Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	δυνάμει τῶν ἐν ἡμῖν γνοίημεν	ἄν,	τῆς γνώσεως ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος
[1, 8, 57]	Ἐκείνῳ δὲ τῷ ἀγαθῷ πῶς	ἄν	τι εἴη ἐναντίον; Οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	τοῦτο τοιοῦτον ὄν. Ἤδη γὰρ	ἄν	τις εἰς ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ
[1, 8, 57]	οὐ κατὰ νοῦν, ὃν οἰηθείη	ἄν	τις κατὰ τοὺς παρ´ ἡμῖν
[1, 8, 57]	εἶδος δὲ τὸ κακὸν πῶς	ἄν	τις φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ παντὸς
[1, 8, 57]	ἐνταῦθα ἔστη, κακὸν οὐδὲν ἂν	ἦν,	ἀλλὰ πρῶτον καὶ δεύτερα τἀγαθὰ
[1, 8, 57]	πρὸ ἡμῶν ταῦτα· ἃ δ´	ἂν	ἀνθρώπους κατάσχῃ, κατέχειν οὐχ ἑκόντας,
[1, 8, 57]	δὲ καὶ πῶς λέγεται μὴ	ἂν	ἀπολέσθαι τὰ κακά, ἀλλ´ εἶναι
[1, 8, 57]	οὕτως, ὀρθῶς ἂν λέγοιτο μὴ	ἂν	ἀπολέσθαι τὰ κακά. Πῶς οὖν
[1, 8, 57]	ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν ὅ τι	ἂν	αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν. Ἡ μὲν
[1, 8, 57]	καὶ ἔλλειψιν τῷ μεμετρημένῳ, ἕως	ἂν	αὐτὸ ποιήσῃ αὐτῆς, ἀλλὰ μὴ
[1, 8, 57]	αὐτοῦ ταῦτα, καὶ ὅ τι	ἂν	αὐτοῦ μέρος ἴδῃς, καὶ αὐτὸ
[1, 8, 57]	ταῦτα· τὰ δ´ ἄλλα, ὅσα	ἂν	αὐτοῦ μεταλάβῃ καὶ ὁμοιωθῇ, κακὰ
[1, 8, 57]	κλέψασα ποιῆσαι κακὸν εἶναι, ἕως	ἂν	δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν καὶ
[1, 8, 57]	ὕλη αἰτία παροῦσα· οὐ γὰρ	ἂν	ἐγένετο εἰς αὐτὴν μὴ τῇ
[1, 8, 57]	ἑτέρῳ ἐστί, πῶς οὐ μάλιστα	ἂν	εἴη ἐναντία, εἴπερ ἐναντία τὰ
[1, 8, 57]	τε εἱλήσεων τὴν φθοράν ἄξιον	ἂν	εἴη ζητεῖν, τίς καὶ πόθεν
[1, 8, 57]	σῶμα αἴτιον τῶν κακῶν, ὕλη	ἂν	εἴη καὶ ταύτῃ αἴτιον τῶν
[1, 8, 57]	τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ τί	ἂν	εἴη κακόν; Ἢ τίνι ἂν
[1, 8, 57]	τόδε τὸ πᾶν· ἢ οὐδ´	ἂν	εἴη μὴ ὕλης οὔσης. Μεμιγμένη
[1, 8, 57]	ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης, ἄπορον	ἂν	εἴη. Νοῦς μὲν γὰρ καὶ
[1, 8, 57]	ἐπὶ πυρὸς καὶ ὕδατος ἐδεξάμεθα	ἂν	εἶναι ἐναντία, εἰ μὴ κοινὸν
[1, 8, 57]	κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει, ἄλλος	ἂν	εἴποι. Ἀλλ´ οὐ καθαρὸν τὸ
[1, 8, 57]	τῷ σκότει, τὸ κακὸν εἴη	ἂν	ἐν τῇ ἐλλείψει {ἢ τῷ
[1, 8, 57]	τὸ ἐπέκεινα τῶν ὄντων, οὐκ	ἂν	ἐν τοῖς οὖσι τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	συμπληροῦντα ἄνευ τοῦ κοινοῦ, ἐγίγνετο	ἂν	ἐναντίον καὶ ἐνταῦθα, οὐσία οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	τῶν ἐναντίων ἡ αὐτὴ γένοιτ´	ἂν	ἐπιστήμη καὶ τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον
[1, 8, 57]	ἂν ποιοῖντο, καὶ πρὸς αὐτὰ	ἂν	ἔχοιεν τὴν ὄρεξιν· εἶδος δὲ
[1, 8, 57]	εἰς αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ γὰρ	ἂν	ἦλθε τῷ μὴ παρόντι. Καὶ
[1, 8, 57]	εἰ ἐνταῦθα ἔστη, κακὸν οὐδὲν	ἂν	ἦν, ἀλλὰ πρῶτον καὶ δεύτερα
[1, 8, 57]	ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς ψυχὴ	ἂν	θάνοι, καὶ ὁ θάνατος αὐτῇ
[1, 8, 57]	ἐμέ. Εἰ δὴ οὕτως, ὀρθῶς	ἂν	λέγοιτο μὴ ἂν ἀπολέσθαι τὰ
[1, 8, 57]	ὕλη οὐ δεξαμένη ποιότητα ποιὰ	ἂν	λέγοιτο; Ὀρθῶς ἄρα λέγεται καὶ
[1, 8, 57]	ἂν εἴη κακόν; Ἢ τίνι	ἂν	μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως τῆς
[1, 8, 57]	φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν	ἂν	οὐ πρῶτον εἴη· ἔχει μὲν
[1, 8, 57]	καὶ ἡ ἀσθένεια αὐταῖς εἴη	ἂν	οὐκ ἀφαίρεσις τινός, ἀλλὰ ἀλλοτρίου
[1, 8, 57]	ὄντα εἰδῶν καὶ τὴν γνῶσιν	ἂν	ποιοῖντο, καὶ πρὸς αὐτὰ ἂν
[1, 8, 57]	γένος τῶν ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν	ἂν	προσήκουσαν τῆς ζητήσεως ποιοῖντο, εἰ
[1, 8, 57]	σκότει, τὸ κακὸν εἴη ἂν	ἐν	τῇ ἐλλείψει {ἢ τῷ σκότῳ}
[1, 8, 57]	ἐπέκεινα τῶν ὄντων, οὐκ ἂν	ἐν	τοῖς οὖσι τὸ κακὸν ἐνείη,
[1, 8, 57]	τέχνῃ ἢ φύσει πεποιημένων, ἃ	ῥᾳδίαν	ἔχει ὑπό τε πνευμάτων ὑπό
[1, 8, 57]	καὶ ζωὴν καὶ περὶ νοῦν	ἐνέργειαν.	Καὶ μέχρι μὲν τούτου καλὰ
[1, 8, 57]	αἱ δυνάμεις οὐ πάρεισιν εἰς	ἐνέργειαν	κωλυούσης ὕλης παρεῖναι τῷ τὸν
[1, 8, 57]	τε ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς	ἐνέργειαν	φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα,
[1, 8, 57]	οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν δὲ	ἔνδειαν	καὶ στέρησιν ὧν ἐν χρείᾳ
[1, 8, 57]	ἐν ταῖς πεσούσαις εἶναι τὴν	ἀσθένειαν,	ταῖς οὐ καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις,
[1, 8, 57]	εἶναι. Ἀνάγκη δὴ τὴν τοιαύτην	ἀσθένειαν	ψυχῆς ἢ ἐν ταῖς χωρισταῖς
[1, 8, 57]	ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ τις	ἀσθένειαν	ψυχῆς τὴν κακίαν λέγοι εὐπαθῆ
[1, 8, 57]	οἷον ἀδικίαν ἢ ἄλλην τινὰ	κακίαν,	ἀλλ´ ἐκεῖνο ὃ οὐδὲν μέν
[1, 8, 57]	τὸ μὴ ἐναρμόζον τῇ ἀρετῇ	{κακίαν}	Βλέποντες οὖν αὐτὸ ἢ μὴ
[1, 8, 57]	καὶ φρονήσει· αὑτὴν γὰρ γνωρίζει·	κακίαν	δὲ πῶς; Ἢ ὥσπερ κανόνι
[1, 8, 57]	ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον φεύγειν	κακίαν	δεῖν, ὥστε τὰ κακὰ αὐτῷ
[1, 8, 57]	στέρησις ἐν ψυχῇ, τὴν δὲ	κακίαν	ἐν αὐτῇ ποιεῖ τῷ λόγῳ
[1, 8, 57]	ψυχὴ εἰς παντελῆ κακίαν, οὐκέτι	κακίαν	ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν φύσιν τὴν
[1, 8, 57]	καὶ γάρ, εἰ διὰ σώματος	κακίαν	ἡ σύστασις γίνοιτο, μὴ τὴν
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν μὴ παρεῖναι, τὴν	κακίαν	ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν, ὅτι μηδ´
[1, 8, 57]	παντελῆ στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ τὴν	κακίαν	καὶ τὸ κακὸν τὸ ἐν
[1, 8, 57]	δέ τις ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν	κακίαν	λέγοι εὐπαθῆ γοῦν καὶ εὐκίνητον
[1, 8, 57]	εἴδει, ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν, οὕτω	κακίαν	λέγομεν, ἐν ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον
[1, 8, 57]	αὐτὸ ἢ μὴ βλέποντες, τὴν	κακίαν	λέγω; Ἢ τὴν μὲν παντελῆ
[1, 8, 57]	λέγω; Ἢ τὴν μὲν παντελῆ	κακίαν	οὐ βλέποντες· καὶ γὰρ ἄπειρον·
[1, 8, 57]	εἴη ἡ ψυχὴ εἰς παντελῆ	κακίαν,	οὐκέτι κακίαν ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ τί τὸ πεποιηκὸς τὴν	κακίαν	ταύτην καὶ πῶς εἰς ἀρχὴν
[1, 8, 57]	τῷ ἀγαθῷ. Τὴν μὲν οὖν	κακίαν	τὴν περὶ ἄνθρωπον πῶς οἷόν
[1, 8, 57]	οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ πρῶτον	κακίαν	τίνι; Ἀρετὴν μὲν γὰρ νῷ
[1, 8, 57]	μὴ τόδε τὸ κακόν, οἷον	ἀδικίαν	ἢ ἄλλην τινὰ κακίαν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ὕλη, τοῦτο τὸ ὄντως κακὸν	μηδεμίαν	ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ
[1, 8, 57]	ἔσονται, οὐ μὴν οὕτως, ὡς	μηδεμίαν	φύσιν ἔχειν. Εἰ δὴ ἔχει
[1, 8, 57]	δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει,	πενίαν	δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν ὧν
[1, 8, 57]	τὴν φύσιν ἀνάξει, οἷον νόσον,	πενίαν;	Ἢ νόσον μὲν ἔλλειψιν καὶ
[1, 8, 57]	γενέσθαι κακούς μήτε γὰρ τὴν	ἄγνοιαν	διὰ τὴν ὕλην εἶναι μήτε
[1, 8, 57]	Ἤδη γὰρ ἄν τις εἰς	ἔννοιαν	ἥκοι αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν εἶναι
[1, 8, 57]	εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν μὲν ψυχῇ	πονηρίαν	καὶ ταύτης αὖ εἴδη ἢ
[1, 8, 57]	ἀναλογίᾳ τὸ τῆς ἀσθενείας ἔσχε	προσηγορίαν·	εἰ μὴ ταύτῃ εἴη τὸ
[1, 8, 57]	εἰς ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ οἷον	ἀμετρίαν	εἶναι πρὸς μέτρον καὶ ἄπειρον
[1, 8, 57]	οὐχ οἷόν τε τὸ μεμετρημένον	ἀμετρίαν	ἔχειν καθ´ ὃ μεμέτρηται. Καὶ
[1, 8, 57]	ψυχῆς εἴδους τὸ κακὸν δεχομένου,	ἀμετρίαν	καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν, ἐξ
[1, 8, 57]	λογιζομένους τε καὶ τοῦ ἀκολούθου	θεωρίαν	ποιουμένους ὡς ἐξ ἀκολουθίας τὰ
[1, 8, 57]	τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε	οὐσίαν	ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν· ψυχὴ
[1, 8, 57]	νενευκέναι καὶ ὅλως οὐ πρὸς	οὐσίαν,	ἀλλὰ πρὸς γένεσιν ὁρᾶν, ἧς
[1, 8, 57]	μὴ〉 κατ´ οὐσίαν τῷ κατ´	οὐσίαν	αὐτῆς ἐναντίον. Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται
[1, 8, 57]	ἐπ´ αὐτῶν ἦν μόνα τὴν	οὐσίαν	αὐτῶν συμπληροῦντα ἄνευ τοῦ κοινοῦ,
[1, 8, 57]	πρὸς τὰ ὄντα, κακοῦ δὴ	οὐσίαν,	εἴ τις καὶ δύναται κακοῦ
[1, 8, 57]	δοὺς ἐξ αὐτοῦ νοῦν καὶ	οὐσίαν	καὶ ψυχὴν καὶ ζωὴν καὶ
[1, 8, 57]	ἐναντίον καὶ τὸ μὴ〉 κατ´	οὐσίαν	τῷ κατ´ οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον.
[1, 8, 57]	θέμενον ἐν ψυχῇ οὕτω θέσθαι	ἀπουσίαν	ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´ εἰ ἡ
[1, 8, 57]	πῶς εἰς ἀρχὴν ἐκείνην καὶ	αἰτίαν	ἀνάξεις; Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ
[1, 8, 57]	γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ τὴν	αἰτίαν	τοῦ εἰς αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ
[1, 8, 57]	διόλλυσι τὴν αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν	ἐναντίαν	οὖσαν, οὐ τῷ θερμῷ τὸ
[1, 8, 57]	ταῦτα πάρεστι, λέγομεν εἶναι ὕλην,	ἀμορφίαν	καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν λαβόντες
[1, 8, 57]	αὐτῆς ἀνείδεον προσάγουσα καὶ τὴν	ἀμορφίαν	τῇ μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν καὶ
[1, 8, 57]	δεῖ τι πρότερον αὐτὸ εἶναι,	κἂν	μὴ οὐσία τις ᾖ. Ὡς
[1, 8, 57]	οἷον ὁρᾶν εἶναι, τὸ δὲ	ὁρμᾶν	ἢ πάσχειν. Εἰ δέ τις
[1, 8, 57]	τετύχηκε, πῶς; Ἢ τὸ παράπαν	πᾶν〉	εἶδος ἀφαιροῦντες {πᾶν εἶδος} ᾧ
[1, 8, 57]	ἐν ἡμῖν λαβόντες ἐν τῷ	πᾶν	εἶδος ἀφελεῖν, εἰ ἐμέλλομεν ὕλην
[1, 8, 57]	τὸ παράπαν πᾶν〉 εἶδος ἀφαιροῦντες	{πᾶν	εἶδος} ᾧ μὴ ταῦτα πάρεστι,
[1, 8, 57]	γὰρ ἐξ ἀνάγκης τόδε τὸ	πᾶν·	ἢ οὐδ´ ἂν εἴη μὴ
[1, 8, 57]	τὸν τόπον ἔστω δεικνύειν τὸ	πᾶν.	Ἢ τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ ἐγένεσθε,
[1, 8, 57]	Τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ αἰσθητὸν	πᾶν	καὶ ὅσα περὶ τὸ αἰσθητὸν
[1, 8, 57]	γάρ ἐστιν ἕκαστον καὶ πανταχῇ	πᾶν·	καὶ οὐ συγκέχυται, ἀλλὰ αὖ
[1, 8, 57]	προσελήλυθεν, ἀλλ´ αἷμα κυνὸς καὶ	πᾶν	κύνιον, καὶ χυμοὶ πάντες ἅπερ
[1, 8, 57]	καὶ ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ	πᾶν	ὅ τι ἂν αὐτῆς προσάψηται
[1, 8, 57]	κακόν, ὅτι μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς	πᾶν	τὸ ἀγαθόν. ~Τί οὖν, εἰ
[1, 8, 57]	ὕλην ἀπέστραπται καὶ τὸ ἀόριστον	ἅπαν	καὶ τὸ ἄμετρον καὶ κακὸν
[1, 8, 57]	τὴν κακὴν ἀπὸ παντὸς εἰς	ἅπαν	κακὸν φερομένην, εὐκίνητον μὲν εἰς
[1, 8, 57]	δὲ εἴ τις λέγοι τὸ	παράπαν	ἐν τοῖς οὖσι μὴ εἶναι,
[1, 8, 57]	εἴδους τετύχηκε, πῶς; Ἢ τὸ	παράπαν	πᾶν〉 εἶδος ἀφαιροῦντες {πᾶν εἶδος}
[1, 8, 57]	κακίαν, οὐκέτι κακίαν ἔχει, ἀλλ´	ἑτέραν	φύσιν τὴν χείρω ἠλλάξατο· ἔτι
[1, 8, 57]	ὄντως κακὸν μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ	μοῖραν.	Οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἔχει
[1, 8, 57]	ἢ τῷ τὸ μὲν οἷον	ὁρᾶν	εἶναι, τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ
[1, 8, 57]	πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς γένεσιν	ὁρᾶν,	ἧς ἀρχὴ ἡ ὕλης φύσις
[1, 8, 57]	ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ	ὁρᾶν	καὶ συνεῖναι τῷ σκότει, τὸ
[1, 8, 57]	ὃ μὴ βλέπει, ὡς λεγόμεθα	ὁρᾶν	καὶ τὸ σκότος. ~Ἀλλ´ εἰ
[1, 8, 57]	καὶ τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο,	ὁρᾶν	κωλύεται καὶ τοῖς πάθεσι καὶ
[1, 8, 57]	πνευμάτων ὑπό τε εἱλήσεων τὴν	φθοράν	ἄξιον ἂν εἴη ζητεῖν, τίς
[1, 8, 57]	τοιόνδε εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν	διαφορὰν	τῶν ἐπιθυμιῶν καί, εἰ βούλει,
[1, 8, 57]	καὶ ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην, οὐ	νεύσασαν	εἰς τὸ χεῖρον. Τὸ δὲ
[1, 8, 57]	κακοῦ μεταλαβὸν ἤδη καὶ αὐτὸ	συντελέσαν	ἐκείνῳ ὁ〉 ἐν τῷ ὅλῳ
[1, 8, 57]	τὰ μὴ αὐτοῦ. Ὥσπερ ὄμμα	ἀποστῆσαν	αὑτὸ φωτός, ἵνα ἴδῃ τὸ
[1, 8, 57]	ὕλην λέγων τὴν ὑποκειμένην οὔπω	κοσμηθεῖσαν	{εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ πῶς θνητὴν
[1, 8, 57]	ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ ὕλην οὐ	κρατηθεῖσαν	εἴδει, πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ
[1, 8, 57]	τὴν αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν	οὖσαν,	οὐ τῷ θερμῷ τὸ ψυχρὸν
[1, 8, 57]	δὲ οὐδ´ αὐτὴν κακὴν εἶναι	οὖσαν.	Οὐδὲν οὖν δεῖ ἄλλοθι ζητεῖν
[1, 8, 57]	τῶν ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν	προσήκουσαν	τῆς ζητήσεως ποιοῖντο, εἰ τί
[1, 8, 57]	συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς ἀμυδραῖς φαντασίαις	εἴκουσαν	ῥᾳδίως, οἷα τὰ ἀσθενέστατα τῶν
[1, 8, 57]	γὰρ ἀνέχεται αὐτὴν ἐκεῖνο καίτοι	παροῦσαν,	ὅτι μὴ ὁρᾷ διὰ κάκην.
[1, 8, 57]	κοσμουμένην, μηδὲν παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν	ἔχουσαν,	εἴδωλον δὲ ὡς πρὸς τὰ
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν	ἔχουσαν	χρησμοσύνην εἶναι. Εἰ δὴ ταῦτα
[1, 8, 57]	ἀεὶ τὸ κακὸν βλέπειν, ἀλλ´	ὅταν	καὶ βλέπωσιν, εἰδώλοις τοῦ καλοῦ
[1, 8, 57]	πρὸς φύσιν τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´	ὅταν	παντελῶς ἐλλείπῃ, ὅπερ ἐστὶν ἡ
[1, 8, 57]	μήπω ἐν αὐτῇ, μόνον δὲ	βλέψαν	εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς.
