Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	ἐφ´ ἑαυτῆς τούτων τῶν ποιοτήτων	ἃς	δέξεται καὶ ἐν αὐτῇ ὡς
[1, 8, 57]	εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ εἰς	ὀργάς,	προπετῆ δὲ εἰς συγκαταθέσεις, καὶ
[1, 8, 57]	τὰ δὲ κακὰ ἐκ τῆς	ἀρχαίας	φύσεως, τὴν ὕλην λέγων τὴν
[1, 8, 57]	τοῦ ἐναντίου αὐτῷ ὄντος οἷον	ὑγιείας	οὔσης ἐνδέχεται καὶ νόσον εἶναι
[1, 8, 57]	αὐτὸ αἴτιον ἡ ὕλη τῆς	ἀσθενείας.	Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς τῷ λόγῳ,
[1, 8, 57]	καὶ ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ τῆς	ἀσθενείας	ἔσχε προσηγορίαν· εἰ μὴ ταύτῃ
[1, 8, 57]	δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν καὶ	ἀσθενείας	ψυχῇ αἰτία καὶ κακίας αἰτία.
[1, 8, 57]	ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους ὡς ἐξ	ἀκολουθίας	τὰ ὄντα θεωμένους ὡς πρότερον
[1, 8, 57]	καὶ ἀσθενείας ψυχῇ αἰτία καὶ	κακίας	αἰτία. Πρότερον ἄρα κακὴ αὐτὴ
[1, 8, 57]	αὐτό, ἀρξαμένῳ μὲν ἀπὸ τῆς	κακίας.	Θεωροῦντι μὲν ἡ θεωρία ἥτις
[1, 8, 57]	ἡ κακία καὶ ὅσα ἐκ	κακίας·	καὶ τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς	κακίας	καταβαίνοντι τὸ κακὸν αὐτό, ἀρξαμένῳ
[1, 8, 57]	ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης	κακίας	μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ κόσμῳ φερομένου καὶ μήτε	ἀδικίας	ἐκεῖ οὔσης μήτε ἄλλης κακίας
[1, 8, 57]	φερόμενα, ἐν γῇ δὲ τῆς	ἀδικίας	καὶ τῆς ἀταξίας οὔσης; Τοῦτο
[1, 8, 57]	κακὸν φερομένην, εὐκίνητον μὲν εἰς	ἐπιθυμίας,	εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην εἶναι μήτε τὰς	ἐπιθυμίας	τὰς πονηράς· καὶ γάρ, εἰ
[1, 8, 57]	δὲ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς	ἀταξίας	οὔσης; Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ
[1, 8, 57]	ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ δεῖ αὐτῷ	ἀμετρίας	αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι ἢ ἐν
[1, 8, 57]	τι ἐναντίον; ἢ τῷ ἐπέκεινα	οὐσίας;	Τὸ μὲν οὖν μὴ εἶναι
[1, 8, 57]	ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι καθόσον ἐνέλιπεν	ἀοριστίας	πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ καὶ ἔχει
[1, 8, 57]	ταῦτα ὀρθῶς λέγεται, οὐ θετέον	ἡμᾶς	ἀρχὴν κακῶν εἶναι κακοὺς παρ´
[1, 8, 57]	λέγοι μὴ διὰ τὴν ὕλην	ἡμᾶς	γενέσθαι κακούς μήτε γὰρ τὴν
[1, 8, 57]	ἄλλη ψυχῆς κακία, ἀκούσια παθήματα,	δόξας	ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά τε νομίζειν
[1, 8, 57]	εἰς τὸ εἴσω παρελθεῖν θέλει·	πᾶς	δὲ ὁ χῶρος ἱερὸς καὶ
[1, 8, 57]	μηδενὸς δεόμενον, μέτρον πάντων καὶ	πέρας,	δοὺς ἐξ αὐτοῦ νοῦν καὶ
[1, 8, 57]	πρὸς μέτρον καὶ ἄπειρον πρὸς	πέρας	καὶ ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ
[1, 8, 57]	εἶναι μήτε τὰς ἐπιθυμίας τὰς	πονηράς·	καὶ γάρ, εἰ διὰ σώματος
[1, 8, 57]	νοῦς ἄλλος οὗτος, οὐ νοῦς,	τολμήσας	ἰδεῖν τὰ μὴ αὐτοῦ. Ὥσπερ
[1, 8, 57]	κτησάμενος καὶ τοῦ σώματος αὑτὸν	χωρίσας·	οὕτω γὰρ καὶ ὕλης· ὡς
[1, 8, 57]	διὰ τὴν ὕλην εἶναι μήτε	τὰς	ἐπιθυμίας τὰς πονηράς· καὶ γάρ,
[1, 8, 57]	ὕλην εἶναι μήτε τὰς ἐπιθυμίας	τὰς	πονηράς· καὶ γάρ, εἰ διὰ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ τὸ εἶδος ποιεῖν, οἷον	θερμότητας,	ψυχρότητας, πικρόν, ἁλμυρὸν καὶ ὅσα
[1, 8, 57]	τὸ εἶδος ποιεῖν, οἷον θερμότητας,	ψυχρότητας,	πικρόν, ἁλμυρὸν καὶ ὅσα χυμῶν
[1, 8, 57]	τῶν ἐν ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι,	πάντας	δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ
[1, 8, 57]	κακῶν εἶναι κακοὺς παρ´ αὐτῶν	ὄντας,	ἀλλὰ πρὸ ἡμῶν ταῦτα· ἃ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ κενοὺς ἔτι πρὶν μαθεῖν	ὄντας,	καίτοι νοῦς ὄντας. Οὐ δὴ
[1, 8, 57]	πρὶν μαθεῖν ὄντας, καίτοι νοῦς	ὄντας.	Οὐ δὴ ἐκεῖνος ὁ νοῦς
[1, 8, 57]	ἂν ἀνθρώπους κατάσχῃ, κατέχειν οὐχ	ἑκόντας,	ἀλλ´ εἶναι μὲν ἀποφυγὴν κακῶν
[1, 8, 57]	ὄντα θεωμένους ὡς πρότερον οὐκ	ἔχοντας,	ἀλλὰ κενοὺς ἔτι πρὶν μαθεῖν
[1, 8, 57]	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῆς.	Ἀγαθοειδὲς	ἄρα ἔχουσά τι ἀγαθὸν νοῦ
[1, 8, 57]	ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ	ἐνδεὲς	πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ
[1, 8, 57]	κἀκείνου δεόμενα· τὸ δ´ ἐστὶν	ἀνενδεές,	ἱκανὸν ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον, μέτρον
[1, 8, 57]	αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ ἑστώς,	παμπαθές,	ἀκόρητον, πενία παντελής· καὶ οὐ
[1, 8, 57]	τὸ ἔργον ἀδυναμία καὶ τὸ	εὐπαθές,	οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ
[1, 8, 57]	ὡς ἐπὶ παντὸς ἐναντίου τοῦτο	ἀληθές,	ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ εἴρηται.
[1, 8, 57]	ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ εἶναι, ὡς	ἀληθὲς	εἶναι λέγειν αὐτὸ μὴ εἶναι.
[1, 8, 57]	εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς	αὔταρκες,	ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ ἑστώς, παμπαθές,
[1, 8, 57]	λαμβάνουσι καὶ ὡς προσήκει λαβεῖν	καταφανὲς	ἔσται τὸ ζητούμενον ἡ ψυχῆς
[1, 8, 57]	καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς τὸ	ἀσθενές·	ἀλλ´ ὥσπερ ἐκεῖ ἡ πρὸς
[1, 8, 57]	φῶς ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ	ἀσθενὲς	πεποίηκε τὴν γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα
[1, 8, 57]	δεσμοῖς τισι καλοῖς, οἷα δεσμῶταί	τινες	χρυσῷ, κρύπτεται τούτοις, ἵν´ ἀμοῦσα
[1, 8, 57]	μὴ λυθῇ, καὶ λῦπαι καὶ	ἀλγηδόνες	λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός τινος
[1, 8, 57]	οὐ γὰρ δὴ πυκνότητες ἢ	ἀραιότητες	οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες ἢ παχύτητες
[1, 8, 57]	τῆς ψυχῆς· οὐ γὰρ δὴ	πυκνότητες	ἢ ἀραιότητες οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες
[1, 8, 57]	πυκνότητες ἢ ἀραιότητες οὐδ´ αὖ	ἰσχνότητες	ἢ παχύτητες ἢ νόσος, ὥσπερ
[1, 8, 57]	ἀραιότητες οὐδ´ αὖ ἰσχνότητες ἢ	παχύτητες	ἢ νόσος, ὥσπερ τις πυρετός,
[1, 8, 57]	καὶ πᾶν κύνιον, καὶ χυμοὶ	πάντες	ἅπερ τοῦ δεξαμένου ἐκείνου. Εἰ
[1, 8, 57]	καὶ τῆς φύσεως τῆς ἐκείνης	ἀναπλησθέντες·	οὐδὲ γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ
[1, 8, 57]	κενοὶ δὲ ἄλλοι, καὶ ταδὶ	πληρωθέντες	ἄλλοι, ταδὶ δὲ ἄλλοι. Ἔστω
[1, 8, 57]	αὑτῶν ὑπῆρχεν, ἀλλὰ λόγοι ἔνυλοι	φθαρέντες	ἐν ὕλῃ καὶ τῆς φύσεως
[1, 8, 57]	ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν	λαβόντες	ἐν τῷ πᾶν εἶδος ἀφελεῖν,
[1, 8, 57]	ὕλης οἷον αἰσχρόν τι πρόσωπον	ἰδόντες,	οὐ κρατήσαντος ἐν αὐτῷ τοῦ
[1, 8, 57]	τῷ παρόντι μέρει τὸ ἀπὸν	λαμβάνοντες,	ὅ ἐστι μὲν ἐν τῷ
