Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	πᾶν〉 εἶδος ἀφαιροῦντες {πᾶν εἶδος}	ᾧ	μὴ ταῦτα πάρεστι, λέγομεν εἶναι
[1, 8, 57]	κακή; Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι μὲν	ᾧ	πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς
[1, 8, 57]	ἢ μὴ βλέποντες, τὴν κακίαν	λέγω;	Ἢ τὴν μὲν παντελῆ κακίαν
[1, 8, 57]	τὸ κακόν· τὸ γοῦν ἐλλεῖπον	ὀλίγῳ	τοῦ ἀγαθοῦ οὐ κακόν, δύναται
[1, 8, 57]	ψυχή. Ἔχει ἄρα τῷ ἑαυτῆς	λόγῳ	ζωήν· ὥστε οὐ στέρησιν ἔχει
[1, 8, 57]	ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς τῷ	λόγῳ,	τί τὸ αἴτιον ἐν τῷ
[1, 8, 57]	κακίαν ἐν αὐτῇ ποιεῖ τῷ	λόγῳ	τῷ ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ οὐδὲν
[1, 8, 57]	τε ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ τῷ	ἀγαθῷ;	Ἐναντίον γὰρ τοῦτο τῇ ἀρετῇ,
[1, 8, 57]	γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη καὶ τῷ	ἀγαθῷ	ἐναντίον τὸ κακόν, ἥπερ τοῦ
[1, 8, 57]	ἐλάττονος δέ, ᾗ ἠλάττωται, τῷ	ἀγαθῷ.	Ἐπεὶ ψυχῇ τί ἂν εἴη
[1, 8, 57]	ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ τῷ	ἀγαθῷ	πῶς ἄν τι εἴη ἐναντίον;
[1, 8, 57]	τοὐναντίον τι δεῖ εἶναι τῷ	ἀγαθῷ.	Τὴν μὲν οὖν κακίαν τὴν
[1, 8, 57]	ταῦτα μὲν ὕστερον. ~Νῦν δὲ	λεγέσθω,	τίς ἡ τοῦ ἀγαθοῦ φύσις,
[1, 8, 57]	θάτερον τῶν ἐναντίων, καὶ θάτερον;	Ἐνδεχέσθω	μὲν γὰρ καὶ ἔστω γε
[1, 8, 57]	ἐξ αὐτῆς προελθοῦσα τῷ μὴ	τελείῳ	μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης
[1, 8, 57]	καὶ μέτροις καὶ πέρασι καὶ	ἀλλοτρίῳ	κόσμῳ κοσμουμένην, μηδὲν παρ´ αὐτῆς
[1, 8, 57]	ἀνθρωπικὸν ἡ κακία μεμιγμένη τινὶ	ἐναντίῳ.	Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς ψυχὴ ἂν
[1, 8, 57]	πῶς ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν τῷ	κακῷ·	εἰ μὴ ἄρα, ὡς τὸ
[1, 8, 57]	ἡ δὲ ὕλη οὐκ ἐν	ἄλλῳ,	ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον, καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἐν ἀμέτρῳ. Εἰ γὰρ ἐν	ἄλλῳ,	ἢ ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ
[1, 8, 57]	οὖν τὸ ποιὸν καὶ ἐν	ἄλλῳ·	ἡ δὲ ὕλη οὐκ ἐν
[1, 8, 57]	στέρησις· στέρησις δὲ ἀεὶ ἐν	ἄλλῳ	καὶ ἐπ´ αὐτῆς οὐχ ὑπόστασις·
[1, 8, 57]	ὅ ἐστι μὲν ἐν τῷ	ὅλῳ	εἴδει, ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν, οὕτω
[1, 8, 57]	ὥστε καὶ τὸ ὅλον τῷ	ὅλῳ	ἐναντίον. Καὶ τὸ εἶναι δὲ
[1, 8, 57]	συντελέσαν ἐκείνῳ ὁ〉 ἐν τῷ	ὅλῳ	κακόν, ἐλάττονος δέ, ᾗ ἠλάττωται,