[1, 8, 57]	γῇ τῇ ὕλῃ, ὁ δὲ	ἐν	ἀέρι τῇ ψυχῇ ἀλλ´ ὁ
[1, 8, 57]	βορβόρου· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ	ἐν	Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ
[1, 8, 57]	ἄλλῳ· ἡ δὲ ὕλη οὐκ	ἐν	ἄλλῳ, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον, καὶ
[1, 8, 57]	οὐκ ἐν ἀμέτρῳ. Εἰ γὰρ	ἐν	ἄλλῳ, ἢ ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´
[1, 8, 57]	Συμβεβηκὸς οὖν τὸ ποιὸν καὶ	ἐν	ἄλλῳ· ἡ δὲ ὕλη οὐκ
[1, 8, 57]	φύσις στέρησις· στέρησις δὲ ἀεὶ	ἐν	ἄλλῳ καὶ ἐπ´ αὐτῆς οὐχ
[1, 8, 57]	τὸ ἄμετρον κακόν, τὸ δ´	ἐν	ἀμετρίᾳ γενόμενον ἢ ὁμοιώσει ἢ
[1, 8, 57]	Εἰ γὰρ ἐν ἄλλῳ, ἢ	ἐν	ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ δεῖ αὐτῷ
[1, 8, 57]	μεμετρημένῳ, οὕτω καὶ ἀμετρία οὐκ	ἐν	ἀμέτρῳ. Εἰ γὰρ ἐν ἄλλῳ,
[1, 8, 57]	ἢ ἐν ταῖς ἐνύλοις ἢ	ἐν	ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ δὴ μὴ
[1, 8, 57]	δὲ ἄπεστιν, οὕτω κακίαν λέγομεν,	ἐν	ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες. Καὶ
[1, 8, 57]	κακὸν πῶς ἄν τις φαντάζοιτο	ἐν	ἀπουσίᾳ παντὸς ἀγαθοῦ ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´
[1, 8, 57]	κακὴ ὡς καὶ τὸ μήπω	ἐν	αὐτῇ, μόνον δὲ βλέψαν εἰς
[1, 8, 57]	ἐν ψυχῇ, τὴν δὲ κακίαν	ἐν	αὐτῇ ποιεῖ τῷ λόγῳ τῷ
[1, 8, 57]	ψυχῇ ἔσται κακόν, ἡ στέρησις	ἐν	αὐτῇ τὸ κακὸν καὶ ἡ
[1, 8, 57]	τῶν ποιοτήτων ἃς δέξεται καὶ	ἐν	αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ
[1, 8, 57]	μὴ κοινὸν ἦν ἡ ὕλη	ἐν	αὐτοῖς, ἐφ´ ἧς τὸ θερμὸν
[1, 8, 57]	δὲ τῷ μὴ ἐν ὕλῳ	ἐν	αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ
[1, 8, 57]	συνεῖναι γὰρ δεῖ μόνον καὶ	ἐν	αὐτῷ ἱδρυμένην, οὐ νεύσασαν εἰς
[1, 8, 57]	ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν	ἐν	αὐτῷ· ὅλον τε γάρ ἐστιν
[1, 8, 57]	τι πρόσωπον ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος	ἐν	αὐτῷ τοῦ λόγου, ὥστε κρύψαι
[1, 8, 57]	ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ δὲ φερόμενα,	ἐν	γῇ δὲ τῆς ἀδικίας καὶ
[1, 8, 57]	τῆς ψυχῆς οἷον ὁ μὲν	ἐν	γῇ τῇ ὕλῃ, ὁ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ πρώτη οὐσία ἐκείνου μένοντος	ἐν	ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι περὶ ἐκεῖνον
[1, 8, 57]	ἄλλων, ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ	ἐν	ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι δὲ καὶ πρὸς
[1, 8, 57]	φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν	ἐν	ἡμῖν γνοίημεν ἄν, τῆς γνώσεως
[1, 8, 57]	εἶναι ὕλην, ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ	ἐν	ἡμῖν λαβόντες ἐν τῷ πᾶν
[1, 8, 57]	που αὐτὸς ποιεῖ· τὸ δ´	ἐν	θεοῖς εἶναι, ἐν τοῖς νοητοῖς·
[1, 8, 57]	ἀλλ´ εἶναι ἐξ ἀνάγκης· καὶ	ἐν	θεοῖς μὲν οὐκ εἶναι, περιπολεῖν
[1, 8, 57]	ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι ἢ	ἐν	μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε
[1, 8, 57]	εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον	ἐν	μὲν ψυχῇ πονηρίαν καὶ ταύτης
[1, 8, 57]	καὶ κοινοῦ τινός ἐστι μετειληφότα	ἐν	οἷς ἐστιν· ὅσα δὲ χωρίς
[1, 8, 57]	μὲν ἀγαθὸν τῇ ψυχῇ ἔσται	ἐν	οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ τι τὸ
[1, 8, 57]	ὑπόστασις· ὥστε τὸ κακὸν εἰ	ἐν	στερήσει, ἐν τῷ ἐστερημένῳ εἴδους
[1, 8, 57]	παρουσία, ὥσπερ φλέγματος ἢ χολῆς	ἐν	σώματι. Τοῦ δὲ πτώματος τὸ
[1, 8, 57]	ἐν ταῖς χωρισταῖς παντελῶς ἢ	ἐν	ταῖς ἐνύλοις ἢ ἐν ἀμφοτέραις
[1, 8, 57]	τὸ ἔργον αὐταῖς ἀνεμπόδιστον λοιπὸν	ἐν	ταῖς πεσούσαις εἶναι τὴν ἀσθένειαν,
[1, 8, 57]	ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ δὴ μὴ	ἐν	ταῖς χωρὶς ὕλης καθαραὶ γὰρ
[1, 8, 57]	τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ	ἐν	ταῖς χωρισταῖς παντελῶς ἢ ἐν
[1, 8, 57]	οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν ὄντος ἀεὶ	ἐν	τάξει ἰόντος καὶ κόσμῳ φερομένου
[1, 8, 57]	καὶ {τὰ ἄλλα} ὅσα ἔνεστιν	ἐν	τῇ θείᾳ φύσει, ἀπειρία καὶ
[1, 8, 57]	πρὸ τῆς ὕλης. Ἢ οὐκ	ἐν	τῇ ὁπωσοῦν ἐλλείψει, ἀλλ´ ἐν
[1, 8, 57]	ἐν τῇ ὁπωσοῦν ἐλλείψει, ἀλλ´	ἐν	τῇ παντελεῖ τὸ κακόν· τὸ
[1, 8, 57]	ἡ φύσις τοῦ κακοῦ οὐκέτι	ἐν	τῇ ὕλῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸ
[1, 8, 57]	ἐφ´ ἑαυτῶν ταῦτα ἐργάζεται, ἃ	ἐν	τῇ ὕλῃ γενόμενα λέγεται ποιεῖν.
[1, 8, 57]	σιδήρου ποιεῖ· εἶτα καὶ τὰ	ἐν	τῇ ὕλῃ εἴδη οὐ ταὐτά
[1, 8, 57]	κοινὸν καὶ πλείστην ἀπόστασιν ἔχοντα	ἐν	τῇ φύσει αὐτῶν ἐναντία· ἐπείπερ
[1, 8, 57]	δὲ ἀγαθῶν· καὶ πάντα τὰ	ἐν	τῇ φύσει ἑκατέρᾳ ἐναντία· ὥστε
[1, 8, 57]	ἑαυτὸ οὐκ ἔσται. Εἰ οὖν	ἐν	τῇ ψυχῇ ἔσται κακόν, ἡ
[1, 8, 57]	ταῦτα. Λείπεται τοίνυν, εἴπερ ἔστιν,	ἐν	τοῖς μὴ οὖσιν εἶναι οἷον
[1, 8, 57]	τὸ δ´ ἐν θεοῖς εἶναι,	ἐν	τοῖς νοητοῖς· οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι.
[1, 8, 57]	εἴ τις λέγοι τὸ παράπαν	ἐν	τοῖς οὖσι μὴ εἶναι, ἀνάγκη
[1, 8, 57]	γνωσθείη, καὶ ὅλως εἰ ἔστιν	ἐν	τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ
[1, 8, 57]	ζητούμενον ἡ ψυχῆς ἀσθένεια. Ἔστιν	ἐν	τοῖς οὖσιν ὕλη, ἔστι δὲ
[1, 8, 57]	μὴ αὐτοῦ ἔτι εἶναι, ὥσπερ	ἐν	τροφῇ ζῴων τὸ εἰσενεχθὲν μηκέτι
[1, 8, 57]	Τίς οὖν ἀμετρία, εἰ μὴ	ἐν	τῷ ἀμέτρῳ; {Τί δὲ μέτρον
[1, 8, 57]	τῷ αὐτῷ εἴδει ὄντα ἢ	ἐν	τῷ αὐτῷ γένει καὶ κοινοῦ
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ ἄλλα ἐναντία ἢ	ἐν	τῷ αὐτῷ εἴδει ὄντα ἢ
[1, 8, 57]	οὖσι τὸ κακὸν ἐνείη, οὐδ´	ἐν	τῷ ἐπέκεινα τῶν ὄντων· ἀγαθὰ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν εἰ ἐν στερήσει,	ἐν	τῷ ἐστερημένῳ εἴδους τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ὅ ἐστι, τούτων τὰ ἐναντία	ἐν	τῷ ἑτέρῳ ἐστί, πῶς οὐ
[1, 8, 57]	τῷ λόγῳ, τί τὸ αἴτιον	ἐν	τῷ λεγομένῳ ἀσθενεῖ τῆς ψυχῆς·
[1, 8, 57]	ἀμέτρῳ; {Τί δὲ μέτρον μὴ	ἐν	τῷ μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ μέτρον μὴ	ἐν	τῷ μεμετρημένῳ, οὕτω καὶ ἀμετρία
[1, 8, 57]	καὶ ἐπέκεινα τῶν ἀρίστων βασιλεύων	ἐν	τῷ νοητῷ, νοῦ ἐκείνου ὄντος
[1, 8, 57]	ἀπὸν λαμβάνοντες, ὅ ἐστι μὲν	ἐν	τῷ ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ αὐτὸ συντελέσαν ἐκείνῳ ὁ〉	ἐν	τῷ ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος δέ,
[1, 8, 57]	καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν λαβόντες	ἐν	τῷ πᾶν εἶδος ἀφελεῖν, εἰ
[1, 8, 57]	κακόν; Ἆρ´ οὖν οὕτως ὅτι	ἐν	τῷ παντὶ δεῖ τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	ὁ θάνατος αὐτῇ καὶ ἔτι	ἐν	τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ
[1, 8, 57]	μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται γὰρ παντάπασιν	ἐν	τῷ τῆς ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα
[1, 8, 57]	ἔτι ἐν τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ	ἐν	ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι καὶ πλησθῆναι
[1, 8, 57]	ὑπῆρχεν, ἀλλὰ λόγοι ἔνυλοι φθαρέντες	ἐν	ὕλῃ καὶ τῆς φύσεως τῆς
[1, 8, 57]	Ἅ τε γὰρ ποιεῖ ἡ	ἐν	ὕλῃ ποιότης, οὐ χωρὶς οὖσα
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ χωρὶς τὸ μὴ	ἐν	ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ
[1, 8, 57]	τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ μὴ	ἐν	ὕλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον
[1, 8, 57]	γενέσθαι· τοῦτο δὲ τὸ μὴ	ἐν	ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ γενέσθαι· καὶ
[1, 8, 57]	κακίαν καὶ τὸ κακὸν τὸ	ἐν	ψυχῇ, ἀλλά τινα στέρησιν ἀγαθοῦ;
[1, 8, 57]	ζητεῖν τὸ κακόν, ἀλλὰ θέμενον	ἐν	ψυχῇ οὕτω θέσθαι ἀπουσίαν ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	τινός, εἰ τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις	ἐν	ψυχῇ, τὴν δὲ κακίαν ἐν
[1, 8, 57]	εἶναι μὲν ἀποφυγὴν κακῶν τῶν	ἐν	ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας δὲ
[1, 8, 57]	ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ	ἕν	τι ἐξ αὐτῆς καὶ ὕλης
[1, 8, 57]	ἐστι καὶ κακοῦ, καὶ αὐτὴ	ἕν	τι τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν
[1, 8, 57]	τούτοις ἢ ἀρχὴ τούτων ἢ	ἕν	τι τῶν συμπληρούντων τοῦτο τοιοῦτον
[1, 8, 57]	συσπειραθῆναι ποιῆσαι ἐκείνην, ὃ δ´	ἔλαβεν	οἷον κλέψασα ποιῆσαι κακὸν εἶναι,
[1, 8, 57]	ἀναπέφανται τὸ μὴ πανταχοῦ οὐσίᾳ	μηδὲν	εἶναι ἐναντίον· ἐπεὶ καὶ ἐπὶ
[1, 8, 57]	ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν	μηδὲν	εἶναι· μὴ τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν
[1, 8, 57]	ἔσχατον· τοῦτο δὲ ἡ ὕλη	μηδὲν	ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ αὕτη
[1, 8, 57]	κακή; Ἢ ἄποιος λέγεται τῷ	μηδὲν	ἔχειν αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων
[1, 8, 57]	Τὰ ἄρα πάντη κεχωρισμένα καὶ	μηδὲν	ἔχοντα κοινὸν καὶ πλείστην ἀπόστασιν
[1, 8, 57]	Τὸ μὲν οὖν μὴ εἶναι	μηδὲν	οὐσίᾳ ἐναντίον ἐπὶ τῶν καθ´
[1, 8, 57]	πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ κόσμῳ κοσμουμένην,	μηδὲν	παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον
[1, 8, 57]	καὶ εἰ ἐνταῦθα ἔστη, κακὸν	οὐδὲν	ἂν ἦν, ἀλλὰ πρῶτον καὶ
[1, 8, 57]	καὶ ἡ κακία ἔσται καὶ	οὐδὲν	ἔξω. Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι λόγοι
[1, 8, 57]	δὲ ὁ χῶρος ἱερὸς καὶ	οὐδέν	ἐστιν ὃ ἄμοιρόν ἐστι ψυχῆς.
[1, 8, 57]	λόγῳ τῷ ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ	οὐδὲν	ἔχει ἀγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδὲ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν εἶναι καὶ οὗτος	οὐδὲν	ἧττον τὴν ὕλην συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται
[1, 8, 57]	τινὰ κακίαν, ἀλλ´ ἐκεῖνο ὃ	οὐδὲν	μέν πω τούτων, ταῦτα δὲ
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὐτὴν κακὴν εἶναι οὖσαν.	Οὐδὲν	οὖν δεῖ ἄλλοθι ζητεῖν τὸ
[1, 8, 57]	Τὴν δὲ ἔλλαμψιν καὶ τὸ	ἐκεῖθεν	φῶς ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ
[1, 8, 57]	πρότερον ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ καὶ	ὅθεν	ἐλήλυθε καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ
[1, 8, 57]	ἂν εἴη ζητεῖν, τίς καὶ	πόθεν	ἡ ἀσθένεια τῇ ψυχῇ. Οὐ
[1, 8, 57]	~Οἱ ζητοῦντες,	πόθεν	τὰ κακὰ εἴτ´ οὖν εἰς
[1, 8, 57]	αὐτὸ καὶ τὰ ἄλλα τὰ	πρόσθεν,	ἃ τὴν τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε
[1, 8, 57]	ὅδε ὁ τόπος. Ἀλλὰ τὸ	ἐντεῦθεν	φεύγειν δεῖ οὐκέτι περὶ τῶν
[1, 8, 57]	εἴτε περὶ γένος τῶν ὄντων	παρελήλυθεν,	ἀρχὴν ἂν προσήκουσαν τῆς ζητήσεως
[1, 8, 57]	τὸ εἰσενεχθὲν μηκέτι εἶναι ὅπερ	προσελήλυθεν,	ἀλλ´ αἷμα κυνὸς καὶ πᾶν
[1, 8, 57]	φύσιν· ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ ἀνάγκης,	περιληφθὲν	δεσμοῖς τισι καλοῖς, οἷα δεσμῶταί
[1, 8, 57]	ὥσπερ ἐν τροφῇ ζῴων τὸ	εἰσενεχθὲν	μηκέτι εἶναι ὅπερ προσελήλυθεν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	προνοουμένου. Φαντασία δὲ πληγὴ ἀλόγου	ἔξωθεν·	δέχεται δὲ τὴν πληγὴν διὰ
[1, 8, 57]	περὶ ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ δὲ	ἔξωθεν	περὶ τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ ἐπὶ
[1, 8, 57]	ὁρῷτο τοῖς θεοῖς, καὶ ἄνθρωποι	ἔχοιεν	μὴ ἀεὶ τὸ κακὸν βλέπειν,
[1, 8, 57]	ποιοῖντο, καὶ πρὸς αὐτὰ ἂν	ἔχοιεν	τὴν ὄρεξιν· εἶδος δὲ τὸ
[1, 8, 57]	μὲν αὐτό, τὸ δὲ ὃ	συμβέβηκεν,	οὕτω καὶ κακὸν τὸ μὲν
[1, 8, 57]	καὶ ἄκρατον κακόν· καὶ τὸ	μὲν	ἀγαθὸν τῇ ψυχῇ ἔσται ἐν
[1, 8, 57]	καταβαίνοντι τὸ κακὸν αὐτό, ἀρξαμένῳ	μὲν	ἀπὸ τῆς κακίας. Θεωροῦντι μὲν
[1, 8, 57]	κατέχειν οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´ εἶναι	μὲν	ἀποφυγὴν κακῶν τῶν ἐν ψυχῇ
[1, 8, 57]	εἰ μὴ ἄρα, ὡς τὸ	μὲν	ἀρχή, τὸ δὲ ἔσχατον, ἢ
[1, 8, 57]	συμβέβηκεν, οὕτω καὶ κακὸν τὸ	μὲν	αὐτό, τὸ δὲ ἤδη κατ´
[1, 8, 57]	ᾖ. Ὡς γὰρ ἀγαθὸν τὸ	μὲν	αὐτό, τὸ δὲ ὃ συμβέβηκεν,
[1, 8, 57]	ἐναντία ἢ τὰ ἄλλα. Τὰ	μὲν	γὰρ ἄλλα ἐναντία ἢ ἐν
[1, 8, 57]	αἱ πρὸς καιρὸν ἕξεις. Πλήρεις	μὲν	γὰρ ἄλλοι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις
[1, 8, 57]	ἂν οὐ πρῶτον εἴη· ἔχει	μὲν	γὰρ εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν
[1, 8, 57]	τῶν ἐναντίων, καὶ θάτερον; Ἐνδεχέσθω	μὲν	γὰρ καὶ ἔστω γε καὶ
[1, 8, 57]	γιγνομένης, ἄπορον ἂν εἴη. Νοῦς	μὲν	γὰρ καὶ ψυχὴ εἴδη ὄντα
[1, 8, 57]	Καὶ πρῶτον κακίαν τίνι; Ἀρετὴν	μὲν	γὰρ νῷ αὐτῷ καὶ φρονήσει·
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ πῶς θνητὴν φύσιν; Τὸ	μὲν	γὰρ τόνδε τὸν τόπον ἔστω
[1, 8, 57]	αὐτοῦ μεταλάβῃ καὶ ὁμοιωθῇ, κακὰ	μὲν	γίνεσθαι, οὐχ ὅπερ δὲ κακὰ
[1, 8, 57]	εἰς ἅπαν κακὸν φερομένην, εὐκίνητον	μὲν	εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ εἰς
[1, 8, 57]	ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν καὶ ἀφ´ οὗ	μὲν	ἐλλάμπεται οὐ δύναται λαβεῖν· οὐ
[1, 8, 57]	οἷον νόσον, πενίαν; Ἢ νόσον	μὲν	ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων
[1, 8, 57]	ὁ τῆς ψυχῆς οἷον ὁ	μὲν	ἐν γῇ τῇ ὕλῃ, ὁ
[1, 8, 57]	τὸ ἀπὸν λαμβάνοντες, ὅ ἐστι	μὲν	ἐν τῷ ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ; Ἀλλ´ εἰ τοῦτο, τὸ	μὲν	ἔχουσα, τοῦ δὲ ἐστερημένη, μικτὴν
[1, 8, 57]	μὲν ἀπὸ τῆς κακίας. Θεωροῦντι	μὲν	ἡ θεωρία ἥτις ἐστὶ τοῦ
[1, 8, 57]	ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω, ἡ	μὲν	κακῶν, ἡ δὲ ἀγαθῶν· καὶ
[1, 8, 57]	εἷς τις. Οὐ γὰρ χωρὶς	μὲν	ὁ τόπος τῇ ὕλῃ, χωρὶς
[1, 8, 57]	τῆς ψυχῆς, ἢ τῷ τὸ	μὲν	οἷον ὁρᾶν εἶναι, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	κακόν· ψυχὴ δὲ καθ´ ἑαυτὴν	μὲν	οὐ κακὴ οὐδ´ αὖ πᾶσα
[1, 8, 57]	ἐξ ἀνάγκης· καὶ ἐν θεοῖς	μὲν	οὐκ εἶναι, περιπολεῖν δὲ τὴν
[1, 8, 57]	καὶ αἰτίαν ἀνάξεις; Ἢ πρῶτον	μὲν	οὐκ ἔξω ὕλης οὐδὲ καθ´
[1, 8, 57]	τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ ἐγένεσθε, ἀθάνατοι	μὲν	οὔκ ἐστε, οὔτι γε μὴν
[1, 8, 57]	ἕν τι τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι	μὲν	οὖν δεῖ καὶ ἀγαθὸν καὶ
[1, 8, 57]	δεῖ εἶναι τῷ ἀγαθῷ. Τὴν	μὲν	οὖν κακίαν τὴν περὶ ἄνθρωπον
[1, 8, 57]	ἢ τῷ ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ	μὲν	οὖν μὴ εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	ἂν αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν. Ἡ	μὲν	οὖν τελεία καὶ πρὸς νοῦν
[1, 8, 57]	οὖν οὕτως εἴρηται, ὡς τοῦ	μὲν	οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν ὄντος ἀεὶ
[1, 8, 57]	ὅλως τοῖς πρώτοις; Ἢ τῇ	μὲν	οὐσίᾳ ἡ μὴ οὐσία, τῇ
[1, 8, 57]	τὴν κακίαν λέγω; Ἢ τὴν	μὲν	παντελῆ κακίαν οὐ βλέποντες· καὶ
[1, 8, 57]	κακίαν, ἀλλ´ ἐκεῖνο ὃ οὐδὲν	μέν	πω τούτων, ταῦτα δὲ οἷον
[1, 8, 57]	τὸ αὐτῷ ἐναντίον. ~Καὶ ταῦτα	μὲν	ταύτῃ. Ἄποιος δὲ οὖσα πῶς
[1, 8, 57]	δὲ ἄλλοι. Ἔστω δὴ πρώτως	μὲν	τὸ ἄμετρον κακόν, τὸ δ´
[1, 8, 57]	εἶναι. Ἡ οὖν ἔλλειψις ἔχει	μὲν	τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι, ἡ
[1, 8, 57]	αὐτῷ δευτέρως κακόν· καὶ πρώτως	μὲν	τὸ σκότος, τὸ δὲ ἐσκοτισμένον
[1, 8, 57]	περὶ νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ μέχρι	μὲν	τούτου καλὰ πάντα· αὐτός τε
[1, 8, 57]	δὲ ὡς στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ὕστερον. ~Νῦν δὲ λεγέσθω, τίς
[1, 8, 57]	ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν	μὲν	ψυχῇ πονηρίαν καὶ ταύτης αὖ
[1, 8, 57]	ἡ κακή; Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι	μὲν	ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι,
[1, 8, 57]	τὸ δὲ ἔσχατον, ἢ τὸ	μὲν	ὡς εἶδος, τὸ δὲ ὡς
[1, 8, 57]	ἢ μετείληφεν αὐτοῦ. ~Τίνι οὖν	ἐγνωρίσαμεν	ταῦτα; Καὶ πρῶτον κακίαν τίνι;
[1, 8, 57]	αὐτὸ τὸ αἰσχρὸν οὐδ´ αὐτοκακόν.	Ἔφαμεν	δὲ τὴν ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν
[1, 8, 57]	ποτὲ δυνάμει τῶν ἐν ἡμῖν	γνοίημεν	ἄν, τῆς γνώσεως ἑκάστων δι´
[1, 8, 57]	εἶδος} ᾧ μὴ ταῦτα πάρεστι,	λέγομεν	εἶναι ὕλην, ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ
[1, 8, 57]	ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν, οὕτω κακίαν	λέγομεν,	ἐν ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες.
