Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 4]	σῶμα θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ	ὁ	ἀήρ· ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον,
[4, 5, 2]	τί ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει	ὁ	ἀήρ; Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἀντιπεριστάσει
[4, 5, 6]	αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ	ὁ	ἀήρ. Καὶ τοῦτο μὲν οὑτωσὶ
[4, 5, 5]	ὤτων καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ	ὁ	ἀὴρ κύριος τοῦ ψόφου καὶ
[4, 5, 2]	τὸ μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν	ὁ	ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ τούτου
[4, 5, 4]	τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ	ὁ	ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς
[4, 5, 2]	οὐ τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ	ὁ	ἀὴρ ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν
[4, 5, 6]	σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ	ὁ	ἀὴρ οἷός ἐστι μένει, ὡς
[4, 5, 6]	καταφερόμενον ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ	ὁ	ἀὴρ οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον
[4, 5, 5]	δύο σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ	ὁ	ἀὴρ πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ
[4, 5, 5]	μὲν γὰρ δοκεῖ κύριος εἶναι	ὁ	ἀὴρ τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ
[4, 5, 5]	πρὸς ἄλλο, ἄλλο δὲ ἄλλο·	ὁ	δὲ ἀὴρ εἷς καὶ ἡ
[4, 5, 1]	γάρ, εἰ ἐντὸς δικτύου γένοιτο,	ὁ	θηρευτὴς πάσχειν λέγεται τὸ ναρκᾶν.
[4, 5, 1]	μὴν κἀκεῖ, εἰ μὴ μεταξὺ	ὁ	κάλαμος εἴη καὶ ἡ θρίξ,
[4, 5, 1]	πάσχοι, ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´	ὁ	κάλαμος ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης
[4, 5, 1]	τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ κινδυνεύει	ὁ	λόγος ἐπὶ τὰς λεγομένας συμπαθείας
[4, 5, 4]	ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ ἀὴρ	ὁ	μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα
[4, 5, 1]	πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος	ὁ	μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ τῆς
[4, 5, 1]	πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν	ὁ	ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι,
[4, 5, 2]	πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ	ὁ	παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ
[4, 5, 8]	τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο	ὅ	τι μὴ συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο,
[4, 5, 4]	τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος, πρὸς	ὃ	δεῖ τὴν ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ
[4, 5, 4]	τί ἄλλου δεῖται μέσου εἰς	ὃ	δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο
[4, 5, 7]	ἀπέλθῃ, οὐκέτι τὸ διαφανὲς ἔχει,	ὃ	ἔσχε πρότερον, ὅτε παρεῖχεν εἰς
[4, 5, 1]	τῆς νάρκης καὶ τῆς χειρός,	ὃ	πάσχει ἡ χείρ· καὶ μὴν
[4, 5, 1]	αὐτὰ γνώσεως ἢ παθήματος ποιεῖσθαι.	Διὸ	καὶ δι´ ὀργάνων σωματικῶν ἡ
[4, 5, 7]	δεῖ τιθέναι, κἂν σώματος ᾖ.	Διὸ	οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ
[4, 5, 5]	χαλκὸς πρὸς χαλκὸν ἢ πρὸς	ἄλλο,	ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ δὲ
[4, 5, 5]	ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος	ἄλλο	ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις
[4, 5, 3]	γὰρ μὴ τοῦτο, πῶς ἂν	ἄλλο	ἄλλου τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ
[4, 5, 6]	φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ τὸ εἰς	ἄλλο	ἀπὸ τοῦ ἔχοντος χρόαν τοιαύτην
[4, 5, 5]	τῶν φωνῶν καὶ τῶν ψόφων;	Ἄλλο	γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς χαλκὸν
[4, 5, 5]	πρὸς χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο,	ἄλλο	δὲ ἄλλο· ὁ δὲ ἀὴρ
[4, 5, 2]	δὲ τόδε μὲν ὑπὸ τοῦδε,	ἄλλο	δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ
[4, 5, 3]	εἰ ἄλλος κόσμος ἦν καὶ	ἄλλο	ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς τοῦτο
[4, 5, 2]	λίθος εἰ ἄνωθεν πίπτοι, τί	ἄλλο	ἢ οὐχ ὑπομένει ὁ ἀήρ;
[4, 5, 8]	καὶ οὐ πᾶν τίθησι, καὶ	ἄλλο	καὶ οὐκ ἄλλο, καὶ τὸ