[1, 8, 57]	κρατεῖν δὲ τῷ μὴ ἐν	ὕλῳ	ἐν αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ
[1, 8, 57]	τούτῳ κακὸν ᾗ ἐμπόδιον, ὥσπερ	ὀφθαλμῷ	πρὸς τὸ βλέπειν. Ἀλλ´ οὕτω
[1, 8, 57]	φύσιν ἐναντίαν οὖσαν, οὐ τῷ	θερμῷ	τὸ ψυχρὸν προσφέρουσα, ἀλλὰ τῷ
[1, 8, 57]	ἄλλης κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα,	κόσμῳ	δὲ φερόμενα, ἐν γῇ δὲ
[1, 8, 57]	μέτροις καὶ πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ	κόσμῳ	κοσμουμένην, μηδὲν παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	ἀεὶ ἐν τάξει ἰόντος καὶ	κόσμῳ	φερομένου καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ
[1, 8, 57]	κακίαν τίνι; Ἀρετὴν μὲν γὰρ	νῷ	αὐτῷ καὶ φρονήσει· αὑτὴν γὰρ
[1, 8, 57]	πελάζει· καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα	νῷ	παντελῶς. Ἡ δὲ μὴ μείνασα
[1, 8, 57]	κακίας καταβαίνοντι τὸ κακὸν αὐτό,	ἀρξαμένῳ	μὲν ἀπὸ τῆς κακίας. Θεωροῦντι
[1, 8, 57]	εἰ ἐν στερήσει, ἐν τῷ	ἐστερημένῳ	εἴδους τὸ κακὸν ἔσται· ὥστε
[1, 8, 57]	αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι ἢ ἐν	μεμετρημένῳ·	ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε τὸ
[1, 8, 57]	δὲ μέτρον μὴ ἐν τῷ	μεμετρημένῳ»	Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ μέτρον μὴ
[1, 8, 57]	καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν τῷ	μεμετρημένῳ,	ἕως ἂν αὐτὸ ποιήσῃ αὐτῆς,
[1, 8, 57]	ἐστὶ μέτρον μὴ ἐν τῷ	μεμετρημένῳ,	οὕτω καὶ ἀμετρία οὐκ ἐν
[1, 8, 57]	δέξεται καὶ ἐν αὐτῇ ὡς	ὑποκειμένῳ	ἔσονται, οὐ μὴν οὕτως, ὡς
[1, 8, 57]	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἐν	ὑποκειμένῳ	τῇ ὕλῃ γενέσθαι· καὶ τοῦτό
[1, 8, 57]	τί τὸ αἴτιον ἐν τῷ	λεγομένῳ	ἀσθενεῖ τῆς ψυχῆς· οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	ἥτις ἐστὶ τοῦ κακοῦ αὐτοῦ,	γινομένῳ	δὲ ἡ μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται
[1, 8, 57]	ὃ κρατεῖν τῆς ὕλης ποιεῖ.	Ἐκείνῳ	δὲ τῷ ἀγαθῷ πῶς ἄν
[1, 8, 57]	μεταλαβὸν ἤδη καὶ αὐτὸ συντελέσαν	ἐκείνῳ	ὁ〉 ἐν τῷ ὅλῳ κακόν,
[1, 8, 57]	πῶς οἷόν τε ἐναντίον εἶναι	ἐκείνῳ	τῷ ἀγαθῷ; Ἐναντίον γὰρ τοῦτο
[1, 8, 57]	κακὰ γνώσεσθαι, ἐπείπερ προηγούμενα τὰ	ἀμείνω	τῶν χειρόνων καὶ εἴδη, τὰ
[1, 8, 57]	αὑτοῦ καταλιπὼν φῶς καὶ οἷον	ἔξω	αὑτοῦ προελθὼν εἰς τὰ μὴ
[1, 8, 57]	οὐκ ἀμεροῦς· καὶ δόξαι ψευδεῖς	ἔξω	γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω
[1, 8, 57]	ἔξω γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ·	ἔξω	δὲ γίνεται τῷ μὴ εἶναι
