Ennéade, livre, chap.
[1, 8, 57]	σωμάτων κάκην κατεψυγμένοι καὶ ἐμπεποδισμένοι,	αἱ	δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι
[1, 8, 57]	ὕλην καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι	αἱ	δυνάμεις οὐ πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν
[1, 8, 57]	μὴ φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι δὲ	αἱ	ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι
[1, 8, 57]	ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα καὶ	αἱ	πρὸς καιρὸν ἕξεις. Πλήρεις μὲν
[1, 8, 57]	τοῖς δυνηθεῖσι, πάντας δὲ οὐ	δύνασθαι.	Θεοῖς δὲ ὕλης παρούσης τοῖς
[1, 8, 57]	τὸ πεσεῖν εἰς τὸ κακὸν	δύνασθαι	καὶ ἤδη κακόν. Τῷ χρὴ
[1, 8, 57]	λέγει, ὁ δέ φησι μὴ	δύνασθαι	τοῦτο γενέσθαι· τὰ γὰρ κακὰ
[1, 8, 57]	εἶδος ἀφελεῖν, εἰ ἐμέλλομεν ὕλην	θεάσασθαι.	Διὸ καὶ νοῦς ἄλλος οὗτος,
[1, 8, 57]	ἀλλὰ θέμενον ἐν ψυχῇ οὕτω	θέσθαι	ἀπουσίαν ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´ εἰ
[1, 8, 57]	καὶ πῶς λέγεται μὴ ἂν	ἀπολέσθαι	τὰ κακά, ἀλλ´ εἶναι ἐξ
[1, 8, 57]	ὀρθῶς ἂν λέγοιτο μὴ ἂν	ἀπολέσθαι	τὰ κακά. Πῶς οὖν ἐκφεύξεται;
[1, 8, 57]	μὲν ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς	ἐγγίγνεσθαι,	ὡς τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς
[1, 8, 57]	μὴ ἐν ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ	γενέσθαι·	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ χωρὶς
[1, 8, 57]	μὴ διὰ τὴν ὕλην ἡμᾶς	γενέσθαι	κακούς μήτε γὰρ τὴν ἄγνοιαν
[1, 8, 57]	μεθ´ ὃ οὐκ ἦν ἔτι	γενέσθαι	ὁτιοῦν, τοῦτο εἶναι τὸ κακόν.
[1, 8, 57]	δέ φησι μὴ δύνασθαι τοῦτο	γενέσθαι·	τὰ γὰρ κακὰ εἶναι ἀνάγκῃ,
[1, 8, 57]	τι ἐξ αὐτῆς καὶ ὕλης	γενέσθαι·	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἐν
[1, 8, 57]	μεταλάβῃ καὶ ὁμοιωθῇ, κακὰ μὲν	γίνεσθαι,	οὐχ ὅπερ δὲ κακὰ εἶναι.
[1, 8, 57]	προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν	ἔσεσθαι,	εἰ πείθοι τοὺς ἀνθρώπους ἃ
[1, 8, 57]	διιδεῖν τοῖς μέλλουσι τὰ κακὰ	γνώσεσθαι,	ἐπείπερ προηγούμενα τὰ ἀμείνω τῶν
[1, 8, 57]	πλησθῆναι αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ	κεῖσθαι,	ἕως ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ πως
[1, 8, 57]	κακόν. Τῷ χρὴ τὸ κακὸν	νοεῖσθαι	μὴ τόδε τὸ κακόν, οἷον
[1, 8, 57]	καὶ τοῖς πάθεσι καὶ τῷ	ἐπισκοτεῖσθαι	τῇ ὕλῃ καὶ πρὸς ὕλην
[1, 8, 57]	καὶ λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες λυομένου·	ἐπιθυμίαι	δὲ ἐνοχλοῦντός τινος τῇ συστάσει
[1, 8, 57]	φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι δὲ αἱ	ἐπιθυμίαι	κράσει τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ
[1, 8, 57]	φύσεως τῆς χείρονος; Ἐπεὶ οὐδ´	ἐπιθυμίαι	οὐδ´ αὖ λῦπαι, οὐ θυμοί,
[1, 8, 57]	κατεψυγμένοι καὶ ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´	ἐναντίαι	ποιοῦσιν ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα
[1, 8, 57]	ἐστιν· ὅσα δὲ χωρίς ἐστι,	καὶ	ἃ τῷ ἑτέρῳ ἐστὶ συμπληρώσει
[1, 8, 57]	ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά τε νομίζειν	καὶ	ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε καὶ
[1, 8, 57]	ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν οὖν δεῖ	καὶ	ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ
[1, 8, 57]	δὲ μεμιγμένον ἤδη ἐκ κακοῦ	καὶ	ἀγαθοῦ, καὶ πλείονος τοῦ κακοῦ
[1, 8, 57]	πέρας καὶ ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν	καὶ	ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ
[1, 8, 57]	ποιοῦσιν ἀνερματίστους. Μαρτυροῦσι δὲ ταῦτα	καὶ	αἱ πρὸς καιρὸν ἕξεις. Πλήρεις
[1, 8, 57]	καὶ πῶς εἰς ἀρχὴν ἐκείνην	καὶ	αἰτίαν ἀνάξεις; Ἢ πρῶτον μὲν
[1, 8, 57]	ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν, ἐξ ὧν	καὶ	ἀκολασία καὶ δειλία καὶ ἡ
[1, 8, 57]	καὶ οὔπω εὕρηται τὸ πρῶτον	καὶ	ἄκρατον κακόν· καὶ τὸ μὲν
[1, 8, 57]	οὖσα ἀγαθοῦ καὶ στέρησις τούτου	καὶ	ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν
[1, 8, 57]	συνθέτῳ, μὴ λυθῇ, καὶ λῦπαι	καὶ	ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός
[1, 8, 57]	ἔσται καὶ οὐδὲν ἔξω. Ἐπεὶ	καὶ	ἄλλοι λόγοι τὴν ὕλην ὅλως
[1, 8, 57]	μορφαῖς καὶ μέτροις καὶ πέρασι	καὶ	ἀλλοτρίῳ κόσμῳ κοσμουμένην, μηδὲν παρ´
[1, 8, 57]	ἐν τῇ θείᾳ φύσει, ἀπειρία	καὶ	ἀμετρία καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα
[1, 8, 57]	μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ, οὕτω	καὶ	ἀμετρία οὐκ ἐν ἀμέτρῳ. Εἰ
[1, 8, 57]	ὡσαύτως. Κακία δὴ ἄγνοια οὖσα	καὶ	ἀμετρία περὶ ψυχὴν δευτέρως κακὸν
[1, 8, 57]	μὲν οὖν δεῖ καὶ ἀγαθὸν	καὶ	ἄμικτον ἀγαθόν, τὸ δὲ μεμιγμένον
[1, 8, 57]	ἡ τοιαύτη. Μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ	καὶ	ἄμοιρος εἴδους τοῦ κοσμοῦντος καὶ
[1, 8, 57]	κόσμου φύσις ἔκ τε νοῦ	καὶ	ἀνάγκης, καὶ ὅσα παρὰ θεοῦ
[1, 8, 57]	τι καὶ ἄπειρον καθ´ αὑτὸ	καὶ	ἀνείδεον αὖ αὐτὸ καὶ τὰ
[1, 8, 57]	μέτρον καὶ ἄπειρον πρὸς πέρας	καὶ	ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ ἀεὶ
[1, 8, 57]	ἀμοῦσα μὴ ὁρῷτο τοῖς θεοῖς,	καὶ	ἄνθρωποι ἔχοιεν μὴ ἀεὶ τὸ
[1, 8, 57]	μεμέτρηται. Καὶ οὖν εἶναί τι	καὶ	ἄπειρον καθ´ αὑτὸ καὶ ἀνείδεον
[1, 8, 57]	οἷον ἀμετρίαν εἶναι πρὸς μέτρον	καὶ	ἄπειρον πρὸς πέρας καὶ ἀνείδεον
[1, 8, 57]	καλὸν καὶ τὸ ἀγαθόν, οὕτω	καὶ	ἀπὸ τῆς κακίας καταβαίνοντι τὸ
[1, 8, 57]	ἂν λέγοιτο; Ὀρθῶς ἄρα λέγεται	καὶ	ἄποιος εἶναι καὶ κακή· οὐ
[1, 8, 57]	ἐθέλοι λέγειν, τῇ ἀεὶ ὑποβάσει	καὶ	ἀποστάσει, τὸ ἔσχατον, καὶ μεθ´
[1, 8, 57]	φύσει ἥτις ἐστὶ κακοῦ φύσις	καὶ	ἀρχή· ἀρχαὶ γὰρ ἄμφω, ἡ
[1, 8, 57]	εἶναι. Δυνάμεις δὲ ψυχῆς πολλαὶ	καὶ	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ ἔσχατα
[1, 8, 57]	ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη τοίνυν	καὶ	ἀσθενείας ψυχῇ αἰτία καὶ κακίας
[1, 8, 57]	τὸ οὕτως ἐλθεῖν εἰς ὕλην	καὶ	ἀσθενεῖν, ὅτι πᾶσαι αἱ δυνάμεις
[1, 8, 57]	ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε τῇ μίξει	καὶ	ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν γένεσιν αὐτὴ
[1, 8, 57]	φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι καὶ κακοῦ,	καὶ	αὐτὴ ἕν τι τῶν ἀγαθῶν.
[1, 8, 57]	ὕλη μηδὲν ἔτι ἔχουσα αὐτοῦ.	Καὶ	αὕτη ἡ ἀνάγκη τοῦ κακοῦ.
[1, 8, 57]	τι ἂν αὐτοῦ μέρος ἴδῃς,	καὶ	αὐτὸ πάντα ταῦτα· τὰ δ´
[1, 8, 57]	πλείονος τοῦ κακοῦ μεταλαβὸν ἤδη	καὶ	αὐτὸ συντελέσαν ἐκείνῳ ὁ〉 ἐν
[1, 8, 57]	αὐτῆς καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς αὐτοκαλὸν	καὶ	αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει πως ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	πάρεστι, λέγομεν εἶναι ὕλην, ἀμορφίαν	καὶ	αὐτοὶ ἐν ἡμῖν λαβόντες ἐν
[1, 8, 57]	ψυχῆς. Ἐλλάμπεται οὖν ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν	καὶ	ἀφ´ οὗ μὲν ἐλλάμπεται οὐ
[1, 8, 57]	ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ	καὶ	ἀφέλῃ πως τὴν ὄψιν ἐκ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν βλέπειν, ἀλλ´ ὅταν	καὶ	βλέπωσιν, εἰδώλοις τοῦ καλοῦ εἰς
[1, 8, 57]	μὲν παντελῆ κακίαν οὐ βλέποντες·	καὶ	γὰρ ἄπειρον· ἀφαιρέσει οὖν τὸ
[1, 8, 57]	κακὴ αὐτὴ καὶ πρῶτον κακόν·	καὶ	γὰρ εἰ αὐτὴ ἡ ψυχὴ
[1, 8, 57]	μήτε τὰς ἐπιθυμίας τὰς πονηράς·	καὶ	γάρ, εἰ διὰ σώματος κακίαν
[1, 8, 57]	ἕτερα ὄντα ἐκείνης, ἀλλ´ ἐκείνη;	Καὶ	γὰρ εἰ ἑτέρῳ συμβαίνει τὸ
[1, 8, 57]	λῦπαι, οὐ θυμοί, οὐ φόβοι·	καὶ	γὰρ φόβοι τῷ συνθέτῳ, μὴ
[1, 8, 57]	ἔλλειψιν, ἐξ ὧν καὶ ἀκολασία	καὶ	δειλία καὶ ἡ ἄλλη ψυχῆς
[1, 8, 57]	οὐδὲν ἂν ἦν, ἀλλὰ πρῶτον	καὶ	δεύτερα τἀγαθὰ καὶ τρίτα· περὶ
[1, 8, 57]	καλῶν, καὶ πάντα ἐστὶν ἐκείνου,	καὶ	δεύτερον περὶ τὰ δεύτερα καὶ
[1, 8, 57]	ἐν ἀορίστῳ τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες.	Καὶ	δὴ ἐπὶ τῆς ὕλης οἷον
[1, 8, 57]	εἰς αὐτὴν ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ	καὶ	διόλλυσι τὴν αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν
[1, 8, 57]	καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε	καὶ	διώκει. Ἀλλὰ τί τὸ πεποιηκὸς
[1, 8, 57]	πληγὴν διὰ τοῦ οὐκ ἀμεροῦς·	καὶ	δόξαι ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ τοῦ
[1, 8, 57]	κακοῦ δὴ οὐσίαν, εἴ τις	καὶ	δύναται κακοῦ οὐσία εἶναι, ταύτην
[1, 8, 57]	παθοῦσα, καὶ εἰ ἐκοινώνησεν αὐτῇ	καὶ	ἐγένετο κακή, ἡ ὕλη αἰτία
[1, 8, 57]	ποιοῦν τὴν διαφορὰν τῶν ἐπιθυμιῶν	καί,	εἰ βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε
[1, 8, 57]	ψυχὴ τὴν ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα,	καὶ	εἰ ἐκοινώνησεν αὐτῇ καὶ ἐγένετο
[1, 8, 57]	καὶ τὸ κακὸν οὐδαμοῦ ἐνταῦθα	καὶ	εἰ ἐνταῦθα ἔστη, κακὸν οὐδὲν
[1, 8, 57]	βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται πεσών· ἐπεὶ	καὶ	εἰ παντελῶς εἴη ἡ ψυχὴ
[1, 8, 57]	τὴν τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν,	καὶ	εἴ τι μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον,
[1, 8, 57]	τοιούτου. Τὴν δ´ ὑποκειμένην σχήμασι	καὶ	εἴδεσι καὶ μορφαῖς καὶ μέτροις
[1, 8, 57]	προηγούμενα τὰ ἀμείνω τῶν χειρόνων	καὶ	εἴδη, τὰ δ´ οὔ, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	καὶ ἄμοιρος εἴδους τοῦ κοσμοῦντος	καὶ	εἰς μέτρον ἄγοντος· σώματι γὰρ
[1, 8, 57]	προσαιτεῖ καὶ οἷον καὶ ἐνοχλεῖ	καὶ	εἰς τὸ εἴσω παρελθεῖν θέλει·
[1, 8, 57]	τὸν πάντων βασιλέα πάντα ἐστί,	καὶ	ἐκεῖνο αἴτιον πάντων καλῶν, καὶ
[1, 8, 57]	κακὸν δεχομένου, ἀμετρίαν καὶ ὑπερβολὴν	καὶ	ἔλλειψιν, ἐξ ὧν καὶ ἀκολασία
[1, 8, 57]	ἀμορφίαν τῇ μορφῇ καὶ ὑπερβολὴν	καὶ	ἔλλειψιν τῷ μεμετρημένῳ, ἕως ἂν
[1, 8, 57]	κρίνειν διὰ σωμάτων κάκην κατεψυγμένοι	καὶ	ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν
[1, 8, 57]	λέγεται. Συμβεβηκὸς οὖν τὸ ποιὸν	καὶ	ἐν ἄλλῳ· ἡ δὲ ὕλη
[1, 8, 57]	τούτων τῶν ποιοτήτων ἃς δέξεται	καὶ	ἐν αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ ἔσονται,
[1, 8, 57]	ἄλλο· συνεῖναι γὰρ δεῖ μόνον	καὶ	ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην, οὐ νεύσασαν
[1, 8, 57]	κακά, ἀλλ´ εἶναι ἐξ ἀνάγκης·	καὶ	ἐν θεοῖς μὲν οὐκ εἶναι,
[1, 8, 57]	δὲ παροῦσα προσαιτεῖ καὶ οἷον	καὶ	ἐνοχλεῖ καὶ εἰς τὸ εἴσω
[1, 8, 57]	ἀδυναμία καὶ τὸ εὐπαθές, οὕτω	καὶ	ἐνταῦθα ἀναλογίᾳ τὸ τῆς ἀσθενείας
[1, 8, 57]	τοῦ κοινοῦ, ἐγίγνετο ἂν ἐναντίον	καὶ	ἐνταῦθα, οὐσία οὐσίᾳ ἐναντίον. Τὰ
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον ἀλλήλων κεχώρισται	καὶ	ἐξ ἀντιθέτων συνέστηκε καὶ τὰ
[1, 8, 57]	ἐστὶ καταδῦναι καὶ πλησθῆναι αὐτῆς	καὶ	ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ
[1, 8, 57]	στέρησις δὲ ἀεὶ ἐν ἄλλῳ	καὶ	ἐπ´ αὐτῆς οὐχ ὑπόστασις· ὥστε
[1, 8, 57]	οὐδ´ αὐτοαγαθόν, ὅτι πρὸ αὐτῆς	καὶ	ἐπέκεινα αὐτῆς αὐτοκαλὸν καὶ αὐτοαγαθόν·
[1, 8, 57]	πάντα· αὐτός τε γὰρ ὑπέρκαλος	καὶ	ἐπέκεινα τῶν ἀρίστων βασιλεύων ἐν
[1, 8, 57]	οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι ἐναντίον· ἐπεὶ	καὶ	ἐπὶ πυρὸς καὶ ὕδατος ἐδεξάμεθα
[1, 8, 57]	ὥσπερ ἐπὶ τῶν σωμάτων, οὕτω	καὶ	ἐπὶ τῆς ψυχῆς τὸ ἀσθενές·
[1, 8, 57]	νοῦς τοιοῦτος, ἀλλ´ ἔχει πάντα	καὶ	ἔστι πάντα καὶ σύνεστιν αὐτῷ
[1, 8, 57]	πάντων, ἀλλ´ ὅτου δύναται μεταλαμβάνει.	Καὶ	ἔστι πρώτη ἐνέργεια ἐκείνου καὶ
[1, 8, 57]	καὶ θάτερον; Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ	καὶ	ἔστω γε καὶ τὸ ἐναντίον
[1, 8, 57]	πολλαὶ καὶ ἀρχὴν καὶ μέσα	καὶ	ἔσχατα ψυχὴ ἔχει· ὕλη δὲ
[1, 8, 57]	θάνοι, καὶ ὁ θάνατος αὐτῇ	καὶ	ἔτι ἐν τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ
[1, 8, 57]	ὡς εἰκὼν τοῦ ὄντος ἢ	καὶ	ἔτι μᾶλλον μὴ ὄν. Τοῦτο
[1, 8, 57]	τὴν κακίαν λέγοι εὐπαθῆ γοῦν	καὶ	εὐκίνητον εἶναι τὴν κακὴν ἀπὸ
[1, 8, 57]	ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ	καὶ	ἔχει ἤδη ὕλην βλέπουσα εἰς
[1, 8, 57]	πάντα καὶ σύνεστιν αὐτῷ συνὼν	καὶ	ἔχει πάντα οὐκ ἔχων. Οὐ
[1, 8, 57]	νοῦν καὶ οὐσίαν καὶ ψυχὴν	καὶ	ζωὴν καὶ περὶ νοῦν ἐνέργειαν.
