Pages
[409]	ἐν ταῖς πόλεσιν ποιεῖν. Οὗτος	δ'	αὖ ἐρωτώμενος τὴν φιλίαν ἀγαθόν
[407]	τοὺς ἀδίκους ἀδίκους εἶναι, πάλιν	δ'	αὖ τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν
[408]	διαπονούμεθά τε καὶ κτώμεθα, τούτου	δ'	αὐτοῦ μηδεμίαν τέχνην μηδὲ μηχανήν,
[409]	οὐκ ἄλλην ἢ δικαιοσύνην. Εἰπόντος	δ'	ἐμοῦ μή μοι τὸ ὄνομα
[409]	ἐξευρίσκειν, καὶ ταῦτα οὖσαν. ~Εἰ	δ'	ἐπανηρόμεθα τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα·
[409]	πού τις λέγεται τέχνη· ταύτης	δ'	ἐστὶν διττὰ τὰ ἀποτελούμενα, τὸ
[409]	ἐκεῖ τοὺς τεχνίτας ἑκάστους· τὸ	δ'	ἕτερον, ὃ δύναται ποιεῖν (ἡμῖν
[407]	ἔχετε ὅπως ὑμῖν ἔσται, τῶν	δ'	ὑέων οἷς ταῦτα παραδώσετε ὅπως
[406]	τὰ δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ	δὲ	δῆλος εἶ μεμφόμενος μέν μοι,
[409]	τεκτονικὴ τὸ μὲν ἔργον, τὸ	δὲ	δίδαγμα. Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως
[410]	τῶν λόγων τῶν προτρεπτικῶν, οἷον	δέ,	εἰ περὶ γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ
[409]	τὸν ταῦθ' (ἡμᾶς προτρέποντα· λέγεις	δὲ	εἶναι τίνας ταύτας τὰς τέχνας;
[410]	δὲ φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον	δὲ	ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ
[410]	μὲν ἄλλων ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι, ψυχῆς	δέ,	(ἧς ἕνεκα τἆλλα διαπονούμεθα, ταύτης
[410]	γε ἐμὸν οὕτως ἔχει· δυοῖν	δὲ	θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι σε
[410]	ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν, δυοῖν	δὲ	θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι,
[406]	ἔγωγε οὐκ ἐπῄνουν σε, τὰ	δὲ	καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ δῆλος
[409]	δὴ λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς	δὲ	κατὰ ταὐτὰ οἰκία τε καὶ
[407]	τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ μαθητόν εἰ	δὲ	μελετητόν τε καὶ ἀσκητόν, οἵτινες
[406]	εἶ μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος	δὲ	μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι
[406]	ἔχειν τραχυτέρως τοῦ δέοντος· εἰ	δέ	μοι δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν
[409]	φιλίαν εἶναι σαφέστατα ὁμόνοιαν. Τὴν	δὲ	ὁμόνοιαν ἐρωτώμενος εἰ ὁμοδοξίαν εἶναι
[409]	ἔφη τὰς τοιαύτας εἶναι, ψευδῶς	δὲ	ὀνομάζειν αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας·
[409]	αὐτὰς τοὺς οὕτως ὀνομάζοντας· τὴν	δὲ	ὄντως καὶ ἀληθῶς φιλίαν εἶναι
[410]	ἢ τοσοῦτον μόνον δύνασθαι, μακρότερον	δὲ	οὐδέν, ὃ γένοιτ' ἂν καὶ
[408]	Ὡς ὄντος μόνου τούτου, ἐπεξελθεῖν	δὲ	οὐκ ἔνι τῷ πράγματι καὶ
[410]	ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας δρᾶν. Ταῦτα	δὲ	οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς ἀλλὰ
[406]	Σωκράτους διατριβὰς ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου	δὲ	συνουσίαν ὑπερεπαινοῖ. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ὅστις, ὦ
[410]	εἶναι τοῦ παντὸς φήσω, προτετραμμένῳ	δὲ	σχεδὸν καὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς
[409]	θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς τέχνης	δὲ	τῆς διδασκούσης τε καὶ διδασκομένης
[410]	καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, τὰ	δέ	τι καὶ ψέγω. Μὴ μὲν
[408]	ζῆν πράττοντι καθ' αὑτόν· εἰ	δέ	τις ἀνάγκη ζῆν εἴη, δούλῳ
