Pages
[409]	αὖ ἐρωτώμενος τὴν φιλίαν ἀγαθόν	τ'	ἔφη εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν,
[409]	τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν διττὰ	τὰ	ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ
[409]	δὴ ἐγὼ λέγων ὅτι κἀκεῖ	τά	γε ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν ἐν
[406]	γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε,	τὰ	δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ
[410]	Λυσίαν καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους,	τὰ	δέ τι καὶ ψέγω. Μὴ
[407]	τὰ μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι,	τὰ	δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ)
[407]	(ἀναρμόστως προσφερόμεναι στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες	τὰ	ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς
[407]	ὅπῃ χείρων εἰμὶ καὶ βελτίων,	τὰ	μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ
[406]	σοῦ γενομένους λόγους πρὸς Λυσίαν·	τὰ	μὲν γὰρ ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν
[410]	ποιεῖν, ἵνα μή, καθάπερ νῦν,	τὰ	μὲν ἐπαινῶ σε πρὸς Λυσίαν
[409]	τὸ καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε	(τὰ	ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι, ἃ
[408]	ἐστὶν ἄρα, καθάπερ πλοίου παραδόντι	τὰ	πηδάλια τῆς διανοίας ἄλλῳ, τῷ
[409]	φιλίας ἐπανερωτώμενος· συνέβαινε γὰρ αὐτῷ	(τὰ	πλείω τὰς τοιαύτας βλαβερὰς ἢ
[407]	ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας μὲν	τὰ	σώματα, τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας
[409]	πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ τἆλλα	τὰ	τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα
[410]	οἴου με νῦν οὕτως εἰρηκέναι	τὰ	τούτοις ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ
[407]	οὐδὲν ἧττον κακοὺς γιγνομένους περὶ	τὰ	χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε τῆς
[409]	τῶν ἄλλων οὐδεμιᾶς, φιλίαν ἐν	ταῖς	πόλεσιν ποιεῖν. Οὗτος δ' αὖ
[410]	ποιεῖσθαι, ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα	τἆλλα	διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα
[410]	τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ	τἆλλα	πάντα οἴου με νῦν οὕτως
[409]	ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ	τἆλλα	τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι
[409]	ἔφη εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν,	τὰς	δὲ τῶν παίδων φιλίας καὶ
[406]	διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ διαλεγόμενος	τὰς	μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι,
[407]	θ' ἅμα καὶ δημοσίᾳ συμπάσας	τὰς	πόλεις. Ταῦτ' οὖν, ὦ Σώκρατες,
[409]	λέγεις δὲ εἶναι τίνας ταύτας	τὰς	τέχνας; Εἶπεν ἂν ἴσως ὅτι
[409]	συνέβαινε γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω	τὰς	τοιαύτας βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς εἶναι.
[409]	τὸ τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη	τὰς	τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν
[409]	δὲ τῶν παίδων φιλίας καὶ	τὰς	τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς τοῦτο
[409]	οὖσαν. ~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα τὸν	ταῦθ'	(ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι
[408]	ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος τίς ὁ μετὰ	ταῦτ'	εἴη λόγος, καὶ (κατὰ σὲ
[409]	ὅτι κἀκεῖ τά γε ὀνόματα	ταῦτ'	ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν,
[407]	καὶ δημοσίᾳ συμπάσας τὰς πόλεις.	Ταῦτ'	οὖν, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ ὅταν
[409]	δοκῶν αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι πρὸς	ταῦτα	ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι ταύτην τὴν
[410]	γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν.	Ταῦτα	δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς
[410]	ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ κοινωνεῖν. Διὰ	ταῦτα	δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι
