| Ennéade, livre, chap. |
| [1, 8, 57] |
Φυγὴ
γάρ,
φησιν,
οὐ
τὸ
|
ἐκ |
γῆς
ἀπελθεῖν,
ἀλλὰ
καὶ
ὄντα |
| [1, 8, 57] |
αὐτῷ
ἡ
κακία
καὶ
ὅσα
|
ἐκ |
κακίας·
καὶ
τοῦ
προσδιαλεγομένου
δὲ |
| [1, 8, 57] |
ἀγαθόν,
τὸ
δὲ
μεμιγμένον
ἤδη
|
ἐκ |
κακοῦ
καὶ
ἀγαθοῦ,
καὶ
πλείονος |
| [1, 8, 57] |
ἡμῖν
λεγομένους
νοῦς
εἶναι
τοὺς
|
ἐκ |
προτάσεων
συμπληρουμένους
καὶ
τῶν
λεγομένων |
| [1, 8, 57] |
ἥκει,
ἀγαθά,
τὰ
δὲ
κακὰ
|
ἐκ |
τῆς
ἀρχαίας
φύσεως,
τὴν
ὕλην |
| [1, 8, 57] |
καὶ
ἀφέλῃ
πως
τὴν
ὄψιν
|
ἐκ |
τοῦ
βορβόρου·
καὶ
τοῦτό
ἐστι |
| [1, 8, 57] |
μή
φησιν
εἶναι,
δεικτέον
αὐτῷ
|
ἐκ |
τῶν
περὶ
ὕλης
λόγων
τὴν |
| [1, 8, 57] |
ἡ
τοῦδε
τοῦ
κόσμου
φύσις
|
ἔκ |
τε
νοῦ
καὶ
ἀνάγκης,
καὶ |
| [1, 8, 57] |
μικτὴν
ἕξει
τὴν
διάθεσιν
καὶ
|
οὐκ |
ἄκρατον
τὸ
κακόν,
καὶ
οὔπω |
| [1, 8, 57] |
ἔχει
μὲν
γὰρ
εἶδός
τι
|
οὐκ |
ἀληθινὸν
ἐστέρηταί
τε
ζωῆς
φθείρει |
| [1, 8, 57] |
δὲ
τὴν
πληγὴν
διὰ
τοῦ
|
οὐκ |
ἀμεροῦς·
καὶ
δόξαι
ψευδεῖς
ἔξω |
| [1, 8, 57] |
καὶ
τὸ
ἐπέκεινα
τῶν
ὄντων,
|
οὐκ |
ἂν
ἐν
τοῖς
οὖσι
τὸ |
| [1, 8, 57] |
οὐ
μὴν
ἐξ
ἀνάγκης.
Ἢ
|
οὐκ |
ἀνάγκη
λέγειν
αὐτόν,
ὡς
ἐπὶ |
| [1, 8, 57] |
σωμάτων
ἐνύλων
τάξιν
καὶ
μέτρον
|
οὐκ |
ἀνεχομένων,
αἶσχος
δὲ
ὕλην
οὐ |
| [1, 8, 57] |
καὶ
οὐ
κακὸν
παρ´
αὐτῆς·
|
οὐκ |
ἄρα
οὐδὲ
πρώτως
κακὸν
οὐδὲ |
| [1, 8, 57] |
κακόν.
Εἶτα
καὶ
ἡ
ἀρετὴ
|
οὐκ |
αὐτὸ
τὸ
καλὸν
οὐδ´
αὐτοαγαθόν· |
| [1, 8, 57] |
περὶ
ψυχὴν
δευτέρως
κακὸν
καὶ
|
οὐκ |
αὐτοκακόν·
οὐδὲ
γὰρ
ἀρετὴ
πρῶτον |
| [1, 8, 57] |
αὐτοκακόν.
Ἔφαμεν
δὲ
τὴν
ἀρετὴν
|
οὐκ |
αὐτοκαλὸν
οὐδ´
αὐτοαγαθόν,
ὅτι
πρὸ |
| [1, 8, 57] |
ἡ
ἀσθένεια
αὐταῖς
εἴη
ἂν
|
οὐκ |
ἀφαίρεσις
τινός,
ἀλλὰ
ἀλλοτρίου
παρουσία, |
| [1, 8, 57] |
ἀνάγκης·
καὶ
ἐν
θεοῖς
μὲν
|
οὐκ |
εἶναι,
περιπολεῖν
δὲ
τὴν
θνητὴν |
| [1, 8, 57] |
ἐν
ἄλλῳ·
ἡ
δὲ
ὕλη
|
οὐκ |
ἐν
ἄλλῳ,
ἀλλὰ
τὸ
ὑποκείμενον, |
| [1, 8, 57] |
τῷ
μεμετρημένῳ,
οὕτω
καὶ
ἀμετρία
|
οὐκ |
ἐν
ἀμέτρῳ.
Εἰ
γὰρ
ἐν |
| [1, 8, 57] |
καὶ
πρὸ
τῆς
ὕλης.
Ἢ
|
οὐκ |
ἐν
τῇ
ὁπωσοῦν
ἐλλείψει,
ἀλλ´ |
| [1, 8, 57] |
αἰτίαν
ἀνάξεις;
Ἢ
πρῶτον
μὲν
|
οὐκ |
ἔξω
ὕλης
οὐδὲ
καθ´
αὑτὴν |
| [1, 8, 57] |
κακὸν
ἔσται·
ὥστε
καθ´
ἑαυτὸ
|
οὐκ |
ἔσται.
Εἰ
οὖν
ἐν
τῇ |
| [1, 8, 57] |
μηδὲ
ζωήν·
ὥστε
ψυχὴ
οὖσα
|
οὐκ |
ἔσται
ψυχή.
Ἔχει
ἄρα
τῷ |
| [1, 8, 57] |
ἐπαγωγῇ
δεδειγμένον·
ὅλως
δὲ
οὐσίᾳ
|
οὐκ |
ἔστι
δεδειγμένον.
Ἀλλὰ
τί
τῇ |
| [1, 8, 57] |
τὰ
ὄντα
θεωμένους
ὡς
πρότερον
|
οὐκ |
ἔχοντας,
ἀλλὰ
κενοὺς
ἔτι
πρὶν |
| [1, 8, 57] |
αὐτῷ
συνὼν
καὶ
ἔχει
πάντα
|
οὐκ |
ἔχων.
Οὐ
γὰρ
ἄλλα,
ὁ |
| [1, 8, 57] |
τὸ
ἔσχατον,
καὶ
μεθ´
ὃ
|
οὐκ |
ἦν
ἔτι
γενέσθαι
ὁτιοῦν,
τοῦτο |
| [1, 8, 57] |
ἴδῃ
τὸ
σκότος,
μεθ´
οὗ
|
οὐκ |
ἦν
ἰδεῖν
αὐτό·
οὐδ´
αὖ |
| [1, 8, 57] |
ἀλλ´
ἐπείπερ
ἐγένεσθε,
ἀθάνατοι
μὲν
|
οὔκ |
ἐστε,
οὔτι
γε
μὴν
λυθήσεσθε |