[4, 5, 8]	τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ οὐκ	ἄλλο,	καὶ τὸ μηδὲν καὶ οὐ
[4, 5, 5]	ἢ πρὸς ἄλλο, ἄλλο δὲ	ἄλλο·	ὁ δὲ ἀὴρ εἷς καὶ
[4, 5, 1]	ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι,	ἄλλο	πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος
[4, 5, 7]	δύντος δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ	ἄλλο	σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο
[4, 5, 3]	τοῦτο μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ	κἀκεῖνο	ἄν τις μαρτύραιτο εἰς τὸ
[4, 5, 7]	ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε αὐτοῦ ὄντος	κἀκεῖνο	εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν εἰς
[4, 5, 7]	οὐ ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ πάρεστι,	κἀκεῖνο	ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν οὕτως
[4, 5, 8]	ὅ τι μὴ συμπαθὲς πρὸς	ἐκεῖνο,	εἰ τὸ συμπαθὲς νῦν διὰ
[4, 5, 7]	καὶ αὐτό; Ἢ οὔ, ἀλλ´	ἐκεῖνο	μόνον· δύντος δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι
[4, 5, 7]	ἄλλο σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν	ἐκεῖνο	πρὸς τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν
[4, 5, 4]	τοῦ ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ	ἐκεῖνο	σκεπτέον. Εἰ μὲν γὰρ τὸ
[4, 5, 4]	ἡ αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ	ἀπὸ	τοῦ αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον
[4, 5, 6]	χρόα. Ἀλλὰ τὸ εἰς ἄλλο	ἀπὸ	τοῦ ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν
[4, 5, 6]	τὸ φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον	ἀπὸ	τοῦ φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν·
[4, 5, 2]	εἰς τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ	ἀπὸ	τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ	ἀπὸ	τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ
[4, 5, 2]	κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν	ὑπὸ	παντὸς φήσομεν πάσχειν. Εἰ δὲ
[4, 5, 2]	ἀντιπερίστασιν τοῦ ἀέρος. Εἰ δ´	ὑπὸ	τοῦ τάχους ταχύνεσθαί τις τὴν
[4, 5, 5]	κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ παρακειμένου	ὑπὸ	τοῦ τὸν ψόφον ποιοῦντος, τῷ
[4, 5, 2]	πάσχειν. Εἰ δὲ τόδε μὲν	ὑπὸ	τοῦδε, ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου
[4, 5, 1]	συμπαθείας ἰέναι. Εἰ δὲ τοδὶ	ὑπὸ	τουδὶ πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς τῷ
[4, 5, 2]	ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος	τὸ	ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ μή
[4, 5, 1]	δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ ὅλως	τὸ	αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν
[4, 5, 3]	εἶναι. Τούτῳ γὰρ ἔοικε καὶ	τὸ	αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι συμπαθὲς
[4, 5, 2]	ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι	τὸ	αἰσθητὸν ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι
[4, 5, 4]	καὶ τεταμένου τοῦ φωτός, καὶ	τὸ	αἰσθητόν, τὸ χρῶμα, ᾗ χρῶμα,
[4, 5, 4]	εἰ παθεῖν δεῖ τὸ πρὸς	τὸ	αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι μέχρι
[4, 5, 8]	ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ ὂν ζητεῖν	τὸ	ἀκόλουθον τῷ αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν
[4, 5, 7]	μόνον· δύντος δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι	τὸ	ἄλλο σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν
[4, 5, 7]	ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ φῶς	τὸ	ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς σώμασιν; Ἢ
[4, 5, 2]	τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς	τὸ	ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς
[4, 5, 2]	συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς	τὸ	ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τῶν
[4, 5, 7]	κἂν σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ	τὸ	ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν»
[4, 5, 7]	πρὸς τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν	τὸ	ἀπὸ τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια
[4, 5, 7]	ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ	τὸ	ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν.
