Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 6]	δεῖ μόνον εἶναι. Ἢ οὕτω	γε	ἀπολεῖ τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν
[4, 5, 8]	ὑπόθεσις· εἰ μή τις τούτῳ	γε	αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν πειρῷτο
[4, 5, 3]	ὅσοι ἐν τῷ ἀέρι κατά	γε	τὸ καταντικρὺ ἔκ τε πλαγίων
[4, 5, 5]	ἄλλο, ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ	δὲ	ἀὴρ εἷς καὶ ἡ ἐν
[4, 5, 1]	νοητῷ τὴν ψυχὴν εἶναι. Τοῦ	δὲ	αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν,
[4, 5, 2]	ἀμυδρὰν ποιοῖ τὴν συμπάθειαν· μᾶλλον	δὲ	ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν
[4, 5, 5]	χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο, ἄλλο	δὲ	ἄλλο· ὁ δὲ ἀὴρ εἷς
[4, 5, 2]	δεῖ κρατηθῆναι τῷ φωτί. Τάχα	δὲ	ἂν καὶ προσαχθὲν τῇ ὄψει
[4, 5, 6]	ἢ ἔδει μένειν ἐληλυθότος· νῦν	δὲ	ἄπεισιν· ὥστε καὶ ἔλθοι ἄν.
[4, 5, 7]	τοῦτο μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω. ~Πότερα	δὲ	ἀπόλλυται ἢ ἀνατρέχει; Τάχα γὰρ
[4, 5, 5]	ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ μεταξύ, ἅπαξ	δὲ	γενομένου τοῦ ψόφου, οἷον συμβαλλόντων
[4, 5, 4]	ἡ ψυχὴ ἐφ´ ἑαυτῆς, φωτὸς	δὲ	δεῖται ὥσπερ βακτηρίας πρὸς τὸ
[4, 5, 6]	οὐ περάσει οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ	δὲ	δὴ καὶ τοιοῦτον οἷον πεσεῖν,
[4, 5, 7]	πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον, τὸ	δὲ	εἰς ἔλαττον· καὶ αἱ μὲν
[4, 5, 4]	δύναμιν εἰς τὸ δρᾶν, τὸ	δὲ	εἰς τὸ πάσχειν, ἢ καὶ
[4, 5, 4]	ἄνευ τοῦ ἀέρος, ὕστερον· νῦν	δὲ	ἐκεῖνο σκεπτέον. Εἰ μὲν γὰρ
[4, 5, 7]	ἐν ὑποστάσει τοῦ φωτίζοντος. Μετακινουμένου	δὲ	ἐν ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ οὐχ
[4, 5, 6]	ἐν ᾧ ἔσται σώματι. Εἰ	δὲ	ἐνέργεια ἀπ´ ἄλλου, διὰ τί
[4, 5, 5]	τὴν πρώτην τοῦ πληττομένου, τὸ	δὲ	ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως τὸ μεταξύ;
[4, 5, 7]	οὔ, ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον· δύντος	δὲ	ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ ἄλλο σῶμα,
[4, 5, 6]	εἰ παρείη, καὶ μὴ παρόντος	δέ	ἐστι, τί ἂν κωλύοι καὶ
