Livre, Chap.
[5, 10]	χρόνους δὲ τὰ μὲν κατορθοῦντες	τὰ	δὲ ἡττώμενοι ἀπώλεσαν τριήρεις μὲν
[5, 9]	Πολίαγρος δὲ ἀπήγξατο. ~Ἀριστοτέλης ἀσωτευσάμενος	τὰ	ἐκ τοῦ πατρὸς χρήματα ὥρμησεν
[5, 10]	ἀεὶ φιλοπόνως. κατὰ χρόνους δὲ	τὰ	μὲν κατορθοῦντες τὰ δὲ ἡττώμενοι
[5, 6]	προαστείῳ τῆς Βαβυλῶνος, καὶ ἦν	τὰ	ξύλα αὖα καὶ πρὸς εὐωδίαν
[5, 8]	καὶ ὁ Σόλων ἐθαύμασεν αὐτόν.	~Τὰ	σκώμματα καὶ αἱ λοιδορίαι οὐδέν
[5, 21]	εἶναι· μὴ γὰρ αὐτὴν ἀποκτεῖναι	τὰ	τέκνα ἀλλὰ Κορινθίους. τὸ δὲ
[5, 17]	οὔτε μανίας, πρεσβύτερα τούτων ἀμφοτέρων	τὰ	τοῦ θεοῦ ποιησάμενοι. ἐλέγετο γὰρ
[5, 20]	Ῥηγῖνοι ἐψηφίσαντο μίαν ἡμέραν ἐν	ταῖς	δέκα νηστεύειν καὶ ἐκείνης τὰς
[5, 12]	ἐνεγκών, ζημίαν ἐτιμήσαντο τῷ Δημάδῃ	ταλάντων	ἑκατόν, ὅτι θνητὸν δὴ τὸν
[5, 6]	μὲν γὰρ πρὸς Πῶρον καὶ	Ταξίλην	καὶ Δαρεῖον διήθλησεν, ὁ δὲ
[5, 8]	καταλέλυται· ἐὰν δὲ ἀγεννοῦς καὶ	ταπεινῆς,	ἴσχυσε καὶ οὐ μόνον ἐλύπησε
[5, 20]	ἄγουσι τὴν καλουμένην Νηστείαν οἱ	Ταραντῖνοι.	~Λέγει τις λόγος τὴν φήμην
[5, 20]	καὶ ἐκείνης τὰς τροφὰς ἐκχωρῆσαι	Ταραντίνοις.	ἀποστάντων οὖν αὐτῶν ἐσώθησαν, καὶ
[5, 20]	αὐτοῦ, καὶ ἀφῆκαν τὸν Αἰσχύλον.	~Ταραντίνων	πολιορκουμένων ὑπὸ Ἀθηναίων καὶ μελλόντων
[5, 13]	πολιτείας εὐτράπελοι καὶ ἐπιτήδειοι πρὸς	τὰς	μεταβολὰς παντὸς μᾶλλον. βασιλείαν μὲν
[5, 3]	οὕτω τὸν βίον μετήλλαξεν. ~Ἀριστοτέλης	τὰς	νῦν Ἡρακλείους στήλας καλουμένας, πρὶν
[5, 13]	δὲ ἄρα Ἀθηναῖοι δεινῶς ἐς	τὰς	πολιτείας εὐτράπελοι καὶ ἐπιτήδειοι πρὸς
[5, 20]	ταῖς δέκα νηστεύειν καὶ ἐκείνης	τὰς	τροφὰς ἐκχωρῆσαι Ταραντίνοις. ἀποστάντων οὖν
[5, 16]	τὸν χρυσὸν κατηνέχθη. καὶ διὰ	ταῦτα	ἀπέκτειναν αὐτὸν ὡς θεοσύλην, οὐ
[5, 12]	δὲ Ἀθηναίων μὴ οὐ φιλεῖν	ταῦτα.	ἐκκλησίας οὔσης Ἀθηναίοις παρελθὼν ὁ