[408]	ἔσται τὸ σῶμα, ἐξευρίσκειν, καὶ	ταῦτα	οὖσαν. ~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα τὸν
[409]	τὰ τοιαῦτα· ἀλλὰ πρὸς ὅτι	ταῦτα	πάντα τείνει, ἐρεῖ τὸ ἴδιον
[407]	ἔσται, τῶν δ' ὑέων οἷς	ταῦτα	παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως
[410]	ὅτι ποτ' ἔστιν τὸ ἔργον.	Ταῦτα,	ὦ Σώκρατες, ἐγὼ τελευτῶν καὶ
[408]	δὴ τὸν νοῦν τὸ μετὰ	ταῦτα	ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ
[409]	ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς δὲ κατὰ	ταὐτὰ	οἰκία τε καὶ τεκτονικὴ τὸ
[409]	προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι τίνας	ταύτας	τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν ἴσως
[408]	ἐπονομάζεις πολλάκις, τὴν αὐτὴν δὴ	ταύτην	δικαστικήν τε καὶ δικαιοσύνην ὡς
[407]	τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά γε	ταύτην	τὴν πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ'
[409]	πρὸς ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι	ταύτην	τὴν τέχνην εἶναι ἥνπερ ἀκούεις
[409]	(Ἰατρική πού τις λέγεται τέχνη·	ταύτης	δ' ἐστὶν διττὰ τὰ ἀποτελούμενα,
[410]	δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα,	ταύτης	ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα οἴου
[407]	οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι	ταύτης	τῆς ἀμουσίας; Καίτοι διά γε
[410]	θεραπείας δεῖται, καὶ νῦν δὴ	ταὐτὸν	γιγνέσθω. Θὲς τὸν Κλειτοφῶντα ὁμολογοῦντα
[410]	περὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως·	ταὐτὸν	δὴ καὶ σοί τις ἐπενέγκοι
[409]	εἶναι καὶ δικαιοσύνης ἔργον, ὥστε	ταὐτὸν	ἔφησεν εἶναι ὁμόνοιαν (καὶ) ἐπιστήμην
[410]	καὶ λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν εἰς	ταὐτὸν	ὁ λόγος τοῖς πρώτοις, καὶ
[410]	δὴ καὶ σοί τις ἐπενέγκοι	τάχ'	ἂν περὶ δικαιοσύνης, ὡς οὐ
[407]	(καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν ὑμᾶς	τε	αὐτοὺς καὶ τοὺς παῖδας ὑμῶν
[410]	(οἱ παρόντες ἱκανοὶ ἦσαν ἐπιπλήττειν	τε	αὐτῷ καὶ λέγειν ὅτι περιδεδράμηκεν
[408]	οἶμαι μήποτε ὕστερον ἀντείπω, προτρεπτικωτάτους	τε	ἡγοῦμαι καὶ ὠφελιμωτάτους, καὶ ἀτεχνῶς
[407]	εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν	τε	καὶ ἀσκητόν, οἵτινες ἐξασκήσουσιν καὶ
[409]	τῆς τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης	τε	καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ δὴ
[408]	τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν	τε	καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων.
[408]	ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά	τε	καὶ κτώμεθα, τούτου δ' αὐτοῦ
[408]	ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τῶν ἡλικιωτῶν	τε	καὶ συνεπιθυμητῶν ἢ ἑταίρων σῶν,
[409]	τεκτονικῆς δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία	τε	καὶ τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον,
[409]	ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα	τείνει,	ἐρεῖ τὸ ἴδιον ἑκάστη ἡ
[410]	λεγομένην δικαιοσύνην ἢ ὁμόνοιαν, ὅποι	τείνουσά	ἐστιν, διαπέφευγεν, καὶ ἄδηλον αὐτῆς
[409]	ἑκάστη ἡ τέχνη, οἷον ἡ	τεκτονικὴ	τὸ εὖ, τὸ καλῶς, τὸ
[409]	κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε καὶ	τεκτονικὴ	τὸ μὲν ἔργον, τὸ δὲ
[409]	ὃ δὴ λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ	τεκτονικῆς	δὲ κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε
[407]	ἃ δὴ παιδείαν ἀρετῆς εἶναι	τελέαν	ἡγεῖσθε- κἄπειτα οὐδὲν ἧττον κακοὺς
[408]	ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων οὐδενί. Καὶ	τελευτᾷ	δὴ καλῶς ὁ λόγος οὗτός
[409]	καὶ τὸ τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως.	Τελευτῶν	ἀπεκρίνατό τις ὦ Σώκρατές μοι
[410]	ἔργον. Ταῦτα, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ	τελευτῶν	καὶ σὲ αὐτὸν ἠρώτων, καὶ
[408]	τῷ πράγματι καὶ λαβεῖν αὐτὸ	τελέως,	ἀλλ' ἡμῖν παρὰ πάντα δὴ
[410]	σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς	τέλος	ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα γενέσθαι.