[1, 8, 57]	τῷ πᾶν εἶδος ἀφελεῖν, εἰ	ἐμέλλομεν	ὕλην θεάσασθαι. Διὸ καὶ νοῦς
[1, 8, 57]	καὶ στέρησιν ὧν ἐν χρείᾳ	ἐσμὲν	διὰ τὴν ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα
[1, 8, 57]	ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι καθόσον	ἐνέλιπεν	ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ καὶ
[1, 8, 57]	ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ εἰ	ἐκοινώνησεν	αὐτῇ καὶ ἐγένετο κακή, ἡ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὅ τι ὡμοίωται ἢ	μετείληφεν	αὐτοῦ. ~Τίνι οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα;
[1, 8, 57]	ἡ ὕλη, ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ	μετεῖχεν,	ἀλλ´ ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ εἶναι,
[1, 8, 57]	ἅπερ ἦν, εἰ ἐφ´ αὑτῶν	ὑπῆρχεν,	ἀλλὰ λόγοι ἔνυλοι φθαρέντες ἐν
[1, 8, 57]	εἴδη οὐ ταὐτά ἐστιν, ἅπερ	ἦν,	εἰ ἐφ´ αὑτῶν ὑπῆρχεν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἔσχατον, καὶ μεθ´ ὃ οὐκ	ἦν	ἔτι γενέσθαι ὁτιοῦν, τοῦτο εἶναι
[1, 8, 57]	εἶναι ἐναντία, εἰ μὴ κοινὸν	ἦν	ἡ ὕλη ἐν αὐτοῖς, ἐφ´
[1, 8, 57]	αὖ ἄνευ του οἷόν τε	ἦν	ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν ἵνα
[1, 8, 57]	τὸ σκότος, μεθ´ οὗ οὐκ	ἦν	ἰδεῖν αὐτό· οὐδ´ αὖ ἄνευ
[1, 8, 57]	ποιότητα μὴ ἔχειν, ἵνα μὴ	ἦν	ἴσως κακὴ εἶδος οὖσα, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἐγίνετο· εἰ δ´ ἐπ´ αὐτῶν	ἦν	μόνα τὴν οὐσίαν αὐτῶν συμπληροῦντα
[1, 8, 57]	αὖ εἴδη ἢ ὕλῃ περὶ	ἥν,	ἢ τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς,
[1, 8, 57]	κακὸν μὴ παρεῖναι, τὴν κακίαν	ἣν	ἄνθρωποι ἔχουσιν, ὅτι μηδ´ ἀνθρώποις
[1, 8, 57]	ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ τὴν	πληγὴν	διὰ τοῦ οὐκ ἀμεροῦς· καὶ
[1, 8, 57]	οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´ εἶναι μὲν	ἀποφυγὴν	κακῶν τῶν ἐν ψυχῇ τοῖς
[1, 8, 57]	γοῦν καὶ εὐκίνητον εἶναι τὴν	κακὴν	ἀπὸ παντὸς εἰς ἅπαν κακὸν
[1, 8, 57]	ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ οὐδ´ αὐτὴν	κακὴν	εἶναι οὖσαν. Οὐδὲν οὖν δεῖ
[1, 8, 57]	ταύτην τὴν φύσιν τί κωλύει	κακὴν	εἶναι, οὐχ οὕτω δὲ κακήν,
[1, 8, 57]	πρὸς τὸ κρίνειν διὰ σωμάτων	κάκην	κατεψυγμένοι καὶ ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´
[1, 8, 57]	παροῦσαν, ὅτι μὴ ὁρᾷ διὰ	κάκην.	Τὴν δὲ ἔλλαμψιν καὶ τὸ
[1, 8, 57]	κακὴν εἶναι, οὐχ οὕτω δὲ	κακήν,	ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ καὶ τὸ
[1, 8, 57]	κακοῦ λαβεῖν καὶ οὕτω τὴν	ἀνάγκην.	Ἐπεὶ γὰρ οὐ μόνον τὸ
[1, 8, 57]	τῶν περὶ ὕλης λόγων τὴν	ἀνάγκην	τῆς ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ πλειόνων
[1, 8, 57]	τὸ κακόν, οἷον ἀδικίαν ἢ	ἄλλην	τινὰ κακίαν, ἀλλ´ ἐκεῖνο ὃ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν δεχομένου, ἀμετρίαν καὶ	ὑπερβολὴν	καὶ ἔλλειψιν, ἐξ ὧν καὶ
[1, 8, 57]	τὴν ἀμορφίαν τῇ μορφῇ καὶ	ὑπερβολὴν	καὶ ἔλλειψιν τῷ μεμετρημένῳ, ἕως
[1, 8, 57]	Ἢ νόσον μὲν ἔλλειψιν καὶ	ὑπερβολὴν	σωμάτων ἐνύλων τάξιν καὶ μέτρον
[1, 8, 57]	ἡ σύστασις γίνοιτο, μὴ τὴν	ὕλην,	ἀλλὰ τὸ εἶδος ποιεῖν, οἷον
[1, 8, 57]	μὴ ταῦτα πάρεστι, λέγομεν εἶναι	ὕλην,	ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν
[1, 8, 57]	νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ καὶ	ὕλην	ἀπέστραπται καὶ τὸ ἀόριστον ἅπαν
[1, 8, 57]	σκότος ὁρᾷ καὶ ἔχει ἤδη	ὕλην	βλέπουσα εἰς ὃ μὴ βλέπει,
[1, 8, 57]	εἰ αὐτὴ ἡ ψυχὴ τὴν	ὕλην	ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ εἰ ἐκοινώνησεν
[1, 8, 57]	ἐν τῷ παντὶ δεῖ τὴν	ὕλην	εἶναι; Ἐξ ἐναντίων γὰρ ἐξ
[1, 8, 57]	γὰρ τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν	ὕλην	εἶναι μήτε τὰς ἐπιθυμίας τὰς
[1, 8, 57]	μέτρον ἄγοντος· σώματι γὰρ ἐγκέκραται	ὕλην	ἔχοντι. Ἔπειτα δὲ καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἐν χρείᾳ ἐσμὲν διὰ τὴν	ὕλην	ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην
[1, 8, 57]	τις λέγοι μὴ διὰ τὴν	ὕλην	ἡμᾶς γενέσθαι κακούς μήτε γὰρ
[1, 8, 57]	πᾶν εἶδος ἀφελεῖν, εἰ ἐμέλλομεν	ὕλην	θεάσασθαι. Διὸ καὶ νοῦς ἄλλος
[1, 8, 57]	ψυχῆς τὸ οὕτως ἐλθεῖν εἰς	ὕλην	καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι αἱ
[1, 8, 57]	ἐκ τῆς ἀρχαίας φύσεως, τὴν	ὕλην	λέγων τὴν ὑποκειμένην οὔπω κοσμηθεῖσαν
[1, 8, 57]	λαβοῦσα. ~Εἰ δέ τις τὴν	ὕλην	μή φησιν εἶναι, δεικτέον αὐτῷ
[1, 8, 57]	ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ καὶ πρὸς	ὕλην	νενευκέναι καὶ ὅλως οὐ πρὸς
[1, 8, 57]	Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι λόγοι τὴν	ὕλην	ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ
[1, 8, 57]	μέτρον οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ	ὕλην	οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν δὲ
[1, 8, 57]	καὶ οὗτος οὐδὲν ἧττον τὴν	ὕλην	συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν εἶναι.
[1, 8, 57]	τὸ εἶδος μᾶλλον ἢ τὴν	ὕλην	τὸ κακὸν εἶναι καὶ οὗτος
[1, 8, 57]	ἐνδέχεται καὶ νόσον εἶναι οὐ	μὴν	ἐξ ἀνάγκης. Ἢ οὐκ ἀνάγκη
[1, 8, 57]	μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι γε	μὴν	λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ
[1, 8, 57]	αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ	μὴν	οὕτως, ὡς μηδεμίαν φύσιν ἔχειν.
[1, 8, 57]	φύσεως, τὴν ὕλην λέγων τὴν	ὑποκειμένην	οὔπω κοσμηθεῖσαν {εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ποιητικόν ἐστι τοιούτου. Τὴν δ´	ὑποκειμένην	σχήμασι καὶ εἴδεσι καὶ μορφαῖς
[1, 8, 57]	ἀπὸ παντὸς εἰς ἅπαν κακὸν	φερομένην,	εὐκίνητον μὲν εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον
[1, 8, 57]	καὶ πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ κόσμῳ	κοσμουμένην,	μηδὲν παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν,
[1, 8, 57]	δεῖ μόνον καὶ ἐν αὐτῷ	ἱδρυμένην,	οὐ νεύσασαν εἰς τὸ χεῖρον.
[1, 8, 57]	ταύτην καὶ πῶς εἰς ἀρχὴν	ἐκείνην	καὶ αἰτίαν ἀνάξεις; Ἢ πρῶτον
[1, 8, 57]	καταλαβεῖν καὶ οἷον συσπειραθῆναι ποιῆσαι	ἐκείνην,	ὃ δ´ ἔλαβεν οἷον κλέψασα
[1, 8, 57]	ψυχῆς κακὰ εἶναι, πῶς ἐπ´	ἐκείνην	τὴν φύσιν ἀνάξει, οἷον νόσον,
[1, 8, 57]	ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν	χρησμοσύνην	εἶναι. Εἰ δὴ ταῦτα ὀρθῶς
[1, 8, 57]	ἡμᾶς γενέσθαι κακούς μήτε γὰρ	τὴν	ἄγνοιαν διὰ τὴν ὕλην εἶναι
[1, 8, 57]	τὴν γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ	τὴν	αἰτίαν τοῦ εἰς αὐτὴν ἐλθεῖν·
[1, 8, 57]	τὸ αὐτῆς ἀνείδεον προσάγουσα καὶ	τὴν	ἀμορφίαν τῇ μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ λαβεῖν καὶ οὕτω	τὴν	ἀνάγκην. Ἐπεὶ γὰρ οὐ μόνον
[1, 8, 57]	ἐκ τῶν περὶ ὕλης λόγων	τὴν	ἀνάγκην τῆς ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ
[1, 8, 57]	αἰσχρὸν οὐδ´ αὐτοκακόν. Ἔφαμεν δὲ	τὴν	ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν,
[1, 8, 57]	λοιπὸν ἐν ταῖς πεσούσαις εἶναι	τὴν	ἀσθένειαν, ταῖς οὐ καθαραῖς οὐδὲ
[1, 8, 57]	ἄτακτος ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς	τὴν	αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν
[1, 8, 57]	ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ καὶ διόλλυσι	τὴν	αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν οὖσαν,
[1, 8, 57]	τέλεον εἶναι ὡς πρὸς φύσιν	τὴν	αὑτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν παντελῶς ἐλλείπῃ,
[1, 8, 57]	τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε	τὴν	γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ τὴν
[1, 8, 57]	αὐτὴν μὴ τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς	τὴν	γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ δέ τις
[1, 8, 57]	ψυχὴ εἴδη ὄντα εἰδῶν καὶ	τὴν	γνῶσιν ἂν ποιοῖντο, καὶ πρὸς
[1, 8, 57]	τοιοῦτον ἢ ποιητικόν ἐστι τοιούτου.	Τὴν	δ´ ὑποκειμένην σχήμασι καὶ εἴδεσι
[1, 8, 57]	ὅτι μὴ ὁρᾷ διὰ κάκην.	Τὴν	δὲ ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν
[1, 8, 57]	τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις ἐν ψυχῇ,	τὴν	δὲ κακίαν ἐν αὐτῇ ποιεῖ
[1, 8, 57]	ἀφαιρέσει οὖν τὸ μηδαμοῦ τοῦτο·	τὴν	δὲ μὴ παντελῆ τῷ ἐλλείπειν
[1, 8, 57]	τοῦ δὲ ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει	τὴν	διάθεσιν καὶ οὐκ ἄκρατον τὸ
[1, 8, 57]	τὸ τοιόνδε εἶναι τὸ ποιοῦν	τὴν	διαφορὰν τῶν ἐπιθυμιῶν καί, εἰ
[1, 8, 57]	μὲν οὐκ εἶναι, περιπολεῖν δὲ	τὴν	θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν
[1, 8, 57]	εὐπαθῆ γοῦν καὶ εὐκίνητον εἶναι	τὴν	κακὴν ἀπὸ παντὸς εἰς ἅπαν
[1, 8, 57]	αἰσθητοῖς τὸ κακὸν μὴ παρεῖναι,	τὴν	κακίαν ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν, ὅτι
[1, 8, 57]	μὴ παντελῆ στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ	τὴν	κακίαν καὶ τὸ κακὸν τὸ
[1, 8, 57]	~Εἰ δέ τις ἀσθένειαν ψυχῆς	τὴν	κακίαν λέγοι εὐπαθῆ γοῦν καὶ
[1, 8, 57]	οὖν αὐτὸ ἢ μὴ βλέποντες,	τὴν	κακίαν λέγω; Ἢ τὴν μὲν
[1, 8, 57]	διώκει. Ἀλλὰ τί τὸ πεποιηκὸς	τὴν	κακίαν ταύτην καὶ πῶς εἰς
[1, 8, 57]	τι δεῖ εἶναι τῷ ἀγαθῷ.	Τὴν	μὲν οὖν κακίαν τὴν περὶ
[1, 8, 57]	βλέποντες, τὴν κακίαν λέγω; Ἢ	τὴν	μὲν παντελῆ κακίαν οὐ βλέποντες·
[1, 8, 57]	καὶ πρὸς αὐτὰ ἂν ἔχοιεν	τὴν	ὄρεξιν· εἶδος δὲ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	δ´ ἐπ´ αὐτῶν ἦν μόνα	τὴν	οὐσίαν αὐτῶν συμπληροῦντα ἄνευ τοῦ
[1, 8, 57]	ἕως ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ πως	τὴν	ὄψιν ἐκ τοῦ βορβόρου· καὶ
[1, 8, 57]	ἀγαθῷ. Τὴν μὲν οὖν κακίαν	τὴν	περὶ ἄνθρωπον πῶς οἷόν τε
[1, 8, 57]	πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ	τὴν	πληγὴν διὰ τοῦ οὐκ ἀμεροῦς·
[1, 8, 57]	ἐποίησε ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη δὴ	τὴν	τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ ἐν
[1, 8, 57]	ζωήν· ὥστε οὐ στέρησιν ἔχει	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῆς. Ἀγαθοειδὲς
[1, 8, 57]	τὰ ἄλλα τὰ πρόσθεν, ἃ	τὴν	τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ
[1, 8, 57]	κακίαν ἡ σύστασις γίνοιτο, μὴ	τὴν	ὕλην, ἀλλὰ τὸ εἶδος ποιεῖν,
[1, 8, 57]	γὰρ εἰ αὐτὴ ἡ ψυχὴ	τὴν	ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ εἰ
[1, 8, 57]	ὅτι ἐν τῷ παντὶ δεῖ	τὴν	ὕλην εἶναι; Ἐξ ἐναντίων γὰρ
[1, 8, 57]	μήτε γὰρ τὴν ἄγνοιαν διὰ	τὴν	ὕλην εἶναι μήτε τὰς ἐπιθυμίας
[1, 8, 57]	ὧν ἐν χρείᾳ ἐσμὲν διὰ	τὴν	ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν
[1, 8, 57]	δέ τις λέγοι μὴ διὰ	τὴν	ὕλην ἡμᾶς γενέσθαι κακούς μήτε
[1, 8, 57]	κακὰ ἐκ τῆς ἀρχαίας φύσεως,	τὴν	ὕλην λέγων τὴν ὑποκειμένην οὔπω
[1, 8, 57]	γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ δέ τις	τὴν	ὕλην μή φησιν εἶναι, δεικτέον
[1, 8, 57]	ἔξω. Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι λόγοι	τὴν	ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ
[1, 8, 57]	εἶναι καὶ οὗτος οὐδὲν ἧττον	τὴν	ὕλην συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ὥστε τὸ εἶδος μᾶλλον ἢ	τὴν	ὕλην τὸ κακὸν εἶναι καὶ
[1, 8, 57]	ἀρχαίας φύσεως, τὴν ὕλην λέγων	τὴν	ὑποκειμένην οὔπω κοσμηθεῖσαν {εἰ θεῷτο}
[1, 8, 57]	τε πνευμάτων ὑπό τε εἱλήσεων	τὴν	φθοράν ἄξιον ἂν εἴη ζητεῖν,
[1, 8, 57]	κακὰ εἶναι, πῶς ἐπ´ ἐκείνην	τὴν	φύσιν ἀνάξει, οἷον νόσον, πενίαν;
[1, 8, 57]	δὴ ἔχει τινὰ φύσιν, ταύτην	τὴν	φύσιν τί κωλύει κακὴν εἶναι,
[1, 8, 57]	κακίαν ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν φύσιν	τὴν	χείρω ἠλλάξατο· ἔτι γὰρ ἀνθρωπικὸν
[1, 8, 57]	Οὐ τῷ τόπῳ, φησίν, ἀλλ´	ἀρετὴν	κτησάμενος καὶ τοῦ σώματος αὑτὸν
[1, 8, 57]	ταῦτα; Καὶ πρῶτον κακίαν τίνι;	Ἀρετὴν	μὲν γὰρ νῷ αὐτῷ καὶ
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὐτοκακόν. Ἔφαμεν δὲ τὴν	ἀρετὴν	οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν, ὅτι
[1, 8, 57]	οὐκ εἶναι, περιπολεῖν δὲ τὴν	θνητὴν	φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον
[1, 8, 57]	κοσμηθεῖσαν {εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ πῶς	θνητὴν	φύσιν; Τὸ μὲν γὰρ τόνδε
[1, 8, 57]	μὲν ἔχουσα, τοῦ δὲ ἐστερημένη,	μικτὴν	ἕξει τὴν διάθεσιν καὶ οὐκ
[1, 8, 57]	καὶ μηδὲν ἔχοντα κοινὸν καὶ	πλείστην	ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν τῇ φύσει
[1, 8, 57]	αὐτῇ, μόνον δὲ βλέψαν εἰς	αὐτήν,	ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς. Ἄμοιρος γὰρ
[1, 8, 57]	ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα δὺς εἰς	αὐτὴν	εἰς βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται πεσών·
[1, 8, 57]	δύναται λαβεῖν· οὐ γὰρ ἀνέχεται	αὐτὴν	ἐκεῖνο καίτοι παροῦσαν, ὅτι μὴ
[1, 8, 57]	καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ εἰς	αὐτὴν	ἐλθεῖν· οὐ γὰρ ἂν ἦλθε
[1, 8, 57]	Γενομένη γὰρ κυρία τοῦ εἰς	αὐτὴν	ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ καὶ διόλλυσι
[1, 8, 57]	ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ οὐδ´	αὐτὴν	κακὴν εἶναι οὖσαν. Οὐδὲν οὖν
[1, 8, 57]	οὐ γὰρ ἂν ἐγένετο εἰς	αὐτὴν	μὴ τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς τὴν
[1, 8, 57]	γὰρ νῷ αὐτῷ καὶ φρονήσει·	αὑτὴν	γὰρ γνωρίζει· κακίαν δὲ πῶς;
[1, 8, 57]	οὐκ ἔξω ὕλης οὐδὲ καθ´	αὑτὴν	εἶναι ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη.