[1, 8, 57]	τὴν μὲν παντελῆ κακίαν οὐ	βλέποντες·	καὶ γὰρ ἄπειρον· ἀφαιρέσει οὖν
[1, 8, 57]	μὴ ἐναρμόζον τῇ ἀρετῇ {κακίαν}	Βλέποντες	οὖν αὐτὸ ἢ μὴ βλέποντες,
[1, 8, 57]	Βλέποντες οὖν αὐτὸ ἢ μὴ	βλέποντες,	τὴν κακίαν λέγω; Ἢ τὴν
[1, 8, 57]	λέγομεν, ἐν ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον	καταλιπόντες.	Καὶ δὴ ἐπὶ τῆς ὕλης
[1, 8, 57]	Ἢ τὸ παράπαν πᾶν〉 εἶδος	ἀφαιροῦντες	{πᾶν εἶδος} ᾧ μὴ ταῦτα
[1, 8, 57]	~Οἱ	ζητοῦντες,	πόθεν τὰ κακὰ εἴτ´ οὖν
[1, 8, 57]	τῷ ἐλλείπειν τούτῳ. Μέρος οὖν	ὁρῶντες	τῷ παρόντι μέρει τὸ ἀπὸν
[1, 8, 57]	οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς γένεσιν ὁρᾶν,	ἧς	ἀρχὴ ἡ ὕλης φύσις οὕτως
[1, 8, 57]	ἡ ὕλη ἐν αὐτοῖς, ἐφ´	ἧς	τὸ θερμὸν καὶ ξηρὸν καὶ
[1, 8, 57]	γάρ, φησιν, οὐ τὸ ἐκ	γῆς	ἀπελθεῖν, ἀλλὰ καὶ ὄντα ἐπὶ
[1, 8, 57]	ἀπελθεῖν, ἀλλὰ καὶ ὄντα ἐπὶ	γῆς	δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι μετὰ
[1, 8, 57]	δεῖ οὐκέτι περὶ τῶν ἐπὶ	γῆς	λέγεται. Φυγὴ γάρ, φησιν, οὐ
[1, 8, 57]	ὅ τι ἂν αὐτοῦ μέρος	ἴδῃς,	καὶ αὐτὸ πάντα ταῦτα· τὰ
[1, 8, 57]	τοῦτο εἶναι τὸ κακόν. Ἐξ	ἀνάγκης	δὲ εἶναι τὸ μετὰ τὸ
[1, 8, 57]	ποιεῖ. ~Ἀλλὰ πῶς οὖν ἐξ	ἀνάγκης,	εἰ τὸ ἀγαθόν, καὶ τὸ
[1, 8, 57]	νόσον εἶναι οὐ μὴν ἐξ	ἀνάγκης.	Ἢ οὐκ ἀνάγκη λέγειν αὐτόν,
[1, 8, 57]	τὰ κακά, ἀλλ´ εἶναι ἐξ	ἀνάγκης·	καὶ ἐν θεοῖς μὲν οὐκ
[1, 8, 57]	φύσις ἔκ τε νοῦ καὶ	ἀνάγκης,	καὶ ὅσα παρὰ θεοῦ εἰς
[1, 8, 57]	καὶ φύσιν· ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ	ἀνάγκης,	περιληφθὲν δεσμοῖς τισι καλοῖς, οἷα
[1, 8, 57]	εἶναι; Ἐξ ἐναντίων γὰρ ἐξ	ἀνάγκης	τόδε τὸ πᾶν· ἢ οὐδ´
[1, 8, 57]	οὐδαμῇ ἑστώς, παμπαθές, ἀκόρητον, πενία	παντελής·	καὶ οὐ συμβεβηκότα ταῦτα αὐτῷ,
[1, 8, 57]	μὴ ἀγαθὸν εἶναι, ἡ δὲ	παντελὴς	τὸ κακόν· ἡ δὲ πλείων
[1, 8, 57]	μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε	ἄλλης	κακίας μήτε ἀδικοῦντα ἄλληλα, κόσμῳ
[1, 8, 57]	ἀλλοτρίου παρουσία, ὥσπερ φλέγματος ἢ	χολῆς	ἐν σώματι. Τοῦ δὲ πτώματος
[1, 8, 57]	λόγου, ὥστε κρύψαι τὸ τῆς	ὕλης	αἶσχος, αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ τοῦ
[1, 8, 57]	ἕν τι ἐξ αὐτῆς καὶ	ὕλης	γενέσθαι· τοῦτο δὲ τὸ μὴ
[1, 8, 57]	ὕλῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς	ὕλης.	Ἢ οὐκ ἐν τῇ ὁπωσοῦν
[1, 8, 57]	δὴ μὴ ἐν ταῖς χωρὶς	ὕλης	καθαραὶ γὰρ πᾶσαι καὶ τὸ
[1, 8, 57]	~Σωμάτων δὲ φύσις, καθόσον μετέχει	ὕλης,	κακὸν ἂν οὐ πρῶτον εἴη·
[1, 8, 57]	δεικτέον αὐτῷ ἐκ τῶν περὶ	ὕλης	λόγων τὴν ἀνάγκην τῆς ὑποστάσεως
[1, 8, 57]	καταλιπόντες. Καὶ δὴ ἐπὶ τῆς	ὕλης	οἷον αἰσχρόν τι πρόσωπον ἰδόντες,
[1, 8, 57]	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω	ὕλης	οὐδὲ καθ´ αὑτὴν εἶναι ἡ
[1, 8, 57]	ἢ οὐδ´ ἂν εἴη μὴ	ὕλης	οὔσης. Μεμιγμένη γὰρ οὖν δὴ
[1, 8, 57]	οὐ πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης	ὕλης	παρεῖναι τῷ τὸν τόπον ὃν
[1, 8, 57]	δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ	ὕλης	παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ἀλλὰ ἀγαθόν, ὃ κρατεῖν τῆς	ὕλης	ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ τῷ ἀγαθῷ
[1, 8, 57]	γένεσιν ὁρᾶν, ἧς ἀρχὴ ἡ	ὕλης	φύσις οὕτως οὖσα κακὴ ὡς
[1, 8, 57]	αὑτὸν χωρίσας· οὕτω γὰρ καὶ	ὕλης·	ὡς ὅ γε συνὼν τῷ
[1, 8, 57]	τῆς γνώσεως ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος	γιγνομένης,	ἄπορον ἂν εἴη. Νοῦς μὲν
[1, 8, 57]	ταῦτα πάρεστιν οὐχ ἕτερα ὄντα	ἐκείνης,	ἀλλ´ ἐκείνη; Καὶ γὰρ εἰ
[1, 8, 57]	ὕλῃ καὶ τῆς φύσεως τῆς	ἐκείνης	ἀναπλησθέντες· οὐδὲ γὰρ τὸ πῦρ
[1, 8, 57]	τελείῳ μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα	ἐκείνης	τῷ ἐλλείμματι καθόσον ἐνέλιπεν ἀοριστίας
[1, 8, 57]	ἐναντίου αὐτῷ ὄντος οἷον ὑγιείας	οὔσης	ἐνδέχεται καὶ νόσον εἶναι οὐ
[1, 8, 57]	οὐδ´ ἂν εἴη μὴ ὕλης	οὔσης.	Μεμιγμένη γὰρ οὖν δὴ ἡ
[1, 8, 57]	φερομένου καὶ μήτε ἀδικίας ἐκεῖ	οὔσης	μήτε ἄλλης κακίας μήτε ἀδικοῦντα
[1, 8, 57]	τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀταξίας	οὔσης;	Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ θνητὴ
[1, 8, 57]	οὐ δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης	παρούσης	τοῖς αἰσθητοῖς τὸ κακὸν μὴ
[1, 8, 57]	δυνάμεις οὐ πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν	κωλυούσης	ὕλης παρεῖναι τῷ τὸν τόπον
[1, 8, 57]	δὲ φερόμενα, ἐν γῇ δὲ	τῆς	ἀδικίας καὶ τῆς ἀταξίας οὔσης;
[1, 8, 57]	γίνεται γὰρ παντάπασιν ἐν τῷ	τῆς	ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα δὺς εἰς
[1, 8, 57]	καὶ καλόν. Ὡς οὖν ἀπὸ	τῆς	ἀρετῆς ἀναβαίνοντι τὸ καλὸν καὶ
[1, 8, 57]	ἀγαθά, τὰ δὲ κακὰ ἐκ	τῆς	ἀρχαίας φύσεως, τὴν ὕλην λέγων
[1, 8, 57]	τὸ αὐτὸ αἴτιον ἡ ὕλη	τῆς	ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς τῷ
[1, 8, 57]	οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ	τῆς	ἀσθενείας ἔσχε προσηγορίαν· εἰ μὴ
[1, 8, 57]	γῇ δὲ τῆς ἀδικίας καὶ	τῆς	ἀταξίας οὔσης; Τοῦτο γάρ ἐστιν
[1, 8, 57]	τῶν ἐν ἡμῖν γνοίημεν ἄν,	τῆς	γνώσεως ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης,
[1, 8, 57]	ἐν ὕλῃ καὶ τῆς φύσεως	τῆς	ἐκείνης ἀναπλησθέντες· οὐδὲ γὰρ τὸ
[1, 8, 57]	ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν προσήκουσαν	τῆς	ζητήσεως ποιοῖντο, εἰ τί ποτ´
[1, 8, 57]	κακὸν αὐτό, ἀρξαμένῳ μὲν ἀπὸ	τῆς	κακίας. Θεωροῦντι μὲν ἡ θεωρία
[1, 8, 57]	τὸ ἀγαθόν, οὕτω καὶ ἀπὸ	τῆς	κακίας καταβαίνοντι τὸ κακὸν αὐτό,
[1, 8, 57]	τοῦ λόγου, ὥστε κρύψαι τὸ	τῆς	ὕλης αἶσχος, αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸ	τῆς	ὕλης. Ἢ οὐκ ἐν τῇ
[1, 8, 57]	ἐστερημένον καταλιπόντες. Καὶ δὴ ἐπὶ	τῆς	ὕλης οἷον αἰσχρόν τι πρόσωπον
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, ἀλλὰ ἀγαθόν, ὃ κρατεῖν	τῆς	ὕλης ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ τῷ
[1, 8, 57]	περὶ ὕλης λόγων τὴν ἀνάγκην	τῆς	ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ πλειόνων ἐκεῖ
[1, 8, 57]	ἔνυλοι φθαρέντες ἐν ὕλῃ καὶ	τῆς	φύσεως τῆς ἐκείνης ἀναπλησθέντες· οὐδὲ
[1, 8, 57]	Ἢ τίνι ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ	τῆς	φύσεως τῆς χείρονος; Ἐπεὶ οὐδ´
[1, 8, 57]	ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως	τῆς	χείρονος; Ἐπεὶ οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´
[1, 8, 57]	ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ ἀλόγου	τῆς	ψυχῆς εἴδους τὸ κακὸν δεχομένου,
[1, 8, 57]	περὶ ἥν, ἢ τοῖς μέρεσι	τῆς	ψυχῆς, ἢ τῷ τὸ μὲν
[1, 8, 57]	ὕλῃ, χωρὶς δὲ αὖ ὁ	τῆς	ψυχῆς οἷον ὁ μὲν ἐν
[1, 8, 57]	αἴτιον ἐν τῷ λεγομένῳ ἀσθενεῖ	τῆς	ψυχῆς· οὐ γὰρ δὴ πυκνότητες
