8, 10]	τὸ εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις.	Καὶ	βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν
[3, 8, 2]	{ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ	καὶ	βλέποντες ὠιήθησαν τὴν τῆς φύσεως
[3, 8, 9]	καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα;	Καὶ	γὰρ αὖ ἢ νοοῦν ἔσται
[3, 8, 6]	λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι.	Καὶ	γὰρ αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ
[3, 8, 9]	τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν λέγομεν.	Καὶ	γὰρ αὖ τῆς γνώσεως διὰ
[3, 8, 2]	ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος.	Καὶ	γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι
[3, 8, 4]	καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος·	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας
[3, 8, 5]	καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ.	Καὶ	γὰρ οὐκ ἔχει πέρας ἡ
[3, 8, 1]	πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα	καὶ	γεννώμενα ἐπὶ τὴν τῆς θεωρίας
[3, 8, 8]	ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον	καὶ	γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν ἄνω,
[3, 8, 1]	λέγωμεν περί τε γῆς αὐτῆς	καὶ	δένδρων καὶ ὅλως φυτῶν τίς
[3, 8, 2]	ἢ ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ ὑποκειμένη	καὶ	δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα,
[3, 8, 11]	γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν	καὶ	διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν
[3, 8, 3]	μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει,	καὶ	διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ
[3, 8, 4]	οὐ δυνάμενοι τὸ θέαμα ἱκανῶς	καὶ	διὰ τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι
[3, 8, 5]	θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ	καὶ	διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ
[3, 8, 6]	προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται,	καὶ	διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν
[3, 8, 6]	μὲν οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ	καὶ	διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ προχειρίζεται
[3, 8, 9]	Εἴπερ οὖν καὶ ζωή ἐστι	καὶ	διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς
[3, 8, 10]	ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν	καὶ	δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ
[3, 8, 3]	ζωή τις οὖσα καὶ λόγος	καὶ	δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ
[3, 8, 9]	οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει	καὶ	ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ
[3, 8, 11]	κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε	καὶ	ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς
[3, 8, 8]	πάντων. Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως	καί,	εἴ τι ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ
[3, 8, 4]	ἀλλὰ τῷ εἶναι θεωρία ποιησάσης.	~Καὶ	εἴ τις δὲ αὐτὴν ἔροιτο
[3, 8, 7]	ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ	καὶ	εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις
[3, 8, 2]	εἶναι καὶ οὐκ ἐξ ὕλης	καὶ	εἴδους· τί γὰρ δεῖ αὐτῇ
[3, 8, 1]	μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν	καὶ	εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν
[3, 8, 11]	ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ	καὶ	εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι
[3, 8, 9]	Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι	καὶ	εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ
[3, 8, 8]	τοιοῦτον οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ	καὶ	εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ τὸ
[3, 8, 8]	οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ	καὶ	εἰς ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽
[3, 8, 1]	εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι	καὶ	εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ
[3, 8, 4]	θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ χάριεν.	Καὶ	εἴτε τις βούλεται σύνεσίν τινα
[3, 8, 5]	πρὸς τὸ ἄνω ἀεὶ πληρούμενον	καὶ	ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ
[3, 8, 6]	ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ	καὶ	ἐν ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα
[3, 8, 3]	ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ	καὶ	ἐν αὐτῷ μένων καί ἐστι
[3, 8, 11]	οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών,	καὶ	ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι
[3, 8, 5]	πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ	καὶ	ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό.
[3, 8, 2]	μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις	καὶ	ἐν τοῖς φυτοῖς τοὺς λόγους
[3, 8, 11]	τοίνυν οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις γὰρ	καὶ	ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς
[3, 8, 8]	τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ	καὶ	ἓν ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν
[3, 8, 11]	τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο	καὶ	ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου
[3, 8, 8]	ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων	καὶ	ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ
[3, 8, 2]	καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ	καὶ	ἐνταῦθα τὴν δύναμιν τὴν οὐ
[3, 8, 8]	ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος,	καὶ	ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα ἔχειν θέλων
[3, 8, 3]	μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία·	καὶ	ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ μὲν
[3, 8, 8]	γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι	καὶ	ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς
[3, 8, 2]	Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς	καὶ	ἐπὶ τῶν τὰς τέχνας τὰς
[3, 8, 8]	ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα	καὶ	ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον
[3, 8, 1]	σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία	καὶ	ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς
[3, 8, 3]	αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει	καὶ	ἐπιστατῶν οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις.
