Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	τῇ ἐκβάσει τῇ παρ´ αὐτό,	ἤ,	εἰ οὕτω τις ἐθέλοι λέγειν,
[1, 8, 57]	τὸ ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε τοὐναντίον	ἤ	ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ τὸ αὐτῷ
[1, 8, 57]	δὲ ἐνοχλοῦντός τινος τῇ συστάσει	ἤ,	ἵνα μὴ ἐνοχλῇ, ἴασιν προνοουμένου.
[1, 8, 57]	τόδε τὸ κακόν, οἷον ἀδικίαν	ἢ	ἄλλην τινὰ κακίαν, ἀλλ´ ἐκεῖνο
[1, 8, 57]	Ἄποιος δὲ οὖσα πῶς κακή;	Ἢ	ἄποιος λέγεται τῷ μηδὲν ἔχειν
[1, 8, 57]	ψυχῆς· οὐ γὰρ δὴ πυκνότητες	ἢ	ἀραιότητες οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες ἢ
[1, 8, 57]	τούτων καὶ ὡς συμβεβηκὸς τούτοις	ἢ	ἀρχὴ τούτων ἢ ἕν τι
[1, 8, 57]	τοιοῦτον, ἢ μεμιγμένον ἔχει τοῦτο	ἢ	βλέπον πρὸς αὐτό ἐστι τοιοῦτον
[1, 8, 57]	ἀμέτρῳ. Εἰ γὰρ ἐν ἄλλῳ,	ἢ	ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ δεῖ
[1, 8, 57]	παντελῶς ἢ ἐν ταῖς ἐνύλοις	ἢ	ἐν ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ δὴ
[1, 8, 57]	αὐτῷ ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι	ἢ	ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ οἷόν
[1, 8, 57]	ἢ ἐν ταῖς χωρισταῖς παντελῶς	ἢ	ἐν ταῖς ἐνύλοις ἢ ἐν
[1, 8, 57]	δὴ τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς	ἢ	ἐν ταῖς χωρισταῖς παντελῶς ἢ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ αὐτῷ εἴδει ὄντα	ἢ	ἐν τῷ αὐτῷ γένει καὶ
[1, 8, 57]	Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἐναντία	ἢ	ἐν τῷ αὐτῷ εἴδει ὄντα
[1, 8, 57]	συμβεβηκὸς τούτοις ἢ ἀρχὴ τούτων	ἢ	ἕν τι τῶν συμπληρούντων τοῦτο
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὡς εἰκὼν τοῦ ὄντος	ἢ	καὶ ἔτι μᾶλλον μὴ ὄν.
[1, 8, 57]	εἴ τι μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον,	ἢ	μεμιγμένον ἔχει τοῦτο ἢ βλέπον
[1, 8, 57]	ἐν ἀμετρίᾳ γενόμενον ἢ ὁμοιώσει	ἢ	μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, ἀλλ´ ὅ τι ὡμοίωται	ἢ	μετείληφεν αὐτοῦ. ~Τίνι οὖν ἐγνωρίσαμεν
[1, 8, 57]	ἀρετῇ {κακίαν} Βλέποντες οὖν αὐτὸ	ἢ	μὴ βλέποντες, τὴν κακίαν λέγω;
[1, 8, 57]	φύσιν ἀνάξει, οἷον νόσον, πενίαν;	Ἢ	νόσον μὲν ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες ἢ παχύτητες	ἢ	νόσος, ὥσπερ τις πυρετός, ἀσθενῆ
[1, 8, 57]	τὸ δ´ ἐν ἀμετρίᾳ γενόμενον	ἢ	ὁμοιώσει ἢ μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι
[1, 8, 57]	τῶν μεμιγμένων τῷ μὴ ὄντι	ἢ	ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ μὴ ὄντι.
[1, 8, 57]	ἐξ ἀνάγκης τόδε τὸ πᾶν·	ἢ	οὐδ´ ἂν εἴη μὴ ὕλης
[1, 8, 57]	εἶναι οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης.	Ἢ	οὐκ ἀνάγκη λέγειν αὐτόν, ὡς
[1, 8, 57]	ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς ὕλης.	Ἢ	οὐκ ἐν τῇ ὁπωσοῦν ἐλλείψει,
[1, 8, 57]	ὁρᾶν εἶναι, τὸ δὲ ὁρμᾶν	ἢ	πάσχειν. Εἰ δέ τις θεῖτο
[1, 8, 57]	ἢ ἀραιότητες οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες	ἢ	παχύτητες ἢ νόσος, ὥσπερ τις
[1, 8, 57]	βλέπον πρὸς αὐτό ἐστι τοιοῦτον	ἢ	ποιητικόν ἐστι τοιούτου. Τὴν δ´
[1, 8, 57]	ἀρχὴν ἐκείνην καὶ αἰτίαν ἀνάξεις;	Ἢ	πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω ὕλης
[1, 8, 57]	ὅλα ἐναντία καὶ μᾶλλον ἐναντία	ἢ	τὰ ἄλλα. Τὰ μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	ἐναντίον καὶ ὅλως τοῖς πρώτοις;	Ἢ	τῇ μὲν οὐσίᾳ ἡ μὴ
[1, 8, 57]	μὴ βλέποντες, τὴν κακίαν λέγω;	Ἢ	τὴν μὲν παντελῆ κακίαν οὐ
[1, 8, 57]	ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ εἶδος μᾶλλον	ἢ	τὴν ὕλην τὸ κακὸν εἶναι
[1, 8, 57]	ψυχῇ τί ἂν εἴη κακόν;	Ἢ	τίνι ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς
[1, 8, 57]	τόπον ἔστω δεικνύειν τὸ πᾶν.	Ἢ	τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ ἐγένεσθε, ἀθάνατοι
[1, 8, 57]	μὲν ἀρχή, τὸ δὲ ἔσχατον,	ἢ	τὸ μὲν ὡς εἶδος, τὸ
[1, 8, 57]	δὲ μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε, πῶς;	Ἢ	τὸ παράπαν πᾶν〉 εἶδος ἀφαιροῦντες
[1, 8, 57]	εἴδη ἢ ὕλῃ περὶ ἥν,	ἢ	τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς, ἢ
[1, 8, 57]	πῶς ἐστιν αὐτῷ τι ἐναντίον;	ἢ	τῷ ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ μὲν
[1, 8, 57]	εἴη ἂν ἐν τῇ ἐλλείψει	{ἢ	τῷ σκότῳ} τῇ ψυχῇ καὶ
[1, 8, 57]	ἢ τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς,	ἢ	τῷ τὸ μὲν οἷον ὁρᾶν
[1, 8, 57]	πονηρίαν καὶ ταύτης αὖ εἴδη	ἢ	ὕλῃ περὶ ἥν, ἢ τοῖς
[1, 8, 57]	ὅσα περὶ τὸ αἰσθητὸν πάθη	ἢ	ὕστερόν τι τούτων καὶ ὡς
[1, 8, 57]	οἷα τὰ ἀσθενέστατα τῶν τέχνῃ	ἢ	φύσει πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν ἔχει
[1, 8, 57]	ἀλλὰ ἀλλοτρίου παρουσία, ὥσπερ φλέγματος	ἢ	χολῆς ἐν σώματι. Τοῦ δὲ
[1, 8, 57]	δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´	ἢ	ὡς συνεργόν· ὥστε, εἰ μὴ
[1, 8, 57]	γὰρ γνωρίζει· κακίαν δὲ πῶς;	Ἢ	ὥσπερ κανόνι τὸ ὀρθὸν καὶ
[1, 8, 57]	εἶναι, κἂν μὴ οὐσία τις	ᾖ.	Ὡς γὰρ ἀγαθὸν τὸ μὲν
[1, 8, 57]	καὶ ἀκολασία καὶ δειλία καὶ	ἡ	ἄλλη ψυχῆς κακία, ἀκούσια παθήματα,