[4, 5, 7]	γὰρ ἐκλάμψεως καὶ τοῦτο· οὐκέτι	δέ	ἐστιν ἐκεῖ μόνον. ~Εἰ δ´
[4, 5, 7]	ἄν τις εἶπεν ἀπόλλυσθαι· εἰ	δέ	ἐστιν ἐνέργεια οὐ ῥέουσα περιέρρεε
[4, 5, 3]	σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο	δέ	ἐστιν οἷον ἐν κηρῷ τύπον
[4, 5, 6]	τὸ φῶς τινος ἔσται. Ἔστι	δὲ	ἡ ἐνέργεια ἔκ τινος ὑποκειμένου,
[4, 5, 7]	σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν ἔδωκε· μόνη	δὲ	ἡ ἐνέργεια οὐ δίδωσιν, ἀλλ´
[4, 5, 7]	ἐν τῷ μεταξὺ ἱσταμένου. Ἔστι	δὲ	ἡ μὲν ἐν αὐτῷ ἐνέργεια
[4, 5, 6]	τὸ τοῦ ἡλίου σῶμα· τοῦτο	δὲ	ἦν τὸ φῶς. Εἰ δὲ
[4, 5, 3]	τῶν ταῖς ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ	δὲ	καὶ διιέναι τις λέγοι καὶ
[4, 5, 7]	καὶ αὖ οὗ φθάνει. Ἔστι	δὲ	καὶ ἐπὶ ὀφθαλμῶν ἰδεῖν ζῴων
[4, 5, 7]	μὲν ἀσθενεῖς καὶ ἀμυδραί, αἱ	δὲ	καὶ λανθάνουσαι, τῶν δ´ εἰσὶ
[4, 5, 1]	Περὶ δὲ τῆς ὁράσεως εἰ	δὲ	καὶ περὶ τῆς ἀκοῆς, ὕστερον
[4, 5, 6]	τὴν ἀκοὴν πάθους ὄντος. ~Εἰ	δὲ	καὶ τὸ φῶς γένοιτο ἂν
[4, 5, 5]	ψόφον εἰς αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν	δὲ	καὶ τοὺς ἔνδον ἤχους τῶν
[4, 5, 3]	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὕστερον. Νῦν	δὲ	κἀκεῖνο ἄν τις μαρτύραιτο εἰς
[4, 5, 8]	μέντοι μὴ μέρος εἴη, σῶμα	δὲ	κεχρωσμένον καὶ τὰς ἄλλας ποιότητας
[4, 5, 2]	ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς	δὲ	κινούμενοι τέμνομεν τὸν ἀέρα, καὶ
[4, 5, 1]	οὐ συνεργά, οὐ κωλυτικά· ταῦτα	δὲ	κωλυτικὰ ἄν τις εἴποι. Ἀλλ´
[4, 5, 1]	τὰ γεηρά, κωλύει ὁρᾶν, ὅσῳ	δὲ	λεπτότερα ἀεὶ τὰ μεταξύ, μᾶλλον
[4, 5, 3]	ἀέρος καὶ τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον	δὲ	μαρτύριον τοῦ μὴ διὰ τοῦ
[4, 5, 4]	ταύτῃ τῇ ὑποθέσει ἀπευθῦναι. Εἰ	δὲ	μένει μὲν ἡ ψυχὴ ἐφ´
[4, 5, 7]	τοῦ φωτεινοῦ πρώτως σώματος. Ὅταν	δὲ	μετὰ τῆς ὕλης τὸ τοιοῦτον
[4, 5, 7]	τῆς ἐνεργείας καὶ πηγή· ἡ	δὲ	μετὰ τὸ πέρας τοῦ σώματος,
[4, 5, 3]	αὐτοῦ, οἷόν ἐστιν ἐναργές. Εἰ	δὲ	μεταξὺ σκότου ὄντος ὁρᾶται τὸ
[4, 5, 7]	ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια. Εἴ τις	δὲ	μὴ ἐνέργεια, ἀλλ´ ἐξ ἐνεργείας,
[4, 5, 8]	εἰ μὲν αὐτάρκως, δέδεικται· εἰ	δὲ	μή, καὶ δι´ ἄλλων δεικτέον.