[1, 8, 57]	ἡ κακία ἔσται καὶ οὐδὲν	ἔξω.	Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι λόγοι τὴν
[1, 8, 57]	ἀνάξεις; Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ	ἔξω	ὕλης οὐδὲ καθ´ αὑτὴν εἶναι
[1, 8, 57]	δέ τις θεῖτο καὶ τὰ	ἔξω	ψυχῆς κακὰ εἶναι, πῶς ἐπ´
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἐκεῖνο ὃ οὐδὲν μέν	πω	τούτων, ταῦτα δὲ οἷον εἴδη
[1, 8, 57]	οὖσα κακὴ ὡς καὶ τὸ	μήπω	ἐν αὐτῇ, μόνον δὲ βλέψαν
[1, 8, 57]	παντάπασιν ἐν τῷ τῆς ἀνομοιότητος	τόπῳ,	ἔνθα δὺς εἰς αὐτὴν εἰς
[1, 8, 57]	Πῶς οὖν ἐκφεύξεται; Οὐ τῷ	τόπῳ,	φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος καὶ
[1, 8, 57]	οὐκ ἄκρατον τὸ κακόν, καὶ	οὔπω	εὕρηται τὸ πρῶτον καὶ ἄκρατον
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην λέγων τὴν ὑποκειμένην	οὔπω	κοσμηθεῖσαν {εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ πῶς
[1, 8, 57]	τούτων τὰ ἐναντία ἐν τῷ	ἑτέρῳ	ἐστί, πῶς οὐ μάλιστα ἂν
[1, 8, 57]	χωρίς ἐστι, καὶ ἃ τῷ	ἑτέρῳ	ἐστὶ συμπληρώσει τοῦ ὅ ἐστι,
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἐκείνη; Καὶ γὰρ εἰ	ἑτέρῳ	συμβαίνει τὸ κακόν, δεῖ τι
[1, 8, 57]	δὲ ἤδη κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς	ἑτέρῳ.	Τίς οὖν ἀμετρία, εἰ μὴ
[1, 8, 57]	ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν φύσιν τὴν	χείρω	ἠλλάξατο· ἔτι γὰρ ἀνθρωπικὸν ἡ
[1, 8, 57]	ἀλλήλων ἀφεστηκότα; Πέρατι δὴ καὶ	μέτρῳ	καὶ {τὰ ἄλλα} ὅσα ἔνεστιν
[1, 8, 57]	γὰρ ἐν ἄλλῳ, ἢ ἐν	ἀμέτρῳ	ἀλλ´ οὐ δεῖ αὐτῷ ἀμετρίας
[1, 8, 57]	οὕτω καὶ ἀμετρία οὐκ ἐν	ἀμέτρῳ.	Εἰ γὰρ ἐν ἄλλῳ, ἢ
[1, 8, 57]	οὐ δεῖ αὐτῷ ἀμετρίας αὐτῷ	ἀμέτρῳ	ὄντι ἢ ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´
[1, 8, 57]	ἀμετρία, εἰ μὴ ἐν τῷ	ἀμέτρῳ;	{Τί δὲ μέτρον μὴ ἐν
[1, 8, 57]	ἐπὶ αὐτὸν βλέπουσα καὶ τὸ	εἴσω	αὐτοῦ θεωμένη τὸν θεὸν δι´
[1, 8, 57]	ἰδεῖν, οὕτως οὖν καὶ νοῦς,	εἴσω	αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν φῶς
[1, 8, 57]	καὶ ἐνοχλεῖ καὶ εἰς τὸ	εἴσω	παρελθεῖν θέλει· πᾶς δὲ ὁ
[1, 8, 57]	τισι καλοῖς, οἷα δεσμῶταί τινες	χρυσῷ,	κρύπτεται τούτοις, ἵν´ ἀμοῦσα μὴ
[1, 8, 57]	οἷόν τε ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ	τῷ	ἀγαθῷ; Ἐναντίον γὰρ τοῦτο τῇ
[1, 8, 57]	αὐτὴ γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη καὶ	τῷ	ἀγαθῷ ἐναντίον τὸ κακόν, ἥπερ
[1, 8, 57]	κακόν, ἐλάττονος δέ, ᾗ ἠλάττωται,	τῷ	ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ τί ἂν