[1, 8, 57]	ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ αὕτη	ἡ	ἀνάγκη τοῦ κακοῦ. ~Εἰ δέ
[1, 8, 57]	κακὸν ἡ κακία ἔσται· καὶ	ἡ	ἀρετὴ δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	κακία τὸ κακόν. Εἶτα καὶ	ἡ	ἀρετὴ οὐκ αὐτὸ τὸ καλὸν
[1, 8, 57]	ὡς συνεργόν· ὥστε, εἰ μὴ	ἡ	ἀρετὴ τὸ ἀγαθόν, οὐδ´ ἡ
[1, 8, 57]	οὐ καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ	ἡ	ἀσθένεια αὐταῖς εἴη ἂν οὐκ
[1, 8, 57]	εἴη ζητεῖν, τίς καὶ πόθεν	ἡ	ἀσθένεια τῇ ψυχῇ. Οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ εἰ, ὅτι τῶν ἐναντίων	ἡ	αὐτὴ γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη καὶ
[1, 8, 57]	μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ νόησιν·	ἡ	γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ δὲ
[1, 8, 57]	γὰρ ἄμφω, ἡ μὲν κακῶν,	ἡ	δὲ ἀγαθῶν· καὶ πάντα τὰ
[1, 8, 57]	νόησιν· ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ,	ἡ	δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ
[1, 8, 57]	ἐκεῖνον οἷον περὶ ἐκεῖνον ζῶν.	Ἡ	δὲ ἔξωθεν περὶ τοῦτον χορεύουσα
[1, 8, 57]	οὖν μένει ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς.	Ἡ	δὲ μὴ μείνασα τοῦτο, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ, ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ,	ἡ	δὲ νόησις καὶ ἡ φρόνησις
[1, 8, 57]	μὲν τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι,	ἡ	δὲ παντελὴς τὸ κακόν· ἡ
[1, 8, 57]	ἡ δὲ παντελὴς τὸ κακόν·	ἡ	δὲ πλείων τὸ πεσεῖν εἰς
[1, 8, 57]	γίνεται τῷ μὴ εἶναι καθαρά.	Ἡ	δὲ πρὸς νοῦν ὄρεξις ἄλλο·
[1, 8, 57]	τὸ ποιὸν καὶ ἐν ἄλλῳ·	ἡ	δὲ ὕλη οὐκ ἐν ἄλλῳ,
[1, 8, 57]	καὶ τὸ σκότος. ~Ἀλλ´ εἰ	ἡ	ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ
[1, 8, 57]	εἶναι. Ἅ τε γὰρ ποιεῖ	ἡ	ἐν ὕλῃ ποιότης, οὐ χωρὶς
[1, 8, 57]	ἐναντία τῷ εἴδει φύσις. ~Ἀλλ´	ἡ	ἐναντία τῷ εἴδει παντὶ φύσις
[1, 8, 57]	τῇ φύσει αὐτῶν ἐναντία· ἐπείπερ	ἡ	ἐναντίωσις οὐχ ᾗ ποιόν τι
[1, 8, 57]	ἀπὸ τῆς κακίας. Θεωροῦντι μὲν	ἡ	θεωρία ἥτις ἐστὶ τοῦ κακοῦ
[1, 8, 57]	ἀταξίας οὔσης; Τοῦτο γάρ ἐστιν	ἡ	θνητὴ φύσις καὶ ὅδε ὁ
[1, 8, 57]	αὖ πᾶσα κακή. Ἀλλὰ τίς	ἡ	κακή; Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι μὲν
[1, 8, 57]	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἔχει	ἡ	κακὴ φύσις, ἐναντία· ὥστε καὶ
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὐτοαγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδ´	ἡ	κακία αὐτὸ τὸ αἰσχρὸν οὐδ´
[1, 8, 57]	κακοῦ αὐτοῦ ὄντος. Εἰ οὖν	ἡ	κακία ἐμπόδιον τῇ ψυχῇ, ποιητικὸν
[1, 8, 57]	κακοῦ, ἀλλ´ οὐ τὸ κακὸν	ἡ	κακία ἔσται· καὶ ἡ ἀρετὴ
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῇ τὸ κακὸν καὶ	ἡ	κακία ἔσται καὶ οὐδὲν ἔξω.
[1, 8, 57]	δεῖν, ὥστε τὰ κακὰ αὐτῷ	ἡ	κακία καὶ ὅσα ἐκ κακίας·
[1, 8, 57]	χείρω ἠλλάξατο· ἔτι γὰρ ἀνθρωπικὸν	ἡ	κακία μεμιγμένη τινὶ ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει
[1, 8, 57]	ἡ ἀρετὴ τὸ ἀγαθόν, οὐδ´	ἡ	κακία τὸ κακόν. Εἶτα καὶ
[1, 8, 57]	ποτ´ ἐστὶ τὸ κακὸν καὶ	ἡ	κακοῦ φύσις πρότερον ὑποθεῖντο. Οὕτω
[1, 8, 57]	καὶ ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω,	ἡ	μὲν κακῶν, ἡ δὲ ἀγαθῶν·
[1, 8, 57]	τι ἂν αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν.	Ἡ	μὲν οὖν τελεία καὶ πρὸς
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ	ἡ	μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται γὰρ παντάπασιν
[1, 8, 57]	πρώτοις; Ἢ τῇ μὲν οὐσίᾳ	ἡ	μὴ οὐσία, τῇ δὲ ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	εἶναι λέγειν αὐτὸ μὴ εἶναι.	Ἡ	οὖν ἔλλειψις ἔχει μὲν τὸ
[1, 8, 57]	ὂν ὡς κίνησις καὶ στάσις	ἡ	περὶ τὸ ὄν, ἀλλ´ ὡς
[1, 8, 57]	ἄποιος λέγεται. Εἰ τοίνυν καὶ	ἡ	ποιότης αὐτὴ ἄποιος, πῶς ἡ
[1, 8, 57]	τὸ ἀσθενές· ἀλλ´ ὥσπερ ἐκεῖ	ἡ	πρὸς τὸ ἔργον ἀδυναμία καὶ
[1, 8, 57]	ἐν τῇ ψυχῇ ἔσται κακόν,	ἡ	στέρησις ἐν αὐτῇ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ἀπουσίαν ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´ εἰ	ἡ	στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι εἴδους
[1, 8, 57]	γάρ, εἰ διὰ σώματος κακίαν	ἡ	σύστασις γίνοιτο, μὴ τὴν ὕλην,
[1, 8, 57]	καθ´ αὑτὴν εἶναι ἡ ψυχὴ	ἡ	τοιαύτη. Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ καὶ
[1, 8, 57]	ὕστερον. ~Νῦν δὲ λεγέσθω, τίς	ἡ	τοῦ ἀγαθοῦ φύσις, καθ´ ὅσον
[1, 8, 57]	οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ οὖν δὴ	ἡ	τοῦδε τοῦ κόσμου φύσις ἔκ
[1, 8, 57]	ἐκοινώνησεν αὐτῇ καὶ ἐγένετο κακή,	ἡ	ὕλη αἰτία παροῦσα· οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	ἐναντία, εἰ μὴ κοινὸν ἦν	ἡ	ὕλη ἐν αὐτοῖς, ἐφ´ ἧς
[1, 8, 57]	Οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἔχει	ἡ	ὕλη, ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν,
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ	ἡ	ὕλη μηδὲν ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ.