[410]	τίς ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ	τέχναι,	καὶ περὶ ὅτου εἰσὶν ἔχουσι
[409]	δὲ εἶναι τίνας ταύτας τὰς	τέχνας;	Εἶπεν ἂν ἴσως ὅτι γυμναστικὴ
[409]	γίγνεσθαι, ἃ δὴ οὐκ ἔστιν	τέχνη.	Λεγέσθω δὴ καὶ τὸ τῆς
[409]	ἐρεῖ τὸ ἴδιον ἑκάστη ἡ	τέχνη,	οἷον ἡ τεκτονικὴ τὸ εὖ,
[409]	ὧδε. (Ἰατρική πού τις λέγεται	τέχνη·	ταύτης δ' ἐστὶν διττὰ τὰ
[409]	ἔστιν δὲ τούτων θάτερον οὐκέτι	τέχνη,	τῆς τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης
[409]	ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι ταύτην τὴν	τέχνην	εἶναι ἥνπερ ἀκούεις σὺ λέγοντος,
[409]	ἐπὶ τῇ τῆς ψυχῆς ἀρετῇ	τέχνην;	Λεγέσθω. Ὁ δὴ δοκῶν αὐτῶν
[408]	κτώμεθα, τούτου δ' αὐτοῦ μηδεμίαν	τέχνην	μηδὲ μηχανήν, ὅπως ὡς βέλτιστον
[410]	ἂν καὶ περὶ ἄλλην ἡντιναοῦν	τέχνην,	οἷον μὴ ὄντα κυβερνήτην καταμελετῆσαι
[408]	χρῆσθαι. ~(Καὶ δὴ καὶ περὶ	τέχνην	ὡσαύτως· ὅστις γὰρ δὴ μὴ
[409]	τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς	τέχνης	δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ
[409]	ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ τοὺς	τεχνίτας	ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον, ὃ
[409]	ταῦτ' ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ τῶν	τεχνῶν,	ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ
[410]	ἀξία, καὶ περὶ τῶν ἄλλων	τεχνῶν	ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ καὶ σοί
[408]	ὅστις γὰρ δὴ μὴ ἐπίσταται	τῇ	ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον ὡς
[408]	μὴ τῇ τῶν ἄλλων, οὐδὲ	τῇ	ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ τῶν ὀργάνων
[409]	τίνα φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ	τῇ	τῆς ψυχῆς ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω.
[408]	λύρᾳ χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ	τῇ	τοῦ γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ
[408]	τοῦ γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ	τῇ	τῶν ἄλλων, οὐδὲ τῇ ἑαυτοῦ,
[408]	χρῆσθαι, τούτῳ τὸ ἄγειν ἡσυχίαν	τῇ	ψυχῇ καὶ μὴ ζῆν κρεῖττον
[408]	πολιτικήν, ὦ Σώκρατες, ἐπονομάζεις πολλάκις,	τὴν	αὐτὴν δὴ ταύτην δικαστικήν τε
[409]	ἀληθῶς φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν.	Τὴν	δὲ ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν
[409]	ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας·	τὴν	δὲ ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν
[410]	περὶ ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν·	τὴν	δὲ ὑπὸ σοῦ λεγομένην δικαιοσύνην
[409]	καὶ βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων,	τὴν	δὲ φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως
[407]	καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ' οὐ διὰ	τὴν	ἐν τῷ ποδὶ πρὸς τὴν
[409]	νῦν δὴ τίνα φαμὲν εἶναι	τὴν	ἐπὶ τῇ τῆς ψυχῆς ἀρετῇ
[406]	μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι,	τὴν	Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ)
[407]	τὴν ἐν τῷ ποδὶ πρὸς	τὴν	λύραν ἀμετρίαν, καὶ ἀδελφὸς ἀδελφῷ
[409]	ὁμοδοξίαν εἶναι λέγοι ἢ ἐπιστήμην,	τὴν	μὲν ὁμοδοξίαν ἠτίμαζεν· ἠναγκάζοντο γὰρ
[407]	πράττοντες, οἵτινες χρημάτων μὲν πέρι	τὴν	πᾶσαν σπουδὴν ἔχετε ὅπως ὑμῖν
[407]	ἀμουσίας; Καίτοι διά γε ταύτην	τὴν	πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ' οὐ
[408]	ὑμεῖς, πῶς ποτε νῦν ἀποδεχόμεθα	τὴν	Σωκράτους προτροπὴν ἡμῶν ἐπ' ἀρετήν;
[409]	ταῦτα ἀποκρινόμενος εἶπέν μοι ταύτην	τὴν	τέχνην εἶναι ἥνπερ ἀκούεις σὺ
[407]	μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν	τὴν	τούτου χρῆσιν· εἰ δή τις
