Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 7]	οὗ τὸ ἀποστὰν κἀκείνου τῆς	ἐνεργείας	ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ πάντως δεῖ
[4, 5, 7]	μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´ ὡς τῆς	ἐνεργείας	ἐκείνου οὔσης καὶ παραγινομένης, εἰς
[4, 5, 7]	πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ τῆς	ἐνεργείας	καὶ πηγή· ἡ δὲ μετὰ
[4, 5, 7]	δὲ μὴ ἐνέργεια, ἀλλ´ ἐξ	ἐνεργείας,	οἵαν ἐλέγομεν τὴν τοῦ σώματος
[4, 5, 1]	ὁ λόγος ἐπὶ τὰς λεγομένας	συμπαθείας	ἰέναι. Εἰ δὲ τοδὶ ὑπὸ
[4, 5, 1]	πρὸς αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι,	ὁμοπαθείας	τινὸς οὕτω πρὸς αὐτὰ γινομένης.
[4, 5, 7]	τόπῳ οὐχ ὡς παλιρροίας ἢ	μεταρροίας	γενομένης, ἀλλ´ ὡς τῆς ἐνεργείας
[4, 5, 7]	ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ οὐχ ὡς	παλιρροίας	ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´ ὡς
[4, 5, 4]	ἑαυτῆς, φωτὸς δὲ δεῖται ὥσπερ	βακτηρίας	πρὸς τὸ φθάσαι, ἔδει τὴν
[4, 5, 3]	ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς	ἀνάγκας.	~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως
[4, 5, 3]	πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ	ψυχικὰς	καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας.
[4, 5, 8]	σῶμα δὲ κεχρωσμένον καὶ τὰς	ἄλλας	ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα,
[4, 5, 4]	δεῖ τὸν ἀέρα εἶτα καὶ	ἡμᾶς,	ἀλλ´ ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς
[4, 5, 4]	ὡς μὴ παθόντος τοῦ ἀέρος	ἡμᾶς	ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος τοῦ μὴ
[4, 5, 5]	δύο σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς	ἡμᾶς	τὴν αἴσθησιν; Ἢ καὶ δεῖ
[4, 5, 7]	ἦν ἢ νῦν ἐστι πρὸς	ἡμᾶς	τοῦ ἡλίου, ἦν ἂν καὶ
[4, 5, 1]	μὴ γενομένου οὐδ´ ἂν εἰς	ἡμᾶς	τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη
[4, 5, 2]	δι´ αὐτοῦ τὸ πάθος πρὸς	ἡμᾶς	τῷ προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ γὰρ
[4, 5, 1]	κινδυνεύει ὁ λόγος ἐπὶ τὰς	λεγομένας	συμπαθείας ἰέναι. Εἰ δὲ τοδὶ
[4, 5, 5]	ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς	πλήξας	ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων
[4, 5, 7]	καὶ ἔστιν οὕτως ὡς εἴδωλον	χρόας	ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ, οὐκέτι
[4, 5, 7]	πηγή· ἡ δὲ μετὰ τὸ	πέρας	τοῦ σώματος, εἴδωλον τοῦ ἐντός,
[4, 5, 7]	ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη τῆς	προτέρας.	Ἔχει γὰρ ἕκαστον τῶν ὄντων
[4, 5, 7]	ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης τῆς	προτέρας	μένει καὶ ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια.
[4, 5, 7]	τῆς ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια ἄλλης	προτέρας,	μενούσης τῆς προτέρας μένει καὶ
[4, 5, 2]	εὔλογον κατὰ φύσιν οὔσης τῆς	φορᾶς·	ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ πῦρ
[4, 5, 4]	τὰς τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει	διαφοράς,	καὶ εἰ μὴ διείργοι τι,
[4, 5, 8]	εἴη, σῶμα δὲ κεχρωσμένον καὶ	τὰς	ἄλλας ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ
[4, 5, 1]	γὰρ κινδυνεύει ὁ λόγος ἐπὶ	τὰς	λεγομένας συμπαθείας ἰέναι. Εἰ δὲ
[4, 5, 2]	κείμενον. Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ	τὰς	ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν
[4, 5, 4]	τι λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ	τὰς	τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς,
[4, 5, 3]	καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ	τὰς	τούτων μορφάς. Οὐ γὰρ δὴ
[4, 5, 3]	εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ	τὰς	τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει τὸ
[4, 5, 8]	δὲ κεχρωσμένον καὶ τὰς ἄλλας	ποιότητας	ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς
[4, 5, 3]	ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ τὰς τούτων	μορφάς.	Οὐ γὰρ δὴ φήσει τις
[4, 5, 3]	αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων	μορφάς}	ὥσπερ διαδόσει τὸ νύκτωρ ἐν
[4, 5, 3]	οὐκ ἐκείνου αὐτοῦ, οἷόν ἐστιν	ἐναργές.	Εἰ δὲ μεταξὺ σκότου ὄντος
[4, 5, 8]	ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα,	ὁμοειδὲς	ὂν τῷ ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´
[4, 5, 8]	Τὸ μὲν οὖν ζῷον ὅτι	συμπαθὲς	αὐτῷ, δῆλον· καὶ εἰ εἴη
[4, 5, 8]	ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ τὸ	συμπαθὲς	διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου τὰ
[4, 5, 8]	συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο, εἰ τὸ	συμπαθὲς	νῦν διὰ τὴν ζῴου ἑνὸς
[4, 5, 8]	ἂν θεάσαιτο ὅ τι μὴ	συμπαθὲς	πρὸς ἐκεῖνο, εἰ τὸ συμπαθὲς
[4, 5, 3]	τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι	συμπαθὲς	τὸ ζῷον τόδε τὸ πᾶν
[4, 5, 2]	μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ	συμπαθὲς	τῷ ἓν ζῷον εἶναι, καὶ
[4, 5, 7]	ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ, οὐκέτι τὸ	διαφανὲς	ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον, ὅτε
[4, 5, 2]	ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν καὶ τὸ	συγγενές,	ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον. Καὶ
[4, 5, 6]	ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς τὸ ἐπέκεινα;	Ἀτενὲς	γὰρ ὂν διὰ τί οὐ
[4, 5, 4]	καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα οὐκ	ἀναμείναντες	θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν τὸ
[4, 5, 8]	Ἢ ὅτι ἐνταῦθα ἐν ἑνὶ	ὄντες	καὶ ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ
[4, 5, 2]	εἰδώλων προστάται διὰ τοῦ κενοῦ	λέγοντες	διιέναι χώραν ζητοῦσιν, ἵνα μὴ
[4, 5, 2]	ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον. Καὶ οἱ	ἐκχέοντες	δὲ τὰς ὄψεις οὐκ ἂν
[4, 5, 2]	ἡμῖν, οὐκ ἂν πρὸς αὐτὸ	βλέποντες	τὸ ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ
[4, 5, 4]	γὰρ τὸ φῶς τοῦτο τὸ	συναφὲς	ἔμψυχον γίνεται, καὶ ἡ ψυχὴ
[4, 5, 3]	μόριον τυποῦσθαι· ὥστε καὶ τὸ	συναφὲς	τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον, ὅσον
[4, 5, 4]	ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ	συναφὲς	τῆς ὄψεως φῶς πρὸς τὸ
[4, 5, 2]	διὰ τὸ τὸ ζῷον δεῖν	συνεχὲς	εἶναι, τὸ δὲ πάθος κατὰ
[4, 5, 2]	πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ σῶμα	συνεχὲς	ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς πυρὸς
[4, 5, 2]	μεταξύ; Εἰ καὶ νῦν ἐξ	ἀνάγκης,	ὅτε ἐστί, τρέπεταί πως τὸ
[4, 5, 4]	ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν τῆς	ὁρατικῆς	δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος
[4, 5, 1]	ὁ κάλαμος ὁ μεταξὺ τῆς	νάρκης	καὶ τῆς χειρός, ὃ πάσχει
[4, 5, 7]	σώματος τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς	ἄλλης	ἔχει. Ὅταν οὖν τὸ σῶμα
[4, 5, 7]	ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια	ἄλλης	προτέρας, μενούσης τῆς προτέρας μένει
[4, 5, 2]	σῶμα συνεχὲς ἐν βάθει ἐκ	προσβολῆς	πυρὸς καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν
[4, 5, 7]	σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ τῆς	ὕλης	τὸ τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν
[4, 5, 7]	τῆς τοῦ σώματος τί; Ἢ	παρακειμένης	ψυχῆς ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν
[4, 5, 4]	τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ	ἀντιλαμβανομένης	πάσχοντος οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ
[4, 5, 7]	οὐχ ὡς παλιρροίας ἢ μεταρροίας	γενομένης,	ἀλλ´ ὡς τῆς ἐνεργείας ἐκείνου
[4, 5, 1]	ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω πρὸς αὐτὰ	γινομένης.	Εἰ οὖν δεῖ συναφήν τινα
[4, 5, 7]	τῆς ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ	παραγινομένης,	εἰς ὅσον κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ
[4, 5, 7]	ἔστιν οὕτως ὡς εἴδωλον χρόας	ἐσχηματισμένης	ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ, οὐκέτι τὸ
[4, 5, 7]	τῆς προτέρας μένει καὶ ἡ	ἐφεξῆς	ἐνέργεια. Εἴ τις δὲ μὴ