[3, 8, 3]	ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων	καί	ἐστι λόγος, εἴη ἂν αὐτὸς
[3, 8, 7]	οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι,	καὶ	ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ
[3, 8, 7]	αἰσθήσεις, αἷς τέλος ἡ γνῶσις,	καὶ	ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις
[3, 8, 7]	καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι	καὶ	ἔτι πρότερον αἱ αἰσθήσεις, αἷς
[3, 8, 10]	ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν.	Καὶ	ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι ἕν,
[3, 8, 11]	μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις	καὶ	ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων,
[3, 8, 11]	φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται	καὶ	ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ τὸν
[3, 8, 8]	Νόησις οὖν ἡ πρώτη ζωὴ	καὶ	ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ
[3, 8, 9]	ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν	καὶ	ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι
[3, 8, 8]	ἀλλὰ ἄλλη ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ	καὶ	ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη
[3, 8, 8]	τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν	καὶ	ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ
[3, 8, 10]	ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης. Διὸ	καὶ	ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν.
[3, 8, 10]	τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ	καὶ	ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ
[3, 8, 4]	γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας	καὶ	ἡ γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων
[3, 8, 5]	τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν	καὶ	ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς
[3, 8, 8]	καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα	καὶ	ἡ ἐσχάτη ζωὴ ἐσχάτη νόησις.
[3, 8, 7]	τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν	καὶ	ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ
[3, 8, 6]	καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα,	καὶ	ἡ θεωρία ἡ ἐν τῷ
[3, 8, 6]	ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα	καὶ	ἡ θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς
[3, 8, 8]	νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ	καὶ	ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα
[3, 8, 11]	τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον	καὶ	ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη
[3, 8, 11]	ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ	καὶ	ἡ οἷον τελείωσις, τῇ δὲ
[3, 8, 11]	ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς· ἐπεὶ	καὶ	ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν
[3, 8, 3]	ὁ δ᾽ ἐν τῇ φύσει	καὶ	ἡ φύσις. Ἆρά γε καὶ
[3, 8, 1]	ἐν τῷ παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ	καὶ	ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι
[3, 8, 1]	τὰ αὐτῶν γενήσεται. Ἆρ᾽ οὖν	καὶ	ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ παρόντι
[3, 8, 6]	μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ	καὶ	ἡσυχίαν ἄγει καὶ οὐδὲν ζητεῖ
[3, 8, 10]	οὖσα, ἀλλ᾽ ἀρχὴ τῆς πολλῆς.	Καὶ	θαῦμα οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα,
[3, 8, 10]	πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν. Ἢ	καὶ	θαῦμα, πῶς τὸ πλῆθος τῆς
[3, 8, 4]	καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ	καὶ	θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς
[3, 8, 1]	φύσιν ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως	καὶ	θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ
[3, 8, 4]	αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν	καὶ	θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία ἄψοφος,
[3, 8, 3]	γάρ. Τῷ οὖν εἶναι θεωρία	καὶ	θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ
[3, 8, 3]	τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία	καὶ	θεώρημα, λόγος γάρ. Τῷ οὖν
[3, 8, 5]	οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα	καὶ	θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν}
[3, 8, 7]	ἀπὸ θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν εἴδους	καὶ	θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως μιμήματα
[3, 8, 6]	~Ἡ ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας	καὶ	θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς πράττουσιν
[3, 8, 3]	ἔστι μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας	καὶ	θεωρήσαντός τινος. Πῶς δὲ αὕτη
[3, 8, 4]	αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι·	καὶ	θεωρία ἄψοφος, ἀμυδροτέρα δέ. Ἑτέρα
[3, 8, 5]	ἕνεκα πράττουσιν. Ἦν δὲ θεώρημα	καὶ	θεωρία ἐκεῖνο. ~Ἡ ἄρα πρᾶξις
[3, 8, 7]	ὡς ἀληθῶς ὄντα ἐκ θεωρίας	καὶ	θεωρία, καὶ τὰ ἐξ ἐκείνων
[3, 8, 3]	ὁ μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας	καὶ	θεωρία οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ
[3, 8, 5]	αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ·	καὶ	θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ
[3, 8, 6]	ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν	καὶ	θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ
[3, 8, 4]	παίδων, οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις	καὶ	θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς
[3, 8, 0]	~Περὶ φύσεως	καὶ	θεωρίας καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες
[3, 8, 4]	πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων	καὶ	θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι. Τί
[3, 8, 9]	πάντων, ἵνα γεννήσῃ τὰ πάντα,	καὶ	ἵνα μὴ πλῆθος ἦ, ἀλλὰ
[3, 8, 6]	προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε	καὶ	καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει οἷον
[3, 8, 11]	αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα	καὶ	κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον
[3, 8, 8]	σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια	καὶ	κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ
[3, 8, 1]	ἢ τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι.	Καὶ	κινδυνεύει, εἴτε τις παῖς εἴτε
[3, 8, 2]	δὲ ἄλλη παρὰ τὸν λόγον	καὶ	κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν
[3, 8, 11]	κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς	καὶ	κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ
[3, 8, 11]	κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ	καὶ	κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς
[3, 8, 4]	εἰ τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν	καὶ	λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν
[3, 8, 3]	τί οὖν ζωή τις οὖσα	καὶ	λόγος καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽
[3, 8, 3]	οὖν εἶναι θεωρία καὶ θεώρημα	καὶ	λόγος τούτῳ καὶ ποιεῖ ἧι
[3, 8, 4]	εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας	καὶ	λόγου τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι
[3, 8, 7]	ποιεῖν εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα	καὶ	λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον
[3, 8, 6]	ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη;	Καὶ	μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ
[3, 8, 9]	εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ	καὶ	μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους
[3, 8, 5]	Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι	καὶ	μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν
[3, 8, 4]	σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα,	καί	μοι γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς
[3, 8, 4]	τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι.	Καί	μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ
[3, 8, 2]	μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη	καὶ	νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται
[3, 8, 11]	καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι	καὶ	νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν ἐστι
[3, 8, 8]	Εἰ οὖν ζήσεταί τι θεώρημα	καὶ	νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν εἶναι οὐ
[3, 8, 11]	οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν	καὶ	νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει.
[3, 8, 8]	οὖν ζωὴ τοῦ γένους τούτου	καὶ	νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς μὲν ἴσως
[3, 8, 9]	ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς	καὶ	νοητὸν ἅμα, ὥστε δύο ἅμα.
[3, 8, 11]	τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ	καὶ	ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ
[3, 8, 2]	Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι,	καὶ	ὁ λόγος· εἰ δέ τι
[3, 8, 2]	δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο	καὶ	ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος
[3, 8, 7]	εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι·	καὶ	ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν
[3, 8, 7]	τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι.	Καὶ	οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων καὶ
[3, 8, 4]	εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ	καὶ	οἱ νωθέστεροι τῶν παίδων, οἳ
[3, 8, 9]	τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν	καὶ	οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν,
[3, 8, 7]	θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι πάντα	καὶ	οἷον ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ
[3, 8, 9]	νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν	καὶ	οἷον ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς εἰς
[3, 8, 6]	τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος,	καὶ	οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ
[3, 8, 6]	καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν	καὶ	οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο.