[1, 8, 57]	ἡ ποιότης αὐτὴ ἄποιος, πῶς	ἡ	ὕλη οὐ δεξαμένη ποιότητα ποιὰ
[1, 8, 57]	ταύτῃ εἴη τὸ αὐτὸ αἴτιον	ἡ	ὕλη τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον
[1, 8, 57]	ὅταν παντελῶς ἐλλείπῃ, ὅπερ ἐστὶν	ἡ	ὕλη, τοῦτο τὸ ὄντως κακὸν
[1, 8, 57]	πρὸς γένεσιν ὁρᾶν, ἧς ἀρχὴ	ἡ	ὕλης φύσις οὕτως οὖσα κακὴ
[1, 8, 57]	κακοῦ, ἡ δὲ νόησις καὶ	ἡ	φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι καὶ κακοῦ,
[1, 8, 57]	δὲ ἔστω τὸ σκότος καὶ	ἡ	φύσις τοῦ κακοῦ οὐκέτι ἐν
[1, 8, 57]	οὖσα ψυχή. Ἄψυχον ἄρα ἔσται	ἡ	ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν· ὥστε
[1, 8, 57]	ἐπεὶ καὶ εἰ παντελῶς εἴη	ἡ	ψυχὴ εἰς παντελῆ κακίαν, οὐκέτι
[1, 8, 57]	ὕλης οὐδὲ καθ´ αὑτὴν εἶναι	ἡ	ψυχὴ ἡ τοιαύτη. Μέμικται οὖν
[1, 8, 57]	ποιεῖ τῷ λόγῳ τῷ ἑαυτῆς,	ἡ	ψυχὴ οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν· οὐ
[1, 8, 57]	κακόν· καὶ γὰρ εἰ αὐτὴ	ἡ	ψυχὴ τὴν ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα,
[1, 8, 57]	λαβεῖν καταφανὲς ἔσται τὸ ζητούμενον	ἡ	ψυχῆς ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν τοῖς
[1, 8, 57]	~Εἰ μὴ ἄρα τούτῳ κακὸν	ᾗ	ἐμπόδιον, ὥσπερ ὀφθαλμῷ πρὸς τὸ
[1, 8, 57]	τῷ ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος δέ,	ᾗ	ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ
[1, 8, 57]	ὁτιοῦν γένος τῶν ὄντων, ἀλλ´	ᾗ	πλεῖστον ἀλλήλων κεχώρισται καὶ ἐξ
[1, 8, 57]	ἐναντία· ἐπείπερ ἡ ἐναντίωσις οὐχ	ᾗ	ποιόν τι οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν
[1, 8, 57]	χρείᾳ ἐσμὲν διὰ τὴν ὕλην	ᾗ	συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην εἶναι.
[1, 8, 57]	δ´ ἄλλα, ὅσα ἂν αὐτοῦ	μεταλάβῃ	καὶ ὁμοιωθῇ, κακὰ μὲν γίνεσθαι,
[1, 8, 57]	ἄλληλα, κόσμῳ δὲ φερόμενα, ἐν	γῇ	δὲ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς
[1, 8, 57]	ψυχῆς οἷον ὁ μὲν ἐν	γῇ	τῇ ὕλῃ, ὁ δὲ ἐν
[1, 8, 57]	ἐνοχλῇ, ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία δὲ	πληγὴ	ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ τὴν
[1, 8, 57]	περὶ τῶν ἐπὶ γῆς λέγεται.	Φυγὴ	γάρ, φησιν, οὐ τὸ ἐκ
[1, 8, 57]	ἕκαστα οὐσιῶν ἐστι πιστὸν τῇ	ἐπαγωγῇ	δεδειγμένον· ὅλως δὲ οὐσίᾳ οὐκ
[1, 8, 57]	δὲ ἐσκοτισμένον δευτέρως ὡσαύτως. Κακία	δὴ	ἄγνοια οὖσα καὶ ἀμετρία περὶ
[1, 8, 57]	ὄντας, καίτοι νοῦς ὄντας. Οὐ	δὴ	ἐκεῖνος ὁ νοῦς τοιοῦτος, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες. Καὶ	δὴ	ἐπὶ τῆς ὕλης οἷον αἰσχρόν
[1, 8, 57]	ὡς μηδεμίαν φύσιν ἔχειν. Εἰ	δὴ	ἔχει τινὰ φύσιν, ταύτην τὴν
[1, 8, 57]	ὕλης οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ οὖν	δὴ	ἡ τοῦδε τοῦ κόσμου φύσις
[1, 8, 57]	τὰ πλεῖστον ἀλλήλων ἀφεστηκότα; Πέρατι	δὴ	καὶ μέτρῳ καὶ {τὰ ἄλλα}
[1, 8, 57]	ἢ ἐν ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ	δὴ	μὴ ἐν ταῖς χωρὶς ὕλης
[1, 8, 57]	ὡς πρὸς τὰ ὄντα, κακοῦ	δὴ	οὐσίαν, εἴ τις καὶ δύναται
[1, 8, 57]	μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ	δὴ	οὕτως, ὀρθῶς ἂν λέγοιτο μὴ
[1, 8, 57]	τι εἴη ἐναντίον; Οὐ γὰρ	δὴ	ποιόν. Εἶτα τίς ἀνάγκη πανταχοῦ,
[1, 8, 57]	ἄλλοι, ταδὶ δὲ ἄλλοι. Ἔστω	δὴ	πρώτως μὲν τὸ ἄμετρον κακόν,
[1, 8, 57]	ἀσθενεῖ τῆς ψυχῆς· οὐ γὰρ	δὴ	πυκνότητες ἢ ἀραιότητες οὐδ´ αὖ
[1, 8, 57]	ἅπερ τοῦ δεξαμένου ἐκείνου. Εἰ	δὴ	σῶμα αἴτιον τῶν κακῶν, ὕλη
[1, 8, 57]	τρίτον περὶ τὰ τρίτα. ~Εἰ	δὴ	ταῦτά ἐστι τὰ ὄντα καὶ
[1, 8, 57]	φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην εἶναι. Εἰ	δὴ	ταῦτα ὀρθῶς λέγεται, οὐ θετέον
[1, 8, 57]	ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη	δὴ	τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ
[1, 8, 57]	ἀσθένεια τῇ ψυχῇ. Οὐ γὰρ	δή,	ὥσπερ ἐπὶ τῶν σωμάτων, οὕτω
[1, 8, 57]	τῶν συμπληρούντων τοῦτο τοιοῦτον ὄν.	Ἤδη	γὰρ ἄν τις εἰς ἔννοιαν
[1, 8, 57]	ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ δὲ μεμιγμένον	ἤδη	ἐκ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ, καὶ
[1, 8, 57]	καὶ πλείονος τοῦ κακοῦ μεταλαβὸν	ἤδη	καὶ αὐτὸ συντελέσαν ἐκείνῳ ὁ〉
[1, 8, 57]	εἰς τὸ κακὸν δύνασθαι καὶ	ἤδη	κακόν. Τῷ χρὴ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	τὸ μὲν αὐτό, τὸ δὲ	ἤδη	κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς ἑτέρῳ. Τίς
[1, 8, 57]	πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ καὶ ἔχει	ἤδη	ὕλην βλέπουσα εἰς ὃ μὴ
[1, 8, 57]	ἔπαθε τοὐναντίον ἤ ἐστιν, ἵν´	ἴδῃ	τὸ αὐτῷ ἐναντίον. ~Καὶ ταῦτα
[1, 8, 57]	ἴδῃ τὸ σκότος καὶ μὴ	ἴδῃ	τὸ καταλιπεῖν τὸ φῶς, ἵνα
[1, 8, 57]	ὄμμα ἀποστῆσαν αὑτὸ φωτός, ἵνα	ἴδῃ	τὸ σκότος καὶ μὴ ἴδῃ
[1, 8, 57]	τὸ καταλιπεῖν τὸ φῶς, ἵνα	ἴδῃ	τὸ σκότος, μεθ´ οὗ οὐκ
[1, 8, 57]	πω τούτων, ταῦτα δὲ οἷον	εἴδη	ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν
[1, 8, 57]	πικρόν, ἁλμυρὸν καὶ ὅσα χυμῶν	εἴδη,	ἔτι πληρώσεις, κενώσεις, καὶ πληρώσεις
[1, 8, 57]	ψυχῇ πονηρίαν καὶ ταύτης αὖ	εἴδη	ἢ ὕλῃ περὶ ἥν, ἢ
[1, 8, 57]	Νοῦς μὲν γὰρ καὶ ψυχὴ	εἴδη	ὄντα εἰδῶν καὶ τὴν γνῶσιν
[1, 8, 57]	καὶ τὰ ἐν τῇ ὕλῃ	εἴδη	οὐ ταὐτά ἐστιν, ἅπερ ἦν,
[1, 8, 57]	τὰ ἀμείνω τῶν χειρόνων καὶ	εἴδη,	τὰ δ´ οὔ, ἀλλὰ στέρησις
[1, 8, 57]	οὕτω δὲ κακήν, ὡς ποιόν;	Ἐπειδὴ	καὶ τὸ ποιὸν τοῦτό ἐστι,
[1, 8, 57]	καὶ ὅσα περὶ τὸ αἰσθητὸν	πάθη	ἢ ὕστερόν τι τούτων καὶ
[1, 8, 57]	ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν κακίαν λέγοι	εὐπαθῆ	γοῦν καὶ εὐκίνητον εἶναι τὴν
[1, 8, 57]	ποιῆσαι κακὸν εἶναι, ἕως ἂν	δυνηθῇ	ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν καὶ ἀσθενείας
[1, 8, 57]	γὰρ φόβοι τῷ συνθέτῳ, μὴ	λυθῇ,	καὶ λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες λυομένου·
[1, 8, 57]	ὅσα ἂν αὐτοῦ μεταλάβῃ καὶ	ὁμοιωθῇ,	κακὰ μὲν γίνεσθαι, οὐχ ὅπερ
[1, 8, 57]	συνεῖναι τῷ σκότει, τὸ κακὸν	εἴη	ἂν ἐν τῇ ἐλλείψει {ἢ
[1, 8, 57]	κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ ἀσθένεια αὐταῖς	εἴη	ἂν οὐκ ἀφαίρεσις τινός, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἐστί, πῶς οὐ μάλιστα ἂν	εἴη	ἐναντία, εἴπερ ἐναντία τὰ πλεῖστον
[1, 8, 57]	τῷ ἀγαθῷ πῶς ἄν τι	εἴη	ἐναντίον; Οὐ γὰρ δὴ ποιόν.
