Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 7]	οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω, οὐδ´	αὖ	ἐφθάρη, ἀλλ´ ἢ ἔστιν ἢ
[4, 5, 7]	τὸ ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ	αὖ	οὗ φθάνει. Ἔστι δὲ καὶ
[4, 5, 7]	πῦρ πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´	ἔδυ	εἰς τὸ εἴσω. Τὸ οὖν
[4, 5, 7]	τὸ εἴσω. Τὸ οὖν φῶς	ἔδυ	καὶ αὐτό; Ἢ οὔ, ἀλλ´
[4, 5, 2]	μηδὲν παθών, τί κωλύει καὶ	ἄνευ	διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι τοῖς εἰς
[4, 5, 4]	τὸ φῶς οὐκ ἂν ἀέρος	ἄνευ	λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ
[4, 5, 1]	ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται·	ἄνευ	μὲν γὰρ σώματος πάντη ἐν
[4, 5, 4]	οὖν εἰ τὸ φῶς γένοιτο	ἄνευ	τοῦ ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ
[4, 5, 6]	ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν τὸ	γλυκὺ	εἶναι, εἰ πικρῷ μιγείη. Εἰ
[4, 5, 3]	καταντικρὺ ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ	πολὺ	ὁρῶσιν ἐγγύς τε καὶ κατόπιν
[4, 5, 3]	τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ	πάνυ	πολλοῦ σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων
[4, 5, 4]	πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ	μεταξὺ	ἀέρος οὐ δεῖται, εἰ μὴ
[4, 5, 3]	ὁρᾶν, οὐχ ὅτι μηδέν ἐστι	μεταξύ,	ἀλλ´ ὅτι ἡ συμπάθεια τοῦ
[4, 5, 4]	φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος οὐδὲν τοῦ	μεταξύ,	ἀλλὰ γίνεται τῆς ὄψεως φορὰ
[4, 5, 1]	πρὸς αὐτό, οὐκ ἂν τὸ	μεταξὺ	ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ τὸ
[4, 5, 5]	ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ	μεταξύ,	ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ ψόφου,
[4, 5, 2]	Ἢ τὴν συνέχειαν καὶ τὸ	μεταξὺ	διὰ τὸ τὸ ζῷον δεῖν
[4, 5, 4]	ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως τοῦ	μεταξύ·	εἰ δὲ τὸ φῶς οὐ
[4, 5, 2]	τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς ὄντος	μεταξύ;	Εἰ καὶ νῦν ἐξ ἀνάγκης,
[4, 5, 2]	φύσις, κωλύοντος τὸ ἄγαν τοῦ	μεταξύ·	εἰ μή που τοιοῦτον εἴη
[4, 5, 2]	μὲν ὁρᾶν φήσουσιν, εἴ τι	μεταξὺ	εἴη, ᾗ κωλύοι καὶ ἐμποδίζοι
[4, 5, 1]	τοῦ ὁρᾶν, εἰ δεῖ τι	μεταξὺ	εἶναι σῶμα τῆς ὄψεως καὶ
[4, 5, 6]	ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον κενοῦ	μεταξύ,	εἴπερ οἷόν τε, οὐκ ἔσται
[4, 5, 5]	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως τὸ	μεταξύ;	Ἐνταῦθα μὲν γὰρ δοκεῖ κύριος
[4, 5, 1]	ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ μηδενὸς ὄντος	μεταξὺ	ἔστιν ὁρᾶν οἷον ἀέρος ἢ
[4, 5, 2]	ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ τὸ	μεταξύ·	ἢ ὅτι σκοτεινὸν ὁ ἀήρ.