[1, 8, 57]	τῶν σωμάτων, οὕτω καὶ ἐπὶ	τῆς	ψυχῆς τὸ ἀσθενές· ἀλλ´ ὥσπερ
[1, 8, 57]	παρόντι. Καὶ τοῦτό ἐστι πτῶμα	τῆς	ψυχῆς τὸ οὕτως ἐλθεῖν εἰς
[1, 8, 57]	καλόν. Ὡς οὖν ἀπὸ τῆς	ἀρετῆς	ἀναβαίνοντι τὸ καλὸν καὶ τὸ
[1, 8, 57]	λέγεται. Εἰ τοίνυν καὶ ἡ	ποιότης	αὐτὴ ἄποιος, πῶς ἡ ὕλη
[1, 8, 57]	γὰρ ποιεῖ ἡ ἐν ὕλῃ	ποιότης,	οὐ χωρὶς οὖσα ποιεῖ, ὥσπερ
[1, 8, 57]	ἔχει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ παρ´	αὐτῆς.	Ἀγαθοειδὲς ἄρα ἔχουσά τι ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	ἀλλοτρίῳ κόσμῳ κοσμουμένην, μηδὲν παρ´	αὐτῆς	ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον δὲ ὡς
[1, 8, 57]	μεμετρημένῳ, ἕως ἂν αὐτὸ ποιήσῃ	αὐτῆς,	ἀλλὰ μὴ αὐτοῦ ἔτι εἶναι,
[1, 8, 57]	μηδ´ ἀνθρώποις ἅπασι· κρατεῖν γὰρ	αὐτῆς	ἀμείνους δέ, οἷς μὴ πάρεστι
[1, 8, 57]	τῷ εἴδει τοῦ θερμοῦ τὸ	αὐτῆς	ἀνείδεον προσάγουσα καὶ τὴν ἀμορφίαν
[1, 8, 57]	ὅτι πρὸ αὐτῆς καὶ ἐπέκεινα	αὐτῆς	αὐτοκαλὸν καὶ αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει
[1, 8, 57]	λόγων τὴν ἀνάγκην τῆς ὑποστάσεως	αὐτῆς	διὰ πλειόνων ἐκεῖ περὶ τούτου
[1, 8, 57]	κατ´ οὐσίαν τῷ κατ´ οὐσίαν	αὐτῆς	ἐναντίον. Ὥστε ἡμῖν ἀναπέφανται τὸ
[1, 8, 57]	ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς τὴν	αὐτῆς	ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ
[1, 8, 57]	ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι καὶ πλησθῆναι	αὐτῆς	καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως
[1, 8, 57]	αὐτοκαλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν, ὅτι πρὸ	αὐτῆς	καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς αὐτοκαλὸν καὶ
[1, 8, 57]	τὸ μὴ ἕν τι ἐξ	αὐτῆς	καὶ ὕλης γενέσθαι· τοῦτο δὲ
[1, 8, 57]	ἴχνος καὶ οὐ κακὸν παρ´	αὐτῆς·	οὐκ ἄρα οὐδὲ πρώτως κακὸν
[1, 8, 57]	ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ ἐπ´	αὐτῆς	οὐχ ὑπόστασις· ὥστε τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	πρώτως κακόν, ὅτι μηδὲ ἄπεστιν	αὐτῆς	πᾶν τὸ ἀγαθόν. ~Τί οὖν,
[1, 8, 57]	φθείρει αὐτὸ καὶ διόλλυσι τὴν	αὐτῆς	παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν οὖσαν, οὐ
[1, 8, 57]	μὴ μείνασα τοῦτο, ἀλλ´ ἐξ	αὐτῆς	προελθοῦσα τῷ μὴ τελείῳ μηδὲ
[1, 8, 57]	ἑαυτῇ πᾶν ὅ τι ἂν	αὐτῆς	προσάψηται ὁπωσοῦν. Ἡ μὲν οὖν
[1, 8, 57]	εἰς αὐτὴν μὴ τῇ παρουσίᾳ	αὐτῆς	τὴν γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ δέ
[1, 8, 57]	βλέψαν εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ	ἑαυτῆς.	Ἄμοιρος γὰρ παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	αὐτῇ ποιεῖ τῷ λόγῳ τῷ	ἑαυτῆς,	ἡ ψυχὴ οὐδὲν ἔχει ἀγαθόν·
[1, 8, 57]	ἔσται ψυχή. Ἔχει ἄρα τῷ	ἑαυτῆς	λόγῳ ζωήν· ὥστε οὐ στέρησιν
[1, 8, 57]	τῷ μηδὲν ἔχειν αὐτὴ ἐφ´	ἑαυτῆς	τούτων τῶν ποιοτήτων ἃς δέξεται
[1, 8, 57]	ἐν μὲν ψυχῇ πονηρίαν καὶ	ταύτης	αὖ εἴδη ἢ ὕλῃ περὶ
[1, 8, 57]	καταφανὲς ἔσται τὸ ζητούμενον ἡ	ψυχῆς	ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν
[1, 8, 57]	δουλωσάμενοι μὲν ᾧ πέφυκε κακία	ψυχῆς	ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ ἀλόγου τῆς
[1, 8, 57]	ἐγγίγνεσθαι, ὡς τοῦ ἀλόγου τῆς	ψυχῆς	εἴδους τὸ κακὸν δεχομένου, ἀμετρίαν
[1, 8, 57]	οὐδέν ἐστιν ὃ ἄμοιρόν ἐστι	ψυχῆς.	Ἐλλάμπεται οὖν ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν καὶ
[1, 8, 57]	Ἀνάγκη δὴ τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν	ψυχῆς	ἢ ἐν ταῖς χωρισταῖς παντελῶς
[1, 8, 57]	ἥν, ἢ τοῖς μέρεσι τῆς	ψυχῆς,	ἢ τῷ τὸ μὲν οἷον
[1, 8, 57]	τις θεῖτο καὶ τὰ ἔξω	ψυχῆς	κακὰ εἶναι, πῶς ἐπ´ ἐκείνην
[1, 8, 57]	καὶ δειλία καὶ ἡ ἄλλη	ψυχῆς	κακία, ἀκούσια παθήματα, δόξας ψευδεῖς
[1, 8, 57]	χωρὶς δὲ αὖ ὁ τῆς	ψυχῆς	οἷον ὁ μὲν ἐν γῇ
[1, 8, 57]	ἐν τῷ λεγομένῳ ἀσθενεῖ τῆς	ψυχῆς·	οὐ γὰρ δὴ πυκνότητες ἢ
[1, 8, 57]	τὸ χωρὶς εἶναι. Δυνάμεις δὲ	ψυχῆς	πολλαὶ καὶ ἀρχὴν καὶ μέσα
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε	ψυχῆς	πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει
[1, 8, 57]	ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ τις ἀσθένειαν	ψυχῆς	τὴν κακίαν λέγοι εὐπαθῆ γοῦν
[1, 8, 57]	σωμάτων, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς	ψυχῆς	τὸ ἀσθενές· ἀλλ´ ὥσπερ ἐκεῖ
[1, 8, 57]	Καὶ τοῦτό ἐστι πτῶμα τῆς	ψυχῆς	τὸ οὕτως ἐλθεῖν εἰς ὕλην
[1, 8, 57]	τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε	ζωῆς	φθείρει τε ἄλληλα φορά τε
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ ἄλλοι καὶ ταῖς	ἐπιθυμίαις	καὶ ταῖς διανοίαις, κενοὶ δὲ
[1, 8, 57]	καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς	διανοίαις,	κενοὶ δὲ ἄλλοι, καὶ ταδὶ
[1, 8, 57]	εἰς συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς ἀμυδραῖς	φαντασίαις	εἴκουσαν ῥᾳδίως, οἷα τὰ ἀσθενέστατα
[1, 8, 57]	ταῦτα δὲ οἷον εἴδη ἐκείνου	προσθήκαις	εἰδοποιούμενα· οἷον ἐν μὲν ψυχῇ
[1, 8, 57]	ἀσθένειαν, ταῖς οὐ καθαραῖς οὐδὲ	κεκαθαρμέναις,	καὶ ἡ ἀσθένεια αὐταῖς εἴη
[1, 8, 57]	εἶναι τὴν ἀσθένειαν, ταῖς οὐ	καθαραῖς	οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ ἀσθένεια
[1, 8, 57]	δὲ εἰς συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς	ἀμυδραῖς	φαντασίαις εἴκουσαν ῥᾳδίως, οἷα τὰ
[1, 8, 57]	ἐν ταῖς ἐνύλοις ἢ ἐν	ἀμφοτέραις	εἶναι. Εἰ δὴ μὴ ἐν
[1, 8, 57]	αὐταῖς ἀνεμπόδιστον λοιπὸν ἐν ταῖς	πεσούσαις	εἶναι τὴν ἀσθένειαν, ταῖς οὐ
[1, 8, 57]	προπετῆ δὲ εἰς συγκαταθέσεις, καὶ	ταῖς	ἀμυδραῖς φαντασίαις εἴκουσαν ῥᾳδίως, οἷα
[1, 8, 57]	ἄλλοι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ	ταῖς	διανοίαις, κενοὶ δὲ ἄλλοι, καὶ
[1, 8, 57]	ταῖς χωρισταῖς παντελῶς ἢ ἐν	ταῖς	ἐνύλοις ἢ ἐν ἀμφοτέραις εἶναι.
[1, 8, 57]	Πλήρεις μὲν γὰρ ἄλλοι καὶ	ταῖς	ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς διανοίαις, κενοὶ
[1, 8, 57]	ταῖς πεσούσαις εἶναι τὴν ἀσθένειαν,	ταῖς	οὐ καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ
[1, 8, 57]	ἔργον αὐταῖς ἀνεμπόδιστον λοιπὸν ἐν	ταῖς	πεσούσαις εἶναι τὴν ἀσθένειαν, ταῖς
[1, 8, 57]	εἶναι. Εἰ δὴ μὴ ἐν	ταῖς	χωρὶς ὕλης καθαραὶ γὰρ πᾶσαι
[1, 8, 57]	τοιαύτην ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ ἐν	ταῖς	χωρισταῖς παντελῶς ἢ ἐν ταῖς
[1, 8, 57]	ἀσθένειαν ψυχῆς ἢ ἐν ταῖς	χωρισταῖς	παντελῶς ἢ ἐν ταῖς ἐνύλοις
[1, 8, 57]	καὶ τέλειοι καὶ τὸ ἔργον	αὐταῖς	ἀνεμπόδιστον λοιπὸν ἐν ταῖς πεσούσαις
[1, 8, 57]	οὐδὲ κεκαθαρμέναις, καὶ ἡ ἀσθένεια	αὐταῖς	εἴη ἂν οὐκ ἀφαίρεσις τινός,
[1, 8, 57]	ὑποκειμένην σχήμασι καὶ εἴδεσι καὶ	μορφαῖς	καὶ μέτροις καὶ πέρασι καὶ
[1, 8, 57]	καὶ βλέπωσιν, εἰδώλοις τοῦ καλοῦ	εἰς	ἀνάμνησιν συνῶσιν.