[5, 9]	εἶτα ἕξιν περιεβάλετο, ἣν μετὰ	ταῦτα	ἐκτήσατο. ~Νηίτην στόλον Ἀθηναῖοι εἰργάζοντο
[5, 13]	περὶ τὴν τῶν τριάκοντα κατάστασιν.	ταύτην	δὲ τὴν οὕτως ἀγχίστροφον μεταβολὴν
[5, 1]		~Ταχὼς	ὁ Αἰγύπτιος ἕως μὲν ἐχρῆτο
[5, 21]	μὴ γὰρ αὐτὴν ἀποκτεῖναι τὰ	τέκνα	ἀλλὰ Κορινθίους. τὸ δὲ μυθολόγημα
[5, 13]	ἕκαστον ἔτος ἦρχον τῆς πόλεως,	τελευταῖον	δὲ ἐγένετο ἀναρχία περὶ τὴν
[5, 6]	καὶ τὸ Καλανοῦ τοῦ Ἰνδοῦ	τέλος	ἐπαινέσαι· ἄλλος δ´ ἂν εἶπεν
[5, 13]	ἀριστοκρατίᾳ δὲ ἐχρήσαντο μέχρι τῶν	τετρακοσίων·	εἶτα ὕστερον δέκα τῶν πολιτῶν
[5, 10]	πεντήκοντα καὶ ἑκατόν, ἐν Σικελίᾳ	τετταράκοντα	καὶ διακοσίας, ἐν δὲ Ἑλλησπόντῳ
[5, 10]	ἀπώλοντο αὐτοῖς ἐν Σικελίᾳ μυριάδες	τέτταρες,	χίλιοι δὲ ἐν Χαιρωνείᾳ. ~Ὁ
[5, 4]	ἁψαμένην τὴν Λητὼ εὐθὺς ἀποκυῆσαι,	τέως	οὐ δυναμένην τοῦτο δρᾶσαι. ~Ἐπαμεινώνδας
[5, 14]	σὺν ἀρότρῳ ἢ καὶ σὺν	τῇ	ἁμάξῃ, μηδὲ τοῦτον θύειν, ὅτι
[5, 1]	ὁ Αἰγύπτιος ἕως μὲν ἐχρῆτο	τῇ	ἐπιχωρίῳ διαίτῃ καὶ εὐτελῶς διεβίω,
[5, 16]	ὡς θεοσύλην, οὐ δόντες συγγνώμην	τῇ	ἡλικίᾳ, ἀλλὰ τιμωρησάμενοι διὰ τὴν
[5, 18]	οὖν βρέφος ἀναλύοντες τῆς καταδίκης,	τὴν	αἰτίαν μόνην ἐδικαίωσαν τῷ θανάτῳ.
[5, 2]	ὁ Πυθαγόρου διδάσκαλος ἐμπεσὼν ἐς	τὴν	ἀρρωστίαν πρῶτον μὲν ἵδρου ἱδρῶτα
[5, 7]	θάνατον. ~Οἱ μὲν Σκύθαι περὶ	τὴν	ἑαυτῶν πλανῶνται· Ἀνάχαρσις δὲ ἅτε
[5, 1]	ἐς Πέρσας ἀφίκετο καὶ ἐς	τὴν	ἐκείνων τρυφὴν ἐξέπεσε, τὸ ἄηθες
[5, 11]	ἄλλος) ὅτε ὁ Ξέρξης ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα ἐστράτευσεν, ἐς Ῥοδόπην τὸ
[5, 7]	τὴν πλάνην. ἧκε γοῦν ἐς	τὴν	Ἑλλάδα, καὶ ὁ Σόλων ἐθαύμασεν
[5, 11]	αὑτοῦ συνεβούλευε μὴ στρατεύειν ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα. οἳ δὲ οὐκ ἐπείσθησαν·