[408]	τῆς διανοίας ἄλλῳ, τῷ μαθόντι	τὴν	τῶν ἀνθρώπων κυβερνητικήν, ἣν δὴ
[409]	ποιεῖν. Οὗτος δ' αὖ ἐρωτώμενος	τὴν	φιλίαν ἀγαθόν τ' ἔφη εἶναι
[407]	ζητεῖτε οἵτινες ὑμᾶς παύσουσι ταύτης	τῆς	ἀμουσίας; Καίτοι διά γε ταύτην
[407]	τοὺς ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα,	τῆς	δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι
[409]	μὲν ἔργον, τὸ δὲ δίδαγμα.	Τῆς	δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ μὲν
[408]	καθάπερ πλοίου παραδόντι τὰ πηδάλια	τῆς	διανοίας ἄλλῳ, τῷ μαθόντι τὴν
[409]	οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης δὲ	τῆς	διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης ἔργον,
[407]	τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε	τῆς	δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ
[409]	εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ' εἴη τὸ	τῆς	δικαιοσύνης ἴδιον ἔργον, ὃ τῶν
[409]	τέχνη. Λεγέσθω δὴ καὶ τὸ	τῆς	δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις
[407]	τὰ χρήματα, πῶς οὐ καταφρονεῖτε	τῆς	νῦν παιδεύσεως οὐδὲ ζητεῖτε οἵτινες
[407]	λόγος αἱρεῖ, καὶ δεῖν ἐπιμέλειαν	τῆς	(νῦν πλείω ποιεῖσθαι πάντ' ἄνδρα
[409]	δὲ τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη,	τῆς	τέχνης δὲ τῆς διδασκούσης τε
[409]	φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ τῇ	τῆς	ψυχῆς ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω. Ὁ
[410]	πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ δέ	τι	καὶ ψέγω. Μὴ μὲν γὰρ
[408]	τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ τοὺς	τὶ	μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ σοῦ
[407]	τῆς δὲ ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν	τι	πράττειν τοιοῦτον, τοῦ μὲν ἄρξοντος
[408]	τοῦτ' αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι,	τί	τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν
[409]	ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ δίκαιος,	τί	τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν,
[408]	λόγος, καὶ (κατὰ σὲ τρόπον	τινὰ	ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ βέλτιστοι, ἔφην,
[409]	καὶ ἰατρική. Καὶ νῦν δὴ	τίνα	φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ τῇ
[409]	(ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ εἶναι	τίνας	ταύτας τὰς τέχνας; Εἶπεν ἂν
[408]	πράττοντι καθ' αὑτόν· εἰ δέ	τις	ἀνάγκη ζῆν εἴη, δούλῳ ἄμεινον
[408]	ὁρῶν καθάπερ παῖδας ὡς ἔστιν	τις	γυμναστικὴ καὶ ἰατρική, κἄπειτα ὠνείδιζεν,
[410]	ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ καὶ σοί	τις	ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ δικαιοσύνης,
[410]	ὅτι καὶ ἡ ἰατρικὴ ὁμόνοιά	τίς	ἐστι καὶ ἅπασαι αἱ τέχναι,
[408]	πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ	τις	ἡμᾶς προύτρεπεν τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν
[406]	~Κλειτόφων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου	τις	ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ
[409]	εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε. (Ἰατρική πού	τις	λέγεται τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν
[407]	τὴν τούτου χρῆσιν· εἰ δή	τις	μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι μηδὲ
[407]	Καὶ ὅταν λέγῃς ὡς ὅτῳ	τις	μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν
[408]	ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος	τίς	ὁ μετὰ ταῦτ' εἴη λόγος,
[407]	ἡ ἀδικία· πῶς οὖν δή	τις	τό γε τοιοῦτον κακὸν ἑκὼν