[1, 8, 57]	ὧν καὶ ἀκολασία καὶ δειλία	καὶ	ἡ ἄλλη ψυχῆς κακία, ἀκούσια
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν ἡ κακία ἔσται·	καὶ	ἡ ἀρετὴ δὲ οὐ τὸ
[1, 8, 57]	ἡ κακία τὸ κακόν. Εἶτα	καὶ	ἡ ἀρετὴ οὐκ αὐτὸ τὸ
[1, 8, 57]	ταῖς οὐ καθαραῖς οὐδὲ κεκαθαρμέναις,	καὶ	ἡ ἀσθένεια αὐταῖς εἴη ἂν
[1, 8, 57]	στέρησις ἐν αὐτῇ τὸ κακὸν	καὶ	ἡ κακία ἔσται καὶ οὐδὲν
[1, 8, 57]	τί ποτ´ ἐστὶ τὸ κακὸν	καὶ	ἡ κακοῦ φύσις πρότερον ὑποθεῖντο.
[1, 8, 57]	τυχοῦσα ἄποιος λέγεται. Εἰ τοίνυν	καὶ	ἡ ποιότης αὐτὴ ἄποιος, πῶς
[1, 8, 57]	ἔκκλισις κακοῦ, ἡ δὲ νόησις	καὶ	ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι καὶ
[1, 8, 57]	δεύτερον δὲ ἔστω τὸ σκότος	καὶ	ἡ φύσις τοῦ κακοῦ οὐκέτι
[1, 8, 57]	πεσεῖν εἰς τὸ κακὸν δύνασθαι	καὶ	ἤδη κακόν. Τῷ χρὴ τὸ
[1, 8, 57]	πανταχοῦ, εἰ θάτερον τῶν ἐναντίων,	καὶ	θάτερον; Ἐνδεχέσθω μὲν γὰρ καὶ
[1, 8, 57]	ὁ λόγος κακὸν εἶναι πρῶτον	καὶ	καθ´ αὑτὸ κακόν. ~Σωμάτων δὲ
[1, 8, 57]	εἶναι τὸ ἀληθῶς εἶναι· ὥστε	καὶ	καθὰ τὸ ψεῦδος τῷ ἀληθεῖ
[1, 8, 57]	ἄρα λέγεται καὶ ἄποιος εἶναι	καὶ	κακή· οὐ γὰρ λέγεται κακὴ
[1, 8, 57]	τοίνυν καὶ ἀσθενείας ψυχῇ αἰτία	καὶ	κακίας αἰτία. Πρότερον ἄρα κακὴ
[1, 8, 57]	ἀόριστον ἅπαν καὶ τὸ ἄμετρον	καὶ	κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει·
[1, 8, 57]	τὸ δὲ ὃ συμβέβηκεν, οὕτω	καὶ	κακὸν τὸ μὲν αὐτό, τὸ
[1, 8, 57]	καὶ ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ ἐστι	καὶ	κακοῦ, καὶ αὐτὴ ἕν τι
[1, 8, 57]	αὐτοαγαθόν· καὶ μεταλήψει πως ἀγαθὸν	καὶ	καλόν. Ὡς οὖν ἀπὸ τῆς
[1, 8, 57]	ἢ ἐν τῷ αὐτῷ γένει	καὶ	κοινοῦ τινός ἐστι μετειληφότα ἐν
[1, 8, 57]	ὄντος ἀεὶ ἐν τάξει ἰόντος	καὶ	κόσμῳ φερομένου καὶ μήτε ἀδικίας
[1, 8, 57]	φόβοι τῷ συνθέτῳ, μὴ λυθῇ,	καὶ	λῦπαι καὶ ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι
[1, 8, 57]	βλέπει. Καὶ οὗτος θεῶν ἀπήμων	καὶ	μακάριος βίος καὶ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ὥστε καὶ τὰ ὅλα ἐναντία	καὶ	μᾶλλον ἐναντία ἢ τὰ ἄλλα.
[1, 8, 57]	ὑποβάσει καὶ ἀποστάσει, τὸ ἔσχατον,	καὶ	μεθ´ ὃ οὐκ ἦν ἔτι
[1, 8, 57]	δὲ ψυχῆς πολλαὶ καὶ ἀρχὴν	καὶ	μέσα καὶ ἔσχατα ψυχὴ ἔχει·
[1, 8, 57]	ἐπέκεινα αὐτῆς αὐτοκαλὸν καὶ αὐτοαγαθόν·	καὶ	μεταλήψει πως ἀγαθὸν καὶ καλόν.
[1, 8, 57]	σχήμασι καὶ εἴδεσι καὶ μορφαῖς	καὶ	μέτροις καὶ πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ
[1, 8, 57]	καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων τάξιν	καὶ	μέτρον οὐκ ἀνεχομένων, αἶσχος δὲ
[1, 8, 57]	πλεῖστον ἀλλήλων ἀφεστηκότα; Πέρατι δὴ	καὶ	μέτρῳ καὶ {τὰ ἄλλα} ὅσα
[1, 8, 57]	ζωὴν καὶ περὶ νοῦν ἐνέργειαν.	Καὶ	μέχρι μὲν τούτου καλὰ πάντα·
[1, 8, 57]	ὕλῃ σύνεστι. Τὸ δὲ χωρίσαι	καὶ	μὴ δῆλόν που αὐτὸς ποιεῖ·
[1, 8, 57]	φωτός, ἵνα ἴδῃ τὸ σκότος	καὶ	μὴ ἴδῃ τὸ καταλιπεῖν τὸ
[1, 8, 57]	Ἢ ὥσπερ κανόνι τὸ ὀρθὸν	καὶ	μή, οὕτω καὶ τὸ μὴ
[1, 8, 57]	αὐτῷ καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν	καὶ	μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν εἶναι· μὴ
[1, 8, 57]	ἐναντίον. Τὰ ἄρα πάντη κεχωρισμένα	καὶ	μηδὲν ἔχοντα κοινὸν καὶ πλείστην
[1, 8, 57]	τάξει ἰόντος καὶ κόσμῳ φερομένου	καὶ	μήτε ἀδικίας ἐκεῖ οὔσης μήτε
[1, 8, 57]	δ´ ὑποκειμένην σχήμασι καὶ εἴδεσι	καὶ	μορφαῖς καὶ μέτροις καὶ πέρασι
[1, 8, 57]	ὄντος οἷον ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται	καὶ	νόσον εἶναι οὐ μὴν ἐξ
[1, 8, 57]	εἰ ἐμέλλομεν ὕλην θεάσασθαι. Διὸ	καὶ	νοῦς ἄλλος οὗτος, οὐ νοῦς,
[1, 8, 57]	οἷόν τε ἰδεῖν, οὕτως οὖν	καὶ	νοῦς, εἴσω αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ
[1, 8, 57]	αὐτοῖς, ἐφ´ ἧς τὸ θερμὸν	καὶ	ξηρὸν καὶ ὑγρὸν καὶ ψυχρὸν
[1, 8, 57]	οὖν, ὡς ψυχὴ ἂν θάνοι,	καὶ	ὁ θάνατος αὐτῇ καὶ ἔτι
[1, 8, 57]	ἀλλ´ οἷον οὐσία αὐτοῦ ταῦτα,	καὶ	ὅ τι ἂν αὐτοῦ μέρος
[1, 8, 57]	γάρ ἐστιν ἡ θνητὴ φύσις	καὶ	ὅδε ὁ τόπος. Ἀλλὰ τὸ
[1, 8, 57]	φύσις πρότερον ὑποθεῖντο. Οὕτω γὰρ	καὶ	ὅθεν ἐλήλυθε καὶ ὅπου ἵδρυται
[1, 8, 57]	αὑτοῦ τὸ αὑτοῦ καταλιπὼν φῶς	καὶ	οἷον ἔξω αὑτοῦ προελθὼν εἰς
[1, 8, 57]	ἔχει· ὕλη δὲ παροῦσα προσαιτεῖ	καὶ	οἷον καὶ ἐνοχλεῖ καὶ εἰς
[1, 8, 57]	τόπον ὃν κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν	καὶ	οἷον συσπειραθῆναι ποιῆσαι ἐκείνην, ὃ
[1, 8, 57]	ὕλη, ἔστι δὲ καὶ ψυχή,	καὶ	οἷον τόπος εἷς τις. Οὐ
[1, 8, 57]	ἵδρυται καὶ ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη,	καὶ	ὅλως εἰ ἔστιν ἐν τοῖς
[1, 8, 57]	ὕλῃ καὶ πρὸς ὕλην νενευκέναι	καὶ	ὅλως οὐ πρὸς οὐσίαν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις τοιῶνδε,	καὶ	ὅλως τὸ τοιόνδε εἶναι τὸ
[1, 8, 57]	τῇ καθόλου οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον	καὶ	ὅλως τοῖς πρώτοις; Ἢ τῇ
[1, 8, 57]	ἄλλα, ὅσα ἂν αὐτοῦ μεταλάβῃ	καὶ	ὁμοιωθῇ, κακὰ μὲν γίνεσθαι, οὐχ
[1, 8, 57]	τὸ ἐκ γῆς ἀπελθεῖν, ἀλλὰ	καὶ	ὄντα ἐπὶ γῆς δίκαιον καὶ
[1, 8, 57]	δὲ ψευδόμενον ἔχει καὶ πρώτως	καὶ	ὄντως ψεῦδος· τῷ δὲ τὸ
[1, 8, 57]	Οὕτω γὰρ καὶ ὅθεν ἐλήλυθε	καὶ	ὅπου ἵδρυται καὶ ὅτῳ συμβέβηκε
[1, 8, 57]	τὰ κακὰ αὐτῷ ἡ κακία	καὶ	ὅσα ἐκ κακίας· καὶ τοῦ
[1, 8, 57]	ἔκ τε νοῦ καὶ ἀνάγκης,	καὶ	ὅσα παρὰ θεοῦ εἰς αὐτὸν
[1, 8, 57]	δ´ ἐστὶ τὸ αἰσθητὸν πᾶν	καὶ	ὅσα περὶ τὸ αἰσθητὸν πάθη
[1, 8, 57]	οἷον θερμότητας, ψυχρότητας, πικρόν, ἁλμυρὸν	καὶ	ὅσα χυμῶν εἴδη, ἔτι πληρώσεις,
[1, 8, 57]	καὶ ὄντα ἐπὶ γῆς δίκαιον	καὶ	ὅσιον εἶναι μετὰ φρονήσεως, ὡς
[1, 8, 57]	ὅθεν ἐλήλυθε καὶ ὅπου ἵδρυται	καὶ	ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ ὅλως
[1, 8, 57]	ἔχουσά τι ἀγαθὸν νοῦ ἴχνος	καὶ	οὐ κακὸν παρ´ αὐτῆς· οὐκ
[1, 8, 57]	ἐστιν ἕκαστον καὶ πανταχῇ πᾶν·	καὶ	οὐ συγκέχυται, ἀλλὰ αὖ χωρίς.
[1, 8, 57]	ἑστώς, παμπαθές, ἀκόρητον, πενία παντελής·	καὶ	οὐ συμβεβηκότα ταῦτα αὐτῷ, ἀλλ´
[1, 8, 57]	τοῦτο, εἰς ὃ πάντα ἀνήρτηται	καὶ	οὗ πάντα τὰ ὄντα ἐφίεται
[1, 8, 57]	κακὸν καὶ ἡ κακία ἔσται	καὶ	οὐδὲν ἔξω. Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι
[1, 8, 57]	πᾶς δὲ ὁ χῶρος ἱερὸς	καὶ	οὐδέν ἐστιν ὃ ἄμοιρόν ἐστι
[1, 8, 57]	ἐστερημένη, μικτὴν ἕξει τὴν διάθεσιν	καὶ	οὐκ ἄκρατον τὸ κακόν, καὶ
[1, 8, 57]	ἀμετρία περὶ ψυχὴν δευτέρως κακὸν	καὶ	οὐκ αὐτοκακόν· οὐδὲ γὰρ ἀρετὴ
[1, 8, 57]	ἀμετρίαν ἔχειν καθ´ ὃ μεμέτρηται.	Καὶ	οὖν εἶναί τι καὶ ἄπειρον
[1, 8, 57]	καὶ οὐκ ἄκρατον τὸ κακόν,	καὶ	οὔπω εὕρηται τὸ πρῶτον καὶ
[1, 8, 57]	πέρας, δοὺς ἐξ αὐτοῦ νοῦν	καὶ	οὐσίαν καὶ ψυχὴν καὶ ζωὴν
[1, 8, 57]	τὸν θεὸν δι´ αὐτοῦ βλέπει.	Καὶ	οὗτος θεῶν ἀπήμων καὶ μακάριος
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην τὸ κακὸν εἶναι	καὶ	οὗτος οὐδὲν ἧττον τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	κακοῦ ἔσται τὸ κακὸν αὐτοῖς,	καὶ	οὕτω ποιητικόν, ὡς ἑτέρου τοῦ
[1, 8, 57]	Ἔστι δὲ τοῦ κακοῦ λαβεῖν	καὶ	οὕτω τὴν ἀνάγκην. Ἐπεὶ γὰρ
[1, 8, 57]	ὅπερ προσελήλυθεν, ἀλλ´ αἷμα κυνὸς	καὶ	πᾶν κύνιον, καὶ χυμοὶ πάντες
[1, 8, 57]	καὶ ἐκεῖνο αἴτιον πάντων καλῶν,	καὶ	πάντα ἐστὶν ἐκείνου, καὶ δεύτερον
[1, 8, 57]	μὲν κακῶν, ἡ δὲ ἀγαθῶν·	καὶ	πάντα τὰ ἐν τῇ φύσει
[1, 8, 57]	ὅλον τε γάρ ἐστιν ἕκαστον	καὶ	πανταχῇ πᾶν· καὶ οὐ συγκέχυται,
[1, 8, 57]	ἑαυτῷ, μηδενὸς δεόμενον, μέτρον πάντων	καὶ	πέρας, δοὺς ἐξ αὐτοῦ νοῦν
[1, 8, 57]	εἴδεσι καὶ μορφαῖς καὶ μέτροις	καὶ	πέρασι καὶ ἀλλοτρίῳ κόσμῳ κοσμουμένην,
[1, 8, 57]	οὐσίαν καὶ ψυχὴν καὶ ζωὴν	καὶ	περὶ νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ μέχρι
[1, 8, 57]	τι τοῦ μὴ ὄντος ὂν	καὶ	περί τι τῶν μεμιγμένων τῷ
[1, 8, 57]	ἤδη ἐκ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ,	καὶ	πλείονος τοῦ κακοῦ μεταλαβὸν ἤδη
[1, 8, 57]	κεχωρισμένα καὶ μηδὲν ἔχοντα κοινὸν	καὶ	πλείστην ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν τῇ
[1, 8, 57]	χυμῶν εἴδη, ἔτι πληρώσεις, κενώσεις,	καὶ	πληρώσεις οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ πληρώσεις
[1, 8, 57]	βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι	καὶ	πλησθῆναι αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ
[1, 8, 57]	ἄξιον ἂν εἴη ζητεῖν, τίς	καὶ	πόθεν ἡ ἀσθένεια τῇ ψυχῇ.