[5, 20]	μεμνημένοι τοῦ πάθους ἑορτὴν ἄγουσι	τὴν	καλουμένην Νηστείαν οἱ Ταραντῖνοι. ~Λέγει
[5, 21]	~Λέγει τις λόγος τὴν φήμην	τὴν	κατὰ τῆς Μηδείας ψευδῆ εἶναι·
[5, 4]	ἐλαίαν καὶ φοίνικα, ὧν ἁψαμένην	τὴν	Λητὼ εὐθὺς ἀποκυῆσαι, τέως οὐ
[5, 3]	ἐγένετο τῶν ἀνθρώπων, τιμῶντες αὐτὸν	τὴν	μὲν Βριάρεω μνήμην παρ´ οὐδὲν
[5, 13]	τῶν τριάκοντα κατάστασιν. ταύτην δὲ	τὴν	οὕτως ἀγχίστροφον μεταβολὴν τοῦ τρόπου
[5, 7]	ἀνὴρ σοφὸς καὶ περαιτέρω προήγαγε	τὴν	πλάνην. ἧκε γοῦν ἐς τὴν
[5, 16]	τῇ ἡλικίᾳ, ἀλλὰ τιμωρησάμενοι διὰ	τὴν	πρᾶξιν. ~Ὅτι τοσοῦτον ἦν Ἀθηναίοις
[5, 6]	τὸ σύνθημα ἐς τὸ ἐξάπτειν	τὴν	πυρὰν τοῖς Μακεδόσι. καὶ τὸ
[5, 21]	τοῦ ἀληθοῦς τὸ ψεῦδος διὰ	τὴν	τοῦ ποιητοῦ ἀρετήν. ὑπὲρ δὲ
[5, 13]	τελευταῖον δὲ ἐγένετο ἀναρχία περὶ	τὴν	τῶν τριάκοντα κατάστασιν. ταύτην δὲ
[5, 21]	οἱ Ταραντῖνοι. ~Λέγει τις λόγος	τὴν	φήμην τὴν κατὰ τῆς Μηδείας
[5, 19]	ἐν Σαλαμῖνι ὁ Ἀμεινίας ἀποβεβληκὼς	τὴν	χεῖρα, καὶ πρῶτος Ἀθηναίων τῶν
[5, 2]	σαρκῶν ἐς τοὺς φθεῖρας ἐπεγένετο	τῆξις,	καὶ οὕτω τὸν βίον μετήλλαξεν.
[5, 16]	αἱ εὐθύναι. ~Ὅτι ἐκ τοῦ	τῆς	Ἀρτέμιδος στεφάνου πέταλον χρυσοῦν ἐκπεσὸν
[5, 6]	πυρὰ ἐν τῷ καλλίστῳ προαστείῳ	τῆς	Βαβυλῶνος, καὶ ἦν τὰ ξύλα
[5, 12]	ἐψηφίσατο θεὸν τὸν Ἀλέξανδρον τρισκαιδέκατον.	τῆς	δὲ ἀσεβείας ὁ δῆμος τὸ
[5, 18]	τὸ ἀναίτιον οὖν βρέφος ἀναλύοντες	τῆς	καταδίκης, τὴν αἰτίαν μόνην ἐδικαίωσαν
[5, 21]	τὸ δὲ μυθολόγημα τοῦτο ὑπὲρ	τῆς	Κολχίδος καὶ τὸ δρᾶμα Εὐριπίδην
[5, 21]	λόγος τὴν φήμην τὴν κατὰ	τῆς	Μηδείας ψευδῆ εἶναι· μὴ γὰρ
[5, 5]	ἀπορίαν ἑτέρου. ἐν δὴ τούτῳ	τῆς	περιουσίας ὤν, τοῦ Περσῶν βασιλέως
[5, 13]	πολιτῶν καθ´ ἕκαστον ἔτος ἦρχον	τῆς	πόλεως, τελευταῖον δὲ ἐγένετο ἀναρχία
[5, 6]	αὐτὸ δρόμος) ἀνελθὼν ἐπὶ μέσης	τῆς	πυρᾶς ἔστη ἐστεφανωμένος καλάμου κόμῃ.