[409]	τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό	τις	ὦ Σώκρατές μοι τῶν σῶν
[408]	ψυχῇ μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι, τούτῳ	τὸ	ἄγειν ἡσυχίαν τῇ ψυχῇ καὶ
[407]	μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ δὲ	τὸ	ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν λέγῃς
[407]	ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ παντὸς τρόπου	τό	γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ λόγος
[410]	καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν	τό	γε ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν
[407]	ἀδικία· πῶς οὖν δή τις	τό	γε τοιοῦτον κακὸν ἑκὼν αἱροῖτ'
[409]	καθάπερ ἐκεῖ τοὺς τεχνίτας ἑκάστους·	τὸ	δ' ἕτερον, ὃ δύναται ποιεῖν
[409]	καὶ τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον,	τὸ	δὲ δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης
[409]	πρὸς τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι,	τὸ	δὲ ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων
[409]	τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ	τὸ	δέον, ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον,
[409]	τεκτονικὴ τὸ εὖ, τὸ καλῶς,	τὸ	δεόντως, ὥστε (τὰ ξύλινα, φήσει,
[410]	ἄδηλον αὐτῆς ὅτι ποτ' ἔστιν	τὸ	ἔργον. Ταῦτα, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ
[409]	ἡ τέχνη, οἷον ἡ τεκτονικὴ	τὸ	εὖ, τὸ καλῶς, τὸ δεόντως,
[410]	τοῦ σώματος δεῖν μὴ ἀμελεῖν,	τὸ	ἐφεξῆς ἂν τῷ προτρεπτικῷ λόγῳ
[407]	ἐπαινῶ. Καὶ ὁπόταν αὖ φῇς	τὸ	ἐφεξῆς τούτῳ, τοὺς ἀσκοῦντας μὲν
[409]	ὅτι ταῦτα πάντα τείνει, ἐρεῖ	τὸ	ἴδιον ἑκάστη ἡ τέχνη, οἷον
[409]	οἷον ἡ τεκτονικὴ τὸ εὖ,	τὸ	καλῶς, τὸ δεόντως, ὥστε (τὰ
[409]	δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ	τὸ	λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ λέγων
[409]	δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως	τὸ	μὲν δικαίους ἔστω ποιεῖν, καθάπερ
[409]	ταὐτὰ οἰκία τε καὶ τεκτονικὴ	τὸ	μὲν ἔργον, τὸ δὲ δίδαγμα.
[409]	δ' ἐστὶν διττὰ τὰ ἀποτελούμενα,	τὸ	μὲν ἰατροὺς ἀεὶ πρὸς τοῖς
[410]	(καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα, νομίσας σε	τὸ	μὲν προτρέπειν εἰς ἀρετῆς ἐπιμέλειαν
[408]	ἡμᾶς. Προσεῖχον δὴ τὸν νοῦν	τὸ	μετὰ ταῦτα ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν
[408]	τὸν Σωκράτη καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς	τὸ	μετὰ τοῦτ' ἐπανερωτᾶν, (ὁμολογήσαντας τοῦτ'
[407]	Οὐκοῦν καὶ τοῦτο ἀκούσιον, εἴπερ	τὸ	νικᾶν ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ παντὸς
[409]	Εἰπόντος δ' ἐμοῦ μή μοι	τὸ	ὄνομα μόνον εἴπῃς, ἀλλὰ ὧδε.
[408]	ὡς ἀκουσόμενος, ἐπανερωτῶν οὔτι σὲ	τὸ	πρῶτον, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τῶν
[409]	Εἰπέ. Οὗτος μέν, ὡς οἶμαι,	τὸ	συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ τὸ
[408]	μηχανήν, ὅπως ὡς βέλτιστον ἔσται	τὸ	σῶμα, ἐξευρίσκειν, καὶ ταῦτα οὖσαν.
[410]	τῷ προτρεπτικῷ λόγῳ ἔλεγες οἷον	τὸ	σῶμά μου φύσει ὂν οἵας
[409]	ἔδοξεν εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ' εἴη	τὸ	τῆς δικαιοσύνης ἴδιον ἔργον, ὃ
[409]	ἔστιν τέχνη. Λεγέσθω δὴ καὶ	τὸ	τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό
[408]	δεῖ πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν	τὸ	τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ τοὺς
[409]	ἢ ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων δὴ	τὸ	τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς
[409]	δὲ τὸ δέον, ἕτερος δὲ	τὸ	ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ λυσιτελοῦν.
