Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	οὐκ ἦν ἰδεῖν αὐτό· οὐδ´	αὖ	ἄνευ του οἷόν τε ἦν
[1, 8, 57]	ἄπειρον καθ´ αὑτὸ καὶ ἀνείδεον	αὖ	αὐτὸ καὶ τὰ ἄλλα τὰ
[1, 8, 57]	μὲν ψυχῇ πονηρίαν καὶ ταύτης	αὖ	εἴδη ἢ ὕλῃ περὶ ἥν,
[1, 8, 57]	μὴ τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν μηδ´	αὖ	ἔκκλισιν μηδὲ νόησιν· ἡ γὰρ
[1, 8, 57]	δὴ πυκνότητες ἢ ἀραιότητες οὐδ´	αὖ	ἰσχνότητες ἢ παχύτητες ἢ νόσος,
[1, 8, 57]	χείρονος; Ἐπεὶ οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´	αὖ	λῦπαι, οὐ θυμοί, οὐ φόβοι·
[1, 8, 57]	τόπος τῇ ὕλῃ, χωρὶς δὲ	αὖ	ὁ τῆς ψυχῆς οἷον ὁ
[1, 8, 57]	ἑαυτὴν μὲν οὐ κακὴ οὐδ´	αὖ	πᾶσα κακή. Ἀλλὰ τίς ἡ
[1, 8, 57]	πᾶν· καὶ οὐ συγκέχυται, ἀλλὰ	αὖ	χωρίς. Τὸ γοῦν μεταλαμβάνον οὐχ
[1, 8, 57]	οὐδὲ τὸ σχῆμα τοῦ πελέκεως	ἄνευ	σιδήρου ποιεῖ· εἶτα καὶ τὰ
[1, 8, 57]	μόνα τὴν οὐσίαν αὐτῶν συμπληροῦντα	ἄνευ	τοῦ κοινοῦ, ἐγίγνετο ἂν ἐναντίον
[1, 8, 57]	ἦν ἰδεῖν αὐτό· οὐδ´ αὖ	ἄνευ	του οἷόν τε ἦν ἰδεῖν,
[1, 8, 57]	Ἢ τὴν μὲν παντελῆ κακίαν	οὐ	βλέποντες· καὶ γὰρ ἄπειρον· ἀφαιρέσει
[1, 8, 57]	καὶ ἔχει πάντα οὐκ ἔχων.	Οὐ	γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ ἄλλος·
[1, 8, 57]	κακή, ἡ ὕλη αἰτία παροῦσα·	οὐ	γὰρ ἂν ἐγένετο εἰς αὐτὴν
[1, 8, 57]	αἰτίαν τοῦ εἰς αὐτὴν ἐλθεῖν·	οὐ	γὰρ ἂν ἦλθε τῷ μὴ
[1, 8, 57]	μὲν ἐλλάμπεται οὐ δύναται λαβεῖν·	οὐ	γὰρ ἀνέχεται αὐτὴν ἐκεῖνο καίτοι
[1, 8, 57]	πῶς ἄν τι εἴη ἐναντίον;	Οὐ	γὰρ δὴ ποιόν. Εἶτα τίς
[1, 8, 57]	τῷ λεγομένῳ ἀσθενεῖ τῆς ψυχῆς·	οὐ	γὰρ δὴ πυκνότητες ἢ ἀραιότητες
[1, 8, 57]	πόθεν ἡ ἀσθένεια τῇ ψυχῇ.	Οὐ	γὰρ δή, ὥσπερ ἐπὶ τῶν
[1, 8, 57]	καὶ ἄποιος εἶναι καὶ κακή·	οὐ	γὰρ λέγεται κακὴ τῷ ποιότητα
[1, 8, 57]	καὶ οἷον τόπος εἷς τις.	Οὐ	γὰρ χωρὶς μὲν ὁ τόπος
[1, 8, 57]	ἄλλῳ, ἢ ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´	οὐ	δεῖ αὐτῷ ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ
[1, 8, 57]	αὐτὴ ἄποιος, πῶς ἡ ὕλη	οὐ	δεξαμένη ποιότητα ποιὰ ἂν λέγοιτο;
[1, 8, 57]	μαθεῖν ὄντας, καίτοι νοῦς ὄντας.	Οὐ	δὴ ἐκεῖνος ὁ νοῦς τοιοῦτος,
[1, 8, 57]	ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας δὲ	οὐ	δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης παρούσης
[1, 8, 57]	καὶ ἀφ´ οὗ μὲν ἐλλάμπεται	οὐ	δύναται λαβεῖν· οὐ γὰρ ἀνέχεται
[1, 8, 57]	Εἰ δὴ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται,	οὐ	θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν εἶναι
[1, 8, 57]	οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´ αὖ λῦπαι,	οὐ	θυμοί, οὐ φόβοι· καὶ γὰρ
[1, 8, 57]	πεσούσαις εἶναι τὴν ἀσθένειαν, ταῖς	οὐ	καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ
[1, 8, 57]	ἔδει, ἄλλος ἂν εἴποι. Ἀλλ´	οὐ	καθαρὸν τὸ δυνάμενον κρατεῖν, εἰ
[1, 8, 57]	ψυχὴ δὲ καθ´ ἑαυτὴν μὲν	οὐ	κακὴ οὐδ´ αὖ πᾶσα κακή.