[5, 1]	ὑπὸ δυσεντερίας τὸν βίον κατέστρεψε,	τῆς	τρυφῆς ἀλλαξάμενος θάνατον. ~Ὅτι Φερεκύδης
[5, 6]	δέδρατο, ὃ δὲ περιληφθεὶς ὑπὸ	τῆς	φλογὸς ἀτρέπτως εἱστήκει, καὶ οὐ
[5, 19]	ἱμάτιον ἔδειξε τὸν πῆχυν ἔρημον	τῆς	χειρός. ἔτυχε δὲ ἀριστεύων ἐν
[5, 5]	χρυσίον, οὐ προσήκατο· καὶ εἴ	τι	ἐγὼ νοῶ, μεγαλοφρονέστερος ἦν τοῦ
[5, 3]	ἀναμφιλόγως εὐεργέτης ἐγένετο τῶν ἀνθρώπων,	τιμῶντες	αὐτὸν τὴν μὲν Βριάρεω μνήμην
[5, 16]	δόντες συγγνώμην τῇ ἡλικίᾳ, ἀλλὰ	τιμωρησάμενοι	διὰ τὴν πρᾶξιν. ~Ὅτι τοσοῦτον
[5, 18]	ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴ ἐπεί	τινα	φαρμακίδα συνέλαβον καὶ ἔμελλον θανατώσειν,
[5, 19]	ὁ τραγῳδὸς ἐκρίνετο ἀσεβείας ἐπί	τινι	δράματι. ἑτοίμων οὖν ὄντων Ἀθηναίων
[5, 21]	καλουμένην Νηστείαν οἱ Ταραντῖνοι. ~Λέγει	τις	λόγος τὴν φήμην τὴν κατὰ
[5, 17]	τοσοῦτον ἦν Ἀθηναίοις δεισιδαιμονίας, εἴ	τις	πρινίδιον ἐξέκοψεν ἐξ ἡρῴου, ἀπέκτεινον
[5, 1]	ἐς τὴν ἐκείνων τρυφὴν ἐξέπεσε,	τὸ	ἄηθες τῶν σιτίων οὐκ ἐνεγκών,
[5, 18]	ἀπεκύησεν· ὅτε γὰρ συνελήφθη, ἔκυε.	τὸ	ἀναίτιον οὖν βρέφος ἀναλύοντες τῆς
[5, 21]	ἀποκτεῖναι τὰ τέκνα ἀλλὰ Κορινθίους.	τὸ	δὲ μυθολόγημα τοῦτο ὑπὲρ τῆς
[5, 11]	ἐν Χαιρωνείᾳ. ~Ὁ Θρᾳκῶν βασιλεὺς	(τὸ	δὲ ὄνομα λεγέτω ἄλλος) ὅτε
[5, 21]	τοῦτο ὑπὲρ τῆς Κολχίδος καὶ	τὸ	δρᾶμα Εὐριπίδην φασὶ διαπλάσαι δεηθέντων
[5, 6]	δάφνης· αὐτὸς δὲ γυμνασάμενος γυμνάσιον	τὸ	εἰωθός (ἦν δὲ αὐτὸ δρόμος)
[5, 6]	τοῦτο ἦν τὸ σύνθημα ἐς	τὸ	ἐξάπτειν τὴν πυρὰν τοῖς Μακεδόσι.
[5, 19]	Ἀμεινίας ὁ νεώτερος ἀδελφὸς διακαλυψάμενος	τὸ	ἱμάτιον ἔδειξε τὸν πῆχυν ἔρημον
[5, 6]	μὴ λαβών. ~Ἄξιον δὲ καὶ	τὸ	Καλανοῦ τοῦ Ἰνδοῦ τέλος ἐπαινέσαι·
[5, 6]	τὴν πυρὰν τοῖς Μακεδόσι. καὶ	τὸ	μὲν δέδρατο, ὃ δὲ περιληφθεὶς
[5, 11]	τὴν Ἑλλάδα ἐστράτευσεν, ἐς Ῥοδόπην	τὸ	ὄρος ἀπέδρα, τοῖς δὲ ἓξ