[407]	τοῦ μὲν ἄρξοντος ἀμελεῖν, περὶ	δὲ	τὸ ἀρξόμενον ἐσπουδακέναι. Καὶ ὅταν
[409]	οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος	δὲ	τὸ δέον, ἕτερος δὲ τὸ
[409]	ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ	δὲ	τὸ λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν δὴ ἐγὼ
[409]	ἄλλος δὲ τὸ δέον, ἕτερος	δὲ	τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ
[409]	ἐξεργάζεσθαι, τὸ δὲ ὑγίειαν· ἔστιν	δὲ	τούτων θάτερον οὐκέτι τέχνη, τῆς
[409]	εἶναι καὶ οὐδέποτε κακόν, τὰς	δὲ	τῶν παίδων φιλίας καὶ τὰς
[409]	τοῖς οὖσιν ἑτέρους ἐξεργάζεσθαι, τὸ	δὲ	ὑγίειαν· ἔστιν δὲ τούτων θάτερον
[410]	ὅτου εἰσὶν ἔχουσι λέγειν· τὴν	δὲ	ὑπὸ σοῦ λεγομένην δικαιοσύνην ἢ
[407]	ἔσχατα δρῶσιν καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς	δέ	φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ
[407]	μὲν ἀσκήσω καὶ διώξομαι, τὰ	δὲ	φεύξομαι κατὰ κράτος. (ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ) Ἀκούοις
[409]	βλαβεραὶ γίγνεσθαι ὁμοδοξίαι ἀνθρώπων, τὴν	δὲ	φιλίαν ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι
[410]	τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν, (τοὺς	δὲ	φίλους εὖ ποιεῖν. Ὕστερον δὲ
[407]	ἀσκοῦντας μὲν τὰ σώματα, τῆς	δὲ	ψυχῆς ἠμεληκότας ἕτερόν τι πράττειν
[408]	διδακτὸν ἀρετὴ καὶ πάντων ἑαυτοῦ	δεῖ	μάλιστα (ἐπιμελεῖσθαι, σχεδὸν οὔτ' ἀντεῖπον
[408]	ἢ ἑταίρων σῶν, ἢ ὅπως	δεῖ	πρὸς σὲ περὶ αὐτῶν τὸ
[408]	καὶ ἐκείνους αὖ ἑτέρους; Ἢ	δεῖ	τὸν Σωκράτη καὶ ἀλλήλους ἡμᾶς
[407]	ἀκούσιον ὁ λόγος αἱρεῖ, καὶ	δεῖν	ἐπιμέλειαν τῆς (νῦν πλείω ποιεῖσθαι
[410]	γυμναστικῆς προτετραμμένος ἦ τοῦ σώματος	δεῖν	μὴ ἀμελεῖν, τὸ ἐφεξῆς ἂν
[408]	εἶναι, τί τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι	δεῖν	φαμεν δικαιοσύνης πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ
[410]	μου φύσει ὂν οἵας θεραπείας	δεῖται,	καὶ νῦν δὴ ταὐτὸν γιγνέσθω.
[406]	μοι δίδως παρρησίαν, ἥδιστα ἂν	δεξαίμην	καὶ ἐθέλω λέγειν. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[410]	καὶ νυνδὴ διῆλθον. Καί σου	δεόμενος	λέγω μηδαμῶς ἄλλως ποιεῖν, ἵνα
[409]	συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ τὸ	δέον,	ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ
[406]	πρὸς ἐμὲ ἔχειν τραχυτέρως τοῦ	δέοντος·	εἰ δέ μοι δίδως παρρησίαν,
[407]	ὤνθρωποι; Καὶ ἀγνοεῖτε οὐδὲν τῶν	δεόντων	πράττοντες, οἵτινες χρημάτων μὲν πέρι
[409]	τὸ εὖ, τὸ καλῶς, τὸ	δεόντως,	ὥστε (τὰ ξύλινα, φήσει, σκεύη
[409]	ἔργον, τὸ δὲ δίδαγμα. Τῆς	δὴ	δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ μὲν δικαίους
[409]	ψυχῆς ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω. Ὁ	δὴ	δοκῶν αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι πρὸς
[409]	ὁ δὲ τὸ λυσιτελοῦν. Ἐπανῄειν	δὴ	ἐγὼ λέγων ὅτι κἀκεῖ τά
[410]	οὖσαν, ἀλλ' οὐ δόξαν. ~Ὅτε	δὴ	ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου ἀποροῦντες,
[408]	κρεῖττον ἢ ὁπῃοῦν χρῆσθαι. ~(Καὶ	δὴ	καὶ περὶ τέχνην ὡσαύτως· ὅστις
[410]	αὐτῆς ἐμοὶ κοινωνεῖν. Διὰ ταῦτα	δὴ	καὶ πρὸς Θρασύμαχον οἶμαι πορεύσομαι
[410]	τῶν ἄλλων τεχνῶν ὡσαύτως· ταὐτὸν	δὴ	καὶ σοί τις ἐπενέγκοι τάχ'
[409]	δὴ οὐκ ἔστιν τέχνη. Λεγέσθω	δὴ	καὶ τὸ τῆς δικαιοσύνης ὡσαύτως.