[4, 5, 5]	καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε τῷ	ἐφεξῆς	μέχρις ὤτων καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´
[4, 5, 6]	ἄλλου, διὰ τί οὐκ ὄντος	ἐφεξῆς	σώματος, ἀλλὰ οἷον κενοῦ μεταξύ,
[4, 5, 5]	ψόφον ποιοῦντος, τῷ τὸν μέχρι	ἀκοῆς	ἀέρα πάσχειν τὸ αὐτό, οὕτως
[4, 5, 5]	τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων καὶ	ἀκοῆς.	Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ κύριος
[4, 5, 1]	εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς	ἀκοῆς,	ὕστερον ἀλλὰ περὶ τοῦ ὁρᾶν,
[4, 5, 6]	τινος ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης	πάσης	ποιότητος, ἀνάγκη καὶ τὸ φῶς
[4, 5, 7]	ἀλλ´ ὡς τῆς ἐνεργείας ἐκείνου	οὔσης	καὶ παραγινομένης, εἰς ὅσον κωλύει
[4, 5, 6]	καί τινος ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ	οὔσης	πάσης ποιότητος, ἀνάγκη καὶ τὸ
[4, 5, 2]	τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν	οὔσης	τῆς φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ
[4, 5, 7]	οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε τῆς	δούσης	οὔτ´ εἴ τις παράκειται, πῶς
[4, 5, 7]	οὖν τοῦ σώματος καὶ οὐκ	ἐπαρκούσης	αὐτῷ οὔτε τῆς δούσης οὔτ´
[4, 5, 7]	ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας,	μενούσης	τῆς προτέρας μένει καὶ ἡ
[4, 5, 1]	ὁράσεως εἰ δὲ καὶ περὶ	τῆς	ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ τοῦ
[4, 5, 7]	καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε	τῆς	δούσης οὔτ´ εἴ τις παράκειται,
[4, 5, 3]	τοῦτο, πῶς ἂν ἄλλο ἄλλου	τῆς	δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς
[4, 5, 7]	ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν κἀκείνου	τῆς	ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ πάντως
[4, 5, 7]	ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´ ὡς	τῆς	ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ παραγινομένης,
[4, 5, 7]	φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ	τῆς	ἐνεργείας καὶ πηγή· ἡ δὲ
[4, 5, 7]	ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ	τῆς	ζωῆς τῆς τοῦ σώματος τί;
[4, 5, 1]	οὐδ´ ὁ κάλαμος ὁ μεταξὺ	τῆς	νάρκης καὶ τῆς χειρός, ὃ
[4, 5, 4]	ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ	τῆς	νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ
[4, 5, 1]	ἄν τις ζητοῖ; Περὶ δὲ	τῆς	ὁράσεως εἰ δὲ καὶ περὶ
[4, 5, 4]	ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν	τῆς	ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης
[4, 5, 4]	ἀλλ´ ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς	τῆς	ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ,
[4, 5, 5]	ζητήματος γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ	τῆς	ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς τινος ὡς
[4, 5, 1]	δεῖ τι μεταξὺ εἶναι σῶμα	τῆς	ὄψεως καὶ τοῦ χρώματος. Ἢ
[4, 5, 4]	οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται	τῆς	ὄψεως φορὰ ἐκεῖ. Οὗ δὴ
[4, 5, 4]	συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς	τῆς	ὄψεως φῶς πρὸς τὸ περὶ
[4, 5, 2]	ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον τὸ	τῆς	ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ
[4, 5, 3]	τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα	τῆς	πόρρω; Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ
[4, 5, 7]	ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη	τῆς	προτέρας. Ἔχει γὰρ ἕκαστον τῶν
[4, 5, 7]	ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης	τῆς	προτέρας μένει καὶ ἡ ἐφεξῆς
[4, 5, 7]	χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς	τῆς	τοῦ σώματος τί; Ἢ παρακειμένης
[4, 5, 7]	πρώτως σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ	τῆς	ὕλης τὸ τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ,
[4, 5, 2]	ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν οὔσης	τῆς	φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ
[4, 5, 1]	ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ	τῆς	χειρός, ὃ πάσχει ἡ χείρ·
[4, 5, 7]	τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ	τῆς	ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας,
[4, 5, 6]	μὲν ποιότης μόνον καί τινος	ποιότης,	ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης ποιότητος,
[4, 5, 6]	ὄντος ἐκείνου; Ἀλλ´ εἰ μὲν	ποιότης	μόνον καί τινος ποιότης, ἐν
[4, 5, 8]	ὑποθέσει δείκνυσιν ὡς αἴτιόν ἐστιν	αὐτῆς·	ἅμα γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ
[4, 5, 4]	μένει μὲν ἡ ψυχὴ ἐφ´	ἑαυτῆς,	φωτὸς δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας
[4, 5, 1]	εἰ ἐντὸς δικτύου γένοιτο, ὁ	θηρευτὴς	πάσχειν λέγεται τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ
[4, 5, 7]	τοῦ σώματος τί; Ἢ παρακειμένης	ψυχῆς	ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν τὸ
[4, 5, 8]	ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις	ψυχῆς	ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων
[4, 5, 0]	~Περὶ	ψυχῆς	ἀποριῶν τρίτον ἢ περὶ ὄψεως.
[4, 5, 6]	Ἀλλ´ ὥσπερ ζωὴ ἐνέργεια οὖσα	ψυχῆς	ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν τινος,
[4, 5, 7]	ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς	ψυχῆς,	ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης
[4, 5, 7]	σῶμα φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ	ψυχῆς	τι ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου
[4, 5, 7]	τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς	ζωῆς	τῆς τοῦ σώματος τί; Ἢ
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω, καὶ ἐν ταῖς	συστολαῖς	αὐτῶν οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω,
[4, 5, 7]	ἃ ἔνδον συνεστραμμένον πῦρ ἔχοντα	ταῖς	ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ ἐκλάμπει εἰς
[4, 5, 3]	καὶ ἐκ τῶν πύργων τῶν	ταῖς	ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ δὲ καὶ
[4, 5, 7]	εἰς τὸ ἔξω, καὶ ἐν	ταῖς	συστολαῖς αὐτῶν οὐδέν ἐστι φῶς
[4, 5, 8]	ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν παρόντων	αὐταῖς	οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ
[4, 5, 5]	ἀέρα πάσχειν τὸ αὐτό, οὕτως	εἰς	αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς
[4, 5, 5]	τὴν πληγὴν εἶναι τὸν ψόφον	εἰς	αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ καὶ
[4, 5, 6]	τοιούτων φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ τὸ	εἰς	ἄλλο ἀπὸ τοῦ ἔχοντος χρόαν
[4, 5, 7]	ὃ ἔσχε πρότερον, ὅτε παρεῖχεν	εἰς	αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ
[4, 5, 7]	τὸ μὲν ἐπιπλέον, τὸ δὲ	εἰς	ἔλαττον· καὶ αἱ μὲν ἀσθενεῖς
[4, 5, 1]	συμφυῶν ἢ συνεχῶν ὄντων οἷον	εἰς	ἕν πως πρὸς αὐτὰ τὰ
[4, 5, 1]	μεταξὺ μὴ γενομένου οὐδ´ ἂν	εἰς	ἡμᾶς τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ
[4, 5, 4]	διὰ τί ἄλλου δεῖται μέσου	εἰς	ὃ δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι;
[4, 5, 7]	ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ παραγινομένης,	εἰς	ὅσον κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ καὶ
[4, 5, 2]	ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι τοῖς	εἰς	ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ δὲ μηδὲ
[4, 5, 2]	κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο, οὐκ	εἰς	τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ ἀπὸ
[4, 5, 4]	αὐτό. Εἰ οὖν ἔχει δύναμιν	εἰς	τὸ δρᾶν, τὸ δὲ εἰς
[4, 5, 7]	πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ	εἰς	τὸ εἴσω. Τὸ οὖν φῶς
[4, 5, 7]	ταῖς ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ ἐκλάμπει	εἰς	τὸ ἔξω, καὶ ἐν ταῖς
[4, 5, 6]	οὐκ ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ	εἰς	τὸ ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ ὂν
[4, 5, 8]	ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος	εἰς	τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο
[4, 5, 3]	δὲ κἀκεῖνο ἄν τις μαρτύραιτο	εἰς	τὸ μὴ τῷ πάσχειν τὸ
[4, 5, 7]	ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου ποιοῦντος	εἰς	τὸ πάσχειν δυνάμενον οὐ ῥέοντος·
[4, 5, 4]	εἰς τὸ δρᾶν, τὸ δὲ	εἰς	τὸ πάσχειν, ἢ καὶ ὁπωσοῦν
[4, 5, 7]	εἰς τὸ πόρρω· καὶ ὅταν	εἰς	τὸ πόρρω, ἐκεῖ δεῖ νομίζειν
[4, 5, 7]	τῶν δ´ εἰσὶ μείζους καὶ	εἰς	τὸ πόρρω· καὶ ὅταν εἰς
[4, 5, 7]	κἀκεῖνο εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν	εἰς	τὸ πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον,
[4, 5, 7]	τι καὶ ἐκ τούτου λάβοιμεν	εἰς	τὸ πρόσθεν. Ἢ εἰ μὲν
[4, 5, 6]	ἐνέργεια ἔκ τινος ὑποκειμένου, οὐκ	εἰς	ὑποκείμενον δέ· πάθοι δ´ ἄν
[4, 5, 5]	δὲ ἄλλο· ὁ δὲ ἀὴρ	εἷς	καὶ ἡ ἐν αὐτῷ πληγή·
[4, 5, 5]	συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ ἀὴρ	πληγεὶς	ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν
[4, 5, 2]	ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ παρακείμενος	θερμανθεὶς	θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ τοῦτο,
[4, 5, 5]	τῇ ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν καὶ	ἐξωσθεὶς	πλήξας ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς μέχρις
[4, 5, 2]	τὸ ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ	ἡμεῖς	δὲ κινούμενοι τέμνομεν τὸν ἀέρα,
[4, 5, 2]	τῷ ἓν ζῷον εἶναι, καὶ	ἡμεῖς	πάσχομεν ὅτι ἐν ἑνὶ καὶ
[4, 5, 4]	ὁ ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ	ἡμεῖς	πυρὸς αἰσθανόμεθα οὐκ ἀναμείναντες θερμανθῆναι
[4, 5, 7]	εἰς ἔλαττον· καὶ αἱ μὲν	ἀσθενεῖς	καὶ ἀμυδραί, αἱ δὲ καὶ
[4, 5, 8]	καὶ τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ	αἰσθήσεις	οὕτως οὐκ ἄν, εἰ μὴ
[4, 5, 8]	ὄψις παρόν, καὶ αἱ ἄλλαι	αἰσθήσεις	τῶν αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς οὐκ
[4, 5, 5]	ἀέρος μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ	πρίσεις.	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου ἠπορήσθω
[4, 5, 5]	ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν	κάμψεις	καὶ πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος
[4, 5, 2]	Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ τὰς	ὄψεις	οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ
[4, 5, 4]	πρὶν ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι	πολλάκις	ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος
[4, 5, 4]	πρὸς ἣν ἤδη καὶ ἐν	ἄλλοις	ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ τοῦ ἀκούειν
[4, 5, 1]	πως τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην	τοῖς	αἰσθητοῖς διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν
[4, 5, 8]	ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων	τοῖς	ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν ζῷον ὂν
[4, 5, 2]	καὶ ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι	τοῖς	εἰς ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ δὲ
[4, 5, 8]	ᾗ αὐτοῦ, ἀλλ´ ᾗ ὅμοια	τοῖς	ἐν αὐτῷ. Ἢ καὶ τὰ
[4, 5, 8]	ἐν αὐτῷ, τῶν δὲ ὁμοίων	τοῖς	ἐν αὐτῷ, ᾗ μὲν ζῷον,
[4, 5, 3]	τοῦτο καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ	τοῖς	νώτοις τοῦ οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο
[4, 5, 7]	ἐπὶ ὀφθαλμῶν ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων	τοῖς	ὄμμασι, γινομένου αὐτοῖς φωτὸς καὶ
[4, 5, 2]	ἁφῇ γὰρ τοῦτο, ἐν δὲ	τοῖς	ὁράμασιν οὐχ ἁφή· ὅθεν οὐδ´
[4, 5, 1]	συμβάλλεται δὲ οὐδὲν πρὸς ὅρασιν	τοῖς	ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ μὲν
[4, 5, 2]	παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν	τοῖς	σώμασι διίσταται τοῖς τοιούτοις μηδὲν
[4, 5, 7]	τὸ φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη	τοῖς	σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ
[4, 5, 2]	Εἰ οὖν τοῖς σώμασι διίσταται	τοῖς	τοιούτοις μηδὲν παθών, τί κωλύει
[4, 5, 7]	δὲ ὅλως {φῶς} τὸ ἐν	τοῖς	τοιούτοις σώμασιν, ἃ δὴ πρώτως
[4, 5, 1]	τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην τοῖς	αἰσθητοῖς	διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν τινὰ
[4, 5, 8]	ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων τοῖς	ἀντιληπτοῖς.	Ἐὰν οὖν ζῷον ὂν αἰσθάνηται
[4, 5, 7]	ζῴων λαμπόντων τοῖς ὄμμασι, γινομένου	αὐτοῖς	φωτὸς καὶ ἔξω τῶν ὀμμάτων·
[4, 5, 2]	οὖν τοῖς σώμασι διίσταται τοῖς	τοιούτοις	μηδὲν παθών, τί κωλύει καὶ
[4, 5, 7]	ὅλως {φῶς} τὸ ἐν τοῖς	τοιούτοις	σώμασιν, ἃ δὴ πρώτως ἐστὶ
[4, 5, 3]	διιέναι τις λέγοι καὶ ἐν	τούτοις	τὸ πῦρ ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει,
[4, 5, 3]	καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς	νώτοις	τοῦ οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον
[4, 5, 5]	ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς	μέχρις	ὤτων καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 2]	τὸν ἀέρα, καὶ οὐχ ἡ	ἀντιπερίστασις	ὠθεῖ, πληροῖ δὲ μόνον ἐφεπόμενος
[4, 5, 7]	Ἐπεὶ καὶ εἰ πολλαπλασία ἡ	ἀπόστασις	ἦν ἢ νῦν ἐστι πρὸς
[4, 5, 7]	τρόπον ἕτερον ταῦτα, καὶ ἔστιν	ὑπόστασις	αὐτοῦ ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ
[4, 5, 2]	εἶναι τὸ φῶς, καὶ ἡ	ὑπόθεσις	αὕτη τὸ μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ·
[4, 5, 8]	οὐδ´ οὕτως, εἰ ὀρθὴ ἡ	ὑπόθεσις·	εἰ μή τις τούτῳ γε
[4, 5, 8]	ἀντικείμενα ἐν αὐτῇ οὐδ´ ἂν	ὑπόθεσις	εἴη. Καὶ γάρ, ὡς ἡ
[4, 5, 4]	μέχρι ὄψεως, ἡ αὐτὴ γίνεται	ὑπόθεσις	τῇ ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ τὸ
[4, 5, 2]	οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω	αἴσθησις	ᾖ, συνέχειαν εἶναι; Ἢ τὴν
[4, 5, 2]	τῷ προπαθεῖν τὸν ἀέρα ἡ	αἴσθησις	ἡμῖν, οὐκ ἂν πρὸς αὐτὸ
[4, 5, 8]	κατὰ τὸ ζῷον καὶ ἡ	αἴσθησις,	ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ
[4, 5, 8]	ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ	αἴσθησις	ψυχῆς ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων
[4, 5, 2]	τὸ πάθος, ὅσον ἐβούλετο ἡ	φύσις,	κωλύοντος τὸ ἄγαν τοῦ μεταξύ·
[4, 5, 1]	καὶ δι´ ὀργάνων σωματικῶν ἡ	γνῶσις·	διὰ γὰρ τούτων οἷον συμφυῶν
[4, 5, 7]	καὶ ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια. Εἴ	τις	δὲ μὴ ἐνέργεια, ἀλλ´ ἐξ
[4, 5, 2]	Εἰ οὖν ἐπὶ ὄψεως λέγοι	τις	δεῖσθαι, διὰ τί φατέον· ἐπεὶ
[4, 5, 7]	ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα ἄν	τις	εἶπεν ἀπόλλυσθαι· εἰ δέ ἐστιν
[4, 5, 1]	κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ ἄν	τις	εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ πάθος
[4, 5, 3]	μορφάς. Οὐ γὰρ δὴ φήσει	τις	ἐν τῷ σκοτεινῷ τὰ εἴδη
[4, 5, 8]	ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὄψις	τις	ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς τὸ
[4, 5, 3]	μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´ ἐκείνῳ ἄν	τις	ἐπιστήσειε, μὴ τῷ μεταξὺ μηδενὶ
[4, 5, 1]	ἁφῇ τινι γινώσκεται, τί ἄν	τις	ζητοῖ; Περὶ δὲ τῆς ὁράσεως
[4, 5, 1]	δὲ τό, εἰ καὶ ἔμπροσθέν	τις	ἡμῶν ἔστη πρὸς τὸ χρῶμα
[4, 5, 8]	ζῴου. Ἀλλ´ εἰ δι´ ὁμοιότητά	τις	λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις κατὰ
[4, 5, 3]	σημαινόντων. Εἰ δὲ καὶ διιέναι	τις	λέγοι καὶ ἐν τούτοις τὸ
[4, 5, 3]	ὕστερον. Νῦν δὲ κἀκεῖνο ἄν	τις	μαρτύραιτο εἰς τὸ μὴ τῷ
[4, 5, 7]	οὔτε τῆς δούσης οὔτ´ εἴ	τις	παράκειται, πῶς ἂν ἔτι ζωὴ
[4, 5, 2]	ὡς ἐν ῥοῇ τὰ εἴδη,	τίς	πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ
[4, 5, 2]	δ´ ὑπὸ τοῦ τάχους ταχύνεσθαί	τις	τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ
[4, 5, 6]	ἐπὶ φωτὸς οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά	τις	{τὸ φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ
[4, 5, 2]	τὸ αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό	τις	τοῦ μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν
[4, 5, 1]	μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν	τις	τοῦ ὁρᾶν τὰ μεταξὺ θείη.