[1, 8, 57]	εἶναι τὴν κακὴν ἀπὸ παντὸς	εἰς	ἅπαν κακὸν φερομένην, εὐκίνητον μὲν
[1, 8, 57]	τὴν κακίαν ταύτην καὶ πῶς	εἰς	ἀρχὴν ἐκείνην καὶ αἰτίαν ἀνάξεις;
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῇ, μόνον δὲ βλέψαν	εἰς	αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς. Ἄμοιρος
[1, 8, 57]	τῆς ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα δὺς	εἰς	αὐτὴν εἰς βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται
[1, 8, 57]	παρασχοῦσα καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ	εἰς	αὐτὴν ἐλθεῖν· οὐ γὰρ ἂν
[1, 8, 57]	ποιεῖν. Γενομένη γὰρ κυρία τοῦ	εἰς	αὐτὴν ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ καὶ
[1, 8, 57]	παροῦσα· οὐ γὰρ ἂν ἐγένετο	εἰς	αὐτὴν μὴ τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς
[1, 8, 57]	ἀνάγκης, καὶ ὅσα παρὰ θεοῦ	εἰς	αὐτὸν ἥκει, ἀγαθά, τὰ δὲ
[1, 8, 57]	τόπῳ, ἔνθα δὺς εἰς αὐτὴν	εἰς	βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται πεσών· ἐπεὶ
[1, 8, 57]	πᾶσαι αἱ δυνάμεις οὐ πάρεισιν	εἰς	ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης παρεῖναι τῷ
[1, 8, 57]	ὄν. Ἤδη γὰρ ἄν τις	εἰς	ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν
[1, 8, 57]	ἅπαν κακὸν φερομένην, εὐκίνητον μὲν	εἰς	ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ εἰς ὀργάς,
[1, 8, 57]	ἄμοιρος εἴδους τοῦ κοσμοῦντος καὶ	εἰς	μέτρον ἄγοντος· σώματι γὰρ ἐγκέκραται
[1, 8, 57]	καὶ ἔχει ἤδη ὕλην βλέπουσα	εἰς	ὃ μὴ βλέπει, ὡς λεγόμεθα
[1, 8, 57]	λόγοις προσήκει. Ἔστι δὲ τοῦτο,	εἰς	ὃ πάντα ἀνήρτηται καὶ οὗ
[1, 8, 57]	μὲν εἰς ἐπιθυμίας, εὐερέθιστον δὲ	εἰς	ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς συγκαταθέσεις,
[1, 8, 57]	εἰ παντελῶς εἴη ἡ ψυχὴ	εἰς	παντελῆ κακίαν, οὐκέτι κακίαν ἔχει,
[1, 8, 57]	δὲ εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ	εἰς	συγκαταθέσεις, καὶ ταῖς ἀμυδραῖς φαντασίαις
[1, 8, 57]	καὶ οἷον ἔξω αὑτοῦ προελθὼν	εἰς	τὰ μὴ αὑτοῦ ἐλθών, μὴ
[1, 8, 57]	πόθεν τὰ κακὰ εἴτ´ οὖν	εἰς	τὰ ὄντα εἴτε περὶ γένος
[1, 8, 57]	καὶ οἷον καὶ ἐνοχλεῖ καὶ	εἰς	τὸ εἴσω παρελθεῖν θέλει· πᾶς
[1, 8, 57]	ἡ δὲ πλείων τὸ πεσεῖν	εἰς	τὸ κακὸν δύνασθαι καὶ ἤδη
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην, οὐ νεύσασαν	εἰς	τὸ χεῖρον. Τὸ δὲ κακὸν
[1, 8, 57]	τῆς ψυχῆς τὸ οὕτως ἐλθεῖν	εἰς	ὕλην καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι
[1, 8, 57]	καὶ ψυχή, καὶ οἷον τόπος	εἷς	τις. Οὐ γὰρ χωρὶς μὲν
[1, 8, 57]	ψυχῆς κακία, ἀκούσια παθήματα, δόξας	ψευδεῖς	ἐμποιοῦντα κακά τε νομίζειν καὶ
[1, 8, 57]	τοῦ οὐκ ἀμεροῦς· καὶ δόξαι	ψευδεῖς	ἔξω γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ·
[1, 8, 57]	τοῦτό ἐστι τὸ χωρὶς εἶναι.	Δυνάμεις	δὲ ψυχῆς πολλαὶ καὶ ἀρχὴν
[1, 8, 57]	καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι αἱ	δυνάμεις	οὐ πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης
[1, 8, 57]	εἰς ἀρχὴν ἐκείνην καὶ αἰτίαν	ἀνάξεις;	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω
[1, 8, 57]	ταῦτα καὶ αἱ πρὸς καιρὸν	ἕξεις.	Πλήρεις μὲν γὰρ ἄλλοι καὶ
[1, 8, 57]	καὶ αἱ πρὸς καιρὸν ἕξεις.	Πλήρεις	μὲν γὰρ ἄλλοι καὶ ταῖς
[1, 8, 57]	εἰς ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς	συγκαταθέσεις,	καὶ ταῖς ἀμυδραῖς φαντασίαις εἴκουσαν
[1, 8, 57]	ὅσα χυμῶν εἴδη, ἔτι πληρώσεις,	κενώσεις,	καὶ πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	καὶ ὅσα χυμῶν εἴδη, ἔτι	πληρώσεις,	κενώσεις, καὶ πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς,
[1, 8, 57]	εἴδη, ἔτι πληρώσεις, κενώσεις, καὶ	πληρώσεις	οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις τοιῶνδε,
[1, 8, 57]	καὶ πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ	πληρώσεις	τοιῶνδε, καὶ ὅλως τὸ τοιόνδε
[1, 8, 57]	ἔκκλισιν μηδὲ νόησιν· ἡ γὰρ	ὄρεξις	ἀγαθοῦ, ἡ δὲ ἔκκλισις κακοῦ,
[1, 8, 57]	καθαρά. Ἡ δὲ πρὸς νοῦν	ὄρεξις	ἄλλο· συνεῖναι γὰρ δεῖ μόνον
[1, 8, 57]	κοινοῦ τινός ἐστι μετειληφότα ἐν	οἷς	ἐστιν· ὅσα δὲ χωρίς ἐστι,
[1, 8, 57]	κρατεῖν γὰρ αὐτῆς ἀμείνους δέ,	οἷς	μὴ πάρεστι καὶ τούτῳ κρατεῖν
[1, 8, 57]	φύσις, καθ´ ὅσον τοῖς παροῦσι	λόγοις	προσήκει. Ἔστι δὲ τοῦτο, εἰς
[1, 8, 57]	δυνηθεῖσι, πάντας δὲ οὐ δύνασθαι.	Θεοῖς	δὲ ὕλης παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς
[1, 8, 57]	αὐτὸς ποιεῖ· τὸ δ´ ἐν	θεοῖς	εἶναι, ἐν τοῖς νοητοῖς· οὗτοι
[1, 8, 57]	ἵν´ ἀμοῦσα μὴ ὁρῷτο τοῖς	θεοῖς,	καὶ ἄνθρωποι ἔχοιεν μὴ ἀεὶ
[1, 8, 57]	εἶναι ἐξ ἀνάγκης· καὶ ἐν	θεοῖς	μὲν οὐκ εἶναι, περιπολεῖν δὲ
[1, 8, 57]	ἐξ ἀνάγκης, περιληφθὲν δεσμοῖς τισι	καλοῖς,	οἷα δεσμῶταί τινες χρυσῷ, κρύπτεται
[1, 8, 57]	χωρισταῖς παντελῶς ἢ ἐν ταῖς	ἐνύλοις	ἢ ἐν ἀμφοτέραις εἶναι. Εἰ
[1, 8, 57]	βλέπειν, ἀλλ´ ὅταν καὶ βλέπωσιν,	εἰδώλοις	τοῦ καλοῦ εἰς ἀνάμνησιν συνῶσιν.
[1, 8, 57]	ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ ἀνάγκης, περιληφθὲν	δεσμοῖς	τισι καλοῖς, οἷα δεσμῶταί τινες
[1, 8, 57]	ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν, ὅτι μηδ´	ἀνθρώποις	ἅπασι· κρατεῖν γὰρ αὐτῆς ἀμείνους
[1, 8, 57]	καὶ εἴδεσι καὶ μορφαῖς καὶ	μέτροις	καὶ πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ κόσμῳ
[1, 8, 57]	δύνασθαι. Θεοῖς δὲ ὕλης παρούσης	τοῖς	αἰσθητοῖς τὸ κακὸν μὴ παρεῖναι,
[1, 8, 57]	ἀποφυγὴν κακῶν τῶν ἐν ψυχῇ	τοῖς	δυνηθεῖσι, πάντας δὲ οὐ δύνασθαι.
[1, 8, 57]	τούτοις, ἵν´ ἀμοῦσα μὴ ὁρῷτο	τοῖς	θεοῖς, καὶ ἄνθρωποι ἔχοιεν μὴ
[1, 8, 57]	ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ διιδεῖν	τοῖς	μέλλουσι τὰ κακὰ γνώσεσθαι, ἐπείπερ
[1, 8, 57]	ἢ ὕλῃ περὶ ἥν, ἢ	τοῖς	μέρεσι τῆς ψυχῆς, ἢ τῷ
[1, 8, 57]	Λείπεται τοίνυν, εἴπερ ἔστιν, ἐν	τοῖς	μὴ οὖσιν εἶναι οἷον εἶδός
[1, 8, 57]	δ´ ἐν θεοῖς εἶναι, ἐν	τοῖς	νοητοῖς· οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι
[1, 8, 57]	τις λέγοι τὸ παράπαν ἐν	τοῖς	οὖσι μὴ εἶναι, ἀνάγκη αὐτῷ
[1, 8, 57]	τῶν ὄντων, οὐκ ἂν ἐν	τοῖς	οὖσι τὸ κακὸν ἐνείη, οὐδ´
[1, 8, 57]	καὶ ὅλως εἰ ἔστιν ἐν	τοῖς	οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν
[1, 8, 57]	ἡ ψυχῆς ἀσθένεια. Ἔστιν ἐν	τοῖς	οὖσιν ὕλη, ἔστι δὲ καὶ
[1, 8, 57]	εἰ βλάπτοιτο, ὁρᾶν κωλύεται καὶ	τοῖς	πάθεσι καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ
[1, 8, 57]	τοῦ ἀγαθοῦ φύσις, καθ´ ὅσον	τοῖς	παροῦσι λόγοις προσήκει. Ἔστι δὲ
[1, 8, 57]	οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον καὶ ὅλως	τοῖς	πρώτοις; Ἢ τῇ μὲν οὐσίᾳ
[1, 8, 57]	Θεοῖς δὲ ὕλης παρούσης τοῖς	αἰσθητοῖς	τὸ κακὸν μὴ παρεῖναι, τὴν
[1, 8, 57]	ἐν θεοῖς εἶναι, ἐν τοῖς	νοητοῖς·	οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ
[1, 8, 57]	κοινὸν ἦν ἡ ὕλη ἐν	αὐτοῖς,	ἐφ´ ἧς τὸ θερμὸν καὶ
[1, 8, 57]	ποιητικὸν κακοῦ ἔσται τὸ κακὸν	αὐτοῖς,	καὶ οὕτω ποιητικόν, ὡς ἑτέρου
[1, 8, 57]	τῷ μὴ ἐν ὕλῳ ἐν	αὐτοῖς	ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πῶς
[1, 8, 57]	τι τούτων καὶ ὡς συμβεβηκὸς	τούτοις	ἢ ἀρχὴ τούτων ἢ ἕν
[1, 8, 57]	οἷα δεσμῶταί τινες χρυσῷ, κρύπτεται	τούτοις,	ἵν´ ἀμοῦσα μὴ ὁρῷτο τοῖς
[1, 8, 57]	ἔσται ἐναντίον καὶ ὅλως τοῖς	πρώτοις;	Ἢ τῇ μὲν οὐσίᾳ ἡ
[1, 8, 57]	μὲν ὁ τόπος τῇ ὕλῃ,	χωρὶς	δὲ αὖ ὁ τῆς ψυχῆς
[1, 8, 57]	γενέσθαι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ	χωρὶς	εἶναι. Δυνάμεις δὲ ψυχῆς πολλαὶ
[1, 8, 57]	ἄλλα, ὁ δὲ ἄλλος· οὐδὲ	χωρὶς	ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ· ὅλον
[1, 8, 57]	ἐν οἷς ἐστιν· ὅσα δὲ	χωρίς	ἐστι, καὶ ἃ τῷ ἑτέρῳ
[1, 8, 57]	τόπος εἷς τις. Οὐ γὰρ	χωρὶς	μὲν ὁ τόπος τῇ ὕλῃ,
[1, 8, 57]	ἡ ἐν ὕλῃ ποιότης, οὐ	χωρὶς	οὖσα ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ τὸ
[1, 8, 57]	καὶ οὐ συγκέχυται, ἀλλὰ αὖ	χωρίς.	Τὸ γοῦν μεταλαμβάνον οὐχ ὁμοῦ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὁ τόπος τῇ ψυχῇ	χωρὶς	τὸ μὴ ἐν ὕλῃ· τοῦτο
[1, 8, 57]	Εἰ δὴ μὴ ἐν ταῖς	χωρὶς	ὕλης καθαραὶ γὰρ πᾶσαι καὶ
[1, 8, 57]	μὴ ὂν ὡς κίνησις καὶ	στάσις	ἡ περὶ τὸ ὄν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	ἄλλῳ καὶ ἐπ´ αὐτῆς οὐχ	ὑπόστασις·	ὥστε τὸ κακὸν εἰ ἐν
[1, 8, 57]	εἰ διὰ σώματος κακίαν ἡ	σύστασις	γίνοιτο, μὴ τὴν ὕλην, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἀσθένεια αὐταῖς εἴη ἂν οὐκ	ἀφαίρεσις	τινός, ἀλλὰ ἀλλοτρίου παρουσία, ὥσπερ
[1, 8, 57]	οὕτω δὲ μὴ ὂν ὡς	κίνησις	καὶ στάσις ἡ περὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἡ δὲ νόησις καὶ ἡ	φρόνησις	ἀγαθοῦ ἐστι καὶ κακοῦ, καὶ
[1, 8, 57]	δὲ ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ	νόησις	καὶ ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι
[1, 8, 57]	ὡς εἶδος, τὸ δὲ ὡς	στέρησις.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον. ~Νῦν
[1, 8, 57]	τῷ εἴδει παντὶ φύσις στέρησις·	στέρησις	δὲ ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ ἔσται κακόν, ἡ	στέρησις	ἐν αὐτῇ τὸ κακὸν καὶ
[1, 8, 57]	εἴδους τινός, εἰ τοῦ ἀγαθοῦ	στέρησις	ἐν ψυχῇ, τὴν δὲ κακίαν
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´ εἰ ἡ	στέρησις	ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι εἴδους τινός,
[1, 8, 57]	εἴδη, τὰ δ´ οὔ, ἀλλὰ	στέρησις	μᾶλλον. Ζήτημα δ´ ὅμως καὶ
[1, 8, 57]	ἐναντία τῷ εἴδει παντὶ φύσις	στέρησις·	στέρησις δὲ ἀεὶ ἐν ἄλλῳ
[1, 8, 57]	γὰρ παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ καὶ	στέρησις	τούτου καὶ ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ
[1, 8, 57]	γὰρ ὄρεξις ἀγαθοῦ, ἡ δὲ	ἔκκλισις	κακοῦ, ἡ δὲ νόησις καὶ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ μὴ ἐναντία τῷ εἴδει	φύσις.	~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία τῷ εἴδει
[1, 8, 57]	δὴ ἡ τοῦδε τοῦ κόσμου	φύσις	ἔκ τε νοῦ καὶ ἀνάγκης,
[1, 8, 57]	ἄλλα, ὅσα ἔχει ἡ κακὴ	φύσις,	ἐναντία· ὥστε καὶ τὸ ὅλον
[1, 8, 57]	λεγέσθω, τίς ἡ τοῦ ἀγαθοῦ	φύσις,	καθ´ ὅσον τοῖς παροῦσι λόγοις
[1, 8, 57]	καθ´ αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων δὲ	φύσις,	καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν ἂν
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ φύσει ἥτις ἐστὶ κακοῦ	φύσις	καὶ ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω,
[1, 8, 57]	Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ θνητὴ	φύσις	καὶ ὅδε ὁ τόπος. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ὁρᾶν, ἧς ἀρχὴ ἡ ὕλης	φύσις	οὕτως οὖσα κακὴ ὡς καὶ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν καὶ ἡ κακοῦ	φύσις	πρότερον ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ καὶ
[1, 8, 57]	ἡ ἐναντία τῷ εἴδει παντὶ	φύσις	στέρησις· στέρησις δὲ ἀεὶ ἐν
[1, 8, 57]	ἔστω τὸ σκότος καὶ ἡ	φύσις	τοῦ κακοῦ οὐκέτι ἐν τῇ
[1, 8, 57]	φύσει αὐτῶν ἐναντία· ἐπείπερ ἡ	ἐναντίωσις	οὐχ ᾗ ποιόν τι οὐδὲ
[1, 8, 57]	Οὐ γὰρ δὴ ποιόν. Εἶτα	τίς	ἀνάγκη πανταχοῦ, εἰ θάτερον τῶν
[1, 8, 57]	Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν. ~Εἰ δέ	τις	ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν κακίαν λέγοι
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτό, ἤ, εἰ οὕτω	τις	ἐθέλοι λέγειν, τῇ ἀεὶ ὑποβάσει
[1, 8, 57]	τοιοῦτον ὄν. Ἤδη γὰρ ἄν	τις	εἰς ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ οἷον
[1, 8, 57]	αὐτὸ εἶναι, κἂν μὴ οὐσία	τις	ᾖ. Ὡς γὰρ ἀγαθὸν τὸ
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὖ πᾶσα κακή. Ἀλλὰ	τίς	ἡ κακή; Οἷόν φησι· δουλωσάμενοι
[1, 8, 57]	μὲν ὕστερον. ~Νῦν δὲ λεγέσθω,	τίς	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ φύσις, καθ´
[1, 8, 57]	ὁρμᾶν ἢ πάσχειν. Εἰ δέ	τις	θεῖτο καὶ τὰ ἔξω ψυχῆς
[1, 8, 57]	ὄντα, κακοῦ δὴ οὐσίαν, εἴ	τις	καὶ δύναται κακοῦ οὐσία εἶναι,
[1, 8, 57]	φθοράν ἄξιον ἂν εἴη ζητεῖν,	τίς	καὶ πόθεν ἡ ἀσθένεια τῇ
[1, 8, 57]	κατὰ νοῦν, ὃν οἰηθείη ἄν	τις	κατὰ τοὺς παρ´ ἡμῖν λεγομένους
[1, 8, 57]	ἀνάγκη τοῦ κακοῦ. ~Εἰ δέ	τις	λέγοι μὴ διὰ τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	τούτου εἰρημένου. Κακὸν δὲ εἴ	τις	λέγοι τὸ παράπαν ἐν τοῖς
[1, 8, 57]	ψυχή, καὶ οἷον τόπος εἷς	τις.	Οὐ γὰρ χωρὶς μὲν ὁ
[1, 8, 57]	ἤδη κατ´ ἐκεῖνο συμβεβηκὸς ἑτέρῳ.	Τίς	οὖν ἀμετρία, εἰ μὴ ἐν
[1, 8, 57]	ἢ παχύτητες ἢ νόσος, ὥσπερ	τις	πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν εἶναι.
[1, 8, 57]	τὴν γένεσιν λαβοῦσα. ~Εἰ δέ	τις	τὴν ὕλην μή φησιν εἶναι,
[1, 8, 57]	δὲ τὸ κακὸν πῶς ἄν	τις	φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ παντὸς ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	οὐσία, τῇ δὲ ἀγαθοῦ φύσει	ἥτις	ἐστὶ κακοῦ φύσις καὶ ἀρχή·
[1, 8, 57]	κακίας. Θεωροῦντι μὲν ἡ θεωρία	ἥτις	ἐστὶ τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ
[1, 8, 57]	κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ ἡ	μετάληψις	αὐτοῦ· γίνεται γὰρ παντάπασιν ἐν
[1, 8, 57]	καὶ στέρησις τούτου καὶ ἄκρατος	ἔλλειψις	ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν ὅ τι
[1, 8, 57]	αὐτὸ μὴ εἶναι. Ἡ οὖν	ἔλλειψις	ἔχει μὲν τὸ μὴ ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	τὸ σκότος. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ	ἔλλειψις	τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ ὁρᾶν
[1, 8, 57]	οὐσία εἶναι, ταύτην ἀνευρίσκει ὁ	λόγος	κακὸν εἶναι πρῶτον καὶ καθ´
[1, 8, 57]	πῶς; Ἢ τὸ παράπαν πᾶν〉	εἶδος	ἀφαιροῦντες {πᾶν εἶδος} ᾧ μὴ
[1, 8, 57]	ἡμῖν λαβόντες ἐν τῷ πᾶν	εἶδος	ἀφελεῖν, εἰ ἐμέλλομεν ὕλην θεάσασθαι.
[1, 8, 57]	αὐτὰ ἂν ἔχοιεν τὴν ὄρεξιν·	εἶδος	δὲ τὸ κακὸν πῶς ἄν
[1, 8, 57]	βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ	εἶδος	μᾶλλον ἢ τὴν ὕλην τὸ
[1, 8, 57]	ἵνα μὴ ἦν ἴσως κακὴ	εἶδος	οὖσα, ἀλλὰ μὴ ἐναντία τῷ
[1, 8, 57]	μὴ τὴν ὕλην, ἀλλὰ τὸ	εἶδος	ποιεῖν, οἷον θερμότητας, ψυχρότητας, πικρόν,
[1, 8, 57]	πρῶτον εἴη· ἔχει μὲν γὰρ	εἶδός	τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε
[1, 8, 57]	τοῖς μὴ οὖσιν εἶναι οἷον	εἶδός	τι τοῦ μὴ ὄντος ὂν
[1, 8, 57]	ἔσχατον, ἢ τὸ μὲν ὡς	εἶδος,	τὸ δὲ ὡς στέρησις. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	παράπαν πᾶν〉 εἶδος ἀφαιροῦντες {πᾶν	εἶδος}	ᾧ μὴ ταῦτα πάρεστι, λέγομεν
[1, 8, 57]	εἶναι· ὥστε καὶ καθὰ τὸ	ψεῦδος	τῷ ἀληθεῖ ἐναντίον καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἔχει καὶ πρώτως καὶ ὄντως	ψεῦδος·	τῷ δὲ τὸ εἶναι τὸ
[1, 8, 57]	οὗτος θεῶν ἀπήμων καὶ μακάριος	βίος	καὶ τὸ κακὸν οὐδαμοῦ ἐνταῦθα
[1, 8, 57]	ἐναντίον. ~Καὶ ταῦτα μὲν ταύτῃ.	Ἄποιος	δὲ οὖσα πῶς κακή; Ἢ
[1, 8, 57]	λέγοιτο; Ὀρθῶς ἄρα λέγεται καὶ	ἄποιος	εἶναι καὶ κακή· οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	φύσιν συμβεβηκότος ἔχοντος οὐ τυχοῦσα	ἄποιος	λέγεται. Εἰ τοίνυν καὶ ἡ
[1, 8, 57]	δὲ οὖσα πῶς κακή; Ἢ	ἄποιος	λέγεται τῷ μηδὲν ἔχειν αὐτὴ
[1, 8, 57]	τοίνυν καὶ ἡ ποιότης αὐτὴ	ἄποιος,	πῶς ἡ ὕλη οὐ δεξαμένη
[1, 8, 57]	Καὶ οὗτος θεῶν ἀπήμων καὶ	μακάριος	βίος καὶ τὸ κακὸν οὐδαμοῦ
[1, 8, 57]	τῇ ψυχῇ ἔσται ἐν οὐσίᾳ,	συμβεβηκὸς	δέ τι τὸ κακόν. ~Εἰ
[1, 8, 57]	τὸ δὲ ἤδη κατ´ ἐκεῖνο	συμβεβηκὸς	ἑτέρῳ. Τίς οὖν ἀμετρία, εἰ
[1, 8, 57]	καθ´ ὃ ἕτερον ποιὸν λέγεται.	Συμβεβηκὸς	οὖν τὸ ποιὸν καὶ ἐν
[1, 8, 57]	ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον, καὶ τὸ	συμβεβηκὸς	περὶ αὐτό. Τοῦ οὖν ποιοῦ
[1, 8, 57]	ἄρα οὐδὲ πρώτως κακὸν οὐδὲ	συμβεβηκός	τι αὐτῇ τὸ πρώτως κακόν,
[1, 8, 57]	ὕστερόν τι τούτων καὶ ὡς	συμβεβηκὸς	τούτοις ἢ ἀρχὴ τούτων ἢ
[1, 8, 57]	καὶ διώκει. Ἀλλὰ τί τὸ	πεποιηκὸς	τὴν κακίαν ταύτην καὶ πῶς
[1, 8, 57]	καλὰ πάντα· αὐτός τε γὰρ	ὑπέρκαλος	καὶ ἐπέκεινα τῶν ἀρίστων βασιλεύων
[1, 8, 57]	τῶν κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει,	ἄλλος	ἂν εἴποι. Ἀλλ´ οὐ καθαρὸν
[1, 8, 57]	Οὐ γὰρ ἄλλα, ὁ δὲ	ἄλλος·	οὐδὲ χωρὶς ἕκαστον τῶν ἐν
[1, 8, 57]	ὕλην θεάσασθαι. Διὸ καὶ νοῦς	ἄλλος	οὗτος, οὐ νοῦς, τολμήσας ἰδεῖν
[1, 8, 57]	ποιόν τι οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν	γένος	τῶν ὄντων, ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον
[1, 8, 57]	εἰς τὰ ὄντα εἴτε περὶ	γένος	τῶν ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν
[1, 8, 57]	δ´ ἐστὶν ἀνενδεές, ἱκανὸν ἑαυτῷ,	μηδενὸς	δεόμενον, μέτρον πάντων καὶ πέρας,
[1, 8, 57]	τῷ τόπῳ, φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν	κτησάμενος	καὶ τοῦ σώματος αὑτὸν χωρίσας·
[1, 8, 57]	τὰ μὴ αὑτοῦ ἐλθών, μὴ	ἐπαγόμενος	τὸ ἑαυτοῦ φῶς ἔπαθε τοὐναντίον
[1, 8, 57]	καίτοι νοῦς ὄντας. Οὐ δὴ	ἐκεῖνος	ὁ νοῦς τοιοῦτος, ἀλλ´ ἔχει
[1, 8, 57]	αὐταῖς εἴη ἂν οὐκ ἀφαίρεσις	τινός,	ἀλλὰ ἀλλοτρίου παρουσία, ὥσπερ φλέγματος
[1, 8, 57]	στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι εἴδους	τινός,	εἰ τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις ἐν
[1, 8, 57]	τῷ αὐτῷ γένει καὶ κοινοῦ	τινός	ἐστι μετειληφότα ἐν οἷς ἐστιν·
[1, 8, 57]	ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός	τινος	τῇ συστάσει ἤ, ἵνα μὴ
[1, 8, 57]	ἐκ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ, καὶ	πλείονος	τοῦ κακοῦ μεταλαβὸν ἤδη καὶ
[1, 8, 57]	μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως τῆς	χείρονος;	Ἐπεὶ οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´ αὖ
[1, 8, 57]	ὁ〉 ἐν τῷ ὅλῳ κακόν,	ἐλάττονος	δέ, ᾗ ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ.