[1, 8, 57]	οὐκέτι ἐν τῇ ὕλῃ, ἀλλὰ	καὶ	πρὸ τῆς ὕλης. Ἢ οὐκ
[1, 8, 57]	καὶ τὴν γνῶσιν ἂν ποιοῖντο,	καὶ	πρὸς αὐτὰ ἂν ἔχοιεν τὴν
[1, 8, 57]	ὁπωσοῦν. Ἡ μὲν οὖν τελεία	καὶ	πρὸς νοῦν νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ
[1, 8, 57]	τὸ ἐν ἑκάστῳ, ἀμβλύτεροι δὲ	καὶ	πρὸς τὸ κρίνειν διὰ σωμάτων
[1, 8, 57]	καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ	καὶ	πρὸς ὕλην νενευκέναι καὶ ὅλως
[1, 8, 57]	Καὶ ἔστι πρώτη ἐνέργεια ἐκείνου	καὶ	πρώτη οὐσία ἐκείνου μένοντος ἐν
[1, 8, 57]	{ἢ τῷ σκότῳ} τῇ ψυχῇ	καὶ	πρῶτον δεύτερον δὲ ἔστω τὸ
[1, 8, 57]	αὐτοῦ. ~Τίνι οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα;	Καὶ	πρῶτον κακίαν τίνι; Ἀρετὴν μὲν
[1, 8, 57]	αἰτία. Πρότερον ἄρα κακὴ αὐτὴ	καὶ	πρῶτον κακόν· καὶ γὰρ εἰ
[1, 8, 57]	τὸ εἶναι δὲ ψευδόμενον ἔχει	καὶ	πρώτως καὶ ὄντως ψεῦδος· τῷ
[1, 8, 57]	τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως κακόν·	καὶ	πρώτως μὲν τὸ σκότος, τὸ
[1, 8, 57]	τὸ πεποιηκὸς τὴν κακίαν ταύτην	καὶ	πῶς εἰς ἀρχὴν ἐκείνην καὶ
[1, 8, 57]	στέρησις μᾶλλον. Ζήτημα δ´ ὅμως	καὶ	πῶς ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν τῷ
[1, 8, 57]	ἐν αὐτοῖς ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ	καὶ	πῶς λέγεται μὴ ἂν ἀπολέσθαι
[1, 8, 57]	δὲ μὴ ὂν ὡς κίνησις	καὶ	στάσις ἡ περὶ τὸ ὄν,
[1, 8, 57]	κρατηθεῖσαν εἴδει, πενίαν δὲ ἔνδειαν	καὶ	στέρησιν ὧν ἐν χρείᾳ ἐσμὲν
[1, 8, 57]	Ἄμοιρος γὰρ παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ	καὶ	στέρησις τούτου καὶ ἄκρατος ἔλλειψις
[1, 8, 57]	τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ ὁρᾶν	καὶ	συνεῖναι τῷ σκότει, τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	ἔχει πάντα καὶ ἔστι πάντα	καὶ	σύνεστιν αὐτῷ συνὼν καὶ ἔχει
[1, 8, 57]	δυνάμενον κρατεῖν, εἰ μὴ φύγοι.	Καὶ	σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει
[1, 8, 57]	ἀφεστηκότα; Πέρατι δὴ καὶ μέτρῳ	καὶ	{τὰ ἄλλα} ὅσα ἔνεστιν ἐν
[1, 8, 57]	θείᾳ φύσει, ἀπειρία καὶ ἀμετρία	καὶ	τὰ ἄλλα, ὅσα ἔχει ἡ
[1, 8, 57]	αὑτὸ καὶ ἀνείδεον αὖ αὐτὸ	καὶ	τὰ ἄλλα τὰ πρόσθεν, ἃ
[1, 8, 57]	πελέκεως ἄνευ σιδήρου ποιεῖ· εἶτα	καὶ	τὰ ἐν τῇ ὕλῃ εἴδη
[1, 8, 57]	κεχώρισται καὶ ἐξ ἀντιθέτων συνέστηκε	καὶ	τὰ ἐναντία ποιεῖ. ~Ἀλλὰ πῶς
[1, 8, 57]	πάσχειν. Εἰ δέ τις θεῖτο	καὶ	τὰ ἔξω ψυχῆς κακὰ εἶναι,
[1, 8, 57]	τῇ φύσει ἑκατέρᾳ ἐναντία· ὥστε	καὶ	τὰ ὅλα ἐναντία καὶ μᾶλλον
[1, 8, 57]	ταῖς διανοίαις, κενοὶ δὲ ἄλλοι,	καὶ	ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ δὲ
[1, 8, 57]	ὀργάς, προπετῆ δὲ εἰς συγκαταθέσεις,	καὶ	ταῖς ἀμυδραῖς φαντασίαις εἴκουσαν ῥᾳδίως,
[1, 8, 57]	γὰρ ἄλλοι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις	καὶ	ταῖς διανοίαις, κενοὶ δὲ ἄλλοι,
[1, 8, 57]	ἕξεις. Πλήρεις μὲν γὰρ ἄλλοι	καὶ	ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς διανοίαις,
[1, 8, 57]	ἵν´ ἴδῃ τὸ αὐτῷ ἐναντίον.	~Καὶ	ταῦτα μὲν ταύτῃ. Ἄποιος δὲ
[1, 8, 57]	τῶν κακῶν, ὕλη ἂν εἴη	καὶ	ταύτῃ αἴτιον τῶν κακῶν. Ἀλλὰ
[1, 8, 57]	οἷον ἐν μὲν ψυχῇ πονηρίαν	καὶ	ταύτης αὖ εἴδη ἢ ὕλῃ
[1, 8, 57]	πᾶσαι καὶ τὸ λεγόμενον ἐπτερωμέναι	καὶ	τέλειοι καὶ τὸ ἔργον αὐταῖς
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ οὐ κακόν, δύναται γὰρ	καὶ	τέλεον εἶναι ὡς πρὸς φύσιν
[1, 8, 57]	πεποίηκε τὴν γένεσιν αὐτὴ παρασχοῦσα	καὶ	τὴν αἰτίαν τοῦ εἰς αὐτὴν
[1, 8, 57]	θερμοῦ τὸ αὐτῆς ἀνείδεον προσάγουσα	καὶ	τὴν ἀμορφίαν τῇ μορφῇ καὶ
[1, 8, 57]	καὶ ψυχὴ εἴδη ὄντα εἰδῶν	καὶ	τὴν γνῶσιν ἂν ποιοῖντο, καὶ
[1, 8, 57]	ἐν γῇ δὲ τῆς ἀδικίας	καὶ	τῆς ἀταξίας οὔσης; Τοῦτο γάρ
[1, 8, 57]	λόγοι ἔνυλοι φθαρέντες ἐν ὕλῃ	καὶ	τῆς φύσεως τῆς ἐκείνης ἀναπλησθέντες·
[1, 8, 57]	οὖσι μὴ εἶναι, ἀνάγκη αὐτῷ	καὶ	τὸ ἀγαθὸν ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ
[1, 8, 57]	τῆς ἀρετῆς ἀναβαίνοντι τὸ καλὸν	καὶ	τὸ ἀγαθόν, οὕτω καὶ ἀπὸ
[1, 8, 57]	ἀπέστραπται καὶ τὸ ἀόριστον ἅπαν	καὶ	τὸ ἄμετρον καὶ κακὸν οὔτε
[1, 8, 57]	ἀεὶ καθαρὰ καὶ ὕλην ἀπέστραπται	καὶ	τὸ ἀόριστον ἅπαν καὶ τὸ
[1, 8, 57]	τὸ ὅλον τῷ ὅλῳ ἐναντίον.	Καὶ	τὸ εἶναι δὲ ψευδόμενον ἔχει
[1, 8, 57]	χορεύουσα ψυχὴ ἐπὶ αὐτὸν βλέπουσα	καὶ	τὸ εἴσω αὐτοῦ θεωμένη τὸν
[1, 8, 57]	διὰ κάκην. Τὴν δὲ ἔλλαμψιν	καὶ	τὸ ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε τῇ
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ καὶ ἔστω γε	καὶ	τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου αὐτῷ
[1, 8, 57]	δὴ ταῦτά ἐστι τὰ ὄντα	καὶ	τὸ ἐπέκεινα τῶν ὄντων, οὐκ
[1, 8, 57]	τὸ λεγόμενον ἐπτερωμέναι καὶ τέλειοι	καὶ	τὸ ἔργον αὐταῖς ἀνεμπόδιστον λοιπὸν
[1, 8, 57]	τὸ μετὰ τὸ πρῶτον, ὥστε	καὶ	τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ ἡ
[1, 8, 57]	ἡ πρὸς τὸ ἔργον ἀδυναμία	καὶ	τὸ εὐπαθές, οὕτω καὶ ἐνταῦθα
[1, 8, 57]	ἐξ ἀνάγκης, εἰ τὸ ἀγαθόν,	καὶ	τὸ κακόν; Ἆρ´ οὖν οὕτως
[1, 8, 57]	θεῶν ἀπήμων καὶ μακάριος βίος	καὶ	τὸ κακὸν οὐδαμοῦ ἐνταῦθα καὶ
[1, 8, 57]	στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ τὴν κακίαν	καὶ	τὸ κακὸν τὸ ἐν ψυχῇ,
[1, 8, 57]	χωρὶς ὕλης καθαραὶ γὰρ πᾶσαι	καὶ	τὸ λεγόμενον ἐπτερωμέναι καὶ τέλειοι
[1, 8, 57]	ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι. Ἔπειτα δὲ	καὶ	τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο, ὁρᾶν
[1, 8, 57]	τὸ πρῶτον καὶ ἄκρατον κακόν·	καὶ	τὸ μὲν ἀγαθὸν τῇ ψυχῇ
[1, 8, 57]	τὸ ὀρθὸν καὶ μή, οὕτω	καὶ	τὸ μὴ ἐναρμόζον τῇ ἀρετῇ
[1, 8, 57]	τὸ ψεῦδος τῷ ἀληθεῖ ἐναντίον	καὶ	τὸ μὴ〉 κατ´ οὐσίαν τῷ
[1, 8, 57]	φύσις οὕτως οὖσα κακὴ ὡς	καὶ	τὸ μήπω ἐν αὐτῇ, μόνον
[1, 8, 57]	ἡ κακὴ φύσις, ἐναντία· ὥστε	καὶ	τὸ ὅλον τῷ ὅλῳ ἐναντίον.
[1, 8, 57]	δὲ κακήν, ὡς ποιόν; Ἐπειδὴ	καὶ	τὸ ποιὸν τοῦτό ἐστι, καθ´
[1, 8, 57]	μὴ βλέπει, ὡς λεγόμεθα ὁρᾶν	καὶ	τὸ σκότος. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ
[1, 8, 57]	ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον,	καὶ	τὸ συμβεβηκὸς περὶ αὐτό. Τοῦ
[1, 8, 57]	λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο, ὁρᾶν κωλύεται	καὶ	τοῖς πάθεσι καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι
[1, 8, 57]	περιπολεῖν δὲ τὴν θνητὴν φύσιν	καὶ	τόνδε τὸν τόπον ἀεί. Ἆρ´
[1, 8, 57]	λεγομένων συνιέναι δυναμένους λογιζομένους τε	καὶ	τοῦ ἀκολούθου θεωρίαν ποιουμένους ὡς
[1, 8, 57]	τὸ κακόν, ἥπερ τοῦ ἀγαθοῦ,	καὶ	τοῦ κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον περὶ
[1, 8, 57]	κακία καὶ ὅσα ἐκ κακίας·	καὶ	τοῦ προσδιαλεγομένου δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος
[1, 8, 57]	τόπῳ, φησίν, ἀλλ´ ἀρετὴν κτησάμενος	καὶ	τοῦ σώματος αὑτὸν χωρίσας· οὕτω
[1, 8, 57]	ἂν ἦλθε τῷ μὴ παρόντι.	Καὶ	τοῦτό ἐστι πτῶμα τῆς ψυχῆς
[1, 8, 57]	τὴν ὄψιν ἐκ τοῦ βορβόρου·	καὶ	τοῦτό ἐστι τὸ ἐν Ἅιδου
[1, 8, 57]	ἐν ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ γενέσθαι·	καὶ	τοῦτό ἐστι τὸ χωρὶς εἶναι.
[1, 8, 57]	ἀμείνους δέ, οἷς μὴ πάρεστι	καὶ	τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ μὴ
[1, 8, 57]	ἀλλὰ πρῶτον καὶ δεύτερα τἀγαθὰ	καὶ	τρίτα· περὶ τὸν πάντων βασιλέα
[1, 8, 57]	καὶ δεύτερον περὶ τὰ δεύτερα	καὶ	τρίτον περὶ τὰ τρίτα. ~Εἰ
[1, 8, 57]	ἡ αὐτὴ γένοιτ´ ἂν ἐπιστήμη	καὶ	τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον τὸ κακόν,
[1, 8, 57]	ὁρᾶν κωλύεται καὶ τοῖς πάθεσι	καὶ	τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ καὶ
[1, 8, 57]	εἶναι τοὺς ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους	καὶ	τῶν λεγομένων συνιέναι δυναμένους λογιζομένους
[1, 8, 57]	ἧς τὸ θερμὸν καὶ ξηρὸν	καὶ	ὑγρὸν καὶ ψυχρὸν συμβεβηκότα ἐγίνετο·
[1, 8, 57]	ἐναντίον· ἐπεὶ καὶ ἐπὶ πυρὸς	καὶ	ὕδατος ἐδεξάμεθα ἂν εἶναι ἐναντία,
[1, 8, 57]	ὅ γε συνὼν τῷ σώματι	καὶ	ὕλῃ σύνεστι. Τὸ δὲ χωρίσαι
[1, 8, 57]	νοῦν νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ	καὶ	ὕλην ἀπέστραπται καὶ τὸ ἀόριστον
[1, 8, 57]	μὴ ἕν τι ἐξ αὐτῆς	καὶ	ὕλης γενέσθαι· τοῦτο δὲ τὸ
[1, 8, 57]	σώματος αὑτὸν χωρίσας· οὕτω γὰρ	καὶ	ὕλης· ὡς ὅ γε συνὼν
[1, 8, 57]	εἴδους τὸ κακὸν δεχομένου, ἀμετρίαν	καὶ	ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν, ἐξ ὧν
[1, 8, 57]	καὶ τὴν ἀμορφίαν τῇ μορφῇ	καὶ	ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν τῷ μεμετρημένῳ,
[1, 8, 57]	πενίαν; Ἢ νόσον μὲν ἔλλειψιν	καὶ	ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων τάξιν καὶ
[1, 8, 57]	Ἀρετὴν μὲν γὰρ νῷ αὐτῷ	καὶ	φρονήσει· αὑτὴν γὰρ γνωρίζει· κακίαν
[1, 8, 57]	ἐστὶ κακὸν διὰ δύναμιν ἀγαθοῦ	καὶ	φύσιν· ἐπείπερ ἐφάνη ἐξ ἀνάγκης,
[1, 8, 57]	αἷμα κυνὸς καὶ πᾶν κύνιον,	καὶ	χυμοὶ πάντες ἅπερ τοῦ δεξαμένου
[1, 8, 57]	ἂν εἴη. Νοῦς μὲν γὰρ	καὶ	ψυχὴ εἴδη ὄντα εἰδῶν καὶ
[1, 8, 57]	τοῖς οὖσιν ὕλη, ἔστι δὲ	καὶ	ψυχή, καὶ οἷον τόπος εἷς
[1, 8, 57]	ἐξ αὐτοῦ νοῦν καὶ οὐσίαν	καὶ	ψυχὴν καὶ ζωὴν καὶ περὶ
[1, 8, 57]	θερμὸν καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρὸν	καὶ	ψυχρὸν συμβεβηκότα ἐγίνετο· εἰ δ´
[1, 8, 57]	τὸ αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον λαμβάνουσι	καὶ	ὡς προσήκει λαβεῖν καταφανὲς ἔσται
[1, 8, 57]	πάθη ἢ ὕστερόν τι τούτων	καὶ	ὡς συμβεβηκὸς τούτοις ἢ ἀρχὴ
[1, 8, 57]	αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε σωμάτων,	ἄλλαι	δὲ ἄλλων, ὥστε μὴ κρατεῖν
[1, 8, 57]	χωρὶς εἶναι. Δυνάμεις δὲ ψυχῆς	πολλαὶ	καὶ ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ
[1, 8, 57]	μόνον δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν,	ἀναπιμπλάναι	κακοῦ ἑαυτῆς. Ἄμοιρος γὰρ παντελῶς
[1, 8, 57]	προτάσεων συμπληρουμένους καὶ τῶν λεγομένων	συνιέναι	δυναμένους λογιζομένους τε καὶ τοῦ
[1, 8, 57]	ἢ ὁμοιώσει ἢ μεταλήψει τῷ	συμβεβηκέναι	αὐτῷ δευτέρως κακόν· καὶ πρώτως
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ καὶ πρὸς ὕλην	νενευκέναι	καὶ ὅλως οὐ πρὸς οὐσίαν,
[1, 8, 57]	γὰρ πᾶσαι καὶ τὸ λεγόμενον	ἐπτερωμέναι	καὶ τέλειοι καὶ τὸ ἔργον
[1, 8, 57]	κατέχει αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ οἷον	συσπειραθῆναι	ποιῆσαι ἐκείνην, ὃ δ´ ἔλαβεν
[1, 8, 57]	ἐν ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι καὶ	πλησθῆναι	αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ ἐκεῖ κεῖσθαι,
[1, 8, 57]	ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ μὴ	ἑνωθῆναι	τῇ ὕλῃ· τοῦτο δὲ τὸ
[1, 8, 57]	ὕλην συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται τὸ κακὸν	εἶναι.	Ἅ τε γὰρ ποιεῖ ἡ
[1, 8, 57]	ψυχῇ οὕτω θέσθαι ἀπουσίαν ἀγαθοῦ	εἶναι.	Ἀλλ´ εἰ ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός
[1, 8, 57]	παράπαν ἐν τοῖς οὖσι μὴ	εἶναι,	ἀνάγκη αὐτῷ καὶ τὸ ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	τις πυρετός, ἀσθενῆ ἐποίησε ψυχὴν	εἶναι.	Ἀνάγκη δὴ τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν
[1, 8, 57]	τοῦτο γενέσθαι· τὰ γὰρ κακὰ	εἶναι	ἀνάγκῃ, ἐπείπερ τοὐναντίον τι δεῖ
[1, 8, 57]	τῷ ὅλῳ ἐναντίον. Καὶ τὸ	εἶναι	δὲ ψευδόμενον ἔχει καὶ πρώτως
[1, 8, 57]	τις τὴν ὕλην μή φησιν	εἶναι,	δεικτέον αὐτῷ ἐκ τῶν περὶ
[1, 8, 57]	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ χωρὶς	εἶναι.	Δυνάμεις δὲ ψυχῆς πολλαὶ καὶ
[1, 8, 57]	ταῖς ἐνύλοις ἢ ἐν ἀμφοτέραις	εἶναι.	Εἰ δὴ μὴ ἐν ταῖς
[1, 8, 57]	ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην	εἶναι.	Εἰ δὴ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται,
[1, 8, 57]	ἄνθρωπον πῶς οἷόν τε ἐναντίον	εἶναι	ἐκείνῳ τῷ ἀγαθῷ; Ἐναντίον γὰρ
[1, 8, 57]	ποιεῖ· τὸ δ´ ἐν θεοῖς	εἶναι,	ἐν τοῖς νοητοῖς· οὗτοι γὰρ
[1, 8, 57]	πυρὸς καὶ ὕδατος ἐδεξάμεθα ἂν	εἶναι	ἐναντία, εἰ μὴ κοινὸν ἦν
[1, 8, 57]	τὸ μὴ πανταχοῦ οὐσίᾳ μηδὲν	εἶναι	ἐναντίον· ἐπεὶ καὶ ἐπὶ πυρὸς
[1, 8, 57]	ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά, ἀλλ´	εἶναι	ἐξ ἀνάγκης· καὶ ἐν θεοῖς
[1, 8, 57]	τῷ παντὶ δεῖ τὴν ὕλην	εἶναι;	Ἐξ ἐναντίων γὰρ ἐξ ἀνάγκης
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ τὸ	εἶναι	ἔχει ἡ ὕλη, ἵνα ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	ἔλαβεν οἷον κλέψασα ποιῆσαι κακὸν	εἶναι,	ἕως ἂν δυνηθῇ ἀναδραμεῖν. Ὕλη
[1, 8, 57]	ἔχει μὲν τὸ μὴ ἀγαθὸν	εἶναι,	ἡ δὲ παντελὴς τὸ κακόν·
[1, 8, 57]	ἀληθὲς εἶναι λέγειν αὐτὸ μὴ	εἶναι.	Ἡ οὖν ἔλλειψις ἔχει μὲν
[1, 8, 57]	ἔξω ὕλης οὐδὲ καθ´ αὑτὴν	εἶναι	ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη. Μέμικται
[1, 8, 57]	ἔξω δὲ γίνεται τῷ μὴ	εἶναι	καθαρά. Ἡ δὲ πρὸς νοῦν
[1, 8, 57]	Ὀρθῶς ἄρα λέγεται καὶ ἄποιος	εἶναι	καὶ κακή· οὐ γὰρ λέγεται
[1, 8, 57]	ἢ τὴν ὕλην τὸ κακὸν	εἶναι	καὶ οὗτος οὐδὲν ἧττον τὴν
[1, 8, 57]	οὐ θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν	εἶναι	κακοὺς παρ´ αὐτῶν ὄντας, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	κακόν, δεῖ τι πρότερον αὐτὸ	εἶναι,	κἂν μὴ οὐσία τις ᾖ.