[408]	οὐδὲ κτημάτων οὐδενί. Καὶ τελευτᾷ	δὴ	καλῶς ὁ λόγος οὗτός σοι,
[409]	μοι τῶν σῶν ἑταίρων, ὃς	δὴ	κομψότατα ἔδοξεν εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ'
[409]	τε καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ	δὴ	λέγομεν ὑγίειαν. Καὶ τεκτονικῆς δὲ
[408]	περὶ τέχνην ὡσαύτως· ὅστις γὰρ	δὴ	μὴ ἐπίσταται τῇ ἑαυτοῦ λύρᾳ
[409]	ξύλινα, φήσει, σκεύη γίγνεσθαι, ἃ	δὴ	οὐκ ἔστιν τέχνη. Λεγέσθω δὴ
[407]	παῖδας ὑμῶν ἱκανῶς μεμαθηκότας ἃ	δὴ	παιδείαν ἀρετῆς εἶναι τελέαν ἡγεῖσθε-
[408]	τὴν τῶν ἀνθρώπων κυβερνητικήν, ἣν	δὴ	σὺ πολιτικήν, ὦ Σώκρατες, ἐπονομάζεις
[408]	Σώκρατες, ἐπονομάζεις πολλάκις, τὴν αὐτὴν	δὴ	ταύτην δικαστικήν τε καὶ δικαιοσύνην
[410]	οἵας θεραπείας δεῖται, καὶ νῦν	δὴ	ταὐτὸν γιγνέσθω. Θὲς τὸν Κλειτοφῶντα
[409]	γυμναστικὴ καὶ ἰατρική. Καὶ νῦν	δὴ	τίνα φαμὲν εἶναι τὴν ἐπὶ
[407]	ἐᾶν τὴν τούτου χρῆσιν· εἰ	δή	τις μὴ ἐπίσταται ὀφθαλμοῖς χρῆσθαι
[407]	θεομισὲς ἡ ἀδικία· πῶς οὖν	δή	τις τό γε τοιοῦτον κακὸν
[409]	βλαβερὰς ἢ ἀγαθὰς εἶναι. Φεύγων	δὴ	τὸ τοιοῦτον οὐδὲ φιλίας ἔφη
[408]	δικαιοσύνην ὡς ἔστιν λέγων. Τούτοις	δὴ	τοῖς λόγοις καὶ ἑτέροις τοιούτοις
[408]	τελέως, ἀλλ' ἡμῖν παρὰ πάντα	δὴ	τὸν βίον ἔργον τοῦτ' ἔσται,
[408]	ὥσπερ καθεύδοντας ἐπεγείρειν ἡμᾶς. Προσεῖχον	δὴ	τὸν νοῦν τὸ μετὰ ταῦτα
[410]	ἅπαξ οὐδὲ δὶς ἀλλὰ πολὺν	δὴ	ὑπομείνας χρόνον (καὶ) λιπαρῶν ἀπείρηκα,
[407]	ὠφελεῖν με προθυμουμένου μὴ ὑπομένειν·	δῆλον	γὰρ ὡς γνοὺς ὅπῃ χείρων
[408]	ἐπίσταται τῇ ἑαυτοῦ λύρᾳ χρῆσθαι,	δῆλον	ὡς οὐδὲ τῇ τοῦ γείτονος,
[406]	δὲ καὶ ἐπῄνουν. Ἐπεὶ δὲ	δῆλος	εἶ μεμφόμενος μέν μοι, προσποιούμενος
[407]	ἄνδρα ἰδίᾳ θ' ἅμα καὶ	δημοσίᾳ	συμπάσας τὰς πόλεις. Ταῦτ' οὖν,
[407]	φατε οὐ δι' ἀπαιδευσίαν οὐδὲ	δι'	ἄγνοιαν ἀλλ' ἑκόντας τοὺς ἀδίκους
[407]	πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε οὐ	δι'	ἀπαιδευσίαν οὐδὲ δι' ἄγνοιαν ἀλλ'
[407]	παύσουσι ταύτης τῆς ἀμουσίας; Καίτοι	διά	γε ταύτην τὴν πλημμέλειαν καὶ
[410]	οὐκ ἐθέλειν αὐτῆς ἐμοὶ κοινωνεῖν.	Διὰ	ταῦτα δὴ καὶ πρὸς Θρασύμαχον
[407]	πλημμέλειαν καὶ ῥᾳθυμίαν, ἀλλ' οὐ	διὰ	τὴν ἐν τῷ ποδὶ πρὸς
[408]	εἴη, δούλῳ ἄμεινον (ἢ ἐλευθέρῳ	διάγειν	τῷ τοιούτῳ τὸν βίον ἐστὶν