[1, 8, 57]	ὕλης, κακὸν ἂν οὐ πρῶτον	εἴη·	ἔχει μὲν γὰρ εἶδός τι
[1, 8, 57]	εἱλήσεων τὴν φθοράν ἄξιον ἂν	εἴη	ζητεῖν, τίς καὶ πόθεν ἡ
[1, 8, 57]	πεσών· ἐπεὶ καὶ εἰ παντελῶς	εἴη	ἡ ψυχὴ εἰς παντελῆ κακίαν,
[1, 8, 57]	αἴτιον τῶν κακῶν, ὕλη ἂν	εἴη	καὶ ταύτῃ αἴτιον τῶν κακῶν.
[1, 8, 57]	ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ τί ἂν	εἴη	κακόν; Ἢ τίνι ἂν μὴ
[1, 8, 57]	τὸ πᾶν· ἢ οὐδ´ ἂν	εἴη	μὴ ὕλης οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ
[1, 8, 57]	δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης, ἄπορον ἂν	εἴη.	Νοῦς μὲν γὰρ καὶ ψυχὴ
[1, 8, 57]	ἔσχε προσηγορίαν· εἰ μὴ ταύτῃ	εἴη	τὸ αὐτὸ αἴτιον ἡ ὕλη
[1, 8, 57]	εἰ ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν	ὁμολογηθείη.	Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι ποτὲ
[1, 8, 57]	ὄντος οὐ κατὰ νοῦν, ὃν	οἰηθείη	ἄν τις κατὰ τοὺς παρ´
[1, 8, 57]	ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ συμβέβηκε	γνωσθείη,	καὶ ὅλως εἰ ἔστιν ἐν
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς οὖσι τὸ κακὸν	ἐνείη,	οὐδ´ ἐν τῷ ἐπέκεινα τῶν
[1, 8, 57]	οὐ κακὴ οὐδ´ αὖ πᾶσα	κακή.	Ἀλλὰ τίς ἡ κακή; Οἷόν
[1, 8, 57]	καὶ κακίας αἰτία. Πρότερον ἄρα	κακὴ	αὐτὴ καὶ πρῶτον κακόν· καὶ
[1, 8, 57]	ἔχειν, ἵνα μὴ ἦν ἴσως	κακὴ	εἶδος οὖσα, ἀλλὰ μὴ ἐναντία
[1, 8, 57]	ταύτῃ. Ἄποιος δὲ οὖσα πῶς	κακή;	Ἢ ἄποιος λέγεται τῷ μηδὲν
[1, 8, 57]	εἰ ἐκοινώνησεν αὐτῇ καὶ ἐγένετο	κακή,	ἡ ὕλη αἰτία παροῦσα· οὐ
[1, 8, 57]	πᾶσα κακή. Ἀλλὰ τίς ἡ	κακή;	Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι μὲν ᾧ
[1, 8, 57]	λέγεται καὶ ἄποιος εἶναι καὶ	κακή·	οὐ γὰρ λέγεται κακὴ τῷ
[1, 8, 57]	δὲ καθ´ ἑαυτὴν μὲν οὐ	κακὴ	οὐδ´ αὖ πᾶσα κακή. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	καὶ κακή· οὐ γὰρ λέγεται	κακὴ	τῷ ποιότητα ἔχειν, ἀλλὰ μᾶλλον
[1, 8, 57]	τὰ ἄλλα, ὅσα ἔχει ἡ	κακὴ	φύσις, ἐναντία· ὥστε καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἡ ὕλης φύσις οὕτως οὖσα	κακὴ	ὡς καὶ τὸ μήπω ἐν
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς οὖσι μὴ εἶναι,	ἀνάγκη	αὐτῷ καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν
[1, 8, 57]	πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν εἶναι.	Ἀνάγκη	δὴ τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς
[1, 8, 57]	γενέσθαι· τὰ γὰρ κακὰ εἶναι	ἀνάγκῃ,	ἐπείπερ τοὐναντίον τι δεῖ εἶναι
[1, 8, 57]	μὴν ἐξ ἀνάγκης. Ἢ οὐκ	ἀνάγκη	λέγειν αὐτόν, ὡς ἐπὶ παντὸς
[1, 8, 57]	γὰρ δὴ ποιόν. Εἶτα τίς	ἀνάγκη	πανταχοῦ, εἰ θάτερον τῶν ἐναντίων,
[1, 8, 57]	γὰρ οὐ μόνον τὸ ἀγαθόν,	ἀνάγκη	τῇ ἐκβάσει τῇ παρ´ αὐτό,
[1, 8, 57]	ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ αὕτη ἡ	ἀνάγκη	τοῦ κακοῦ. ~Εἰ δέ τις
[1, 8, 57]	κακίαν λέγω; Ἢ τὴν μὲν	παντελῆ	κακίαν οὐ βλέποντες· καὶ γὰρ
[1, 8, 57]	παντελῶς εἴη ἡ ψυχὴ εἰς	παντελῆ	κακίαν, οὐκέτι κακίαν ἔχει, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ἀγαθόν. ~Τί οὖν, εἰ μὴ	παντελῆ	στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ τὴν κακίαν
[1, 8, 57]	μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν δὲ μὴ	παντελῆ	τῷ ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος οὖν
[1, 8, 57]	ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ καὶ	ἀφέλῃ	πως τὴν ὄψιν ἐκ τοῦ
[1, 8, 57]	ἀκολασία καὶ δειλία καὶ ἡ	ἄλλη	ψυχῆς κακία, ἀκούσια παθήματα, δόξας
[1, 8, 57]	αὐτῇ καὶ ἐγένετο κακή, ἡ	ὕλη	αἰτία παροῦσα· οὐ γὰρ ἂν
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ οὐκέτι ἐν τῇ	ὕλῃ,	ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς ὕλης.
