HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, I, livre VIII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ε = 37 formes différentes pour 188 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[1, 8, 57]   Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ καὶ ἔστω γε καὶ τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου

[1, 8, 57]   ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ

[1, 8, 57]   γὰρ καὶ ὕλης· ὡς ὅ γε συνὼν τῷ σώματι καὶ ὕλῃ

[1, 8, 57]   οὐσίᾳ ἡ μὴ οὐσία, τῇ δὲ ἀγαθοῦ φύσει ἥτις ἐστὶ κακοῦ

[1, 8, 57]   ἄμφω, ἡ μὲν κακῶν, ἡ δὲ ἀγαθῶν· καὶ πάντα τὰ ἐν

[1, 8, 57]   εἴδει παντὶ φύσις στέρησις· στέρησις δὲ ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ ἐπ´

[1, 8, 57]   εἰ μὴ φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων,

[1, 8, 57]   καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ δὲ ἄλλοι. Ἔστω δὴ πρώτως μὲν

[1, 8, 57]   ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς διανοίαις, κενοὶ δὲ ἄλλοι, καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι,

[1, 8, 57]   ἔχων. Οὐ γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν

[1, 8, 57]   ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ

[1, 8, 57]   ἐκ κακίας· καὶ τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι, εἰ

[1, 8, 57]   ἐν τῷ ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν, οὕτω κακίαν λέγομεν, ἐν

[1, 8, 57]   ὁ τόπος τῇ ὕλῃ, χωρὶς δὲ αὖ ὁ τῆς ψυχῆς οἷον

[1, 8, 57]   τὸ μήπω ἐν αὐτῇ, μόνον δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ

[1, 8, 57]   γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω δὲ γίνεται τῷ μὴ εἶναι καθαρά.

[1, 8, 57]   ἐκεῖ περὶ τούτου εἰρημένου. Κακὸν δὲ εἴ τις λέγοι τὸ παράπαν

[1, 8, 57]   εἶναι τὸ κακόν. Ἐξ ἀνάγκης δὲ εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον,

[1, 8, 57]   εὐκίνητον μὲν εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς

[1, 8, 57]   εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς ἀμυδραῖς

[1, 8, 57]   ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ νόησις

[1, 8, 57]   μὴ ὁρᾷ διὰ κάκην. Τὴν δὲ ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς

[1, 8, 57]   ἐν γῇ τῇ ὕλῃ, ὁ δὲ ἐν ἀέρι τῇ ψυχῇ ἀλλ´

[1, 8, 57]   ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν ὧν ἐν

[1, 8, 57]   λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός τινος τῇ συστάσει ἤ,

[1, 8, 57]   οἷον περὶ ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ δὲ ἔξωθεν περὶ τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ

[1, 8, 57]   πρώτως μὲν τὸ σκότος, τὸ δὲ ἐσκοτισμένον δευτέρως ὡσαύτως. Κακία δὴ

[1, 8, 57]   τοῦτο, τὸ μὲν ἔχουσα, τοῦ δὲ ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει τὴν διάθεσιν

[1, 8, 57]   τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον δεύτερον δὲ ἔστω τὸ σκότος καὶ ἡ

[1, 8, 57]   ὡς τὸ μὲν ἀρχή, τὸ δὲ ἔσχατον, ἢ τὸ μὲν ὡς

[1, 8, 57]   ἐστὶ τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ ἡ μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται γὰρ

[1, 8, 57]   ὥστε καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ ἡ ὕλη μηδὲν ἔτι ἔχουσα

[1, 8, 57]   ἐν τῷ ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος δέ, ᾗ ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ

[1, 8, 57]   κακὸν τὸ μὲν αὐτό, τὸ δὲ ἤδη κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς ἑτέρῳ.

[1, 8, 57]   ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν· ψυχὴ δὲ καθ´ ἑαυτὴν μὲν οὐ κακὴ

[1, 8, 57]   κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι δὲ καὶ πρὸς τὸ κρίνειν διὰ

[1, 8, 57]   ὕλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πῶς λέγεται μὴ ἂν

[1, 8, 57]   γὰρ ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι. Ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο,

[1, 8, 57]   ἐν τοῖς οὖσιν ὕλη, ἔστι δὲ καὶ ψυχή, καὶ οἷον τόπος

[1, 8, 57]   κακὰ μὲν γίνεσθαι, οὐχ ὅπερ δὲ κακὰ εἶναι. Τίνι οὖν ὑποστάσει

[1, 8, 57]   εἰς αὐτὸν ἥκει, ἀγαθά, τὰ δὲ κακὰ ἐκ τῆς ἀρχαίας φύσεως,

[1, 8, 57]   κωλύει κακὴν εἶναι, οὐχ οὕτω δὲ κακήν, ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ καὶ

[1, 8, 57]   ἀγαθοῦ στέρησις ἐν ψυχῇ, τὴν δὲ κακίαν ἐν αὐτῇ ποιεῖ τῷ

[1, 8, 57]   νεύσασαν εἰς τὸ χεῖρον. Τὸ δὲ κακὸν οὐ μόνον ἐστὶ κακὸν

[1, 8, 57]   Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον. ~Νῦν δὲ λεγέσθω, τίς ἡ τοῦ ἀγαθοῦ

[1, 8, 57]   ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ δὲ μεμιγμένον ἤδη ἐκ κακοῦ καὶ

[1, 8, 57]   μὴ ἐν τῷ ἀμέτρῳ; {Τί δὲ μέτρον μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ»

[1, 8, 57]   μένει ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς. Ἡ δὲ μὴ μείνασα τοῦτο, ἀλλ´ ἐξ

[1, 8, 57]   μόνον τοῦ ὄντος· οὐχ οὕτω δὲ μὴ ὂν ὡς κίνησις καὶ

[1, 8, 57]   οὖν τὸ μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν δὲ μὴ παντελῆ τῷ ἐλλείπειν τούτῳ.