[4, 5, 8]	ὀρθὴ ἡ ὑπόθεσις· εἰ μή	τις	τούτῳ γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν
[4, 5, 6]	εἰ πικρῷ μιγείη. Εἰ δέ	τις	τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος τὸ
[4, 5, 2]	μὴ φοβοῖντο, μὴ πέσῃ ἡ	ἀκτίς·	ἀλλὰ φωτός ἐστι, καὶ τὸ
[4, 5, 8]	αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις ψυχῆς	ἀντίληψις	ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων τοῖς
[4, 5, 8]	ὁμοιότητά τις λέγοι; Ἀλλ´ ἡ	ἀντίληψις	κατὰ τὸ ζῷον καὶ ἡ
[4, 5, 4]	τοῦ ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ	ὄψις,	ἀλλὰ πρὸς τὸ πόρρω ὁρᾶν.
[4, 5, 4]	πάσχειν, ἢ καὶ ὁπωσοῦν ἡ	ὄψις,	διὰ τί ἄλλου δεῖται μέσου
[4, 5, 3]	μὴ συντελοῦν πρὸς τοῦτο καὶ	ὄψις	ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις τοῦ
[4, 5, 8]	εἰ μὴ χρῶμα ὄψεται ἡ	ὄψις	παρόν, καὶ αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις
[4, 5, 8]	σῶμα ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, καὶ	ὄψις	τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς
[4, 5, 1]	ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ κινδυνεύει ὁ	λόγος	ἐπὶ τὰς λεγομένας συμπαθείας ἰέναι.
[4, 5, 3]	τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ	εἶδος.	Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ σκότου
[4, 5, 3]	διὰ τοῦ ἀέρος παθόντος τὸ	εἶδος	τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ τὰς
[4, 5, 7]	τοιαῦτα, οὐσία ἡ κατὰ τὸ	εἶδος	τοῦ φωτεινοῦ πρώτως σώματος. Ὅταν
[4, 5, 2]	δεῖν συνεχὲς εἶναι, τὸ δὲ	πάθος	κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν
[4, 5, 2]	σύμμετρον δ´ ἂν εἴη τὸ	πάθος,	ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος
[4, 5, 2]	ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ	πάθος	πρὸς ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν ἰέναι;
[4, 5, 1]	τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ	πάθος	πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται καὶ
[4, 5, 2]	ἀλλ´ ἢ μόνον διαιρεῖν· οἷον	λίθος	εἰ ἄνωθεν πίπτοι, τί ἄλλο
[4, 5, 6]	ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ ὁ ἀὴρ	οἷός	ἐστι μένει, ὡς ἂν οὐδὲν
[4, 5, 5]	μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ δοκεῖ	κύριος	εἶναι ὁ ἀὴρ τοῦ ψόφου·
[4, 5, 5]	ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ	κύριος	τοῦ ψόφου καὶ τούτου κινηθέντος
[4, 5, 2]	τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ	συμβεβηκὸς	ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς τὸ
[4, 5, 1]	τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ	συμβεβηκὸς	ἂν τὸ μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται
[4, 5, 4]	Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ	συμβεβηκός,	αὐτὸ δὲ φῶς ἂν εἴη
[4, 5, 5]	εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ	συμβεβηκὸς	μὲν τὸ μεταξὺ τῷ παρεῖναι
[4, 5, 6]	ὄντος κενοῦ καὶ νῦν κατὰ	συμβεβηκός,	ὅτι πάρεστι, φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 2]	εἶναι, τὸ δὲ πάθος κατὰ	συμβεβηκὸς	συνεχοῦς, ἢ πᾶν ὑπὸ παντὸς
[4, 5, 6]	καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ	συμβεβηκός,	ὥστε πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ
[4, 5, 4]	μεταξὺ φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται	ἐοικὸς	τὸ ὁρᾶν τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως
[4, 5, 5]	τῶν ψόφων; Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ	χαλκὸς	πρὸς χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο,
[4, 5, 1]	ὄντος μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ	πεφυκὸς	πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ	πεφυκὸς	πάσχειν ὁ ὀφθαλμός πάσχει· ἤ,
[4, 5, 3]	πόρρω; Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ	ἄλλος	κόσμος ἦν καὶ ἄλλο ζῷον
[4, 5, 1]	κἀκεῖ, εἰ μὴ μεταξὺ ὁ	κάλαμος	εἴη καὶ ἡ θρίξ, οὐκ
[4, 5, 1]	ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ	κάλαμος	ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ
[4, 5, 1]	εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν ὁ	ὀφθαλμός	πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι, ἄλλο
[4, 5, 3]	Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος	κόσμος	ἦν καὶ ἄλλο ζῷον μὴ
[4, 5, 8]	ὥστε καὶ τὰ μέρη, ᾗ	ἑνὸς	ζῴου. Ἀλλ´ εἰ δι´ ὁμοιότητά
[4, 5, 8]	εἰ τὸ συμπαθὲς διὰ τὸ	ἑνὸς	ζῴου τὰ αἰσθανόμενα καὶ τὰ
[4, 5, 2]	ἂν πάσχοι. Ἀλλ´ εἰ ζῴου	ἑνὸς	μόρια εἴη συμπαθῇ, ἆρ´ ἂν
[4, 5, 2]	πάσχομεν ὅτι ἐν ἑνὶ καὶ	ἑνός,	πῶς οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ
[4, 5, 3]	μείζους καὶ ψυχικὰς καὶ ζῴου	ἑνὸς	συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς
[4, 5, 8]	ἐνταῦθα ἐν ἑνὶ ὄντες καὶ	ἑνὸς	ταῦτα ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν. Τοῦτο
[4, 5, 8]	συμπαθὲς νῦν διὰ τὴν ζῴου	ἑνὸς	φύσιν; Ἢ εἰ τὸ συμπαθὲς
[4, 5, 3]	ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον	μηδενός.	Ἀλλ´ ἐκείνῳ ἄν τις ἐπιστήσειε,
[4, 5, 8]	οὐρανοῦ, καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν	μηδενὸς	κωλύοντος εἰς τὸ ἰδεῖν, ἆρ´
[4, 5, 7]	ἂν καὶ μέχρι ἐκεῖ φῶς	μηδενὸς	κωλύοντος μηδὲ ἐμποδὼν ἐν τῷ
[4, 5, 4]	Εἶτα καὶ πρότερον ἐγγὺς γέγονε	μηδενὸς	μεταξὺ ὄντος τότε· οὕτω γὰρ
[4, 5, 2]	εὐθὺς πρὸς τὸ ὄμμα ἰέναι	μηδενὸς	ὄντος μεταξύ; Εἰ καὶ νῦν
[4, 5, 1]	~Ἐπεὶ δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ	μηδενὸς	ὄντος μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν οἷον
[4, 5, 1]	πάθοι. Εἰ τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον	μηδενὸς	ὄντος μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ
[4, 5, 2]	πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ	παρακείμενος	θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ
[4, 5, 2]	ἀντιπερίστασις ὠθεῖ, πληροῖ δὲ μόνον	ἐφεπόμενος	τὸ παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ
[4, 5, 6]	γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ γῇ	συμμιγνύμενος	σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν
[4, 5, 3]	καὶ ἐν τούτοις τὸ πῦρ	ἐναντιούμενος	τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν
[4, 5, 1]	Ὅτι μὲν οὖν διὰ σώματός	τινος	δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ ὅλως
[4, 5, 6]	δὲ τοῦτο, οὐδὲ τὸ φῶς	τινος	ἔσται. Ἔστι δὲ ἡ ἐνέργεια
[4, 5, 6]	ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν	τινος,	οἷον τοῦ σώματος, εἰ παρείη,
[4, 5, 1]	αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας	τινὸς	οὕτω πρὸς αὐτὰ γινομένης. Εἰ
[4, 5, 6]	εἰ μὲν ποιότης μόνον καί	τινος	ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης
[4, 5, 1]	ὁρᾶν οἷον ἀέρος ἢ ἄλλου	τινὸς	τοῦ λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν
[4, 5, 6]	Ἔστι δὲ ἡ ἐνέργεια ἔκ	τινος	ὑποκειμένου, οὐκ εἰς ὑποκείμενον δέ·
[4, 5, 5]	ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς	τινος	ὡς ἐν ζῴῳ καὶ τοῦ
[4, 5, 4]	ἄρα τὸ φῶς οὐκ ἂν	ἀέρος	ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο
[4, 5, 6]	γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν τοῦ	ἀέρος	γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ γῇ
[4, 5, 2]	ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν τοῦ	ἀέρος.	Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ τάχους
[4, 5, 1]	ὄντος μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν οἷον	ἀέρος	ἢ ἄλλου τινὸς τοῦ λεγομένου
[4, 5, 4]	ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος τοῦ	ἀέρος	ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος τοῦ
[4, 5, 2]	οὐδὲ πανταχοῦ φαίνεται τὸ δι´	ἀέρος	ἰὸν πάσχειν ποιοῦν τὸν ἀέρα,
[4, 5, 2]	ὅτι σκιὰν φέρει τὴν τοῦ	ἀέρος	καὶ τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ
[4, 5, 5]	κάμψεις καὶ πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων	ἀέρος	μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ πρίσεις.
[4, 5, 6]	φῶς γένοιτο ἂν μὴ ὄντος	ἀέρος,	οἷον ἡλίου {ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ
[4, 5, 3]	ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον τοῦ	ἀέρος	ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον τὸ
[4, 5, 4]	Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ	ἀέρος	οὐ δεῖται, εἰ μὴ ἄρα
[4, 5, 3]	μαρτύριον τοῦ μὴ διὰ τοῦ	ἀέρος	παθόντος τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ
[4, 5, 3]	γὰρ δὴ πάσχοι τὸ τοῦ	ἀέρος,	σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο
[4, 5, 5]	ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ	ἀέρος	τὴν κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ
[4, 5, 5]	αἴσθησιν; Ἢ καὶ δεῖ μὲν	ἀέρος	τὴν πρώτην τοῦ πληττομένου, τὸ
[4, 5, 6]	δέ τις τροπὴν λέγοι τοῦ	ἀέρος	τὸ φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν
[4, 5, 4]	τὸ φῶς γένοιτο ἄνευ τοῦ	ἀέρος,	ὕστερον· νῦν δὲ ἐκεῖνο σκεπτέον.
[4, 5, 3]	οἷον ἐν κηρῷ τύπον γενέσθαι.	Μέρος	δὴ δεῖ τοῦ ὁρατοῦ καθ´
[4, 5, 8]	τάχα ἄν. Εἰ μέντοι μὴ	μέρος	εἴη, σῶμα δὲ κεχρωσμένον καὶ
[4, 5, 8]	τὸ σῶμα τοῦτο τὸ ἔξω	μέρος	τοῦδε τοῦ ζῴου· εἰ γὰρ
[4, 5, 1]	μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ τῆς	χειρός,	ὃ πάσχει ἡ χείρ· καὶ
[4, 5, 5]	μικρῷ διαφοραί. Εἰ δ´ ὅτι	πρὸς	ἀέρα γενομένη πληγὴ ψόφον ἐποίησεν,
[4, 5, 5]	οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ	πρὸς	ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ ὄντος
[4, 5, 3]	ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ καὶ ἡ	πρὸς	ἄλληλα τῶν μερῶν τῷ ἓν
[4, 5, 5]	ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς χαλκὸν ἢ	πρὸς	ἄλλο, ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ
[4, 5, 8]	αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι	πρὸς	αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον τοῦτο,
[4, 5, 1]	αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω	πρὸς	αὐτὰ γινομένης. Εἰ οὖν δεῖ
[4, 5, 1]	διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν τινὰ	πρὸς	αὐτὰ γνώσεως ἢ παθήματος ποιεῖσθαι.
[4, 5, 1]	ὄντων οἷον εἰς ἕν πως	πρὸς	αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας
[4, 5, 8]	τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν	πρὸς	αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ ἀτοπία
[4, 5, 2]	ἡ αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ ἂν	πρὸς	αὐτὸ βλέποντες τὸ ὁρώμενον εἴδομεν,
[4, 5, 3]	ἡ συμπάθεια τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται	πρὸς	αὐτὸ καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα
[4, 5, 1]	συμπαθῶς τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν	πρὸς	αὐτό, οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 8]	θεάσαιτο ὅ τι μὴ συμπαθὲς	πρὸς	ἐκεῖνο, εἰ τὸ συμπαθὲς νῦν
[4, 5, 3]	συμμέτρου· ἢ οὐδὲν ἂν εἴη	πρὸς	ἐκεῖνον τούτῳ. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν
[4, 5, 5]	συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν	πρὸς	ἡμᾶς τὴν αἴσθησιν; Ἢ καὶ
[4, 5, 7]	ἀπόστασις ἦν ἢ νῦν ἐστι	πρὸς	ἡμᾶς τοῦ ἡλίου, ἦν ἂν
[4, 5, 2]	καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ πάθος	πρὸς	ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ
[4, 5, 4]	αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ,	πρὸς	ἣν ἤδη καὶ ἐν ἄλλοις
[4, 5, 4]	καὶ τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος,	πρὸς	ὃ δεῖ τὴν ὄψιν συνάψαι.
[4, 5, 1]	μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν	πρὸς	ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 1]	Εἰ οὖν δεῖ συναφήν τινα	πρὸς	τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ μὲν
[4, 5, 4]	Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ τὸ	πρὸς	τὸ αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι
[4, 5, 2]	ἀπὸ τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ	πρὸς	τὸ ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ
[4, 5, 7]	ἔξω, ὅτι μηδὲ τὸ πῦρ	πρὸς	τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς
[4, 5, 7]	σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος	πρὸς	τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως
[4, 5, 7]	σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο	πρὸς	τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ
[4, 5, 2]	τὸ τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν	πρὸς	τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ
[4, 5, 2]	τί κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς	πρὸς	τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς ὄντος
[4, 5, 4]	οὐ σώματος. Καὶ δὴ οὐ	πρὸς	τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν
[4, 5, 4]	τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς	πρὸς	τὸ περὶ τὴν ὄψιν καὶ
[4, 5, 4]	δεῖται μέσου εἰς ὃ δύναται	πρὸς	τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο γὰρ ἐμποδίου
[4, 5, 4]	καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ πόρρω ὁρᾶν. Τὸ μὲν
[4, 5, 4]	φωτὸς δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας	πρὸς	τὸ φθάσαι, ἔδει τὴν ἀντίληψιν
[4, 5, 1]	καὶ ἔμπροσθέν τις ἡμῶν ἔστη	πρὸς	τὸ χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν
[4, 5, 3]	καὶ ἄλλο ζῷον μὴ συντελοῦν	πρὸς	τοῦτο καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ
[4, 5, 5]	ψόφων; Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς	πρὸς	χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο, ἄλλο
[4, 5, 4]	ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς	πυρὸς	αἰσθανόμεθα οὐκ ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον.