[1, 8, 57]	αὐτῇ τὸ εἶναι, ὡς ἀληθὲς	εἶναι	λέγειν αὐτὸ μὴ εἶναι. Ἡ
[1, 8, 57]	κατάσχῃ, κατέχειν οὐχ ἑκόντας, ἀλλ´	εἶναι	μὲν ἀποφυγὴν κακῶν τῶν ἐν
[1, 8, 57]	αὐτὴ ἕν τι τῶν ἀγαθῶν.	Εἶναι	μὲν οὖν δεῖ καὶ ἀγαθὸν
[1, 8, 57]	ἐπὶ γῆς δίκαιον καὶ ὅσιον	εἶναι	μετὰ φρονήσεως, ὡς εἶναι τὸ
[1, 8, 57]	ἀναιρεῖν καὶ μηδὲ ὀρεκτὸν μηδὲν	εἶναι·	μὴ τοίνυν μηδὲ ὄρεξιν μηδ´
[1, 8, 57]	οὐσίας; Τὸ μὲν οὖν μὴ	εἶναι	μηδὲν οὐσίᾳ ἐναντίον ἐπὶ τῶν
[1, 8, 57]	τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν ὕλην	εἶναι	μήτε τὰς ἐπιθυμίας τὰς πονηράς·
[1, 8, 57]	ἔστιν, ἐν τοῖς μὴ οὖσιν	εἶναι	οἷον εἶδός τι τοῦ μὴ
[1, 8, 57]	τροφῇ ζῴων τὸ εἰσενεχθὲν μηκέτι	εἶναι	ὅπερ προσελήλυθεν, ἀλλ´ αἷμα κυνὸς
[1, 8, 57]	ὑγιείας οὔσης ἐνδέχεται καὶ νόσον	εἶναι	οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης. Ἢ
[1, 8, 57]	οἱ δὲ οὐδ´ αὐτὴν κακὴν	εἶναι	οὖσαν. Οὐδὲν οὖν δεῖ ἄλλοθι
[1, 8, 57]	τὴν φύσιν τί κωλύει κακὴν	εἶναι,	οὐχ οὕτω δὲ κακήν, ὡς
[1, 8, 57]	καὶ ἐν θεοῖς μὲν οὐκ	εἶναι,	περιπολεῖν δὲ τὴν θνητὴν φύσιν
[1, 8, 57]	ἔννοιαν ἥκοι αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν	εἶναι	πρὸς μέτρον καὶ ἄπειρον πρὸς
[1, 8, 57]	ταύτην ἀνευρίσκει ὁ λόγος κακὸν	εἶναι	πρῶτον καὶ καθ´ αὑτὸ κακόν.
[1, 8, 57]	καὶ τὰ ἔξω ψυχῆς κακὰ	εἶναι,	πῶς ἐπ´ ἐκείνην τὴν φύσιν
[1, 8, 57]	τις καὶ δύναται κακοῦ οὐσία	εἶναι,	ταύτην ἀνευρίσκει ὁ λόγος κακὸν
[1, 8, 57]	ἀνεμπόδιστον λοιπὸν ἐν ταῖς πεσούσαις	εἶναι	τὴν ἀσθένειαν, ταῖς οὐ καθαραῖς
[1, 8, 57]	λέγοι εὐπαθῆ γοῦν καὶ εὐκίνητον	εἶναι	τὴν κακὴν ἀπὸ παντὸς εἰς
[1, 8, 57]	καθ´ ὃ μεμέτρηται. Καὶ οὖν	εἶναί	τι καὶ ἄπειρον καθ´ αὑτὸ
[1, 8, 57]	γίνεσθαι, οὐχ ὅπερ δὲ κακὰ	εἶναι.	Τίνι οὖν ὑποστάσει ταῦτα πάρεστιν
[1, 8, 57]	ὄντως ψεῦδος· τῷ δὲ τὸ	εἶναι	τὸ ἀληθῶς εἶναι· ὥστε καὶ
[1, 8, 57]	τῷ τὸ μὲν οἷον ὁρᾶν	εἶναι,	τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν.
[1, 8, 57]	ἦν ἔτι γενέσθαι ὁτιοῦν, τοῦτο	εἶναι	τὸ κακόν. Ἐξ ἀνάγκης δὲ
[1, 8, 57]	ὅσιον εἶναι μετὰ φρονήσεως, ὡς	εἶναι	τὸ λεγόμενον φεύγειν κακίαν δεῖν,
[1, 8, 57]	τὸ κακόν. Ἐξ ἀνάγκης δὲ	εἶναι	τὸ μετὰ τὸ πρῶτον, ὥστε
[1, 8, 57]	τοιῶνδε, καὶ ὅλως τὸ τοιόνδε	εἶναι	τὸ ποιοῦν τὴν διαφορὰν τῶν
[1, 8, 57]	τοὺς παρ´ ἡμῖν λεγομένους νοῦς	εἶναι	τοὺς ἐκ προτάσεων συμπληρουμένους καὶ
[1, 8, 57]	ἀνάγκῃ, ἐπείπερ τοὐναντίον τι δεῖ	εἶναι	τῷ ἀγαθῷ. Τὴν μὲν οὖν
[1, 8, 57]	ᾧ μὴ ταῦτα πάρεστι, λέγομεν	εἶναι	ὕλην, ἀμορφίαν καὶ αὐτοὶ ἐν
[1, 8, 57]	μετεῖχεν, ἀλλ´ ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ	εἶναι,	ὡς ἀληθὲς εἶναι λέγειν αὐτὸ
[1, 8, 57]	κακόν, δύναται γὰρ καὶ τέλεον	εἶναι	ὡς πρὸς φύσιν τὴν αὑτοῦ.
[1, 8, 57]	αὐτῆς, ἀλλὰ μὴ αὐτοῦ ἔτι	εἶναι,	ὥσπερ ἐν τροφῇ ζῴων τὸ
[1, 8, 57]	δὲ τὸ εἶναι τὸ ἀληθῶς	εἶναι·	ὥστε καὶ καθὰ τὸ ψεῦδος
[1, 8, 57]	δὲ πρὸς νοῦν ὄρεξις ἄλλο·	συνεῖναι	γὰρ δεῖ μόνον καὶ ἐν
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ ὁρᾶν καὶ	συνεῖναι	τῷ σκότει, τὸ κακὸν εἴη
[1, 8, 57]	εἰ ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι	παρεῖναι	εἴδους τινός, εἰ τοῦ ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	τοῖς αἰσθητοῖς τὸ κακὸν μὴ	παρεῖναι,	τὴν κακίαν ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν,
[1, 8, 57]	πάρεισιν εἰς ἐνέργειαν κωλυούσης ὕλης	παρεῖναι	τῷ τὸν τόπον ὃν κατέχει
[1, 8, 57]	σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ ἐστὶ	καταδῦναι	καὶ πλησθῆναι αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ
[1, 8, 57]	διὰ τοῦ οὐκ ἀμεροῦς· καὶ	δόξαι	ψευδεῖς ἔξω γενομένῃ τοῦ ἀληθοῦς
[1, 8, 57]	τῷ συνθέτῳ, μὴ λυθῇ, καὶ	λῦπαι	καὶ ἀλγηδόνες λυομένου· ἐπιθυμίαι δὲ
[1, 8, 57]	Ἐπεὶ οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´ αὖ	λῦπαι,	οὐ θυμοί, οὐ φόβοι· καὶ
[1, 8, 57]	μὴ ἐν ταῖς χωρὶς ὕλης	καθαραὶ	γὰρ πᾶσαι καὶ τὸ λεγόμενον
[1, 8, 57]	κρατεῖν, εἰ μὴ φύγοι. Καὶ	σφοδρότεραι	δὲ αἱ ἐπιθυμίαι κράσει τοιᾷδε
[1, 8, 57]	εἰς ὕλην καὶ ἀσθενεῖν, ὅτι	πᾶσαι	αἱ δυνάμεις οὐ πάρεισιν εἰς
[1, 8, 57]	ταῖς χωρὶς ὕλης καθαραὶ γὰρ	πᾶσαι	καὶ τὸ λεγόμενον ἐπτερωμέναι καὶ
[1, 8, 57]	αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ οἷον συσπειραθῆναι	ποιῆσαι	ἐκείνην, ὃ δ´ ἔλαβεν οἷον
[1, 8, 57]	ὃ δ´ ἔλαβεν οἷον κλέψασα	ποιῆσαι	κακὸν εἶναι, ἕως ἂν δυνηθῇ
[1, 8, 57]	καὶ ὕλῃ σύνεστι. Τὸ δὲ	χωρίσαι	καὶ μὴ δῆλόν που αὐτὸς
[1, 8, 57]	ὀλίγῳ τοῦ ἀγαθοῦ οὐ κακόν,	δύναται	γὰρ καὶ τέλεον εἶναι ὡς
[1, 8, 57]	δὴ οὐσίαν, εἴ τις καὶ	δύναται	κακοῦ οὐσία εἶναι, ταύτην ἀνευρίσκει
[1, 8, 57]	ἀφ´ οὗ μὲν ἐλλάμπεται οὐ	δύναται	λαβεῖν· οὐ γὰρ ἀνέχεται αὐτὴν
[1, 8, 57]	οὐχ ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´ ὅτου	δύναται	μεταλαμβάνει. Καὶ ἔστι πρώτη ἐνέργεια
[1, 8, 57]	εἰς μέτρον ἄγοντος· σώματι γὰρ	ἐγκέκραται	ὕλην ἔχοντι. Ἔπειτα δὲ καὶ
[1, 8, 57]	συμβεβηκότος ἔχοντος οὐ τυχοῦσα ἄποιος	λέγεται.	Εἰ τοίνυν καὶ ἡ ποιότης
[1, 8, 57]	ποιὰ ἂν λέγοιτο; Ὀρθῶς ἄρα	λέγεται	καὶ ἄποιος εἶναι καὶ κακή·
[1, 8, 57]	εἶναι καὶ κακή· οὐ γὰρ	λέγεται	κακὴ τῷ ποιότητα ἔχειν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ὄντι. ~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πῶς	λέγεται	μὴ ἂν ἀπολέσθαι τὰ κακά,
[1, 8, 57]	εἶναι. Εἰ δὴ ταῦτα ὀρθῶς	λέγεται,	οὐ θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν
[1, 8, 57]	ἃ ἐν τῇ ὕλῃ γενόμενα	λέγεται	ποιεῖν. Γενομένη γὰρ κυρία τοῦ
[1, 8, 57]	ἐστι, καθ´ ὃ ἕτερον ποιὸν	λέγεται.	Συμβεβηκὸς οὖν τὸ ποιὸν καὶ
[1, 8, 57]	οὖσα πῶς κακή; Ἢ ἄποιος	λέγεται	τῷ μηδὲν ἔχειν αὐτὴ ἐφ´
[1, 8, 57]	οὐκέτι περὶ τῶν ἐπὶ γῆς	λέγεται.	Φυγὴ γάρ, φησιν, οὐ τὸ
[1, 8, 57]	τι τῶν ἐφ´ ἑαυτῶν ταῦτα	ἐργάζεται,	ἃ ἐν τῇ ὕλῃ γενόμενα
[1, 8, 57]	καὶ οὗ πάντα τὰ ὄντα	ἐφίεται	ἀρχὴν ἔχοντα αὐτὸ κἀκείνου δεόμενα·
[1, 8, 57]	γινομένῳ δὲ ἡ μετάληψις αὐτοῦ·	γίνεται	γὰρ παντάπασιν ἐν τῷ τῆς
[1, 8, 57]	τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ· ἔξω δὲ	γίνεται	τῷ μὴ εἶναι καθαρά. Ἡ
[1, 8, 57]	ἑαυτῆς τούτων τῶν ποιοτήτων ἃς	δέξεται	καὶ ἐν αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ
[1, 8, 57]	ἀπολέσθαι τὰ κακά. Πῶς οὖν	ἐκφεύξεται;	Οὐ τῷ τόπῳ, φησίν, ἀλλ´
[1, 8, 57]	τῶν ὄντων· ἀγαθὰ γὰρ ταῦτα.	Λείπεται	τοίνυν, εἴπερ ἔστιν, ἐν τοῖς
[1, 8, 57]	ἑαυτὴν καὶ ἀφ´ οὗ μὲν	ἐλλάμπεται	οὐ δύναται λαβεῖν· οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	ἐστιν ὃ ἄμοιρόν ἐστι ψυχῆς.	Ἐλλάμπεται	οὖν ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν καὶ ἀφ´
[1, 8, 57]	οὐδὲν ἧττον τὴν ὕλην συγχωρεῖν	ἀναγκασθήσεται	τὸ κακὸν εἶναι. Ἅ τε
[1, 8, 57]	καλοῖς, οἷα δεσμῶταί τινες χρυσῷ,	κρύπτεται	τούτοις, ἵν´ ἀμοῦσα μὴ ὁρῷτο
[1, 8, 57]	τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο, ὁρᾶν	κωλύεται	καὶ τοῖς πάθεσι καὶ τῷ
[1, 8, 57]	Φαντασία δὲ πληγὴ ἀλόγου ἔξωθεν·	δέχεται	δὲ τὴν πληγὴν διὰ τοῦ
[1, 8, 57]	αὐτῷ ὄντος οἷον ὑγιείας οὔσης	ἐνδέχεται	καὶ νόσον εἶναι οὐ μὴν
[1, 8, 57]	οὐ δύναται λαβεῖν· οὐ γὰρ	ἀνέχεται	αὐτὴν ἐκεῖνο καίτοι παροῦσαν, ὅτι
[1, 8, 57]	ἰδεῖν, ἀλλὰ μὴ ἰδεῖν ἵνα	γένηται	αὐτῷ ὡς οἷόν τε ἰδεῖν,
[1, 8, 57]	γὰρ εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν	ἐστέρηταί	τε ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα
[1, 8, 57]	ἀληθές, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ	εἴρηται.	Ἀλλ´ εἰ οὐσία τἀγαθόν, πῶς
[1, 8, 57]	τόπον ἀεί. Ἆρ´ οὖν οὕτως	εἴρηται,	ὡς τοῦ μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ
[1, 8, 57]	μεμετρημένον ἀμετρίαν ἔχειν καθ´ ὃ	μεμέτρηται.	Καὶ οὖν εἶναί τι καὶ
[1, 8, 57]	ἄκρατον τὸ κακόν, καὶ οὔπω	εὕρηται	τὸ πρῶτον καὶ ἄκρατον κακόν·
[1, 8, 57]	δὲ τοῦτο, εἰς ὃ πάντα	ἀνήρτηται	καὶ οὗ πάντα τὰ ὄντα
[1, 8, 57]	πᾶν ὅ τι ἂν αὐτῆς	προσάψηται	ὁπωσοῦν. Ἡ μὲν οὖν τελεία
[1, 8, 57]	εἶναι ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη.	Μέμικται	οὖν ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος εἴδους
[1, 8, 57]	οὐσίαν αὐτῆς ἐναντίον. Ὥστε ἡμῖν	ἀναπέφανται	τὸ μὴ πανταχοῦ οὐσίᾳ μηδὲν
[1, 8, 57]	καὶ ἐν αὐτῇ ὡς ὑποκειμένῳ	ἔσονται,	οὐ μὴν οὕτως, ὡς μηδεμίαν
[1, 8, 57]	ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ καὶ ὕλην	ἀπέστραπται	καὶ τὸ ἀόριστον ἅπαν καὶ
[1, 8, 57]	τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ τοῦ κακοῦ	ἔσται,	ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ διιδεῖν τοῖς
[1, 8, 57]	ἔσται· ὥστε καθ´ ἑαυτὸ οὐκ	ἔσται.	Εἰ οὖν ἐν τῇ ψυχῇ
[1, 8, 57]	τὸ μὲν ἀγαθὸν τῇ ψυχῇ	ἔσται	ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ τι
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ τί τῇ καθόλου οὐσίᾳ	ἔσται	ἐναντίον καὶ ὅλως τοῖς πρώτοις;
[1, 8, 57]	ζωὴν οὖσα ψυχή. Ἄψυχον ἄρα	ἔσται	ἡ ψυχή, εἴπερ μηδὲ ζωήν·
[1, 8, 57]	οὐ τὸ κακὸν ἡ κακία	ἔσται·	καὶ ἡ ἀρετὴ δὲ οὐ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν καὶ ἡ κακία	ἔσται	καὶ οὐδὲν ἔξω. Ἐπεὶ καὶ
[1, 8, 57]	Εἰ οὖν ἐν τῇ ψυχῇ	ἔσται	κακόν, ἡ στέρησις ἐν αὐτῇ
[1, 8, 57]	εἰς αὐτὴν εἰς βόρβορον σκοτεινὸν	ἔσται	πεσών· ἐπεὶ καὶ εἰ παντελῶς
[1, 8, 57]	καὶ ὡς προσήκει λαβεῖν καταφανὲς	ἔσται	τὸ ζητούμενον ἡ ψυχῆς ἀσθένεια.