[4, 5, 2]	τοῖς εἰς ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ	δὲ	μηδὲ πάρεισιν ὡς ἐν ῥοῇ
[4, 5, 2]	οὐχ ἡ ἀντιπερίστασις ὠθεῖ, πληροῖ	δὲ	μόνον ἐφεπόμενος τὸ παρ´ ἡμῶν
[4, 5, 6]	ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι	δὲ	ὁ ἀήρ. Καὶ τοῦτο μὲν
[4, 5, 6]	μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν	δὲ	ὁ ἀὴρ οἷός ἐστι μένει,
[4, 5, 7]	σώματος πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ	δὲ	ὅλως {φῶς} τὸ ἐν τοῖς
[4, 5, 8]	μὴ τῶν ἐν αὐτῷ, τῶν	δὲ	ὁμοίων τοῖς ἐν αὐτῷ, ᾗ
[4, 5, 3]	πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο	δὲ	οὐ κατὰ σώματος πάθημα, ἀλλὰ
[4, 5, 1]	ἂν τὸ μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται	δὲ	οὐδὲν πρὸς ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν;
[4, 5, 4]	καὶ ἔτι μᾶλλον συλλογισμῷ· νῦν	δὲ	οὐχ οὕτως. Ἀλλ´ εἰ παθεῖν
[4, 5, 6]	ὡς ἂν οὐδὲν παθών. Τὸ	δὲ	πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι, οὗ
[4, 5, 6]	τινος ὑποκειμένου, οὐκ εἰς ὑποκείμενον	δέ·	πάθοι δ´ ἄν τι τὸ
[4, 5, 2]	ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι, τὸ	δὲ	πάθος κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ
[4, 5, 3]	τοῦ ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν. Νῦν	δὲ	πᾶν τε ὁρᾶται, καὶ ὅσοι
[4, 5, 7]	κἀκείνου τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον	δὲ	πάντως δεῖ τιθέναι, κἂν σώματος
[4, 5, 2]	οὐκ ἀμφισβητοῦσι τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι	δὲ	συμπαθείᾳ τὸ ὁρᾶν λέγουσιν, ἧττον
[4, 5, 2]	πρόσθεν κείμενον. Καὶ οἱ ἐκχέοντες	δὲ	τὰς ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν
[4, 5, 2]	καὶ τὸ φῶς εὐθυποροῦν. Οἱ	δὲ	τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν
[4, 5, 7]	τὸ ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ	δὲ	τῆς ζωῆς τῆς τοῦ σώματος
[4, 5, 1]	τί ἄν τις ζητοῖ; Περὶ	δὲ	τῆς ὁράσεως εἰ δὲ καὶ
[4, 5, 6]	εἶναι, εἰ πικρῷ μιγείη. Εἰ	δέ	τις τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος
[4, 5, 1]	παραδέχεται καὶ οἷον τυποῦται σημεῖον	δὲ	τό, εἰ καὶ ἔμπροσθέν τις
[4, 5, 4]	ἀλλ´ ὅμως τοῦ μεταξύ· εἰ	δὲ	τὸ φῶς οὐ σῶμα, οὐ
[4, 5, 2]	ὑπὸ παντὸς φήσομεν πάσχειν. Εἰ	δὲ	τόδε μὲν ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο
[4, 5, 1]	τὰς λεγομένας συμπαθείας ἰέναι. Εἰ	δὲ	τοδὶ ὑπὸ τουδὶ πέφυκε πάσχειν
[4, 5, 2]	δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ τοῦτο, ἐν	δὲ	τοῖς ὁράμασιν οὐχ ἁφή· ὅθεν
[4, 5, 5]	καὶ ἐν ἄλλοις ἠπόρηται. ~Περὶ	δὲ	τοῦ ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον,
[4, 5, 5]	τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος	δὲ	τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου
[4, 5, 4]	ἂν ἀέρος ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω	δὲ	τοῦτο μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ
[4, 5, 6]	δὲ ἦν τὸ φῶς. Εἰ	δὲ	τοῦτο, οὐδὲ τὸ φῶς τινος
[4, 5, 2]	σκοτεινὸν ὁ ἀήρ. Μὴ ὄντος	δὲ	τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν ἐδέησε
[4, 5, 2]	τὸ μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ· εἰ	δὲ	τροπὴν ἐργάζεται τὸ ὑποκείμενον σῶμα
[4, 5, 2]	ἂν πάντως τοῦ μεταξύ. Οἱ	δὲ	τῶν εἰδώλων προστάται διὰ τοῦ
[4, 5, 2]	τόδε μὲν ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο	δὲ	ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ αὐτό,
[4, 5, 1]	τρίτον ἢ περὶ ὄψεως. ~Ἐπεὶ	δὲ	ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ μηδενὸς ὄντος
[4, 5, 4]	τοῦτο μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ	δὲ	φῶς ἂν εἴη μεταξὺ οὐ
[4, 5, 7]	μέχρι ἐκεῖ φῶς μηδενὸς κωλύοντος	μηδὲ	ἐμποδὼν ἐν τῷ μεταξὺ ἱσταμένου.