[409]	λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα καὶ τἆλλα τὰ	τοιαῦτα·	ἀλλὰ πρὸς ὅτι ταῦτα πάντα
[409]	γὰρ αὐτῷ (τὰ πλείω τὰς	τοιαύτας	βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων
[409]	τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς	τοιαύτας	εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς
[408]	δὴ τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις	τοιούτοις	παμπόλλοις καὶ παγκάλως λεγομένοις, ὡς
[407]	οὖν δή τις τό γε	τοιοῦτον	κακὸν ἑκὼν αἱροῖτ' ἄν; Ἥττων
[408]	πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν τὸ	τοιοῦτον	ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ τοὺς τὶ
[409]	ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων δὴ τὸ	τοιοῦτον	οὐδὲ φιλίας ἔφη τὰς τοιαύτας
[407]	ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν	τοιοῦτον,	τοῦ μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ
[408]	ἄμεινον (ἢ ἐλευθέρῳ διάγειν τῷ	τοιούτῳ	τὸν βίον ἐστὶν ἄρα, καθάπερ
[410]	ἔπαινον (περὶ αὐτῆς, ὡς πολλοῦ	τοῖς	ἀνθρώποις ἀξία, καὶ περὶ τῶν
[407]	ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε ἐπιτιμῶν	τοῖς	ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς τραγικῆς
[408]	ὡς ἔστιν λέγων. Τούτοις δὴ	τοῖς	λόγοις καὶ ἑτέροις τοιούτοις παμπόλλοις
[409]	τὸ μὲν ἰατροὺς ἀεὶ πρὸς	τοῖς	οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ
[410]	περιδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν ὁ λόγος	τοῖς	πρώτοις, καὶ ἔλεγον ὅτι καὶ
[407]	ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ' αὖ	τολμᾶτε	λέγειν ὡς αἰσχρὸν καὶ θεομισὲς
[406]	~Κλειτόφων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κλειτοφῶντα	τὸν	Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος,
[408]	ἀλλ' ἡμῖν παρὰ πάντα δὴ	τὸν	βίον ἔργον τοῦτ' ἔσται, τοὺς
[408]	(ἢ ἐλευθέρῳ διάγειν τῷ τοιούτῳ	τὸν	βίον ἐστὶν ἄρα, καθάπερ πλοίου
[410]	οἷον μὴ ὄντα κυβερνήτην καταμελετῆσαι	τὸν	ἔπαινον (περὶ αὐτῆς, ὡς πολλοῦ
[410]	νῦν δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω. Θὲς	τὸν	Κλειτοφῶντα ὁμολογοῦντα ὡς ἔστιν καταγέλαστον
[408]	καθεύδοντας ἐπεγείρειν ἡμᾶς. Προσεῖχον δὴ	τὸν	νοῦν τὸ μετὰ ταῦτα ὡς
[408]	ἐκείνους αὖ ἑτέρους; Ἢ δεῖ	τὸν	Σωκράτη καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς τὸ
[409]	ταῦτα οὖσαν. ~Εἰ δ' ἐπανηρόμεθα	τὸν	ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις δὲ
[410]	δρᾶν, δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ	τοσοῦτον	μόνον δύνασθαι, μακρότερον δὲ οὐδέν,
[408]	χρῆσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ τῇ	τοῦ	γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ τῇ
[406]	φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως	τοῦ	δέοντος· εἰ δέ μοι δίδως
[410]	δόξαν. ~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν	τοῦ	λόγου ἀποροῦντες, (οἱ παρόντες ἱκανοὶ
[407]	ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν τοιοῦτον,	τοῦ	μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ δὲ
[410]	ἀνθρώπῳ, ὦ Σώκρατες, ἄξιον εἶναι	τοῦ	παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν
[410]	προτετραμμένῳ δὲ σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον	τοῦ	πρὸς τέλος ἀρετῆς ἐλθόντα εὐδαίμονα