[1, 8, 57]	βλέπειν. Ἀλλ´ οὕτω ποιητικὸν κακοῦ	ἔσται	τὸ κακὸν αὐτοῖς, καὶ οὕτω
[1, 8, 57]	ζωήν· ὥστε ψυχὴ οὖσα οὐκ	ἔσται	ψυχή. Ἔχει ἄρα τῷ ἑαυτῆς
[1, 8, 57]	τῷ ἐστερημένῳ εἴδους τὸ κακὸν	ἔσται·	ὥστε καθ´ ἑαυτὸ οὐκ ἔσται.
[1, 8, 57]	ὄντων, ἀλλ´ ᾗ πλεῖστον ἀλλήλων	κεχώρισται	καὶ ἐξ ἀντιθέτων συνέστηκε καὶ
[1, 8, 57]	καὶ ὅθεν ἐλήλυθε καὶ ὅπου	ἵδρυται	καὶ ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ
[1, 8, 57]	καὶ πανταχῇ πᾶν· καὶ οὐ	συγκέχυται,	ἀλλὰ αὖ χωρίς. Τὸ γοῦν
[1, 8, 57]	πρῶτον ἀγαθόν, ἀλλ´ ὅ τι	ὡμοίωται	ἢ μετείληφεν αὐτοῦ. ~Τίνι οὖν
[1, 8, 57]	περιληφθὲν δεσμοῖς τισι καλοῖς, οἷα	δεσμῶταί	τινες χρυσῷ, κρύπτεται τούτοις, ἵν´
[1, 8, 57]	ὅλῳ κακόν, ἐλάττονος δέ, ᾗ	ἠλάττωται,	τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ τί
[1, 8, 57]	ἐστὶ κακοῦ φύσις καὶ ἀρχή·	ἀρχαὶ	γὰρ ἄμφω, ἡ μὲν κακῶν,
[1, 8, 57]	ἐν αὐτῷ τοῦ λόγου, ὥστε	κρύψαι	τὸ τῆς ὕλης αἶσχος, αἰσχρὸν
[1, 8, 57]	ἄλλοι, καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι,	ταδὶ	δὲ ἄλλοι. Ἔστω δὴ πρώτως
[1, 8, 57]	διανοίαις, κενοὶ δὲ ἄλλοι, καὶ	ταδὶ	πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ δὲ ἄλλοι.
[1, 8, 57]	καὶ πρῶτον κακόν· καὶ γὰρ	εἰ	αὐτὴ ἡ ψυχὴ τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	Ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λογιζόμενον	εἰ	βλάπτοιτο, ὁρᾶν κωλύεται καὶ τοῖς
[1, 8, 57]	τὴν διαφορὰν τῶν ἐπιθυμιῶν καί,	εἰ	βούλει, δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ
[1, 8, 57]	καὶ ἀμετρία οὐκ ἐν ἀμέτρῳ.	Εἰ	γὰρ ἐν ἄλλῳ, ἢ ἐν
[1, 8, 57]	ὑγρὸν καὶ ψυχρὸν συμβεβηκότα ἐγίνετο·	εἰ	δ´ ἐπ´ αὐτῶν ἦν μόνα
[1, 8, 57]	τὸ ἐν Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν.	~Εἰ	δέ τις ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν
[1, 8, 57]	τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν.	Εἰ	δέ τις θεῖτο καὶ τὰ
[1, 8, 57]	αὕτη ἡ ἀνάγκη τοῦ κακοῦ.	~Εἰ	δέ τις λέγοι μὴ διὰ
[1, 8, 57]	παρουσίᾳ αὐτῆς τὴν γένεσιν λαβοῦσα.	~Εἰ	δέ τις τὴν ὕλην μή
[1, 8, 57]	οὕτως, ὡς μηδεμίαν φύσιν ἔχειν.	Εἰ	δὴ ἔχει τινὰ φύσιν, ταύτην
[1, 8, 57]	ἐνύλοις ἢ ἐν ἀμφοτέραις εἶναι.	Εἰ	δὴ μὴ ἐν ταῖς χωρὶς
[1, 8, 57]	γε μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ.	Εἰ	δὴ οὕτως, ὀρθῶς ἂν λέγοιτο
[1, 8, 57]	πάντες ἅπερ τοῦ δεξαμένου ἐκείνου.	Εἰ	δὴ σῶμα αἴτιον τῶν κακῶν,
[1, 8, 57]	καὶ τρίτον περὶ τὰ τρίτα.	~Εἰ	δὴ ταῦτά ἐστι τὰ ὄντα
[1, 8, 57]	συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην εἶναι.	Εἰ	δὴ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται, οὐ
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίας τὰς πονηράς· καὶ γάρ,	εἰ	διὰ σώματος κακίαν ἡ σύστασις
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην ἐγέννησε παθοῦσα, καὶ	εἰ	ἐκοινώνησεν αὐτῇ καὶ ἐγένετο κακή,
[1, 8, 57]	ἐν τῷ πᾶν εἶδος ἀφελεῖν,	εἰ	ἐμέλλομεν ὕλην θεάσασθαι. Διὸ καὶ
[1, 8, 57]	οὐχ ὑπόστασις· ὥστε τὸ κακὸν	εἰ	ἐν στερήσει, ἐν τῷ ἐστερημένῳ
[1, 8, 57]	τὸ κακὸν οὐδαμοῦ ἐνταῦθα καὶ	εἰ	ἐνταῦθα ἔστη, κακὸν οὐδὲν ἂν
[1, 8, 57]	ὅτῳ συμβέβηκε γνωσθείη, καὶ ὅλως	εἰ	ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν ὁμολογηθείη.
[1, 8, 57]	ἐκείνης, ἀλλ´ ἐκείνη; Καὶ γὰρ	εἰ	ἑτέρῳ συμβαίνει τὸ κακόν, δεῖ
[1, 8, 57]	οὐ ταὐτά ἐστιν, ἅπερ ἦν,	εἰ	ἐφ´ αὑτῶν ὑπῆρχεν, ἀλλὰ λόγοι
[1, 8, 57]	ὁρᾶν καὶ τὸ σκότος. ~Ἀλλ´	εἰ	ἡ ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία
[1, 8, 57]	θέσθαι ἀπουσίαν ἀγαθοῦ εἶναι. Ἀλλ´	εἰ	ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι
[1, 8, 57]	ποιόν. Εἶτα τίς ἀνάγκη πανταχοῦ,	εἰ	θάτερον τῶν ἐναντίων, καὶ θάτερον;
[1, 8, 57]	λέγων τὴν ὑποκειμένην οὔπω κοσμηθεῖσαν	{εἰ	θεῷτο} Ἀλλὰ πῶς θνητὴν φύσιν;
[1, 8, 57]	συμβεβηκὸς δέ τι τὸ κακόν.	~Εἰ	μὴ ἄρα τούτῳ κακὸν ᾗ
[1, 8, 57]	ἐναντίον τὸ ἀγαθὸν τῷ κακῷ·	εἰ	μὴ ἄρα, ὡς τὸ μὲν
[1, 8, 57]	συμβεβηκὸς ἑτέρῳ. Τίς οὖν ἀμετρία,	εἰ	μὴ ἐν τῷ ἀμέτρῳ; {Τί
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ἢ ὡς συνεργόν· ὥστε,	εἰ	μὴ ἡ ἀρετὴ τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	ὕδατος ἐδεξάμεθα ἂν εἶναι ἐναντία,	εἰ	μὴ κοινὸν ἦν ἡ ὕλη
[1, 8, 57]	πᾶν τὸ ἀγαθόν. ~Τί οὖν,	εἰ	μὴ παντελῆ στέρησιν λέγοι ἀγαθοῦ
[1, 8, 57]	τὸ τῆς ἀσθενείας ἔσχε προσηγορίαν·	εἰ	μὴ ταύτῃ εἴη τὸ αὐτὸ
[1, 8, 57]	οὐ καθαρὸν τὸ δυνάμενον κρατεῖν,	εἰ	μὴ φύγοι. Καὶ σφοδρότεραι δὲ
[1, 8, 57]	ἀπουσίᾳ παντὸς ἀγαθοῦ ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´	εἰ,	ὅτι τῶν ἐναντίων ἡ αὐτὴ
[1, 8, 57]	ὥστε καθ´ ἑαυτὸ οὐκ ἔσται.	Εἰ	οὖν ἐν τῇ ψυχῇ ἔσται
[1, 8, 57]	ἑτέρου τοῦ κακοῦ αὐτοῦ ὄντος.	Εἰ	οὖν ἡ κακία ἐμπόδιον τῇ
[1, 8, 57]	ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ εἴρηται. Ἀλλ´	εἰ	οὐσία τἀγαθόν, πῶς ἐστιν αὐτῷ
[1, 8, 57]	ἐκβάσει τῇ παρ´ αὐτό, ἤ,	εἰ	οὕτω τις ἐθέλοι λέγειν, τῇ
[1, 8, 57]	σκοτεινὸν ἔσται πεσών· ἐπεὶ καὶ	εἰ	παντελῶς εἴη ἡ ψυχὴ εἰς
[1, 8, 57]	δὲ ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι,	εἰ	πείθοι τοὺς ἀνθρώπους ἃ λέγει,
[1, 8, 57]	ἂν προσήκουσαν τῆς ζητήσεως ποιοῖντο,	εἰ	τί ποτ´ ἐστὶ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	~Ἀλλὰ πῶς οὖν ἐξ ἀνάγκης,	εἰ	τὸ ἀγαθόν, καὶ τὸ κακόν;
[1, 8, 57]	ἔχοντος οὐ τυχοῦσα ἄποιος λέγεται.	Εἰ	τοίνυν καὶ ἡ ποιότης αὐτὴ
[1, 8, 57]	ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι εἴδους τινός,	εἰ	τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις ἐν ψυχῇ,
[1, 8, 57]	ἀλλά τινα στέρησιν ἀγαθοῦ; Ἀλλ´	εἰ	τοῦτο, τὸ μὲν ἔχουσα, τοῦ
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ	εἴ	τι μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον, ἢ
[1, 8, 57]	τὰ ὄντα, κακοῦ δὴ οὐσίαν,	εἴ	τις καὶ δύναται κακοῦ οὐσία
[1, 8, 57]	περὶ τούτου εἰρημένου. Κακὸν δὲ	εἴ	τις λέγοι τὸ παράπαν ἐν
[1, 8, 57]	καὶ ἀεὶ ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες,	ἀεὶ	ἀόριστον, οὐδαμῇ ἑστώς, παμπαθές, ἀκόρητον,
[1, 8, 57]	φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον	ἀεί.	Ἆρ´ οὖν οὕτως εἴρηται, ὡς
[1, 8, 57]	παντὶ φύσις στέρησις· στέρησις δὲ	ἀεὶ	ἐν ἄλλῳ καὶ ἐπ´ αὐτῆς
[1, 8, 57]	μὲν οὐρανοῦ καθαροῦ κακῶν ὄντος	ἀεὶ	ἐν τάξει ἰόντος καὶ κόσμῳ
[1, 8, 57]	καὶ ἀνείδεον πρὸς εἰδοποιητικὸν καὶ	ἀεὶ	ἐνδεὲς πρὸς αὔταρκες, ἀεὶ ἀόριστον,
[1, 8, 57]	καὶ πρὸς νοῦν νεύουσα ψυχὴ	ἀεὶ	καθαρὰ καὶ ὕλην ἀπέστραπται καὶ
[1, 8, 57]	αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν	ἀεὶ	ῥέοντα, δεύτερον κακόν· ψυχὴ δὲ
[1, 8, 57]	θεοῖς, καὶ ἄνθρωποι ἔχοιεν μὴ	ἀεὶ	τὸ κακὸν βλέπειν, ἀλλ´ ὅταν
[1, 8, 57]	οὕτω τις ἐθέλοι λέγειν, τῇ	ἀεὶ	ὑποβάσει καὶ ἀποστάσει, τὸ ἔσχατον,
[1, 8, 57]	εἰ πείθοι τοὺς ἀνθρώπους ἃ	λέγει,	ὁ δέ φησι μὴ δύνασθαι
[1, 8, 57]	οὐσία ἐκείνου μένοντος ἐν ἑαυτῷ·	ἐνεργεῖ	μέντοι περὶ ἐκεῖνον οἷον περὶ
[1, 8, 57]	τε νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ	φεύγει	τε καὶ διώκει. Ἀλλὰ τί
[1, 8, 57]	ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν	φεύγει	τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον
[1, 8, 57]	κακὴν εἶναι οὖσαν. Οὐδὲν οὖν	δεῖ	ἄλλοθι ζητεῖν τὸ κακόν, ἀλλὰ
[1, 8, 57]	ἢ ἐν ἀμέτρῳ ἀλλ´ οὐ	δεῖ	αὐτῷ ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ ὄντι
[1, 8, 57]	εἶναι ἀνάγκῃ, ἐπείπερ τοὐναντίον τι	δεῖ	εἶναι τῷ ἀγαθῷ. Τὴν μὲν
[1, 8, 57]	τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν οὖν	δεῖ	καὶ ἀγαθὸν καὶ ἄμικτον ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	νοῦν ὄρεξις ἄλλο· συνεῖναι γὰρ	δεῖ	μόνον καὶ ἐν αὐτῷ ἱδρυμένην,
[1, 8, 57]	τόπος. Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν φεύγειν	δεῖ	οὐκέτι περὶ τῶν ἐπὶ γῆς