[1, 8, 57]   τῇ τοῦ εἴδους ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε, πῶς; Ἢ

[1, 8, 57]   ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ νόησις καὶ ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ

[1, 8, 57]   τὸ εἴσω παρελθεῖν θέλει· πᾶς δὲ ὁ χῶρος ἱερὸς καὶ οὐδέν

[1, 8, 57]   ἀγαθὸν τὸ μὲν αὐτό, τὸ δὲ ὃ συμβέβηκεν, οὕτω καὶ κακὸν

[1, 8, 57]   οὐδὲν μέν πω τούτων, ταῦτα δὲ οἷον εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα·

[1, 8, 57]   ἅπασι· κρατεῖν γὰρ αὐτῆς ἀμείνους δέ, οἷς μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ

[1, 8, 57]   μὲν οἷον ὁρᾶν εἶναι, τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν. Εἰ δέ

[1, 8, 57]   ἐν ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης

[1, 8, 57]   κακία ἔσται· καὶ ἡ ἀρετὴ δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ

[1, 8, 57]   γὰρ τοῦτο τῇ ἀρετῇ, αὕτη δὲ οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ ἀγαθόν,

[1, 8, 57]   ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ οὐδ´ αὐτὴν κακὴν εἶναι οὖσαν.

[1, 8, 57]   ~Καὶ ταῦτα μὲν ταύτῃ. Ἄποιος δὲ οὖσα πῶς κακή; Ἢ ἄποιος

[1, 8, 57]   πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον· ὅλως δὲ οὐσίᾳ οὐκ ἔστι δεδειγμένον. Ἀλλὰ

[1, 8, 57]   τῷ μὴ ὄντι. Μὴ ὂν δὲ οὔτι τὸ παντελῶς μὴ ὄν,

[1, 8, 57]   τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι, ἡ δὲ παντελὴς τὸ κακόν· ἡ δὲ

[1, 8, 57]   καὶ ἔσχατα ψυχὴ ἔχει· ὕλη δὲ παροῦσα προσαιτεῖ καὶ οἷον καὶ

[1, 8, 57]   δὲ παντελὴς τὸ κακόν· ἡ δὲ πλείων τὸ πεσεῖν εἰς τὸ

[1, 8, 57]   μὴ ἐνοχλῇ, ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία δὲ πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ

[1, 8, 57]   τῷ μὴ εἶναι καθαρά. Ἡ δὲ πρὸς νοῦν ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι

[1, 8, 57]   ἢ χολῆς ἐν σώματι. Τοῦ δὲ πτώματος τὸ αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον

[1, 8, 57]   φρονήσει· αὑτὴν γὰρ γνωρίζει· κακίαν δὲ πῶς; Ἢ ὥσπερ κανόνι τὸ

[1, 8, 57]   δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα καὶ αἱ πρὸς καιρὸν

[1, 8, 57]   τὸ αἰσχρὸν οὐδ´ αὐτοκακόν. Ἔφαμεν δὲ τὴν ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´

[1, 8, 57]   θεοῖς μὲν οὐκ εἶναι, περιπολεῖν δὲ τὴν θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε

[1, 8, 57]   δὲ πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ τὴν πληγὴν διὰ τοῦ οὐκ

[1, 8, 57]   κόσμῳ δὲ φερόμενα, ἐν γῇ δὲ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀταξίας

[1, 8, 57]   ψυχῇ ἔσται ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ τι τὸ κακόν. ~Εἰ μὴ

[1, 8, 57]   ἐν Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ τις ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν κακίαν

[1, 8, 57]   δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν. Εἰ δέ τις θεῖτο καὶ τὰ ἔξω

[1, 8, 57]   ἡ ἀνάγκη τοῦ κακοῦ. ~Εἰ δέ τις λέγοι μὴ διὰ τὴν

[1, 8, 57]   αὐτῆς τὴν γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ δέ τις τὴν ὕλην μή φησιν

[1, 8, 57]   πρώτως καὶ ὄντως ψεῦδος· τῷ δὲ τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς εἶναι·

[1, 8, 57]   ἂν ἔχοιεν τὴν ὄρεξιν· εἶδος δὲ τὸ κακὸν πῶς ἄν τις

[1, 8, 57]   αὐτῆς καὶ ὕλης γενέσθαι· τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ τῇ

[1, 8, 57]   μὴ ἑνωθῆναι τῇ ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἕν τι ἐξ

[1, 8, 57]   τὸ μὴ ἐν ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἑνωθῆναι τῇ ὕλῃ·

[1, 8, 57]   νοητοῖς· οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ τοῦ κακοῦ λαβεῖν καὶ οὕτω

[1, 8, 57]   τοῖς παροῦσι λόγοις προσήκει. Ἔστι δὲ τοῦτο, εἰς ὃ πάντα ἀνήρτηται

[1, 8, 57]   κρατεῖν τῆς ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ τῷ ἀγαθῷ πῶς ἄν τι

[1, 8, 57]   μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ μὴ ἐν ὕλῳ ἐν

[1, 8, 57]   ποιὸν καὶ ἐν ἄλλῳ· ἡ δὲ ὕλη οὐκ ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ

[1, 8, 57]   καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν

[1, 8, 57]   πάντας δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ

[1, 8, 57]   κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ δὲ φερόμενα, ἐν γῇ δὲ τῆς

[1, 8, 57]   τοὺς ἀνθρώπους ἃ λέγει, ὁ δέ φησι μὴ δύνασθαι τοῦτο γενέσθαι·

[1, 8, 57]   ἐν τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν

[1, 8, 57]   καὶ καθ´ αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων δὲ φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν

[1, 8, 57]   μετειληφότα ἐν οἷς ἐστιν· ὅσα δὲ χωρίς ἐστι, καὶ ἃ τῷ

[1, 8, 57]   σώματι καὶ ὕλῃ σύνεστι. Τὸ δὲ χωρίσαι καὶ μὴ δῆλόν που

[1, 8, 57]   ὅλῳ ἐναντίον. Καὶ τὸ εἶναι δὲ ψευδόμενον ἔχει καὶ πρώτως καὶ

[1, 8, 57]   ἐστι τὸ χωρὶς εἶναι. Δυνάμεις δὲ ψυχῆς πολλαὶ καὶ ἀρχὴν καὶ

[1, 8, 57]   παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον δὲ ὡς πρὸς τὰ ὄντα, κακοῦ

[1, 8, 57]   τὸ μὲν ὡς εἶδος, τὸ δὲ ὡς στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν

[1, 8, 57]   σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε

[1, 8, 57]   αὐτῇ τὸ πρώτως κακόν, ὅτι μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν τὸ ἀγαθόν.

[1, 8, 57]   ἄρα ἔσται ἡ ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν· ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ

[1, 8, 57]   μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ νόησιν· ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ,

[1, 8, 57]   καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν

[1, 8, 57]   ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ

[1, 8, 57]   αὐτῆς προελθοῦσα τῷ μὴ τελείῳ μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ

[1, 8, 57]   πληρώσεις τοιῶνδε, καὶ ὅλως τὸ τοιόνδε εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν διαφορὰν

[1, 8, 57]   δὲ τὴν θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον ἀεί. Ἆρ´ οὖν

[1, 8, 57]   θνητὴν φύσιν; Τὸ μὲν γὰρ τόνδε τὸν τόπον ἔστω δεικνύειν τὸ

[1, 8, 57]   πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις τοιῶνδε, καὶ ὅλως τὸ τοιόνδε εἶναι

[1, 8, 57]   ἐστιν ἡ θνητὴ φύσις καὶ ὅδε ὁ τόπος. Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν

[1, 8, 57]   χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι μὴ τόδε τὸ κακόν, οἷον ἀδικίαν ἢ

[1, 8, 57]   Ἐξ ἐναντίων γὰρ ἐξ ἀνάγκης τόδε τὸ πᾶν· ἢ οὐδ´ ἂν

[1, 8, 57]   γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ καίει οὐδὲ ἄλλο τι τῶν ἐφ´ ἑαυτῶν

[1, 8, 57]   δευτέρως κακὸν καὶ οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ ἀρετὴ πρῶτον ἀγαθόν, ἀλλ´

[1, 8, 57]   κακὸν μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἔχει ἡ

[1, 8, 57]   τῆς φύσεως τῆς ἐκείνης ἀναπλησθέντες· οὐδὲ γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ καίει

[1, 8, 57]   οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδὲ ζωὴν οὖσα ψυχή. Ἄψυχον ἄρα

[1, 8, 57]   πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω ὕλης οὐδὲ καθ´ αὑτὴν εἶναι ἡ ψυχὴ

[1, 8, 57]   τὴν ἀσθένειαν, ταῖς οὐ καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ ἀσθένεια αὐταῖς

[1, 8, 57]   ἐναντίωσις οὐχ ᾗ ποιόν τι οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν γένος τῶν ὄντων,

[1, 8, 57]   κακὸν παρ´ αὐτῆς· οὐκ ἄρα οὐδὲ πρώτως κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός τι

[1, 8, 57]   οὐκ ἄρα οὐδὲ πρώτως κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός τι αὐτῇ τὸ πρώτως

[1, 8, 57]   οὐ χωρὶς οὖσα ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ τὸ σχῆμα τοῦ πελέκεως ἄνευ

[1, 8, 57]   γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ·

[1, 8, 57]   Μεμιγμένη γὰρ οὖν δὴ ἡ τοῦδε τοῦ κόσμου φύσις ἔκ τε

[1, 8, 57]   πρόσθεν, ἃ τὴν τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ εἴ τι μετ´

[1, 8, 57]   μὴ ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε τοὐναντίον ἤ ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ

[1, 8, 57]   αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ γὰρ ἂν ἦλθε τῷ μὴ παρόντι. Καὶ τοῦτό

[1, 8, 57]   πᾶν. Ἢ τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ ἐγένεσθε, ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι

[1, 8, 57]   οὔκ ἐστε, οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ οὕτως,

[1, 8, 57]   ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ καὶ ὅθεν ἐλήλυθε καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ

[1, 8, 57]   καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ ὅλως εἰ ἔστιν

[1, 8, 57]   ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ

[1, 8, 57]   ἀλλήλων κεχώρισται καὶ ἐξ ἀντιθέτων συνέστηκε καὶ τὰ ἐναντία ποιεῖ. ~Ἀλλὰ

[1, 8, 57]   ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε, πῶς; Ἢ τὸ παράπαν πᾶν〉

[1, 8, 57]   Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι μὲν ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ

[1, 8, 57]   οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ οὕτως, ὀρθῶς ἂν

[1, 8, 57]   νόσος, ὥσπερ τις πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη δὴ τὴν

[1, 8, 57]   αὐτὴ ἡ ψυχὴ τὴν ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ εἰ ἐκοινώνησεν αὐτῇ

[1, 8, 57]   ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε

[1, 8, 57]   ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά τε παρ´ αὐτῶν

[1, 8, 57]   ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ· ὅλον τε γάρ ἐστιν ἕκαστον καὶ πανταχῇ

[1, 8, 57]   ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν εἶναι. Ἅ τε γὰρ ποιεῖ ἡ ἐν ὕλῃ

[1, 8, 57]   μὲν τούτου καλὰ πάντα· αὐτός τε γὰρ ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα τῶν