[1, 8, 57]	εἶναι ὅπερ προσελήλυθεν, ἀλλ´ αἷμα	κυνὸς	καὶ πᾶν κύνιον, καὶ χυμοὶ
[1, 8, 57]	ἄρα ἔχουσά τι ἀγαθὸν νοῦ	ἴχνος	καὶ οὐ κακὸν παρ´ αὐτῆς·
[1, 8, 57]	θνητὴ φύσις καὶ ὅδε ὁ	τόπος.	Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν φεύγειν δεῖ
[1, 8, 57]	δὲ καὶ ψυχή, καὶ οἷον	τόπος	εἷς τις. Οὐ γὰρ χωρὶς
[1, 8, 57]	Οὐ γὰρ χωρὶς μὲν ὁ	τόπος	τῇ ὕλῃ, χωρὶς δὲ αὖ
[1, 8, 57]	ἀέρι τῇ ψυχῇ ἀλλ´ ὁ	τόπος	τῇ ψυχῇ χωρὶς τὸ μὴ
[1, 8, 57]	θέλει· πᾶς δὲ ὁ χῶρος	ἱερὸς	καὶ οὐδέν ἐστιν ὃ ἄμοιρόν
[1, 8, 57]	καὶ ὅ τι ἂν αὐτοῦ	μέρος	ἴδῃς, καὶ αὐτὸ πάντα ταῦτα·
[1, 8, 57]	μὴ παντελῆ τῷ ἐλλείπειν τούτῳ.	Μέρος	οὖν ὁρῶντες τῷ παρόντι μέρει
[1, 8, 57]	εἰς αὐτήν, ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς.	Ἄμοιρος	γὰρ παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ καὶ
[1, 8, 57]	τοιαύτη. Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ καὶ	ἄμοιρος	εἴδους τοῦ κοσμοῦντος καὶ εἰς
[1, 8, 57]	τὴν γνῶσιν ἂν ποιοῖντο, καὶ	πρὸς	αὐτὰ ἂν ἔχοιεν τὴν ὄρεξιν·
[1, 8, 57]	πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς	πρὸς	αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ ἑστώς,
[1, 8, 57]	μεμιγμένον ἔχει τοῦτο ἢ βλέπον	πρὸς	αὐτό ἐστι τοιοῦτον ἢ ποιητικόν
[1, 8, 57]	ὅλως οὐ πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ	πρὸς	γένεσιν ὁρᾶν, ἧς ἀρχὴ ἡ
[1, 8, 57]	ἄπειρον πρὸς πέρας καὶ ἀνείδεον	πρὸς	εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς
[1, 8, 57]	Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα καὶ αἱ	πρὸς	καιρὸν ἕξεις. Πλήρεις μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	ἥκοι αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν εἶναι	πρὸς	μέτρον καὶ ἄπειρον πρὸς πέρας
[1, 8, 57]	Ἡ μὲν οὖν τελεία καὶ	πρὸς	νοῦν νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ
[1, 8, 57]	μὴ εἶναι καθαρά. Ἡ δὲ	πρὸς	νοῦν ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι γὰρ
[1, 8, 57]	ὕλην νενευκέναι καὶ ὅλως οὐ	πρὸς	οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς γένεσιν ὁρᾶν,
[1, 8, 57]	εἶναι πρὸς μέτρον καὶ ἄπειρον	πρὸς	πέρας καὶ ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν
[1, 8, 57]	ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον δὲ ὡς	πρὸς	τὰ ὄντα, κακοῦ δὴ οὐσίαν,
[1, 8, 57]	αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε ψυχῆς	πρὸς	τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε
[1, 8, 57]	κακὸν ᾗ ἐμπόδιον, ὥσπερ ὀφθαλμῷ	πρὸς	τὸ βλέπειν. Ἀλλ´ οὕτω ποιητικὸν
[1, 8, 57]	ἀσθενές· ἀλλ´ ὥσπερ ἐκεῖ ἡ	πρὸς	τὸ ἔργον ἀδυναμία καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι δὲ καὶ	πρὸς	τὸ κρίνειν διὰ σωμάτων κάκην
[1, 8, 57]	τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ καὶ	πρὸς	ὕλην νενευκέναι καὶ ὅλως οὐ
[1, 8, 57]	γὰρ καὶ τέλεον εἶναι ὡς	πρὸς	φύσιν τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν
[1, 8, 57]	εἶναι ἐναντίον· ἐπεὶ καὶ ἐπὶ	πυρὸς	καὶ ὕδατος ἐδεξάμεθα ἂν εἶναι
[1, 8, 57]	παρελθεῖν θέλει· πᾶς δὲ ὁ	χῶρος	ἱερὸς καὶ οὐδέν ἐστιν ὃ
[1, 8, 57]	αὖ ἰσχνότητες ἢ παχύτητες ἢ	νόσος,	ὥσπερ τις πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε
[1, 8, 57]	ἐπεὶ καὶ ἐπὶ πυρὸς καὶ	ὕδατος	ἐδεξάμεθα ἂν εἶναι ἐναντία, εἰ
[1, 8, 57]	τινός, ἀλλὰ ἀλλοτρίου παρουσία, ὥσπερ	φλέγματος	ἢ χολῆς ἐν σώματι. Τοῦ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος καὶ τοῦ	σώματος	αὑτὸν χωρίσας· οὕτω γὰρ καὶ
[1, 8, 57]	πονηράς· καὶ γάρ, εἰ διὰ	σώματος	κακίαν ἡ σύστασις γίνοιτο, μὴ
[1, 8, 57]	χολῆς ἐν σώματι. Τοῦ δὲ	πτώματος	τὸ αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον λαμβάνουσι
[1, 8, 57]	ψυχὴ ἂν θάνοι, καὶ ὁ	θάνατος	αὐτῇ καὶ ἔτι ἐν τῷ
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ καὶ στέρησις τούτου καὶ	ἄκρατος	ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν ὅ
[1, 8, 57]	παχύτητες ἢ νόσος, ὥσπερ τις	πυρετός,	ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν εἶναι. Ἀνάγκη
[1, 8, 57]	ἄν, τῆς γνώσεως ἑκάστων δι´	ὁμοιότητος	γιγνομένης, ἄπορον ἂν εἴη. Νοῦς
[1, 8, 57]	γὰρ παντάπασιν ἐν τῷ τῆς	ἀνομοιότητος	τόπῳ, ἔνθα δὺς εἰς αὐτὴν
[1, 8, 57]	ἄλληλα φορά τε παρ´ αὐτῶν	ἄτακτος	ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς τὴν
[1, 8, 57]	ἄν τις φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ	παντὸς	ἀγαθοῦ ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´ εἰ, ὅτι
[1, 8, 57]	εὐκίνητον εἶναι τὴν κακὴν ἀπὸ	παντὸς	εἰς ἅπαν κακὸν φερομένην, εὐκίνητον
[1, 8, 57]	ἀνάγκη λέγειν αὐτόν, ὡς ἐπὶ	παντὸς	ἐναντίου τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´ ἐπὶ
[1, 8, 57]	αἰσχρόν τι πρόσωπον ἰδόντες, οὐ	κρατήσαντος	ἐν αὐτῷ τοῦ λόγου, ὥστε
[1, 8, 57]	γὰρ κυρία τοῦ εἰς αὐτὴν	ἐμφαντασθέντος	φθείρει αὐτὸ καὶ διόλλυσι τὴν
[1, 8, 57]	τοῦ μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν	ὄντος	ἀεὶ ἐν τάξει ἰόντος καὶ
[1, 8, 57]	ὡς ἑτέρου τοῦ κακοῦ αὐτοῦ	ὄντος.	Εἰ οὖν ἡ κακία ἐμπόδιον
[1, 8, 57]	ὄν, ἀλλ´ ὡς εἰκὼν τοῦ	ὄντος	ἢ καὶ ἔτι μᾶλλον μὴ
[1, 8, 57]	τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου αὐτῷ	ὄντος	οἷον ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται καὶ
[1, 8, 57]	οἷον εἶδός τι τοῦ μὴ	ὄντος	ὂν καὶ περί τι τῶν
[1, 8, 57]	ἐν τῷ νοητῷ, νοῦ ἐκείνου	ὄντος	οὐ κατὰ νοῦν, ὃν οἰηθείη
[1, 8, 57]	ὄν, ἀλλ´ ἕτερον μόνον τοῦ	ὄντος·	οὐχ οὕτω δὲ μὴ ὂν
[1, 8, 57]	τοῦ κοσμοῦντος καὶ εἰς μέτρον	ἄγοντος·	σώματι γὰρ ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι.
[1, 8, 57]	καὶ τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν	λέγοντος	κακῶν ἔσεσθαι, εἰ πείθοι τοὺς
[1, 8, 57]	κακῶν ὄντος ἀεὶ ἐν τάξει	ἰόντος	καὶ κόσμῳ φερομένου καὶ μήτε
[1, 8, 57]	εἶναι. Ἀλλ´ εἰ ἡ στέρησις	ἐπιβάλλοντός	ἐστι παρεῖναι εἴδους τινός, εἰ
[1, 8, 57]	ἐκείνου καὶ πρώτη οὐσία ἐκείνου	μένοντος	ἐν ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι περὶ
[1, 8, 57]	οὖν ποιοῦ τοῦ φύσιν συμβεβηκότος	ἔχοντος	οὐ τυχοῦσα ἄποιος λέγεται. Εἰ
[1, 8, 57]	καὶ ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ	ἐνοχλοῦντός	τινος τῇ συστάσει ἤ, ἵνα
[1, 8, 57]	ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος εἴδους τοῦ	κοσμοῦντος	καὶ εἰς μέτρον ἄγοντος· σώματι
[1, 8, 57]	Τοῦ οὖν ποιοῦ τοῦ φύσιν	συμβεβηκότος	ἔχοντος οὐ τυχοῦσα ἄποιος λέγεται.