[4, 5, 8]	οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ	τὸ	ἄτοπον τοῦτο, πόθεν δὴ φαίνεται,
[4, 5, 2]	ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ	τὸ	αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό τις
[4, 5, 1]	μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ	τὸ	αὐτὸ οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ
[4, 5, 5]	τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν	τὸ	αὐτό, οὕτως εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι;
[4, 5, 8]	αἴσθησις, ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει	τὸ	αὐτό· τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον
[4, 5, 3]	ἦν σκότος τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος	τὸ	αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ
[4, 5, 8]	τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό·	τὸ	γὰρ ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε
[4, 5, 2]	οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως.	Τὸ	γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν τοῦ
[4, 5, 6]	ὄντως· ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν	τὸ	γλυκὺ εἶναι, εἰ πικρῷ μιγείη.
[4, 5, 7]	τὸ πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον,	τὸ	δὲ εἰς ἔλαττον· καὶ αἱ
[4, 5, 4]	ἔχει δύναμιν εἰς τὸ δρᾶν,	τὸ	δὲ εἰς τὸ πάσχειν, ἢ
[4, 5, 5]	ἀέρος τὴν πρώτην τοῦ πληττομένου,	τὸ	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως τὸ
[4, 5, 6]	μένει, ὡς ἂν οὐδὲν παθών.	Τὸ	δὲ πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι,
[4, 5, 2]	τὸ ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι,	τὸ	δὲ πάθος κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς,
[4, 5, 2]	φατέον· ἐπεὶ οὐδὲ πανταχοῦ φαίνεται	τὸ	δι´ ἀέρος ἰὸν πάσχειν ποιοῦν
[4, 5, 4]	ὄντος τότε· οὕτω γὰρ ὕστερον	τὸ	διὰ μέσου ἅπτεσθαι ποιεῖ τὴν
[4, 5, 7]	ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ, οὐκέτι	τὸ	διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον,
[4, 5, 2]	εἰ μή που τοιοῦτον εἴη	τὸ	διδόμενον, ὥστε ὅλως τὸ μεταξὺ
[4, 5, 4]	σῶμα ἐν τῷ διαστήματι εἶναι	τὸ	διεῖργον, εἰ ἀφαιρεθείη τοῦτο, ὄψεται·
[4, 5, 4]	Εἰ οὖν ἔχει δύναμιν εἰς	τὸ	δρᾶν, τὸ δὲ εἰς τὸ
[4, 5, 1]	καὶ οἷον τυποῦται σημεῖον δὲ	τό,	εἰ καὶ ἔμπροσθέν τις ἡμῶν
[4, 5, 3]	μὴ διὰ τοῦ ἀέρος παθόντος	τὸ	εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ
[4, 5, 7]	ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία ἡ κατὰ	τὸ	εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως σώματος.
[4, 5, 6]	λίθων τοιούτων φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ	τὸ	εἰς ἄλλο ἀπὸ τοῦ ἔχοντος
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς	τὸ	εἴσω. Τὸ οὖν φῶς ἔδυ
[4, 5, 2]	ἐκ προσβολῆς πυρὸς καίοιτο, ἀλλὰ	τὸ	ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ προσβολῇ
[4, 5, 7]	ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως {φῶς}	τὸ	ἐν τοῖς τοιούτοις σώμασιν, ἃ
[4, 5, 7]	αὐτοῦ ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	ἐν τῷ κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν
[4, 5, 7]	ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι, ὅπου	τὸ	ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ αὖ
[4, 5, 8]	Ἢ εἰ τὸ συμπαθὲς διὰ	τὸ	ἑνὸς ζῴου τὰ αἰσθανόμενα καὶ
[4, 5, 8]	τὰς ἄλλας ποιότητας ἔχον, οἷον	τὸ	ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς ὂν τῷ ὀργάνῳ;
[4, 5, 7]	ὅτι μηδὲ τὸ πῦρ πρὸς	τὸ	ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς τὸ
[4, 5, 7]	φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος πρὸς	τὸ	ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως {φῶς}
[4, 5, 7]	ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο πρὸς	τὸ	ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ ἀπὸ
[4, 5, 7]	ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ ἐκλάμπει εἰς	τὸ	ἔξω, καὶ ἐν ταῖς συστολαῖς
[4, 5, 8]	εἰ μὴ τὸ σῶμα τοῦτο	τὸ	ἔξω μέρος τοῦδε τοῦ ζῴου·
[4, 5, 6]	ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς	τὸ	ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ ὂν διὰ
[4, 5, 3]	δὲ μεταξὺ σκότου ὄντος ὁρᾶται	τὸ	ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´
[4, 5, 2]	καὶ τὸ μεταξὺ διὰ τὸ	τὸ	ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι, τὸ
[4, 5, 8]	λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις κατὰ	τὸ	ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι
[4, 5, 3]	αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι συμπαθὲς	τὸ	ζῷον τόδε τὸ πᾶν ἑαυτῷ.