[1, 8, 57]   ἔχει ὑπό τε πνευμάτων ὑπό τε εἱλήσεων τὴν φθοράν ἄξιον ἂν

[1, 8, 57]   τὴν περὶ ἄνθρωπον πῶς οἷόν τε ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ τῷ ἀγαθῷ;

[1, 8, 57]   εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά

[1, 8, 57]   οὐδ´ αὖ ἄνευ του οἷόν τε ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν

[1, 8, 57]   ἵνα γένηται αὐτῷ ὡς οἷόν τε ἰδεῖν, οὕτως οὖν καὶ νοῦς,

[1, 8, 57]   νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε καὶ διώκει. Ἀλλὰ τί τὸ

[1, 8, 57]   τῶν λεγομένων συνιέναι δυναμένους λογιζομένους τε καὶ τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους

[1, 8, 57]   παθήματα, δόξας ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά τε νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει

[1, 8, 57]   τοῦδε τοῦ κόσμου φύσις ἔκ τε νοῦ καὶ ἀνάγκης, καὶ ὅσα

[1, 8, 57]   πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν·

[1, 8, 57]   ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά τε παρ´ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε

[1, 8, 57]   πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν ἔχει ὑπό τε πνευμάτων ὑπό τε εἱλήσεων τὴν

[1, 8, 57]   ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε τὸ μεμετρημένον ἀμετρίαν ἔχειν καθ´

[1, 8, 57]   τε παρ´ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν

[1, 8, 57]   ἰόντος καὶ κόσμῳ φερομένου καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης

[1, 8, 57]   ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ δὲ φερόμενα,

[1, 8, 57]   καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα,

[1, 8, 57]   τὴν ὕλην ἡμᾶς γενέσθαι κακούς μήτε γὰρ τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν

[1, 8, 57]   ἄγνοιαν διὰ τὴν ὕλην εἶναι μήτε τὰς ἐπιθυμίας τὰς πονηράς· καὶ

[1, 8, 57]   εἴτ´ οὖν εἰς τὰ ὄντα εἴτε περὶ γένος τῶν ὄντων παρελήλυθεν,

[1, 8, 57]   ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν ἐν ἡμῖν γνοίημεν

[1, 8, 57]   ἐπείπερ ἐγένεσθε, ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´

[1, 8, 57]   ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ ὡς συνεργόν· ὥστε, εἰ μὴ ἡ ἀρετὴ τὸ

[1, 8, 57]   τῷ κατ´ οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον. Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ μὴ πανταχοῦ

[1, 8, 57]   ἐστερημένῳ εἴδους τὸ κακὸν ἔσται· ὥστε καθ´ ἑαυτὸ οὐκ ἔσται. Εἰ

[1, 8, 57]   τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς εἶναι· ὥστε καὶ καθὰ τὸ ψεῦδος τῷ

[1, 8, 57]   ἐν τῇ φύσει ἑκατέρᾳ ἐναντία· ὥστε καὶ τὰ ὅλα ἐναντία καὶ

[1, 8, 57]   εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον, ὥστε καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ

[1, 8, 57]   ἔχει ἡ κακὴ φύσις, ἐναντία· ὥστε καὶ τὸ ὅλον τῷ ὅλῳ

[1, 8, 57]   κρατήσαντος ἐν αὐτῷ τοῦ λόγου, ὥστε κρύψαι τὸ τῆς ὕλης αἶσχος,

[1, 8, 57]   τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ,

[1, 8, 57]   ἄρα τῷ ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν· ὥστε οὐ στέρησιν ἔχει τὴν τοῦ

[1, 8, 57]   τὸ λεγόμενον φεύγειν κακίαν δεῖν, ὥστε τὰ κακὰ αὐτῷ ἡ κακία

[1, 8, 57]   καί, εἰ βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ εἶδος μᾶλλον ἢ τὴν

[1, 8, 57]   καὶ ἐπ´ αὐτῆς οὐχ ὑπόστασις· ὥστε τὸ κακὸν εἰ ἐν στερήσει,

[1, 8, 57]   ἡ ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν· ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ ἔσται ψυχή.

[1, 8, 57]   καὶ τὸ ἄμετρον καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ οὖν

[1, 8, 57]   ἄμετρον καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα

[1, 8, 57]   ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ τῆς ἀσθενείας ἔσχε προσηγορίαν· εἰ μὴ ταύτῃ εἴη

Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ καὶ ἔστω	γε	καὶ τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου
[1, 8, 57]	ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι	γε	μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ
[1, 8, 57]	γὰρ καὶ ὕλης· ὡς ὅ	γε	συνὼν τῷ σώματι καὶ ὕλῃ
[1, 8, 57]	οὐσίᾳ ἡ μὴ οὐσία, τῇ	δὲ	ἀγαθοῦ φύσει ἥτις ἐστὶ κακοῦ
[1, 8, 57]	ἄμφω, ἡ μὲν κακῶν, ἡ	δὲ	ἀγαθῶν· καὶ πάντα τὰ ἐν
[1, 8, 57]	εἴδει παντὶ φύσις στέρησις· στέρησις	δὲ	ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ ἐπ´
[1, 8, 57]	εἰ μὴ φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι	δὲ	αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων,
[1, 8, 57]	καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ	δὲ	ἄλλοι. Ἔστω δὴ πρώτως μὲν
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς διανοίαις, κενοὶ	δὲ	ἄλλοι, καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι,
[1, 8, 57]	ἔχων. Οὐ γὰρ ἄλλα, ὁ	δὲ	ἄλλος· οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι	δὲ	ἄλλων, ὥστε μὴ κρατεῖν τὸ
[1, 8, 57]	ἐκ κακίας· καὶ τοῦ προσδιαλεγομένου	δὲ	ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι, εἰ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ ὅλῳ εἴδει, ἐκεῖ	δὲ	ἄπεστιν, οὕτω κακίαν λέγομεν, ἐν
[1, 8, 57]	ὁ τόπος τῇ ὕλῃ, χωρὶς	δὲ	αὖ ὁ τῆς ψυχῆς οἷον
[1, 8, 57]	τὸ μήπω ἐν αὐτῇ, μόνον	δὲ	βλέψαν εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ
[1, 8, 57]	γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω	δὲ	γίνεται τῷ μὴ εἶναι καθαρά.
[1, 8, 57]	ἐκεῖ περὶ τούτου εἰρημένου. Κακὸν	δὲ	εἴ τις λέγοι τὸ παράπαν
[1, 8, 57]	εἶναι τὸ κακόν. Ἐξ ἀνάγκης	δὲ	εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον,
[1, 8, 57]	εὐκίνητον μὲν εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον	δὲ	εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς
[1, 8, 57]	εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ	δὲ	εἰς συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς ἀμυδραῖς
[1, 8, 57]	ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ	δὲ	ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ νόησις
[1, 8, 57]	μὴ ὁρᾷ διὰ κάκην. Τὴν	δὲ	ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς
[1, 8, 57]	ἐν γῇ τῇ ὕλῃ, ὁ	δὲ	ἐν ἀέρι τῇ ψυχῇ ἀλλ´
[1, 8, 57]	ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν	δὲ	ἔνδειαν καὶ στέρησιν ὧν ἐν
[1, 8, 57]	λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι	δὲ	ἐνοχλοῦντός τινος τῇ συστάσει ἤ,
[1, 8, 57]	οἷον περὶ ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ	δὲ	ἔξωθεν περὶ τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ
[1, 8, 57]	πρώτως μὲν τὸ σκότος, τὸ	δὲ	ἐσκοτισμένον δευτέρως ὡσαύτως. Κακία δὴ
[1, 8, 57]	τοῦτο, τὸ μὲν ἔχουσα, τοῦ	δὲ	ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει τὴν διάθεσιν
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον δεύτερον	δὲ	ἔστω τὸ σκότος καὶ ἡ
[1, 8, 57]	ὡς τὸ μὲν ἀρχή, τὸ	δὲ	ἔσχατον, ἢ τὸ μὲν ὡς
[1, 8, 57]	ἐστὶ τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ	δὲ	ἡ μετάληψις αὐτοῦ· γίνεται γὰρ
[1, 8, 57]	ὥστε καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο	δὲ	ἡ ὕλη μηδὲν ἔτι ἔχουσα
[1, 8, 57]	ἐν τῷ ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος	δέ,	ᾗ ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ
[1, 8, 57]	κακὸν τὸ μὲν αὐτό, τὸ	δὲ	ἤδη κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς ἑτέρῳ.
[1, 8, 57]	ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν· ψυχὴ	δὲ	καθ´ ἑαυτὴν μὲν οὐ κακὴ
[1, 8, 57]	κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι	δὲ	καὶ πρὸς τὸ κρίνειν διὰ
[1, 8, 57]	ὕλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον	δὲ	καὶ πῶς λέγεται μὴ ἂν
[1, 8, 57]	γὰρ ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι. Ἔπειτα	δὲ	καὶ τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο,
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς οὖσιν ὕλη, ἔστι	δὲ	καὶ ψυχή, καὶ οἷον τόπος
[1, 8, 57]	κακὰ μὲν γίνεσθαι, οὐχ ὅπερ	δὲ	κακὰ εἶναι. Τίνι οὖν ὑποστάσει
[1, 8, 57]	εἰς αὐτὸν ἥκει, ἀγαθά, τὰ	δὲ	κακὰ ἐκ τῆς ἀρχαίας φύσεως,
[1, 8, 57]	κωλύει κακὴν εἶναι, οὐχ οὕτω	δὲ	κακήν, ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ καὶ
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ στέρησις ἐν ψυχῇ, τὴν	δὲ	κακίαν ἐν αὐτῇ ποιεῖ τῷ
[1, 8, 57]	νεύσασαν εἰς τὸ χεῖρον. Τὸ	δὲ	κακὸν οὐ μόνον ἐστὶ κακὸν
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον. ~Νῦν	δὲ	λεγέσθω, τίς ἡ τοῦ ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ	δὲ	μεμιγμένον ἤδη ἐκ κακοῦ καὶ
[1, 8, 57]	μὴ ἐν τῷ ἀμέτρῳ; {Τί	δὲ	μέτρον μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ»
[1, 8, 57]	μένει ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς. Ἡ	δὲ	μὴ μείνασα τοῦτο, ἀλλ´ ἐξ