[1, 8, 57]	τῆς ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ	τῷ	ἀγαθῷ πῶς ἄν τι εἴη
[1, 8, 57]	ἐπείπερ τοὐναντίον τι δεῖ εἶναι	τῷ	ἀγαθῷ. Τὴν μὲν οὖν κακίαν
[1, 8, 57]	ὥστε καὶ καθὰ τὸ ψεῦδος	τῷ	ἀληθεῖ ἐναντίον καὶ τὸ μὴ〉
[1, 8, 57]	οὖν ἀμετρία, εἰ μὴ ἐν	τῷ	ἀμέτρῳ; {Τί δὲ μέτρον μὴ
[1, 8, 57]	αὐτῷ εἴδει ὄντα ἢ ἐν	τῷ	αὐτῷ γένει καὶ κοινοῦ τινός
[1, 8, 57]	γὰρ ἄλλα ἐναντία ἢ ἐν	τῷ	αὐτῷ εἴδει ὄντα ἢ ἐν
[1, 8, 57]	καὶ πρώτως καὶ ὄντως ψεῦδος·	τῷ	δὲ τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῇ ποιεῖ τῷ λόγῳ	τῷ	ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ οὐδὲν ἔχει
[1, 8, 57]	οὐκ ἔσται ψυχή. Ἔχει ἄρα	τῷ	ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν· ὥστε οὐ
[1, 8, 57]	εἴδει φύσις. ~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία	τῷ	εἴδει παντὶ φύσις στέρησις· στέρησις
[1, 8, 57]	θερμῷ τὸ ψυχρὸν προσφέρουσα, ἀλλὰ	τῷ	εἴδει τοῦ θερμοῦ τὸ αὐτῆς
[1, 8, 57]	εἶδος οὖσα, ἀλλὰ μὴ ἐναντία	τῷ	εἴδει φύσις. ~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία
[1, 8, 57]	μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης	τῷ	ἐλλείμματι καθόσον ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα
[1, 8, 57]	τοῦτο· τὴν δὲ μὴ παντελῆ	τῷ	ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος οὖν ὁρῶντες
[1, 8, 57]	ἐστιν αὐτῷ τι ἐναντίον; ἢ	τῷ	ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ μὲν οὖν
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν ἐνείη, οὐδ´ ἐν	τῷ	ἐπέκεινα τῶν ὄντων· ἀγαθὰ γὰρ
[1, 8, 57]	κωλύεται καὶ τοῖς πάθεσι καὶ	τῷ	ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ καὶ πρὸς
[1, 8, 57]	κακὸν εἰ ἐν στερήσει, ἐν	τῷ	ἐστερημένῳ εἴδους τὸ κακὸν ἔσται·
[1, 8, 57]	ἐστι, τούτων τὰ ἐναντία ἐν	τῷ	ἑτέρῳ ἐστί, πῶς οὐ μάλιστα
[1, 8, 57]	δὲ χωρίς ἐστι, καὶ ἃ	τῷ	ἑτέρῳ ἐστὶ συμπληρώσει τοῦ ὅ
[1, 8, 57]	παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν οὖσαν, οὐ	τῷ	θερμῷ τὸ ψυχρὸν προσφέρουσα, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	καὶ πῶς ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν	τῷ	κακῷ· εἰ μὴ ἄρα, ὡς
[1, 8, 57]	καὶ τὸ μὴ〉 κατ´ οὐσίαν	τῷ	κατ´ οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον. Ὥστε
[1, 8, 57]	λόγῳ, τί τὸ αἴτιον ἐν	τῷ	λεγομένῳ ἀσθενεῖ τῆς ψυχῆς· οὐ
[1, 8, 57]	τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς	τῷ	λόγῳ, τί τὸ αἴτιον ἐν