[406]	ἡμῖν διηγεῖτο ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ	διαλεγόμενος	τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους διατριβὰς
[408]	πλοίου παραδόντι τὰ πηδάλια τῆς	διανοίας	ἄλλῳ, τῷ μαθόντι τὴν τῶν
[410]	ἢ ὁμόνοιαν, ὅποι τείνουσά ἐστιν,	διαπέφευγεν,	καὶ ἄδηλον αὐτῆς ὅτι ποτ'
[410]	ψυχῆς δέ, (ἧς ἕνεκα τἆλλα	διαπονούμεθα,	ταύτης ἠμεληκέναι· καὶ τἆλλα πάντα
[408]	καὶ ὅσα τοῦ σώματος ἕνεκα	διαπονούμεθά	τε καὶ κτώμεθα, τούτου δ'
[406]	διαλεγόμενος τὰς μὲν μετὰ Σωκράτους	διατριβὰς	ψέγοι, τὴν Θρασυμάχου δὲ συνουσίαν
[409]	τὸ μὲν ἔργον, τὸ δὲ	δίδαγμα.	Τῆς δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ
[408]	παμπόλλοις καὶ παγκάλως λεγομένοις, ὡς	διδακτὸν	ἀρετὴ καὶ πάντων ἑαυτοῦ δεῖ
[407]	ἐπιστήσονται χρῆσθαι δικαίως τούτοις, οὔτε	διδασκάλους	αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς δικαιοσύνης, εἴπερ
[409]	δὲ τῆς διδασκούσης τε καὶ	διδασκομένης	ἔργον, ὃ δὴ λέγομεν ὑγίειαν.
[409]	τέχνη, τῆς τέχνης δὲ τῆς	διδασκούσης	τε καὶ διδασκομένης ἔργον, ὃ
[406]	τοῦ δέοντος· εἰ δέ μοι	δίδως	παρρησίαν, ἥδιστα ἂν δεξαίμην καὶ
[406]	μηδὲν φροντίζειν, ἥδιστ' ἄν σοι	διεξέλθοιμι	αὐτοὺς αὐτός, ἐπειδὴ καὶ μόνω
[406]	Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου τις ἡμῖν	διηγεῖτο	ἔναγχος, ὅτι Λυσίᾳ διαλεγόμενος τὰς
[410]	τούτοις ἑξῆς, ἃ καὶ νυνδὴ	διῆλθον.	Καί σου δεόμενος λέγω μηδαμῶς
[410]	ἐφάνη βλάπτειν γε οὐδέποτε ὁ	δίκαιος	οὐδένα· πάντα γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ
[409]	δύναται ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ	δίκαιος,	τί τοῦτό φαμεν; Εἰπέ. Οὗτος
[409]	ἔφη, Σωκράτους, οὐκ ἄλλην ἢ	δικαιοσύνην.	Εἰπόντος δ' ἐμοῦ μή μοι
[410]	τὴν δὲ ὑπὸ σοῦ λεγομένην	δικαιοσύνην	ἢ ὁμόνοιαν, ὅποι τείνουσά ἐστιν,
[408]	δὴ ταύτην δικαστικήν τε καὶ	δικαιοσύνην	ὡς ἔστιν λέγων. Τούτοις δὴ
[410]	αὐτὸν ἠρώτων, καὶ εἶπές μοι	δικαιοσύνης	εἶναι τοὺς μὲν ἐχθροὺς βλάπτειν,
[407]	οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε τῆς	δικαιοσύνης,	εἴπερ μαθητόν εἰ δὲ μελετητόν
[410]	δικαιοσύνης, ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι	δικαιοσύνης	ἐπιστήμονι, διότι καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις.