[5, 19]	εἶδον οἱ δικασταὶ τοῦ ἀνδρὸς	τὸ	πάθος, ὑπεμνήσθησαν τῶν ἔργων αὐτοῦ,
[5, 16]	ἀστραγάλους προύθηκαν τῷ παιδὶ καὶ	τὸ	πέταλον· ὃ δὲ καὶ αὖθις
[5, 6]	αὐτὸν προσεκύνει, καὶ τοῦτο ἦν	τὸ	σύνθημα ἐς τὸ ἐξάπτειν τὴν
[5, 12]	τῆς δὲ ἀσεβείας ὁ δῆμος	τὸ	ὑπερβάλλον μὴ ἐνεγκών, ζημίαν ἐτιμήσαντο
[5, 21]	Κορινθίων, καὶ ἐπικρατῆσαι τοῦ ἀληθοῦς	τὸ	ψεῦδος διὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ
[5, 6]	ὅτι καὶ ἀγασθῆναι. ἐγένετο δὲ	τοιοῦτον.	Καλανὸς ὁ Ἰνδῶν σοφιστὴς μακρὰ
[5, 11]	ἐς Ῥοδόπην τὸ ὄρος ἀπέδρα,	τοῖς	δὲ ἓξ παισὶν αὑτοῦ συνεβούλευε
[5, 6]	ἐς τὸ ἐξάπτειν τὴν πυρὰν	τοῖς	Μακεδόσι. καὶ τὸ μὲν δέδρατο,
[5, 12]	δὴ τὸν Ἀλέξανδρον ὄντα ἐνέγραψε	τοῖς	Ὀλυμπίοις. ~Ἦσαν δὲ ἄρα Ἀθηναῖοι
[5, 21]	παίδων μέχρι τοῦ νῦν ἐναγίζουσι	τοῖς	παισὶ Κορίνθιοι, οἱονεὶ δασμὸν τούτοις
[5, 10]	μὲν ἐν Αἰγύπτῳ διακοσίας σὺν	τοῖς	πληρώμασι, περὶ Κύπρον δὲ πεντήκοντα
[5, 21]	ποιητοῦ ἀρετήν. ὑπὲρ δὲ τοῦ	τολμήματός	φασι τῶν παίδων μέχρι τοῦ
[5, 19]	τῶν ἔργων αὐτοῦ, καὶ ἀφῆκαν	τὸν	Αἰσχύλον. ~Ταραντίνων πολιορκουμένων ὑπὸ Ἀθηναίων
[5, 6]	διελύθη. ἐνταῦθά φασιν ἐκπλαγῆναι καὶ	τὸν	Ἀλέξανδρον καὶ εἰπεῖν ὅτι μείζονας
[5, 12]	ταλάντων ἑκατόν, ὅτι θνητὸν δὴ	τὸν	Ἀλέξανδρον ὄντα ἐνέγραψε τοῖς Ὀλυμπίοις.
[5, 12]	παρελθὼν ὁ Δημάδης ἐψηφίσατο θεὸν	τὸν	Ἀλέξανδρον τρισκαιδέκατον. τῆς δὲ ἀσεβείας
[5, 1]	σιτίων οὐκ ἐνεγκών, ὑπὸ δυσεντερίας	τὸν	βίον κατέστρεψε, τῆς τρυφῆς ἀλλαξάμενος
[5, 2]	φθεῖρας ἐπεγένετο τῆξις, καὶ οὕτω	τὸν	βίον μετήλλαξεν. ~Ἀριστοτέλης τὰς νῦν
[5, 6]	Καλανὸς πρὸς τὸν πόνον καὶ	τὸν	θάνατον. ~Οἱ μὲν Σκύθαι περὶ
[5, 17]	καὶ Ἀτάρβην, ὅτι τοῦ Ἀσκληπιοῦ	τὸν	ἱερὸν στρουθὸν ἀπέκτεινε πατάξας, οὐκ
[5, 9]	φαρμακοπώλης ἀνεφάνη. παρεσρυεὶς δὲ ἐς	τὸν	Περίπατον καὶ παρακούων τῶν λόγων,