[3, 8, 4]	ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς στάσει	καὶ	οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ
[3, 8, 7]	ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ θεωρήματος ἄλλου,	καὶ	ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα τῶν
[3, 8, 1]	τε γῆς αὐτῆς καὶ δένδρων	καὶ	ὅλως φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ
[3, 8, 3]	τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ	καὶ	ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ
[3, 8, 6]	τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω κεῖται.	Καὶ	ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα
[3, 8, 7]	τέλος ἅπασιν ἡ ἀρχή. Ἐπεὶ	καί,	ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ
[3, 8, 8]	ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ	καὶ	ὅταν τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ
[3, 8, 5]	ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ	καὶ	οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα
[3, 8, 10]	διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης	καὶ	οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς
[3, 8, 10]	ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ πᾶν,	καὶ	οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ
[3, 8, 9]	ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα,	καὶ	οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν
[3, 8, 6]	Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει	καὶ	οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ
[3, 8, 4]	αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ	καὶ	οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν
[3, 8, 2]	γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι	καὶ	οὐκ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους·
[3, 8, 5]	ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ πανταχοῦ φθάνει	καὶ	οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα
[3, 8, 10]	ζωῆς ἐξ οὐ πλήθους ἦν,	καὶ	οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ
[3, 8, 4]	εἶδεν ὡς οἷόν τε αὐτῇ	καὶ	οὐκέτι ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα
[3, 8, 2]	ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς	καὶ	οὐκέτι ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ
[3, 8, 9]	τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν·	καὶ	οὗτος νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα,
[3, 8, 3]	τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν ποιῶν	καὶ	οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν
[3, 8, 9]	ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν διακρινεῖ.	Καὶ	οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ
[3, 8, 9]	διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς	καὶ	οὐχ ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ
[3, 8, 5]	τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω	καὶ	οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς
[3, 8, 11]	ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις τις	καὶ	ὄψις ὁρῶσα, δύναμις ἔσται εἰς
[3, 8, 9]	ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι	καὶ	πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ ὁλοσχερῶς
[3, 8, 8]	τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν	καὶ	πάντα· εἰ δὲ μή, ἕξει
[3, 8, 6]	ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὑτόν,	καὶ	πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν οὖν
[3, 8, 1]	καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν,	καὶ	πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον οἷόν
[3, 8, 1]	παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ καὶ ἡμεῖς	καὶ	πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν
[3, 8, 2]	ἢ τίς μοχλεία χρώματα ποικίλα	καὶ	παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ
[3, 8, 8]	καὶ πᾶς· πᾶς δὲ ὢν	καὶ	πάντων. Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα
[3, 8, 8]	Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα	καὶ	πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ
[3, 8, 11]	Τοῦ δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος	καὶ	πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ
[3, 8, 11]	παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν	καὶ	παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον. Πάντως
[3, 8, 9]	ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ τι	καὶ	παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ· ἢ οὐκ
[3, 8, 6]	μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι	καὶ	παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον
[3, 8, 8]	οὐχ ἑνός τινος νοῦς, ἀλλὰ	καὶ	πᾶς· πᾶς δὲ ὢν καὶ
[3, 8, 8]	Πῶς οὖν νοήσεις; Ὅτι λόγοι.	Καὶ	πᾶσα ζωὴ νόησίς τις, ἀλλὰ
[3, 8, 10]	ἂν νοῦς ζωὴ ἡ πρώτη	καὶ	πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν
[3, 8, 2]	τὴν οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν	καὶ	πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ δὴ
[3, 8, 8]	γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον	καὶ	περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ
[3, 8, 10]	ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν	καὶ	πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν
[3, 8, 3]	καὶ θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ	καὶ	ποιεῖ ἧι ταῦτά ἐστιν. Ἡ
[3, 8, 3]	καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει	καὶ	ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ
[3, 8, 11]	νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο,	καὶ	ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν.