[1, 8, 57]	δὴ σῶμα αἴτιον τῶν κακῶν,	ὕλη	ἂν εἴη καὶ ταύτῃ αἴτιον
[1, 8, 57]	τὸ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ τῇ	ὕλῃ	γενέσθαι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ
[1, 8, 57]	ταῦτα ἐργάζεται, ἃ ἐν τῇ	ὕλῃ	γενόμενα λέγεται ποιεῖν. Γενομένη γὰρ
[1, 8, 57]	μέσα καὶ ἔσχατα ψυχὴ ἔχει·	ὕλη	δὲ παροῦσα προσαιτεῖ καὶ οἷον
[1, 8, 57]	εἶτα καὶ τὰ ἐν τῇ	ὕλῃ	εἴδη οὐ ταὐτά ἐστιν, ἅπερ
[1, 8, 57]	εἰ μὴ κοινὸν ἦν ἡ	ὕλη	ἐν αὐτοῖς, ἐφ´ ἧς τὸ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν	ὕλῃ	ἐστὶ καταδῦναι καὶ πλησθῆναι αὐτῆς
[1, 8, 57]	ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν	ὕλη,	ἔστι δὲ καὶ ψυχή, καὶ
[1, 8, 57]	γὰρ τὸ εἶναι ἔχει ἡ	ὕλη,	ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	πάθεσι καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ	ὕλῃ	καὶ πρὸς ὕλην νενευκέναι καὶ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ λόγοι ἔνυλοι φθαρέντες ἐν	ὕλῃ	καὶ τῆς φύσεως τῆς ἐκείνης
[1, 8, 57]	τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ ἡ	ὕλη	μηδὲν ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ
[1, 8, 57]	ὁ μὲν ἐν γῇ τῇ	ὕλῃ,	ὁ δὲ ἐν ἀέρι τῇ
[1, 8, 57]	ποιότης αὐτὴ ἄποιος, πῶς ἡ	ὕλη	οὐ δεξαμένη ποιότητα ποιὰ ἂν
[1, 8, 57]	καὶ ἐν ἄλλῳ· ἡ δὲ	ὕλη	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ τὸ
[1, 8, 57]	καὶ ταύτης αὖ εἴδη ἢ	ὕλῃ	περὶ ἥν, ἢ τοῖς μέρεσι
[1, 8, 57]	τε γὰρ ποιεῖ ἡ ἐν	ὕλῃ	ποιότης, οὐ χωρὶς οὖσα ποιεῖ,
[1, 8, 57]	γε συνὼν τῷ σώματι καὶ	ὕλῃ	σύνεστι. Τὸ δὲ χωρίσαι καὶ
[1, 8, 57]	εἴη τὸ αὐτὸ αἴτιον ἡ	ὕλη	τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς
[1, 8, 57]	εἶναι, ἕως ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν.	Ὕλη	τοίνυν καὶ ἀσθενείας ψυχῇ αἰτία
[1, 8, 57]	δὲ τὸ μὴ ἑνωθῆναι τῇ	ὕλῃ·	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἕν
[1, 8, 57]	ψυχῇ χωρὶς τὸ μὴ ἐν	ὕλῃ·	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἑνωθῆναι
[1, 8, 57]	παντελῶς ἐλλείπῃ, ὅπερ ἐστὶν ἡ	ὕλη,	τοῦτο τὸ ὄντως κακὸν μηδεμίαν
[1, 8, 57]	χωρὶς μὲν ὁ τόπος τῇ	ὕλῃ,	χωρὶς δὲ αὖ ὁ τῆς
[1, 8, 57]	τῇ συστάσει ἤ, ἵνα μὴ	ἐνοχλῇ,	ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία δὲ πληγὴ
[1, 8, 57]	οὖν ἔλλειψις ἔχει μὲν τὸ	μὴ	ἀγαθὸν εἶναι, ἡ δὲ παντελὴς
[1, 8, 57]	τοῖς θεοῖς, καὶ ἄνθρωποι ἔχοιεν	μὴ	ἀεὶ τὸ κακὸν βλέπειν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πῶς λέγεται	μὴ	ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά, ἀλλ´
[1, 8, 57]	δὴ οὕτως, ὀρθῶς ἂν λέγοιτο	μὴ	ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά. Πῶς
[1, 8, 57]	δέ τι τὸ κακόν. ~Εἰ	μὴ	ἄρα τούτῳ κακὸν ᾗ ἐμπόδιον,
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθὸν τῷ κακῷ· εἰ	μὴ	ἄρα, ὡς τὸ μὲν ἀρχή,
[1, 8, 57]	ἂν αὐτὸ ποιήσῃ αὐτῆς, ἀλλὰ	μὴ	αὐτοῦ ἔτι εἶναι, ὥσπερ ἐν
[1, 8, 57]	οὐ νοῦς, τολμήσας ἰδεῖν τὰ	μὴ	αὐτοῦ. Ὥσπερ ὄμμα ἀποστῆσαν αὑτὸ
[1, 8, 57]	ἔξω αὑτοῦ προελθὼν εἰς τὰ	μὴ	αὑτοῦ ἐλθών, μὴ ἐπαγόμενος τὸ
[1, 8, 57]	ἤδη ὕλην βλέπουσα εἰς ὃ	μὴ	βλέπει, ὡς λεγόμεθα ὁρᾶν καὶ
[1, 8, 57]	{κακίαν} Βλέποντες οὖν αὐτὸ ἢ	μὴ	βλέποντες, τὴν κακίαν λέγω; Ἢ
[1, 8, 57]	σύνεστι. Τὸ δὲ χωρίσαι καὶ	μὴ	δῆλόν που αὐτὸς ποιεῖ· τὸ
[1, 8, 57]	κακοῦ. ~Εἰ δέ τις λέγοι	μὴ	διὰ τὴν ὕλην ἡμᾶς γενέσθαι
[1, 8, 57]	ἃ λέγει, ὁ δέ φησι	μὴ	δύνασθαι τοῦτο γενέσθαι· τὰ γὰρ
[1, 8, 57]	τὸ παράπαν ἐν τοῖς οὖσι	μὴ	εἶναι, ἀνάγκη αὐτῷ καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ὡς ἀληθὲς εἶναι λέγειν αὐτὸ	μὴ	εἶναι. Ἡ οὖν ἔλλειψις ἔχει
[1, 8, 57]	αὐτοῦ· ἔξω δὲ γίνεται τῷ	μὴ	εἶναι καθαρά. Ἡ δὲ πρὸς
[1, 8, 57]	ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ μὲν οὖν	μὴ	εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ ἐναντίον ἐπὶ
[1, 8, 57]	ἐν ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ δὴ	μὴ	ἐν ταῖς χωρὶς ὕλης καθαραὶ
[1, 8, 57]	ἑτέρῳ. Τίς οὖν ἀμετρία, εἰ	μὴ	ἐν τῷ ἀμέτρῳ; {Τί δὲ
[1, 8, 57]	τῷ ἀμέτρῳ; {Τί δὲ μέτρον	μὴ	ἐν τῷ μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ
[1, 8, 57]	μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ μέτρον	μὴ	ἐν τῷ μεμετρημένῳ, οὕτω καὶ
[1, 8, 57]	τόπος τῇ ψυχῇ χωρὶς τὸ	μὴ	ἐν ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ
[1, 8, 57]	καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ	μὴ	ἐν ὕλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι.
[1, 8, 57]	ὕλης γενέσθαι· τοῦτο δὲ τὸ	μὴ	ἐν ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ γενέσθαι·
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ	μὴ	ἕν τι ἐξ αὐτῆς καὶ
[1, 8, 57]	ἴσως κακὴ εἶδος οὖσα, ἀλλὰ	μὴ	ἐναντία τῷ εἴδει φύσις. ~Ἀλλ´
[1, 8, 57]	καὶ μή, οὕτω καὶ τὸ	μὴ	ἐναρμόζον τῇ ἀρετῇ {κακίαν} Βλέποντες
[1, 8, 57]	τινος τῇ συστάσει ἤ, ἵνα	μὴ	ἐνοχλῇ, ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία δὲ
[1, 8, 57]	ἐν ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ	μὴ	ἑνωθῆναι τῇ ὕλῃ· τοῦτο δὲ
[1, 8, 57]	εἰς τὰ μὴ αὑτοῦ ἐλθών,	μὴ	ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε
[1, 8, 57]	εἴη κακόν; Ἢ τίνι ἂν	μὴ	ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως τῆς χείρονος;