[4, 5, 3]	οὐκ ἂν ἦν σκότος τοῦ	πυρὸς	ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ
[4, 5, 3]	καὶ τῶν ἄστρων {καὶ τοῦ	πυρὸς}	καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ παρ´
[4, 5, 2]	συνεχὲς ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς	πυρὸς	καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει
[4, 5, 1]	τινὰ πρὸς αὐτὰ γνώσεως ἢ	παθήματος	ποιεῖσθαι. Διὸ καὶ δι´ ὀργάνων
[4, 5, 5]	ὁμοίου ἤδη καὶ ἐνταῦθα τοῦ	ζητήματος	γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ τῆς
[4, 5, 3]	οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ	διαστήματος	συμμέτρου· ἢ οὐδὲν ἂν εἴη
[4, 5, 1]	σῶμα τῆς ὄψεως καὶ τοῦ	χρώματος.	Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς ἂν
[4, 5, 6]	διὰ τί οὐκ ὄντος ἐφεξῆς	σώματος,	ἀλλὰ οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ
[4, 5, 6]	παθόντος ἄν τινος, οἷον τοῦ	σώματος,	εἰ παρείη, καὶ μὴ παρόντος
[4, 5, 7]	δὲ μετὰ τὸ πέρας τοῦ	σώματος,	εἴδωλον τοῦ ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα
[4, 5, 7]	δὲ πάντως δεῖ τιθέναι, κἂν	σώματος	ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε»
[4, 5, 4]	τὸ φῶς οὐ σῶμα, οὐ	σώματος.	Καὶ δὴ οὐ πρὸς τὸ
[4, 5, 7]	δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν τοῦ	σώματος	καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε
[4, 5, 1]	ἄλλου τινὸς τοῦ λεγομένου διαφανοῦς	σώματος,	νῦν σκεπτέον. Ὅτι μὲν οὖν
[4, 5, 7]	ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν τὴν τοῦ	σώματος	οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ
[4, 5, 7]	τὸ εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως	σώματος.	Ὅταν δὲ μετὰ τῆς ὕλης
[4, 5, 3]	ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ κατὰ	σώματος	πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ
[4, 5, 1]	γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν γὰρ	σώματος	πάντη ἐν τῷ νοητῷ τὴν
[4, 5, 5]	φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ στερεοῦ	σώματος,	πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ στερεόν
[4, 5, 7]	τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ	σώματος	πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ
[4, 5, 6]	Ἔστι γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου	σώματος	πυρίνου καὶ λαμπροῦ· καὶ δὴ
[4, 5, 7]	δὲ τῆς ζωῆς τῆς τοῦ	σώματος	τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς ἄλλης
[4, 5, 1]	σκεπτέον. Ὅτι μὲν οὖν διὰ	σώματός	τινος δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ
[4, 5, 7]	ἐνέργεια καὶ οἷον ζωὴ τοῦ	σώματος	τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον
[4, 5, 6]	ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης	ποιότητος,	ἀνάγκη καὶ τὸ φῶς ζητεῖν
[4, 5, 4]	συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ τῆς	νυκτὸς	ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ ὅλως
[4, 5, 5]	ἐν ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ	πλήξαντος	ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν
[4, 5, 2]	συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν ὑπὸ	παντὸς	φήσομεν πάσχειν. Εἰ δὲ τόδε
[4, 5, 5]	ζῴων οὐκ ἐν ἀέρι, ἀλλὰ	συγκρούσαντος	καὶ πλήξαντος ἄλλο ἄλλου· οἷον
[4, 5, 3]	ἂν ἦν σκότος τοῦ πυρὸς	ἐλλάμψαντος	τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ
[4, 5, 1]	ἀμφισβητοῖτο ἄν· καὶ γάρ, εἰ	ἐντὸς	δικτύου γένοιτο, ὁ θηρευτὴς πάσχειν
[4, 5, 7]	πέρας τοῦ σώματος, εἴδωλον τοῦ	ἐντός,	ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη τῆς
[4, 5, 5]	μεταξὺ τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ,	ἀναιρεθέντος	δὲ τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ
[4, 5, 5]	κύριος τοῦ ψόφου καὶ τούτου	κινηθέντος	ἡ πληγή, παρὰ τί ἂν
[4, 5, 6]	τὸ φῶς γένοιτο ἂν μὴ	ὄντος	ἀέρος, οἷον ἡλίου {ὄντος} ἐν
[4, 5, 4]	ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις	ὄντος	ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος τοῦ
[4, 5, 1]	ψυχὴν εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι	ὄντος	ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν
[4, 5, 2]	ὅτι σκοτεινὸν ὁ ἀήρ. Μὴ	ὄντος	δὲ τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν
[4, 5, 5]	τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν πάθους	ὄντος.	~Εἰ δὲ καὶ τὸ φῶς
[4, 5, 6]	ἰὸν ἆρα ἂν εἴη μὴ	ὄντος	ἐκείνου; Ἀλλ´ εἰ μὲν ποιότης
[4, 5, 6]	μὴ ὄντος ἀέρος, οἷον ἡλίου	{ὄντος}	ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος,
[4, 5, 6]	ἀπ´ ἄλλου, διὰ τί οὐκ	ὄντος	ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον κενοῦ
[4, 5, 3]	Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ σκότου	ὄντος	καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων
[4, 5, 7]	ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε αὐτοῦ	ὄντος	κἀκεῖνο εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν
[4, 5, 6]	τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ	ὄντος	κενοῦ καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός,
[4, 5, 2]	πρὸς τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς	ὄντος	μεταξύ; Εἰ καὶ νῦν ἐξ
[4, 5, 1]	δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ μηδενὸς	ὄντος	μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν οἷον ἀέρος
[4, 5, 5]	πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ	ὄντος	μεταξὺ καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ
[4, 5, 1]	Εἰ τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς	ὄντος	μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ πεφυκὸς
[4, 5, 3]	ἐναργές. Εἰ δὲ μεταξὺ σκότου	ὄντος	ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον
[4, 5, 4]	πρότερον ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ	ὄντος	τότε· οὕτω γὰρ ὕστερον τὸ
[4, 5, 4]	τοῦ ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ	ὄντος	τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ τοῦ
[4, 5, 6]	οὖν ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ	ὄντος	τοῦ πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν
[4, 5, 4]	ἔδει τὴν ἀντίληψιν βίαιον καὶ	ἀντερείδοντος	εἶναι καὶ τεταμένου τοῦ φωτός,
[4, 5, 7]	εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον οὐ	ῥέοντος·	ἀλλ´ εἰ πάρεστι, κἀκεῖνο ἐκεῖ
[4, 5, 6]	ἔσται τόδε ἕλκον ἀπὸ τοῦ	φωτίζοντος	καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ
[4, 5, 7]	ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν ὑποστάσει τοῦ	φωτίζοντος.	Μετακινουμένου δὲ ἐν ἄλλῳ ἐστὶ
[4, 5, 6]	ἐνέργεια οὖσα ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια	παθόντος	ἄν τινος, οἷον τοῦ σώματος,
[4, 5, 3]	τοῦ μὴ διὰ τοῦ ἀέρος	παθόντος	τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν
[4, 5, 4]	πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ	παθόντος	τοῦ ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ
[4, 5, 7]	ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν ἀπολλύοιτο	μένοντος	ἐν ὑποστάσει τοῦ φωτίζοντος. Μετακινουμένου
[4, 5, 7]	αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο εἶναι καὶ	μένοντος	φθάνειν εἰς τὸ πόρρω, τὸ
[4, 5, 6]	{ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων	ἐπιλάμποντος,	τοῦ μεταξὺ ὄντος κενοῦ καὶ
[4, 5, 3]	φωτὸς τοῦ παρ´ αὐτῶν μὴ	ἐλλάμποντος	ἐκ τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται τὸ
[4, 5, 6]	σώματος, εἰ παρείη, καὶ μὴ	παρόντος	δέ ἐστι, τί ἂν κωλύοι
[4, 5, 8]	καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς	κωλύοντος	εἰς τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν
[4, 5, 7]	καὶ μέχρι ἐκεῖ φῶς μηδενὸς	κωλύοντος	μηδὲ ἐμποδὼν ἐν τῷ μεταξὺ
[4, 5, 2]	πάθος, ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις,	κωλύοντος	τὸ ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ
[4, 5, 6]	τὸ εἰς ἄλλο ἀπὸ τοῦ	ἔχοντος	χρόαν τοιαύτην ἰὸν ἆρα ἂν
[4, 5, 4]	ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης	πάσχοντος	οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται
[4, 5, 5]	τοῦ ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον,	πάσχοντος	τοῦ ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν
[4, 5, 7]	Ἢ οὔ, ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον·	δύντος	δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ ἄλλο
[4, 5, 7]	ἢ ὅσον τὸ παρὰ τοῦ	ἐνεργοῦντος	ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν ἀπολλύοιτο μένοντος
[4, 5, 7]	εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου	ποιοῦντος	εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον οὐ
[4, 5, 5]	παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον	ποιοῦντος,	τῷ τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα
[4, 5, 4]	ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος τοῦ μὴ	πεπονθότος	καὶ τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος,
[4, 5, 6]	τὸ πεισόμενον· ἢ ἔδει μένειν	ἐληλυθότος·	νῦν δὲ ἄπεισιν· ὥστε καὶ
[4, 5, 4]	πεπονθότος καὶ τοῦ φωτὸς μήπω	ἐληλυθότος,	πρὸς ὃ δεῖ τὴν ὄψιν
[4, 5, 3]	συνάψασθαι· ἢ οὐκ ἂν ἦν	σκότος	τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ
[4, 5, 6]	οὐκ αὐτοῦ πρώτως οὐδ´ ᾗ	αὐτός.	Ἔστι γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου
[4, 5, 4]	οὐδὲν ἂν δέοιτο τοῦ μεταξὺ	φωτός,	ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς τὸ
[4, 5, 4]	μὲν ἡ ψυχὴ ἐφ´ ἑαυτῆς,	φωτὸς	δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας πρὸς
[4, 5, 2]	μὴ πέσῃ ἡ ἀκτίς· ἀλλὰ	φωτός	ἐστι, καὶ τὸ φῶς εὐθυποροῦν.