[1, 8, 57]	ἐστι ψυχῆς. Ἐλλάμπεται οὖν ὑποβάλλουσα	ἑαυτὴν	καὶ ἀφ´ οὗ μὲν ἐλλάμπεται
[1, 8, 57]	δεύτερον κακόν· ψυχὴ δὲ καθ´	ἑαυτὴν	μὲν οὐ κακὴ οὐδ´ αὖ
[1, 8, 57]	ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη δὴ τὴν	τοιαύτην	ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ ἐν ταῖς
[1, 8, 57]	καὶ δύναται κακοῦ οὐσία εἶναι,	ταύτην	ἀνευρίσκει ὁ λόγος κακὸν εἶναι
[1, 8, 57]	τί τὸ πεποιηκὸς τὴν κακίαν	ταύτην	καὶ πῶς εἰς ἀρχὴν ἐκείνην
[1, 8, 57]	Εἰ δὴ ἔχει τινὰ φύσιν,	ταύτην	τὴν φύσιν τί κωλύει κακὴν
[1, 8, 57]	περὶ γένος τῶν ὄντων παρελήλυθεν,	ἀρχὴν	ἂν προσήκουσαν τῆς ζητήσεως ποιοῖντο,
[1, 8, 57]	κακίαν ταύτην καὶ πῶς εἰς	ἀρχὴν	ἐκείνην καὶ αἰτίαν ἀνάξεις; Ἢ
[1, 8, 57]	οὗ πάντα τὰ ὄντα ἐφίεται	ἀρχὴν	ἔχοντα αὐτὸ κἀκείνου δεόμενα· τὸ
[1, 8, 57]	Δυνάμεις δὲ ψυχῆς πολλαὶ καὶ	ἀρχὴν	καὶ μέσα καὶ ἔσχατα ψυχὴ
[1, 8, 57]	ὀρθῶς λέγεται, οὐ θετέον ἡμᾶς	ἀρχὴν	κακῶν εἶναι κακοὺς παρ´ αὐτῶν
[1, 8, 57]	ἄγνοια οὖσα καὶ ἀμετρία περὶ	ψυχὴν	δευτέρως κακὸν καὶ οὐκ αὐτοκακόν·
[1, 8, 57]	ὥσπερ τις πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε	ψυχὴν	εἶναι. Ἀνάγκη δὴ τὴν τοιαύτην
[1, 8, 57]	αὐτοῦ νοῦν καὶ οὐσίαν καὶ	ψυχὴν	καὶ ζωὴν καὶ περὶ νοῦν
[1, 8, 57]	καὶ οὐσίαν καὶ ψυχὴν καὶ	ζωὴν	καὶ περὶ νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ
[1, 8, 57]	ἔχει ἀγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδὲ	ζωὴν	οὖσα ψυχή. Ἄψυχον ἄρα ἔσται
[1, 8, 57]	Ἔχει ἄρα τῷ ἑαυτῆς λόγῳ	ζωήν·	ὥστε οὐ στέρησιν ἔχει τὴν
[1, 8, 57]	ἔσται ἡ ψυχή, εἴπερ μηδὲ	ζωήν·	ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ ἔσται
[1, 8, 57]	ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ τοῦ κακοῦ	λαβεῖν	καὶ οὕτω τὴν ἀνάγκην. Ἐπεὶ
[1, 8, 57]	σαφέστερον λαμβάνουσι καὶ ὡς προσήκει	λαβεῖν	καταφανὲς ἔσται τὸ ζητούμενον ἡ
[1, 8, 57]	οὗ μὲν ἐλλάμπεται οὐ δύναται	λαβεῖν·	οὐ γὰρ ἀνέχεται αὐτὴν ἐκεῖνο
[1, 8, 57]	τὸν τόπον ὃν κατέχει αὐτὴ	καταλαβεῖν	καὶ οἷον συσπειραθῆναι ποιῆσαι ἐκείνην,
[1, 8, 57]	τὸ εἶναι, ὡς ἀληθὲς εἶναι	λέγειν	αὐτὸ μὴ εἶναι. Ἡ οὖν
[1, 8, 57]	ἐξ ἀνάγκης. Ἢ οὐκ ἀνάγκη	λέγειν	αὐτόν, ὡς ἐπὶ παντὸς ἐναντίου
[1, 8, 57]	ἤ, εἰ οὕτω τις ἐθέλοι	λέγειν,	τῇ ἀεὶ ὑποβάσει καὶ ἀποστάσει,
[1, 8, 57]	ὁ τόπος. Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν	φεύγειν	δεῖ οὐκέτι περὶ τῶν ἐπὶ
[1, 8, 57]	φρονήσεως, ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον	φεύγειν	κακίαν δεῖν, ὥστε τὰ κακὰ
[1, 8, 57]	εἶναι τὸ λεγόμενον φεύγειν κακίαν	δεῖν,	ὥστε τὰ κακὰ αὐτῷ ἡ
[1, 8, 57]	ἄνευ του οἷόν τε ἦν	ἰδεῖν,	ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν ἵνα γένηται
[1, 8, 57]	σκότος, μεθ´ οὗ οὐκ ἦν	ἰδεῖν	αὐτό· οὐδ´ αὖ ἄνευ του
[1, 8, 57]	τε ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ	ἰδεῖν	ἵνα γένηται αὐτῷ ὡς οἷόν
[1, 8, 57]	γένηται αὐτῷ ὡς οἷόν τε	ἰδεῖν,	οὕτως οὖν καὶ νοῦς, εἴσω
[1, 8, 57]	ἄλλος οὗτος, οὐ νοῦς, τολμήσας	ἰδεῖν	τὰ μὴ αὐτοῦ. Ὥσπερ ὄμμα
[1, 8, 57]	κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ	διιδεῖν	τοῖς μέλλουσι τὰ κακὰ γνώσεσθαι,
[1, 8, 57]	δόξας ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά τε	νομίζειν	καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε
[1, 8, 57]	ἔχοντας, ἀλλὰ κενοὺς ἔτι πρὶν	μαθεῖν	ὄντας, καίτοι νοῦς ὄντας. Οὐ
[1, 8, 57]	πτῶμα τῆς ψυχῆς τὸ οὕτως	ἐλθεῖν	εἰς ὕλην καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι
[1, 8, 57]	τὴν αἰτίαν τοῦ εἰς αὐτὴν	ἐλθεῖν·	οὐ γὰρ ἂν ἦλθε τῷ
[1, 8, 57]	φησιν, οὐ τὸ ἐκ γῆς	ἀπελθεῖν,	ἀλλὰ καὶ ὄντα ἐπὶ γῆς
[1, 8, 57]	ἐνοχλεῖ καὶ εἰς τὸ εἴσω	παρελθεῖν	θέλει· πᾶς δὲ ὁ χῶρος
[1, 8, 57]	ἐστι τὸ ἐν Ἅιδου ἐλθόντα	ἐπικαταδαρθεῖν.	~Εἰ δέ τις ἀσθένειαν ψυχῆς
[1, 8, 57]	ἐν τῇ ὕλῃ γενόμενα λέγεται	ποιεῖν.	Γενομένη γὰρ κυρία τοῦ εἰς
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην, ἀλλὰ τὸ εἶδος	ποιεῖν,	οἷον θερμότητας, ψυχρότητας, πικρόν, ἁλμυρὸν
[1, 8, 57]	λαβόντες ἐν τῷ πᾶν εἶδος	ἀφελεῖν,	εἰ ἐμέλλομεν ὕλην θεάσασθαι. Διὸ
[1, 8, 57]	ἐν θεοῖς μὲν οὐκ εἶναι,	περιπολεῖν	δὲ τὴν θνητὴν φύσιν καὶ
[1, 8, 57]	κακὸν εἶναι, ἕως ἂν δυνηθῇ	ἀναδραμεῖν.	Ὕλη τοίνυν καὶ ἀσθενείας ψυχῇ
[1, 8, 57]	οὕτως ἐλθεῖν εἰς ὕλην καὶ	ἀσθενεῖν,	ὅτι πᾶσαι αἱ δυνάμεις οὐ
[1, 8, 57]	ἀμβλύτεροι δὲ καὶ πρὸς τὸ	κρίνειν	διὰ σωμάτων κάκην κατεψυγμένοι καὶ
[1, 8, 57]	ἔχοιεν μὴ ἀεὶ τὸ κακὸν	βλέπειν,	ἀλλ´ ὅταν καὶ βλέπωσιν, εἰδώλοις
[1, 8, 57]	ἐμπόδιον, ὥσπερ ὀφθαλμῷ πρὸς τὸ	βλέπειν.	Ἀλλ´ οὕτω ποιητικὸν κακοῦ ἔσται
[1, 8, 57]	τὴν δὲ μὴ παντελῆ τῷ	ἐλλείπειν	τούτῳ. Μέρος οὖν ὁρῶντες τῷ
[1, 8, 57]	σκότος καὶ μὴ ἴδῃ τὸ	καταλιπεῖν	τὸ φῶς, ἵνα ἴδῃ τὸ
[1, 8, 57]	ἄλλοι λόγοι τὴν ὕλην ὅλως	ἀναιρεῖν	ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ οὐδ´ αὐτὴν
[1, 8, 57]	ἀνάγκη αὐτῷ καὶ τὸ ἀγαθὸν	ἀναιρεῖν	καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι·
[1, 8, 57]	οὗτος οὐδὲν ἧττον τὴν ὕλην	συγχωρεῖν	ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν εἶναι. Ἅ
[1, 8, 57]	κακόν· ἡ δὲ πλείων τὸ	πεσεῖν	εἰς τὸ κακὸν δύνασθαι καὶ
[1, 8, 57]	ἔχουσιν, ὅτι μηδ´ ἀνθρώποις ἅπασι·	κρατεῖν	γὰρ αὐτῆς ἀμείνους δέ, οἷς
[1, 8, 57]	οἷς μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ	κρατεῖν	δὲ τῷ μὴ ἐν ὕλῳ
[1, 8, 57]	ταύτῃ αἴτιον τῶν κακῶν. Ἀλλὰ	κρατεῖν	ἔδει, ἄλλος ἂν εἴποι. Ἀλλ´
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ οὐ καθαρὸν τὸ δυνάμενον	κρατεῖν,	εἰ μὴ φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ ἀγαθόν, ὃ	κρατεῖν	τῆς ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ
[1, 8, 57]	ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε μὴ	κρατεῖν	τὸ ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι δὲ
[1, 8, 57]	τὴν φθοράν ἄξιον ἂν εἴη	ζητεῖν,	τίς καὶ πόθεν ἡ ἀσθένεια
[1, 8, 57]	οὖσαν. Οὐδὲν οὖν δεῖ ἄλλοθι	ζητεῖν	τὸ κακόν, ἀλλὰ θέμενον ἐν
[1, 8, 57]	γὰρ τόνδε τὸν τόπον ἔστω	δεικνύειν	τὸ πᾶν. Ἢ τὸ ἀλλ´
[1, 8, 57]	γὰρ λέγεται κακὴ τῷ ποιότητα	ἔχειν,	ἀλλὰ μᾶλλον τῷ ποιότητα μὴ
[1, 8, 57]	Ἢ ἄποιος λέγεται τῷ μηδὲν	ἔχειν	αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων τῶν
[1, 8, 57]	μὴν οὕτως, ὡς μηδεμίαν φύσιν	ἔχειν.	Εἰ δὴ ἔχει τινὰ φύσιν,
[1, 8, 57]	ἀλλὰ μᾶλλον τῷ ποιότητα μὴ	ἔχειν,	ἵνα μὴ ἦν ἴσως κακὴ
[1, 8, 57]	οἷόν τε τὸ μεμετρημένον ἀμετρίαν	ἔχειν	καθ´ ὃ μεμέτρηται. Καὶ οὖν
[1, 8, 57]	ἃ δ´ ἂν ἀνθρώπους κατάσχῃ,	κατέχειν	οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´ εἶναι μὲν
[1, 8, 57]	εἶναι, τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ	πάσχειν.	Εἰ δέ τις θεῖτο καὶ
[1, 8, 57]	οὐ μόνον ἐστὶ κακὸν διὰ	δύναμιν	ἀγαθοῦ καὶ φύσιν· ἐπείπερ ἐφάνη
[1, 8, 57]	κατ´ οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον. Ὥστε	ἡμῖν	ἀναπέφανται τὸ μὴ πανταχοῦ οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν ἐν	ἡμῖν	γνοίημεν ἄν, τῆς γνώσεως ἑκάστων
[1, 8, 57]	ὕλην, ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ ἐν	ἡμῖν	λαβόντες ἐν τῷ πᾶν εἶδος
[1, 8, 57]	ἄν τις κατὰ τοὺς παρ´	ἡμῖν	λεγομένους νοῦς εἶναι τοὺς ἐκ
[1, 8, 57]	ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων	τάξιν	καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος
[1, 8, 57]	πρὸς αὐτὰ ἂν ἔχοιεν τὴν	ὄρεξιν·	εἶδος δὲ τὸ κακὸν πῶς
[1, 8, 57]	μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν μηδὲ	ὄρεξιν	μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ νόησιν·
[1, 8, 57]	οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ κενοὺς ἔτι	πρὶν	μαθεῖν ὄντας, καίτοι νοῦς ὄντας.
[1, 8, 57]	συστάσει ἤ, ἵνα μὴ ἐνοχλῇ,	ἴασιν	προνοουμένου. Φαντασία δὲ πληγὴ ἀλόγου
[1, 8, 57]	ἡ μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται γὰρ	παντάπασιν	ἐν τῷ τῆς ἀνομοιότητος τόπῳ,
[1, 8, 57]	μηδὲν ἔχοντα κοινὸν καὶ πλείστην	ἀπόστασιν	ἔχοντα ἐν τῇ φύσει αὐτῶν
[1, 8, 57]	δὲ ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει τὴν	διάθεσιν	καὶ οὐκ ἄκρατον τὸ κακόν,
[1, 8, 57]	μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν	γένεσιν	αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ τὴν αἰτίαν
[1, 8, 57]	μὴ τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς τὴν	γένεσιν	λαβοῦσα. ~Εἰ δέ τις τὴν
[1, 8, 57]	οὐ πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς	γένεσιν	ὁρᾶν, ἧς ἀρχὴ ἡ ὕλης
[1, 8, 57]	κακίας· καὶ τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ	ἀναίρεσιν	λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι, εἰ πείθοι
[1, 8, 57]	βλέπωσιν, εἰδώλοις τοῦ καλοῦ εἰς	ἀνάμνησιν	συνῶσιν.
[1, 8, 57]	ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ	νόησιν·	ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ
[1, 8, 57]	τὸ ἐν ψυχῇ, ἀλλά τινα	στέρησιν	ἀγαθοῦ; Ἀλλ´ εἰ τοῦτο, τὸ
[1, 8, 57]	ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν· ὥστε οὐ	στέρησιν	ἔχει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ παρ´
[1, 8, 57]	~Τί οὖν, εἰ μὴ παντελῆ	στέρησιν	λέγοι ἀγαθοῦ τὴν κακίαν καὶ
[1, 8, 57]	εἴδει, πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ	στέρησιν	ὧν ἐν χρείᾳ ἐσμὲν διὰ
[1, 8, 57]	οὖν ἐκφεύξεται; Οὐ τῷ τόπῳ,	φησίν,	ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος καὶ τοῦ
[1, 8, 57]	δέ τις τὴν ὕλην μή	φησιν	εἶναι, δεικτέον αὐτῷ ἐκ τῶν
[1, 8, 57]	ἐπὶ γῆς λέγεται. Φυγὴ γάρ,	φησιν,	οὐ τὸ ἐκ γῆς ἀπελθεῖν,
[1, 8, 57]	ὅτι πᾶσαι αἱ δυνάμεις οὐ	πάρεισιν	εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης παρεῖναι
[1, 8, 57]	τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ	ἔκκλισιν	μηδὲ νόησιν· ἡ γὰρ ὄρεξις
[1, 8, 57]	εἴπερ ἔστιν, ἐν τοῖς μὴ	οὖσιν	εἶναι οἷον εἶδός τι τοῦ
[1, 8, 57]	ὅλως εἰ ἔστιν ἐν τοῖς	οὖσιν	ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι
[1, 8, 57]	ψυχῆς ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν τοῖς	οὖσιν	ὕλη, ἔστι δὲ καὶ ψυχή,
[1, 8, 57]	λόγοι τὴν ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν	ἀξιοῦσιν,	οἱ δὲ οὐδ´ αὐτὴν κακὴν
[1, 8, 57]	καὶ ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´ ἐναντίαι	ποιοῦσιν	ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα καὶ
[1, 8, 57]	παρεῖναι, τὴν κακίαν ἣν ἄνθρωποι	ἔχουσιν,	ὅτι μηδ´ ἀνθρώποις ἅπασι· κρατεῖν
[1, 8, 57]	εἶναι, πῶς ἐπ´ ἐκείνην τὴν	φύσιν	ἀνάξει, οἷον νόσον, πενίαν; Ἢ
[1, 8, 57]	καὶ διόλλυσι τὴν αὐτῆς παραθεῖσα	φύσιν	ἐναντίαν οὖσαν, οὐ τῷ θερμῷ
[1, 8, 57]	κακὸν διὰ δύναμιν ἀγαθοῦ καὶ	φύσιν·	ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ ἀνάγκης, περιληφθὲν
[1, 8, 57]	οὐ μὴν οὕτως, ὡς μηδεμίαν	φύσιν	ἔχειν. Εἰ δὴ ἔχει τινὰ
[1, 8, 57]	διὰ τὴν ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα	φύσιν	ἔχουσαν χρησμοσύνην εἶναι. Εἰ δὴ
[1, 8, 57]	ἃ τὴν τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε	φύσιν,	καὶ εἴ τι μετ´ ἐκεῖνο
[1, 8, 57]	εἶναι, περιπολεῖν δὲ τὴν θνητὴν	φύσιν	καὶ τόνδε τὸν τόπον ἀεί.