[1, 8, 57]	γοῦν ἐλλεῖπον ὀλίγῳ τοῦ ἀγαθοῦ	οὐ	κακόν, δύναται γὰρ καὶ τέλεον
[1, 8, 57]	τι ἀγαθὸν νοῦ ἴχνος καὶ	οὐ	κακὸν παρ´ αὐτῆς· οὐκ ἄρα
[1, 8, 57]	τῷ νοητῷ, νοῦ ἐκείνου ὄντος	οὐ	κατὰ νοῦν, ὃν οἰηθείη ἄν
[1, 8, 57]	οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ ὕλην	οὐ	κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν δὲ ἔνδειαν
[1, 8, 57]	οἷον αἰσχρόν τι πρόσωπον ἰδόντες,	οὐ	κρατήσαντος ἐν αὐτῷ τοῦ λόγου,
[1, 8, 57]	ἐν τῷ ἑτέρῳ ἐστί, πῶς	οὐ	μάλιστα ἂν εἴη ἐναντία, εἴπερ
[1, 8, 57]	οὔσης ἐνδέχεται καὶ νόσον εἶναι	οὐ	μὴν ἐξ ἀνάγκης. Ἢ οὐκ
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται,	οὐ	μὴν οὕτως, ὡς μηδεμίαν φύσιν
[1, 8, 57]	τὸ χεῖρον. Τὸ δὲ κακὸν	οὐ	μόνον ἐστὶ κακὸν διὰ δύναμιν
[1, 8, 57]	οὕτω τὴν ἀνάγκην. Ἐπεὶ γὰρ	οὐ	μόνον τὸ ἀγαθόν, ἀνάγκη τῇ
[1, 8, 57]	μόνον καὶ ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην,	οὐ	νεύσασαν εἰς τὸ χεῖρον. Τὸ
[1, 8, 57]	Διὸ καὶ νοῦς ἄλλος οὗτος,	οὐ	νοῦς, τολμήσας ἰδεῖν τὰ μὴ
[1, 8, 57]	ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι αἱ δυνάμεις	οὐ	πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης
[1, 8, 57]	πρὸς ὕλην νενευκέναι καὶ ὅλως	οὐ	πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς γένεσιν
[1, 8, 57]	καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν ἂν	οὐ	πρῶτον εἴη· ἔχει μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	τῷ ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν· ὥστε	οὐ	στέρησιν ἔχει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	ἕκαστον καὶ πανταχῇ πᾶν· καὶ	οὐ	συγκέχυται, ἀλλὰ αὖ χωρίς. Τὸ
[1, 8, 57]	παμπαθές, ἀκόρητον, πενία παντελής· καὶ	οὐ	συμβεβηκότα ταῦτα αὐτῷ, ἀλλ´ οἷον
[1, 8, 57]	τὰ ἐν τῇ ὕλῃ εἴδη	οὐ	ταὐτά ἐστιν, ἅπερ ἦν, εἰ
[1, 8, 57]	ἔσται· καὶ ἡ ἀρετὴ δὲ	οὐ	τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ ὡς
[1, 8, 57]	τοῦτο τῇ ἀρετῇ, αὕτη δὲ	οὐ	τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ ἀγαθόν, ὃ
[1, 8, 57]	γῆς λέγεται. Φυγὴ γάρ, φησιν,	οὐ	τὸ ἐκ γῆς ἀπελθεῖν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ, ποιητικὸν κακοῦ, ἀλλ´	οὐ	τὸ κακὸν ἡ κακία ἔσται·
[1, 8, 57]	αὐτὸ τὸ καλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν·	οὐ	τοίνυν οὐδ´ ἡ κακία αὐτὸ
[1, 8, 57]	ἡ ψυχὴ οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν·	οὐ	τοίνυν οὐδὲ ζωὴν οὖσα ψυχή.