[4, 5, 2]	τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν ἐδέησε	φωτὸς	ἴσως. Τὸ γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον
[4, 5, 7]	λαμπόντων τοῖς ὄμμασι, γινομένου αὐτοῖς	φωτὸς	καὶ ἔξω τῶν ὀμμάτων· καὶ
[4, 5, 4]	ἀντερείδοντος εἶναι καὶ τεταμένου τοῦ	φωτός,	καὶ τὸ αἰσθητόν, τὸ χρῶμα,
[4, 5, 4]	τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ τοῦ	φωτὸς	μήπω ἐληλυθότος, πρὸς ὃ δεῖ
[4, 5, 6]	τί ἂν κωλύοι καὶ ἐπὶ	φωτὸς	οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά τις {τὸ
[4, 5, 4]	ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ	φωτὸς	τοῦ ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ
[4, 5, 3]	{καὶ τοῦ πυρὸς} καὶ τοῦ	φωτὸς	τοῦ παρ´ αὐτῶν μὴ ἐλλάμποντος
[4, 5, 7]	μὲν ἦν ἔνδοθεν, ὥστε τὸ	μετειληφὸς	ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα ἄν
[4, 5, 4]	αἱ ἁφαί. Εἶτα καὶ πρότερον	ἐγγὺς	γέγονε μηδενὸς μεταξὺ ὄντος τότε·
[4, 5, 3]	τε πλαγίων ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν	ἐγγύς	τε καὶ κατόπιν οὐκ ἐπιπροσθούμενοι·
[4, 5, 4]	ἡμᾶς, ἀλλ´ ἅμα, καὶ πρὶν	ἐγγὺς	τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος
[4, 5, 4]	γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ ὅτι	ἐγγύς	τι λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ
[4, 5, 2]	κεχρωσμένον, τί κωλύει τὴν τροπὴν	εὐθὺς	πρὸς τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς
[4, 5, 7]	καὶ λανθάνουσαι, τῶν δ´ εἰσὶ	μείζους	καὶ εἰς τὸ πόρρω· καὶ
[4, 5, 3]	κατὰ σώματος πάθημα, ἀλλὰ κατὰ	μείζους	καὶ ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς
[4, 5, 1]	τὸ χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν	πάθους	ἐν τῷ μεταξὺ μὴ γενομένου
[4, 5, 4]	μεταξὺ οὐ πάσχον· οὐδ´ ὅλως	πάθους	ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως τοῦ
[4, 5, 5]	καὶ τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν	πάθους	ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ τὸ
[4, 5, 3]	καὶ ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς	συμπαθοῦς	ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς
[4, 5, 1]	ἢ ἄλλου τινὸς τοῦ λεγομένου	διαφανοῦς	σώματος, νῦν σκεπτέον. Ὅτι μὲν
[4, 5, 5]	αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ καὶ	τοὺς	ἔνδον ἤχους τῶν ζῴων οὐκ
[4, 5, 2]	ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ	τάχους	ταχύνεσθαί τις τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν,
[4, 5, 2]	τὸ δὲ πάθος κατὰ συμβεβηκὸς	συνεχοῦς,	ἢ πᾶν ὑπὸ παντὸς φήσομεν
[4, 5, 5]	μαρτυρεῖν δὲ καὶ τοὺς ἔνδον	ἤχους	τῶν ζῴων οὐκ ἐν ἀέρι,
[4, 5, 8]	μαχόμενον ἐν τῇ ὑποθέσει δείκνυσιν	ὡς	αἴτιόν ἐστιν αὐτῆς· ἅμα γὰρ
[4, 5, 6]	ὁ ἀὴρ οἷός ἐστι μένει,	ὡς	ἂν οὐδὲν παθών. Τὸ δὲ
[4, 5, 7]	ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν οὕτως	ὡς	εἴδωλον χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν
[4, 5, 5]	τῆς ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς τινος	ὡς	ἐν ζῴῳ καὶ τοῦ κατὰ
[4, 5, 2]	εἴδεσιν; Εἰ δὲ μηδὲ πάρεισιν	ὡς	ἐν ῥοῇ τὰ εἴδη, τίς
[4, 5, 7]	ταῦτα, καὶ ἔστιν ὑπόστασις αὐτοῦ	ὡς	ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ τὸ ἐν
[4, 5, 6]	τοῦ ἀέρος τὸ φῶς, λεκτέον	ὡς	ἐχρῆν αὐτὸν τρέπεσθαι τὸν ἀέρα
[4, 5, 8]	ἂν ὑπόθεσις εἴη. Καὶ γάρ,	ὡς	ἡ ψυχὴ ἐν τούτῳ· ὥστε
[4, 5, 7]	ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ ἄλλο σῶμα,	ὡς	μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο πρὸς τὸ
[4, 5, 4]	ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ,	ὡς	μὴ παθόντος τοῦ ἀέρος ἡμᾶς
[4, 5, 8]	τέλεον. Ὥστε ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν,	ὡς	οὐκ ὂν ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον
[4, 5, 7]	ἐν ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ οὐχ	ὡς	παλιρροίας ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´
[4, 5, 7]	παλιρροίας ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´	ὡς	τῆς ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ
[4, 5, 5]	ψόφου, οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων,	εὐθέως	ἀπαντᾶν πρὸς ἡμᾶς τὴν αἴσθησιν;
[4, 5, 4]	ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν τῆς ὁρατικῆς	δυνάμεως	ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος οὐδὲν
[4, 5, 3]	πῶς ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς	δυνάμεως	μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς πόρρω;
[4, 5, 1]	τις ζητοῖ; Περὶ δὲ τῆς	ὁράσεως	εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς
[4, 5, 2]	παθών, τί κωλύει καὶ ἄνευ	διαστάσεως	συγχωρεῖν παριέναι τοῖς εἰς ὄψιν
[4, 5, 5]	ἐλέγετο ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι,	συναισθήσεώς	τινος ὡς ἐν ζῴῳ καὶ
[4, 5, 1]	προσομοίων κοινωνίαν τινὰ πρὸς αὐτὰ	γνώσεως	ἢ παθήματος ποιεῖσθαι. Διὸ καὶ
[4, 5, 1]	εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος	ἀντιλήψεως	οὐ νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον,
[4, 5, 7]	Ἢ οὐδὲ αὕτη· εἴδωλον γὰρ	ἐκλάμψεως	καὶ τοῦτο· οὐκέτι δέ ἐστιν
[4, 5, 4]	ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς τῆς	ὄψεως	γενέσθαι πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς
[4, 5, 5]	γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ τῆς	ὄψεως	εἶναι, συναισθήσεώς τινος ὡς ἐν
[4, 5, 0]	ψυχῆς ἀποριῶν τρίτον ἢ περὶ	ὄψεως.	~Ἐπεὶ δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ
[4, 5, 4]	αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι μέχρι	ὄψεως,	ἡ αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ
[4, 5, 1]	τι μεταξὺ εἶναι σῶμα τῆς	ὄψεως	καὶ τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι
[4, 5, 2]	μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν ἐπὶ	ὄψεως	λέγοι τις δεῖσθαι, διὰ τί
[4, 5, 4]	τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται τῆς	ὄψεως	φορὰ ἐκεῖ. Οὗ δὴ ζητητέον,
[4, 5, 4]	ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς	ὄψεως	φῶς πρὸς τὸ περὶ τὴν
[4, 5, 2]	τὸ ὁρᾶν, οἷον τὸ τῆς	ὄψεως	φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ μεταξὺ
[4, 5, 1]	τοδὶ ὑπὸ τουδὶ πέφυκε πάσχειν	συμπαθῶς	τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς
[4, 5, 7]	ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε»	κυρίως	οὐδὲ τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον
[4, 5, 3]	δὴ πάσχοι τὸ τοῦ ἀέρος,	σωματικῶς	δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο δέ
[4, 5, 8]	παρὰ τοῦτο. Καὶ εἰ μὲν	αὐτάρκως,	δέδεικται· εἰ δὲ μή, καὶ