[5, 19]	ἀδελφὸς διακαλυψάμενος τὸ ἱμάτιον ἔδειξε	τὸν	πῆχυν ἔρημον τῆς χειρός. ἔτυχε
[5, 6]	διήθλησεν, ὁ δὲ Καλανὸς πρὸς	τὸν	πόνον καὶ τὸν θάνατον. ~Οἱ
[5, 16]	ὃ δὲ καὶ αὖθις ἐπὶ	τὸν	χρυσὸν κατηνέχθη. καὶ διὰ ταῦτα
[5, 17]	τιμωρησάμενοι διὰ τὴν πρᾶξιν. ~Ὅτι	τοσοῦτον	ἦν Ἀθηναίοις δεισιδαιμονίας, εἴ τις
[5, 21]	διαπλάσαι δεηθέντων Κορινθίων, καὶ ἐπικρατῆσαι	τοῦ	ἀληθοῦς τὸ ψεῦδος διὰ τὴν
[5, 19]	ἐπεὶ δὲ εἶδον οἱ δικασταὶ	τοῦ	ἀνδρὸς τὸ πάθος, ὑπεμνήσθησαν τῶν
[5, 17]	αὐτόν. ἀλλὰ καὶ Ἀτάρβην, ὅτι	τοῦ	Ἀσκληπιοῦ τὸν ἱερὸν στρουθὸν ἀπέκτεινε
[5, 5]	τι ἐγὼ νοῶ, μεγαλοφρονέστερος ἦν	τοῦ	διδόντος ὁ μὴ λαβών. ~Ἄξιον
[5, 17]	μανίας, πρεσβύτερα τούτων ἀμφοτέρων τὰ	τοῦ	θεοῦ ποιησάμενοι. ἐλέγετο γὰρ ἀκουσίως
[5, 6]	~Ἄξιον δὲ καὶ τὸ Καλανοῦ	τοῦ	Ἰνδοῦ τέλος ἐπαινέσαι· ἄλλος δ´
[5, 21]	τολμήματός φασι τῶν παίδων μέχρι	τοῦ	νῦν ἐναγίζουσι τοῖς παισὶ Κορίνθιοι,
[5, 20]	οὖν αὐτῶν ἐσώθησαν, καὶ μεμνημένοι	τοῦ	πάθους ἑορτὴν ἄγουσι τὴν καλουμένην
[5, 9]	ἀπήγξατο. ~Ἀριστοτέλης ἀσωτευσάμενος τὰ ἐκ	τοῦ	πατρὸς χρήματα ὥρμησεν ἐπὶ στρατείαν,
[5, 5]	δὴ τούτῳ τῆς περιουσίας ὤν,	τοῦ	Περσῶν βασιλέως πέμψαντος αὐτῷ πολὺ
[5, 21]	ἀληθοῦς τὸ ψεῦδος διὰ τὴν	τοῦ	ποιητοῦ ἀρετήν. ὑπὲρ δὲ τοῦ
[5, 6]	ἐβουλήθη ἀπολῦσαι αὑτὸν ἐκ τῶν	τοῦ	σώματος δεσμῶν, ἐνένηστο μὲν ἡ
[5, 16]	ἐγίνοντο αἱ εὐθύναι. ~Ὅτι ἐκ	τοῦ	τῆς Ἀρτέμιδος στεφάνου πέταλον χρυσοῦν
[5, 21]	τοῦ ποιητοῦ ἀρετήν. ὑπὲρ δὲ	τοῦ	τολμήματός φασι τῶν παίδων μέχρι
[5, 13]	δὲ τὴν οὕτως ἀγχίστροφον μεταβολὴν	τοῦ	τρόπου εἰ ἐπαινεῖν χρή, ἀλλὰ
[5, 2]	καὶ διαλυομένων τῶν σαρκῶν ἐς	τοὺς	φθεῖρας ἐπεγένετο τῆξις, καὶ οὕτω
[5, 17]	στρουθὸν ἀπέκτεινε πατάξας, οὐκ ἀργῶς	τοῦτο	Ἀθηναῖοι παρεῖδον, ἀλλ´ ἀπέκτειναν Ἀτάρβην,
[5, 14]	δὲ πρὸς δυσμὰς βλέποντας. καὶ	τοῦτο	δὲ ἦν φυλαττόμενον παρ´ αὐτοῖς.