[4, 5, 8]	τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς	τὸ	ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο ὅ
[4, 5, 3]	τοσοῦτον, ὅσον καὶ ἡ κόρη	τὸ	καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ ὁρατοῦ
[4, 5, 3]	ἐν τῷ ἀέρι κατά γε	τὸ	καταντικρὺ ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ
[4, 5, 8]	αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ ἀτοπία	τὸ	μαχόμενον ἐν τῇ ὑποθέσει δείκνυσιν
[4, 5, 7]	μένοντος φθάνειν εἰς τὸ πόρρω,	τὸ	μὲν ἐπιπλέον, τὸ δὲ εἰς
[4, 5, 4]	ἀλλὰ πρὸς τὸ πόρρω ὁρᾶν.	Τὸ	μὲν οὖν εἰ τὸ φῶς
[4, 5, 8]	μή, καὶ δι´ ἄλλων δεικτέον.	Τὸ	μὲν οὖν ζῷον ὅτι συμπαθὲς
[4, 5, 1]	ἔχειν πρὸς αὐτό, οὐκ ἂν	τὸ	μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ
[4, 5, 2]	εἶναι; Ἢ τὴν συνέχειαν καὶ	τὸ	μεταξὺ διὰ τὸ τὸ ζῷον
[4, 5, 5]	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως	τὸ	μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ δοκεῖ
[4, 5, 2]	ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ	τὸ	μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν ὁ
[4, 5, 2]	εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε ὅλως	τὸ	μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 1]	Ἀλλ´ εἰ τὸ πάθος πρότερον	τὸ	μεταξὺ παραδέχεται καὶ οἷον τυποῦται
[4, 5, 1]	τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη	τὸ	μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς
[4, 5, 4]	ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ	τὸ	μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς ἣν
[4, 5, 1]	Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς ἂν	τὸ	μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν
[4, 5, 1]	τὸ πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν	τὸ	μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ, οἷον αὐτὸ
[4, 5, 2]	φῶς, καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη	τὸ	μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ· εἰ δὲ
[4, 5, 3]	εἰς τὸ μὴ τῷ πάσχειν	τὸ	μεταξὺ τούτῳ τὸ ὁρᾶν γίνεσθαι.