[4, 5, 4]	τοῦ φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου καὶ	μεταξὺ	ἡ ὄψις, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[4, 5, 1]	ἄν τις τοῦ ὁρᾶν τὰ	μεταξὺ	θείη. Ἤ, εἰ οὐ συνεργά,
[4, 5, 7]	κωλύοντος μηδὲ ἐμποδὼν ἐν τῷ	μεταξὺ	ἱσταμένου. Ἔστι δὲ ἡ μὲν
[4, 5, 4]	Ἅμα γὰρ ὁ ἀὴρ ὁ	μεταξὺ	καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα οὐκ
[4, 5, 5]	ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ ὄντος	μεταξὺ	καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ μὲν
[4, 5, 4]	ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο	μεταξὺ	κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ φῶς
[4, 5, 1]	ὅσῳ δὲ λεπτότερα ἀεὶ τὰ	μεταξύ,	μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν τις
[4, 5, 1]	κἀκεῖνον ὁρᾶν πάθους ἐν τῷ	μεταξὺ	μὴ γενομένου οὐδ´ ἂν εἰς
[4, 5, 2]	τὸ διδόμενον, ὥστε ὅλως τὸ	μεταξὺ	μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ συμπαθὲς
[4, 5, 3]	ἄν τις ἐπιστήσειε, μὴ τῷ	μεταξὺ	μηδενὶ οὐκ ἔσται ὁρᾶν, οὐχ
[4, 5, 1]	καὶ μὴν κἀκεῖ, εἰ μὴ	μεταξὺ	ὁ κάλαμος εἴη καὶ ἡ
[4, 5, 2]	αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν πάντως τοῦ	μεταξύ.	Οἱ δὲ τῶν εἰδώλων προστάται
[4, 5, 6]	ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ	μεταξὺ	ὄντος κενοῦ καὶ νῦν κατὰ
[4, 5, 4]	καὶ πρότερον ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς	μεταξὺ	ὄντος τότε· οὕτω γὰρ ὕστερον
[4, 5, 4]	παθόντος τοῦ ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν,	μεταξὺ	ὄντος τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ
[4, 5, 4]	αὐτὸ δὲ φῶς ἂν εἴη	μεταξὺ	οὐ πάσχον· οὐδ´ ὅλως πάθους
[4, 5, 2]	οὐ κωλύσει τὸ μηδὲν εἶναι	μεταξύ,	οὐκ ἀμφισβητοῦσι τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι
[4, 5, 1]	τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς ὄντος	μεταξὺ	πάθοι ἂν τὸ πεφυκὸς πάσχειν
[4, 5, 2]	οὐκ ἂν δέοιτό τις τοῦ	μεταξὺ	πανταχοῦ. Εἰ οὖν ἐπὶ ὄψεως
[4, 5, 1]	εἰ τὸ πάθος πρότερον τὸ	μεταξὺ	παραδέχεται καὶ οἷον τυποῦται σημεῖον
[4, 5, 1]	ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ	μεταξὺ	πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν
[4, 5, 4]	τῇ ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ τὸ	μεταξὺ	πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς ἣν ἤδη
[4, 5, 3]	οἷόν ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ	μεταξὺ	σκότου ὄντος ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα,
[4, 5, 1]	νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς ἂν τὸ	μεταξὺ	σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν πρὸς
[4, 5, 1]	ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος ὁ	μεταξὺ	τῆς νάρκης καὶ τῆς χειρός,
[4, 5, 2]	ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ πάντως	μεταξύ	τι εἶναι, εἰ μὴ φοβοῖντο,
[4, 5, 2]	ἆρ´ ἂν ἧττον πάθοι, ὅτι	μεταξύ	τί ἐστιν; Ἢ ἧττον μὲν
[4, 5, 1]	πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ	μεταξὺ	τοιοῦτον ᾖ, οἷον αὐτὸ καὶ
[4, 5, 2]	{φῶς} μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ, δεῖ	μεταξὺ	τοῦτο εἶναι τὸ φῶς, καὶ
[4, 5, 2]	καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη τὸ	μεταξὺ	τοῦτο ζητεῖ· εἰ δὲ τροπὴν
[4, 5, 3]	τὸ μὴ τῷ πάσχειν τὸ	μεταξὺ	τούτῳ τὸ ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ
[4, 5, 5]	Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν τὸ	μεταξὺ	τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος
[4, 5, 2]	ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ	μεταξὺ	{φῶς} μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ, δεῖ
[4, 5, 4]	ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν δέοιτο τοῦ	μεταξὺ	φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς
[4, 5, 6]	τοιοῦτον οἷον πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται.	Οὐ	γὰρ δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´
[4, 5, 3]	ὁρᾶσθαι καὶ τὰς τούτων μορφάς.	Οὐ	γὰρ δὴ φήσει τις ἐν
[4, 5, 7]	Ὅταν οὖν τὸ σῶμα φθαρῇ	οὐ	γὰρ δὴ ψυχῆς τι ἄμοιρον
[4, 5, 4]	ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε·	οὐ	γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ ὅτι
[4, 5, 5]	καὶ ἡ ἐν αὐτῷ πληγή·	οὐ	γὰρ μόνον τῷ μεγάλῳ καὶ