[1, 8, 57]	αὐτό. Τοῦ οὖν ποιοῦ τοῦ	φύσιν	συμβεβηκότος ἔχοντος οὐ τυχοῦσα ἄποιος
[1, 8, 57]	ἔχειν. Εἰ δὴ ἔχει τινὰ	φύσιν,	ταύτην τὴν φύσιν τί κωλύει
[1, 8, 57]	καὶ τέλεον εἶναι ὡς πρὸς	φύσιν	τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν παντελῶς
[1, 8, 57]	οὐκέτι κακίαν ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν	φύσιν	τὴν χείρω ἠλλάξατο· ἔτι γὰρ
[1, 8, 57]	ἔχει τινὰ φύσιν, ταύτην τὴν	φύσιν	τί κωλύει κακὴν εἶναι, οὐχ
[1, 8, 57]	τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ	φύσιν	τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν ἐν
[1, 8, 57]	{εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ πῶς θνητὴν	φύσιν;	Τὸ μὲν γὰρ τόνδε τὸν
[1, 8, 57]	εἴδη ὄντα εἰδῶν καὶ τὴν	γνῶσιν	ἂν ποιοῖντο, καὶ πρὸς αὐτὰ
[1, 8, 57]	εἰδώλοις τοῦ καλοῦ εἰς ἀνάμνησιν	συνῶσιν.
[1, 8, 57]	κακὸν βλέπειν, ἀλλ´ ὅταν καὶ	βλέπωσιν,	εἰδώλοις τοῦ καλοῦ εἰς ἀνάμνησιν
[1, 8, 57]	αὐτὸ κἀκείνου δεόμενα· τὸ δ´	ἐστὶν	ἀνενδεές, ἱκανὸν ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον,
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ εἴδη οὐ ταὐτά	ἐστιν,	ἅπερ ἦν, εἰ ἐφ´ αὑτῶν
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ εἰ οὐσία τἀγαθόν, πῶς	ἐστιν	αὐτῷ τι ἐναντίον; ἢ τῷ
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῷ· ὅλον τε γάρ	ἐστιν	ἕκαστον καὶ πανταχῇ πᾶν· καὶ
[1, 8, 57]	αἴτιον πάντων καλῶν, καὶ πάντα	ἐστὶν	ἐκείνου, καὶ δεύτερον περὶ τὰ
[1, 8, 57]	τῆς ἀταξίας οὔσης; Τοῦτο γάρ	ἐστιν	ἡ θνητὴ φύσις καὶ ὅδε
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ ὅταν παντελῶς ἐλλείπῃ, ὅπερ	ἐστὶν	ἡ ὕλη, τοῦτο τὸ ὄντως
[1, 8, 57]	ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε τοὐναντίον ἤ	ἐστιν,	ἵν´ ἴδῃ τὸ αὐτῷ ἐναντίον.
[1, 8, 57]	ὁ χῶρος ἱερὸς καὶ οὐδέν	ἐστιν	ὃ ἄμοιρόν ἐστι ψυχῆς. Ἐλλάμπεται
[1, 8, 57]	τινός ἐστι μετειληφότα ἐν οἷς	ἐστιν·	ὅσα δὲ χωρίς ἐστι, καὶ
[1, 8, 57]	γὰρ ταῦτα. Λείπεται τοίνυν, εἴπερ	ἔστιν,	ἐν τοῖς μὴ οὖσιν εἶναι
[1, 8, 57]	συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ ὅλως εἰ	ἔστιν	ἐν τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ
[1, 8, 57]	τὸ ζητούμενον ἡ ψυχῆς ἀσθένεια.	Ἔστιν	ἐν τοῖς οὖσιν ὕλη, ἔστι
[1, 8, 57]	μέτρῳ καὶ {τὰ ἄλλα} ὅσα	ἔνεστιν	ἐν τῇ θείᾳ φύσει, ἀπειρία
[1, 8, 57]	πάντα καὶ ἔστι πάντα καὶ	σύνεστιν	αὐτῷ συνὼν καὶ ἔχει πάντα
[1, 8, 57]	τὸ πρώτως κακόν, ὅτι μηδὲ	ἄπεστιν	αὐτῆς πᾶν τὸ ἀγαθόν. ~Τί
[1, 8, 57]	τῷ ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ δὲ	ἄπεστιν,	οὕτω κακίαν λέγομεν, ἐν ἀορίστῳ
[1, 8, 57]	εἶναι. Τίνι οὖν ὑποστάσει ταῦτα	πάρεστιν	οὐχ ἕτερα ὄντα ἐκείνης, ἀλλ´
[1, 8, 57]	δεχομένου, ἀμετρίαν καὶ ὑπερβολὴν καὶ	ἔλλειψιν,	ἐξ ὧν καὶ ἀκολασία καὶ
[1, 8, 57]	νόσον, πενίαν; Ἢ νόσον μὲν	ἔλλειψιν	καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων τάξιν
[1, 8, 57]	τῇ μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν καὶ	ἔλλειψιν	τῷ μεμετρημένῳ, ἕως ἂν αὐτὸ
[1, 8, 57]	ὁρᾷ διὰ κάκην. Τὴν δὲ	ἔλλαμψιν	καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε
[1, 8, 57]	ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ πως τὴν	ὄψιν	ἐκ τοῦ βορβόρου· καὶ τοῦτό
[1, 8, 57]	δὲ οὔτι τὸ παντελῶς μὴ	ὄν,	ἀλλ´ ἕτερον μόνον τοῦ ὄντος·
[1, 8, 57]	καὶ στάσις ἡ περὶ τὸ	ὄν,	ἀλλ´ ὡς εἰκὼν τοῦ ὄντος
[1, 8, 57]	τι τῶν συμπληρούντων τοῦτο τοιοῦτον	ὄν.	Ἤδη γὰρ ἄν τις εἰς
[1, 8, 57]	ἢ καὶ ἔτι μᾶλλον μὴ	ὄν.	Τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ αἰσθητὸν
[1, 8, 57]	κοινωνούντων τῷ μὴ ὄντι. Μὴ	ὂν	δὲ οὔτι τὸ παντελῶς μὴ
[1, 8, 57]	εἶδός τι τοῦ μὴ ὄντος	ὂν	καὶ περί τι τῶν μεμιγμένων
[1, 8, 57]	ὄντος· οὐχ οὕτω δὲ μὴ	ὂν	ὡς κίνησις καὶ στάσις ἡ
[1, 8, 57]	ὕλης παρεῖναι τῷ τὸν τόπον	ὃν	κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ οἷον
[1, 8, 57]	ἐκείνου ὄντος οὐ κατὰ νοῦν,	ὃν	οἰηθείη ἄν τις κατὰ τοὺς
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ, καὶ πλείονος τοῦ κακοῦ	μεταλαβὸν	ἤδη καὶ αὐτὸ συντελέσαν ἐκείνῳ
[1, 8, 57]	ὥσπερ ἐκεῖ ἡ πρὸς τὸ	ἔργον	ἀδυναμία καὶ τὸ εὐπαθές, οὕτω
[1, 8, 57]	ἐπτερωμέναι καὶ τέλειοι καὶ τὸ	ἔργον	αὐταῖς ἀνεμπόδιστον λοιπὸν ἐν ταῖς
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ ὡς	συνεργόν·	ὥστε, εἰ μὴ ἡ ἀρετὴ
[1, 8, 57]	καὶ ἄπειρον καθ´ αὑτὸ καὶ	ἀνείδεον	αὖ αὐτὸ καὶ τὰ ἄλλα
[1, 8, 57]	καὶ ἄπειρον πρὸς πέρας καὶ	ἀνείδεον	πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς
[1, 8, 57]	εἴδει τοῦ θερμοῦ τὸ αὐτῆς	ἀνείδεον	προσάγουσα καὶ τὴν ἀμορφίαν τῇ
[1, 8, 57]	τὸ εἴσω αὐτοῦ θεωμένη τὸν	θεὸν	δι´ αὐτοῦ βλέπει. Καὶ οὗτος
[1, 8, 57]	οὐ κακόν, δύναται γὰρ καὶ	τέλεον	εἶναι ὡς πρὸς φύσιν τὴν
[1, 8, 57]	δὴ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται, οὐ	θετέον	ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν εἶναι κακοὺς
[1, 8, 57]	ἡ ὕλη τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ	προσιτέον	ἐγγὺς τῷ λόγῳ, τί τὸ
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην μή φησιν εἶναι,	δεικτέον	αὐτῷ ἐκ τῶν περὶ ὕλης
[1, 8, 57]	ἐν ὕλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι.	~Ἐπισκεπτέον	δὲ καὶ πῶς λέγεται μὴ
[1, 8, 57]	μή, οὕτω καὶ τὸ μὴ	ἐναρμόζον	τῇ ἀρετῇ {κακίαν} Βλέποντες οὖν
[1, 8, 57]	ἡ ἀρετὴ δὲ οὐ τὸ	ἀγαθόν,	ἀλλ´ ἢ ὡς συνεργόν· ὥστε,
[1, 8, 57]	αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ ἀρετὴ πρῶτον	ἀγαθόν,	ἀλλ´ ὅ τι ὡμοίωται ἢ
[1, 8, 57]	ἀρετῇ, αὕτη δὲ οὐ τὸ	ἀγαθόν,	ἀλλὰ ἀγαθόν, ὃ κρατεῖν τῆς
[1, 8, 57]	Ἐπεὶ γὰρ οὐ μόνον τὸ	ἀγαθόν,	ἀνάγκη τῇ ἐκβάσει τῇ παρ´
[1, 8, 57]	εἶναι, ἀνάγκη αὐτῷ καὶ τὸ	ἀγαθὸν	ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν
[1, 8, 57]	ἔλλειψις ἔχει μὲν τὸ μὴ	ἀγαθὸν	εἶναι, ἡ δὲ παντελὴς τὸ
[1, 8, 57]	κόσμῳ κοσμουμένην, μηδὲν παρ´ αὐτῆς	ἀγαθὸν	ἔχουσαν, εἴδωλον δὲ ὡς πρὸς
[1, 8, 57]	Εἶναι μὲν οὖν δεῖ καὶ	ἀγαθὸν	καὶ ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει πως	ἀγαθὸν	καὶ καλόν. Ὡς οὖν ἀπὸ
[1, 8, 57]	οὖν ἐξ ἀνάγκης, εἰ τὸ	ἀγαθόν,	καὶ τὸ κακόν; Ἆρ´ οὖν
[1, 8, 57]	αὐτῆς. Ἀγαθοειδὲς ἄρα ἔχουσά τι	ἀγαθὸν	νοῦ ἴχνος καὶ οὐ κακὸν
[1, 8, 57]	δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ	ἀγαθόν,	ὃ κρατεῖν τῆς ὕλης ποιεῖ.
[1, 8, 57]	ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ οὐδὲν ἔχει	ἀγαθόν·	οὐ τοίνυν οὐδὲ ζωὴν οὖσα
[1, 8, 57]	εἰ μὴ ἡ ἀρετὴ τὸ	ἀγαθόν,	οὐδ´ ἡ κακία τὸ κακόν.
[1, 8, 57]	ἀναβαίνοντι τὸ καλὸν καὶ τὸ	ἀγαθόν,	οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς κακίας
[1, 8, 57]	ἄκρατον κακόν· καὶ τὸ μὲν	ἀγαθὸν	τῇ ψυχῇ ἔσται ἐν οὐσίᾳ,
[1, 8, 57]	μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν τὸ	ἀγαθόν.	~Τί οὖν, εἰ μὴ παντελῆ
[1, 8, 57]	δεῖ καὶ ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον	ἀγαθόν,	τὸ δὲ μεμιγμένον ἤδη ἐκ
[1, 8, 57]	οὐσία τις ᾖ. Ὡς γὰρ	ἀγαθὸν	τὸ μὲν αὐτό, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	ὅμως καὶ πῶς ἐναντίον τὸ	ἀγαθὸν	τῷ κακῷ· εἰ μὴ ἄρα,
[1, 8, 57]	καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς αὐτοκαλὸν καὶ	αὐτοαγαθόν·	καὶ μεταλήψει πως ἀγαθὸν καὶ
[1, 8, 57]	τὴν ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´	αὐτοαγαθόν,	ὅτι πρὸ αὐτῆς καὶ ἐπέκεινα
[1, 8, 57]	οὐκ αὐτὸ τὸ καλὸν οὐδ´	αὐτοαγαθόν·	οὐ τοίνυν οὐδ´ ἡ κακία
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ οὐσία	τἀγαθόν,	πῶς ἐστιν αὐτῷ τι ἐναντίον;
[1, 8, 57]	πῶς; Ἢ ὥσπερ κανόνι τὸ	ὀρθὸν	καὶ μή, οὕτω καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ, καὶ τοῦ κακοῦ ἔσται,	ἀναγκαῖον	περὶ ἀγαθοῦ διιδεῖν τοῖς μέλλουσι
[1, 8, 57]	ἀλλὰ καὶ ὄντα ἐπὶ γῆς	δίκαιον	καὶ ὅσιον εἶναι μετὰ φρονήσεως,
[1, 8, 57]	ὄντος. Εἰ οὖν ἡ κακία	ἐμπόδιον	τῇ ψυχῇ, ποιητικὸν κακοῦ, ἀλλ´
[1, 8, 57]	μὴ ἄρα τούτῳ κακὸν ᾗ	ἐμπόδιον,	ὥσπερ ὀφθαλμῷ πρὸς τὸ βλέπειν.
[1, 8, 57]	ἀλλ´ αἷμα κυνὸς καὶ πᾶν	κύνιον,	καὶ χυμοὶ πάντες ἅπερ τοῦ
[1, 8, 57]	ὑπό τε εἱλήσεων τὴν φθοράν	ἄξιον	ἂν εἴη ζητεῖν, τίς καὶ
[1, 8, 57]	νοεῖσθαι μὴ τόδε τὸ κακόν,	οἷον	ἀδικίαν ἢ ἄλλην τινὰ κακίαν,
[1, 8, 57]	Καὶ δὴ ἐπὶ τῆς ὕλης	οἷον	αἰσχρόν τι πρόσωπον ἰδόντες, οὐ
[1, 8, 57]	τις εἰς ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ	οἷον	ἀμετρίαν εἶναι πρὸς μέτρον καὶ
[1, 8, 57]	μέν πω τούτων, ταῦτα δὲ	οἷον	εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα· οἷον
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς μὴ οὖσιν εἶναι	οἷον	εἶδός τι τοῦ μὴ ὄντος
[1, 8, 57]	οἷον εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα·	οἷον	ἐν μὲν ψυχῇ πονηρίαν καὶ
[1, 8, 57]	τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν φῶς καὶ	οἷον	ἔξω αὑτοῦ προελθὼν εἰς τὰ
[1, 8, 57]	ὕλην, ἀλλὰ τὸ εἶδος ποιεῖν,	οἷον	θερμότητας, ψυχρότητας, πικρόν, ἁλμυρὸν καὶ
[1, 8, 57]	τῷ μὴ τελείῳ μηδὲ πρώτῳ	οἷον	ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι καθόσον
[1, 8, 57]	ὕλη δὲ παροῦσα προσαιτεῖ καὶ	οἷον	καὶ ἐνοχλεῖ καὶ εἰς τὸ
[1, 8, 57]	ποιῆσαι ἐκείνην, ὃ δ´ ἔλαβεν	οἷον	κλέψασα ποιῆσαι κακὸν εἶναι, ἕως
[1, 8, 57]	ἐπ´ ἐκείνην τὴν φύσιν ἀνάξει,	οἷον	νόσον, πενίαν; Ἢ νόσον μὲν
[1, 8, 57]	δὲ αὖ ὁ τῆς ψυχῆς	οἷον	ὁ μὲν ἐν γῇ τῇ
[1, 8, 57]	ψυχῆς, ἢ τῷ τὸ μὲν	οἷον	ὁρᾶν εἶναι, τὸ δὲ ὁρμᾶν
[1, 8, 57]	οὐ συμβεβηκότα ταῦτα αὐτῷ, ἀλλ´	οἷον	οὐσία αὐτοῦ ταῦτα, καὶ ὅ
[1, 8, 57]	ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι περὶ ἐκεῖνον	οἷον	περὶ ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ δὲ
[1, 8, 57]	ὃν κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ	οἷον	συσπειραθῆναι ποιῆσαι ἐκείνην, ὃ δ´
[1, 8, 57]	κακίαν τὴν περὶ ἄνθρωπον πῶς	οἷόν	τε ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ τῷ
[1, 8, 57]	αὐτό· οὐδ´ αὖ ἄνευ του	οἷόν	τε ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ
[1, 8, 57]	ἰδεῖν ἵνα γένηται αὐτῷ ὡς	οἷόν	τε ἰδεῖν, οὕτως οὖν καὶ
[1, 8, 57]	ἢ ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ	οἷόν	τε τὸ μεμετρημένον ἀμετρίαν ἔχειν
[1, 8, 57]	ἔστι δὲ καὶ ψυχή, καὶ	οἷον	τόπος εἷς τις. Οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	ἐναντίον τοῦ ἐναντίου αὐτῷ ὄντος	οἷον	ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται καὶ νόσον
[1, 8, 57]	κακή. Ἀλλὰ τίς ἡ κακή;	Οἷόν	φησι· δουλωσάμενοι μὲν ᾧ πέφυκε
[1, 8, 57]	εἴη ἐναντίον; Οὐ γὰρ δὴ	ποιόν.	Εἶτα τίς ἀνάγκη πανταχοῦ, εἰ
[1, 8, 57]	οὐχ οὕτω δὲ κακήν, ὡς	ποιόν;	Ἐπειδὴ καὶ τὸ ποιὸν τοῦτό
[1, 8, 57]	ποιὸν λέγεται. Συμβεβηκὸς οὖν τὸ	ποιὸν	καὶ ἐν ἄλλῳ· ἡ δὲ
[1, 8, 57]	τοῦτό ἐστι, καθ´ ὃ ἕτερον	ποιὸν	λέγεται. Συμβεβηκὸς οὖν τὸ ποιὸν
[1, 8, 57]	ἐπείπερ ἡ ἐναντίωσις οὐχ ᾗ	ποιόν	τι οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν γένος
[1, 8, 57]	ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ καὶ τὸ	ποιὸν	τοῦτό ἐστι, καθ´ ὃ ἕτερον
[1, 8, 57]	ὄντα ἐπὶ γῆς δίκαιον καὶ	ὅσιον	εἶναι μετὰ φρονήσεως, ὡς εἶναι
[1, 8, 57]	ἐγγὺς τῷ λόγῳ, τί τὸ	αἴτιον	ἐν τῷ λεγομένῳ ἀσθενεῖ τῆς
[1, 8, 57]	μὴ ταύτῃ εἴη τὸ αὐτὸ	αἴτιον	ἡ ὕλη τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	βασιλέα πάντα ἐστί, καὶ ἐκεῖνο	αἴτιον	πάντων καλῶν, καὶ πάντα ἐστὶν
[1, 8, 57]	ὕλη ἂν εἴη καὶ ταύτῃ	αἴτιον	τῶν κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει,
[1, 8, 57]	δεξαμένου ἐκείνου. Εἰ δὴ σῶμα	αἴτιον	τῶν κακῶν, ὕλη ἂν εἴη
[1, 8, 57]	σώματι. Τοῦ δὲ πτώματος τὸ	αἴτιον	ψυχῇ σαφέστερον λαμβάνουσι καὶ ὡς
[1, 8, 57]	ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ τῷ ἀγαθῷ;	Ἐναντίον	γὰρ τοῦτο τῇ ἀρετῇ, αὕτη
[1, 8, 57]	περὶ ἄνθρωπον πῶς οἷόν τε	ἐναντίον	εἶναι ἐκείνῳ τῷ ἀγαθῷ; Ἐναντίον
[1, 8, 57]	μὴ πανταχοῦ οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι	ἐναντίον·	ἐπεὶ καὶ ἐπὶ πυρὸς καὶ
[1, 8, 57]	οὖν μὴ εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ	ἐναντίον	ἐπὶ τῶν καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν
[1, 8, 57]	τἀγαθόν, πῶς ἐστιν αὐτῷ τι	ἐναντίον;	ἢ τῷ ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ
[1, 8, 57]	ἄνευ τοῦ κοινοῦ, ἐγίγνετο ἂν	ἐναντίον	καὶ ἐνταῦθα, οὐσία οὐσίᾳ ἐναντίον.