[5, 4]	εὐθὺς ἀποκυῆσαι, τέως οὐ δυναμένην	τοῦτο	δρᾶσαι. ~Ἐπαμεινώνδας ἕνα εἶχε τρίβωνα,
[5, 17]	γὰρ ἀκουσίως οἳ δὲ μεμηνὼς	τοῦτο	δρᾶσαι. ~Ἡ ἐξ Ἀρείου πάγου
[5, 6]	ὃ δὲ αὐτὸν προσεκύνει, καὶ	τοῦτο	ἦν τὸ σύνθημα ἐς τὸ
[5, 13]	εἰ ἐπαινεῖν χρή, ἀλλὰ ἔγωγε	τοῦτο	οὐκ οἶδα. ~Νόμος καὶ οὗτος
[5, 21]	ἀλλὰ Κορινθίους. τὸ δὲ μυθολόγημα	τοῦτο	ὑπὲρ τῆς Κολχίδος καὶ τὸ
[5, 3]	στήλας καλουμένας, πρὶν ἢ κληθῆναι	τοῦτο,	φησὶ Βριάρεω καλεῖσθαι αὐτάς· ἐπεὶ
[5, 21]	τοῖς παισὶ Κορίνθιοι, οἱονεὶ δασμὸν	τούτοις	ἀποδιδόντες.
[5, 14]	καὶ σὺν τῇ ἁμάξῃ, μηδὲ	τοῦτον	θύειν, ὅτι καὶ οὗτος εἴη
[5, 5]	δι´ ἀπορίαν ἑτέρου. ἐν δὴ	τούτῳ	τῆς περιουσίας ὤν, τοῦ Περσῶν
[5, 9]	στρατείαν, εἶτα ἀπαλλάττων κακῶς ἐν	τούτῳ	φαρμακοπώλης ἀνεφάνη. παρεσρυεὶς δὲ ἐς
[5, 17]	ἀγνοίας συγγνώμην οὔτε μανίας, πρεσβύτερα	τούτων	ἀμφοτέρων τὰ τοῦ θεοῦ ποιησάμενοι.
[5, 8]	ἐλύπησε πολλάκις, ἀλλὰ καὶ ἀπέκτεινε.	τούτων	ἀπόδειξις ἐκεῖνα ἔστω, Σωκράτης μὲν
[5, 19]	ἐδικαίωσαν τῷ θανάτῳ. ~Αἰσχύλος ὁ	τραγῳδὸς	ἐκρίνετο ἀσεβείας ἐπί τινι δράματι.
[5, 13]	ἐγένετο ἀναρχία περὶ τὴν τῶν	τριάκοντα	κατάστασιν. ταύτην δὲ τὴν οὕτως
[5, 5]	τοῦτο δρᾶσαι. ~Ἐπαμεινώνδας ἕνα εἶχε	τρίβωνα,	καὶ αὐτὸν ῥυπῶντα· εἴ ποτε
[5, 10]	κατορθοῦντες τὰ δὲ ἡττώμενοι ἀπώλεσαν	τριήρεις	μὲν ἐν Αἰγύπτῳ διακοσίας σὺν
[5, 12]	Δημάδης ἐψηφίσατο θεὸν τὸν Ἀλέξανδρον	τρισκαιδέκατον.	τῆς δὲ ἀσεβείας ὁ δῆμος
[5, 13]	τὴν οὕτως ἀγχίστροφον μεταβολὴν τοῦ	τρόπου	εἰ ἐπαινεῖν χρή, ἀλλὰ ἔγωγε
[5, 20]	δέκα νηστεύειν καὶ ἐκείνης τὰς	τροφὰς	ἐκχωρῆσαι Ταραντίνοις. ἀποστάντων οὖν αὐτῶν
[5, 1]	ἀφίκετο καὶ ἐς τὴν ἐκείνων	τρυφὴν	ἐξέπεσε, τὸ ἄηθες τῶν σιτίων
[5, 1]	δυσεντερίας τὸν βίον κατέστρεψε, τῆς	τρυφῆς	ἀλλαξάμενος θάνατον. ~Ὅτι Φερεκύδης ὁ
[5, 13]	Θησέως καὶ τῶν Κοδριδῶν κάτω,	τυραννίδος	δὲ ἐπειράθησαν ἐπὶ τῶν Πεισιστρατιδῶν,