[1, 8, 57]	οὕτως ὅτι ἐν τῷ παντὶ	δεῖ	τὴν ὕλην εἶναι; Ἐξ ἐναντίων
[1, 8, 57]	εἰ ἑτέρῳ συμβαίνει τὸ κακόν,	δεῖ	τι πρότερον αὐτὸ εἶναι, κἂν
[1, 8, 57]	αἴτιον τῶν κακῶν. Ἀλλὰ κρατεῖν	ἔδει,	ἄλλος ἂν εἴποι. Ἀλλ´ οὐ
[1, 8, 57]	ἐστι μὲν ἐν τῷ ὅλῳ	εἴδει,	ἐκεῖ δὲ ἄπεστιν, οὕτω κακίαν
[1, 8, 57]	ἐναντία ἢ ἐν τῷ αὐτῷ	εἴδει	ὄντα ἢ ἐν τῷ αὐτῷ
[1, 8, 57]	φύσις. ~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία τῷ	εἴδει	παντὶ φύσις στέρησις· στέρησις δὲ
[1, 8, 57]	αἶσχος δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν	εἴδει,	πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν
[1, 8, 57]	τὸ ψυχρὸν προσφέρουσα, ἀλλὰ τῷ	εἴδει	τοῦ θερμοῦ τὸ αὐτῆς ἀνείδεον
[1, 8, 57]	οὖσα, ἀλλὰ μὴ ἐναντία τῷ	εἴδει	φύσις. ~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία τῷ
[1, 8, 57]	καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε	πελάζει·	καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα νῷ
[1, 8, 57]	αὐτῷ καὶ φρονήσει· αὑτὴν γὰρ	γνωρίζει·	κακίαν δὲ πῶς; Ἢ ὥσπερ
[1, 8, 57]	καὶ καθὰ τὸ ψεῦδος τῷ	ἀληθεῖ	ἐναντίον καὶ τὸ μὴ〉 κατ´
[1, 8, 57]	οὐδὲ γὰρ τὸ πῦρ αὐτὸ	καίει	οὐδὲ ἄλλο τι τῶν ἐφ´
[1, 8, 57]	ἀντιθέτων συνέστηκε καὶ τὰ ἐναντία	ποιεῖ.	~Ἀλλὰ πῶς οὖν ἐξ ἀνάγκης,
[1, 8, 57]	σχῆμα τοῦ πελέκεως ἄνευ σιδήρου	ποιεῖ·	εἶτα καὶ τὰ ἐν τῇ
[1, 8, 57]	ἀγαθόν, ὃ κρατεῖν τῆς ὕλης	ποιεῖ.	Ἐκείνῳ δὲ τῷ ἀγαθῷ πῶς
[1, 8, 57]	κακὸν εἶναι. Ἅ τε γὰρ	ποιεῖ	ἡ ἐν ὕλῃ ποιότης, οὐ
[1, 8, 57]	καὶ μὴ δῆλόν που αὐτὸς	ποιεῖ·	τὸ δ´ ἐν θεοῖς εἶναι,
[1, 8, 57]	τὴν δὲ κακίαν ἐν αὐτῇ	ποιεῖ	τῷ λόγῳ τῷ ἑαυτῆς, ἡ
[1, 8, 57]	ὕλῃ ποιότης, οὐ χωρὶς οὖσα	ποιεῖ,	ὥσπερ οὐδὲ τὸ σχῆμα τοῦ
[1, 8, 57]	μὲν ἐν τῷ ὅλῳ εἴδει,	ἐκεῖ	δὲ ἄπεστιν, οὕτω κακίαν λέγομεν,
[1, 8, 57]	ψυχῆς τὸ ἀσθενές· ἀλλ´ ὥσπερ	ἐκεῖ	ἡ πρὸς τὸ ἔργον ἀδυναμία
[1, 8, 57]	καὶ πλησθῆναι αὐτῆς καὶ ἐξελθούσῃ	ἐκεῖ	κεῖσθαι, ἕως ἀναδράμῃ καὶ ἀφέλῃ
[1, 8, 57]	κόσμῳ φερομένου καὶ μήτε ἀδικίας	ἐκεῖ	οὔσης μήτε ἄλλης κακίας μήτε
[1, 8, 57]	τῆς ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ πλειόνων	ἐκεῖ	περὶ τούτου εἰρημένου. Κακὸν δὲ
[1, 8, 57]	ὅσα παρὰ θεοῦ εἰς αὐτὸν	ἥκει,	ἀγαθά, τὰ δὲ κακὰ ἐκ
[1, 8, 57]	καθ´ ὅσον τοῖς παροῦσι λόγοις	προσήκει.	Ἔστι δὲ τοῦτο, εἰς ὃ
[1, 8, 57]	ψυχῇ σαφέστερον λαμβάνουσι καὶ ὡς	προσήκει	λαβεῖν καταφανὲς ἔσται τὸ ζητούμενον
[1, 8, 57]	ἡ κακία μεμιγμένη τινὶ ἐναντίῳ.	Ἀποθνῄσκει	οὖν, ὡς ψυχὴ ἂν θάνοι,
[1, 8, 57]	δύναται κακοῦ οὐσία εἶναι, ταύτην	ἀνευρίσκει	ὁ λόγος κακὸν εἶναι πρῶτον
[1, 8, 57]	ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε καὶ	διώκει.	Ἀλλὰ τί τὸ πεποιηκὸς τὴν
[1, 8, 57]	καὶ εἰς τὸ εἴσω παρελθεῖν	θέλει·	πᾶς δὲ ὁ χῶρος ἱερὸς
[1, 8, 57]	ὁπωσοῦν ἐλλείψει, ἀλλ´ ἐν τῇ	παντελεῖ	τὸ κακόν· τὸ γοῦν ἐλλεῖπον
[1, 8, 57]	διαφορὰν τῶν ἐπιθυμιῶν καί, εἰ	βούλει,	δοξῶν ἐσφαλμένων, ὥστε τὸ εἶδος
[1, 8, 57]	παροῦσα προσαιτεῖ καὶ οἷον καὶ	ἐνοχλεῖ	καὶ εἰς τὸ εἴσω παρελθεῖν
[1, 8, 57]	Κακοῦ δὲ φύσιν τίνι ποτὲ	δυνάμει	τῶν ἐν ἡμῖν γνοίημεν ἄν,
[1, 8, 57]	ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´ ὅτου δύναται	μεταλαμβάνει.	Καὶ ἔστι πρώτη ἐνέργεια ἐκείνου
[1, 8, 57]	ὄντα ἢ ἐν τῷ αὐτῷ	γένει	καὶ κοινοῦ τινός ἐστι μετειληφότα
[1, 8, 57]	τὸ αἴτιον ἐν τῷ λεγομένῳ	ἀσθενεῖ	τῆς ψυχῆς· οὐ γὰρ δὴ
[1, 8, 57]	ὁρᾷ οὔτε πελάζει· καθαρὰ οὖν	μένει	ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς. Ἡ δὲ
[1, 8, 57]	ἐκείνη; Καὶ γὰρ εἰ ἑτέρῳ	συμβαίνει	τὸ κακόν, δεῖ τι πρότερον
[1, 8, 57]	πῶς ἐπ´ ἐκείνην τὴν φύσιν	ἀνάξει,	οἷον νόσον, πενίαν; Ἢ νόσον
[1, 8, 57]	καθαροῦ κακῶν ὄντος ἀεὶ ἐν	τάξει	ἰόντος καὶ κόσμῳ φερομένου καὶ
[1, 8, 57]	ἔχουσα, τοῦ δὲ ἐστερημένη, μικτὴν	ἕξει	τὴν διάθεσιν καὶ οὐκ ἄκρατον
[1, 8, 57]	τὸ ἐκεῖθεν φῶς ἐσκότωσε τῇ	μίξει	καὶ ἀσθενὲς πεποίηκε τὴν γένεσιν
[1, 8, 57]	λαβεῖν καὶ οὕτω τὴν ἀνάγκην.	Ἐπεὶ	γὰρ οὐ μόνον τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	κακία ἔσται καὶ οὐδὲν ἔξω.	Ἐπεὶ	καὶ ἄλλοι λόγοι τὴν ὕλην
[1, 8, 57]	εἰς βόρβορον σκοτεινὸν ἔσται πεσών·	ἐπεὶ	καὶ εἰ παντελῶς εἴη ἡ
[1, 8, 57]	πανταχοῦ οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι ἐναντίον·	ἐπεὶ	καὶ ἐπὶ πυρὸς καὶ ὕδατος
[1, 8, 57]	ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως τῆς χείρονος;	Ἐπεὶ	οὐδ´ ἐπιθυμίαι οὐδ´ αὖ λῦπαι,
[1, 8, 57]	δέ, ᾗ ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ.	Ἐπεὶ	ψυχῇ τί ἂν εἴη κακόν;
[1, 8, 57]	θεωμένη τὸν θεὸν δι´ αὐτοῦ	βλέπει.	Καὶ οὗτος θεῶν ἀπήμων καὶ
[1, 8, 57]	ὕλην βλέπουσα εἰς ὃ μὴ	βλέπει,	ὡς λεγόμεθα ὁρᾶν καὶ τὸ
[1, 8, 57]	Μέρος οὖν ὁρῶντες τῷ παρόντι	μέρει	τὸ ἀπὸν λαμβάνοντες, ὅ ἐστι
[1, 8, 57]	κυρία τοῦ εἰς αὐτὴν ἐμφαντασθέντος	φθείρει	αὐτὸ καὶ διόλλυσι τὴν αὐτῆς
[1, 8, 57]	οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς	φθείρει	τε ἄλληλα φορά τε παρ´
[1, 8, 57]	μόνον τὸ ἀγαθόν, ἀνάγκη τῇ	ἐκβάσει	τῇ παρ´ αὐτό, ἤ, εἰ
[1, 8, 57]	τις ἐθέλοι λέγειν, τῇ ἀεὶ	ὑποβάσει	καὶ ἀποστάσει, τὸ ἔσχατον, καὶ
[1, 8, 57]	Καὶ σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι	κράσει	τοιᾷδε σωμάτων, ἄλλαι δὲ ἄλλων,
[1, 8, 57]	λέγειν, τῇ ἀεὶ ὑποβάσει καὶ	ἀποστάσει,	τὸ ἔσχατον, καὶ μεθ´ ὃ
[1, 8, 57]	δὲ κακὰ εἶναι. Τίνι οὖν	ὑποστάσει	ταῦτα πάρεστιν οὐχ ἕτερα ὄντα
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίαι δὲ ἐνοχλοῦντός τινος τῇ	συστάσει	ἤ, ἵνα μὴ ἐνοχλῇ, ἴασιν
[1, 8, 57]	οὐ βλέποντες· καὶ γὰρ ἄπειρον·	ἀφαιρέσει	οὖν τὸ μηδαμοῦ τοῦτο· τὴν
[1, 8, 57]	μὲν γὰρ νῷ αὐτῷ καὶ	φρονήσει·	αὑτὴν γὰρ γνωρίζει· κακίαν δὲ
[1, 8, 57]	ὥστε τὸ κακὸν εἰ ἐν	στερήσει,	ἐν τῷ ἐστερημένῳ εἴδους τὸ
[1, 8, 57]	ὅσα ἔνεστιν ἐν τῇ θείᾳ	φύσει,	ἀπειρία καὶ ἀμετρία καὶ τὰ
[1, 8, 57]	πλείστην ἀπόστασιν ἔχοντα ἐν τῇ	φύσει	αὐτῶν ἐναντία· ἐπείπερ ἡ ἐναντίωσις
[1, 8, 57]	καὶ πάντα τὰ ἐν τῇ	φύσει	ἑκατέρᾳ ἐναντία· ὥστε καὶ τὰ
[1, 8, 57]	μὴ οὐσία, τῇ δὲ ἀγαθοῦ	φύσει	ἥτις ἐστὶ κακοῦ φύσις καὶ
[1, 8, 57]	τὰ ἀσθενέστατα τῶν τέχνῃ ἢ	φύσει	πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν ἔχει ὑπό
[1, 8, 57]	δ´ ἐν ἀμετρίᾳ γενόμενον ἢ	ὁμοιώσει	ἢ μεταλήψει τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ
[1, 8, 57]	καὶ ἃ τῷ ἑτέρῳ ἐστὶ	συμπληρώσει	τοῦ ὅ ἐστι, τούτων τὰ
[1, 8, 57]	ψυχὴ ἔχει· ὕλη δὲ παροῦσα	προσαιτεῖ	καὶ οἷον καὶ ἐνοχλεῖ καὶ
[1, 8, 57]	τοῦ ὁρᾶν καὶ συνεῖναι τῷ	σκότει,	τὸ κακὸν εἴη ἂν ἐν
[1, 8, 57]	φύσιν, ταύτην τὴν φύσιν τί	κωλύει	κακὴν εἶναι, οὐχ οὕτω δὲ
[1, 8, 57]	τῷ ἑαυτῆς, ἡ ψυχὴ οὐδὲν	ἔχει	ἀγαθόν· οὐ τοίνυν οὐδὲ ζωὴν
[1, 8, 57]	εἰς παντελῆ κακίαν, οὐκέτι κακίαν	ἔχει,	ἀλλ´ ἑτέραν φύσιν τὴν χείρω
[1, 8, 57]	ψυχὴ οὖσα οὐκ ἔσται ψυχή.	Ἔχει	ἄρα τῷ ἑαυτῆς λόγῳ ζωήν·
[1, 8, 57]	ἀμετρία καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα	ἔχει	ἡ κακὴ φύσις, ἐναντία· ὥστε
[1, 8, 57]	μοῖραν. Οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι	ἔχει	ἡ ὕλη, ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ
[1, 8, 57]	ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ καὶ	ἔχει	ἤδη ὕλην βλέπουσα εἰς ὃ
[1, 8, 57]	Καὶ τὸ εἶναι δὲ ψευδόμενον	ἔχει	καὶ πρώτως καὶ ὄντως ψεῦδος·
[1, 8, 57]	κακὸν ἂν οὐ πρῶτον εἴη·	ἔχει	μὲν γὰρ εἶδός τι οὐκ
[1, 8, 57]	μὴ εἶναι. Ἡ οὖν ἔλλειψις	ἔχει	μὲν τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι,
[1, 8, 57]	ἐκεῖνος ὁ νοῦς τοιοῦτος, ἀλλ´	ἔχει	πάντα καὶ ἔστι πάντα καὶ
[1, 8, 57]	καὶ σύνεστιν αὐτῷ συνὼν καὶ	ἔχει	πάντα οὐκ ἔχων. Οὐ γὰρ
[1, 8, 57]	λόγῳ ζωήν· ὥστε οὐ στέρησιν	ἔχει	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῆς.