[409]	ἀγαθὸν ὡμολογήκει πάντως εἶναι καὶ	δικαιοσύνης	ἔργον, ὥστε ταὐτὸν ἔφησεν εἶναι
[409]	ὅτι τοῦτ' εἴη τὸ τῆς	δικαιοσύνης	ἴδιον ἔργον, ὃ τῶν ἄλλων
[408]	τοὐντεῦθεν; Πῶς ἄρχεσθαι δεῖν φαμεν	δικαιοσύνης	πέρι μαθήσεως; Ὥσπερ ἂν εἴ
[410]	τις ἐπενέγκοι τάχ' ἂν περὶ	δικαιοσύνης,	ὡς οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης
[409]	Λεγέσθω δὴ καὶ τὸ τῆς	δικαιοσύνης	ὡσαύτως. Τελευτῶν ἀπεκρίνατό τις ὦ
[409]	τὸ δὲ δίδαγμα. Τῆς δὴ	δικαιοσύνης	ὡσαύτως τὸ μὲν δικαίους ἔστω
[409]	δὴ δικαιοσύνης ὡσαύτως τὸ μὲν	δικαίους	ἔστω ποιεῖν, καθάπερ ἐκεῖ τοὺς
[407]	ταῦτα παραδώσετε ὅπως ἐπιστήσονται χρῆσθαι	δικαίως	τούτοις, οὔτε διδασκάλους αὐτοῖς εὑρίσκετε
[408]	πολλάκις, τὴν αὐτὴν δὴ ταύτην	δικαστικήν	τε καὶ δικαιοσύνην ὡς ἔστιν
[410]	οὐ μᾶλλον ὄντι δικαιοσύνης ἐπιστήμονι,	διότι	καλῶς αὐτὴν ἐγκωμιάζεις. Οὐ μὴν
[410]	Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ	δὶς	ἀλλὰ πολὺν δὴ ὑπομείνας χρόνον
[409]	λέγεται τέχνη· ταύτης δ' ἐστὶν	διττὰ	τὰ ἀποτελούμενα, τὸ μὲν ἰατροὺς
[407]	βελτίων, τὰ μὲν ἀσκήσω καὶ	διώξομαι,	τὰ δὲ φεύξομαι κατὰ κράτος.
[409]	ἀρετῇ τέχνην; Λεγέσθω. Ὁ δὴ	δοκῶν	αὐτῶν ἐρρωμενέστατος εἶναι πρὸς ταῦτα
[408]	γὰρ τοὺς τὶ μάλιστα εἶναι	δοξαζομένους	ὑπὸ σοῦ πρώτους ἐπανηρώτων, πυνθανόμενος
[409]	(καὶ) ἐπιστήμην οὖσαν, ἀλλ' οὐ	δόξαν.	~Ὅτε δὴ ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ
[408]	δέ τις ἀνάγκη ζῆν εἴη,	δούλῳ	ἄμεινον (ἢ ἐλευθέρῳ διάγειν τῷ
[410]	εἰς ἀρετῆς ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων	δρᾶν,	δυοῖν δὲ θάτερον, ἢ τοσοῦτον
[410]	πάντα γὰρ ἐπ' ὠφελίᾳ πάντας	δρᾶν.	Ταῦτα δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ
[407]	στασιάζουσι καὶ πολεμοῦντες τὰ ἔσχατα	δρῶσιν	καὶ πάσχουσιν. Ὑμεῖς δέ φατε
[410]	οἶμαι πορεύσομαι καὶ ἄλλοσε ὅποι	δύναμαι,	ἀπορῶν· ἐπεὶ εἴ γ' ἐθέλεις
[410]	δὲ θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον	δύνασθαι,	μακρότερον δὲ οὐδέν, ὃ γένοιτ'
[409]	ἑκάστους· τὸ δ' ἕτερον, ὃ	δύναται	ποιεῖν (ἡμῖν ἔργον ὁ δίκαιος,
[410]	τό γε ἐμὸν οὕτως ἔχει·	δυοῖν	δὲ θάτερον, ἢ οὐκ εἰδέναι
[410]	ἀρετῆς ἐπιμέλειαν κάλλιστ' ἀνθρώπων δρᾶν,	δυοῖν	δὲ θάτερον, ἢ τοσοῦτον μόνον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/03/2010