[1, 8, 57]	μόνον τοῦ ὄντος· οὐχ οὕτω	δὲ	μὴ ὂν ὡς κίνησις καὶ
[1, 8, 57]	οὖν τὸ μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν	δὲ	μὴ παντελῆ τῷ ἐλλείπειν τούτῳ.
[1, 8, 57]	τῇ τοῦ εἴδους ἐλλείψει. Ὃ	δὲ	μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε, πῶς; Ἢ
[1, 8, 57]	ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ	δὲ	νόησις καὶ ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	τὸ εἴσω παρελθεῖν θέλει· πᾶς	δὲ	ὁ χῶρος ἱερὸς καὶ οὐδέν
[1, 8, 57]	ἀγαθὸν τὸ μὲν αὐτό, τὸ	δὲ	ὃ συμβέβηκεν, οὕτω καὶ κακὸν
[1, 8, 57]	οὐδὲν μέν πω τούτων, ταῦτα	δὲ	οἷον εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα·
[1, 8, 57]	ἅπασι· κρατεῖν γὰρ αὐτῆς ἀμείνους	δέ,	οἷς μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ
[1, 8, 57]	μὲν οἷον ὁρᾶν εἶναι, τὸ	δὲ	ὁρμᾶν ἢ πάσχειν. Εἰ δέ
[1, 8, 57]	ἐν ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας	δὲ	οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης
[1, 8, 57]	κακία ἔσται· καὶ ἡ ἀρετὴ	δὲ	οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ
[1, 8, 57]	γὰρ τοῦτο τῇ ἀρετῇ, αὕτη	δὲ	οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ	δὲ	οὐδ´ αὐτὴν κακὴν εἶναι οὖσαν.
[1, 8, 57]	~Καὶ ταῦτα μὲν ταύτῃ. Ἄποιος	δὲ	οὖσα πῶς κακή; Ἢ ἄποιος
[1, 8, 57]	πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον· ὅλως	δὲ	οὐσίᾳ οὐκ ἔστι δεδειγμένον. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	τῷ μὴ ὄντι. Μὴ ὂν	δὲ	οὔτι τὸ παντελῶς μὴ ὄν,
[1, 8, 57]	τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι, ἡ	δὲ	παντελὴς τὸ κακόν· ἡ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ ἔσχατα ψυχὴ ἔχει· ὕλη	δὲ	παροῦσα προσαιτεῖ καὶ οἷον καὶ
[1, 8, 57]	δὲ παντελὴς τὸ κακόν· ἡ	δὲ	πλείων τὸ πεσεῖν εἰς τὸ
[1, 8, 57]	μὴ ἐνοχλῇ, ἴασιν προνοουμένου. Φαντασία	δὲ	πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται δὲ
[1, 8, 57]	τῷ μὴ εἶναι καθαρά. Ἡ	δὲ	πρὸς νοῦν ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι
[1, 8, 57]	ἢ χολῆς ἐν σώματι. Τοῦ	δὲ	πτώματος τὸ αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον
[1, 8, 57]	φρονήσει· αὑτὴν γὰρ γνωρίζει· κακίαν	δὲ	πῶς; Ἢ ὥσπερ κανόνι τὸ
[1, 8, 57]	δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι	δὲ	ταῦτα καὶ αἱ πρὸς καιρὸν
[1, 8, 57]	τὸ αἰσχρὸν οὐδ´ αὐτοκακόν. Ἔφαμεν	δὲ	τὴν ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´
[1, 8, 57]	θεοῖς μὲν οὐκ εἶναι, περιπολεῖν	δὲ	τὴν θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε
[1, 8, 57]	δὲ πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν· δέχεται	δὲ	τὴν πληγὴν διὰ τοῦ οὐκ
[1, 8, 57]	κόσμῳ δὲ φερόμενα, ἐν γῇ	δὲ	τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀταξίας
[1, 8, 57]	ψυχῇ ἔσται ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς	δέ	τι τὸ κακόν. ~Εἰ μὴ
[1, 8, 57]	ἐν Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ	δέ	τις ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν κακίαν
[1, 8, 57]	δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν. Εἰ	δέ	τις θεῖτο καὶ τὰ ἔξω
[1, 8, 57]	ἡ ἀνάγκη τοῦ κακοῦ. ~Εἰ	δέ	τις λέγοι μὴ διὰ τὴν
[1, 8, 57]	αὐτῆς τὴν γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ	δέ	τις τὴν ὕλην μή φησιν
[1, 8, 57]	πρώτως καὶ ὄντως ψεῦδος· τῷ	δὲ	τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς εἶναι·
[1, 8, 57]	ἂν ἔχοιεν τὴν ὄρεξιν· εἶδος	δὲ	τὸ κακὸν πῶς ἄν τις
[1, 8, 57]	αὐτῆς καὶ ὕλης γενέσθαι· τοῦτο	δὲ	τὸ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ τῇ
[1, 8, 57]	μὴ ἑνωθῆναι τῇ ὕλῃ· τοῦτο	δὲ	τὸ μὴ ἕν τι ἐξ
[1, 8, 57]	τὸ μὴ ἐν ὕλῃ· τοῦτο	δὲ	τὸ μὴ ἑνωθῆναι τῇ ὕλῃ·
[1, 8, 57]	νοητοῖς· οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι	δὲ	τοῦ κακοῦ λαβεῖν καὶ οὕτω
[1, 8, 57]	τοῖς παροῦσι λόγοις προσήκει. Ἔστι	δὲ	τοῦτο, εἰς ὃ πάντα ἀνήρτηται
[1, 8, 57]	κρατεῖν τῆς ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ	δὲ	τῷ ἀγαθῷ πῶς ἄν τι
[1, 8, 57]	μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ κρατεῖν	δὲ	τῷ μὴ ἐν ὕλῳ ἐν
[1, 8, 57]	ποιὸν καὶ ἐν ἄλλῳ· ἡ	δὲ	ὕλη οὐκ ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος	δὲ	ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν
[1, 8, 57]	πάντας δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς	δὲ	ὕλης παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ
[1, 8, 57]	κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ	δὲ	φερόμενα, ἐν γῇ δὲ τῆς
[1, 8, 57]	τοὺς ἀνθρώπους ἃ λέγει, ὁ	δέ	φησι μὴ δύνασθαι τοῦτο γενέσθαι·
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ	δὲ	φύσιν τίνι ποτὲ δυνάμει τῶν
[1, 8, 57]	καὶ καθ´ αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων	δὲ	φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν
[1, 8, 57]	μετειληφότα ἐν οἷς ἐστιν· ὅσα	δὲ	χωρίς ἐστι, καὶ ἃ τῷ