[4, 5, 2]	ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός, πῶς	οὐ	δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω αἴσθησις
[4, 5, 4]	πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ ἀέρος	οὐ	δεῖται, εἰ μὴ ἄρα τὸ
[4, 5, 4]	ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´	οὐ	δι´ αὐτό. Εἰ οὖν ἔχει
[4, 5, 7]	ἔδωκε· μόνη δὲ ἡ ἐνέργεια	οὐ	δίδωσιν, ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε
[4, 5, 6]	γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ	οὐ	καθαρὸν ὄντως· ὥστε ὅμοιον εἶναι
[4, 5, 3]	τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ	οὐ	κατὰ σώματος πάθημα, ἀλλὰ κατὰ
[4, 5, 2]	κωλυθῇ· ὥστε, εἰ ἔτι μᾶλλον	οὐ	κωλύσει τὸ μηδὲν εἶναι μεταξύ,
[4, 5, 1]	θείη. Ἤ, εἰ οὐ συνεργά,	οὐ	κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ ἄν
[4, 5, 1]	Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως	οὐ	νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον, δεῖ
[4, 5, 8]	ἐν τούτῳ· ὥστε πᾶν καὶ	οὐ	πᾶν τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ
[4, 5, 4]	δὲ φῶς ἂν εἴη μεταξὺ	οὐ	πάσχον· οὐδ´ ὅλως πάθους ἐνταῦθα
[4, 5, 6]	Ἀτενὲς γὰρ ὂν διὰ τί	οὐ	περάσει οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ δὲ
[4, 5, 4]	σῶμα, οὐ σώματος. Καὶ δὴ	οὐ	πρὸς τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο
[4, 5, 8]	αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε μὴ	οὐ	προσήκοντα εἶναι· ὥστε εἰ τὸ
[4, 5, 4]	φῶς προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου,	οὐ	πρότερον δεῖ τὸν ἀέρα εἶτα
[4, 5, 7]	ποιοῦντος εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον	οὐ	ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ πάρεστι, κἀκεῖνο
[4, 5, 7]	ἀπόλλυσθαι· εἰ δέ ἐστιν ἐνέργεια	οὐ	ῥέουσα περιέρρεε γὰρ ἂν καὶ
[4, 5, 8]	οὐ ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ	οὐ	συγγενῆ, καὶ ὅμοια ταῦτα καὶ
[4, 5, 1]	τὰ μεταξὺ θείη. Ἤ, εἰ	οὐ	συνεργά, οὐ κωλυτικά· ταῦτα δὲ
[4, 5, 4]	μεταξύ· εἰ δὲ τὸ φῶς	οὐ	σῶμα, οὐ σώματος. Καὶ δὴ
[4, 5, 4]	δὲ τὸ φῶς οὐ σῶμα,	οὐ	σώματος. Καὶ δὴ οὐ πρὸς
[4, 5, 8]	τὸ μηδέν, καὶ τέλεον καὶ	οὐ	τέλεον. Ὥστε ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν,
[4, 5, 2]	τοῦδε, ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου	οὐ	τὸ αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό
[4, 5, 8]	ἄλλο, καὶ τὸ μηδὲν καὶ	οὐ	τὸ μηδέν, καὶ τέλεον καὶ
[4, 5, 2]	ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ	οὐ	τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ
[4, 5, 6]	ἐκείνου δεῖ εἶναι, οὗ πάθημα·	οὐ	τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´
[4, 5, 8]	ἅμα γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ	οὐ	ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ οὐ
[4, 5, 7]	φῶς ἔδυ καὶ αὐτό; Ἢ	οὔ,	ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον· δύντος δὲ
[4, 5, 4]	γίνεται τῆς ὄψεως φορὰ ἐκεῖ.	Οὗ	δὴ ζητητέον, πότερα τῷ διάστημά
[4, 5, 6]	δὲ πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι,	οὗ	πάθημα· οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα
[4, 5, 7]	οὖσα ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη,	οὗ	τὸ ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας
[4, 5, 7]	ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ αὖ	οὗ	φθάνει. Ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ
[4, 5, 5]	γὰρ φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ	στερεοῦ	σώματος, πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ
[4, 5, 4]	πρὸς τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο γὰρ	ἐμποδίου	ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ ὅταν
[4, 5, 7]	νῦν ἐστι πρὸς ἡμᾶς τοῦ	ἡλίου,	ἦν ἂν καὶ μέχρι ἐκεῖ
[4, 5, 6]	ἂν μὴ ὄντος ἀέρος, οἷον	ἡλίου	{ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων
[4, 5, 4]	τὸ φῶς προσίῃ τὸ τοῦ	ἡλίου,	οὐ πρότερον δεῖ τὸν ἀέρα
[4, 5, 6]	τὴν ἐξ αὐτοῦ τὸ τοῦ	ἡλίου	σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν τὸ
[4, 5, 5]	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου ἠπορήσθω	ὁμοίου	ἤδη καὶ ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος
[4, 5, 8]	καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι τοῦ	ὁμοίου	μετέχει τὸ αὐτό· τὸ γὰρ
