HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, III, livre VIII

Liste des contextes (ordre alphabétique)

μ = 56 formes différentes pour 180 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[3, 8, 4]   τῶν παίδων, οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις καὶ θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ

[3, 8, 11]   ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος μὲν ἂν ἔχοι τὸν

[3, 8, 6]   ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ

[3, 8, 6]   τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα,

[3, 8, 6]   τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν

[3, 8, 6]   ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ

[3, 8, 10]   τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ

[3, 8, 6]   σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει

[3, 8, 6]   ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη

[3, 8, 6]   ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ ψυχῇ τοῦ μανθάνοντος, ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ

[3, 8, 4]   ἐπὶ τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν

[3, 8, 10]   προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽

[3, 8, 5]   τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν πᾶσιν,

[3, 8, 10]   τὰ ῥεύματα· ἢ ζωὴν φυτοῦ μεγίστου διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης

[3, 8, 4]   ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ

[3, 8, 5]   ἴσον δὲ τὸ προιὸν τῷ μείναντι. Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι

[3, 8, 7]   ἐκείνων καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν αἰσθήσει τὰ δὲ γνώσει ἢ

[3, 8, 1]   θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν καὶ

[3, 8, 6]   ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται·

[3, 8, 3]   δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ ὡς

[3, 8, 11]   αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος μὲν ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ

[3, 8, 1]   θεωρίαν τὴν σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν

[3, 8, 8]   κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω

[3, 8, 11]   ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν

[3, 8, 3]   τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς; ἔστι μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας καὶ θεωρήσαντός

[3, 8, 9]   μὴ πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι μὲν γὰρ αὐτὸς ζωὴ πρώτη, ἐνέργεια

[3, 8, 6]   αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ μὲν γὰρ εὖ προήνεγκεν, οὐκέτι προφέρει,

[3, 8, 11]   δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ, τὸ

[3, 8, 3]   εἴη ἂν αὐτὸς θεωρία. Ἡ μὲν γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν κατὰ

[3, 8, 8]   οὐδὲ ψυχικὴν τὴν ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽

[3, 8, 3]   δὲ αὕτη ἔχει θεωρίαν; Τὴν μὲν δὴ ἐκ λόγου οὐκ ἔχει·

[3, 8, 2]   τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν δὴ λόγος, φαίη ἄν τις,

[3, 8, 5]   τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς

[3, 8, 4]   ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν, εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ

[3, 8, 11]   τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ μὲν εἴδους τοῦ ἐπ᾽ αὐτῷ παρὰ

[3, 8, 3]   καὶ αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως μὲν ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ

[3, 8, 11]   κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ

[3, 8, 3]   καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία

[3, 8, 5]   τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν δὲ

[3, 8, 7]   ποιεῖ ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ μὲν ἦν αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽

[3, 8, 8]   τούτου καὶ νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς μὲν ἴσως διαφορὰς τάχ᾽ ἂν λέγοιεν

[3, 8, 4]   οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ μὲν λεγομένη φύσις ψυχὴ οὖσα, γέννημα

[3, 8, 6]   ἔχει τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ ἡ φύσις

[3, 8, 4]   καὶ λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ

[3, 8, 8]   ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω μὲν ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ.

[3, 8, 1]   δὲ ἑκούσιος λεγομένη ἐπ᾽ ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ καὶ αὕτη ἐφέσει

[3, 8, 9]   καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον· καὶ

[3, 8, 11]   τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ μὲν οὖν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος αὐτοῦ

[3, 8, 2]   ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν

[3, 8, 9]   ἔσται ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν μὲν οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει

[3, 8, 9]   ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ μὲν οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον

[3, 8, 11]   καὶ τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν οὖν ὁράσει ἡ πλήρωσις παρὰ

[3, 8, 2]   οὐκ ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε χεῖρες ἐνταῦθα οὔτε

[3, 8, 7]   αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν οὖν πάντα τά τε ὡς

[3, 8, 9]   σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος,

[3, 8, 6]   ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ μὲν οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ

[3, 8, 8]   καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα μὲν οὕτω. Τῆς δὲ θεωρίας ἀναβαινούσης

[3, 8, 1]   ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ

[3, 8, 2]   λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος·

[3, 8, 9]   δὲ πρότερον τῶν πάντων, ἄλλα μὲν τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ

[3, 8, 8]   δὲ οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ τὰς μέν, τὰς δ᾽ ὅλως οὐ νοήσεις,

[3, 8, 10]   ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε μὲν τὴν πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ

[3, 8, 10]   ἐφ᾽ ἕν. Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις,

[3, 8, 2]   λόγον ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα μέν τι τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽

[3, 8, 9]   καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν,

[3, 8, 10]   τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν

[3, 8, 10]   οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο

[3, 8, 11]   ὁρῶντι ἔδωκεν ἔχειν· ὥστε ἐν μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις καὶ

[3, 8, 11]   ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν ὕλη, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ

[3, 8, 1]   ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον· νῦν δὲ λέγωμεν περί

[3, 8, 5]   τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες ὃν τρόπον θεωρία

[3, 8, 8]   πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ αἰσθητική,

[3, 8, 2]   Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν μὲν ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς

[3, 8, 5]   ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ

[3, 8, 5]   ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν

[3, 8, 2]   καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν

[3, 8, 2]   {ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν

[3, 8, 4]   ἐν αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία

[3, 8, 2]   διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν

[3, 8, 2]   ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν

[3, 8, 2]   δόντα μέν τι τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν

[3, 8, 2]   δὴ δεῖται τῶν μὲν ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς κινουμένων ἡ

[3, 8, 10]   δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ

[3, 8, 10]   οὐκ ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ μένουσαν αὐτὴν ἡσύχως, τοὺς δὲ ἐξ

[3, 8, 3]   ἀναπέφανται· ἔστι γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας μενούσης θεωρίας οὐκ ἄλλο τι πραξάσης,

[3, 8, 10]   μεγίστου διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν

[3, 8, 10]   οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας

[3, 8, 5]   οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς

[3, 8, 6]   ἐλλείπει τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει.

[3, 8, 3]   οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν

[3, 8, 10]   τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου,

[3, 8, 5]   παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι ἁπάντων· ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ καὶ οὐ

[3, 8, 3]   μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων καί ἐστι λόγος, εἴη ἂν

[3, 8, 3]   τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων

[3, 8, 6]   πάλιν, θεωρεῖ τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει· ἡ δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ

[3, 8, 5]   πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ ἐν παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ ἡνίοχος

[3, 8, 10]   μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή·

[3, 8, 10]   εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ

[3, 8, 8]   ὄντα καὶ πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ πάντα·

[3, 8, 8]   εἰ δὲ μή, ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ συγκείσεται ἐξ

[3, 8, 5]   τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ

[3, 8, 4]   συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς οἷόν τε

[3, 8, 5]   ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν

[3, 8, 10]   δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι

[3, 8, 9]   εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα. Τὸ

[3, 8, 11]   καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος,

[3, 8, 9]   φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους ἐν

[3, 8, 4]   μέν, εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ

[3, 8, 5]   ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι

[3, 8, 5]   τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ ζωὴ

[3, 8, 5]   δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ

[3, 8, 9]   ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν

[3, 8, 2]   τῶν τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας μετιόντων {ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς

[3, 8, 6]   ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ

[3, 8, 4]   γεωμέτραι θεωροῦντες γράφουσιν· ἀλλ᾽ ἐμοῦ μὴ γραφούσης, θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ

[3, 8, 8]   θέλων ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο

[3, 8, 5]   οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν

[3, 8, 8]   πᾶν καὶ πάντα· εἰ δὲ μή, ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν,

[3, 8, 6]   ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽

[3, 8, 4]   λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν

[3, 8, 9]   αὐτοῦ· ἢ οὐκ ἔστιν, ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ.