[4, 5, 5]	ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν	τὸ	μεταξὺ τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ,
[4, 5, 2]	τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς	τὸ	μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ,
[4, 5, 7]	εἰ μὲν ἦν ἔνδοθεν, ὥστε	τὸ	μετειληφὸς ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα
[4, 5, 3]	κἀκεῖνο ἄν τις μαρτύραιτο εἰς	τὸ	μὴ τῷ πάσχειν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 2]	εἰ ἔτι μᾶλλον οὐ κωλύσει	τὸ	μηδὲν εἶναι μεταξύ, οὐκ ἀμφισβητοῦσι
[4, 5, 8]	ἄλλο καὶ οὐκ ἄλλο, καὶ	τὸ	μηδὲν καὶ οὐ τὸ μηδέν,
[4, 5, 8]	καὶ τὸ μηδὲν καὶ οὐ	τὸ	μηδέν, καὶ τέλεον καὶ οὐ
[4, 5, 1]	γένοιτο, ὁ θηρευτὴς πάσχειν λέγεται	τὸ	ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ κινδυνεύει ὁ
[4, 5, 3]	τὰς τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει	τὸ	νύκτωρ ἐν σκότῳ πῦρ τε
[4, 5, 2]	κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς πρὸς	τὸ	ὄμμα ἰέναι μηδενὸς ὄντος μεταξύ;
[4, 5, 4]	σώματος. Καὶ δὴ οὐ πρὸς	τὸ	ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ
[4, 5, 3]	τῷ πάσχειν τὸ μεταξὺ τούτῳ	τὸ	ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ
[4, 5, 1]	οὖν διὰ σώματός τινος δεῖ	τὸ	ὁρᾶν καὶ ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι
[4, 5, 2]	τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ συμπαθείᾳ	τὸ	ὁρᾶν λέγουσιν, ἧττον μὲν ὁρᾶν
[4, 5, 2]	~Εἰ μὲν οὖν τοιοῦτόν ἐστι	τὸ	ὁρᾶν, οἷον τὸ τῆς ὄψεως
[4, 5, 4]	φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς	τὸ	ὁρᾶν τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν
[4, 5, 7]	ὅτε παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν	τὸ	ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς
[4, 5, 2]	οὐκ ἂν πρὸς αὐτὸ βλέποντες	τὸ	ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ τοῦ
[4, 5, 3]	ἀέρος ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον	τὸ	ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ
[4, 5, 7]	ἀλλ´ ἔδυ εἰς τὸ εἴσω.	Τὸ	οὖν φῶς ἔδυ καὶ αὐτό;
[4, 5, 6]	εἶναι μὴ ἂν οὖν ἔσεσθαι	τὸ	πάθημα μὴ ὄντος τοῦ πεισομένου.
[4, 5, 2]	πάθοι, σύμμετρον δ´ ἂν εἴη	τὸ	πάθος, ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις,
[4, 5, 2]	πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ	τὸ	πάθος πρὸς ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν
[4, 5, 1]	ἄν τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ	τὸ	πάθος πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται
[4, 5, 3]	ὅτι συμπαθὲς τὸ ζῷον τόδε	τὸ	πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ
[4, 5, 2]	ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν	τὸ	πάντως μεταξύ τι εἶναι, εἰ
[4, 5, 2]	ὠθεῖ, πληροῖ δὲ μόνον ἐφεπόμενος	τὸ	παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν
[4, 5, 7]	ἐχεῖτο εἴσω πλέον ἢ ὅσον	τὸ	παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ
[4, 5, 7]	οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ	τὸ	πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον ταῦτα,
[4, 5, 7]	λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου ποιοῦντος εἰς	τὸ	πάσχειν δυνάμενον οὐ ῥέοντος· ἀλλ´
[4, 5, 4]	τὸ δρᾶν, τὸ δὲ εἰς	τὸ	πάσχειν, ἢ καὶ ὁπωσοῦν ἡ
[4, 5, 6]	πάθημα ἄλλου, ὥστε δεῖ εἶναι	τὸ	πεισόμενον· ἢ ἔδει μένειν ἐληλυθότος·
[4, 5, 7]	καὶ πηγή· ἡ δὲ μετὰ	τὸ	πέρας τοῦ σώματος, εἴδωλον τοῦ
[4, 5, 4]	συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς πρὸς	τὸ	περὶ τὴν ὄψιν καὶ μέχρι
[4, 5, 1]	μηδενὸς ὄντος μεταξὺ πάθοι ἂν	τὸ	πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ
[4, 5, 1]	ἀνάγκη τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ	τὸ	πεφυκὸς πάσχειν ὁ ὀφθαλμός πάσχει·
[4, 5, 4]	μέσου εἰς ὃ δύναται πρὸς	τὸ	ποιῆσαι; Τοῦτο γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ
[4, 5, 8]	οὐ προσήκοντα εἶναι· ὥστε εἰ	τὸ	ποιοῦν ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πάντη