[4, 5, 4]	δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ	ἀλλοτρίου	καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ
[4, 5, 4]	ὁπωσοῦν ἡ ὄψις, διὰ τί	ἄλλου	δεῖται μέσου εἰς ὃ δύναται
[4, 5, 6]	σώματι. Εἰ δὲ ἐνέργεια ἀπ´	ἄλλου,	διὰ τί οὐκ ὄντος ἐφεξῆς
[4, 5, 7]	ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα	ἄλλου	κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ
[4, 5, 5]	ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος ἄλλο	ἄλλου·	οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ
[4, 5, 2]	ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο δὲ ὑπ´	ἄλλου	οὐ τὸ αὐτό, οὐκ ἂν
[4, 5, 3]	μὴ τοῦτο, πῶς ἂν ἄλλο	ἄλλου	τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα
[4, 5, 1]	ἔστιν ὁρᾶν οἷον ἀέρος ἢ	ἄλλου	τινὸς τοῦ λεγομένου διαφανοῦς σώματος,
[4, 5, 6]	πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα	ἄλλου,	ὥστε δεῖ εἶναι τὸ πεισόμενον·
[4, 5, 3]	αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ	πολλοῦ	σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ
[4, 5, 3]	ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις τοῦ	οὐρανοῦ>	εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος
[4, 5, 8]	δ´ εἴη σῶμα ἔξω τοῦ	οὐρανοῦ,	καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς
[4, 5, 6]	σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ ὄντος	κενοῦ	καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός, ὅτι
[4, 5, 2]	τῶν εἰδώλων προστάται διὰ τοῦ	κενοῦ	λέγοντες διιέναι χώραν ζητοῦσιν, ἵνα
[4, 5, 6]	ὄντος ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον	κενοῦ	μεταξύ, εἴπερ οἷόν τε, οὐκ
[4, 5, 4]	βίαιον καὶ ἀντερείδοντος εἶναι καὶ	τεταμένου	τοῦ φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν,
[4, 5, 7]	μηδὲ ἐμποδὼν ἐν τῷ μεταξὺ	ἱσταμένου.	Ἔστι δὲ ἡ μὲν ἐν
[4, 5, 2]	ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ τοῦ	παρακειμένου	ἔσχομεν ἂν τὴν αἴσθησιν, ὥσπερ
[4, 5, 5]	τὴν κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ	παρακειμένου	ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον ποιοῦντος,
[4, 5, 6]	δὲ ἡ ἐνέργεια ἔκ τινος	ὑποκειμένου,	οὐκ εἰς ὑποκείμενον δέ· πάθοι
[4, 5, 1]	ἀέρος ἢ ἄλλου τινὸς τοῦ	λεγομένου	διαφανοῦς σώματος, νῦν σκεπτέον. Ὅτι
[4, 5, 6]	νῦν κατὰ συμβεβηκός, ὅτι πάρεστι,	φωτιζομένου;	Ἀλλ´ εἰ δι´ αὐτὸν παθόντα
[4, 5, 5]	ἤδη καὶ ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος	γενομένου,	ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ τῆς ὄψεως
[4, 5, 1]	πάθους ἐν τῷ μεταξὺ μὴ	γενομένου	οὐδ´ ἂν εἰς ἡμᾶς τοῦτο
[4, 5, 5]	δὲ τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ	γενομένου	τοῦ ψόφου, οἷον συμβαλλόντων δύο
[4, 5, 7]	ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων τοῖς ὄμμασι,	γινομένου	αὐτοῖς φωτὸς καὶ ἔξω τῶν
[4, 5, 7]	ψυχῆς τι ἄμοιρον δύναται εἶναι	φθειρομένου	οὖν τοῦ σώματος καὶ οὐκ
[4, 5, 6]	τὸ πάθημα μὴ ὄντος τοῦ	πεισομένου.	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ αὐτοῦ
[4, 5, 5]	μὲν ἀέρος τὴν πρώτην τοῦ	πληττομένου,	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως
[4, 5, 7]	μένοντος ἐν ὑποστάσει τοῦ φωτίζοντος.	Μετακινουμένου	δὲ ἐν ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ
[4, 5, 7]	κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ	ἐνορωμένου	ποιοῦντος εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον
[4, 5, 7]	οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα ἄλλου	κἀκείνου	οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν
[4, 5, 7]	οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν	κἀκείνου	τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ
[4, 5, 6]	ἆρα ἂν εἴη μὴ ὄντος	ἐκείνου;	Ἀλλ´ εἰ μὲν ποιότης μόνον
[4, 5, 3]	ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν, οὐκ	ἐκείνου	αὐτοῦ, οἷόν ἐστιν ἐναργές. Εἰ
[4, 5, 6]	οὐδὲν παθών. Τὸ δὲ πάθημα	ἐκείνου	δεῖ εἶναι, οὗ πάθημα· οὐ
[4, 5, 7]	γενομένης, ἀλλ´ ὡς τῆς ἐνεργείας	ἐκείνου	οὔσης καὶ παραγινομένης, εἰς ὅσον
[4, 5, 2]	ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ τούτου	σκοτεινοῦ	οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως.