[3, 8, 9]   τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν μὴ ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν

[3, 8, 6]   ἵνα ἔξω αὐτῶν, οὐδ᾽ ἵνα μὴ ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι τὸ

[3, 8, 10]   δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν

[3, 8, 6]   καὶ οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν

[3, 8, 4]   τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ μὴ ἱκανὸν αὐτοῖς τὸ τῆς θεωρίας

[3, 8, 11]   Διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο,

[3, 8, 10]   καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς

[3, 8, 9]   οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ οὖν μὴ νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο,

[3, 8, 4]   πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι,

[3, 8, 10]   οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς,

[3, 8, 8]   οὐχ ὡς ἕν· εἰ δὲ μή, οὐ γίνεται νοῦς. Ἀλλὰ ἀρξάμενος

[3, 8, 10]   ὄν; Δύναμις τῶν πάντων· ἧς μὴ οὔσης οὐδ᾽ ἂν τὰ πάντα,

[3, 8, 10]   αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ

[3, 8, 9]   κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι μὲν

[3, 8, 9]   γεννήσῃ τὰ πάντα, καὶ ἵνα μὴ πλῆθος ἦ, ἀλλὰ τοῦ πλήθους

[3, 8, 10]   πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται

[3, 8, 2]   φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη ἡ μὴ ποιότητα ἔχουσα λογωθεῖσα. Οὐ γὰρ

[3, 8, 3]   ἂν εἴη πρᾶξις. Εἰ οὖν μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία· καὶ

[3, 8, 9]   τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς

[3, 8, 8]   ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ, ὅτι μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος

[3, 8, 6]   πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον ἔχειν τὴν

[3, 8, 5]   γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί

[3, 8, 10]   οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν

[3, 8, 2]   τοιαύτην εἶναι, χρώματα δύνανται ποιεῖν μὴ χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες οἷς ποιοῦσιν.

[3, 8, 3]   ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή, ὁ

[3, 8, 11]   ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν

[3, 8, 11]   ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ,

[3, 8, 11]   ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον

[3, 8, 5]   Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν θεωρίας

[3, 8, 11]   αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει· ἐὰν γάρ τι

[3, 8, 6]   ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν

[3, 8, 4]   ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν, εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ τὸ πραχθέν,

[3, 8, 10]   ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο

[3, 8, 10]   δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ

[3, 8, 10]   ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος,

[3, 8, 5]   δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ

[3, 8, 5]   Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ

[3, 8, 3]   ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει, καὶ

[3, 8, 9]   νῷ. Εἰ οὖν μήτε νοῦς μήτε νοητὸν εἴη, τί ἂν εἴη;

[3, 8, 9]   συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ οὖν μήτε νοῦς μήτε νοητὸν εἴη, τί

[3, 8, 4]   ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος·

[3, 8, 5]   ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν μικρὰν τέχνην ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα

[3, 8, 2]   λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις καὶ

[3, 8, 7]   καὶ θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα

[3, 8, 7]   εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων οὖσαι ποιοῦντα δείκνυσι τέλος

[3, 8, 1]   τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν καὶ εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽

[3, 8, 4]   καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ

[3, 8, 4]   σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν

[3, 8, 9]   δύο λαβεῖν. Τί οὖν; Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ

[3, 8, 1]   εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα

[3, 8, 8]   ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως δὲ ὁ νοῦς

[3, 8, 5]   πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι τελευτᾶι μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ τὸ προιὸν

[3, 8, 6]   καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον τῶν ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς

[3, 8, 8]   ὅτι μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος· διὸ

[3, 8, 2]   ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς τὴν

[3, 8, 2]   οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ

[3, 8, 4]   φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ οἱ γεωμέτραι

[3, 8, 2]   Ποῖος γὰρ ὠθισμὸς ἢ τίς μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ

[3, 8, 2]   δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς φυσικῆς ποιήσεως.

Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 4]	τῶν παίδων, οἳ πρὸς τὰς	μαθήσεις	καὶ θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ
[3, 8, 11]	ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν	μακαρίαν,	θάμβος μὲν ἂν ἔχοι τὸν
[3, 8, 6]	ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία, ἧι	μᾶλλον	εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ
[3, 8, 6]	τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν	μᾶλλον	ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα,
[3, 8, 6]	τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη	μᾶλλον	ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν
[3, 8, 6]	ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ	μᾶλλον,	ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ
[3, 8, 10]	τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει	μᾶλλον	τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ
[3, 8, 6]	σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ	μᾶλλον.	Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει
[3, 8, 6]	ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον θεωρητικὴ	μᾶλλον,	τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη
[3, 8, 6]	ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ ψυχῇ τοῦ	μανθάνοντος,	ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ
[3, 8, 4]	ἐπὶ τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ;	Μαρτυροῦσι	δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν
[3, 8, 10]	προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ	μέγα	αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽
[3, 8, 5]	τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται	μεγέθει.	Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν πᾶσιν,
[3, 8, 10]	τὰ ῥεύματα· ἢ ζωὴν φυτοῦ	μεγίστου	διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης
[3, 8, 4]	ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων	μειζόνων	λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ
[3, 8, 5]	ἴσον δὲ τὸ προιὸν τῷ	μείναντι.	Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι
[3, 8, 7]	ἐκείνων καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ	μὲν	αἰσθήσει τὰ δὲ γνώσει ἢ
[3, 8, 1]	θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ	μὲν	ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν καὶ
[3, 8, 6]	ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ	μὲν	ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται·
[3, 8, 3]	δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ	μὲν	ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ ὡς
[3, 8, 11]	αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος	μὲν	ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ
[3, 8, 1]	θεωρίαν τὴν σπουδὴν ἔχειν, ἡ	μὲν	ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν
[3, 8, 8]	κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ	μὲν	ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω
[3, 8, 11]	ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ	μὲν	γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν
[3, 8, 3]	τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς; ἔστι	μὲν	γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας καὶ θεωρήσαντός
[3, 8, 9]	μὴ πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι	μὲν	γὰρ αὐτὸς ζωὴ πρώτη, ἐνέργεια
[3, 8, 6]	αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ	μὲν	γὰρ εὖ προήνεγκεν, οὐκέτι προφέρει,
[3, 8, 11]	δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ	μὲν	γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ, τὸ
[3, 8, 3]	εἴη ἂν αὐτὸς θεωρία. Ἡ	μὲν	γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν κατὰ
[3, 8, 8]	οὐδὲ ψυχικὴν τὴν ἄλλην. Νοήσεις	μὲν	γάρ πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽
[3, 8, 3]	δὲ αὕτη ἔχει θεωρίαν; Τὴν	μὲν	δὴ ἐκ λόγου οὐκ ἔχει·
[3, 8, 2]	τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ	μὲν	δὴ λόγος, φαίη ἄν τις,
[3, 8, 5]	τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ	μὲν	δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς
[3, 8, 4]	ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν	μέν,	εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ
[3, 8, 11]	τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ	μὲν	εἴδους τοῦ ἐπ᾽ αὐτῷ παρὰ
[3, 8, 3]	καὶ αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως	μὲν	ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ
[3, 8, 11]	κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον	μέν	ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ
[3, 8, 3]	καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ	μὲν	ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία
[3, 8, 5]	τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν	μὲν	ἑτέραν ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν δὲ
[3, 8, 7]	ποιεῖ ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ	μὲν	ἦν αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽
[3, 8, 8]	τούτου καὶ νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς	μὲν	ἴσως διαφορὰς τάχ᾽ ἂν λέγοιεν
[3, 8, 4]	οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ	μὲν	λεγομένη φύσις ψυχὴ οὖσα, γέννημα
[3, 8, 6]	ἔχει τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ	μὲν	μᾶλλον ἔχειν ἢ ἡ φύσις
[3, 8, 4]	καὶ λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν	μὲν	μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ
[3, 8, 8]	ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω	μὲν	ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ.