[3, 8, 9]	νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο	καὶ	ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ
[3, 8, 7]	ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη	καὶ	πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι
[3, 8, 1]	μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν,	καὶ	πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν
[3, 8, 11]	νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ	καὶ	πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ
[3, 8, 6]	οὐ μόνον τῶν ἔξω, ἀλλὰ	καὶ	πρὸς αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω.
[3, 8, 7]	Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων	καὶ	πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα μὲν
[3, 8, 6]	γὰρ οὗτος πρὸς τὸ ἓν	καὶ	πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον
[3, 8, 6]	οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει	καὶ	προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε
[3, 8, 8]	ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη	καὶ	πρώτη ζωὴ καὶ πρῶτος νοῦς
[3, 8, 8]	ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη ζωὴ	καὶ	πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις οὖν
[3, 8, 1]	τὴν τῆς θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν,	καὶ	πῶς ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν
[3, 8, 1]	θεωρίαν ποιεῖ, ἣν οὐκ ἔχει	{καὶ	πῶς} ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε
[3, 8, 1]	φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ θεωρία,	καὶ	πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα
[3, 8, 9]	καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι	καὶ	σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες,
[3, 8, 2]	ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ	καὶ	σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ ἐν
[3, 8, 8]	ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν,	καὶ	συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ
[3, 8, 4]	αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ	καὶ	σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα
[3, 8, 4]	οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ	καὶ	συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν
[3, 8, 2]	ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς	καὶ	συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ
[3, 8, 11]	Ἔφεσις γὰρ καὶ ἐν τούτῳ	καὶ	σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ.
[3, 8, 8]	γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε	καὶ	σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια
[3, 8, 2]	μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ	καὶ	σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ
[3, 8, 8]	καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν,	καὶ	σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων
[3, 8, 7]	τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι ὄντων	καὶ	τὰ ἄλλα πάντα ἐφίεσθαι τούτου,
[3, 8, 11]	Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε	καὶ	τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν
[3, 8, 7]	ὄντα ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία,	καὶ	τὰ ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων
[3, 8, 1]	ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν	καὶ	τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ
[3, 8, 8]	περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ	καὶ	τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ
[3, 8, 9]	τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν	καὶ	τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽
[3, 8, 9]	εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ	καὶ	τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ ἔσται.
[3, 8, 9]	πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ	καὶ	τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽
[3, 8, 4]	ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς τέχνας	καὶ	τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ
[3, 8, 11]	τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται	καὶ	τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ
[3, 8, 6]	γὰρ πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει,	καὶ	τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ
[3, 8, 1]	ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα	καὶ	τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ
[3, 8, 4]	Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν	καὶ	τὴν πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν θεωρίας
[3, 8, 1]	καὶ τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν	καὶ	τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ
[3, 8, 11]	καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου	καὶ	τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν,
[3, 8, 2]	τοὺς λόγους εἶναι τοὺς ποιοῦντας	καὶ	τὴν φύσιν εἶναι λόγον, ὃς
[3, 8, 5]	δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς	καὶ	τῆς ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως
[3, 8, 4]	εἴδωλον θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ	καὶ	τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς
[3, 8, 6]	ἧι μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει,	καὶ	τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη
[3, 8, 6]	ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται,	καὶ	τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν,
[3, 8, 5]	ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς	καὶ	τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ
[3, 8, 10]	καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα	καὶ	τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ
[3, 8, 8]	νόησις ζῇ καὶ ἡ θεωρία	καὶ	τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν
[3, 8, 4]	τὴν φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν.	Καὶ	τὸ θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ,
[3, 8, 8]	αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ πάντων	καὶ	τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν
[3, 8, 10]	πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν	καὶ	τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι
[3, 8, 2]	παντί που δῆλον. Δεῖ δὲ	καὶ	τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς
[3, 8, 8]	καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι	καὶ	τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ
[3, 8, 9]	νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι	καὶ	τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ.