[5, 6]	φράσας Ἀλεξάνδρῳ καὶ Μακεδόσι καὶ	τῷ	βίῳ, ὅτε ἐβουλήθη ἀπολῦσαι αὑτὸν
[5, 12]	ὑπερβάλλον μὴ ἐνεγκών, ζημίαν ἐτιμήσαντο	τῷ	Δημάδῃ ταλάντων ἑκατόν, ὅτι θνητὸν
[5, 18]	καταδίκης, τὴν αἰτίαν μόνην ἐδικαίωσαν	τῷ	θανάτῳ. ~Αἰσχύλος ὁ τραγῳδὸς ἐκρίνετο
[5, 6]	ἐνένηστο μὲν ἡ πυρὰ ἐν	τῷ	καλλίστῳ προαστείῳ τῆς Βαβυλῶνος, καὶ
[5, 16]	δικασταὶ παίγνια καὶ ἀστραγάλους προύθηκαν	τῷ	παιδὶ καὶ τὸ πέταλον· ὃ
[5, 15]	ἐν Ἀρείῳ πάγῳ, περὶ δὲ	τῶν	ἀκουσίως ἐπὶ Παλλαδίῳ· περὶ δὲ
[5, 3]	Ἡρακλῆς καὶ ἀναμφιλόγως εὐεργέτης ἐγένετο	τῶν	ἀνθρώπων, τιμῶντες αὐτὸν τὴν μὲν
[5, 19]	τὴν χεῖρα, καὶ πρῶτος Ἀθηναίων	τῶν	ἀριστείων ἔτυχεν. ἐπεὶ δὲ εἶδον
[5, 15]	δικαστήρια ἦν Ἀττικὰ περὶ μὲν	τῶν	ἐκ προνοίας ἀποκτεινάντων ἐν Ἀρείῳ
[5, 14]	οὗτος εἴη ἂν γεωργὸς καὶ	τῶν	ἐν ἀνθρώποις καμάτων κοινωνός. ~Ὅτι
[5, 19]	τοῦ ἀνδρὸς τὸ πάθος, ὑπεμνήσθησαν	τῶν	ἔργων αὐτοῦ, καὶ ἀφῆκαν τὸν
[5, 13]	καὶ Ἐρεχθέως καὶ Θησέως καὶ	τῶν	Κοδριδῶν κάτω, τυραννίδος δὲ ἐπειράθησαν
[5, 15]	ἀκουσίως ἐπὶ Παλλαδίῳ· περὶ δὲ	τῶν	κτεῖναι μὲν ὁμολογούντων, ἀμφισβητούντων δὲ
[5, 9]	ἐς τὸν Περίπατον καὶ παρακούων	τῶν	λόγων, ἀμείνων πεφυκὼς πολλῶν εἶτα
[5, 21]	ὑπὲρ δὲ τοῦ τολμήματός φασι	τῶν	παίδων μέχρι τοῦ νῦν ἐναγίζουσι
[5, 13]	κάτω, τυραννίδος δὲ ἐπειράθησαν ἐπὶ	τῶν	Πεισιστρατιδῶν, ἀριστοκρατίᾳ δὲ ἐχρήσαντο μέχρι
[5, 13]	τῶν τετρακοσίων· εἶτα ὕστερον δέκα	τῶν	πολιτῶν καθ´ ἕκαστον ἔτος ἦρχον
[5, 2]	μετὰ δὲ ἐφθειρίασε. καὶ διαλυομένων	τῶν	σαρκῶν ἐς τοὺς φθεῖρας ἐπεγένετο
[5, 1]	ἐκείνων τρυφὴν ἐξέπεσε, τὸ ἄηθες	τῶν	σιτίων οὐκ ἐνεγκών, ὑπὸ δυσεντερίας
[5, 13]	Πεισιστρατιδῶν, ἀριστοκρατίᾳ δὲ ἐχρήσαντο μέχρι	τῶν	τετρακοσίων· εἶτα ὕστερον δέκα τῶν
[5, 6]	ὅτε ἐβουλήθη ἀπολῦσαι αὑτὸν ἐκ	τῶν	τοῦ σώματος δεσμῶν, ἐνένηστο μὲν
[5, 13]	δὲ ἐγένετο ἀναρχία περὶ τὴν	τῶν	τριάκοντα κατάστασιν. ταύτην δὲ τὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/05/2007