[1, 8, 57]	ὡς λεγόμεθα ὁρᾶν καὶ τὸ	σκότος.	~Ἀλλ´ εἰ ἡ ἔλλειψις τοῦ
[1, 8, 57]	πρῶτον δεύτερον δὲ ἔστω τὸ	σκότος	καὶ ἡ φύσις τοῦ κακοῦ
[1, 8, 57]	αὑτὸ φωτός, ἵνα ἴδῃ τὸ	σκότος	καὶ μὴ ἴδῃ τὸ καταλιπεῖν
[1, 8, 57]	τὸ φῶς, ἵνα ἴδῃ τὸ	σκότος,	μεθ´ οὗ οὐκ ἦν ἰδεῖν
[1, 8, 57]	ἐλλείμματι καθόσον ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα	σκότος	ὁρᾷ καὶ ἔχει ἤδη ὕλην
[1, 8, 57]	κακόν· καὶ πρώτως μὲν τὸ	σκότος,	τὸ δὲ ἐσκοτισμένον δευτέρως ὡσαύτως.
[1, 8, 57]	χωρίσαι καὶ μὴ δῆλόν που	αὐτὸς	ποιεῖ· τὸ δ´ ἐν θεοῖς
[1, 8, 57]	μέχρι μὲν τούτου καλὰ πάντα·	αὐτός	τε γὰρ ὑπέρκαλος καὶ ἐπέκεινα
[1, 8, 57]	θεὸν δι´ αὐτοῦ βλέπει. Καὶ	οὗτος	θεῶν ἀπήμων καὶ μακάριος βίος
[1, 8, 57]	θεάσασθαι. Διὸ καὶ νοῦς ἄλλος	οὗτος,	οὐ νοῦς, τολμήσας ἰδεῖν τὰ
[1, 8, 57]	ὕλην τὸ κακὸν εἶναι καὶ	οὗτος	οὐδὲν ἧττον τὴν ὕλην συγχωρεῖν
[1, 8, 57]	Οὐ δὴ ἐκεῖνος ὁ νοῦς	τοιοῦτος,	ἀλλ´ ἔχει πάντα καὶ ἔστι
[1, 8, 57]	αὐτοῦ. Ὥσπερ ὄμμα ἀποστῆσαν αὑτὸ	φωτός,	ἵνα ἴδῃ τὸ σκότος καὶ
[1, 8, 57]	ὥστε κρύψαι τὸ τῆς ὕλης	αἶσχος,	αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ τοῦ εἴδους
[1, 8, 57]	τάξιν καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων,	αἶσχος	δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει,
[1, 8, 57]	ὕλη τῆς ἀσθενείας. Ἀλλὰ προσιτέον	ἐγγὺς	τῷ λόγῳ, τί τὸ αἴτιον
[1, 8, 57]	τῷ τῆς ἀνομοιότητος τόπῳ, ἔνθα	δὺς	εἰς αὐτὴν εἰς βόρβορον σκοτεινὸν
[1, 8, 57]	δεόμενον, μέτρον πάντων καὶ πέρας,	δοὺς	ἐξ αὐτοῦ νοῦν καὶ οὐσίαν
[1, 8, 57]	αἶσχος, αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ τοῦ	εἴδους	ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους
[1, 8, 57]	εἴδους ἐλλείψει. Ὃ δὲ μηδαμῇ	εἴδους	τετύχηκε, πῶς; Ἢ τὸ παράπαν
[1, 8, 57]	ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι	εἴδους	τινός, εἰ τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις
[1, 8, 57]	ὡς τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς	εἴδους	τὸ κακὸν δεχομένου, ἀμετρίαν καὶ
[1, 8, 57]	ἐν στερήσει, ἐν τῷ ἐστερημένῳ	εἴδους	τὸ κακὸν ἔσται· ὥστε καθ´
[1, 8, 57]	Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος	εἴδους	τοῦ κοσμοῦντος καὶ εἰς μέτρον
[1, 8, 57]	δόξαι ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ τοῦ	ἀληθοῦς	αὐτοῦ· ἔξω δὲ γίνεται τῷ
[1, 8, 57]	διὰ τὴν ὕλην ἡμᾶς γενέσθαι	κακούς	μήτε γὰρ τὴν ἄγνοιαν διὰ
[1, 8, 57]	θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν εἶναι	κακοὺς	παρ´ αὐτῶν ὄντας, ἀλλὰ πρὸ
[1, 8, 57]	ἐμέλλομεν ὕλην θεάσασθαι. Διὸ καὶ	νοῦς	ἄλλος οὗτος, οὐ νοῦς, τολμήσας
[1, 8, 57]	κατὰ τοὺς παρ´ ἡμῖν λεγομένους	νοῦς	εἶναι τοὺς ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους
[1, 8, 57]	τε ἰδεῖν, οὕτως οὖν καὶ	νοῦς,	εἴσω αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν
[1, 8, 57]	ὁμοιότητος γιγνομένης, ἄπορον ἂν εἴη.	Νοῦς	μὲν γὰρ καὶ ψυχὴ εἴδη
[1, 8, 57]	ἔτι πρὶν μαθεῖν ὄντας, καίτοι	νοῦς	ὄντας. Οὐ δὴ ἐκεῖνος ὁ
[1, 8, 57]	ὄντας. Οὐ δὴ ἐκεῖνος ὁ	νοῦς	τοιοῦτος, ἀλλ´ ἔχει πάντα καὶ
[1, 8, 57]	καὶ νοῦς ἄλλος οὗτος, οὐ	νοῦς,	τολμήσας ἰδεῖν τὰ μὴ αὐτοῦ.
[1, 8, 57]	ὡς πρότερον οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ	κενοὺς	ἔτι πρὶν μαθεῖν ὄντας, καίτοι
[1, 8, 57]	συμπληρουμένους καὶ τῶν λεγομένων συνιέναι	δυναμένους	λογιζομένους τε καὶ τοῦ ἀκολούθου
[1, 8, 57]	τις κατὰ τοὺς παρ´ ἡμῖν	λεγομένους	νοῦς εἶναι τοὺς ἐκ προτάσεων
[1, 8, 57]	καὶ τῶν λεγομένων συνιέναι δυναμένους	λογιζομένους	τε καὶ τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν
[1, 8, 57]	τε καὶ τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν	ποιουμένους	ὡς ἐξ ἀκολουθίας τὰ ὄντα
[1, 8, 57]	νοῦς εἶναι τοὺς ἐκ προτάσεων	συμπληρουμένους	καὶ τῶν λεγομένων συνιέναι δυναμένους
[1, 8, 57]	ὡς ἐξ ἀκολουθίας τὰ ὄντα	θεωμένους	ὡς πρότερον οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἀνθρώποις ἅπασι· κρατεῖν γὰρ αὐτῆς	ἀμείνους	δέ, οἷς μὴ πάρεστι καὶ
[1, 8, 57]	κακῶν ἔσεσθαι, εἰ πείθοι τοὺς	ἀνθρώπους	ἃ λέγει, ὁ δέ φησι
[1, 8, 57]	ἡμῶν ταῦτα· ἃ δ´ ἂν	ἀνθρώπους	κατάσχῃ, κατέχειν οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´
[1, 8, 57]	τὴν πληγὴν διὰ τοῦ οὐκ	ἀμεροῦς·	καὶ δόξαι ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ
[1, 8, 57]	λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι, εἰ πείθοι	τοὺς	ἀνθρώπους ἃ λέγει, ὁ δέ
[1, 8, 57]	παρ´ ἡμῖν λεγομένους νοῦς εἶναι	τοὺς	ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους καὶ τῶν
[1, 8, 57]	ὃν οἰηθείη ἄν τις κατὰ	τοὺς	παρ´ ἡμῖν λεγομένους νοῦς εἶναι
[1, 8, 57]	ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν	ἀνερματίστους.	Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα καὶ αἱ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ εἶναι,	ὡς	ἀληθὲς εἶναι λέγειν αὐτὸ μὴ
[1, 8, 57]	κἂν μὴ οὐσία τις ᾖ.	Ὡς	γὰρ ἀγαθὸν τὸ μὲν αὐτό,
[1, 8, 57]	δὲ ἔσχατον, ἢ τὸ μὲν	ὡς	εἶδος, τὸ δὲ ὡς στέρησις.
[1, 8, 57]	ἡ περὶ τὸ ὄν, ἀλλ´	ὡς	εἰκὼν τοῦ ὄντος ἢ καὶ
[1, 8, 57]	καὶ ὅσιον εἶναι μετὰ φρονήσεως,	ὡς	εἶναι τὸ λεγόμενον φεύγειν κακίαν
[1, 8, 57]	καὶ τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους	ὡς	ἐξ ἀκολουθίας τὰ ὄντα θεωμένους
[1, 8, 57]	Ἢ οὐκ ἀνάγκη λέγειν αὐτόν,	ὡς	ἐπὶ παντὸς ἐναντίου τοῦτο ἀληθές,
[1, 8, 57]	κακὸν αὐτοῖς, καὶ οὕτω ποιητικόν,	ὡς	ἑτέρου τοῦ κακοῦ αὐτοῦ ὄντος.
[1, 8, 57]	ὕλης φύσις οὕτως οὖσα κακὴ	ὡς	καὶ τὸ μήπω ἐν αὐτῇ,
[1, 8, 57]	οὐχ οὕτω δὲ μὴ ὂν	ὡς	κίνησις καὶ στάσις ἡ περὶ
[1, 8, 57]	βλέπουσα εἰς ὃ μὴ βλέπει,	ὡς	λεγόμεθα ὁρᾶν καὶ τὸ σκότος.
[1, 8, 57]	ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ μὴν οὕτως,	ὡς	μηδεμίαν φύσιν ἔχειν. Εἰ δὴ
[1, 8, 57]	χωρίσας· οὕτω γὰρ καὶ ὕλης·	ὡς	ὅ γε συνὼν τῷ σώματι
[1, 8, 57]	μὴ ἰδεῖν ἵνα γένηται αὐτῷ	ὡς	οἷόν τε ἰδεῖν, οὕτως οὖν
[1, 8, 57]	μεταλήψει πως ἀγαθὸν καὶ καλόν.	Ὡς	οὖν ἀπὸ τῆς ἀρετῆς ἀναβαίνοντι
[1, 8, 57]	εἶναι, οὐχ οὕτω δὲ κακήν,	ὡς	ποιόν; Ἐπειδὴ καὶ τὸ ποιὸν
[1, 8, 57]	αὐτῆς ἀγαθὸν ἔχουσαν, εἴδωλον δὲ	ὡς	πρὸς τὰ ὄντα, κακοῦ δὴ
[1, 8, 57]	δύναται γὰρ καὶ τέλεον εἶναι	ὡς	πρὸς φύσιν τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´
[1, 8, 57]	αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον λαμβάνουσι καὶ	ὡς	προσήκει λαβεῖν καταφανὲς ἔσται τὸ
[1, 8, 57]	ἐξ ἀκολουθίας τὰ ὄντα θεωμένους	ὡς	πρότερον οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ κενοὺς
[1, 8, 57]	μὲν ὡς εἶδος, τὸ δὲ	ὡς	στέρησις. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον.