[4, 5, 7]	οἷον ζωὴ τοῦ σώματος τοῦ	φωτεινοῦ	πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ τῆς
[4, 5, 7]	ἡ κατὰ τὸ εἶδος τοῦ	φωτεινοῦ	πρώτως σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ
[4, 5, 7]	ἀπὸ τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια	φωτεινοῦ	σώματος πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ
[4, 5, 6]	γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου σώματος	πυρίνου	καὶ λαμπροῦ· καὶ δὴ καὶ
[4, 5, 6]	ἄπεισιν· ὥστε καὶ ἔλθοι ἄν.	Ποῦ	οὖν; Ἢ τόπον δεῖ μόνον
[4, 5, 2]	ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ μή	που	τοιοῦτον εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε
[4, 5, 7]	πόρρω, ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι,	ὅπου	τὸ ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ
[4, 5, 3]	αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ	ἀμυδροῦ	τοῦ ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι
[4, 5, 6]	αὐτοῦ ἑκάστου σώματος πυρίνου καὶ	λαμπροῦ·	καὶ δὴ καὶ λίθων τοιούτων
[4, 5, 3]	εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος	συμμέτρου·	ἢ οὐδὲν ἂν εἴη πρὸς
[4, 5, 4]	αὐτὸ εἶναι· οὕτω γὰρ διὰ	μέσου	αἱ ἁφαί. Εἶτα καὶ πρότερον
[4, 5, 4]	οὕτω γὰρ ὕστερον τὸ διὰ	μέσου	ἅπτεσθαι ποιεῖ τὴν γνῶσιν, οἷον
[4, 5, 4]	ὄψις, διὰ τί ἄλλου δεῖται	μέσου	εἰς ὃ δύναται πρὸς τὸ
[4, 5, 6]	Οὐδὲ γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν	τοῦ	ἀέρος γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ
[4, 5, 2]	κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν	τοῦ	ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ
[4, 5, 4]	ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος	τοῦ	ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος
[4, 5, 2]	ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν φέρει τὴν	τοῦ	ἀέρος καὶ τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον
[4, 5, 3]	οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον	τοῦ	ἀέρος ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον
[4, 5, 3]	δὲ μαρτύριον τοῦ μὴ διὰ	τοῦ	ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος τοῦ
[4, 5, 3]	Εἰ γὰρ δὴ πάσχοι τὸ	τοῦ	ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν·
[4, 5, 5]	ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος	τοῦ	ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν πρώτην
[4, 5, 6]	Εἰ δέ τις τροπὴν λέγοι	τοῦ	ἀέρος τὸ φῶς, λεκτέον ὡς
[4, 5, 4]	εἰ τὸ φῶς γένοιτο ἄνευ	τοῦ	ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ ἐκεῖνο
[4, 5, 2]	πρὸς τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι	τοῦ	αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι
[4, 5, 3]	τοῦ ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος	τοῦ	αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων
[4, 5, 4]	περὶ τὴν ὄψιν καὶ μέχρι	τοῦ	αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν
[4, 5, 4]	αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ	τοῦ	αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ,
[4, 5, 5]	ἐν ἄλλοις ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ	τοῦ	ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος
[4, 5, 4]	ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς	τοῦ	ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις,
[4, 5, 3]	τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν	τοῦ	ἀμυδροῦ τοῦ ἐν τῷ ἀέρι
[4, 5, 4]	λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς	τοῦ	ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς, καὶ
[4, 5, 1]	τῷ νοητῷ τὴν ψυχὴν εἶναι.	Τοῦ	δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως οὐ
[4, 5, 3]	ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ ἀμυδροῦ	τοῦ	ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν
[4, 5, 4]	αὐτῷ γιγνομένη, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τοῦ	ἔνδον, ἐν τῷ ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν,
[4, 5, 7]	πλέον ἢ ὅσον τὸ παρὰ	τοῦ	ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν ἀπολλύοιτο
[4, 5, 7]	τῷ κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον	τοῦ	ἐνορωμένου ποιοῦντος εἰς τὸ πάσχειν
[4, 5, 7]	τὸ πέρας τοῦ σώματος, εἴδωλον	τοῦ	ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη
[4, 5, 6]	Ἀλλὰ τὸ εἰς ἄλλο ἀπὸ	τοῦ	ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν ἆρα
[4, 5, 5]	ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη καὶ ἐνταῦθα	τοῦ	ζητήματος γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ
[4, 5, 3]	μεταξύ, ἀλλ´ ὅτι ἡ συμπάθεια	τοῦ	ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ καὶ
[4, 5, 8]	τοῦτο τὸ ἔξω μέρος τοῦδε	τοῦ	ζῴου· εἰ γὰρ εἴη, τάχα
[4, 5, 7]	ἢ νῦν ἐστι πρὸς ἡμᾶς	τοῦ	ἡλίου, ἦν ἂν καὶ μέχρι
[4, 5, 4]	ὅταν τὸ φῶς προσίῃ τὸ	τοῦ	ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ τὸν
[4, 5, 6]	αὐτοῦ τὴν ἐξ αὐτοῦ τὸ	τοῦ	ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν
[4, 5, 2]	ἂν τὴν αἴσθησιν, ὥσπερ ἐπὶ	τοῦ	θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ οὐ τὸ
[4, 5, 5]	τινος ὡς ἐν ζῴῳ καὶ	τοῦ	κατὰ τὴν ἀκοὴν πάθους ὄντος.