[1, 8, 57]	τί τῇ καθόλου οὐσίᾳ ἔσται	ἐναντίον	καὶ ὅλως τοῖς πρώτοις; Ἢ
[1, 8, 57]	ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ τὸ αὐτῷ	ἐναντίον.	~Καὶ ταῦτα μὲν ταύτῃ. Ἄποιος
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ὅλον τῷ ὅλῳ	ἐναντίον.	Καὶ τὸ εἶναι δὲ ψευδόμενον
[1, 8, 57]	καθὰ τὸ ψεῦδος τῷ ἀληθεῖ	ἐναντίον	καὶ τὸ μὴ〉 κατ´ οὐσίαν
[1, 8, 57]	ἀγαθῷ πῶς ἄν τι εἴη	ἐναντίον;	Οὐ γὰρ δὴ ποιόν. Εἶτα
[1, 8, 57]	ἐναντίον καὶ ἐνταῦθα, οὐσία οὐσίᾳ	ἐναντίον.	Τὰ ἄρα πάντη κεχωρισμένα καὶ
[1, 8, 57]	Ζήτημα δ´ ὅμως καὶ πῶς	ἐναντίον	τὸ ἀγαθὸν τῷ κακῷ· εἰ
[1, 8, 57]	ἂν ἐπιστήμη καὶ τῷ ἀγαθῷ	ἐναντίον	τὸ κακόν, ἥπερ τοῦ ἀγαθοῦ,
[1, 8, 57]	καὶ ἔστω γε καὶ τὸ	ἐναντίον	τοῦ ἐναντίου αὐτῷ ὄντος οἷον
[1, 8, 57]	οὐσίαν τῷ κατ´ οὐσίαν αὐτῆς	ἐναντίον.	Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ μὴ
[1, 8, 57]	ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε	τοὐναντίον	ἤ ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ τὸ
[1, 8, 57]	γὰρ κακὰ εἶναι ἀνάγκῃ, ἐπείπερ	τοὐναντίον	τι δεῖ εἶναι τῷ ἀγαθῷ.
[1, 8, 57]	οὖν δεῖ ἄλλοθι ζητεῖν τὸ	κακόν,	ἀλλὰ θέμενον ἐν ψυχῇ οὕτω
[1, 8, 57]	δὲ φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης,	κακὸν	ἂν οὐ πρῶτον εἴη· ἔχει
[1, 8, 57]	εἰ τὸ ἀγαθόν, καὶ τὸ	κακόν;	Ἆρ´ οὖν οὕτως ὅτι ἐν
[1, 8, 57]	ἀπὸ τῆς κακίας καταβαίνοντι τὸ	κακὸν	αὐτό, ἀρξαμένῳ μὲν ἀπὸ τῆς
[1, 8, 57]	οὕτω ποιητικὸν κακοῦ ἔσται τὸ	κακὸν	αὐτοῖς, καὶ οὕτω ποιητικόν, ὡς
[1, 8, 57]	ἄνθρωποι ἔχοιεν μὴ ἀεὶ τὸ	κακὸν	βλέπειν, ἀλλ´ ὅταν καὶ βλέπωσιν,
[1, 8, 57]	πλειόνων ἐκεῖ περὶ τούτου εἰρημένου.	Κακὸν	δὲ εἴ τις λέγοι τὸ
[1, 8, 57]	γὰρ εἰ ἑτέρῳ συμβαίνει τὸ	κακόν,	δεῖ τι πρότερον αὐτὸ εἶναι,
[1, 8, 57]	ἀλόγου τῆς ψυχῆς εἴδους τὸ	κακὸν	δεχομένου, ἀμετρίαν καὶ ὑπερβολὴν καὶ
[1, 8, 57]	δὲ κακὸν οὐ μόνον ἐστὶ	κακὸν	διὰ δύναμιν ἀγαθοῦ καὶ φύσιν·
[1, 8, 57]	πλείων τὸ πεσεῖν εἰς τὸ	κακὸν	δύνασθαι καὶ ἤδη κακόν. Τῷ
[1, 8, 57]	ἐλλεῖπον ὀλίγῳ τοῦ ἀγαθοῦ οὐ	κακόν,	δύναται γὰρ καὶ τέλεον εἶναι
[1, 8, 57]	αὐτῆς οὐχ ὑπόστασις· ὥστε τὸ	κακὸν	εἰ ἐν στερήσει, ἐν τῷ
[1, 8, 57]	οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ τι τὸ	κακόν.	~Εἰ μὴ ἄρα τούτῳ κακὸν
[1, 8, 57]	καὶ συνεῖναι τῷ σκότει, τὸ	κακὸν	εἴη ἂν ἐν τῇ ἐλλείψει
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται τὸ	κακὸν	εἶναι. Ἅ τε γὰρ ποιεῖ
[1, 8, 57]	δ´ ἔλαβεν οἷον κλέψασα ποιῆσαι	κακὸν	εἶναι, ἕως ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν.
[1, 8, 57]	μᾶλλον ἢ τὴν ὕλην τὸ	κακὸν	εἶναι καὶ οὗτος οὐδὲν ἧττον
[1, 8, 57]	εἶναι, ταύτην ἀνευρίσκει ὁ λόγος	κακὸν	εἶναι πρῶτον καὶ καθ´ αὑτὸ
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, οὐδ´ ἡ κακία τὸ	κακόν.	Εἶτα καὶ ἡ ἀρετὴ οὐκ
[1, 8, 57]	ἐκείνῳ ὁ〉 ἐν τῷ ὅλῳ	κακόν,	ἐλάττονος δέ, ᾗ ἠλάττωται, τῷ
[1, 8, 57]	ἂν ἐν τοῖς οὖσι τὸ	κακὸν	ἐνείη, οὐδ´ ἐν τῷ ἐπέκεινα
[1, 8, 57]	γενέσθαι ὁτιοῦν, τοῦτο εἶναι τὸ	κακόν.	Ἐξ ἀνάγκης δὲ εἶναι τὸ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ ἐστερημένῳ εἴδους τὸ	κακὸν	ἔσται· ὥστε καθ´ ἑαυτὸ οὐκ
[1, 8, 57]	Ἐπεὶ ψυχῇ τί ἂν εἴη	κακόν;	Ἢ τίνι ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ
[1, 8, 57]	εἶναι, ἡ δὲ παντελὴς τὸ	κακόν·	ἡ δὲ πλείων τὸ πεσεῖν
[1, 8, 57]	ποιητικὸν κακοῦ, ἀλλ´ οὐ τὸ	κακὸν	ἡ κακία ἔσται· καὶ ἡ
[1, 8, 57]	οὖν ἐν τῇ ψυχῇ ἔσται	κακόν,	ἡ στέρησις ἐν αὐτῇ τὸ
[1, 8, 57]	κακόν. ~Εἰ μὴ ἄρα τούτῳ	κακὸν	ᾗ ἐμπόδιον, ὥσπερ ὀφθαλμῷ πρὸς
[1, 8, 57]	καὶ τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον τὸ	κακόν,	ἥπερ τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ τοῦ
[1, 8, 57]	ἄρα κακὴ αὐτὴ καὶ πρῶτον	κακόν·	καὶ γὰρ εἰ αὐτὴ ἡ
[1, 8, 57]	ἡ στέρησις ἐν αὐτῇ τὸ	κακὸν	καὶ ἡ κακία ἔσται καὶ
[1, 8, 57]	εἰ τί ποτ´ ἐστὶ τὸ	κακὸν	καὶ ἡ κακοῦ φύσις πρότερον
[1, 8, 57]	καὶ ἀμετρία περὶ ψυχὴν δευτέρως	κακὸν	καὶ οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ
[1, 8, 57]	διάθεσιν καὶ οὐκ ἄκρατον τὸ	κακόν,	καὶ οὔπω εὕρηται τὸ πρῶτον
[1, 8, 57]	μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως	κακόν·	καὶ πρώτως μὲν τὸ σκότος,
[1, 8, 57]	εὕρηται τὸ πρῶτον καὶ ἄκρατον	κακόν·	καὶ τὸ μὲν ἀγαθὸν τῇ
[1, 8, 57]	ὕλης παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ	κακὸν	μὴ παρεῖναι, τὴν κακίαν ἣν
[1, 8, 57]	ἡ ὕλη, τοῦτο τὸ ὄντως	κακὸν	μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν. Οὐδὲ
[1, 8, 57]	ἤδη κακόν. Τῷ χρὴ τὸ	κακὸν	νοεῖσθαι μὴ τόδε τὸ κακόν,
[1, 8, 57]	κακὸν νοεῖσθαι μὴ τόδε τὸ	κακόν,	οἷον ἀδικίαν ἢ ἄλλην τινὰ
[1, 8, 57]	συμβεβηκός τι αὐτῇ τὸ πρώτως	κακόν,	ὅτι μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν
[1, 8, 57]	εἰς τὸ χεῖρον. Τὸ δὲ	κακὸν	οὐ μόνον ἐστὶ κακὸν διὰ
[1, 8, 57]	καὶ μακάριος βίος καὶ τὸ	κακὸν	οὐδαμοῦ ἐνταῦθα καὶ εἰ ἐνταῦθα
[1, 8, 57]	αὐτῆς· οὐκ ἄρα οὐδὲ πρώτως	κακὸν	οὐδὲ συμβεβηκός τι αὐτῇ τὸ
[1, 8, 57]	ἐνταῦθα καὶ εἰ ἐνταῦθα ἔστη,	κακὸν	οὐδὲν ἂν ἦν, ἀλλὰ πρῶτον
[1, 8, 57]	ἅπαν καὶ τὸ ἄμετρον καὶ	κακὸν	οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ
[1, 8, 57]	ἀγαθὸν νοῦ ἴχνος καὶ οὐ	κακὸν	παρ´ αὐτῆς· οὐκ ἄρα οὐδὲ
[1, 8, 57]	τὴν ὄρεξιν· εἶδος δὲ τὸ	κακὸν	πῶς ἄν τις φαντάζοιτο ἐν
[1, 8, 57]	εἶναι πρῶτον καὶ καθ´ αὑτὸ	κακόν.	~Σωμάτων δὲ φύσις, καθόσον μετέχει
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἐν τῇ παντελεῖ τὸ	κακόν·	τὸ γοῦν ἐλλεῖπον ὀλίγῳ τοῦ
[1, 8, 57]	δὴ πρώτως μὲν τὸ ἄμετρον	κακόν,	τὸ δ´ ἐν ἀμετρίᾳ γενόμενον
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ τὴν κακίαν καὶ τὸ	κακὸν	τὸ ἐν ψυχῇ, ἀλλά τινα
[1, 8, 57]	δὲ ὃ συμβέβηκεν, οὕτω καὶ	κακὸν	τὸ μὲν αὐτό, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν δύνασθαι καὶ ἤδη	κακόν.	Τῷ χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι
[1, 8, 57]	κακὴν ἀπὸ παντὸς εἰς ἅπαν	κακὸν	φερομένην, εὐκίνητον μὲν εἰς ἐπιθυμίας,
[1, 8, 57]	τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον	κακόν·	ψυχὴ δὲ καθ´ ἑαυτὴν μὲν
[1, 8, 57]	κακία αὐτὸ τὸ αἰσχρὸν οὐδ´	αὐτοκακόν.	Ἔφαμεν δὲ τὴν ἀρετὴν οὐκ
[1, 8, 57]	ψυχὴν δευτέρως κακὸν καὶ οὐκ	αὐτοκακόν·	οὐδὲ γὰρ ἀρετὴ πρῶτον ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	τὴν χείρω ἠλλάξατο· ἔτι γὰρ	ἀνθρωπικὸν	ἡ κακία μεμιγμένη τινὶ ἐναντίῳ.
[1, 8, 57]	πρὸς αὐτό ἐστι τοιοῦτον ἢ	ποιητικόν	ἐστι τοιούτου. Τὴν δ´ ὑποκειμένην
[1, 8, 57]	ἡ κακία ἐμπόδιον τῇ ψυχῇ,	ποιητικὸν	κακοῦ, ἀλλ´ οὐ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	πρὸς τὸ βλέπειν. Ἀλλ´ οὕτω	ποιητικὸν	κακοῦ ἔσται τὸ κακὸν αὐτοῖς,
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν αὐτοῖς, καὶ οὕτω	ποιητικόν,	ὡς ἑτέρου τοῦ κακοῦ αὐτοῦ
[1, 8, 57]	πρὸς πέρας καὶ ἀνείδεον πρὸς	εἰδοποιητικὸν	καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες,
[1, 8, 57]	ἀπὸ τῆς ἀρετῆς ἀναβαίνοντι τὸ	καλὸν	καὶ τὸ ἀγαθόν, οὕτω καὶ
[1, 8, 57]	ἡ ἀρετὴ οὐκ αὐτὸ τὸ	καλὸν	οὐδ´ αὐτοαγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδ´
[1, 8, 57]	καὶ μεταλήψει πως ἀγαθὸν καὶ	καλόν.	Ὡς οὖν ἀπὸ τῆς ἀρετῆς
[1, 8, 57]	πρὸ αὐτῆς καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς	αὐτοκαλὸν	καὶ αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει πως
[1, 8, 57]	Ἔφαμεν δὲ τὴν ἀρετὴν οὐκ	αὐτοκαλὸν	οὐδ´ αὐτοαγαθόν, ὅτι πρὸ αὐτῆς
[1, 8, 57]	Τὸ δὲ χωρίσαι καὶ μὴ	δῆλόν	που αὐτὸς ποιεῖ· τὸ δ´
[1, 8, 57]	καὶ τὰ ὅλα ἐναντία καὶ	μᾶλλον	ἐναντία ἢ τὰ ἄλλα. Τὰ
[1, 8, 57]	τὰ δ´ οὔ, ἀλλὰ στέρησις	μᾶλλον.	Ζήτημα δ´ ὅμως καὶ πῶς
[1, 8, 57]	δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ εἶδος	μᾶλλον	ἢ τὴν ὕλην τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	τοῦ ὄντος ἢ καὶ ἔτι	μᾶλλον	μὴ ὄν. Τοῦτο δ´ ἐστὶ
[1, 8, 57]	κακὴ τῷ ποιότητα ἔχειν, ἀλλὰ	μᾶλλον	τῷ ποιότητα μὴ ἔχειν, ἵνα
[1, 8, 57]	χωρὶς ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ·	ὅλον	τε γάρ ἐστιν ἕκαστον καὶ
[1, 8, 57]	φύσις, ἐναντία· ὥστε καὶ τὸ	ὅλον	τῷ ὅλῳ ἐναντίον. Καὶ τὸ
[1, 8, 57]	μηδὲν παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν,	εἴδωλον	δὲ ὡς πρὸς τὰ ὄντα,
[1, 8, 57]	ἐν αὐτοῖς, ἐφ´ ἧς τὸ	θερμὸν	καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρὸν καὶ
[1, 8, 57]	ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν, ἀλλ´	ὁμώνυμον	αὐτῇ τὸ εἶναι, ὡς ἀληθὲς
[1, 8, 57]	ἀλλὰ αὖ χωρίς. Τὸ γοῦν	μεταλαμβάνον	οὐχ ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´ ὅτου
[1, 8, 57]	δεόμενα· τὸ δ´ ἐστὶν ἀνενδεές,	ἱκανὸν	ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον, μέτρον πάντων
[1, 8, 57]	εἴποι. Ἀλλ´ οὐ καθαρὸν τὸ	δυνάμενον	κρατεῖν, εἰ μὴ φύγοι. Καὶ
[1, 8, 57]	ὅλως δὲ οὐσίᾳ οὐκ ἔστι	δεδειγμένον.	Ἀλλὰ τί τῇ καθόλου οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	οὐσιῶν ἐστι πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ	δεδειγμένον·	ὅλως δὲ οὐσίᾳ οὐκ ἔστι
[1, 8, 57]	τι μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον, ἢ	μεμιγμένον	ἔχει τοῦτο ἢ βλέπον πρὸς
[1, 8, 57]	καὶ ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ δὲ	μεμιγμένον	ἤδη ἐκ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ,
[1, 8, 57]	ἄλλοθι ζητεῖν τὸ κακόν, ἀλλὰ	θέμενον	ἐν ψυχῇ οὕτω θέσθαι ἀπουσίαν
[1, 8, 57]	κακίαν λέγομεν, ἐν ἀορίστῳ τὸ	ἐστερημένον	καταλιπόντες. Καὶ δὴ ἐπὶ τῆς
[1, 8, 57]	ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε τὸ	μεμετρημένον	ἀμετρίαν ἔχειν καθ´ ὃ μεμέτρηται.
[1, 8, 57]	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ τὸ	ὑποκείμενον,	καὶ τὸ συμβεβηκὸς περὶ αὐτό.