[4, 5, 7]	Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ συμμεμῖχθαι	τὸ	ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ
[4, 5, 7]	τὸ πόρρω· καὶ ὅταν εἰς	τὸ	πόρρω, ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι,
[4, 5, 7]	δ´ εἰσὶ μείζους καὶ εἰς	τὸ	πόρρω· καὶ ὅταν εἰς τὸ
[4, 5, 4]	μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	πόρρω ὁρᾶν. Τὸ μὲν οὖν
[4, 5, 7]	εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν εἰς	τὸ	πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον, τὸ
[4, 5, 2]	τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ οὐ	τὸ	πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ
[4, 5, 4]	οὕτως. Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ	τὸ	πρὸς τὸ αἰσθητὸν φῶς, εἶτα
[4, 5, 7]	καὶ ἐκ τούτου λάβοιμεν εἰς	τὸ	πρόσθεν. Ἢ εἰ μὲν ἦν
[4, 5, 3]	μόριον τοῦ ἀέρος ὅλον οἷον	τὸ	πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο
[4, 5, 2]	τῆς φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ	τὸ	πῦρ ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´
[4, 5, 3]	τις λέγοι καὶ ἐν τούτοις	τὸ	πῦρ ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν
[4, 5, 3]	ἐλλάμποντος ἐκ τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται	τὸ	πῦρ, καὶ ἐκ τῶν πύργων
[4, 5, 7]	οὐκ ἔστιν ἔξω, ὅτι μηδὲ	τὸ	πῦρ πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´
[4, 5, 2]	ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ	τὸ	πῦρ τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ
[4, 5, 6]	τὸν ἀέρα τῇ τροπῇ, καὶ	τὸ	σκοτεινὸν αὐτοῦ μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι
[4, 5, 4]	Μᾶλλον γοῦν τὸ σῶμα θερμαίνεται	τὸ	στερεὸν ἢ ὁ ἀήρ· ὥστε
[4, 5, 2]	λέγειν ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν καὶ	τὸ	συγγενές, ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον.
[4, 5, 8]	ζῴου ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ	τὸ	συμπαθὲς διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου
[4, 5, 8]	μὴ συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο, εἰ	τὸ	συμπαθὲς νῦν διὰ τὴν ζῴου
[4, 5, 4]	μὲν γὰρ τὸ φῶς τοῦτο	τὸ	συναφὲς ἔμψυχον γίνεται, καὶ ἡ
[4, 5, 3]	ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε καὶ	τὸ	συναφὲς τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον,
[4, 5, 4]	ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ	τὸ	συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς πρὸς
[4, 5, 4]	ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν	τὸ	σῶμα θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ
[4, 5, 8]	οὕτως οὐκ ἄν, εἰ μὴ	τὸ	σῶμα τοῦτο τὸ ἔξω μέρος
[4, 5, 7]	ψυχῆς ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν	τὸ	σῶμα φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ
[4, 5, 4]	τὴν ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	τῆς νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα
[4, 5, 2]	τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον	τὸ	τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς
[4, 5, 2]	συνέχειαν καὶ τὸ μεταξὺ διὰ	τὸ	τὸ ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι,
[4, 5, 7]	Ὅταν δὲ μετὰ τῆς ὕλης	τὸ	τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν ἔδωκε·
[4, 5, 3]	γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ πάσχοι	τὸ	τοῦ ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη
[4, 5, 4]	καὶ ὅταν τὸ φῶς προσίῃ	τὸ	τοῦ ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ
[4, 5, 6]	ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ αὐτοῦ	τὸ	τοῦ ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ
[4, 5, 2]	ἀνάγκης, ὅτε ἐστί, τρέπεταί πως	τὸ	τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον. Καὶ
[4, 5, 6]	δέ· πάθοι δ´ ἄν τι	τὸ	ὑποκείμενον, εἰ παρείη. Ἀλλ´ ὥσπερ
[4, 5, 2]	ζητεῖ· εἰ δὲ τροπὴν ἐργάζεται	τὸ	ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον, τί κωλύει
[4, 5, 8]	ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ αὐτὸ	τὸ	ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ ἀναιρεῖν.