[1, 8, 57]	ἔχειν, ἀλλὰ μᾶλλον τῷ ποιότητα	μὴ	ἔχειν, ἵνα μὴ ἦν ἴσως
[1, 8, 57]	ἢ ὡς συνεργόν· ὥστε, εἰ	μὴ	ἡ ἀρετὴ τὸ ἀγαθόν, οὐδ´
[1, 8, 57]	τῷ ποιότητα μὴ ἔχειν, ἵνα	μὴ	ἦν ἴσως κακὴ εἶδος οὖσα,
[1, 8, 57]	οἷόν τε ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ	μὴ	ἰδεῖν ἵνα γένηται αὐτῷ ὡς
[1, 8, 57]	ἵνα ἴδῃ τὸ σκότος καὶ	μὴ	ἴδῃ τὸ καταλιπεῖν τὸ φῶς,
[1, 8, 57]	τῷ ἀληθεῖ ἐναντίον καὶ τὸ	μὴ〉	κατ´ οὐσίαν τῷ κατ´ οὐσίαν
[1, 8, 57]	ἐδεξάμεθα ἂν εἶναι ἐναντία, εἰ	μὴ	κοινὸν ἦν ἡ ὕλη ἐν
[1, 8, 57]	σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε	μὴ	κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι
[1, 8, 57]	καὶ γὰρ φόβοι τῷ συνθέτῳ,	μὴ	λυθῇ, καὶ λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες
[1, 8, 57]	ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς. Ἡ δὲ	μὴ	μείνασα τοῦτο, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς
[1, 8, 57]	ὂν δὲ οὔτι τὸ παντελῶς	μὴ	ὄν, ἀλλ´ ἕτερον μόνον τοῦ
[1, 8, 57]	ὄντος ἢ καὶ ἔτι μᾶλλον	μὴ	ὄν. Τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ
[1, 8, 57]	ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ μὴ ὄντι.	Μὴ	ὂν δὲ οὔτι τὸ παντελῶς
[1, 8, 57]	τοῦ ὄντος· οὐχ οὕτω δὲ	μὴ	ὂν ὡς κίνησις καὶ στάσις
[1, 8, 57]	περί τι τῶν μεμιγμένων τῷ	μὴ	ὄντι ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ
[1, 8, 57]	ὄντι ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ	μὴ	ὄντι. Μὴ ὂν δὲ οὔτι
[1, 8, 57]	εἶναι οἷον εἶδός τι τοῦ	μὴ	ὄντος ὂν καὶ περί τι
[1, 8, 57]	αὐτὴν ἐκεῖνο καίτοι παροῦσαν, ὅτι	μὴ	ὁρᾷ διὰ κάκην. Τὴν δὲ
[1, 8, 57]	χρυσῷ, κρύπτεται τούτοις, ἵν´ ἀμοῦσα	μὴ	ὁρῷτο τοῖς θεοῖς, καὶ ἄνθρωποι
[1, 8, 57]	Ἢ τῇ μὲν οὐσίᾳ ἡ	μὴ	οὐσία, τῇ δὲ ἀγαθοῦ φύσει
[1, 8, 57]	τι πρότερον αὐτὸ εἶναι, κἂν	μὴ	οὐσία τις ᾖ. Ὡς γὰρ
[1, 8, 57]	τοίνυν, εἴπερ ἔστιν, ἐν τοῖς	μὴ	οὖσιν εἶναι οἷον εἶδός τι
[1, 8, 57]	ὥσπερ κανόνι τὸ ὀρθὸν καὶ	μή,	οὕτω καὶ τὸ μὴ ἐναρμόζον
[1, 8, 57]	ἐναντίον. Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ	μὴ	πανταχοῦ οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι ἐναντίον·
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθόν. ~Τί οὖν, εἰ	μὴ	παντελῆ στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ τὴν
[1, 8, 57]	τὸ μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν δὲ	μὴ	παντελῆ τῷ ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος
[1, 8, 57]	παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ κακὸν	μὴ	παρεῖναι, τὴν κακίαν ἣν ἄνθρωποι
[1, 8, 57]	γὰρ αὐτῆς ἀμείνους δέ, οἷς	μὴ	πάρεστι καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ
[1, 8, 57]	οὐ γὰρ ἂν ἦλθε τῷ	μὴ	παρόντι. Καὶ τοῦτό ἐστι πτῶμα
[1, 8, 57]	εἶδος ἀφαιροῦντες {πᾶν εἶδος} ᾧ	μὴ	ταῦτα πάρεστι, λέγομεν εἶναι ὕλην,
[1, 8, 57]	τῆς ἀσθενείας ἔσχε προσηγορίαν· εἰ	μὴ	ταύτῃ εἴη τὸ αὐτὸ αἴτιον
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς προελθοῦσα τῷ	μὴ	τελείῳ μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα
[1, 8, 57]	γὰρ ἂν ἐγένετο εἰς αὐτὴν	μὴ	τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς τὴν γένεσιν
[1, 8, 57]	σώματος κακίαν ἡ σύστασις γίνοιτο,	μὴ	τὴν ὕλην, ἀλλὰ τὸ εἶδος
[1, 8, 57]	Τῷ χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι	μὴ	τόδε τὸ κακόν, οἷον ἀδικίαν
[1, 8, 57]	καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι·	μὴ	τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ
[1, 8, 57]	πᾶν· ἢ οὐδ´ ἂν εἴη	μὴ	ὕλης οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ οὖν
[1, 8, 57]	~Εἰ δέ τις τὴν ὕλην	μή	φησιν εἶναι, δεικτέον αὐτῷ ἐκ
[1, 8, 57]	καθαρὸν τὸ δυνάμενον κρατεῖν, εἰ	μὴ	φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι δὲ αἱ
[1, 8, 57]	τοῦ εἴδους ἐλλείψει. Ὃ δὲ	μηδαμῇ	εἴδους τετύχηκε, πῶς; Ἢ τὸ
[1, 8, 57]	ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον,	οὐδαμῇ	ἑστώς, παμπαθές, ἀκόρητον, πενία παντελής·
[1, 8, 57]	καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως	ἀναδράμῃ	καὶ ἀφέλῃ πως τὴν ὄψιν
[1, 8, 57]	ἐναντίων ἡ αὐτὴ γένοιτ´ ἂν	ἐπιστήμη	καὶ τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον τὸ
[1, 8, 57]	δύναμιν ἀγαθοῦ καὶ φύσιν· ἐπείπερ	ἐφάνη	ἐξ ἀνάγκης, περιληφθὲν δεσμοῖς τισι
[1, 8, 57]	ἢ νόσος, ὥσπερ τις πυρετός,	ἀσθενῆ	ἐποίησε ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη δὴ
[1, 8, 57]	ἄποιος, πῶς ἡ ὕλη οὐ	δεξαμένη	ποιότητα ποιὰ ἂν λέγοιτο; Ὀρθῶς
[1, 8, 57]	κακόν; Ἢ τίνι ἂν μὴ	ἐφαψαμένῃ	τῆς φύσεως τῆς χείρονος; Ἐπεὶ
[1, 8, 57]	ἂν εἴη μὴ ὕλης οὔσης.	Μεμιγμένη	γὰρ οὖν δὴ ἡ τοῦδε
[1, 8, 57]	ἔτι γὰρ ἀνθρωπικὸν ἡ κακία	μεμιγμένη	τινὶ ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς
[1, 8, 57]	τὸ μὲν ἔχουσα, τοῦ δὲ	ἐστερημένη,	μικτὴν ἕξει τὴν διάθεσιν καὶ
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ γενόμενα λέγεται ποιεῖν.	Γενομένη	γὰρ κυρία τοῦ εἰς αὐτὴν
[1, 8, 57]	ἀμεροῦς· καὶ δόξαι ψευδεῖς ἔξω	γενομένῃ	τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω δὲ
[1, 8, 57]	καὶ ἔτι ἐν τῷ σώματι	βεβαπτισμένῃ	ἐν ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι καὶ
[1, 8, 57]	βλέπουσα καὶ τὸ εἴσω αὐτοῦ	θεωμένη	τὸν θεὸν δι´ αὐτοῦ βλέπει.