[1, 8, 57]	καθαραὶ γὰρ πᾶσαι καὶ τὸ	λεγόμενον	ἐπτερωμέναι καὶ τέλειοι καὶ τὸ
[1, 8, 57]	μετὰ φρονήσεως, ὡς εἶναι τὸ	λεγόμενον	φεύγειν κακίαν δεῖν, ὥστε τὰ
[1, 8, 57]	ἐναντίον. Καὶ τὸ εἶναι δὲ	ψευδόμενον	ἔχει καὶ πρώτως καὶ ὄντως
[1, 8, 57]	ἐστὶν ἀνενδεές, ἱκανὸν ἑαυτῷ, μηδενὸς	δεόμενον,	μέτρον πάντων καὶ πέρας, δοὺς
[1, 8, 57]	ἔχοντι. Ἔπειτα δὲ καὶ τὸ	λογιζόμενον	εἰ βλάπτοιτο, ὁρᾶν κωλύεται καὶ
[1, 8, 57]	φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ παντὸς ἀγαθοῦ	ἰνδαλλόμενον;	Ἀλλ´ εἰ, ὅτι τῶν ἐναντίων
[1, 8, 57]	κακόν, τὸ δ´ ἐν ἀμετρίᾳ	γενόμενον	ἢ ὁμοιώσει ἢ μεταλήψει τῷ
[1, 8, 57]	μὲν τὸ σκότος, τὸ δὲ	ἐσκοτισμένον	δευτέρως ὡσαύτως. Κακία δὴ ἄγνοια
[1, 8, 57]	προσήκει λαβεῖν καταφανὲς ἔσται τὸ	ζητούμενον	ἡ ψυχῆς ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν
[1, 8, 57]	μέντοι περὶ ἐκεῖνον οἷον περὶ	ἐκεῖνον	ζῶν. Ἡ δὲ ἔξωθεν περὶ
[1, 8, 57]	ἐν ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι περὶ	ἐκεῖνον	οἷον περὶ ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ
[1, 8, 57]	δὺς εἰς αὐτὴν εἰς βόρβορον	σκοτεινὸν	ἔσται πεσών· ἐπεὶ καὶ εἰ
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ εἶδός τι οὐκ	ἀληθινὸν	ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει τε
[1, 8, 57]	ἂν εἶναι ἐναντία, εἰ μὴ	κοινὸν	ἦν ἡ ὕλη ἐν αὐτοῖς,
[1, 8, 57]	πάντη κεχωρισμένα καὶ μηδὲν ἔχοντα	κοινὸν	καὶ πλείστην ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν
[1, 8, 57]	καὶ τὸ μήπω ἐν αὐτῇ,	μόνον	δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι
[1, 8, 57]	χεῖρον. Τὸ δὲ κακὸν οὐ	μόνον	ἐστὶ κακὸν διὰ δύναμιν ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι γὰρ δεῖ	μόνον	καὶ ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην, οὐ
[1, 8, 57]	τὴν ἀνάγκην. Ἐπεὶ γὰρ οὐ	μόνον	τὸ ἀγαθόν, ἀνάγκη τῇ ἐκβάσει
[1, 8, 57]	παντελῶς μὴ ὄν, ἀλλ´ ἕτερον	μόνον	τοῦ ὄντος· οὐχ οὕτω δὲ
[1, 8, 57]	ὁρῶντες τῷ παρόντι μέρει τὸ	ἀπὸν	λαμβάνοντες, ὅ ἐστι μὲν ἐν
[1, 8, 57]	ἢ μεμιγμένον ἔχει τοῦτο ἢ	βλέπον	πρὸς αὐτό ἐστι τοιοῦτον ἢ
[1, 8, 57]	παντελεῖ τὸ κακόν· τὸ γοῦν	ἐλλεῖπον	ὀλίγῳ τοῦ ἀγαθοῦ οὐ κακόν,
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἔργον αὐταῖς ἀνεμπόδιστον	λοιπὸν	ἐν ταῖς πεσούσαις εἶναι τὴν
[1, 8, 57]	θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν	τόπον	ἀεί. Ἆρ´ οὖν οὕτως εἴρηται,
[1, 8, 57]	Τὸ μὲν γὰρ τόνδε τὸν	τόπον	ἔστω δεικνύειν τὸ πᾶν. Ἢ
[1, 8, 57]	κωλυούσης ὕλης παρεῖναι τῷ τὸν	τόπον	ὃν κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ
[1, 8, 57]	μὲν οὖν κακίαν τὴν περὶ	ἄνθρωπον	πῶς οἷόν τε ἐναντίον εἶναι
[1, 8, 57]	τῆς ὕλης οἷον αἰσχρόν τι	πρόσωπον	ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος ἐν αὐτῷ
[1, 8, 57]	ἄλλος ἂν εἴποι. Ἀλλ´ οὐ	καθαρὸν	τὸ δυνάμενον κρατεῖν, εἰ μὴ
[1, 8, 57]	τὸ θερμὸν καὶ ξηρὸν καὶ	ὑγρὸν	καὶ ψυχρὸν συμβεβηκότα ἐγίνετο· εἰ
[1, 8, 57]	εἰ θάτερον τῶν ἐναντίων, καὶ	θάτερον;	Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ καὶ ἔστω
[1, 8, 57]	Εἶτα τίς ἀνάγκη πανταχοῦ, εἰ	θάτερον	τῶν ἐναντίων, καὶ θάτερον; Ἐνδεχέσθω
[1, 8, 57]	τὸ παντελῶς μὴ ὄν, ἀλλ´	ἕτερον	μόνον τοῦ ὄντος· οὐχ οὕτω
[1, 8, 57]	ποιὸν τοῦτό ἐστι, καθ´ ὃ	ἕτερον	ποιὸν λέγεται. Συμβεβηκὸς οὖν τὸ
[1, 8, 57]	ψυχῇ αἰτία καὶ κακίας αἰτία.	Πρότερον	ἄρα κακὴ αὐτὴ καὶ πρῶτον
[1, 8, 57]	συμβαίνει τὸ κακόν, δεῖ τι	πρότερον	αὐτὸ εἶναι, κἂν μὴ οὐσία
[1, 8, 57]	ἀκολουθίας τὰ ὄντα θεωμένους ὡς	πρότερον	οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ κενοὺς ἔτι
[1, 8, 57]	κακὸν καὶ ἡ κακοῦ φύσις	πρότερον	ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ καὶ ὅθεν
[1, 8, 57]	δὲ πτώματος τὸ αἴτιον ψυχῇ	σαφέστερον	λαμβάνουσι καὶ ὡς προσήκει λαβεῖν
[1, 8, 57]	ὡς στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	ὕστερον.	~Νῦν δὲ λεγέσθω, τίς ἡ
[1, 8, 57]	περὶ τὸ αἰσθητὸν πάθη ἢ	ὕστερόν	τι τούτων καὶ ὡς συμβεβηκὸς
[1, 8, 57]	σκότῳ} τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον	δεύτερον	δὲ ἔστω τὸ σκότος καὶ
[1, 8, 57]	φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα,	δεύτερον	κακόν· ψυχὴ δὲ καθ´ ἑαυτὴν
[1, 8, 57]	καὶ πάντα ἐστὶν ἐκείνου, καὶ	δεύτερον	περὶ τὰ δεύτερα καὶ τρίτον
[1, 8, 57]	ἐφ´ ἧς τὸ θερμὸν καὶ	ξηρὸν	καὶ ὑγρὸν καὶ ψυχρὸν συμβεβηκότα
[1, 8, 57]	δὲ ταῦτα καὶ αἱ πρὸς	καιρὸν	ἕξεις. Πλήρεις μὲν γὰρ ἄλλοι
[1, 8, 57]	κακίαν οὐ βλέποντες· καὶ γὰρ	ἄπειρον·	ἀφαιρέσει οὖν τὸ μηδαμοῦ τοῦτο·
[1, 8, 57]	Καὶ οὖν εἶναί τι καὶ	ἄπειρον	καθ´ αὑτὸ καὶ ἀνείδεον αὖ
[1, 8, 57]	ἀμετρίαν εἶναι πρὸς μέτρον καὶ	ἄπειρον	πρὸς πέρας καὶ ἀνείδεον πρὸς
[1, 8, 57]	ἱδρυμένην, οὐ νεύσασαν εἰς τὸ	χεῖρον.	Τὸ δὲ κακὸν οὐ μόνον
[1, 8, 57]	ἱερὸς καὶ οὐδέν ἐστιν ὃ	ἄμοιρόν	ἐστι ψυχῆς. Ἐλλάμπεται οὖν ὑποβάλλουσα
[1, 8, 57]	εἶδος ποιεῖν, οἷον θερμότητας, ψυχρότητας,	πικρόν,	ἁλμυρὸν καὶ ὅσα χυμῶν εἴδη,
[1, 8, 57]	ἔνθα δὺς εἰς αὐτὴν εἰς	βόρβορον	σκοτεινὸν ἔσται πεσών· ἐπεὶ καὶ
[1, 8, 57]	γνώσεως ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης,	ἄπορον	ἂν εἴη. Νοῦς μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	εἴδους τοῦ κοσμοῦντος καὶ εἰς	μέτρον	ἄγοντος· σώματι γὰρ ἐγκέκραται ὕλην
[1, 8, 57]	αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν εἶναι πρὸς	μέτρον	καὶ ἄπειρον πρὸς πέρας καὶ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ ἀμέτρῳ; {Τί δὲ	μέτρον	μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ» Ἀλλ´
[1, 8, 57]	τῷ μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ ἐστὶ	μέτρον	μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ, οὕτω
[1, 8, 57]	ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων τάξιν καὶ	μέτρον	οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ ὕλην
[1, 8, 57]	ἀνενδεές, ἱκανὸν ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον,	μέτρον	πάντων καὶ πέρας, δοὺς ἐξ
[1, 8, 57]	τὸ ἀόριστον ἅπαν καὶ τὸ	ἄμετρον	καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε
[1, 8, 57]	Ἔστω δὴ πρώτως μὲν τὸ	ἄμετρον	κακόν, τὸ δ´ ἐν ἀμετρίᾳ
[1, 8, 57]	ποιεῖν, οἷον θερμότητας, ψυχρότητας, πικρόν,	ἁλμυρὸν	καὶ ὅσα χυμῶν εἴδη, ἔτι
[1, 8, 57]	οὐδ´ ἡ κακία αὐτὸ τὸ	αἰσχρὸν	οὐδ´ αὐτοκακόν. Ἔφαμεν δὲ τὴν
[1, 8, 57]	δὴ ἐπὶ τῆς ὕλης οἷον	αἰσχρόν	τι πρόσωπον ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος
[1, 8, 57]	κρύψαι τὸ τῆς ὕλης αἶσχος,	αἰσχρὸν	φανταζόμεθα τῇ τοῦ εἴδους ἐλλείψει.
[1, 8, 57]	οὖσαν, οὐ τῷ θερμῷ τὸ	ψυχρὸν	προσφέρουσα, ἀλλὰ τῷ εἴδει τοῦ
[1, 8, 57]	καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρὸν καὶ	ψυχρὸν	συμβεβηκότα ἐγίνετο· εἰ δ´ ἐπ´
[1, 8, 57]	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ φύσις, καθ´	ὅσον	τοῖς παροῦσι λόγοις προσήκει. Ἔστι
[1, 8, 57]	οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι	καθόσον	ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ
[1, 8, 57]	αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων δὲ φύσις,	καθόσον	μετέχει ὕλης, κακὸν ἂν οὐ
[1, 8, 57]	οἷον ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται καὶ	νόσον	εἶναι οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης.
[1, 8, 57]	ἀνάξει, οἷον νόσον, πενίαν; Ἢ	νόσον	μὲν ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων
[1, 8, 57]	ἐκείνην τὴν φύσιν ἀνάξει, οἷον	νόσον,	πενίαν; Ἢ νόσον μὲν ἔλλειψιν
[1, 8, 57]	καὶ τὸ εἴσω αὐτοῦ θεωμένη	τὸν	θεὸν δι´ αὐτοῦ βλέπει. Καὶ
[1, 8, 57]	δεύτερα τἀγαθὰ καὶ τρίτα· περὶ	τὸν	πάντων βασιλέα πάντα ἐστί, καὶ
[1, 8, 57]	τὴν θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε	τὸν	τόπον ἀεί. Ἆρ´ οὖν οὕτως
[1, 8, 57]	φύσιν; Τὸ μὲν γὰρ τόνδε	τὸν	τόπον ἔστω δεικνύειν τὸ πᾶν.
[1, 8, 57]	ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης παρεῖναι τῷ	τὸν	τόπον ὃν κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν
[1, 8, 57]	οὔπω εὕρηται τὸ πρῶτον καὶ	ἄκρατον	κακόν· καὶ τὸ μὲν ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	ἕξει τὴν διάθεσιν καὶ οὐκ	ἄκρατον	τὸ κακόν, καὶ οὔπω εὕρηται
[1, 8, 57]	τὸ μὲν ἀρχή, τὸ δὲ	ἔσχατον,	ἢ τὸ μὲν ὡς εἶδος,
[1, 8, 57]	ἀεὶ ὑποβάσει καὶ ἀποστάσει, τὸ	ἔσχατον,	καὶ μεθ´ ὃ οὐκ ἦν
[1, 8, 57]	τὸ πρῶτον, ὥστε καὶ τὸ	ἔσχατον·	τοῦτο δὲ ἡ ὕλη μηδὲν
[1, 8, 57]	πᾶν καὶ ὅσα περὶ τὸ	αἰσθητὸν	πάθη ἢ ὕστερόν τι τούτων
[1, 8, 57]	ὄν. Τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ	αἰσθητὸν	πᾶν καὶ ὅσα περὶ τὸ
[1, 8, 57]	κακίαν λέγοι εὐπαθῆ γοῦν καὶ	εὐκίνητον	εἶναι τὴν κακὴν ἀπὸ παντὸς
[1, 8, 57]	παντὸς εἰς ἅπαν κακὸν φερομένην,	εὐκίνητον	μὲν εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ
[1, 8, 57]	ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ ἑστώς, παμπαθές,	ἀκόρητον,	πενία παντελής· καὶ οὐ συμβεβηκότα
[1, 8, 57]	δεύτερον περὶ τὰ δεύτερα καὶ	τρίτον	περὶ τὰ τρίτα. ~Εἰ δὴ
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ	ὀρεκτὸν	μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν μηδὲ
[1, 8, 57]	οὖν δεῖ καὶ ἀγαθὸν καὶ	ἄμικτον	ἀγαθόν, τὸ δὲ μεμιγμένον ἤδη
[1, 8, 57]	αὐτῷ· ὅλον τε γάρ ἐστιν	ἕκαστον	καὶ πανταχῇ πᾶν· καὶ οὐ
[1, 8, 57]	ὁ δὲ ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς	ἕκαστον	τῶν ἐν αὐτῷ· ὅλον τε
[1, 8, 57]	τέλειοι καὶ τὸ ἔργον αὐταῖς	ἀνεμπόδιστον	λοιπὸν ἐν ταῖς πεσούσαις εἶναι
[1, 8, 57]	εἴη ἐναντία, εἴπερ ἐναντία τὰ	πλεῖστον	ἀλλήλων ἀφεστηκότα; Πέρατι δὴ καὶ
[1, 8, 57]	γένος τῶν ὄντων, ἀλλ´ ᾗ	πλεῖστον	ἀλλήλων κεχώρισται καὶ ἐξ ἀντιθέτων
[1, 8, 57]	φερομένην, εὐκίνητον μὲν εἰς ἐπιθυμίας,	εὐερέθιστον	δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ
[1, 8, 57]	τῶν καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν ἐστι	πιστὸν	τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον· ὅλως δὲ
[1, 8, 57]	καὶ ὕλην ἀπέστραπται καὶ τὸ	ἀόριστον	ἅπαν καὶ τὸ ἄμετρον καὶ
[1, 8, 57]	ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ	ἀόριστον,	οὐδαμῇ ἑστώς, παμπαθές, ἀκόρητον, πενία
[1, 8, 57]	κακὸν εἶναι καὶ οὗτος οὐδὲν	ἧττον	τὴν ὕλην συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται τὸ
[1, 8, 57]	περὶ τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ ἐπὶ	αὐτὸν	βλέπουσα καὶ τὸ εἴσω αὐτοῦ
[1, 8, 57]	καὶ ὅσα παρὰ θεοῦ εἰς	αὐτὸν	ἥκει, ἀγαθά, τὰ δὲ κακὰ
[1, 8, 57]	ἀνάγκης. Ἢ οὐκ ἀνάγκη λέγειν	αὐτόν,	ὡς ἐπὶ παντὸς ἐναντίου τοῦτο
[1, 8, 57]	ἀρετὴν κτησάμενος καὶ τοῦ σώματος	αὑτὸν	χωρίσας· οὕτω γὰρ καὶ ὕλης·
[1, 8, 57]	καὶ εἴ τι μετ´ ἐκεῖνο	τοιοῦτον,	ἢ μεμιγμένον ἔχει τοῦτο ἢ
[1, 8, 57]	ἢ βλέπον πρὸς αὐτό ἐστι	τοιοῦτον	ἢ ποιητικόν ἐστι τοιούτου. Τὴν
[1, 8, 57]	ἕν τι τῶν συμπληρούντων τοῦτο	τοιοῦτον	ὄν. Ἤδη γὰρ ἄν τις
[1, 8, 57]	ζῶν. Ἡ δὲ ἔξωθεν περὶ	τοῦτον	χορεύουσα ψυχὴ ἐπὶ αὐτὸν βλέπουσα
[1, 8, 57]	οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ ἀρετὴ	πρῶτον	ἀγαθόν, ἀλλ´ ὅ τι ὡμοίωται
[1, 8, 57]	τῷ σκότῳ} τῇ ψυχῇ καὶ	πρῶτον	δεύτερον δὲ ἔστω τὸ σκότος
[1, 8, 57]	μετέχει ὕλης, κακὸν ἂν οὐ	πρῶτον	εἴη· ἔχει μὲν γὰρ εἶδός
[1, 8, 57]	κακόν, καὶ οὔπω εὕρηται τὸ	πρῶτον	καὶ ἄκρατον κακόν· καὶ τὸ
[1, 8, 57]	κακὸν οὐδὲν ἂν ἦν, ἀλλὰ	πρῶτον	καὶ δεύτερα τἀγαθὰ καὶ τρίτα·
[1, 8, 57]	ἀνευρίσκει ὁ λόγος κακὸν εἶναι	πρῶτον	καὶ καθ´ αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων
[1, 8, 57]	~Τίνι οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ	πρῶτον	κακίαν τίνι; Ἀρετὴν μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	Πρότερον ἄρα κακὴ αὐτὴ καὶ	πρῶτον	κακόν· καὶ γὰρ εἰ αὐτὴ
[1, 8, 57]	ἐκείνην καὶ αἰτίαν ἀνάξεις; Ἢ	πρῶτον	μὲν οὐκ ἔξω ὕλης οὐδὲ
[1, 8, 57]	δὲ εἶναι τὸ μετὰ τὸ	πρῶτον,	ὥστε καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο
[1, 8, 57]	τοῦτο τὸ ὄντως κακὸν μηδεμίαν	ἔχον	ἀγαθοῦ μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ τὸ
[1, 8, 57]	τοίνυν οὐδὲ ζωὴν οὖσα ψυχή.	Ἄψυχον	ἄρα ἔσται ἡ ψυχή, εἴπερ
[1, 8, 57]	στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον.	~Νῦν	δὲ λεγέσθω, τίς ἡ τοῦ
[1, 8, 57]	ὄντων· ἀγαθὰ γὰρ ταῦτα. Λείπεται	τοίνυν,	εἴπερ ἔστιν, ἐν τοῖς μὴ
[1, 8, 57]	ἕως ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη	τοίνυν	καὶ ἀσθενείας ψυχῇ αἰτία καὶ
[1, 8, 57]	οὐ τυχοῦσα ἄποιος λέγεται. Εἰ	τοίνυν	καὶ ἡ ποιότης αὐτὴ ἄποιος,
[1, 8, 57]	μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ	τοίνυν	μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν
[1, 8, 57]	τὸ καλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν· οὐ	τοίνυν	οὐδ´ ἡ κακία αὐτὸ τὸ
[1, 8, 57]	ψυχὴ οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν· οὐ	τοίνυν	οὐδὲ ζωὴν οὖσα ψυχή. Ἄψυχον
[1, 8, 57]	κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς ἑτέρῳ. Τίς	οὖν	ἀμετρία, εἰ μὴ ἐν τῷ
[1, 8, 57]	ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη. Μέμικται	οὖν	ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος εἴδους τοῦ
[1, 8, 57]	πως ἀγαθὸν καὶ καλόν. Ὡς	οὖν	ἀπὸ τῆς ἀρετῆς ἀναβαίνοντι τὸ
[1, 8, 57]	ἐναρμόζον τῇ ἀρετῇ {κακίαν} Βλέποντες	οὖν	αὐτὸ ἢ μὴ βλέποντες, τὴν
[1, 8, 57]	αὐτὴν κακὴν εἶναι οὖσαν. Οὐδὲν	οὖν	δεῖ ἄλλοθι ζητεῖν τὸ κακόν,
[1, 8, 57]	τι τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν	οὖν	δεῖ καὶ ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον
[1, 8, 57]	μὴ ὕλης οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ	οὖν	δὴ ἡ τοῦδε τοῦ κόσμου
[1, 8, 57]	ὡμοίωται ἢ μετείληφεν αὐτοῦ. ~Τίνι	οὖν	ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ πρῶτον κακίαν
[1, 8, 57]	αὐτῆς πᾶν τὸ ἀγαθόν. ~Τί	οὖν,	εἰ μὴ παντελῆ στέρησιν λέγοι
[1, 8, 57]	ἔχειν καθ´ ὃ μεμέτρηται. Καὶ	οὖν	εἶναί τι καὶ ἄπειρον καθ´