[3, 8, 1]	δὲ ἑκούσιος λεγομένη ἐπ᾽ ἔλαττον	μέν,	ὅμως δὲ καὶ αὕτη ἐφέσει
[3, 8, 9]	καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον	μέν,	ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον· καὶ
[3, 8, 11]	τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ	μὲν	οὖν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος αὐτοῦ
[3, 8, 2]	ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ	μὲν	οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν
[3, 8, 9]	ἔσται ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν	μὲν	οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει
[3, 8, 9]	ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ	μὲν	οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον
[3, 8, 11]	καὶ τὰ δύο ἕν. Τῇ	μὲν	οὖν ὁράσει ἡ πλήρωσις παρὰ
[3, 8, 2]	οὐκ ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι	μὲν	οὖν οὔτε χεῖρες ἐνταῦθα οὔτε
[3, 8, 7]	αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι	μὲν	οὖν πάντα τά τε ὡς
[3, 8, 9]	σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος	μὲν	οὖν τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος,
[3, 8, 6]	ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ	μὲν	οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ
[3, 8, 8]	καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα	μὲν	οὕτω. Τῆς δὲ θεωρίας ἀναβαινούσης
[3, 8, 1]	ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ	μὲν	παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ
[3, 8, 2]	λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ	μὲν	πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος·
[3, 8, 9]	δὲ πρότερον τῶν πάντων, ἄλλα	μὲν	τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ
[3, 8, 8]	δὲ οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ τὰς	μέν,	τὰς δ᾽ ὅλως οὐ νοήσεις,
[3, 8, 10]	ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε	μὲν	τὴν πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ
[3, 8, 10]	ἐφ᾽ ἕν. Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου	μέν	τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις,
[3, 8, 2]	λόγον ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα	μέν	τι τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽
[3, 8, 9]	καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον	μὲν	τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν,
[3, 8, 10]	τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι	μὲν	τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν
[3, 8, 10]	οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ	μὲν	τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο
[3, 8, 11]	ὁρῶντι ἔδωκεν ἔχειν· ὥστε ἐν	μὲν	τῷ νῷ ἡ ἔφεσις καὶ
[3, 8, 11]	ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ	μὲν	ὕλη, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ
[3, 8, 1]	ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ὕστερον· νῦν δὲ λέγωμεν περί
[3, 8, 5]	τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ	μὲν	φύσεως εἰπόντες ὃν τρόπον θεωρία
[3, 8, 8]	πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ	μὲν	φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ αἰσθητική,
[3, 8, 2]	Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν	μὲν	ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς
[3, 8, 5]	ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον	μένει	ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ
[3, 8, 5]	ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε	μένειν·	ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν
[3, 8, 2]	καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς	μένειν	δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν
[3, 8, 2]	{ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς	μένειν,	καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν
[3, 8, 4]	ἐν αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ	μένειν	καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία
[3, 8, 2]	διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ πᾶσαν	μένειν.	Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν
[3, 8, 2]	ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ	μένον	διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν
[3, 8, 2]	δόντα μέν τι τῷ ὑποκειμένῳ,	μένοντα	δ᾽ αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν
[3, 8, 2]	δὴ δεῖται τῶν μὲν ὡς	μενόντων,	τῶν δὲ ὡς κινουμένων ἡ
[3, 8, 10]	δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ	μένουσα	καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ
[3, 8, 10]	οὐκ ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ	μένουσαν	αὐτὴν ἡσύχως, τοὺς δὲ ἐξ
[3, 8, 3]	ἀναπέφανται· ἔστι γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας	μενούσης	θεωρίας οὐκ ἄλλο τι πραξάσης,
[3, 8, 10]	μεγίστου διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς	μενούσης	καὶ οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν
[3, 8, 10]	οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ	μενούσης	τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας
[3, 8, 5]	οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα	μέντοι	ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς
[3, 8, 6]	ἐλλείπει τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι	μέντοι	καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει.
[3, 8, 3]	οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου· ὁ	μέντοι	λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν
[3, 8, 10]	τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο	μέντοι,	οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου,
[3, 8, 5]	παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι ἁπάντων· ἄλλως	μέντοι	ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ καὶ οὐ
[3, 8, 3]	μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ	μένων	καί ἐστι λόγος, εἴη ἂν
[3, 8, 3]	τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ	μένων	ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων
[3, 8, 6]	πάλιν, θεωρεῖ τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς	μέρει·	ἡ δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ
[3, 8, 5]	πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ ἐν παντὶ	μέρει	ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ ἡνίοχος
[3, 8, 10]	μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ	μερίζεται	εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή·
[3, 8, 10]	εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή·	μερισθεῖσα	γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ
[3, 8, 8]	ὄντα καὶ πάντων καὶ τὸ	μέρος	αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ πάντα·
[3, 8, 8]	εἰ δὲ μή, ἕξει τι	μέρος	οὐ νοῦν, καὶ συγκείσεται ἐξ
[3, 8, 5]	τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν}	μέρος	οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ
[3, 8, 4]	συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ	μετ᾽	αὐτὴν εἶδεν ὡς οἷόν τε
[3, 8, 5]	ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς τὸ	μετ᾽	αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν
[3, 8, 10]	δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς	μετ᾽	αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι
[3, 8, 9]	εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ	μετ᾽	αὐτὸ καὶ τὰ πάντα. Τὸ
[3, 8, 11]	καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου·	μετὰ	γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος,
[3, 8, 9]	φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ καὶ	μετὰ	τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους ἐν
[3, 8, 4]	μέν, εἰ μηδέν τις ἔχοι	μετὰ	τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ
[3, 8, 5]	ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ	μεταλαβόντος	πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι
[3, 8, 5]	τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει	μεταλαμβάνον	{πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ ζωὴ
[3, 8, 5]	δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ	μεταλήψει	μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ
[3, 8, 9]	ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς ἐστι	μετέχειν	αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν
[3, 8, 2]	τῶν τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας	μετιόντων	{ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς
[3, 8, 6]	ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα	μὴ	γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ
[3, 8, 4]	γεωμέτραι θεωροῦντες γράφουσιν· ἀλλ᾽ ἐμοῦ	μὴ	γραφούσης, θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ
[3, 8, 8]	θέλων ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ	μὴ	ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο
[3, 8, 5]	οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ	μὴ	εἶναι ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν
[3, 8, 8]	πᾶν καὶ πάντα· εἰ δὲ	μή,	ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν,
[3, 8, 6]	ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ	μὴ	ἔξωθεν τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽
[3, 8, 4]	λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν	μὴ	ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν
[3, 8, 9]	αὐτοῦ· ἢ οὐκ ἔστιν, ὅπου	μὴ	ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ.
[3, 8, 9]	τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν	μὴ	ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν
[3, 8, 6]	ἵνα ἔξω αὐτῶν, οὐδ᾽ ἵνα	μὴ	ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι τὸ
[3, 8, 10]	δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας,	μὴ	ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν
[3, 8, 6]	καὶ οἷον ἐξ εὐθείας ὃ	μὴ	ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν
[3, 8, 4]	τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ	μὴ	ἱκανὸν αὐτοῖς τὸ τῆς θεωρίας
[3, 8, 11]	Διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα	μὴ	καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο,
[3, 8, 10]	καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο	μὴ	μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς
[3, 8, 9]	οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ οὖν	μὴ	νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο,
[3, 8, 4]	πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν, ὃ	μὴ	νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι,
[3, 8, 10]	οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου,	μὴ	ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς,
[3, 8, 8]	οὐχ ὡς ἕν· εἰ δὲ	μή,	οὐ γίνεται νοῦς. Ἀλλὰ ἀρξάμενος
[3, 8, 10]	ὄν; Δύναμις τῶν πάντων· ἧς	μὴ	οὔσης οὐδ᾽ ἂν τὰ πάντα,
[3, 8, 10]	αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος,	μὴ	οὐσίας, μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ
[3, 8, 9]	κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν,	μὴ	πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι μὲν
[3, 8, 9]	γεννήσῃ τὰ πάντα, καὶ ἵνα	μὴ	πλῆθος ἦ, ἀλλὰ τοῦ πλήθους