[1, 8, 57]	μηδεμίαν φύσιν ἔχειν. Εἰ δὴ	ἔχει	τινὰ φύσιν, ταύτην τὴν φύσιν
[1, 8, 57]	μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον, ἢ μεμιγμένον	ἔχει	τοῦτο ἢ βλέπον πρὸς αὐτό
[1, 8, 57]	καὶ μέσα καὶ ἔσχατα ψυχὴ	ἔχει·	ὕλη δὲ παροῦσα προσαιτεῖ καὶ
[1, 8, 57]	ἢ φύσει πεποιημένων, ἃ ῥᾳδίαν	ἔχει	ὑπό τε πνευμάτων ὑπό τε
[1, 8, 57]	παρεῖναι τῷ τὸν τόπον ὃν	κατέχει	αὐτὴ καταλαβεῖν καὶ οἷον συσπειραθῆναι
[1, 8, 57]	κακόν. ~Σωμάτων δὲ φύσις, καθόσον	μετέχει	ὕλης, κακὸν ἂν οὐ πρῶτον
[1, 8, 57]	αὐτῆς αὐτοκαλὸν καὶ αὐτοαγαθόν· καὶ	μεταλήψει	πως ἀγαθὸν καὶ καλόν. Ὡς
[1, 8, 57]	ἀμετρίᾳ γενόμενον ἢ ὁμοιώσει ἢ	μεταλήψει	τῷ συμβεβηκέναι αὐτῷ δευτέρως κακόν·
[1, 8, 57]	Ἢ οὐκ ἐν τῇ ὁπωσοῦν	ἐλλείψει,	ἀλλ´ ἐν τῇ παντελεῖ τὸ
[1, 8, 57]	κακὸν εἴη ἂν ἐν τῇ	ἐλλείψει	{ἢ τῷ σκότῳ} τῇ ψυχῇ
[1, 8, 57]	αἰσχρὸν φανταζόμεθα τῇ τοῦ εἴδους	ἐλλείψει.	Ὃ δὲ μηδαμῇ εἴδους τετύχηκε,
[1, 8, 57]	εἶναι οὖσαν. Οὐδὲν οὖν δεῖ	ἄλλοθι	ζητεῖν τὸ κακόν, ἀλλὰ θέμενον
[1, 8, 57]	τί ἂν εἴη κακόν; Ἢ	τίνι	ἂν μὴ ἐφαψαμένῃ τῆς φύσεως
[1, 8, 57]	ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ πρῶτον κακίαν	τίνι;	Ἀρετὴν μὲν γὰρ νῷ αὐτῷ
[1, 8, 57]	γὰρ ἀνθρωπικὸν ἡ κακία μεμιγμένη	τινὶ	ἐναντίῳ. Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς ψυχὴ
[1, 8, 57]	τι ὡμοίωται ἢ μετείληφεν αὐτοῦ.	~Τίνι	οὖν ἐγνωρίσαμεν ταῦτα; Καὶ πρῶτον
[1, 8, 57]	οὐχ ὅπερ δὲ κακὰ εἶναι.	Τίνι	οὖν ὑποστάσει ταῦτα πάρεστιν οὐχ
[1, 8, 57]	οὖσιν ὁμολογηθείη. Κακοῦ δὲ φύσιν	τίνι	ποτὲ δυνάμει τῶν ἐν ἡμῖν
[1, 8, 57]	κακίαν δὲ πῶς; Ἢ ὥσπερ	κανόνι	τὸ ὀρθὸν καὶ μή, οὕτω
[1, 8, 57]	τὴν ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν,	οἱ	δὲ οὐδ´ αὐτὴν κακὴν εἶναι
[1, 8, 57]		~Οἱ	ζητοῦντες, πόθεν τὰ κακὰ εἴτ´
[1, 8, 57]	αὖ λῦπαι, οὐ θυμοί, οὐ	φόβοι·	καὶ γὰρ φόβοι τῷ συνθέτῳ,
[1, 8, 57]	θυμοί, οὐ φόβοι· καὶ γὰρ	φόβοι	τῷ συνθέτῳ, μὴ λυθῇ, καὶ
[1, 8, 57]	οὖν, εἰ μὴ παντελῆ στέρησιν	λέγοι	ἀγαθοῦ τὴν κακίαν καὶ τὸ
[1, 8, 57]	τις ἀσθένειαν ψυχῆς τὴν κακίαν	λέγοι	εὐπαθῆ γοῦν καὶ εὐκίνητον εἶναι
[1, 8, 57]	τοῦ κακοῦ. ~Εἰ δέ τις	λέγοι	μὴ διὰ τὴν ὕλην ἡμᾶς
[1, 8, 57]	εἰρημένου. Κακὸν δὲ εἴ τις	λέγοι	τὸ παράπαν ἐν τοῖς οὖσι
[1, 8, 57]	εἰ ἐφ´ αὑτῶν ὑπῆρχεν, ἀλλὰ	λόγοι	ἔνυλοι φθαρέντες ἐν ὕλῃ καὶ
[1, 8, 57]	οὐδὲν ἔξω. Ἐπεὶ καὶ ἄλλοι	λόγοι	τὴν ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν ἀξιοῦσιν,
[1, 8, 57]	τὸ δυνάμενον κρατεῖν, εἰ μὴ	φύγοι.	Καὶ σφοδρότεραι δὲ αἱ ἐπιθυμίαι
[1, 8, 57]	ἀναίρεσιν λέγοντος κακῶν ἔσεσθαι, εἰ	πείθοι	τοὺς ἀνθρώπους ἃ λέγει, ὁ
[1, 8, 57]	καὶ τὸ λεγόμενον ἐπτερωμέναι καὶ	τέλειοι	καὶ τὸ ἔργον αὐταῖς ἀνεμπόδιστον
[1, 8, 57]	στέρησις τούτου καὶ ἄκρατος ἔλλειψις	ἐξομοιοῖ	ἑαυτῇ πᾶν ὅ τι ἂν
[1, 8, 57]	γὰρ ἄν τις εἰς ἔννοιαν	ἥκοι	αὐτοῦ οἷον ἀμετρίαν εἶναι πρὸς
[1, 8, 57]	αὐτό, ἤ, εἰ οὕτω τις	ἐθέλοι	λέγειν, τῇ ἀεὶ ὑποβάσει καὶ
[1, 8, 57]	ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ δὲ	ἄλλοι.	Ἔστω δὴ πρώτως μὲν τὸ
[1, 8, 57]	καὶ ταῖς διανοίαις, κενοὶ δὲ	ἄλλοι,	καὶ ταδὶ πληρωθέντες ἄλλοι, ταδὶ
[1, 8, 57]	καιρὸν ἕξεις. Πλήρεις μὲν γὰρ	ἄλλοι	καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς
[1, 8, 57]	καὶ οὐδὲν ἔξω. Ἐπεὶ καὶ	ἄλλοι	λόγοι τὴν ὕλην ὅλως ἀναιρεῖν
[1, 8, 57]	δὲ ἄλλοι, καὶ ταδὶ πληρωθέντες	ἄλλοι,	ταδὶ δὲ ἄλλοι. Ἔστω δὴ
[1, 8, 57]	ἐφ´ αὑτῶν ὑπῆρχεν, ἀλλὰ λόγοι	ἔνυλοι	φθαρέντες ἐν ὕλῃ καὶ τῆς
[1, 8, 57]	ἐπιθυμίαι οὐδ´ αὖ λῦπαι, οὐ	θυμοί,	οὐ φόβοι· καὶ γὰρ φόβοι
[1, 8, 57]	κυνὸς καὶ πᾶν κύνιον, καὶ	χυμοὶ	πάντες ἅπερ τοῦ δεξαμένου ἐκείνου.
[1, 8, 57]	Ἀποθνῄσκει οὖν, ὡς ψυχὴ ἂν	θάνοι,	καὶ ὁ θάνατος αὐτῇ καὶ
[1, 8, 57]	ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς διανοίαις,	κενοὶ	δὲ ἄλλοι, καὶ ταδὶ πληρωθέντες
[1, 8, 57]	τίς ἡ κακή; Οἷόν φησι·	δουλωσάμενοι	μὲν ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς
[1, 8, 57]	τὸ κρίνειν διὰ σωμάτων κάκην	κατεψυγμένοι	καὶ ἐμπεποδισμένοι, αἱ δ´ ἐναντίαι
[1, 8, 57]	διὰ σωμάτων κάκην κατεψυγμένοι καὶ	ἐμπεποδισμένοι,	αἱ δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν ἀνερματίστους.
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ κρατεῖν ἔδει, ἄλλος ἂν	εἴποι.	Ἀλλ´ οὐ καθαρὸν τὸ δυνάμενον
[1, 8, 57]	μὴ ὁρῷτο τοῖς θεοῖς, καὶ	ἄνθρωποι	ἔχοιεν μὴ ἀεὶ τὸ κακὸν
[1, 8, 57]	μὴ παρεῖναι, τὴν κακίαν ἣν	ἄνθρωποι	ἔχουσιν, ὅτι μηδ´ ἀνθρώποις ἅπασι·
[1, 8, 57]	μὴ κρατεῖν τὸ ἐν ἑκάστῳ,	ἀμβλύτεροι	δὲ καὶ πρὸς τὸ κρίνειν
[1, 8, 57]	ἐν τοῖς νοητοῖς· οὗτοι γὰρ	ἀθάνατοι.	Ἔστι δὲ τοῦ κακοῦ λαβεῖν
[1, 8, 57]	Ἢ τὸ ἀλλ´ ἐπείπερ ἐγένεσθε,	ἀθάνατοι	μὲν οὔκ ἐστε, οὔτι γε
[1, 8, 57]	κενοὺς ἔτι πρὶν μαθεῖν ὄντας,	καίτοι	νοῦς ὄντας. Οὐ δὴ ἐκεῖνος
[1, 8, 57]	οὐ γὰρ ἀνέχεται αὐτὴν ἐκεῖνο	καίτοι	παροῦσαν, ὅτι μὴ ὁρᾷ διὰ
[1, 8, 57]	ἐκείνου μένοντος ἐν ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ	μέντοι	περὶ ἐκεῖνον οἷον περὶ ἐκεῖνον
[1, 8, 57]	λέγομεν εἶναι ὕλην, ἀμορφίαν καὶ	αὐτοὶ	ἐν ἡμῖν λαβόντες ἐν τῷ
[1, 8, 57]	θεοῖς εἶναι, ἐν τοῖς νοητοῖς·	οὗτοι	γὰρ ἀθάνατοι. Ἔστι δὲ τοῦ
[1, 8, 57]	ἔξωθεν περὶ τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ	ἐπὶ	αὐτὸν βλέπουσα καὶ τὸ εἴσω
[1, 8, 57]	γῆς ἀπελθεῖν, ἀλλὰ καὶ ὄντα	ἐπὶ	γῆς δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι
[1, 8, 57]	φεύγειν δεῖ οὐκέτι περὶ τῶν	ἐπὶ	γῆς λέγεται. Φυγὴ γάρ, φησιν,
[1, 8, 57]	οὐκ ἀνάγκη λέγειν αὐτόν, ὡς	ἐπὶ	παντὸς ἐναντίου τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´
[1, 8, 57]	μηδὲν εἶναι ἐναντίον· ἐπεὶ καὶ	ἐπὶ	πυρὸς καὶ ὕδατος ἐδεξάμεθα ἂν
[1, 8, 57]	τὸ ἐστερημένον καταλιπόντες. Καὶ δὴ	ἐπὶ	τῆς ὕλης οἷον αἰσχρόν τι
[1, 8, 57]	ἐπὶ τῶν σωμάτων, οὕτω καὶ	ἐπὶ	τῆς ψυχῆς τὸ ἀσθενές· ἀλλ´
[1, 8, 57]	παντὸς ἐναντίου τοῦτο ἀληθές, ἀλλ´	ἐπὶ	τοῦ ἀγαθοῦ εἴρηται. Ἀλλ´ εἰ
[1, 8, 57]	μὴ εἶναι μηδὲν οὐσίᾳ ἐναντίον	ἐπὶ	τῶν καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν ἐστι
[1, 8, 57]	ψυχῇ. Οὐ γὰρ δή, ὥσπερ	ἐπὶ	τῶν σωμάτων, οὕτω καὶ ἐπὶ
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ, ὁ δὲ ἐν	ἀέρι	τῇ ψυχῇ ἀλλ´ ὁ τόπος
[1, 8, 57]	καὶ τοῦ κακοῦ ἔσται, ἀναγκαῖον	περὶ	ἀγαθοῦ διιδεῖν τοῖς μέλλουσι τὰ
[1, 8, 57]	Τὴν μὲν οὖν κακίαν τὴν	περὶ	ἄνθρωπον πῶς οἷόν τε ἐναντίον
[1, 8, 57]	τὸ ὑποκείμενον, καὶ τὸ συμβεβηκὸς	περὶ	αὐτό. Τοῦ οὖν ποιοῦ τοῦ
[1, 8, 57]	οὖν εἰς τὰ ὄντα εἴτε	περὶ	γένος τῶν ὄντων παρελήλυθεν, ἀρχὴν
[1, 8, 57]	ἐνεργεῖ μέντοι περὶ ἐκεῖνον οἷον	περὶ	ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ δὲ ἔξωθεν
[1, 8, 57]	μένοντος ἐν ἑαυτῷ· ἐνεργεῖ μέντοι	περὶ	ἐκεῖνον οἷον περὶ ἐκεῖνον ζῶν.
[1, 8, 57]	ταύτης αὖ εἴδη ἢ ὕλῃ	περὶ	ἥν, ἢ τοῖς μέρεσι τῆς
[1, 8, 57]	καὶ ψυχὴν καὶ ζωὴν καὶ	περὶ	νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ μέχρι μὲν
[1, 8, 57]	πάντα ἐστὶν ἐκείνου, καὶ δεύτερον	περὶ	τὰ δεύτερα καὶ τρίτον περὶ
[1, 8, 57]	περὶ τὰ δεύτερα καὶ τρίτον	περὶ	τὰ τρίτα. ~Εἰ δὴ ταῦτά
[1, 8, 57]	τοῦ μὴ ὄντος ὂν καὶ	περί	τι τῶν μεμιγμένων τῷ μὴ
[1, 8, 57]	τὸ αἰσθητὸν πᾶν καὶ ὅσα	περὶ	τὸ αἰσθητὸν πάθη ἢ ὕστερόν
[1, 8, 57]	ὡς κίνησις καὶ στάσις ἡ	περὶ	τὸ ὄν, ἀλλ´ ὡς εἰκὼν
[1, 8, 57]	καὶ δεύτερα τἀγαθὰ καὶ τρίτα·	περὶ	τὸν πάντων βασιλέα πάντα ἐστί,
[1, 8, 57]	ἐκεῖνον ζῶν. Ἡ δὲ ἔξωθεν	περὶ	τοῦτον χορεύουσα ψυχὴ ἐπὶ αὐτὸν
[1, 8, 57]	ὑποστάσεως αὐτῆς διὰ πλειόνων ἐκεῖ	περὶ	τούτου εἰρημένου. Κακὸν δὲ εἴ
[1, 8, 57]	τὸ ἐντεῦθεν φεύγειν δεῖ οὐκέτι	περὶ	τῶν ἐπὶ γῆς λέγεται. Φυγὴ
[1, 8, 57]	εἶναι, δεικτέον αὐτῷ ἐκ τῶν	περὶ	ὕλης λόγων τὴν ἀνάγκην τῆς
[1, 8, 57]	δὴ ἄγνοια οὖσα καὶ ἀμετρία	περὶ	ψυχὴν δευτέρως κακὸν καὶ οὐκ
[1, 8, 57]	καὶ περὶ νοῦν ἐνέργειαν. Καὶ	μέχρι	μὲν τούτου καλὰ πάντα· αὐτός
[1, 8, 57]	ἐστι τοιούτου. Τὴν δ´ ὑποκειμένην	σχήμασι	καὶ εἴδεσι καὶ μορφαῖς καὶ
[1, 8, 57]	ἄνθρωποι ἔχουσιν, ὅτι μηδ´ ἀνθρώποις	ἅπασι·	κρατεῖν γὰρ αὐτῆς ἀμείνους δέ,
[1, 8, 57]	καὶ μορφαῖς καὶ μέτροις καὶ	πέρασι	καὶ ἀλλοτρίῳ κόσμῳ κοσμουμένην, μηδὲν
[1, 8, 57]	Τὴν δ´ ὑποκειμένην σχήμασι καὶ	εἴδεσι	καὶ μορφαῖς καὶ μέτροις καὶ
[1, 8, 57]	βλάπτοιτο, ὁρᾶν κωλύεται καὶ τοῖς	πάθεσι	καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ
[1, 8, 57]	ὕλῃ περὶ ἥν, ἢ τοῖς	μέρεσι	τῆς ψυχῆς, ἢ τῷ τὸ
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ τίς ἡ κακή; Οἷόν	φησι·	δουλωσάμενοι μὲν ᾧ πέφυκε κακία
[1, 8, 57]	ἀνθρώπους ἃ λέγει, ὁ δέ	φησι	μὴ δύνασθαι τοῦτο γενέσθαι· τὰ
[1, 8, 57]	κακῶν τῶν ἐν ψυχῇ τοῖς	δυνηθεῖσι,	πάντας δὲ οὐ δύνασθαι. Θεοῖς
[1, 8, 57]	ἐφάνη ἐξ ἀνάγκης, περιληφθὲν δεσμοῖς	τισι	καλοῖς, οἷα δεσμῶταί τινες χρυσῷ,
[1, 8, 57]	αὐτὴν ἐμφαντασθέντος φθείρει αὐτὸ καὶ	διόλλυσι	τὴν αὐτῆς παραθεῖσα φύσιν ἐναντίαν
[1, 8, 57]	λέγοι τὸ παράπαν ἐν τοῖς	οὖσι	μὴ εἶναι, ἀνάγκη αὐτῷ καὶ
[1, 8, 57]	ὄντων, οὐκ ἂν ἐν τοῖς	οὖσι	τὸ κακὸν ἐνείη, οὐδ´ ἐν
[1, 8, 57]	ἀναγκαῖον περὶ ἀγαθοῦ διιδεῖν τοῖς	μέλλουσι	τὰ κακὰ γνώσεσθαι, ἐπείπερ προηγούμενα
[1, 8, 57]	πτώματος τὸ αἴτιον ψυχῇ σαφέστερον	λαμβάνουσι	καὶ ὡς προσήκει λαβεῖν καταφανὲς
[1, 8, 57]	ἀγαθοῦ φύσις, καθ´ ὅσον τοῖς	παροῦσι	λόγοις προσήκει. Ἔστι δὲ τοῦτο,
[1, 8, 57]	αἱ δ´ ἐναντίαι ποιοῦσιν ἀνερματίστους.	Μαρτυροῦσι	δὲ ταῦτα καὶ αἱ πρὸς
[1, 8, 57]	παρ´ αὐτῆς. Ἀγαθοειδὲς ἄρα ἔχουσά	τι	ἀγαθὸν νοῦ ἴχνος καὶ οὐ
[1, 8, 57]	ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν ὅ	τι	ἂν αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν. Ἡ
[1, 8, 57]	οὐσία αὐτοῦ ταῦτα, καὶ ὅ	τι	ἂν αὐτοῦ μέρος ἴδῃς, καὶ
[1, 8, 57]	ἠλάττωται, τῷ ἀγαθῷ. Ἐπεὶ ψυχῇ	τί	ἂν εἴη κακόν; Ἢ τίνι
[1, 8, 57]	οὐδὲ πρώτως κακὸν οὐδὲ συμβεβηκός	τι	αὐτῇ τὸ πρώτως κακόν, ὅτι
[1, 8, 57]	εἰ μὴ ἐν τῷ ἀμέτρῳ;	{Τί	δὲ μέτρον μὴ ἐν τῷ
[1, 8, 57]	κακὰ εἶναι ἀνάγκῃ, ἐπείπερ τοὐναντίον	τι	δεῖ εἶναι τῷ ἀγαθῷ. Τὴν
[1, 8, 57]	δὲ τῷ ἀγαθῷ πῶς ἄν	τι	εἴη ἐναντίον; Οὐ γὰρ δὴ
[1, 8, 57]	οὐσία τἀγαθόν, πῶς ἐστιν αὐτῷ	τι	ἐναντίον; ἢ τῷ ἐπέκεινα οὐσίας;
[1, 8, 57]	τοῦτο δὲ τὸ μὴ ἕν	τι	ἐξ αὐτῆς καὶ ὕλης γενέσθαι·
[1, 8, 57]	ὃ μεμέτρηται. Καὶ οὖν εἶναί	τι	καὶ ἄπειρον καθ´ αὑτὸ καὶ
[1, 8, 57]	τινὰ φύσιν, ταύτην τὴν φύσιν	τί	κωλύει κακὴν εἶναι, οὐχ οὕτω
[1, 8, 57]	κακοῦ ἐχαρακτήριζε φύσιν, καὶ εἴ	τι	μετ´ ἐκεῖνο τοιοῦτον, ἢ μεμιγμένον
[1, 8, 57]	ἡ ἐναντίωσις οὐχ ᾗ ποιόν	τι	οὐδὲ ὅλως ὁτιοῦν γένος τῶν
[1, 8, 57]	εἴη· ἔχει μὲν γὰρ εἶδός	τι	οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς
[1, 8, 57]	ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν τὸ ἀγαθόν.	~Τί	οὖν, εἰ μὴ παντελῆ στέρησιν
[1, 8, 57]	προσήκουσαν τῆς ζητήσεως ποιοῖντο, εἰ	τί	ποτ´ ἐστὶ τὸ κακὸν καὶ
[1, 8, 57]	ἐπὶ τῆς ὕλης οἷον αἰσχρόν	τι	πρόσωπον ἰδόντες, οὐ κρατήσαντος ἐν
[1, 8, 57]	ἑτέρῳ συμβαίνει τὸ κακόν, δεῖ	τι	πρότερον αὐτὸ εἶναι, κἂν μὴ
[1, 8, 57]	οὐσίᾳ οὐκ ἔστι δεδειγμένον. Ἀλλὰ	τί	τῇ καθόλου οὐσίᾳ ἔσται ἐναντίον
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ προσιτέον ἐγγὺς τῷ λόγῳ,	τί	τὸ αἴτιον ἐν τῷ λεγομένῳ
[1, 8, 57]	ἔσται ἐν οὐσίᾳ, συμβεβηκὸς δέ	τι	τὸ κακόν. ~Εἰ μὴ ἄρα
[1, 8, 57]	φεύγει τε καὶ διώκει. Ἀλλὰ	τί	τὸ πεποιηκὸς τὴν κακίαν ταύτην
[1, 8, 57]	μὴ οὖσιν εἶναι οἷον εἶδός	τι	τοῦ μὴ ὄντος ὂν καὶ
[1, 8, 57]	τὸ αἰσθητὸν πάθη ἢ ὕστερόν	τι	τούτων καὶ ὡς συμβεβηκὸς τούτοις
[1, 8, 57]	καὶ κακοῦ, καὶ αὐτὴ ἕν	τι	τῶν ἀγαθῶν. Εἶναι μὲν οὖν
[1, 8, 57]	πῦρ αὐτὸ καίει οὐδὲ ἄλλο	τι	τῶν ἐφ´ ἑαυτῶν ταῦτα ἐργάζεται,
[1, 8, 57]	μὴ ὄντος ὂν καὶ περί	τι	τῶν μεμιγμένων τῷ μὴ ὄντι
[1, 8, 57]	ἢ ἀρχὴ τούτων ἢ ἕν	τι	τῶν συμπληρούντων τοῦτο τοιοῦτον ὄν.