[1, 8, 57]	ζητοῦντες, πόθεν τὰ κακὰ εἴτ´	οὖν	εἰς τὰ ὄντα εἴτε περὶ
[1, 8, 57]	ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά. Πῶς	οὖν	ἐκφεύξεται; Οὐ τῷ τόπῳ, φησίν,
[1, 8, 57]	λέγειν αὐτὸ μὴ εἶναι. Ἡ	οὖν	ἔλλειψις ἔχει μὲν τὸ μὴ
[1, 8, 57]	καθ´ ἑαυτὸ οὐκ ἔσται. Εἰ	οὖν	ἐν τῇ ψυχῇ ἔσται κακόν,
[1, 8, 57]	τὰ ἐναντία ποιεῖ. ~Ἀλλὰ πῶς	οὖν	ἐξ ἀνάγκης, εἰ τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ αὐτοῦ ὄντος. Εἰ	οὖν	ἡ κακία ἐμπόδιον τῇ ψυχῇ,
[1, 8, 57]	ὡς οἷόν τε ἰδεῖν, οὕτως	οὖν	καὶ νοῦς, εἴσω αὑτοῦ τὸ
[1, 8, 57]	εἶναι τῷ ἀγαθῷ. Τὴν μὲν	οὖν	κακίαν τὴν περὶ ἄνθρωπον πῶς
[1, 8, 57]	οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ	οὖν	μένει ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς. Ἡ
[1, 8, 57]	τῷ ἐπέκεινα οὐσίας; Τὸ μὲν	οὖν	μὴ εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ ἐναντίον
[1, 8, 57]	παντελῆ τῷ ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος	οὖν	ὁρῶντες τῷ παρόντι μέρει τὸ
[1, 8, 57]	τόνδε τὸν τόπον ἀεί. Ἆρ´	οὖν	οὕτως εἴρηται, ὡς τοῦ μὲν
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, καὶ τὸ κακόν; Ἆρ´	οὖν	οὕτως ὅτι ἐν τῷ παντὶ
[1, 8, 57]	τὸ συμβεβηκὸς περὶ αὐτό. Τοῦ	οὖν	ποιοῦ τοῦ φύσιν συμβεβηκότος ἔχοντος
[1, 8, 57]	αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν. Ἡ μὲν	οὖν	τελεία καὶ πρὸς νοῦν νεύουσα
[1, 8, 57]	βλέποντες· καὶ γὰρ ἄπειρον· ἀφαιρέσει	οὖν	τὸ μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν δὲ
[1, 8, 57]	ὃ ἕτερον ποιὸν λέγεται. Συμβεβηκὸς	οὖν	τὸ ποιὸν καὶ ἐν ἄλλῳ·
[1, 8, 57]	ὃ ἄμοιρόν ἐστι ψυχῆς. Ἐλλάμπεται	οὖν	ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν καὶ ἀφ´ οὗ
[1, 8, 57]	ὅπερ δὲ κακὰ εἶναι. Τίνι	οὖν	ὑποστάσει ταῦτα πάρεστιν οὐχ ἕτερα
[1, 8, 57]	κακία μεμιγμένη τινὶ ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει	οὖν,	ὡς ψυχὴ ἂν θάνοι, καὶ
[1, 8, 57]	τῇ παντελεῖ τὸ κακόν· τὸ	γοῦν	ἐλλεῖπον ὀλίγῳ τοῦ ἀγαθοῦ οὐ
[1, 8, 57]	ψυχῆς τὴν κακίαν λέγοι εὐπαθῆ	γοῦν	καὶ εὐκίνητον εἶναι τὴν κακὴν
[1, 8, 57]	συγκέχυται, ἀλλὰ αὖ χωρίς. Τὸ	γοῦν	μεταλαμβάνον οὐχ ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ὅλως τὸ τοιόνδε εἶναι τὸ	ποιοῦν	τὴν διαφορὰν τῶν ἐπιθυμιῶν καί,
[1, 8, 57]	ᾗ ποιόν τι οὐδὲ ὅλως	ὁτιοῦν	γένος τῶν ὄντων, ἀλλ´ ᾗ
[1, 8, 57]	ὃ οὐκ ἦν ἔτι γενέσθαι	ὁτιοῦν,	τοῦτο εἶναι τὸ κακόν. Ἐξ
[1, 8, 57]	ψυχὴν καὶ ζωὴν καὶ περὶ	νοῦν	ἐνέργειαν. Καὶ μέχρι μὲν τούτου
[1, 8, 57]	καὶ πέρας, δοὺς ἐξ αὐτοῦ	νοῦν	καὶ οὐσίαν καὶ ψυχὴν καὶ
[1, 8, 57]	μὲν οὖν τελεία καὶ πρὸς	νοῦν	νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ καὶ
[1, 8, 57]	νοῦ ἐκείνου ὄντος οὐ κατὰ	νοῦν,	ὃν οἰηθείη ἄν τις κατὰ
[1, 8, 57]	εἶναι καθαρά. Ἡ δὲ πρὸς	νοῦν	ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι γὰρ δεῖ
[1, 8, 57]	ὕλης. Ἢ οὐκ ἐν τῇ	ὁπωσοῦν	ἐλλείψει, ἀλλ´ ἐν τῇ παντελεῖ
[1, 8, 57]	ὅ τι ἂν αὐτῆς προσάψηται	ὁπωσοῦν.	Ἡ μὲν οὖν τελεία καὶ
[1, 8, 57]	μεμιγμένων τῷ μὴ ὄντι ἢ	ὁπωσοῦν	κοινωνούντων τῷ μὴ ὄντι. Μὴ
[1, 8, 57]	πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν	ὧν	ἐν χρείᾳ ἐσμὲν διὰ τὴν
[1, 8, 57]	καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν, ἐξ	ὧν	καὶ ἀκολασία καὶ δειλία καὶ
[1, 8, 57]	δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν ὧν	ἐν	χρείᾳ ἐσμὲν διὰ τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	τῆς ἀρχαίας φύσεως, τὴν ὕλην	λέγων	τὴν ὑποκειμένην οὔπω κοσμηθεῖσαν {εἰ
[1, 8, 57]	αὐτῷ ἐκ τῶν περὶ ὕλης	λόγων	τὴν ἀνάγκην τῆς ὑποστάσεως αὐτῆς
[1, 8, 57]	γὰρ καὶ ψυχὴ εἴδη ὄντα	εἰδῶν	καὶ τὴν γνῶσιν ἂν ποιοῖντο,
[1, 8, 57]	δι´ αὐτοῦ βλέπει. Καὶ οὗτος	θεῶν	ἀπήμων καὶ μακάριος βίος καὶ
[1, 8, 57]	λεγομένους νοῦς εἶναι τοὺς ἐκ	προτάσεων	συμπληρουμένους καὶ τῶν λεγομένων συνιέναι
[1, 8, 57]	ὑπό τε πνευμάτων ὑπό τε	εἱλήσεων	τὴν φθοράν ἄξιον ἂν εἴη
[1, 8, 57]	περὶ ἐκεῖνον οἷον περὶ ἐκεῖνον	ζῶν.	Ἡ δὲ ἔξωθεν περὶ τοῦτον
[1, 8, 57]	καὶ αὐτὴ ἕν τι τῶν	ἀγαθῶν.	Εἶναι μὲν οὖν δεῖ καὶ
[1, 8, 57]	ἡ μὲν κακῶν, ἡ δὲ	ἀγαθῶν·	καὶ πάντα τὰ ἐν τῇ
[1, 8, 57]	προελθὼν εἰς τὰ μὴ αὑτοῦ	ἐλθών,	μὴ ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ φῶς
[1, 8, 57]	φῶς καὶ οἷον ἔξω αὑτοῦ	προελθὼν	εἰς τὰ μὴ αὑτοῦ ἐλθών,
[1, 8, 57]	παντελὴς τὸ κακόν· ἡ δὲ	πλείων	τὸ πεσεῖν εἰς τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	τὸ ποιοῦν τὴν διαφορὰν τῶν	ἐπιθυμιῶν	καί, εἰ βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων,
[1, 8, 57]	ἐναντίον ἐπὶ τῶν καθ´ ἕκαστα	οὐσιῶν	ἐστι πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον·
[1, 8, 57]	δεῖ τὴν ὕλην εἶναι; Ἐξ	ἐναντίων	γὰρ ἐξ ἀνάγκης τόδε τὸ
[1, 8, 57]	ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´ εἰ, ὅτι τῶν	ἐναντίων	ἡ αὐτὴ γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη
[1, 8, 57]	ἀνάγκη πανταχοῦ, εἰ θάτερον τῶν	ἐναντίων,	καὶ θάτερον; Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	εἴη καὶ ταύτῃ αἴτιον τῶν	κακῶν.	Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει, ἄλλος ἂν
[1, 8, 57]	λέγεται, οὐ θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν	κακῶν	εἶναι κακοὺς παρ´ αὐτῶν ὄντας,
[1, 8, 57]	τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος	κακῶν	ἔσεσθαι, εἰ πείθοι τοὺς ἀνθρώπους
[1, 8, 57]	ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω, ἡ μὲν	κακῶν,	ἡ δὲ ἀγαθῶν· καὶ πάντα
[1, 8, 57]	ὡς τοῦ μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ	κακῶν	ὄντος ἀεὶ ἐν τάξει ἰόντος
[1, 8, 57]	ἑκόντας, ἀλλ´ εἶναι μὲν ἀποφυγὴν	κακῶν	τῶν ἐν ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι,
[1, 8, 57]	Εἰ δὴ σῶμα αἴτιον τῶν	κακῶν,	ὕλη ἂν εἴη καὶ ταύτῃ
[1, 8, 57]	περὶ τὸ ὄν, ἀλλ´ ὡς	εἰκὼν	τοῦ ὄντος ἢ καὶ ἔτι
[1, 8, 57]	ἐστί, καὶ ἐκεῖνο αἴτιον πάντων	καλῶν,	καὶ πάντα ἐστὶν ἐκείνου, καὶ
[1, 8, 57]	ἐναντία, εἴπερ ἐναντία τὰ πλεῖστον	ἀλλήλων	ἀφεστηκότα; Πέρατι δὴ καὶ μέτρῳ
[1, 8, 57]	τῶν ὄντων, ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον	ἀλλήλων	κεχώρισται καὶ ἐξ ἀντιθέτων συνέστηκε
[1, 8, 57]	κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ	ἄλλων,	ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ ἐν
[1, 8, 57]	μὲν ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων	ἐνύλων	τάξιν καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων,
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτῶν ὄντας, ἀλλὰ πρὸ	ἡμῶν	ταῦτα· ἃ δ´ ἂν ἀνθρώπους
[1, 8, 57]	αὐτοῦ βλέπει. Καὶ οὗτος θεῶν	ἀπήμων	καὶ μακάριος βίος καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ψυχρότητας, πικρόν, ἁλμυρὸν καὶ ὅσα	χυμῶν	εἴδη, ἔτι πληρώσεις, κενώσεις, καὶ
[1, 8, 57]	ὂν καὶ περί τι τῶν	μεμιγμένων	τῷ μὴ ὄντι ἢ ὁπωσοῦν
[1, 8, 57]	ἀσθενέστατα τῶν τέχνῃ ἢ φύσει	πεποιημένων,	ἃ ῥᾳδίαν ἔχει ὑπό τε
[1, 8, 57]	ἐπιθυμιῶν καί, εἰ βούλει, δοξῶν	ἐσφαλμένων,	ὥστε τὸ εἶδος μᾶλλον ἢ
[1, 8, 57]	ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους καὶ τῶν	λεγομένων	συνιέναι δυναμένους λογιζομένους τε καὶ
[1, 8, 57]	ἐνύλων τάξιν καὶ μέτρον οὐκ	ἀνεχομένων,	αἶσχος δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν
[1, 8, 57]	ἀνάγκην τῆς ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ	πλειόνων	ἐκεῖ περὶ τούτου εἰρημένου. Κακὸν
[1, 8, 57]	ἐπείπερ προηγούμενα τὰ ἀμείνω τῶν	χειρόνων	καὶ εἴδη, τὰ δ´ οὔ,
[1, 8, 57]	ἔστι πάντα καὶ σύνεστιν αὐτῷ	συνὼν	καὶ ἔχει πάντα οὐκ ἔχων.
[1, 8, 57]	καὶ ὕλης· ὡς ὅ γε	συνὼν	τῷ σώματι καὶ ὕλῃ σύνεστι.
[1, 8, 57]	τῶν ἐπιθυμιῶν καί, εἰ βούλει,	δοξῶν	ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ εἶδος μᾶλλον
[1, 8, 57]	νοῦς, εἴσω αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ	καταλιπὼν	φῶς καὶ οἷον ἔξω αὑτοῦ
[1, 8, 57]	αὐτὴν εἰς βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται	πεσών·	ἐπεὶ καὶ εἰ παντελῶς εἴη
[1, 8, 57]	κακοῦ, καὶ αὐτὴ ἕν τι	τῶν	ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν οὖν δεῖ
[1, 8, 57]	τε γὰρ ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα	τῶν	ἀρίστων βασιλεύων ἐν τῷ νοητῷ,
[1, 8, 57]	δὲ ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον	τῶν	ἐν αὐτῷ· ὅλον τε γάρ
[1, 8, 57]	δὲ φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει	τῶν	ἐν ἡμῖν γνοίημεν ἄν, τῆς
[1, 8, 57]	ἀλλ´ εἶναι μὲν ἀποφυγὴν κακῶν	τῶν	ἐν ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´ εἰ, ὅτι	τῶν	ἐναντίων ἡ αὐτὴ γένοιτ´ ἂν
[1, 8, 57]	τίς ἀνάγκη πανταχοῦ, εἰ θάτερον	τῶν	ἐναντίων, καὶ θάτερον; Ἐνδεχέσθω μὲν
[1, 8, 57]	ἐντεῦθεν φεύγειν δεῖ οὐκέτι περὶ	τῶν	ἐπὶ γῆς λέγεται. Φυγὴ γάρ,
[1, 8, 57]	εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν διαφορὰν	τῶν	ἐπιθυμιῶν καί, εἰ βούλει, δοξῶν
[1, 8, 57]	αὐτὸ καίει οὐδὲ ἄλλο τι	τῶν	ἐφ´ ἑαυτῶν ταῦτα ἐργάζεται, ἃ
[1, 8, 57]	εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ ἐναντίον ἐπὶ	τῶν	καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν ἐστι πιστὸν
[1, 8, 57]	ἂν εἴη καὶ ταύτῃ αἴτιον	τῶν	κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει, ἄλλος
[1, 8, 57]	ἐκείνου. Εἰ δὴ σῶμα αἴτιον	τῶν	κακῶν, ὕλη ἂν εἴη καὶ
[1, 8, 57]	τοὺς ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους καὶ	τῶν	λεγομένων συνιέναι δυναμένους λογιζομένους τε
[1, 8, 57]	ὄντος ὂν καὶ περί τι	τῶν	μεμιγμένων τῷ μὴ ὄντι ἢ
[1, 8, 57]	ἐνείη, οὐδ´ ἐν τῷ ἐπέκεινα	τῶν	ὄντων· ἀγαθὰ γὰρ ταῦτα. Λείπεται
[1, 8, 57]	τι οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν γένος	τῶν	ὄντων, ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον ἀλλήλων
[1, 8, 57]	τὰ ὄντα καὶ τὸ ἐπέκεινα	τῶν	ὄντων, οὐκ ἂν ἐν τοῖς
[1, 8, 57]	τὰ ὄντα εἴτε περὶ γένος	τῶν	ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν προσήκουσαν
[1, 8, 57]	φησιν εἶναι, δεικτέον αὐτῷ ἐκ	τῶν	περὶ ὕλης λόγων τὴν ἀνάγκην
[1, 8, 57]	ἔχειν αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων	τῶν	ποιοτήτων ἃς δέξεται καὶ ἐν
[1, 8, 57]	ἀρχὴ τούτων ἢ ἕν τι	τῶν	συμπληρούντων τοῦτο τοιοῦτον ὄν. Ἤδη
[1, 8, 57]	Οὐ γὰρ δή, ὥσπερ ἐπὶ	τῶν	σωμάτων, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς
[1, 8, 57]	εἴκουσαν ῥᾳδίως, οἷα τὰ ἀσθενέστατα	τῶν	τέχνῃ ἢ φύσει πεποιημένων, ἃ
[1, 8, 57]	γνώσεσθαι, ἐπείπερ προηγούμενα τὰ ἀμείνω	τῶν	χειρόνων καὶ εἴδη, τὰ δ´
[1, 8, 57]	ἃ ῥᾳδίαν ἔχει ὑπό τε	πνευμάτων	ὑπό τε εἱλήσεων τὴν φθοράν
[1, 8, 57]	δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε	σωμάτων,	ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε μὴ
[1, 8, 57]	πρῶτον καὶ καθ´ αὑτὸ κακόν.	~Σωμάτων	δὲ φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης,
[1, 8, 57]	νόσον μὲν ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν	σωμάτων	ἐνύλων τάξιν καὶ μέτρον οὐκ
[1, 8, 57]	καὶ πρὸς τὸ κρίνειν διὰ	σωμάτων	κάκην κατεψυγμένοι καὶ ἐμπεποδισμένοι, αἱ
[1, 8, 57]	γὰρ δή, ὥσπερ ἐπὶ τῶν	σωμάτων,	οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς
[1, 8, 57]	πλεῖστον ἀλλήλων κεχώρισται καὶ ἐξ	ἀντιθέτων	συνέστηκε καὶ τὰ ἐναντία ποιεῖ.
[1, 8, 57]	αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων τῶν	ποιοτήτων	ἃς δέξεται καὶ ἐν αὐτῇ
[1, 8, 57]	Τὸ γοῦν μεταλαμβάνον οὐχ ὁμοῦ	πάντων,	ἀλλ´ ὅτου δύναται μεταλαμβάνει. Καὶ
[1, 8, 57]	τἀγαθὰ καὶ τρίτα· περὶ τὸν	πάντων	βασιλέα πάντα ἐστί, καὶ ἐκεῖνο
[1, 8, 57]	ἱκανὸν ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον, μέτρον	πάντων	καὶ πέρας, δοὺς ἐξ αὐτοῦ
[1, 8, 57]	πάντα ἐστί, καὶ ἐκεῖνο αἴτιον	πάντων	καλῶν, καὶ πάντα ἐστὶν ἐκείνου,
[1, 8, 57]	οὐδ´ ἐν τῷ ἐπέκεινα τῶν	ὄντων·	ἀγαθὰ γὰρ ταῦτα. Λείπεται τοίνυν,
[1, 8, 57]	οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν γένος τῶν	ὄντων,	ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον ἀλλήλων κεχώρισται
[1, 8, 57]	ὄντα καὶ τὸ ἐπέκεινα τῶν	ὄντων,	οὐκ ἂν ἐν τοῖς οὖσι
[1, 8, 57]	ὄντα εἴτε περὶ γένος τῶν	ὄντων	παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν προσήκουσαν τῆς
[1, 8, 57]	τῷ μὴ ὄντι ἢ ὁπωσοῦν	κοινωνούντων	τῷ μὴ ὄντι. Μὴ ὂν
[1, 8, 57]	τούτων ἢ ἕν τι τῶν	συμπληρούντων	τοῦτο τοιοῦτον ὄν. Ἤδη γὰρ
[1, 8, 57]	ἡμῖν γνοίημεν ἄν, τῆς γνώσεως	ἑκάστων	δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης, ἄπορον ἂν
[1, 8, 57]	γὰρ ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα τῶν	ἀρίστων	βασιλεύων ἐν τῷ νοητῷ, νοῦ
[1, 8, 57]	τε ἄλληλα φορά τε παρ´	αὐτῶν	ἄτακτος ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς
[1, 8, 57]	ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν τῇ φύσει	αὐτῶν	ἐναντία· ἐπείπερ ἡ ἐναντίωσις οὐχ
[1, 8, 57]	συμβεβηκότα ἐγίνετο· εἰ δ´ ἐπ´	αὐτῶν	ἦν μόνα τὴν οὐσίαν αὐτῶν
[1, 8, 57]	ἀρχὴν κακῶν εἶναι κακοὺς παρ´	αὐτῶν	ὄντας, ἀλλὰ πρὸ ἡμῶν ταῦτα·
[1, 8, 57]	αὐτῶν ἦν μόνα τὴν οὐσίαν	αὐτῶν	συμπληροῦντα ἄνευ τοῦ κοινοῦ, ἐγίγνετο
[1, 8, 57]	ἐστιν, ἅπερ ἦν, εἰ ἐφ´	αὑτῶν	ὑπῆρχεν, ἀλλὰ λόγοι ἔνυλοι φθαρέντες
[1, 8, 57]	οὐδὲ ἄλλο τι τῶν ἐφ´	ἑαυτῶν	ταῦτα ἐργάζεται, ἃ ἐν τῇ
[1, 8, 57]	ὡς συμβεβηκὸς τούτοις ἢ ἀρχὴ	τούτων	ἢ ἕν τι τῶν συμπληρούντων
[1, 8, 57]	αἰσθητὸν πάθη ἢ ὕστερόν τι	τούτων	καὶ ὡς συμβεβηκὸς τούτοις ἢ
[1, 8, 57]	ἐστὶ συμπληρώσει τοῦ ὅ ἐστι,	τούτων	τὰ ἐναντία ἐν τῷ ἑτέρῳ
[1, 8, 57]	ἐκεῖνο ὃ οὐδὲν μέν πω	τούτων,	ταῦτα δὲ οἷον εἴδη ἐκείνου
[1, 8, 57]	μηδὲν ἔχειν αὐτὴ ἐφ´ ἑαυτῆς	τούτων	τῶν ποιοτήτων ἃς δέξεται καὶ
[1, 8, 57]	ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα τῶν ἀρίστων	βασιλεύων	ἐν τῷ νοητῷ, νοῦ ἐκείνου
[1, 8, 57]	συνὼν καὶ ἔχει πάντα οὐκ	ἔχων.	Οὐ γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ
[1, 8, 57]	ἔτι εἶναι, ὥσπερ ἐν τροφῇ	ζῴων	τὸ εἰσενεχθὲν μηκέτι εἶναι ὅπερ