[1, 8, 57]	οὐχ ἕτερα ὄντα ἐκείνης, ἀλλ´	ἐκείνη;	Καὶ γὰρ εἰ ἑτέρῳ συμβαίνει
[1, 8, 57]	ῥᾳδίως, οἷα τὰ ἀσθενέστατα τῶν	τέχνῃ	ἢ φύσει πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν
[1, 8, 57]	τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν παντελῶς	ἐλλείπῃ,	ὅπερ ἐστὶν ἡ ὕλη, τοῦτο
[1, 8, 57]	δύνασθαι καὶ ἤδη κακόν. Τῷ	χρὴ	τὸ κακὸν νοεῖσθαι μὴ τόδε
[1, 8, 57]	τῷ μεμετρημένῳ, ἕως ἂν αὐτὸ	ποιήσῃ	αὐτῆς, ἀλλὰ μὴ αὐτοῦ ἔτι
[1, 8, 57]	καταδῦναι καὶ πλησθῆναι αὐτῆς καὶ	ἐξελθούσῃ	ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ καὶ
[1, 8, 57]	εἰ οὕτω τις ἐθέλοι λέγειν,	τῇ	ἀεὶ ὑποβάσει καὶ ἀποστάσει, τὸ
[1, 8, 57]	τῷ ἀγαθῷ; Ἐναντίον γὰρ τοῦτο	τῇ	ἀρετῇ, αὕτη δὲ οὐ τὸ
[1, 8, 57]	οὕτω καὶ τὸ μὴ ἐναρμόζον	τῇ	ἀρετῇ {κακίαν} Βλέποντες οὖν αὐτὸ
[1, 8, 57]	μὲν οὐσίᾳ ἡ μὴ οὐσία,	τῇ	δὲ ἀγαθοῦ φύσει ἥτις ἐστὶ
[1, 8, 57]	οὐ μόνον τὸ ἀγαθόν, ἀνάγκη	τῇ	ἐκβάσει τῇ παρ´ αὐτό, ἤ,
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν εἴη ἂν ἐν	τῇ	ἐλλείψει {ἢ τῷ σκότῳ} τῇ
[1, 8, 57]	καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν ἐστι πιστὸν	τῇ	ἐπαγωγῇ δεδειγμένον· ὅλως δὲ οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	{τὰ ἄλλα} ὅσα ἔνεστιν ἐν	τῇ	θείᾳ φύσει, ἀπειρία καὶ ἀμετρία
[1, 8, 57]	καὶ ὅλως τοῖς πρώτοις; Ἢ	τῇ	μὲν οὐσίᾳ ἡ μὴ οὐσία,
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε	τῇ	μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν
[1, 8, 57]	ἀνείδεον προσάγουσα καὶ τὴν ἀμορφίαν	τῇ	μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν
[1, 8, 57]	τῆς ὕλης. Ἢ οὐκ ἐν	τῇ	ὁπωσοῦν ἐλλείψει, ἀλλ´ ἐν τῇ
[1, 8, 57]	τῇ ὁπωσοῦν ἐλλείψει, ἀλλ´ ἐν	τῇ	παντελεῖ τὸ κακόν· τὸ γοῦν
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθόν, ἀνάγκη τῇ ἐκβάσει	τῇ	παρ´ αὐτό, ἤ, εἰ οὕτω
[1, 8, 57]	ἂν ἐγένετο εἰς αὐτὴν μὴ	τῇ	παρουσίᾳ αὐτῆς τὴν γένεσιν λαβοῦσα.
[1, 8, 57]	λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός τινος	τῇ	συστάσει ἤ, ἵνα μὴ ἐνοχλῇ,
[1, 8, 57]	τῆς ὕλης αἶσχος, αἰσχρὸν φανταζόμεθα	τῇ	τοῦ εἴδους ἐλλείψει. Ὃ δὲ
[1, 8, 57]	φύσις τοῦ κακοῦ οὐκέτι ἐν	τῇ	ὕλῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς
[1, 8, 57]	δὲ τὸ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ	τῇ	ὕλῃ γενέσθαι· καὶ τοῦτό ἐστι
[1, 8, 57]	ἑαυτῶν ταῦτα ἐργάζεται, ἃ ἐν	τῇ	ὕλῃ γενόμενα λέγεται ποιεῖν. Γενομένη
[1, 8, 57]	ποιεῖ· εἶτα καὶ τὰ ἐν	τῇ	ὕλῃ εἴδη οὐ ταὐτά ἐστιν,
[1, 8, 57]	τοῖς πάθεσι καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι	τῇ	ὕλῃ καὶ πρὸς ὕλην νενευκέναι
[1, 8, 57]	οἷον ὁ μὲν ἐν γῇ	τῇ	ὕλῃ, ὁ δὲ ἐν ἀέρι
[1, 8, 57]	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἑνωθῆναι	τῇ	ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ
[1, 8, 57]	γὰρ χωρὶς μὲν ὁ τόπος	τῇ	ὕλῃ, χωρὶς δὲ αὖ ὁ
[1, 8, 57]	καὶ πλείστην ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν	τῇ	φύσει αὐτῶν ἐναντία· ἐπείπερ ἡ
[1, 8, 57]	ἀγαθῶν· καὶ πάντα τὰ ἐν	τῇ	φύσει ἑκατέρᾳ ἐναντία· ὥστε καὶ
[1, 8, 57]	ὕλῃ, ὁ δὲ ἐν ἀέρι	τῇ	ψυχῇ ἀλλ´ ὁ τόπος τῇ
[1, 8, 57]	κακόν· καὶ τὸ μὲν ἀγαθὸν	τῇ	ψυχῇ ἔσται ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς
[1, 8, 57]	οὐκ ἔσται. Εἰ οὖν ἐν	τῇ	ψυχῇ ἔσται κακόν, ἡ στέρησις
[1, 8, 57]	τῇ ἐλλείψει {ἢ τῷ σκότῳ}	τῇ	ψυχῇ καὶ πρῶτον δεύτερον δὲ
[1, 8, 57]	τίς καὶ πόθεν ἡ ἀσθένεια	τῇ	ψυχῇ. Οὐ γὰρ δή, ὥσπερ
[1, 8, 57]	Εἰ οὖν ἡ κακία ἐμπόδιον	τῇ	ψυχῇ, ποιητικὸν κακοῦ, ἀλλ´ οὐ
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ ἀλλ´ ὁ τόπος	τῇ	ψυχῇ χωρὶς τὸ μὴ ἐν
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς,	προπετῆ	δὲ εἰς συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς
[1, 8, 57]	ἀγαθῷ; Ἐναντίον γὰρ τοῦτο τῇ	ἀρετῇ,	αὕτη δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	ἡ κακία ἔσται· καὶ ἡ	ἀρετὴ	δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	καὶ τὸ μὴ ἐναρμόζον τῇ	ἀρετῇ	{κακίαν} Βλέποντες οὖν αὐτὸ ἢ
[1, 8, 57]	τὸ κακόν. Εἶτα καὶ ἡ	ἀρετὴ	οὐκ αὐτὸ τὸ καλὸν οὐδ´
[1, 8, 57]	καὶ οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ	ἀρετὴ	πρῶτον ἀγαθόν, ἀλλ´ ὅ τι
[1, 8, 57]	συνεργόν· ὥστε, εἰ μὴ ἡ	ἀρετὴ	τὸ ἀγαθόν, οὐδ´ ἡ κακία
[1, 8, 57]	οὔσης; Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ	θνητὴ	φύσις καὶ ὅδε ὁ τόπος.