[3, 8, 5]	καὶ ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα	καὶ	τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω
[3, 8, 10]	ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν	καὶ	τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν
[3, 8, 6]	Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη	καὶ	τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον
[3, 8, 5]	ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς	καὶ	τὸ πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα
[3, 8, 9]	εἴη; Ἐξ οὗ ὁ νοῦς	καὶ	τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν.
[3, 8, 10]	λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον	καὶ	τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ
[3, 8, 10]	ἓν καὶ τὸ ψυχῆς ἓν	καὶ	τὸ τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι,
[3, 8, 11]	ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν	καὶ	τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν
[3, 8, 5]	λέγωμεν, ὡς ἡ ταύτης θεωρία	καὶ	τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν
[3, 8, 10]	μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν	καὶ	τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ
[3, 8, 10]	τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις,	καὶ	τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ
[3, 8, 6]	ἕνεκα θεωρίας καὶ θεωρήματος· ὥστε	καὶ	τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος,
[3, 8, 7]	τὸ θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ	καὶ	τὸν λόγον ποιεῖ ἄλλον λόγον
[3, 8, 11]	ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ	καὶ	τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο
[3, 8, 0]	~Περὶ φύσεως καὶ θεωρίας	καὶ	τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες δὴ τὴν
[3, 8, 11]	πλησίον μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς	καὶ	τοῦ νοεῖν οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν
[3, 8, 9]	δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ ἀρχὴ	καὶ	τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν·
[3, 8, 4]	αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι	καὶ	τοὺς ἄλλους, ὅταν ἡ πρόθεσις
[3, 8, 7]	ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ,	καὶ	τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν
[3, 8, 11]	μὲν ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα	καὶ	τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς
[3, 8, 1]	ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ θεωρεῖν	καὶ	τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς,
[3, 8, 11]	ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου· ὅθεν	καὶ	τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται
[3, 8, 10]	ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ	καὶ	τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει
[3, 8, 6]	ἐφαρμόττει ἃ ἔχει τοῖς ἔξω.	Καὶ	τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ
[3, 8, 9]	διὰ νοῦ τῶν ἄλλων γινομένης	καὶ	τῷ νῷ νοῦν γινώσκειν δυναμένων
[3, 8, 6]	ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα,	καὶ	τῷ πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ
[3, 8, 8]	ψυχῆς τῆς ἀρίστης, ἀλλ᾽ οὐσίαι	καὶ	τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ
[3, 8, 4]	Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς	καὶ	τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ
[3, 8, 9]	ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ	καὶ	τῶν πάντων. Οὐ γὰρ ἀρχὴ
[3, 8, 4]	γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης,	καὶ	φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι
[3, 8, 4]	ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν	καὶ	χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται
[3, 8, 5]	ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως δεῖται,	καὶ	ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ
[3, 8, 11]	δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ	καὶ	ὧδε· ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς
[3, 8, 7]	καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο	καὶ	ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη
[3, 8, 11]	ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον	καὶ	ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα
[3, 8, 6]	βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο·	καίτοι	καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ
[3, 8, 9]	εἰς ὄπισθεν αὐτοῦ ἀμφίστομον ὄντα,	κἀκεῖνα,	εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ
[3, 8, 7]	ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ	κἀκεῖνο	δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν
[3, 8, 11]	καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν	κἀκείνου	ποιητὴν τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον
[3, 8, 7]	θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ ὅ γε	κακὸς	τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι.
[3, 8, 11]	νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων	καλλίστου,	ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ
[3, 8, 11]	τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον	καλὸν	καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον.