[1, 8, 57]	δὲ κακίαν ἐν αὐτῇ ποιεῖ	τῷ	λόγῳ τῷ ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ
[1, 8, 57]	{Τί δὲ μέτρον μὴ ἐν	τῷ	μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ μέτρον
[1, 8, 57]	μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν	τῷ	μεμετρημένῳ, ἕως ἂν αὐτὸ ποιήσῃ
[1, 8, 57]	ὥσπερ ἐστὶ μέτρον μὴ ἐν	τῷ	μεμετρημένῳ, οὕτω καὶ ἀμετρία οὐκ
[1, 8, 57]	ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω δὲ γίνεται	τῷ	μὴ εἶναι καθαρά. Ἡ δὲ
[1, 8, 57]	πάρεστι καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ	τῷ	μὴ ἐν ὕλῳ ἐν αὐτοῖς
[1, 8, 57]	καὶ περί τι τῶν μεμιγμένων	τῷ	μὴ ὄντι ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων
[1, 8, 57]	μὴ ὄντι ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων	τῷ	μὴ ὄντι. Μὴ ὂν δὲ
[1, 8, 57]	ἐλθεῖν· οὐ γὰρ ἂν ἦλθε	τῷ	μὴ παρόντι. Καὶ τοῦτό ἐστι
[1, 8, 57]	τοῦτο, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς προελθοῦσα	τῷ	μὴ τελείῳ μηδὲ πρώτῳ οἷον
[1, 8, 57]	πῶς κακή; Ἢ ἄποιος λέγεται	τῷ	μηδὲν ἔχειν αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς
[1, 8, 57]	ἐπέκεινα τῶν ἀρίστων βασιλεύων ἐν	τῷ	νοητῷ, νοῦ ἐκείνου ὄντος οὐ
[1, 8, 57]	λαμβάνοντες, ὅ ἐστι μὲν ἐν	τῷ	ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν,
[1, 8, 57]	ἐναντία· ὥστε καὶ τὸ ὅλον	τῷ	ὅλῳ ἐναντίον. Καὶ τὸ εἶναι
[1, 8, 57]	αὐτὸ συντελέσαν ἐκείνῳ ὁ〉 ἐν	τῷ	ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος δέ, ᾗ
[1, 8, 57]	αὐτοὶ ἐν ἡμῖν λαβόντες ἐν	τῷ	πᾶν εἶδος ἀφελεῖν, εἰ ἐμέλλομεν
[1, 8, 57]	Ἆρ´ οὖν οὕτως ὅτι ἐν	τῷ	παντὶ δεῖ τὴν ὕλην εἶναι;
[1, 8, 57]	ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος οὖν ὁρῶντες	τῷ	παρόντι μέρει τὸ ἀπὸν λαμβάνοντες,
[1, 8, 57]	κακή· οὐ γὰρ λέγεται κακὴ	τῷ	ποιότητα ἔχειν, ἀλλὰ μᾶλλον τῷ
[1, 8, 57]	τῷ ποιότητα ἔχειν, ἀλλὰ μᾶλλον	τῷ	ποιότητα μὴ ἔχειν, ἵνα μὴ
[1, 8, 57]	αἰτία τοῦ ὁρᾶν καὶ συνεῖναι	τῷ	σκότει, τὸ κακὸν εἴη ἂν
[1, 8, 57]	ἂν ἐν τῇ ἐλλείψει {ἢ	τῷ	σκότῳ} τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον
[1, 8, 57]	γενόμενον ἢ ὁμοιώσει ἢ μεταλήψει	τῷ	συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως κακόν· καὶ
[1, 8, 57]	οὐ φόβοι· καὶ γὰρ φόβοι	τῷ	συνθέτῳ, μὴ λυθῇ, καὶ λῦπαι
[1, 8, 57]	θάνατος αὐτῇ καὶ ἔτι ἐν	τῷ	σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ ἐστὶ