[1, 8, 57]	ἢ ὕστερόν τι τούτων καὶ	ὡς	συμβεβηκὸς τούτοις ἢ ἀρχὴ τούτων
[1, 8, 57]	οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἢ	ὡς	συνεργόν· ὥστε, εἰ μὴ ἡ
[1, 8, 57]	τῷ κακῷ· εἰ μὴ ἄρα,	ὡς	τὸ μὲν ἀρχή, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίγνεσθαι,	ὡς	τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς εἴδους
[1, 8, 57]	ἀεί. Ἆρ´ οὖν οὕτως εἴρηται,	ὡς	τοῦ μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν
[1, 8, 57]	ἃς δέξεται καὶ ἐν αὐτῇ	ὡς	ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ μὴν οὕτως,
[1, 8, 57]	μεμιγμένη τινὶ ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει οὖν,	ὡς	ψυχὴ ἂν θάνοι, καὶ ὁ
[1, 8, 57]	ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν τῷ μεμετρημένῳ,	ἕως	ἂν αὐτὸ ποιήσῃ αὐτῆς, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	οἷον κλέψασα ποιῆσαι κακὸν εἶναι,	ἕως	ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν
[1, 8, 57]	αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι,	ἕως	ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ πως τὴν
[1, 8, 57]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ σχῆμα τοῦ	πελέκεως	ἄνευ σιδήρου ποιεῖ· εἶτα καὶ
[1, 8, 57]	ὕλης λόγων τὴν ἀνάγκην τῆς	ὑποστάσεως	αὐτῆς διὰ πλειόνων ἐκεῖ περὶ
[1, 8, 57]	δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι μετὰ	φρονήσεως,	ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον φεύγειν
[1, 8, 57]	παρελήλυθεν, ἀρχὴν ἂν προσήκουσαν τῆς	ζητήσεως	ποιοῖντο, εἰ τί ποτ´ ἐστὶ
[1, 8, 57]	δὲ κακὰ ἐκ τῆς ἀρχαίας	φύσεως,	τὴν ὕλην λέγων τὴν ὑποκειμένην
[1, 8, 57]	φθαρέντες ἐν ὕλῃ καὶ τῆς	φύσεως	τῆς ἐκείνης ἀναπλησθέντες· οὐδὲ γὰρ
[1, 8, 57]	τίνι ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς	φύσεως	τῆς χείρονος; Ἐπεὶ οὐδ´ ἐπιθυμίαι
[1, 8, 57]	ἐν ἡμῖν γνοίημεν ἄν, τῆς	γνώσεως	ἑκάστων δι´ ὁμοιότητος γιγνομένης, ἄπορον
[1, 8, 57]	τῷ δὲ τὸ εἶναι τὸ	ἀληθῶς	εἶναι· ὥστε καὶ καθὰ τὸ
[1, 8, 57]	δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ οὕτως,	ὀρθῶς	ἂν λέγοιτο μὴ ἂν ἀπολέσθαι
[1, 8, 57]	δεξαμένη ποιότητα ποιὰ ἂν λέγοιτο;	Ὀρθῶς	ἄρα λέγεται καὶ ἄποιος εἶναι
[1, 8, 57]	χρησμοσύνην εἶναι. Εἰ δὴ ταῦτα	ὀρθῶς	λέγεται, οὐ θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν
[1, 8, 57]	καὶ ταῖς ἀμυδραῖς φαντασίαις εἴκουσαν	ῥᾳδίως,	οἷα τὰ ἀσθενέστατα τῶν τέχνῃ
[1, 8, 57]	ἔσται πεσών· ἐπεὶ καὶ εἰ	παντελῶς	εἴη ἡ ψυχὴ εἰς παντελῆ
[1, 8, 57]	φύσιν τὴν αὑτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν	παντελῶς	ἐλλείπῃ, ὅπερ ἐστὶν ἡ ὕλη,
[1, 8, 57]	ψυχῆς ἢ ἐν ταῖς χωρισταῖς	παντελῶς	ἢ ἐν ταῖς ἐνύλοις ἢ
[1, 8, 57]	καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα νῷ	παντελῶς.	Ἡ δὲ μὴ μείνασα τοῦτο,
[1, 8, 57]	Μὴ ὂν δὲ οὔτι τὸ	παντελῶς	μὴ ὄν, ἀλλ´ ἕτερον μόνον
[1, 8, 57]	ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς. Ἄμοιρος γὰρ	παντελῶς	οὖσα ἀγαθοῦ καὶ στέρησις τούτου
[1, 8, 57]	καὶ ἄλλοι λόγοι τὴν ὕλην	ὅλως	ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν, οἱ δὲ οὐδ´
[1, 8, 57]	ἐστι πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον·	ὅλως	δὲ οὐσίᾳ οὐκ ἔστι δεδειγμένον.
[1, 8, 57]	καὶ ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ	ὅλως	εἰ ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν
[1, 8, 57]	οὐχ ᾗ ποιόν τι οὐδὲ	ὅλως	ὁτιοῦν γένος τῶν ὄντων, ἀλλ´
[1, 8, 57]	καὶ πρὸς ὕλην νενευκέναι καὶ	ὅλως	οὐ πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ πρὸς
[1, 8, 57]	ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις τοιῶνδε, καὶ	ὅλως	τὸ τοιόνδε εἶναι τὸ ποιοῦν
[1, 8, 57]	καθόλου οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον καὶ	ὅλως	τοῖς πρώτοις; Ἢ τῇ μὲν
[1, 8, 57]	πληρώσεις, κενώσεις, καὶ πληρώσεις οὐχ	ἁπλῶς,	ἀλλὰ πληρώσεις τοιῶνδε, καὶ ὅλως
[1, 8, 57]	ἀλλὰ στέρησις μᾶλλον. Ζήτημα δ´	ὅμως	καὶ πῶς ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	αὐτοκαλὸν καὶ αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει	πως	ἀγαθὸν καὶ καλόν. Ὡς οὖν
[1, 8, 57]	ποιεῖ. Ἐκείνῳ δὲ τῷ ἀγαθῷ	πῶς	ἄν τι εἴη ἐναντίον; Οὐ
[1, 8, 57]	ὄρεξιν· εἶδος δὲ τὸ κακὸν	πῶς	ἄν τις φαντάζοιτο ἐν ἀπουσίᾳ
[1, 8, 57]	πεποιηκὸς τὴν κακίαν ταύτην καὶ	πῶς	εἰς ἀρχὴν ἐκείνην καὶ αἰτίαν
[1, 8, 57]	μᾶλλον. Ζήτημα δ´ ὅμως καὶ	πῶς	ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν τῷ κακῷ·
[1, 8, 57]	τὰ ἔξω ψυχῆς κακὰ εἶναι,	πῶς	ἐπ´ ἐκείνην τὴν φύσιν ἀνάξει,
[1, 8, 57]	εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ οὐσία τἀγαθόν,	πῶς	ἐστιν αὐτῷ τι ἐναντίον; ἢ
[1, 8, 57]	Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε,	πῶς;	Ἢ τὸ παράπαν πᾶν〉 εἶδος
[1, 8, 57]	αὑτὴν γὰρ γνωρίζει· κακίαν δὲ	πῶς;	Ἢ ὥσπερ κανόνι τὸ ὀρθὸν
[1, 8, 57]	καὶ ἡ ποιότης αὐτὴ ἄποιος,	πῶς	ἡ ὕλη οὐ δεξαμένη ποιότητα
[1, 8, 57]	οὔπω κοσμηθεῖσαν {εἰ θεῷτο} Ἀλλὰ	πῶς	θνητὴν φύσιν; Τὸ μὲν γὰρ
[1, 8, 57]	μὲν ταύτῃ. Ἄποιος δὲ οὖσα	πῶς	κακή; Ἢ ἄποιος λέγεται τῷ
[1, 8, 57]	αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ	πῶς	λέγεται μὴ ἂν ἀπολέσθαι τὰ
[1, 8, 57]	οὖν κακίαν τὴν περὶ ἄνθρωπον	πῶς	οἷόν τε ἐναντίον εἶναι ἐκείνῳ
[1, 8, 57]	ἐναντία ἐν τῷ ἑτέρῳ ἐστί,	πῶς	οὐ μάλιστα ἂν εἴη ἐναντία,
[1, 8, 57]	μὴ ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά.	Πῶς	οὖν ἐκφεύξεται; Οὐ τῷ τόπῳ,
[1, 8, 57]	καὶ τὰ ἐναντία ποιεῖ. ~Ἀλλὰ	πῶς	οὖν ἐξ ἀνάγκης, εἰ τὸ
[1, 8, 57]	κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ	πως	τὴν ὄψιν ἐκ τοῦ βορβόρου·
[1, 8, 57]	οὖσα καὶ ἀμετρία περὶ ψυχὴν	δευτέρως	κακὸν καὶ οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ
[1, 8, 57]	ἢ μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ	δευτέρως	κακόν· καὶ πρώτως μὲν τὸ
[1, 8, 57]	τὸ σκότος, τὸ δὲ ἐσκοτισμένον	δευτέρως	ὡσαύτως. Κακία δὴ ἄγνοια οὖσα
[1, 8, 57]	μὴ ἔχειν, ἵνα μὴ ἦν	ἴσως	κακὴ εἶδος οὖσα, ἀλλὰ μὴ
[1, 8, 57]	ἐστὶν ἡ ὕλη, τοῦτο τὸ	ὄντως	κακὸν μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν.
[1, 8, 57]	ψευδόμενον ἔχει καὶ πρώτως καὶ	ὄντως	ψεῦδος· τῷ δὲ τὸ εἶναι
[1, 8, 57]	πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον, οὐδαμῇ	ἑστώς,	παμπαθές, ἀκόρητον, πενία παντελής· καὶ
[1, 8, 57]	σκότος, τὸ δὲ ἐσκοτισμένον δευτέρως	ὡσαύτως.	Κακία δὴ ἄγνοια οὖσα καὶ
[1, 8, 57]	τὸν τόπον ἀεί. Ἆρ´ οὖν	οὕτως	εἴρηται, ὡς τοῦ μὲν οὐρανοῦ
[1, 8, 57]	ἐστι πτῶμα τῆς ψυχῆς τὸ	οὕτως	ἐλθεῖν εἰς ὕλην καὶ ἀσθενεῖν,
[1, 8, 57]	λυθήσεσθε δι´ ἐμέ. Εἰ δὴ	οὕτως,	ὀρθῶς ἂν λέγοιτο μὴ ἂν
[1, 8, 57]	καὶ τὸ κακόν; Ἆρ´ οὖν	οὕτως	ὅτι ἐν τῷ παντὶ δεῖ
[1, 8, 57]	αὐτῷ ὡς οἷόν τε ἰδεῖν,	οὕτως	οὖν καὶ νοῦς, εἴσω αὑτοῦ
[1, 8, 57]	ἧς ἀρχὴ ἡ ὕλης φύσις	οὕτως	οὖσα κακὴ ὡς καὶ τὸ
[1, 8, 57]	ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται, οὐ μὴν	οὕτως,	ὡς μηδεμίαν φύσιν ἔχειν. Εἰ
[1, 8, 57]	εἶναι δὲ ψευδόμενον ἔχει καὶ	πρώτως	καὶ ὄντως ψεῦδος· τῷ δὲ
[1, 8, 57]	οὐδὲ συμβεβηκός τι αὐτῇ τὸ	πρώτως	κακόν, ὅτι μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτῆς· οὐκ ἄρα οὐδὲ	πρώτως	κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός τι αὐτῇ
[1, 8, 57]	ταδὶ δὲ ἄλλοι. Ἔστω δὴ	πρώτως	μὲν τὸ ἄμετρον κακόν, τὸ
[1, 8, 57]	συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως κακόν· καὶ	πρώτως	μὲν τὸ σκότος, τὸ δὲ
[1, 8, 57]	ἐλθών, μὴ ἐπαγόμενος τὸ ἑαυτοῦ	φῶς	ἔπαθε τοὐναντίον ἤ ἐστιν, ἵν´
[1, 8, 57]	δὲ ἔλλαμψιν καὶ τὸ ἐκεῖθεν	φῶς	ἐσκότωσε τῇ μίξει καὶ ἀσθενὲς
[1, 8, 57]	μὴ ἴδῃ τὸ καταλιπεῖν τὸ	φῶς,	ἵνα ἴδῃ τὸ σκότος, μεθ´
[1, 8, 57]	εἴσω αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν	φῶς	καὶ οἷον ἔξω αὑτοῦ προελθὼν