[1, 8, 57]	σώματι καὶ ὕλῃ σύνεστι. Τὸ	δὲ	χωρίσαι καὶ μὴ δῆλόν που
[1, 8, 57]	ὅλῳ ἐναντίον. Καὶ τὸ εἶναι	δὲ	ψευδόμενον ἔχει καὶ πρώτως καὶ
[1, 8, 57]	ἐστι τὸ χωρὶς εἶναι. Δυνάμεις	δὲ	ψυχῆς πολλαὶ καὶ ἀρχὴν καὶ
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον	δὲ	ὡς πρὸς τὰ ὄντα, κακοῦ
[1, 8, 57]	τὸ μὲν ὡς εἶδος, τὸ	δὲ	ὡς στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[1, 8, 57]	σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει	τοιᾷδε	σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων, ὥστε
[1, 8, 57]	αὐτῇ τὸ πρώτως κακόν, ὅτι	μηδὲ	ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν τὸ ἀγαθόν.
[1, 8, 57]	ἄρα ἔσται ἡ ψυχή, εἴπερ	μηδὲ	ζωήν· ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ
[1, 8, 57]	μηδὲ ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν	μηδὲ	νόησιν· ἡ γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ,
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ	μηδὲ	ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν
[1, 8, 57]	ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ τοίνυν	μηδὲ	ὄρεξιν μηδ´ αὖ ἔκκλισιν μηδὲ
[1, 8, 57]	αὐτῆς προελθοῦσα τῷ μὴ τελείῳ	μηδὲ	πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ
[1, 8, 57]	πληρώσεις τοιῶνδε, καὶ ὅλως τὸ	τοιόνδε	εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν διαφορὰν
[1, 8, 57]	δὲ τὴν θνητὴν φύσιν καὶ	τόνδε	τὸν τόπον ἀεί. Ἆρ´ οὖν
[1, 8, 57]	θνητὴν φύσιν; Τὸ μὲν γὰρ	τόνδε	τὸν τόπον ἔστω δεικνύειν τὸ
[1, 8, 57]	πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις	τοιῶνδε,	καὶ ὅλως τὸ τοιόνδε εἶναι
[1, 8, 57]	ἐστιν ἡ θνητὴ φύσις καὶ	ὅδε	ὁ τόπος. Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν
[1, 8, 57]	χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι μὴ	τόδε	τὸ κακόν, οἷον ἀδικίαν ἢ
[1, 8, 57]	Ἐξ ἐναντίων γὰρ ἐξ ἀνάγκης	τόδε	τὸ πᾶν· ἢ οὐδ´ ἂν
[1, 8, 57]	γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ καίει	οὐδὲ	ἄλλο τι τῶν ἐφ´ ἑαυτῶν
[1, 8, 57]	δευτέρως κακὸν καὶ οὐκ αὐτοκακόν·	οὐδὲ	γὰρ ἀρετὴ πρῶτον ἀγαθόν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	κακὸν μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν.	Οὐδὲ	γὰρ τὸ εἶναι ἔχει ἡ
[1, 8, 57]	τῆς φύσεως τῆς ἐκείνης ἀναπλησθέντες·	οὐδὲ	γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ καίει
[1, 8, 57]	οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν· οὐ τοίνυν	οὐδὲ	ζωὴν οὖσα ψυχή. Ἄψυχον ἄρα
[1, 8, 57]	πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω ὕλης	οὐδὲ	καθ´ αὑτὴν εἶναι ἡ ψυχὴ
[1, 8, 57]	τὴν ἀσθένειαν, ταῖς οὐ καθαραῖς	οὐδὲ	κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ ἀσθένεια αὐταῖς
[1, 8, 57]	ἐναντίωσις οὐχ ᾗ ποιόν τι	οὐδὲ	ὅλως ὁτιοῦν γένος τῶν ὄντων,
[1, 8, 57]	κακὸν παρ´ αὐτῆς· οὐκ ἄρα	οὐδὲ	πρώτως κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός τι
[1, 8, 57]	οὐκ ἄρα οὐδὲ πρώτως κακὸν	οὐδὲ	συμβεβηκός τι αὐτῇ τὸ πρώτως
[1, 8, 57]	οὐ χωρὶς οὖσα ποιεῖ, ὥσπερ	οὐδὲ	τὸ σχῆμα τοῦ πελέκεως ἄνευ
[1, 8, 57]	γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ ἄλλος·	οὐδὲ	χωρὶς ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ·
[1, 8, 57]	Μεμιγμένη γὰρ οὖν δὴ ἡ	τοῦδε	τοῦ κόσμου φύσις ἔκ τε
[1, 8, 57]	πρόσθεν, ἃ τὴν τοῦ κακοῦ	ἐχαρακτήριζε	φύσιν, καὶ εἴ τι μετ´
[1, 8, 57]	μὴ ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ φῶς	ἔπαθε	τοὐναντίον ἤ ἐστιν, ἵν´ ἴδῃ
[1, 8, 57]	αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ γὰρ ἂν	ἦλθε	τῷ μὴ παρόντι. Καὶ τοῦτό
[1, 8, 57]	πᾶν. Ἢ τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ	ἐγένεσθε,	ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι
[1, 8, 57]	οὔκ ἐστε, οὔτι γε μὴν	λυθήσεσθε	δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ οὕτως,
[1, 8, 57]	ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ καὶ ὅθεν	ἐλήλυθε	καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ
[1, 8, 57]	καὶ ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ	συμβέβηκε	γνωσθείη, καὶ ὅλως εἰ ἔστιν
[1, 8, 57]	ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς	πεποίηκε	τὴν γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα καὶ
[1, 8, 57]	ἀλλήλων κεχώρισται καὶ ἐξ ἀντιθέτων	συνέστηκε	καὶ τὰ ἐναντία ποιεῖ. ~Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους	τετύχηκε,	πῶς; Ἢ τὸ παράπαν πᾶν〉
[1, 8, 57]	Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι μὲν ᾧ	πέφυκε	κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ
[1, 8, 57]	οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´	ἐμέ.	Εἰ δὴ οὕτως, ὀρθῶς ἂν
[1, 8, 57]	νόσος, ὥσπερ τις πυρετός, ἀσθενῆ	ἐποίησε	ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη δὴ τὴν
[1, 8, 57]	αὐτὴ ἡ ψυχὴ τὴν ὕλην	ἐγέννησε	παθοῦσα, καὶ εἰ ἐκοινώνησεν αὐτῇ