[1, 8, 57]	ποιοῦ τοῦ φύσιν συμβεβηκότος ἔχοντος	οὐ	τυχοῦσα ἄποιος λέγεται. Εἰ τοίνυν
[1, 8, 57]	αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν οὖσαν,	οὐ	τῷ θερμῷ τὸ ψυχρὸν προσφέρουσα,
[1, 8, 57]	τὰ κακά. Πῶς οὖν ἐκφεύξεται;	Οὐ	τῷ τόπῳ, φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὖ λῦπαι, οὐ θυμοί,	οὐ	φόβοι· καὶ γὰρ φόβοι τῷ
[1, 8, 57]	ποιεῖ ἡ ἐν ὕλῃ ποιότης,	οὐ	χωρὶς οὖσα ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ
[1, 8, 57]	χειρόνων καὶ εἴδη, τὰ δ´	οὔ,	ἀλλὰ στέρησις μᾶλλον. Ζήτημα δ´
[1, 8, 57]	οὖν ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν καὶ ἀφ´	οὗ	μὲν ἐλλάμπεται οὐ δύναται λαβεῖν·
[1, 8, 57]	ἵνα ἴδῃ τὸ σκότος, μεθ´	οὗ	οὐκ ἦν ἰδεῖν αὐτό· οὐδ´
[1, 8, 57]	εἰς ὃ πάντα ἀνήρτηται καὶ	οὗ	πάντα τὰ ὄντα ἐφίεται ἀρχὴν
[1, 8, 57]	οὐ κρατήσαντος ἐν αὐτῷ τοῦ	λόγου,	ὥστε κρύψαι τὸ τῆς ὕλης
[1, 8, 57]	ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία δὲ πληγὴ	ἀλόγου	ἔξωθεν· δέχεται δὲ τὴν πληγὴν
[1, 8, 57]	κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ	ἀλόγου	τῆς ψυχῆς εἴδους τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἐν	Ἅιδου	ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ τις
[1, 8, 57]	καὶ ἀνάγκης, καὶ ὅσα παρὰ	θεοῦ	εἰς αὐτὸν ἥκει, ἀγαθά, τὰ
[1, 8, 57]	~Ἀλλ´ εἰ ἡ ἔλλειψις τοῦ	ἀγαθοῦ	αἰτία τοῦ ὁρᾶν καὶ συνεῖναι
[1, 8, 57]	ἐν ψυχῇ, ἀλλά τινα στέρησιν	ἀγαθοῦ;	Ἀλλ´ εἰ τοῦτο, τὸ μὲν
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ	ἀγαθοῦ	διιδεῖν τοῖς μέλλουσι τὰ κακὰ
[1, 8, 57]	ἐν ψυχῇ οὕτω θέσθαι ἀπουσίαν	ἀγαθοῦ	εἶναι. Ἀλλ´ εἰ ἡ στέρησις
[1, 8, 57]	τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ	ἀγαθοῦ	εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ οὐσία τἀγαθόν,
[1, 8, 57]	δὲ νόησις καὶ ἡ φρόνησις	ἀγαθοῦ	ἐστι καὶ κακοῦ, καὶ αὐτὴ
[1, 8, 57]	μηδὲ νόησιν· ἡ γὰρ ὄρεξις	ἀγαθοῦ,	ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ
[1, 8, 57]	τις φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ παντὸς	ἀγαθοῦ	ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´ εἰ, ὅτι τῶν
[1, 8, 57]	μεμιγμένον ἤδη ἐκ κακοῦ καὶ	ἀγαθοῦ,	καὶ πλείονος τοῦ κακοῦ μεταλαβὸν
[1, 8, 57]	ἑαυτῆς. Ἄμοιρος γὰρ παντελῶς οὖσα	ἀγαθοῦ	καὶ στέρησις τούτου καὶ ἄκρατος
[1, 8, 57]	ἐναντίον τὸ κακόν, ἥπερ τοῦ	ἀγαθοῦ,	καὶ τοῦ κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον
[1, 8, 57]	μόνον ἐστὶ κακὸν διὰ δύναμιν	ἀγαθοῦ	καὶ φύσιν· ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ
[1, 8, 57]	τὸ ὄντως κακὸν μηδεμίαν ἔχον	ἀγαθοῦ	μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι
[1, 8, 57]	τὸ γοῦν ἐλλεῖπον ὀλίγῳ τοῦ	ἀγαθοῦ	οὐ κακόν, δύναται γὰρ καὶ
[1, 8, 57]	οὐ στέρησιν ἔχει τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	παρ´ αὐτῆς. Ἀγαθοειδὲς ἄρα ἔχουσά
[1, 8, 57]	παρεῖναι εἴδους τινός, εἰ τοῦ	ἀγαθοῦ	στέρησις ἐν ψυχῇ, τὴν δὲ
[1, 8, 57]	εἶναι ἔχει ἡ ὕλη, ἵνα	ἀγαθοῦ	ταύτῃ μετεῖχεν, ἀλλ´ ὁμώνυμον αὐτῇ
[1, 8, 57]	εἰ μὴ παντελῆ στέρησιν λέγοι	ἀγαθοῦ	τὴν κακίαν καὶ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ἡ μὴ οὐσία, τῇ δὲ	ἀγαθοῦ	φύσει ἥτις ἐστὶ κακοῦ φύσις
[1, 8, 57]	δὲ λεγέσθω, τίς ἡ τοῦ	ἀγαθοῦ	φύσις, καθ´ ὅσον τοῖς παροῦσι
[1, 8, 57]	δυναμένους λογιζομένους τε καὶ τοῦ	ἀκολούθου	θεωρίαν ποιουμένους ὡς ἐξ ἀκολουθίας
[1, 8, 57]	συμβεβηκὸς περὶ αὐτό. Τοῦ οὖν	ποιοῦ	τοῦ φύσιν συμβεβηκότος ἔχοντος οὐ
[1, 8, 57]	ἂν οὐκ ἀφαίρεσις τινός, ἀλλὰ	ἀλλοτρίου	παρουσία, ὥσπερ φλέγματος ἢ χολῆς
[1, 8, 57]	γε καὶ τὸ ἐναντίον τοῦ	ἐναντίου	αὐτῷ ὄντος οἷον ὑγιείας οὔσης
[1, 8, 57]	λέγειν αὐτόν, ὡς ἐπὶ παντὸς	ἐναντίου	τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ
[1, 8, 57]	κακία ἐμπόδιον τῇ ψυχῇ, ποιητικὸν	κακοῦ,	ἀλλ´ οὐ τὸ κακὸν ἡ
[1, 8, 57]	ἡ θεωρία ἥτις ἐστὶ τοῦ	κακοῦ	αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ ἡ μετάληψις
[1, 8, 57]	οὕτω ποιητικόν, ὡς ἑτέρου τοῦ	κακοῦ	αὐτοῦ ὄντος. Εἰ οὖν ἡ
[1, 8, 57]	ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη.	Κακοῦ	δὲ φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει
[1, 8, 57]	δὲ ὡς πρὸς τὰ ὄντα,	κακοῦ	δὴ οὐσίαν, εἴ τις καὶ
[1, 8, 57]	δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι	κακοῦ	ἑαυτῆς. Ἄμοιρος γὰρ παντελῶς οὖσα
[1, 8, 57]	Καὶ αὕτη ἡ ἀνάγκη τοῦ	κακοῦ.	~Εἰ δέ τις λέγοι μὴ
[1, 8, 57]	ἥπερ τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ τοῦ	κακοῦ	ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ διιδεῖν
[1, 8, 57]	τὸ βλέπειν. Ἀλλ´ οὕτω ποιητικὸν	κακοῦ	ἔσται τὸ κακὸν αὐτοῖς, καὶ
[1, 8, 57]	τὰ πρόσθεν, ἃ τὴν τοῦ	κακοῦ	ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ εἴ τι
[1, 8, 57]	ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ δὲ ἔκκλισις	κακοῦ,	ἡ δὲ νόησις καὶ ἡ
[1, 8, 57]	τὸ δὲ μεμιγμένον ἤδη ἐκ	κακοῦ	καὶ ἀγαθοῦ, καὶ πλείονος τοῦ
[1, 8, 57]	ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι καὶ	κακοῦ,	καὶ αὐτὴ ἕν τι τῶν
[1, 8, 57]	γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ τοῦ	κακοῦ	λαβεῖν καὶ οὕτω τὴν ἀνάγκην.