[4, 5, 2]	δὲ τῶν εἰδώλων προστάται διὰ	τοῦ	κενοῦ λέγοντες διιέναι χώραν ζητοῦσιν,
[4, 5, 1]	οἷον ἀέρος ἢ ἄλλου τινὸς	τοῦ	λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν σκεπτέον.
[4, 5, 4]	αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν	τοῦ	μεταξὺ ἀέρος οὐ δεῖται, εἰ
[4, 5, 4]	ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος οὐδὲν	τοῦ	μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται τῆς ὄψεως
[4, 5, 5]	παρεῖναι ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ	τοῦ	μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ
[4, 5, 4]	πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως	τοῦ	μεταξύ· εἰ δὲ τὸ φῶς
[4, 5, 2]	ἡ φύσις, κωλύοντος τὸ ἄγαν	τοῦ	μεταξύ· εἰ μή που τοιοῦτον
[4, 5, 2]	ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν πάντως	τοῦ	μεταξύ. Οἱ δὲ τῶν εἰδώλων
[4, 5, 6]	ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος,	τοῦ	μεταξὺ ὄντος κενοῦ καὶ νῦν
[4, 5, 2]	αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό τις	τοῦ	μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν ἐπὶ
[4, 5, 4]	ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν δέοιτο	τοῦ	μεταξὺ φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται
[4, 5, 3]	τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ μαρτύριον	τοῦ	μὴ διὰ τοῦ ἀέρος παθόντος
[4, 5, 4]	ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος	τοῦ	μὴ πεπονθότος καὶ τοῦ φωτὸς
[4, 5, 8]	ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι	τοῦ	ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό· τὸ
[4, 5, 2]	Τὸ γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν	τοῦ	ὁρᾶν δεῖ κρατηθῆναι τῷ φωτί.
[4, 5, 1]	τῆς ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ	τοῦ	ὁρᾶν, εἰ δεῖ τι μεταξὺ
[4, 5, 1]	μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν τις	τοῦ	ὁρᾶν τὰ μεταξὺ θείη. Ἤ,
[4, 5, 3]	κόρη τὸ καθ´ αὑτὸ μόριον	τοῦ	ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ
[4, 5, 3]	τύπον γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ	τοῦ	ὁρατοῦ καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι·
[4, 5, 4]	ἁπλῶς, ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν	τοῦ	ὁρατοῦ φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν
[4, 5, 3]	ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις	τοῦ	οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ
[4, 5, 8]	~Εἰ δ´ εἴη σῶμα ἔξω	τοῦ	οὐρανοῦ, καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν
[4, 5, 3]	τοῦ πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς	τοῦ	παρ´ αὐτῶν μὴ ἐλλάμποντος ἐκ
[4, 5, 2]	τὸ ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ	τοῦ	παρακειμένου ἔσχομεν ἂν τὴν αἴσθησιν,
[4, 5, 5]	ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν πρώτην	τοῦ	παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον
[4, 5, 6]	ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ ὄντος	τοῦ	πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ
[4, 5, 5]	δεῖ μὲν ἀέρος τὴν πρώτην	τοῦ	πληττομένου, τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη
[4, 5, 2]	ἑνός, πῶς οὐ δεῖ, ὅταν	τοῦ	πόρρω αἴσθησις ᾖ, συνέχειαν εἶναι;
[4, 5, 2]	ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ προσβολῇ	τοῦ	πρόσθεν ἧττον ἂν πάσχοι. Ἀλλ´
[4, 5, 3]	ἢ οὐκ ἂν ἦν σκότος	τοῦ	πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ εἶδος.