[1, 8, 57]	ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν φῶς	ἐσκότωσε	τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε
[1, 8, 57]	ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει	τε	ἄλληλα φορά τε παρ´ αὐτῶν
[1, 8, 57]	ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ· ὅλον	τε	γάρ ἐστιν ἕκαστον καὶ πανταχῇ
[1, 8, 57]	ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν εἶναι. Ἅ	τε	γὰρ ποιεῖ ἡ ἐν ὕλῃ
[1, 8, 57]	μὲν τούτου καλὰ πάντα· αὐτός	τε	γὰρ ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα τῶν
[1, 8, 57]	ἔχει ὑπό τε πνευμάτων ὑπό	τε	εἱλήσεων τὴν φθοράν ἄξιον ἂν
[1, 8, 57]	τὴν περὶ ἄνθρωπον πῶς οἷόν	τε	ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ τῷ ἀγαθῷ;
[1, 8, 57]	εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί	τε	ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὖ ἄνευ του οἷόν	τε	ἦν ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν
[1, 8, 57]	ἵνα γένηται αὐτῷ ὡς οἷόν	τε	ἰδεῖν, οὕτως οὖν καὶ νοῦς,
[1, 8, 57]	νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει	τε	καὶ διώκει. Ἀλλὰ τί τὸ
[1, 8, 57]	τῶν λεγομένων συνιέναι δυναμένους λογιζομένους	τε	καὶ τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους
[1, 8, 57]	παθήματα, δόξας ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά	τε	νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει
[1, 8, 57]	τοῦδε τοῦ κόσμου φύσις ἔκ	τε	νοῦ καὶ ἀνάγκης, καὶ ὅσα
[1, 8, 57]	πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει	τε	οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν·
[1, 8, 57]	ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά	τε	παρ´ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε
[1, 8, 57]	πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν ἔχει ὑπό	τε	πνευμάτων ὑπό τε εἱλήσεων τὴν
[1, 8, 57]	ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ οἷόν	τε	τὸ μεμετρημένον ἀμετρίαν ἔχειν καθ´
[1, 8, 57]	τε παρ´ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά	τε	ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν
[1, 8, 57]	ἰόντος καὶ κόσμῳ φερομένου καὶ	μήτε	ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης
[1, 8, 57]	ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης κακίας	μήτε	ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ δὲ φερόμενα,
[1, 8, 57]	καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης	μήτε	ἄλλης κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα,
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην ἡμᾶς γενέσθαι κακούς	μήτε	γὰρ τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν
[1, 8, 57]	ἄγνοιαν διὰ τὴν ὕλην εἶναι	μήτε	τὰς ἐπιθυμίας τὰς πονηράς· καὶ
[1, 8, 57]	εἴτ´ οὖν εἰς τὰ ὄντα	εἴτε	περὶ γένος τῶν ὄντων παρελήλυθεν,
[1, 8, 57]	ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι	ποτὲ	δυνάμει τῶν ἐν ἡμῖν γνοίημεν
[1, 8, 57]	ἐπείπερ ἐγένεσθε, ἀθάνατοι μὲν οὔκ	ἐστε,	οὔτι γε μὴν λυθήσεσθε δι´
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ ὡς συνεργόν·	ὥστε,	εἰ μὴ ἡ ἀρετὴ τὸ
[1, 8, 57]	τῷ κατ´ οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον.	Ὥστε	ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ μὴ πανταχοῦ
[1, 8, 57]	ἐστερημένῳ εἴδους τὸ κακὸν ἔσται·	ὥστε	καθ´ ἑαυτὸ οὐκ ἔσται. Εἰ
[1, 8, 57]	τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς εἶναι·	ὥστε	καὶ καθὰ τὸ ψεῦδος τῷ
[1, 8, 57]	ἐν τῇ φύσει ἑκατέρᾳ ἐναντία·	ὥστε	καὶ τὰ ὅλα ἐναντία καὶ
[1, 8, 57]	εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον,	ὥστε	καὶ τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ
[1, 8, 57]	ἔχει ἡ κακὴ φύσις, ἐναντία·	ὥστε	καὶ τὸ ὅλον τῷ ὅλῳ
[1, 8, 57]	κρατήσαντος ἐν αὐτῷ τοῦ λόγου,	ὥστε	κρύψαι τὸ τῆς ὕλης αἶσχος,
[1, 8, 57]	τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων,	ὥστε	μὴ κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ,
[1, 8, 57]	ἄρα τῷ ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν·	ὥστε	οὐ στέρησιν ἔχει τὴν τοῦ
[1, 8, 57]	τὸ λεγόμενον φεύγειν κακίαν δεῖν,	ὥστε	τὰ κακὰ αὐτῷ ἡ κακία
[1, 8, 57]	καί, εἰ βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων,	ὥστε	τὸ εἶδος μᾶλλον ἢ τὴν
[1, 8, 57]	καὶ ἐπ´ αὐτῆς οὐχ ὑπόστασις·	ὥστε	τὸ κακὸν εἰ ἐν στερήσει,
[1, 8, 57]	ἡ ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν·	ὥστε	ψυχὴ οὖσα οὐκ ἔσται ψυχή.
[1, 8, 57]	καὶ τὸ ἄμετρον καὶ κακὸν	οὔτε	ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ οὖν
[1, 8, 57]	ἄμετρον καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ	οὔτε	πελάζει· καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα
[1, 8, 57]	ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ τῆς ἀσθενείας	ἔσχε	προσηγορίαν· εἰ μὴ ταύτῃ εἴη

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 4/10/2007