[1, 8, 57]	οὐσία οὐσίᾳ ἐναντίον. Τὰ ἄρα	πάντη	κεχωρισμένα καὶ μηδὲν ἔχοντα κοινὸν
[1, 8, 57]	οὐδαμοῦ ἐνταῦθα καὶ εἰ ἐνταῦθα	ἔστη,	κακὸν οὐδὲν ἂν ἦν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	Εἰ τοίνυν καὶ ἡ ποιότης	αὐτὴ	ἄποιος, πῶς ἡ ὕλη οὐ
[1, 8, 57]	εἰ, ὅτι τῶν ἐναντίων ἡ	αὐτὴ	γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη καὶ τῷ
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ ἐστι καὶ κακοῦ, καὶ	αὐτὴ	ἕν τι τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι
[1, 8, 57]	ἄποιος λέγεται τῷ μηδὲν ἔχειν	αὐτὴ	ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων τῶν ποιοτήτων
[1, 8, 57]	πρῶτον κακόν· καὶ γὰρ εἰ	αὐτὴ	ἡ ψυχὴ τὴν ὕλην ἐγέννησε
[1, 8, 57]	ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ εἰ ἐκοινώνησεν	αὐτῇ	καὶ ἐγένετο κακή, ἡ ὕλη
[1, 8, 57]	ἂν θάνοι, καὶ ὁ θάνατος	αὐτῇ	καὶ ἔτι ἐν τῷ σώματι
[1, 8, 57]	κακίας αἰτία. Πρότερον ἄρα κακὴ	αὐτὴ	καὶ πρῶτον κακόν· καὶ γὰρ
[1, 8, 57]	τῷ τὸν τόπον ὃν κατέχει	αὐτὴ	καταλαβεῖν καὶ οἷον συσπειραθῆναι ποιῆσαι
[1, 8, 57]	ὡς καὶ τὸ μήπω ἐν	αὐτῇ,	μόνον δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν,
[1, 8, 57]	καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν γένεσιν	αὐτὴ	παρασχοῦσα καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ
[1, 8, 57]	ψυχῇ, τὴν δὲ κακίαν ἐν	αὐτῇ	ποιεῖ τῷ λόγῳ τῷ ἑαυτῆς,
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν, ἀλλ´ ὁμώνυμον	αὐτῇ	τὸ εἶναι, ὡς ἀληθὲς εἶναι
[1, 8, 57]	ἔσται κακόν, ἡ στέρησις ἐν	αὐτῇ	τὸ κακὸν καὶ ἡ κακία
[1, 8, 57]	πρώτως κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός τι	αὐτῇ	τὸ πρώτως κακόν, ὅτι μηδὲ
[1, 8, 57]	ποιοτήτων ἃς δέξεται καὶ ἐν	αὐτῇ	ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ μὴν
[1, 8, 57]	Ἐναντίον γὰρ τοῦτο τῇ ἀρετῇ,	αὕτη	δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	μηδὲν ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ	αὕτη	ἡ ἀνάγκη τοῦ κακοῦ. ~Εἰ
[1, 8, 57]	τούτου καὶ ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ	ἑαυτῇ	πᾶν ὅ τι ἂν αὐτῆς
[1, 8, 57]	αὑτὴν εἶναι ἡ ψυχὴ ἡ	τοιαύτη.	Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος
[1, 8, 57]	κακῶν, ὕλη ἂν εἴη καὶ	ταύτῃ	αἴτιον τῶν κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν
[1, 8, 57]	αὐτῷ ἐναντίον. ~Καὶ ταῦτα μὲν	ταύτῃ.	Ἄποιος δὲ οὖσα πῶς κακή;
[1, 8, 57]	ἀσθενείας ἔσχε προσηγορίαν· εἰ μὴ	ταύτῃ	εἴη τὸ αὐτὸ αἴτιον ἡ
[1, 8, 57]	ἔχει ἡ ὕλη, ἵνα ἀγαθοῦ	ταύτῃ	μετεῖχεν, ἀλλ´ ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ
[1, 8, 57]	ὅτου δύναται μεταλαμβάνει. Καὶ ἔστι	πρώτη	ἐνέργεια ἐκείνου καὶ πρώτη οὐσία
[1, 8, 57]	ἔστι πρώτη ἐνέργεια ἐκείνου καὶ	πρώτη	οὐσία ἐκείνου μένοντος ἐν ἑαυτῷ·
[1, 8, 57]	αὐτοῦ ἔτι εἶναι, ὥσπερ ἐν	τροφῇ	ζῴων τὸ εἰσενεχθὲν μηκέτι εἶναι
[1, 8, 57]	προσάγουσα καὶ τὴν ἀμορφίαν τῇ	μορφῇ	καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν τῷ
[1, 8, 57]	τε γάρ ἐστιν ἕκαστον καὶ	πανταχῇ	πᾶν· καὶ οὐ συγκέχυται, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἥτις ἐστὶ κακοῦ φύσις καὶ	ἀρχή·	ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω, ἡ μὲν
[1, 8, 57]	ἀλλὰ πρὸς γένεσιν ὁρᾶν, ἧς	ἀρχὴ	ἡ ὕλης φύσις οὕτως οὖσα
[1, 8, 57]	μὴ ἄρα, ὡς τὸ μὲν	ἀρχή,	τὸ δὲ ἔσχατον, ἢ τὸ
[1, 8, 57]	καὶ ὡς συμβεβηκὸς τούτοις ἢ	ἀρχὴ	τούτων ἢ ἕν τι τῶν
[1, 8, 57]	ταῦτα· ἃ δ´ ἂν ἀνθρώπους	κατάσχῃ,	κατέχειν οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´ εἶναι
[1, 8, 57]	τελεία καὶ πρὸς νοῦν νεύουσα	ψυχὴ	ἀεὶ καθαρὰ καὶ ὕλην ἀπέστραπται
[1, 8, 57]	ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν καὶ ἀσθενείας	ψυχῇ	αἰτία καὶ κακίας αἰτία. Πρότερον
[1, 8, 57]	ὁ δὲ ἐν ἀέρι τῇ	ψυχῇ	ἀλλ´ ὁ τόπος τῇ ψυχῇ
[1, 8, 57]	καὶ τὸ κακὸν τὸ ἐν	ψυχῇ,	ἀλλά τινα στέρησιν ἀγαθοῦ; Ἀλλ´
[1, 8, 57]	τινὶ ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς	ψυχὴ	ἂν θάνοι, καὶ ὁ θάνατος
[1, 8, 57]	οὐ τοίνυν οὐδὲ ζωὴν οὖσα	ψυχή.	Ἄψυχον ἄρα ἔσται ἡ ψυχή,
[1, 8, 57]	οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν·	ψυχὴ	δὲ καθ´ ἑαυτὴν μὲν οὐ
[1, 8, 57]	εἴη. Νοῦς μὲν γὰρ καὶ	ψυχὴ	εἴδη ὄντα εἰδῶν καὶ τὴν
[1, 8, 57]	ψυχή. Ἄψυχον ἄρα ἔσται ἡ	ψυχή,	εἴπερ μηδὲ ζωήν· ὥστε ψυχὴ
[1, 8, 57]	καὶ εἰ παντελῶς εἴη ἡ	ψυχὴ	εἰς παντελῆ κακίαν, οὐκέτι κακίαν
[1, 8, 57]	δὲ ἔξωθεν περὶ τοῦτον χορεύουσα	ψυχὴ	ἐπὶ αὐτὸν βλέπουσα καὶ τὸ
[1, 8, 57]	καὶ τὸ μὲν ἀγαθὸν τῇ	ψυχῇ	ἔσται ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ
[1, 8, 57]	ἔσται. Εἰ οὖν ἐν τῇ	ψυχῇ	ἔσται κακόν, ἡ στέρησις ἐν
[1, 8, 57]	ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ ἔσται	ψυχή.	Ἔχει ἄρα τῷ ἑαυτῆς λόγῳ
[1, 8, 57]	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ ἔσχατα	ψυχὴ	ἔχει· ὕλη δὲ παροῦσα προσαιτεῖ
[1, 8, 57]	οὐδὲ καθ´ αὑτὴν εἶναι ἡ	ψυχὴ	ἡ τοιαύτη. Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ
[1, 8, 57]	οὖσιν ὕλη, ἔστι δὲ καὶ	ψυχή,	καὶ οἷον τόπος εἷς τις.
[1, 8, 57]	ἐλλείψει {ἢ τῷ σκότῳ} τῇ	ψυχῇ	καὶ πρῶτον δεύτερον δὲ ἔστω
[1, 8, 57]	καὶ πόθεν ἡ ἀσθένεια τῇ	ψυχῇ.	Οὐ γὰρ δή, ὥσπερ ἐπὶ
[1, 8, 57]	τῷ λόγῳ τῷ ἑαυτῆς, ἡ	ψυχὴ	οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν· οὐ τοίνυν
[1, 8, 57]	ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν· ὥστε	ψυχὴ	οὖσα οὐκ ἔσται ψυχή. Ἔχει
[1, 8, 57]	τὸ κακόν, ἀλλὰ θέμενον ἐν	ψυχῇ	οὕτω θέσθαι ἀπουσίαν ἀγαθοῦ εἶναι.
[1, 8, 57]	οὖν ἡ κακία ἐμπόδιον τῇ	ψυχῇ,	ποιητικὸν κακοῦ, ἀλλ´ οὐ τὸ
[1, 8, 57]	προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν μὲν	ψυχῇ	πονηρίαν καὶ ταύτης αὖ εἴδη
[1, 8, 57]	Τοῦ δὲ πτώματος τὸ αἴτιον	ψυχῇ	σαφέστερον λαμβάνουσι καὶ ὡς προσήκει
[1, 8, 57]	εἰ τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις ἐν	ψυχῇ,	τὴν δὲ κακίαν ἐν αὐτῇ
[1, 8, 57]	καὶ γὰρ εἰ αὐτὴ ἡ	ψυχὴ	τὴν ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ
[1, 8, 57]	ᾗ ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ	ψυχῇ	τί ἂν εἴη κακόν; Ἢ
[1, 8, 57]	μὲν ἀποφυγὴν κακῶν τῶν ἐν	ψυχῇ	τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας δὲ οὐ
[1, 8, 57]	ψυχῇ ἀλλ´ ὁ τόπος τῇ	ψυχῇ	χωρὶς τὸ μὴ ἐν ὕλῃ·
[1, 8, 57]	οὐκ ἔστι δεδειγμένον. Ἀλλὰ τί	τῇ	καθόλου οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον καὶ