[4, 5, 3]	κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων {καὶ	τοῦ	πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ
[4, 5, 6]	ἐνέργεια παθόντος ἄν τινος, οἷον	τοῦ	σώματος, εἰ παρείη, καὶ μὴ
[4, 5, 7]	ἡ δὲ μετὰ τὸ πέρας	τοῦ	σώματος, εἴδωλον τοῦ ἐντός, ἐνέργεια
[4, 5, 7]	ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν	τοῦ	σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ
[4, 5, 7]	ἐξ ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν τὴν	τοῦ	σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ
[4, 5, 7]	Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς τῆς	τοῦ	σώματος τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς
[4, 5, 7]	αὐτῷ ἐνέργεια καὶ οἷον ζωὴ	τοῦ	σώματος τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ
[4, 5, 2]	τοῦ ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ	τοῦ	τάχους ταχύνεσθαί τις τὴν ἀντιπερίστασίν
[4, 5, 5]	τὴν πρώτην τοῦ παρακειμένου ὑπὸ	τοῦ	τὸν ψόφον ποιοῦντος, τῷ τὸν
[4, 5, 7]	καὶ οἷον ζωὴ τοῦ σώματος	τοῦ	φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ
[4, 5, 7]	οὐσία ἡ κατὰ τὸ εἶδος	τοῦ	φωτεινοῦ πρώτως σώματος. Ὅταν δὲ
[4, 5, 6]	φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον ἀπὸ	τοῦ	φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ
[4, 5, 7]	ἂν ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν ὑποστάσει	τοῦ	φωτίζοντος. Μετακινουμένου δὲ ἐν ἄλλῳ
[4, 5, 4]	καὶ ἀντερείδοντος εἶναι καὶ τεταμένου	τοῦ	φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν, τὸ
[4, 5, 4]	ὄντος τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ	τοῦ	φωτὸς μήπω ἐληλυθότος, πρὸς ὃ
[4, 5, 4]	τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν	τοῦ	φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ
[4, 5, 3]	ἄστρων {καὶ τοῦ πυρὸς} καὶ	τοῦ	φωτὸς τοῦ παρ´ αὐτῶν μὴ
[4, 5, 1]	εἶναι σῶμα τῆς ὄψεως καὶ	τοῦ	χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς
[4, 5, 5]	Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ κύριος	τοῦ	ψόφου καὶ τούτου κινηθέντος ἡ
[4, 5, 5]	δοκεῖ κύριος εἶναι ὁ ἀὴρ	τοῦ	ψόφου· μὴ γὰρ ἂν μηδὲ
[4, 5, 5]	τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου	τοῦ	ψόφου, οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων,
[4, 5, 3]	τὸ καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ	ὁρατοῦ	δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ πᾶν
[4, 5, 3]	γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ τοῦ	ὁρατοῦ	καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε
[4, 5, 4]	ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν τοῦ	ὁρατοῦ	φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν ὅλως.
[4, 5, 2]	τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ	αἰσθητοῦ,	δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι τὸ
[4, 5, 3]	ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος τοῦ	αἰσθητοῦ	ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων μορφάς}
[4, 5, 4]	τὴν ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ	αἰσθητοῦ	πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ
[4, 5, 4]	γίνεται ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ τοῦ	αἰσθητοῦ	τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς
[4, 5, 3]	εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ	σκότου	ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν
[4, 5, 3]	ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ μεταξὺ	σκότου	ὄντος ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ
[4, 5, 4]	καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς τοῦ	ἁπτοῦ	πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς, καὶ εἰ
[4, 5, 6]	αὐτός. Ἔστι γὰρ καὶ αὐτοῦ	ἑκάστου	σώματος πυρίνου καὶ λαμπροῦ· καὶ
[4, 5, 6]	πάθημα· οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα	αὐτοῦ,	ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι
[4, 5, 8]	τὰ ἀντιληπτὰ ἔσται, οὐχ ᾗ	αὐτοῦ,	ἀλλ´ ᾗ ὅμοια τοῖς ἐν
[4, 5, 6]	διὰ τὸν ἀέρα πάθημα γὰρ	αὐτοῦ	εἶναι μὴ ἂν οὖν ἔσεσθαι
[4, 5, 6]	ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ καὶ	αὐτοῦ	ἑκάστου σώματος πυρίνου καὶ λαμπροῦ·
[4, 5, 2]	φθάνει γὰρ τὸ πῦρ τῇ	αὐτοῦ	κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν
[4, 5, 4]	ἢ ὁ ἀήρ· ὥστε δι´	αὐτοῦ	μᾶλλον, ἀλλ´ οὐ δι´ αὐτό.