[1, 8, 57]	καὶ ἀγαθοῦ, καὶ πλείονος τοῦ	κακοῦ	μεταλαβὸν ἤδη καὶ αὐτὸ συντελέσαν
[1, 8, 57]	σκότος καὶ ἡ φύσις τοῦ	κακοῦ	οὐκέτι ἐν τῇ ὕλῃ, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	οὐσίαν, εἴ τις καὶ δύναται	κακοῦ	οὐσία εἶναι, ταύτην ἀνευρίσκει ὁ
[1, 8, 57]	δὲ ἀγαθοῦ φύσει ἥτις ἐστὶ	κακοῦ	φύσις καὶ ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ
[1, 8, 57]	ἐστὶ τὸ κακὸν καὶ ἡ	κακοῦ	φύσις πρότερον ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ
[1, 8, 57]	ὅταν καὶ βλέπωσιν, εἰδώλοις τοῦ	καλοῦ	εἰς ἀνάμνησιν συνῶσιν.
[1, 8, 57]	ἔστι δεδειγμένον. Ἀλλὰ τί τῇ	καθόλου	οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον καὶ ὅλως
[1, 8, 57]	γὰρ ἄπειρον· ἀφαιρέσει οὖν τὸ	μηδαμοῦ	τοῦτο· τὴν δὲ μὴ παντελῆ
[1, 8, 57]	μακάριος βίος καὶ τὸ κακὸν	οὐδαμοῦ	ἐνταῦθα καὶ εἰ ἐνταῦθα ἔστη,
[1, 8, 57]	χωρίς. Τὸ γοῦν μεταλαμβάνον οὐχ	ὁμοῦ	πάντων, ἀλλ´ ὅτου δύναται μεταλαμβάνει.
[1, 8, 57]	προσφέρουσα, ἀλλὰ τῷ εἴδει τοῦ	θερμοῦ	τὸ αὐτῆς ἀνείδεον προσάγουσα καὶ
[1, 8, 57]	οὖν δὴ ἡ τοῦδε τοῦ	κόσμου	φύσις ἔκ τε νοῦ καὶ
[1, 8, 57]	ἀρίστων βασιλεύων ἐν τῷ νοητῷ,	νοῦ	ἐκείνου ὄντος οὐ κατὰ νοῦν,
[1, 8, 57]	Ἀγαθοειδὲς ἄρα ἔχουσά τι ἀγαθὸν	νοῦ	ἴχνος καὶ οὐ κακὸν παρ´
[1, 8, 57]	τοῦ κόσμου φύσις ἔκ τε	νοῦ	καὶ ἀνάγκης, καὶ ὅσα παρὰ
[1, 8, 57]	οὕτως εἴρηται, ὡς τοῦ μὲν	οὐρανοῦ	καθαροῦ κακῶν ὄντος ἀεὶ ἐν
[1, 8, 57]	καὶ χυμοὶ πάντες ἅπερ τοῦ	δεξαμένου	ἐκείνου. Εἰ δὴ σῶμα αἴτιον
[1, 8, 57]	διὰ πλειόνων ἐκεῖ περὶ τούτου	εἰρημένου.	Κακὸν δὲ εἴ τις λέγοι
[1, 8, 57]	ὅσα ἐκ κακίας· καὶ τοῦ	προσδιαλεγομένου	δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι,
[1, 8, 57]	ἐν τάξει ἰόντος καὶ κόσμῳ	φερομένου	καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης
[1, 8, 57]	λυθῇ, καὶ λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες	λυομένου·	ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός τινος τῇ
[1, 8, 57]	τῆς ψυχῆς εἴδους τὸ κακὸν	δεχομένου,	ἀμετρίαν καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν,
[1, 8, 57]	ἤ, ἵνα μὴ ἐνοχλῇ, ἴασιν	προνοουμένου.	Φαντασία δὲ πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν·
[1, 8, 57]	ὄντα ἐφίεται ἀρχὴν ἔχοντα αὐτὸ	κἀκείνου	δεόμενα· τὸ δ´ ἐστὶν ἀνενδεές,
[1, 8, 57]	χυμοὶ πάντες ἅπερ τοῦ δεξαμένου	ἐκείνου.	Εἰ δὴ σῶμα αἴτιον τῶν
[1, 8, 57]	πάντων καλῶν, καὶ πάντα ἐστὶν	ἐκείνου,	καὶ δεύτερον περὶ τὰ δεύτερα
[1, 8, 57]	μεταλαμβάνει. Καὶ ἔστι πρώτη ἐνέργεια	ἐκείνου	καὶ πρώτη οὐσία ἐκείνου μένοντος
[1, 8, 57]	ἐνέργεια ἐκείνου καὶ πρώτη οὐσία	ἐκείνου	μένοντος ἐν ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι
[1, 8, 57]	βασιλεύων ἐν τῷ νοητῷ, νοῦ	ἐκείνου	ὄντος οὐ κατὰ νοῦν, ὃν
[1, 8, 57]	τούτων, ταῦτα δὲ οἷον εἴδη	ἐκείνου	προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν μὲν
[1, 8, 57]	οὐσίαν αὐτῶν συμπληροῦντα ἄνευ τοῦ	κοινοῦ,	ἐγίγνετο ἂν ἐναντίον καὶ ἐνταῦθα,
[1, 8, 57]	ἐν τῷ αὐτῷ γένει καὶ	κοινοῦ	τινός ἐστι μετειληφότα ἐν οἷς
[1, 8, 57]	δὲ χωρίσαι καὶ μὴ δῆλόν	που	αὐτὸς ποιεῖ· τὸ δ´ ἐν
[1, 8, 57]	γὰρ καὶ ὅθεν ἐλήλυθε καὶ	ὅπου	ἵδρυται καὶ ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη,
[1, 8, 57]	εἴρηται, ὡς τοῦ μὲν οὐρανοῦ	καθαροῦ	κακῶν ὄντος ἀεὶ ἐν τάξει
[1, 8, 57]	αὐτοῖς, καὶ οὕτω ποιητικόν, ὡς	ἑτέρου	τοῦ κακοῦ αὐτοῦ ὄντος. Εἰ
[1, 8, 57]	τὸ σχῆμα τοῦ πελέκεως ἄνευ	σιδήρου	ποιεῖ· εἶτα καὶ τὰ ἐν
[1, 8, 57]	πως τὴν ὄψιν ἐκ τοῦ	βορβόρου·	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἐν
[1, 8, 57]	σκότος. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ ἔλλειψις	τοῦ	ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ ὁρᾶν καὶ
[1, 8, 57]	ἐναντίου τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´ ἐπὶ	τοῦ	ἀγαθοῦ εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ οὐσία
[1, 8, 57]	ἀγαθῷ ἐναντίον τὸ κακόν, ἥπερ	τοῦ	ἀγαθοῦ, καὶ τοῦ κακοῦ ἔσται,
[1, 8, 57]	κακόν· τὸ γοῦν ἐλλεῖπον ὀλίγῳ	τοῦ	ἀγαθοῦ οὐ κακόν, δύναται γὰρ
[1, 8, 57]	ὥστε οὐ στέρησιν ἔχει τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῆς. Ἀγαθοειδὲς ἄρα
[1, 8, 57]	ἐστι παρεῖναι εἴδους τινός, εἰ	τοῦ	ἀγαθοῦ στέρησις ἐν ψυχῇ, τὴν
[1, 8, 57]	~Νῦν δὲ λεγέσθω, τίς ἡ	τοῦ	ἀγαθοῦ φύσις, καθ´ ὅσον τοῖς
[1, 8, 57]	συνιέναι δυναμένους λογιζομένους τε καὶ	τοῦ	ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους ὡς ἐξ
[1, 8, 57]	καὶ δόξαι ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ	τοῦ	ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω δὲ γίνεται
[1, 8, 57]	πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς	τοῦ	ἀλόγου τῆς ψυχῆς εἴδους τὸ
[1, 8, 57]	ἀφέλῃ πως τὴν ὄψιν ἐκ	τοῦ	βορβόρου· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ
[1, 8, 57]	εἰ τοῦτο, τὸ μὲν ἔχουσα,	τοῦ	δὲ ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει τὴν
[1, 8, 57]	φλέγματος ἢ χολῆς ἐν σώματι.	Τοῦ	δὲ πτώματος τὸ αἴτιον ψυχῇ
[1, 8, 57]	κύνιον, καὶ χυμοὶ πάντες ἅπερ	τοῦ	δεξαμένου ἐκείνου. Εἰ δὴ σῶμα
[1, 8, 57]	ὕλης αἶσχος, αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ	τοῦ	εἴδους ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ
[1, 8, 57]	αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ τὴν αἰτίαν	τοῦ	εἰς αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	λέγεται ποιεῖν. Γενομένη γὰρ κυρία	τοῦ	εἰς αὐτὴν ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ
[1, 8, 57]	ἔστω γε καὶ τὸ ἐναντίον	τοῦ	ἐναντίου αὐτῷ ὄντος οἷον ὑγιείας
[1, 8, 57]	ψυχρὸν προσφέρουσα, ἀλλὰ τῷ εἴδει	τοῦ	θερμοῦ τὸ αὐτῆς ἀνείδεον προσάγουσα
[1, 8, 57]	μὲν ἡ θεωρία ἥτις ἐστὶ	τοῦ	κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ ἡ
[1, 8, 57]	καὶ οὕτω ποιητικόν, ὡς ἑτέρου	τοῦ	κακοῦ αὐτοῦ ὄντος. Εἰ οὖν
[1, 8, 57]	αὐτοῦ. Καὶ αὕτη ἡ ἀνάγκη	τοῦ	κακοῦ. ~Εἰ δέ τις λέγοι
[1, 8, 57]	κακόν, ἥπερ τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ	τοῦ	κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	ἄλλα τὰ πρόσθεν, ἃ τὴν	τοῦ	κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ εἴ
[1, 8, 57]	οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ	τοῦ	κακοῦ λαβεῖν καὶ οὕτω τὴν
[1, 8, 57]	κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ, καὶ πλείονος	τοῦ	κακοῦ μεταλαβὸν ἤδη καὶ αὐτὸ
[1, 8, 57]	τὸ σκότος καὶ ἡ φύσις	τοῦ	κακοῦ οὐκέτι ἐν τῇ ὕλῃ,
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὅταν καὶ βλέπωσιν, εἰδώλοις	τοῦ	καλοῦ εἰς ἀνάμνησιν συνῶσιν.
[1, 8, 57]	τὴν οὐσίαν αὐτῶν συμπληροῦντα ἄνευ	τοῦ	κοινοῦ, ἐγίγνετο ἂν ἐναντίον καὶ
[1, 8, 57]	γὰρ οὖν δὴ ἡ τοῦδε	τοῦ	κόσμου φύσις ἔκ τε νοῦ
[1, 8, 57]	οὖν ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος εἴδους	τοῦ	κοσμοῦντος καὶ εἰς μέτρον ἄγοντος·
[1, 8, 57]	ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος ἐν αὐτῷ	τοῦ	λόγου, ὥστε κρύψαι τὸ τῆς
[1, 8, 57]	Ἆρ´ οὖν οὕτως εἴρηται, ὡς	τοῦ	μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν ὄντος
[1, 8, 57]	οὖσιν εἶναι οἷον εἶδός τι	τοῦ	μὴ ὄντος ὂν καὶ περί
[1, 8, 57]	ἃ τῷ ἑτέρῳ ἐστὶ συμπληρώσει	τοῦ	ὅ ἐστι, τούτων τὰ ἐναντία
[1, 8, 57]	ἰδεῖν αὐτό· οὐδ´ αὖ ἄνευ	του	οἷόν τε ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	τὸ ὄν, ἀλλ´ ὡς εἰκὼν	τοῦ	ὄντος ἢ καὶ ἔτι μᾶλλον
[1, 8, 57]	μὴ ὄν, ἀλλ´ ἕτερον μόνον	τοῦ	ὄντος· οὐχ οὕτω δὲ μὴ
[1, 8, 57]	ἡ ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία	τοῦ	ὁρᾶν καὶ συνεῖναι τῷ σκότει,
[1, 8, 57]	δέχεται δὲ τὴν πληγὴν διὰ	τοῦ	οὐκ ἀμεροῦς· καὶ δόξαι ψευδεῖς
[1, 8, 57]	καὶ τὸ συμβεβηκὸς περὶ αὐτό.	Τοῦ	οὖν ποιοῦ τοῦ φύσιν συμβεβηκότος
[1, 8, 57]	ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ τὸ σχῆμα	τοῦ	πελέκεως ἄνευ σιδήρου ποιεῖ· εἶτα
[1, 8, 57]	καὶ ὅσα ἐκ κακίας· καὶ	τοῦ	προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν
[1, 8, 57]	φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος καὶ	τοῦ	σώματος αὑτὸν χωρίσας· οὕτω γὰρ
[1, 8, 57]	περὶ αὐτό. Τοῦ οὖν ποιοῦ	τοῦ	φύσιν συμβεβηκότος ἔχοντος οὐ τυχοῦσα