[410]	εἰ περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ	τοῦ	σώματος δεῖν μὴ ἀμελεῖν, τὸ
[408]	ἐπιμέλειαν πᾶσαν ποιεῖσθαι, καὶ ὅσα	τοῦ	σώματος ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ
[408]	ἂν εἴ τις ἡμᾶς προύτρεπεν	τοῦ	σώματος ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, μηδὲν προνοοῦντας
[409]	τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς τοῦτο	τοὔνομα	ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι φιλίας
[408]	αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι, τί	τοὐντεῦθεν;	Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν δικαιοσύνης
[407]	οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας	τοὺς	ἀδίκους ἀδίκους εἶναι, πάλιν δ'
[407]	ἀκούων, καί μοι ἐδόκεις παρὰ	τοὺς	ἄλλους ἀνθρώπους κάλλιστα λέγειν, ὁπότε
[410]	σε πρὸς Λυσίαν καὶ πρὸς	τοὺς	ἄλλους, τὰ δέ τι καὶ
[407]	αὖ φῇς τὸ ἐφεξῆς τούτῳ,	τοὺς	ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα, τῆς
[410]	εἶναι τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν,	(τοὺς	δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον
[406]	Σώκρατες, οὐκ ὀρθῶς ἀπεμνημόνευέ σοι	τοὺς	ἐμοὶ περὶ σοῦ γενομένους λόγους
[410]	καὶ εἶπές μοι δικαιοσύνης εἶναι	τοὺς	μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς δὲ
[408]	τὸν βίον ἔργον τοῦτ' ἔσται,	τοὺς	μήπω προτετραμμένους προτρέπειν, καὶ ἐκείνους
[409]	εἶναι, ψευδῶς δὲ ὀνομάζειν αὐτὰς	τοὺς	οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν δὲ ὄντως
[407]	γυμναστικὴν ὑμᾶς τε αὐτοὺς καὶ	τοὺς	παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας ἃ
[409]	δικαίους ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ	τοὺς	τεχνίτας ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον,
[408]	τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν. Τούτων γὰρ	τοὺς	τὶ μάλιστα εἶναι δοξαζομένους ὑπὸ
[408]	τὸ μετὰ τοῦτ' ἐπανερωτᾶν, (ὁμολογήσαντας	τοῦτ'	αὐτὸ ἀνθρώπῳ πρακτέον εἶναι, τί
[409]	δὴ κομψότατα ἔδοξεν εἰπεῖν, ὅτι	τοῦτ'	εἴη τὸ τῆς δικαιοσύνης ἴδιον
[408]	καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς τὸ μετὰ	τοῦτ'	ἐπανερωτᾶν, (ὁμολογήσαντας τοῦτ' αὐτὸ ἀνθρώπῳ
[408]	πάντα δὴ τὸν βίον ἔργον	τοῦτ'	ἔσται, τοὺς μήπω προτετραμμένους προτρέπειν,
[407]	φατέ, τῶν ἡδονῶν. Οὐκοῦν καὶ	τοῦτο	ἀκούσιον, εἴπερ τὸ νικᾶν ἑκούσιον;
[409]	τὰς τῶν θηρίων, ἃς ἡμεῖς	τοῦτο	τοὔνομα ἐπονομάζομεν, οὐκ ἀπεδέχετο εἶναι
[409]	(ἡμῖν ἔργον ὁ δίκαιος, τί	τοῦτό	φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος μέν, ὡς
[408]	καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων.	Τούτοις	δὴ τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις
[410]	με νῦν οὕτως εἰρηκέναι τὰ	τούτοις	ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ διῆλθον.
[407]	παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως	τούτοις,	οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς
[408]	ἕνεκα διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα,	τούτου	δ' αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην μηδὲ
[408]	ἐπ' ἀρετήν; Ὡς ὄντος μόνου	τούτου,	ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι τῷ