[3, 8, 11]	περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ ὁ	καλὸς	οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών,
[3, 8, 11]	εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ δὴ νοῦ	καλοῦ	ὄντος καὶ πάντων καλλίστου, ἐν
[3, 8, 10]	τίμιον· εἰ δὲ τὸ τῶν	κατ᾽	ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν
[3, 8, 11]	ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις ἡ	κατ᾽	ἐνέργειαν διττὸν ἔχει· πρὶν γοῦν
[3, 8, 11]	εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ ἡ	κατ᾽	ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη δὲ ἐν
[3, 8, 3]	μὲν γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν	κατὰ	λόγον ἑτέρα οὖσα δηλονότι τοῦ
[3, 8, 5]	πᾶσαν δὲ θεωρίαν· ὥστε τὴν	κατὰ	τὴν θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι
[3, 8, 2]	Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ	κατὰ	τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος
[3, 8, 1]	καθ᾽ ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς	κατὰ	φύσιν ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως
[3, 8, 5]	εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον	καταβαῖνον	γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα,
[3, 8, 5]	{τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ	καταλέλοιπε	μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς}
[3, 8, 6]	μᾶλλον ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος	καταμάθησιν	καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως.
[3, 8, 6]	οὐ γὰρ πρώτως εἶχε καὶ	καταμανθάνει,	καὶ τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα
[3, 8, 6]	τῷ ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν	καταμανθάνουσα	ὃ ἔχει. Ἐν δὲ τοῖς
[3, 8, 4]	τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐργασίας	καταφέρονται.	~Ἀλλὰ περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες
[3, 8, 9]	ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ εἰ φωνῆς	κατεχούσης	ἐρημίαν ἢ καὶ μετὰ τῆς
[3, 8, 10]	τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ	κατηγορεῖσθαι	δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας,
[3, 8, 8]	τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ	κάτω·	βελτίω μὲν ὅθεν, χείρω δὲ
[3, 8, 4]	οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς τὸ	κάτω,	στᾶσα δὲ ἐν ὧι ἔστιν,
[3, 8, 6]	ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι	κείμενον	θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν
[3, 8, 11]	φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι	κειμένου	καὶ τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος
[3, 8, 11]	εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι	κειμένου,	ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν
[3, 8, 6]	τοιούτῳ τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω	κεῖται.	Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις,
[3, 8, 11]	νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ	κεκορέσθαι	καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν
[3, 8, 8]	καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ	κέντρον	καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν
[3, 8, 2]	σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ	κηροπλάσται	{ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ
[3, 8, 1]	τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι. Καὶ	κινδυνεύει,	εἴτε τις παῖς εἴτε ἀνὴρ
[3, 8, 1]	Ἢ πρὸς ἡμᾶς αὐτοῦ γινομένου	κίνδυνος	οὐδεὶς ἐν τῷ παίζειν τὰ
[3, 8, 2]	ἄλλη παρὰ τὸν λόγον καὶ	κινουμένη.	Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι,
[3, 8, 2]	κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη τὸ	κινούμενον,	αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ
[3, 8, 2]	τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν	κινούμενον	ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ
[3, 8, 2]	ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς	κινουμένων	ἡ γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον,
[3, 8, 2]	ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ	κινοῦν	πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο,
[3, 8, 7]	γεννᾶι, οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες	κινοῦσι,	καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο
[3, 8, 9]	ἐρήμου στήσας οὖς τὴν φωνὴν	κομιεῖ	πᾶσαν καὶ αὖ οὐ πᾶσαν.
[3, 8, 9]	πᾶσαν. Τί οὖν ἐστιν ὃ	κομιούμεθα	νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ τὸν
[3, 8, 11]	ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν,	κόρον	καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον
[3, 8, 11]	καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον	κόρον.	Πάντως τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος
[3, 8, 2]	Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ	κοροπλάθαι}	εἰς οὓς δὴ καὶ βλέποντες
[3, 8, 11]	τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος οὔτε	κόρος,	ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ
[3, 8, 11]	μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ	κόρος,	δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι·
[3, 8, 11]	ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ	κόρου·	μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ
[3, 8, 11]	οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν	κόσμον	ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ
[3, 8, 11]	οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος	κόσμος	σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν
[3, 8, 4]	εἰ ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου	κρεῖττον	τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ
[3, 8, 8]	δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ	κύκλος	ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα
[3, 8, 9]	ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί οὖν	κωλύει	τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/05/2010