[4, 5, 5]	πληττομένου, τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη	ἄλλως	τὸ μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ
[4, 5, 4]	ὁρατοῦ φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν	ὅλως.	Ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε· οὐ
[4, 5, 4]	εἴη μεταξὺ οὐ πάσχον· οὐδ´	ὅλως	πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως
[4, 5, 4]	νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ	ὅλως	πῦρ χαλεπὸν ταύτῃ τῇ ὑποθέσει
[4, 5, 1]	τινος δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ	ὅλως	τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ
[4, 5, 2]	τοιοῦτον εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε	ὅλως	τὸ μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´
[4, 5, 6]	γὰρ δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´	ὅλως	τὸ φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον
[4, 5, 7]	πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ	ὅλως	{φῶς} τὸ ἐν τοῖς τοιούτοις
[4, 5, 4]	ὄψεται· εἰ δ´ ὅτι διάστημα	ἁπλῶς,	ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν τοῦ
[4, 5, 4]	δὴ οὐ πρὸς τὸ ὁρᾶν	ἁπλῶς	δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ
[4, 5, 4]	ὅλως πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´	ὅμως	τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ τὸ
[4, 5, 3]	ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο,	πῶς	ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς δυνάμεως
[4, 5, 7]	δούσης οὔτ´ εἴ τις παράκειται,	πῶς	ἂν ἔτι ζωὴ μένοι; Τί
[4, 5, 4]	ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ	πῶς;	Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ
[4, 5, 2]	ὅτι ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός,	πῶς	οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω
[4, 5, 1]	συνεχῶν ὄντων οἷον εἰς ἕν	πως	πρὸς αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι,
[4, 5, 1]	νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον, δεῖ	πως	τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην τοῖς
[4, 5, 2]	ἐξ ἀνάγκης, ὅτε ἐστί, τρέπεταί	πως	τὸ τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον.
[4, 5, 2]	σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς	ἴσως.	Τὸ γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν
[4, 5, 2]	μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν	πάντως	ἀμυδρὰν καὶ τὸ συγγενές, ᾗ
[4, 5, 7]	τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ	πάντως	δεῖ τιθέναι, κἂν σώματος ᾖ.
[4, 5, 6]	προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ συμβεβηκός, ὥστε	πάντως	ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα ἄλλου,
[4, 5, 2]	οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ	πάντως	μεταξύ τι εἶναι, εἰ μὴ
[4, 5, 2]	τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν	πάντως	τοῦ μεταξύ. Οἱ δὲ τῶν
[4, 5, 6]	σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν	ὄντως·	ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν τὸ
[4, 5, 4]	μᾶλλον συλλογισμῷ· νῦν δὲ οὐχ	οὕτως.	Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ τὸ
[4, 5, 8]	αὐτῷ. Ἢ καὶ τὰ ἀντιληπτὰ	οὕτως	ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα, ὅτι αὕτη
[4, 5, 8]	ὂν τῷ ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´	οὕτως,	εἰ ὀρθὴ ἡ ὑπόθεσις· εἰ
[4, 5, 6]	ἂν κωλύοι καὶ ἐπὶ φωτὸς	οὕτως,	εἴπερ ἐνέργειά τις {τὸ φωτεινὸν}
[4, 5, 5]	ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν τὸ αὐτό,	οὕτως	εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ
[4, 5, 8]	τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ αἰσθήσεις	οὕτως	οὐκ ἄν, εἰ μὴ τὸ
[4, 5, 7]	κἀκεῖνο ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν	οὕτως	ὡς εἴδωλον χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί·
[4, 5, 7]	τοῖς τοιούτοις σώμασιν, ἃ δὴ	πρώτως	ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία ἡ κατὰ
[4, 5, 6]	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ αὐτοῦ	πρώτως	οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ
[4, 5, 7]	κατὰ τὸ εἶδος τοῦ φωτεινοῦ	πρώτως	σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ τῆς
[4, 5, 6]	φωτεινὸν τοῦ ἀέρος γεννᾷ τὸ	φῶς,	ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ
[4, 5, 4]	μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ	φῶς	ἂν εἴη μεταξὺ οὐ πάσχον·
[4, 5, 6]	ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ τὸ	φῶς	γένοιτο ἂν μὴ ὄντος ἀέρος,
[4, 5, 4]	Τὸ μὲν οὖν εἰ τὸ	φῶς	γένοιτο ἄνευ τοῦ ἀέρος, ὕστερον·
[4, 5, 7]	εἰς τὸ εἴσω. Τὸ οὖν	φῶς	ἔδυ καὶ αὐτό; Ἢ οὔ,
[4, 5, 6]	σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν τὸ	φῶς.	Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ τὸ
[4, 5, 4]	δεῖ τὸ πρὸς τὸ αἰσθητὸν	φῶς,	εἶτα διαδοῦναι μέχρι ὄψεως, ἡ
[4, 5, 7]	οὖν τὸ ἀπὸ τῶν σωμάτων	φῶς	ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος πρὸς τὸ
[4, 5, 7]	ταῖς συστολαῖς αὐτῶν οὐδέν ἐστι	φῶς	ἔξω, οὐδ´ αὖ ἐφθάρη, ἀλλ´
[4, 5, 2]	ἀλλὰ φωτός ἐστι, καὶ τὸ	φῶς	εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ τὴν ἔνστασιν
[4, 5, 6]	πάσης ποιότητος, ἀνάγκη καὶ τὸ	φῶς	ζητεῖν ἐν ᾧ ἔσται σώματι.
[4, 5, 2]	δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι τὸ	φῶς,	καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη τὸ
[4, 5, 6]	τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος τὸ	φῶς,	λεκτέον ὡς ἐχρῆν αὐτὸν τρέπεσθαι
[4, 5, 2]	φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ μεταξὺ	{φῶς}	μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ
[4, 5, 7]	ἦν ἂν καὶ μέχρι ἐκεῖ	φῶς	μηδενὸς κωλύοντος μηδὲ ἐμποδὼν ἐν
[4, 5, 4]	τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ τὸ	φῶς	οὐ σῶμα, οὐ σώματος. Καὶ
[4, 5, 4]	δεῖται, εἰ μὴ ἄρα τὸ	φῶς	οὐκ ἂν ἀέρος ἄνευ λέγοιτο.
[4, 5, 4]	~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως	φῶς	πρὸς τὸ περὶ τὴν ὄψιν
[4, 5, 4]	δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ	φῶς	προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου, οὐ
[4, 5, 2]	ὁρᾶν, οἷον τὸ τῆς ὄψεως	φῶς	συνάπτειν πρὸς τὸ μεταξὺ {φῶς}
[4, 5, 6]	Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ τὸ	φῶς	τινος ἔσται. Ἔστι δὲ ἡ
[4, 5, 7]	οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ	φῶς	τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς σώμασιν;
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως	{φῶς}	τὸ ἐν τοῖς τοιούτοις σώμασιν,
[4, 5, 4]	σκεπτέον. Εἰ μὲν γὰρ τὸ	φῶς	τοῦτο τὸ συναφὲς ἔμψυχον γίνεται,