[4, 5, 6]	τῇ τροπῇ, καὶ τὸ σκοτεινὸν	αὐτοῦ	μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν
[4, 5, 3]	ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου	αὐτοῦ,	οἷόν ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ
[4, 5, 7]	ἥ ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε	αὐτοῦ	ὄντος κἀκεῖνο εἶναι καὶ μένοντος
[4, 5, 6]	πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ	αὐτοῦ	πρώτως οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι
[4, 5, 2]	καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει	αὐτοῦ	τῇ προσβολῇ τοῦ πρόσθεν ἧττον
[4, 5, 6]	οὕτω γε ἀπολεῖ τὴν ἐνέργειαν	αὐτοῦ	τὴν ἐξ αὐτοῦ τὸ τοῦ
[4, 5, 2]	τίς πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´	αὐτοῦ	τὸ πάθος πρὸς ἡμᾶς τῷ
[4, 5, 6]	τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ	αὐτοῦ	τὸ τοῦ ἡλίου σῶμα· τοῦτο
[4, 5, 4]	γίνεται, καὶ ἡ ψυχὴ δι´	αὐτοῦ	φερομένη καὶ ἐν αὐτῷ γιγνομένη,
[4, 5, 7]	ἕτερον ταῦτα, καὶ ἔστιν ὑπόστασις	αὐτοῦ	ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ τὸ
[4, 5, 7]	ὄντων ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν ὁμοίωμα	αὐτοῦ,	ὥστε αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο εἶναι
[4, 5, 8]	αὐτό· τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον	αὐτοῦ·	ὥστε ἡ αἴσθησις ψυχῆς ἀντίληψις
[4, 5, 3]	σκότος τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ	αὑτοῦ	εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ
[4, 5, 2]	τὴν τοῦ ἀέρος καὶ τὴν	αὑτοῦ.	~Μέγιστον δὲ μαρτύριον τοῦ μὴ
[4, 5, 6]	χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´	αὑτοῦ·	πάρεστι δὲ ὁ ἀήρ. Καὶ
[4, 5, 5]	καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ μὲν	τούτου	ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη καὶ ἐνταῦθα
[4, 5, 5]	ἀὴρ κύριος τοῦ ψόφου καὶ	τούτου	κινηθέντος ἡ πληγή, παρὰ τί
[4, 5, 7]	γὰρ ἄν τι καὶ ἐκ	τούτου	λάβοιμεν εἰς τὸ πρόσθεν. Ἢ
[4, 5, 2]	ὁ ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ	τούτου	σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς
[4, 5, 1]	ἄν· καὶ γάρ, εἰ ἐντὸς	δικτύου	γένοιτο, ὁ θηρευτὴς πάσχειν λέγεται
[4, 5, 5]	εἰ ὁ ἀὴρ κύριος τοῦ	ψόφου	καὶ τούτου κινηθέντος ἡ πληγή,
[4, 5, 5]	κύριος εἶναι ὁ ἀὴρ τοῦ	ψόφου·	μὴ γὰρ ἂν μηδὲ τὴν
[4, 5, 5]	μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ	ψόφου,	οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως
[4, 5, 4]	τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος	ἀλλαχοῦ,	ὡς μὴ παθόντος τοῦ ἀέρος
[4, 5, 2]	ἂν δέοιτό τις τοῦ μεταξὺ	πανταχοῦ.	Εἰ οὖν ἐπὶ ὄψεως λέγοι
[4, 5, 2]	διὰ τί φατέον· ἐπεὶ οὐδὲ	πανταχοῦ	φαίνεται τὸ δι´ ἀέρος ἰὸν
[4, 5, 8]	καὶ τὰ μέρη, ᾗ ἑνὸς	ζῴου.	Ἀλλ´ εἰ δι´ ὁμοιότητά τις
[4, 5, 3]	ἀλλ´ ὅτι ἡ συμπάθεια τοῦ	ζῴου	ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ καὶ ἡ
[4, 5, 8]	τὸ ἔξω μέρος τοῦδε τοῦ	ζῴου·	εἰ γὰρ εἴη, τάχα ἄν.
[4, 5, 2]	ἧττον ἂν πάσχοι. Ἀλλ´ εἰ	ζῴου	ἑνὸς μόρια εἴη συμπαθῇ, ἆρ´
[4, 5, 3]	κατὰ μείζους καὶ ψυχικὰς καὶ	ζῴου	ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ
[4, 5, 8]	τὸ συμπαθὲς νῦν διὰ τὴν	ζῴου	ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ τὸ
[4, 5, 8]	τὸ συμπαθὲς διὰ τὸ ἑνὸς	ζῴου	τὰ αἰσθανόμενα καὶ τὰ αἰσθητά,
[4, 5, 3]	τῷ ἀέρι κατά γε τὸ	καταντικρὺ	ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ πολὺ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010