[3, 8, 10]	πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ	μὴ	πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται
[3, 8, 2]	φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη ἡ	μὴ	ποιότητα ἔχουσα λογωθεῖσα. Οὐ γὰρ
[3, 8, 3]	ἂν εἴη πρᾶξις. Εἰ οὖν	μὴ	πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία· καὶ
[3, 8, 9]	τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ	μὴ	συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς
[3, 8, 8]	ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ, ὅτι	μὴ	σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος
[3, 8, 6]	πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ δὲ	μὴ	τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον ἔχειν τὴν
[3, 8, 5]	γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου	μὴ	τὴν ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί
[3, 8, 10]	οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ	μὴ	τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν
[3, 8, 2]	τοιαύτην εἶναι, χρώματα δύνανται ποιεῖν	μὴ	χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες οἷς ποιοῦσιν.
[3, 8, 3]	ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ	μὴ	ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή, ὁ
[3, 8, 11]	ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν	μηδ᾽	ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν
[3, 8, 11]	ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον	μηδὲ	σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ,
[3, 8, 11]	ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι	μηδὲν	ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον
[3, 8, 5]	Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα, ὅτι	μηδὲν	ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν θεωρίας
[3, 8, 11]	αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν	μηδὲν	ἔτι προσνόει· ἐὰν γάρ τι
[3, 8, 6]	ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ	μηδὲν	ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν
[3, 8, 4]	ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν, εἰ	μηδέν	τις ἔχοι μετὰ τὸ πραχθέν,
[3, 8, 10]	ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ	μηδὲν	τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο
[3, 8, 10]	δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ	μηδὲν	ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ
[3, 8, 10]	ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον,	μηδενὸς	αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος,
[3, 8, 5]	δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον	μὴν	τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ
[3, 8, 5]	Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ	μὴν	ὡσαύτως ἐν πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ
[3, 8, 3]	ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ	μήπω	ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει, καὶ
[3, 8, 9]	νῷ. Εἰ οὖν μήτε νοῦς	μήτε	νοητὸν εἴη, τί ἂν εἴη;
[3, 8, 9]	συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ οὖν	μήτε	νοῦς μήτε νοητὸν εἴη, τί
[3, 8, 4]	ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ τῆς	μητρὸς	καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος·
[3, 8, 5]	ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν	μικρὰν	τέχνην ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα
[3, 8, 2]	λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ	μικρὸν	τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις καὶ
[3, 8, 7]	καὶ θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως	μιμήματα	ὄντα ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα
[3, 8, 7]	εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις	μιμήσεις	ὄντων οὖσαι ποιοῦντα δείκνυσι τέλος
[3, 8, 1]	τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ	μίμησιν	καὶ εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽
[3, 8, 4]	καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί	μοι	γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ
[3, 8, 4]	σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί	μοι	τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν
[3, 8, 9]	δύο λαβεῖν. Τί οὖν; Νοῦς	μόνον;	Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ
[3, 8, 1]	εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ	μόνον	ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα
[3, 8, 8]	ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ	μόνον.	Καὶ ἄλλως δὲ ὁ νοῦς
[3, 8, 5]	πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι τελευτᾶι	μόνον.	Οὐκ ἴσον δὲ τὸ προιὸν
[3, 8, 6]	καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ	μόνον	τῶν ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς
[3, 8, 8]	ὅτι μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ	μορίων.	~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος· διὸ
[3, 8, 2]	ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν	μορφὴν	ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς τὴν
[3, 8, 2]	οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν	μορφὴν	τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ
[3, 8, 4]	φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ θεωροῦν	μου	θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ οἱ γεωμέτραι
[3, 8, 2]	Ποῖος γὰρ ὠθισμὸς ἢ τίς	μοχλεία	χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ
[3, 8, 2]	δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ τὸ	μοχλεύειν	ἀφελεῖν ἐκ τῆς φυσικῆς ποιήσεως.

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/05/2010