[4, 5, 2]	εἰς ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ δὲ	μηδὲ	πάρεισιν ὡς ἐν ῥοῇ τὰ
[4, 5, 5]	τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ ἂν	μηδὲ	τὴν ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον δύο
[4, 5, 7]	Ἢ οὐκ ἔστιν ἔξω, ὅτι	μηδὲ	τὸ πῦρ πρὸς τὸ ἔξω,
[4, 5, 6]	οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον ἔσται	τόδε	ἕλκον ἀπὸ τοῦ φωτίζοντος καὶ
[4, 5, 2]	παντὸς φήσομεν πάσχειν. Εἰ δὲ	τόδε	μὲν ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο δὲ
[4, 5, 3]	εἶναι, ὅτι συμπαθὲς τὸ ζῷον	τόδε	τὸ πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ
[4, 5, 7]	Τί οὖν; Ἐφθάρη αὕτη; Ἢ	οὐδὲ	αὕτη· εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ
[4, 5, 6]	ἐνέργειά τις {τὸ φωτεινὸν} εἴη;	Οὐδὲ	γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν τοῦ
[4, 5, 2]	δεῖσθαι, διὰ τί φατέον· ἐπεὶ	οὐδὲ	πανταχοῦ φαίνεται τὸ δι´ ἀέρος
[4, 5, 6]	φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ	οὐδὲ	συμβεβηκός, ὥστε πάντως ἐπ´ ἄλλῳ,
[4, 5, 2]	οὐχ ὑπομένει ὁ ἀήρ; Ἐπεὶ	οὐδὲ	τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν
[4, 5, 7]	τιθέναι, κἂν σώματος ᾖ. Διὸ	οὐδὲ	τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ
[4, 5, 7]	Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως	οὐδὲ	τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον
[4, 5, 6]	τὸ φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο,	οὐδὲ	τὸ φῶς τινος ἔσται. Ἔστι
[4, 5, 6]	εἶναι, οὗ πάθημα· οὐ τοίνυν	οὐδὲ	χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´
[4, 5, 2]	Εἰ δὲ τόδε μὲν ὑπὸ	τοῦδε,	ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ
[4, 5, 8]	σῶμα τοῦτο τὸ ἔξω μέρος	τοῦδε	τοῦ ζῴου· εἰ γὰρ εἴη,
[4, 5, 7]	δέ ἐστιν ἐνέργεια οὐ ῥέουσα	περιέρρεε	γὰρ ἂν καὶ ἐχεῖτο εἴσω
[4, 5, 7]	σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ	ἀπελήλυθε»	κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ
[4, 5, 3]	μηδενός. Ἀλλ´ ἐκείνῳ ἄν τις	ἐπιστήσειε,	μὴ τῷ μεταξὺ μηδενὶ οὐκ
[4, 5, 3]	τῷ ἓν εἶναι. Τούτῳ γὰρ	ἔοικε	καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι,
[4, 5, 1]	Εἰ δὲ τοδὶ ὑπὸ τουδὶ	πέφυκε	πάσχειν συμπαθῶς τῷ τινα ὁμοιότητα
[4, 5, 7]	τὸ τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν	ἔδωκε·	μόνη δὲ ἡ ἐνέργεια οὐ
[4, 5, 5]	συνόδῳ αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας	ἔδωκε	τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων καὶ
[4, 5, 3]	ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς δυνάμεως	μετελάμβανε	καὶ μάλιστα τῆς πόρρω; Τοῦτο
[4, 5, 4]	ἁφαί. Εἶτα καὶ πρότερον ἐγγὺς	γέγονε	μηδενὸς μεταξὺ ὄντος τότε· οὕτω
[4, 5, 2]	δὲ τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν	ἐδέησε	φωτὸς ἴσως. Τὸ γὰρ σκοτεινὸν
[4, 5, 3]	πλαγίων ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς	τε	καὶ κατόπιν οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε
[4, 5, 3]	τὸ νύκτωρ ἐν σκότῳ πῦρ	τε	καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ
[4, 5, 3]	δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ πᾶν	τε	ὁρᾶται, καὶ ὅσοι ἐν τῷ
[4, 5, 4]	δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ οἷόν	τε·	οὐ γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ
[4, 5, 6]	οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ οἷόν	τε,	οὐκ ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ
[4, 5, 3]	κατά γε τὸ καταντικρὺ ἔκ	τε	πλαγίων ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς
[4, 5, 7]	οὐ δίδωσιν, ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν,	ἅτε	οὖσα ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη,
[4, 5, 2]	Εἰ καὶ νῦν ἐξ ἀνάγκης,	ὅτε	ἐστί, τρέπεταί πως τὸ τῶν
[4, 5, 7]	διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον,	ὅτε	παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ
[4, 5, 5]	ἐποίησεν, οὐχ ᾗ ἀὴρ φατέον·	τότε	γὰρ φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ
[4, 5, 4]	ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ ὄντος	τότε·	οὕτω γὰρ ὕστερον τὸ διὰ
[4, 5, 5]	χυθῆναι μένων ὥσπερ στερεόν τι·	ὥστε	ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα, καὶ τὴν
[4, 5, 7]	ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ,	ὥστε	αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο εἶναι καὶ
[4, 5, 8]	καὶ τέλεον καὶ οὐ τέλεον.	Ὥστε	ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ
[4, 5, 6]	ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα ἄλλου,	ὥστε	δεῖ εἶναι τὸ πεισόμενον· ἢ
[4, 5, 4]	τὸ στερεὸν ἢ ὁ ἀήρ·	ὥστε	δι´ αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´ οὐ
[4, 5, 2]	χώραν ζητοῦσιν, ἵνα μὴ κωλυθῇ·	ὥστε,	εἰ ἔτι μᾶλλον οὐ κωλύσει
[4, 5, 8]	ὥστε μὴ οὐ προσήκοντα εἶναι·	ὥστε	εἰ τὸ ποιοῦν ἐκεῖ ἡ
[4, 5, 3]	τε καὶ κατόπιν οὐκ ἐπιπροσθούμενοι·	ὥστε	ἕκαστον μόριον τοῦ ἀέρος ὅλον
[4, 5, 8]	καὶ ὅμοια ταῦτα καὶ ἀνόμοια·	ὥστε	ἔχουσα τὰ ἀντικείμενα ἐν αὐτῇ
[4, 5, 8]	τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ·	ὥστε	ἡ αἴσθησις ψυχῆς ἀντίληψις ἔσται
[4, 5, 6]	μένειν ἐληλυθότος· νῦν δὲ ἄπεισιν·	ὥστε	καὶ ἔλθοι ἄν. Ποῦ οὖν;
[4, 5, 8]	καὶ εἰ εἴη ζῷον, ἀρκεῖ·	ὥστε	καὶ τὰ μέρη, ᾗ ἑνὸς
[4, 5, 3]	ὁρατοῦ καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι·	ὥστε	καὶ τὸ συναφὲς τῇ ὄψει
[4, 5, 8]	ὅτι αὕτη αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν,	ὥστε	μὴ οὐ προσήκοντα εἶναι· ὥστε
[4, 5, 2]	που τοιοῦτον εἴη τὸ διδόμενον,	ὥστε	ὅλως τὸ μεταξὺ μὴ πάσχειν.
[4, 5, 6]	ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν ὄντως·	ὥστε	ὅμοιον εἶναι λέγειν τὸ γλυκὺ
[4, 5, 8]	ὡς ἡ ψυχὴ ἐν τούτῳ·	ὥστε	πᾶν καὶ οὐ πᾶν τίθησι,
[4, 5, 6]	βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ συμβεβηκός,	ὥστε	πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα
[4, 5, 7]	Ἢ εἰ μὲν ἦν ἔνδοθεν,	ὥστε	τὸ μετειληφὸς ἔχειν οἰκεῖον ἤδη,
[4, 5, 7]	σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ	οὔτε	τῆς δούσης οὔτ´ εἴ τις
[4, 5, 7]	οὐκέτι τὸ διαφανὲς ἔχει, ὃ	ἔσχε	πρότερον, ὅτε παρεῖχεν εἰς αὐτὸ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010