[1, 8, 57]	ὕλης· ὡς ὅ γε συνὼν	τῷ	σώματι καὶ ὕλῃ σύνεστι. Τὸ
[1, 8, 57]	αὐτοῦ· γίνεται γὰρ παντάπασιν ἐν	τῷ	τῆς ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα δὺς
[1, 8, 57]	τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς, ἢ	τῷ	τὸ μὲν οἷον ὁρᾶν εἶναι,
[1, 8, 57]	εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης παρεῖναι	τῷ	τὸν τόπον ὃν κατέχει αὐτὴ
[1, 8, 57]	κακά. Πῶς οὖν ἐκφεύξεται; Οὐ	τῷ	τόπῳ, φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος
[1, 8, 57]	κακὸν δύνασθαι καὶ ἤδη κακόν.	Τῷ	χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι μὴ
[1, 8, 57]	φόβοι· καὶ γὰρ φόβοι τῷ	συνθέτῳ,	μὴ λυθῇ, καὶ λῦπαι καὶ
[1, 8, 57]	τῶν ἀρίστων βασιλεύων ἐν τῷ	νοητῷ,	νοῦ ἐκείνου ὄντος οὐ κατὰ
[1, 8, 57]	ἐλήλυθε καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ	ὅτῳ	συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ ὅλως εἰ
[1, 8, 57]	ἐν τῇ ἐλλείψει {ἢ τῷ	σκότῳ}	τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον δεύτερον
[1, 8, 57]	ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ ἐν	ἑκάστῳ,	ἀμβλύτεροι δὲ καὶ πρὸς τὸ
[1, 8, 57]	θάτερον; Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ καὶ	ἔστω	γε καὶ τὸ ἐναντίον τοῦ
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ τόνδε τὸν τόπον	ἔστω	δεικνύειν τὸ πᾶν. Ἢ τὸ
[1, 8, 57]	πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ δὲ ἄλλοι.	Ἔστω	δὴ πρώτως μὲν τὸ ἄμετρον
[1, 8, 57]	ψυχῇ καὶ πρῶτον δεύτερον δὲ	ἔστω	τὸ σκότος καὶ ἡ φύσις
[1, 8, 57]	ἄπεστιν, οὕτω κακίαν λέγομεν, ἐν	ἀορίστῳ	τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες. Καὶ δὴ
[1, 8, 57]	παντελής· καὶ οὐ συμβεβηκότα ταῦτα	αὐτῷ,	ἀλλ´ οἷον οὐσία αὐτοῦ ταῦτα,
[1, 8, 57]	ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ δεῖ	αὐτῷ	ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι ἢ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ οὐ δεῖ αὐτῷ ἀμετρίας	αὐτῷ	ἀμέτρῳ ὄντι ἢ ἐν μεμετρημένῳ·
[1, 8, 57]	εἴδει ὄντα ἢ ἐν τῷ	αὐτῷ	γένει καὶ κοινοῦ τινός ἐστι
[1, 8, 57]	ὁμοιώσει ἢ μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι	αὐτῷ	δευτέρως κακόν· καὶ πρώτως μὲν
[1, 8, 57]	ἄλλα ἐναντία ἢ ἐν τῷ	αὐτῷ	εἴδει ὄντα ἢ ἐν τῷ
[1, 8, 57]	ὕλην μή φησιν εἶναι, δεικτέον	αὐτῷ	ἐκ τῶν περὶ ὕλης λόγων
[1, 8, 57]	ἤ ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ τὸ	αὐτῷ	ἐναντίον. ~Καὶ ταῦτα μὲν ταύτῃ.