[1, 8, 57]	ἀρετὴ πρῶτον ἀγαθόν, ἀλλ´ ὅ	τι	ὡμοίωται ἢ μετείληφεν αὐτοῦ. ~Τίνι
[1, 8, 57]	πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ	ἐλλείμματι	καθόσον ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος
[1, 8, 57]	αὐτῇ καὶ ἔτι ἐν τῷ	σώματι	βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ ἐστὶ καταδῦναι
[1, 8, 57]	κοσμοῦντος καὶ εἰς μέτρον ἄγοντος·	σώματι	γὰρ ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι. Ἔπειτα
[1, 8, 57]	ὡς ὅ γε συνὼν τῷ	σώματι	καὶ ὕλῃ σύνεστι. Τὸ δὲ
[1, 8, 57]	ὥσπερ φλέγματος ἢ χολῆς ἐν	σώματι.	Τοῦ δὲ πτώματος τὸ αἴτιον
[1, 8, 57]	ἐναντία τὰ πλεῖστον ἀλλήλων ἀφεστηκότα;	Πέρατι	δὴ καὶ μέτρῳ καὶ {τὰ
[1, 8, 57]	ἑτέραν φύσιν τὴν χείρω ἠλλάξατο·	ἔτι	γὰρ ἀνθρωπικὸν ἡ κακία μεμιγμένη
[1, 8, 57]	καὶ μεθ´ ὃ οὐκ ἦν	ἔτι	γενέσθαι ὁτιοῦν, τοῦτο εἶναι τὸ
[1, 8, 57]	ποιήσῃ αὐτῆς, ἀλλὰ μὴ αὐτοῦ	ἔτι	εἶναι, ὥσπερ ἐν τροφῇ ζῴων
[1, 8, 57]	καὶ ὁ θάνατος αὐτῇ καὶ	ἔτι	ἐν τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν
[1, 8, 57]	τοῦτο δὲ ἡ ὕλη μηδὲν	ἔτι	ἔχουσα αὐτοῦ. Καὶ αὕτη ἡ
[1, 8, 57]	εἰκὼν τοῦ ὄντος ἢ καὶ	ἔτι	μᾶλλον μὴ ὄν. Τοῦτο δ´
[1, 8, 57]	ἁλμυρὸν καὶ ὅσα χυμῶν εἴδη,	ἔτι	πληρώσεις, κενώσεις, καὶ πληρώσεις οὐχ
[1, 8, 57]	πρότερον οὐκ ἔχοντας, ἀλλὰ κενοὺς	ἔτι	πρὶν μαθεῖν ὄντας, καίτοι νοῦς
[1, 8, 57]	ἐν τροφῇ ζῴων τὸ εἰσενεχθὲν	μηκέτι	εἶναι ὅπερ προσελήλυθεν, ἀλλ´ αἷμα
[1, 8, 57]	καὶ ἡ φύσις τοῦ κακοῦ	οὐκέτι	ἐν τῇ ὕλῃ, ἀλλὰ καὶ
[1, 8, 57]	ἡ ψυχὴ εἰς παντελῆ κακίαν,	οὐκέτι	κακίαν ἔχει, ἀλλ´ ἑτέραν φύσιν
[1, 8, 57]	Ἀλλὰ τὸ ἐντεῦθεν φεύγειν δεῖ	οὐκέτι	περὶ τῶν ἐπὶ γῆς λέγεται.
[1, 8, 57]	οὖν οὕτως ὅτι ἐν τῷ	παντὶ	δεῖ τὴν ὕλην εἶναι; Ἐξ
[1, 8, 57]	~Ἀλλ´ ἡ ἐναντία τῷ εἴδει	παντὶ	φύσις στέρησις· στέρησις δὲ ἀεὶ
[1, 8, 57]	μὴ ἐν ὕλῳ ἐν αὐτοῖς	ὄντι.	~Ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πῶς λέγεται
[1, 8, 57]	δεῖ αὐτῷ ἀμετρίας αὐτῷ ἀμέτρῳ	ὄντι	ἢ ἐν μεμετρημένῳ· ἀλλ´ οὐχ
[1, 8, 57]	τι τῶν μεμιγμένων τῷ μὴ	ὄντι	ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ μὴ
[1, 8, 57]	ἢ ὁπωσοῦν κοινωνούντων τῷ μὴ	ὄντι.	Μὴ ὂν δὲ οὔτι τὸ
[1, 8, 57]	Ὡς οὖν ἀπὸ τῆς ἀρετῆς	ἀναβαίνοντι	τὸ καλὸν καὶ τὸ ἀγαθόν,
[1, 8, 57]	οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς κακίας	καταβαίνοντι	τὸ κακὸν αὐτό, ἀρξαμένῳ μὲν
[1, 8, 57]	γὰρ ἂν ἦλθε τῷ μὴ	παρόντι.	Καὶ τοῦτό ἐστι πτῶμα τῆς
[1, 8, 57]	τούτῳ. Μέρος οὖν ὁρῶντες τῷ	παρόντι	μέρει τὸ ἀπὸν λαμβάνοντες, ὅ
[1, 8, 57]	ἄγοντος· σώματι γὰρ ἐγκέκραται ὕλην	ἔχοντι.	Ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λογιζόμενον
[1, 8, 57]	ἀρξαμένῳ μὲν ἀπὸ τῆς κακίας.	Θεωροῦντι	μὲν ἡ θεωρία ἥτις ἐστὶ
[1, 8, 57]	τὸ κακόν; Ἆρ´ οὖν οὕτως	ὅτι	ἐν τῷ παντὶ δεῖ τὴν
[1, 8, 57]	ἀνέχεται αὐτὴν ἐκεῖνο καίτοι παροῦσαν,	ὅτι	μὴ ὁρᾷ διὰ κάκην. Τὴν
[1, 8, 57]	τὴν κακίαν ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν,	ὅτι	μηδ´ ἀνθρώποις ἅπασι· κρατεῖν γὰρ
[1, 8, 57]	τι αὐτῇ τὸ πρώτως κακόν,	ὅτι	μηδὲ ἄπεστιν αὐτῆς πᾶν τὸ
[1, 8, 57]	ἐλθεῖν εἰς ὕλην καὶ ἀσθενεῖν,	ὅτι	πᾶσαι αἱ δυνάμεις οὐ πάρεισιν
[1, 8, 57]	ἀρετὴν οὐκ αὐτοκαλὸν οὐδ´ αὐτοαγαθόν,	ὅτι	πρὸ αὐτῆς καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς
[1, 8, 57]	παντὸς ἀγαθοῦ ἰνδαλλόμενον; Ἀλλ´ εἰ,	ὅτι	τῶν ἐναντίων ἡ αὐτὴ γένοιτ´
[1, 8, 57]	Ἐπειδὴ καὶ τὸ ποιὸν τοῦτό	ἐστι,	καθ´ ὃ ἕτερον ποιὸν λέγεται.
[1, 8, 57]	οἷς ἐστιν· ὅσα δὲ χωρίς	ἐστι,	καὶ ἃ τῷ ἑτέρῳ ἐστὶ
[1, 8, 57]	περὶ τὸν πάντων βασιλέα πάντα	ἐστί,	καὶ ἐκεῖνο αἴτιον πάντων καλῶν,
[1, 8, 57]	νόησις καὶ ἡ φρόνησις ἀγαθοῦ	ἐστι	καὶ κακοῦ, καὶ αὐτὴ ἕν
[1, 8, 57]	Τὸ δὲ κακὸν οὐ μόνον	ἐστὶ	κακὸν διὰ δύναμιν ἀγαθοῦ καὶ
[1, 8, 57]	τῇ δὲ ἀγαθοῦ φύσει ἥτις	ἐστὶ	κακοῦ φύσις καὶ ἀρχή· ἀρχαὶ
[1, 8, 57]	τῷ σώματι βεβαπτισμένῃ ἐν ὕλῃ	ἐστὶ	καταδῦναι καὶ πλησθῆναι αὐτῆς καὶ
[1, 8, 57]	μέρει τὸ ἀπὸν λαμβάνοντες, ὅ	ἐστι	μὲν ἐν τῷ ὅλῳ εἴδει,
[1, 8, 57]	αὐτῷ γένει καὶ κοινοῦ τινός	ἐστι	μετειληφότα ἐν οἷς ἐστιν· ὅσα
[1, 8, 57]	ἐν τῷ μεμετρημένῳ» Ἀλλ´ ὥσπερ	ἐστὶ	μέτρον μὴ ἐν τῷ μεμετρημένῳ,
[1, 8, 57]	Ἀλλ´ εἰ ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός	ἐστι	παρεῖναι εἴδους τινός, εἰ τοῦ
[1, 8, 57]	ἐπὶ τῶν καθ´ ἕκαστα οὐσιῶν	ἐστι	πιστὸν τῇ ἐπαγωγῇ δεδειγμένον· ὅλως
[1, 8, 57]	τῷ μὴ παρόντι. Καὶ τοῦτό	ἐστι	πτῶμα τῆς ψυχῆς τὸ οὕτως
[1, 8, 57]	τὰ ἐναντία ἐν τῷ ἑτέρῳ	ἐστί,	πῶς οὐ μάλιστα ἂν εἴη
[1, 8, 57]	ἐστι, καὶ ἃ τῷ ἑτέρῳ	ἐστὶ	συμπληρώσει τοῦ ὅ ἐστι, τούτων
[1, 8, 57]	τὰ τρίτα. ~Εἰ δὴ ταῦτά	ἐστι	τὰ ὄντα καὶ τὸ ἐπέκεινα
[1, 8, 57]	μᾶλλον μὴ ὄν. Τοῦτο δ´	ἐστὶ	τὸ αἰσθητὸν πᾶν καὶ ὅσα
[1, 8, 57]	ἐκ τοῦ βορβόρου· καὶ τοῦτό	ἐστι	τὸ ἐν Ἅιδου ἐλθόντα ἐπικαταδαρθεῖν.
[1, 8, 57]	ζητήσεως ποιοῖντο, εἰ τί ποτ´	ἐστὶ	τὸ κακὸν καὶ ἡ κακοῦ
[1, 8, 57]	τῇ ὕλῃ γενέσθαι· καὶ τοῦτό	ἐστι	τὸ χωρὶς εἶναι. Δυνάμεις δὲ
[1, 8, 57]	τοῦτο ἢ βλέπον πρὸς αὐτό	ἐστι	τοιοῦτον ἢ ποιητικόν ἐστι τοιούτου.
[1, 8, 57]	αὐτό ἐστι τοιοῦτον ἢ ποιητικόν	ἐστι	τοιούτου. Τὴν δ´ ὑποκειμένην σχήμασι
[1, 8, 57]	Θεωροῦντι μὲν ἡ θεωρία ἥτις	ἐστὶ	τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, γινομένῳ δὲ
[1, 8, 57]	ἑτέρῳ ἐστὶ συμπληρώσει τοῦ ὅ	ἐστι,	τούτων τὰ ἐναντία ἐν τῷ
[1, 8, 57]	καὶ οὐδέν ἐστιν ὃ ἄμοιρόν	ἐστι	ψυχῆς. Ἐλλάμπεται οὖν ὑποβάλλουσα ἑαυτὴν
[1, 8, 57]	Ἔστιν ἐν τοῖς οὖσιν ὕλη,	ἔστι	δὲ καὶ ψυχή, καὶ οἷον
[1, 8, 57]	τοῖς νοητοῖς· οὗτοι γὰρ ἀθάνατοι.	Ἔστι	δὲ τοῦ κακοῦ λαβεῖν καὶ
[1, 8, 57]	ὅσον τοῖς παροῦσι λόγοις προσήκει.	Ἔστι	δὲ τοῦτο, εἰς ὃ πάντα
[1, 8, 57]	δεδειγμένον· ὅλως δὲ οὐσίᾳ οὐκ	ἔστι	δεδειγμένον. Ἀλλὰ τί τῇ καθόλου
[1, 8, 57]	τοιοῦτος, ἀλλ´ ἔχει πάντα καὶ	ἔστι	πάντα καὶ σύνεστιν αὐτῷ συνὼν
[1, 8, 57]	ἀλλ´ ὅτου δύναται μεταλαμβάνει. Καὶ	ἔστι	πρώτη ἐνέργεια ἐκείνου καὶ πρώτη
[1, 8, 57]	συνὼν τῷ σώματι καὶ ὕλῃ	σύνεστι.	Τὸ δὲ χωρίσαι καὶ μὴ
[1, 8, 57]	αὐτῆς ἀμείνους δέ, οἷς μὴ	πάρεστι	καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ
[1, 8, 57]	{πᾶν εἶδος} ᾧ μὴ ταῦτα	πάρεστι,	λέγομεν εἶναι ὕλην, ἀμορφίαν καὶ
[1, 8, 57]	ἐγένεσθε, ἀθάνατοι μὲν οὔκ ἐστε,	οὔτι	γε μὴν λυθήσεσθε δι´ ἐμέ.
[1, 8, 57]	μὴ ὄντι. Μὴ ὂν δὲ	οὔτι	τὸ παντελῶς μὴ ὄν, ἀλλ´