[407]	ἐπίσταται χρῆσθαι, κρεῖττον ἐᾶν τὴν	τούτου	χρῆσιν· εἰ δή τις μὴ
[407]	ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι τῷ σώματι,	τούτῳ	μήτε ἀκούειν μήθ' ὁρᾶν μήτ'
[408]	ὅστις ψυχῇ μὴ ἐπίσταται χρῆσθαι,	τούτῳ	τὸ ἄγειν ἡσυχίαν τῇ ψυχῇ
[407]	ὁπόταν αὖ φῇς τὸ ἐφεξῆς	τούτῳ,	τοὺς ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα,
[408]	περὶ αὐτῶν τὸ τοιοῦτον ὀνομάζειν.	Τούτων	γὰρ τοὺς τὶ μάλιστα εἶναι
[409]	τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν δὲ	τούτων	θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης
[410]	ἐπεὶ εἴ γ' ἐθέλεις σὺ	τούτων	μὲν ἤδη παύσασθαι (πρὸς ἐμὲ
[407]	τοῖς ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ μηχανῆς	τραγικῆς	θεός, ὕμνεις (λέγων· ποῖ φέρεσθε,
[406]	ὥστε φαίνῃ πρὸς ἐμὲ ἔχειν	τραχυτέρως	τοῦ δέοντος· εἰ δέ μοι
[408]	εἴη λόγος, καὶ (κατὰ σὲ	τρόπον	τινὰ ὑποτείνων αὐτοῖς, ὦ βέλτιστοι,
[407]	νικᾶν ἑκούσιον; Ὥστε ἐκ παντὸς	τρόπου	τό γε ἀδικεῖν ἀκούσιον ὁ
[406]	αὐτοὺς αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω	τυγχάνομεν	ὄντε, ἵνα ἧττόν με ἡγῇ
[408]	τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ἄλλῳ,	τῷ	μαθόντι τὴν τῶν ἀνθρώπων κυβερνητικήν,
[407]	ἀλλ' οὐ διὰ τὴν ἐν	τῷ	ποδὶ πρὸς τὴν λύραν ἀμετρίαν,
[408]	τούτου, ἐπεξελθεῖν δὲ οὐκ ἔνι	τῷ	πράγματι καὶ λαβεῖν αὐτὸ τελέως,
[410]	μὴ ἀμελεῖν, τὸ ἐφεξῆς ἂν	τῷ	προτρεπτικῷ λόγῳ ἔλεγες οἷον τὸ
[407]	μήτ' ἄλλην χρείαν μηδεμίαν χρῆσθαι	τῷ	σώματι κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν χρῆσθαι.
[407]	χρῆσθαι μηδὲ ὠσὶν μηδὲ σύμπαντι	τῷ	σώματι, τούτῳ μήτε ἀκούειν μήθ'
[408]	δούλῳ ἄμεινον (ἢ ἐλευθέρῳ διάγειν	τῷ	τοιούτῳ τὸν βίον ἐστὶν ἄρα,
[408]	γείτονος, οὐδὲ ὅστις μὴ τῇ	τῶν	ἄλλων, οὐδὲ τῇ ἑαυτοῦ, οὐδ'
[409]	τῆς δικαιοσύνης ἴδιον ἔργον, ὃ	τῶν	ἄλλων οὐδεμιᾶς, φιλίαν ἐν ταῖς
[410]	τοῖς ἀνθρώποις ἀξία, καὶ περὶ	τῶν	ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως· ταὐτὸν δὴ
[408]	διανοίας ἄλλῳ, τῷ μαθόντι τὴν	τῶν	ἀνθρώπων κυβερνητικήν, ἣν δὴ σὺ
[407]	σπουδὴν ἔχετε ὅπως ὑμῖν ἔσται,	τῶν	δ' ὑέων οἷς ταῦτα παραδώσετε
[407]	φέρεσθε, ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν	τῶν	δεόντων πράττοντες, οἵτινες χρημάτων μὲν
[407]	Ἥττων ὃς ἂν ᾖ, φατέ,	τῶν	ἡδονῶν. Οὐκοῦν καὶ τοῦτο ἀκούσιον,
[408]	τὸ πρῶτον, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ	τῶν	ἡλικιωτῶν τε καὶ συνεπιθυμητῶν ἢ
[409]	τῶν παίδων φιλίας καὶ τὰς	τῶν	θηρίων, ἃς ἡμεῖς τοῦτο τοὔνομα
[410]	μὲν ἤδη παύσασθαι (πρὸς ἐμὲ	τῶν	λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον δέ,
[410]	Κλειτοφῶντα ὁμολογοῦντα ὡς ἔστιν καταγέλαστον	τῶν	μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς
[408]	οὐδὲ τῇ ἑαυτοῦ, οὐδ' ἄλλῳ	τῶν	ὀργάνων οὐδὲ κτημάτων οὐδενί. Καὶ
[409]	καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς δὲ	τῶν	παίδων φιλίας καὶ τὰς τῶν
[410]	παύσασθαι (πρὸς ἐμὲ τῶν λόγων	τῶν	προτρεπτικῶν, οἷον δέ, εἰ περὶ
[409]	ἀπεκρίνατό τις ὦ Σώκρατές μοι	τῶν	σῶν ἑταίρων, ὃς δὴ κομψότατα
[409]	ὀνόματα ταῦτ' ἐστὶν ἐν ἑκάστῃ	τῶν	τεχνῶν, ὀρθῶς πράττειν, λυσιτελοῦντα, ὠφέλιμα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010