[1, 8, 57]	κακίαν δεῖν, ὥστε τὰ κακὰ	αὐτῷ	ἡ κακία καὶ ὅσα ἐκ
[1, 8, 57]	γὰρ δεῖ μόνον καὶ ἐν	αὐτῷ	ἱδρυμένην, οὐ νεύσασαν εἰς τὸ
[1, 8, 57]	τοῖς οὖσι μὴ εἶναι, ἀνάγκη	αὐτῷ	καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ
[1, 8, 57]	τίνι; Ἀρετὴν μὲν γὰρ νῷ	αὐτῷ	καὶ φρονήσει· αὑτὴν γὰρ γνωρίζει·
[1, 8, 57]	οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν ἐν	αὐτῷ·	ὅλον τε γάρ ἐστιν ἕκαστον
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου	αὐτῷ	ὄντος οἷον ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται
[1, 8, 57]	καὶ ἔστι πάντα καὶ σύνεστιν	αὐτῷ	συνὼν καὶ ἔχει πάντα οὐκ
[1, 8, 57]	εἰ οὐσία τἀγαθόν, πῶς ἐστιν	αὐτῷ	τι ἐναντίον; ἢ τῷ ἐπέκεινα
[1, 8, 57]	πρόσωπον ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος ἐν	αὐτῷ	τοῦ λόγου, ὥστε κρύψαι τὸ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν ἵνα γένηται	αὐτῷ	ὡς οἷόν τε ἰδεῖν, οὕτως
[1, 8, 57]	πρώτη οὐσία ἐκείνου μένοντος ἐν	ἑαυτῷ·	ἐνεργεῖ μέντοι περὶ ἐκεῖνον οἷον
[1, 8, 57]	τὸ δ´ ἐστὶν ἀνενδεές, ἱκανὸν	ἑαυτῷ,	μηδενὸς δεόμενον, μέτρον πάντων καὶ
[1, 8, 57]	ἡ κακοῦ φύσις πρότερον ὑποθεῖντο.	Οὕτω	γὰρ καὶ ὅθεν ἐλήλυθε καὶ
[1, 8, 57]	καὶ τοῦ σώματος αὑτὸν χωρίσας·	οὕτω	γὰρ καὶ ὕλης· ὡς ὅ
[1, 8, 57]	τί κωλύει κακὴν εἶναι, οὐχ	οὕτω	δὲ κακήν, ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ
[1, 8, 57]	ἕτερον μόνον τοῦ ὄντος· οὐχ	οὕτω	δὲ μὴ ὂν ὡς κίνησις
[1, 8, 57]	κακόν, ἀλλὰ θέμενον ἐν ψυχῇ	οὕτω	θέσθαι ἀπουσίαν ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´
[1, 8, 57]	μέτρον μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ,	οὕτω	καὶ ἀμετρία οὐκ ἐν ἀμέτρῳ.
[1, 8, 57]	τὸ καλὸν καὶ τὸ ἀγαθόν,	οὕτω	καὶ ἀπὸ τῆς κακίας καταβαίνοντι
[1, 8, 57]	ἔργον ἀδυναμία καὶ τὸ εὐπαθές,	οὕτω	καὶ ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ τῆς
[1, 8, 57]	δή, ὥσπερ ἐπὶ τῶν σωμάτων,	οὕτω	καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς τὸ
[1, 8, 57]	αὐτό, τὸ δὲ ὃ συμβέβηκεν,	οὕτω	καὶ κακὸν τὸ μὲν αὐτό,
[1, 8, 57]	κανόνι τὸ ὀρθὸν καὶ μή,	οὕτω	καὶ τὸ μὴ ἐναρμόζον τῇ
[1, 8, 57]	ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν,	οὕτω	κακίαν λέγομεν, ἐν ἀορίστῳ τὸ
[1, 8, 57]	ὀφθαλμῷ πρὸς τὸ βλέπειν. Ἀλλ´	οὕτω	ποιητικὸν κακοῦ ἔσται τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ἔσται τὸ κακὸν αὐτοῖς, καὶ	οὕτω	ποιητικόν, ὡς ἑτέρου τοῦ κακοῦ
[1, 8, 57]	δὲ τοῦ κακοῦ λαβεῖν καὶ	οὕτω	τὴν ἀνάγκην. Ἐπεὶ γὰρ οὐ
[1, 8, 57]	τῇ παρ´ αὐτό, ἤ, εἰ	οὕτω	τις ἐθέλοι λέγειν, τῇ ἀεὶ
[1, 8, 57]	τὸ κακόν. ~Εἰ μὴ ἄρα	τούτῳ	κακὸν ᾗ ἐμπόδιον, ὥσπερ ὀφθαλμῷ
[1, 8, 57]	δέ, οἷς μὴ πάρεστι καὶ	τούτῳ	κρατεῖν δὲ τῷ μὴ ἐν
[1, 8, 57]	δὲ μὴ παντελῆ τῷ ἐλλείπειν	τούτῳ.	Μέρος οὖν ὁρῶντες τῷ παρόντι
[1, 8, 57]	προελθοῦσα τῷ μὴ τελείῳ μηδὲ	πρώτῳ	οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι
[1, 8, 57]	φύσις καὶ ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ	ἄμφω,	ἡ μὲν κακῶν, ἡ δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 4/10/2007