[1, 8, 57]	μεταλαμβάνον οὐχ ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´	ὅτου	δύναται μεταλαμβάνει. Καὶ ἔστι πρώτη
[1, 8, 57]	αὐτοῦ θεωμένη τὸν θεὸν δι´	αὐτοῦ	βλέπει. Καὶ οὗτος θεῶν ἀπήμων
[1, 8, 57]	αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ ἡ μετάληψις	αὐτοῦ·	γίνεται γὰρ παντάπασιν ἐν τῷ
[1, 8, 57]	θεωρία ἥτις ἐστὶ τοῦ κακοῦ	αὐτοῦ,	γινομένῳ δὲ ἡ μετάληψις αὐτοῦ·
[1, 8, 57]	ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς	αὐτοῦ·	ἔξω δὲ γίνεται τῷ μὴ
[1, 8, 57]	αὐτὸ ποιήσῃ αὐτῆς, ἀλλὰ μὴ	αὐτοῦ	ἔτι εἶναι, ὥσπερ ἐν τροφῇ
[1, 8, 57]	αὐτὸν βλέπουσα καὶ τὸ εἴσω	αὐτοῦ	θεωμένη τὸν θεὸν δι´ αὐτοῦ
[1, 8, 57]	ἡ ὕλη μηδὲν ἔτι ἔχουσα	αὐτοῦ.	Καὶ αὕτη ἡ ἀνάγκη τοῦ
[1, 8, 57]	ταῦτα, καὶ ὅ τι ἂν	αὐτοῦ	μέρος ἴδῃς, καὶ αὐτὸ πάντα
[1, 8, 57]	τὰ δ´ ἄλλα, ὅσα ἂν	αὐτοῦ	μεταλάβῃ καὶ ὁμοιωθῇ, κακὰ μὲν
[1, 8, 57]	πάντων καὶ πέρας, δοὺς ἐξ	αὐτοῦ	νοῦν καὶ οὐσίαν καὶ ψυχὴν
[1, 8, 57]	ἄν τις εἰς ἔννοιαν ἥκοι	αὐτοῦ	οἷον ἀμετρίαν εἶναι πρὸς μέτρον
[1, 8, 57]	ποιητικόν, ὡς ἑτέρου τοῦ κακοῦ	αὐτοῦ	ὄντος. Εἰ οὖν ἡ κακία
[1, 8, 57]	ταῦτα αὐτῷ, ἀλλ´ οἷον οὐσία	αὐτοῦ	ταῦτα, καὶ ὅ τι ἂν
[1, 8, 57]	ὅ τι ὡμοίωται ἢ μετείληφεν	αὐτοῦ.	~Τίνι οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ
[1, 8, 57]	νοῦς, τολμήσας ἰδεῖν τὰ μὴ	αὐτοῦ.	Ὥσπερ ὄμμα ἀποστῆσαν αὑτὸ φωτός,
[1, 8, 57]	εἶναι ὡς πρὸς φύσιν τὴν	αὑτοῦ.	Ἀλλ´ ὅταν παντελῶς ἐλλείπῃ, ὅπερ
[1, 8, 57]	αὑτοῦ προελθὼν εἰς τὰ μὴ	αὑτοῦ	ἐλθών, μὴ ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ
[1, 8, 57]	καὶ νοῦς, εἴσω αὑτοῦ τὸ	αὑτοῦ	καταλιπὼν φῶς καὶ οἷον ἔξω
[1, 8, 57]	καταλιπὼν φῶς καὶ οἷον ἔξω	αὑτοῦ	προελθὼν εἰς τὰ μὴ αὑτοῦ
[1, 8, 57]	οὕτως οὖν καὶ νοῦς, εἴσω	αὑτοῦ	τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν φῶς καὶ
[1, 8, 57]	αὑτοῦ ἐλθών, μὴ ἐπαγόμενος τὸ	ἑαυτοῦ	φῶς ἔπαθε τοὐναντίον ἤ ἐστιν,
[1, 8, 57]	ἐστι τοιοῦτον ἢ ποιητικόν ἐστι	τοιούτου.	Τὴν δ´ ὑποκειμένην σχήμασι καὶ
[1, 8, 57]	αὐτῆς διὰ πλειόνων ἐκεῖ περὶ	τούτου	εἰρημένου. Κακὸν δὲ εἴ τις
[1, 8, 57]	παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ καὶ στέρησις	τούτου	καὶ ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ
[1, 8, 57]	νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ μέχρι μὲν	τούτου	καλὰ πάντα· αὐτός τε γὰρ
[1, 8, 57]	δὴ ποιόν. Εἶτα τίς ἀνάγκη	πανταχοῦ,	εἰ θάτερον τῶν ἐναντίων, καὶ
[1, 8, 57]	Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ μὴ	πανταχοῦ	οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι ἐναντίον· ἐπεὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 4/10/2007