[4, 5, 4]	δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας πρὸς	τὸ	φθάσαι, ἔδει τὴν ἀντίληψιν βίαιον
[4, 5, 6]	τὸ φωτεινὸν τοῦ ἀέρος γεννᾷ	τὸ	φῶς, ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν
[4, 5, 6]	πάθους ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ	τὸ	φῶς γένοιτο ἂν μὴ ὄντος
[4, 5, 4]	ὁρᾶν. Τὸ μὲν οὖν εἰ	τὸ	φῶς γένοιτο ἄνευ τοῦ ἀέρος,
[4, 5, 6]	ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν	τὸ	φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ
[4, 5, 2]	ἀκτίς· ἀλλὰ φωτός ἐστι, καὶ	τὸ	φῶς εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ τὴν
[4, 5, 6]	οὔσης πάσης ποιότητος, ἀνάγκη καὶ	τὸ	φῶς ζητεῖν ἐν ᾧ ἔσται
[4, 5, 2]	αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι	τὸ	φῶς, καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη
[4, 5, 6]	τις τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος	τὸ	φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν αὐτὸν
[4, 5, 4]	ὅμως τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ	τὸ	φῶς οὐ σῶμα, οὐ σώματος.
[4, 5, 4]	οὐ δεῖται, εἰ μὴ ἄρα	τὸ	φῶς οὐκ ἂν ἀέρος ἄνευ
[4, 5, 4]	ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ ὅταν	τὸ	φῶς προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου,
[4, 5, 6]	φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ	τὸ	φῶς τινος ἔσται. Ἔστι δὲ
[4, 5, 7]	σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ	τὸ	φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς
[4, 5, 4]	ἐκεῖνο σκεπτέον. Εἰ μὲν γὰρ	τὸ	φῶς τοῦτο τὸ συναφὲς ἔμψυχον
[4, 5, 6]	φωτὸς οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά τις	{τὸ	φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ νῦν
[4, 5, 6]	φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ νῦν	τὸ	φωτεινὸν τοῦ ἀέρος γεννᾷ τὸ
[4, 5, 6]	δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´ ὅλως	τὸ	φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον ἀπὸ
[4, 5, 1]	ἔμπροσθέν τις ἡμῶν ἔστη πρὸς	τὸ	χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν πάθους
[4, 5, 7]	τῷ καὶ συμμεμῖχθαι τὸ ποιοῦν	τὸ	χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς
[4, 5, 4]	τοῦ φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν,	τὸ	χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν καὶ
[4, 5, 3]	τοῖς νώτοις τοῦ οὐρανοῦ> εἰ	ἐθεάσατο	ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος συμμέτρου· ἢ
[4, 5, 5]	ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος γενομένου, ὅπερ	ἐλέγετο	ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς
[4, 5, 4]	διείργοι τι, κἂν τοῦτο πόρρω,	ᾔσθετο.	Ἅμα γὰρ ὁ ἀὴρ ὁ
[4, 5, 7]	ὅσον τὸ παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος	ἐπεβάλλετο	οὐκ ἂν ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν
[4, 5, 2]	ἂν εἴη τὸ πάθος, ὅσον	ἐβούλετο	ἡ φύσις, κωλύοντος τὸ ἄγαν
[4, 5, 3]	Νῦν δὲ κἀκεῖνο ἄν τις	μαρτύραιτο	εἰς τὸ μὴ τῷ πάσχειν
[4, 5, 8]	εἰς τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν	θεάσαιτο	ὅ τι μὴ συμπαθὲς πρὸς
[4, 5, 7]	ῥέουσα περιέρρεε γὰρ ἂν καὶ	ἐχεῖτο	εἴσω πλέον ἢ ὅσον τὸ
[4, 5, 4]	φῶς οὐκ ἂν ἀέρος ἄνευ	λέγοιτο.	Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ
[4, 5, 4]	οὐ πρὸς τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς	δέοιτο	ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου
[4, 5, 2]	οὐ τὸ αὐτό, οὐκ ἂν	δέοιτό	τις τοῦ μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ
[4, 5, 4]	ὅπερ ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν	δέοιτο	τοῦ μεταξὺ φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ
[4, 5, 2]	ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς πυρὸς	καίοιτο,	ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει αὐτοῦ
[4, 5, 6]	~Εἰ δὲ καὶ τὸ φῶς	γένοιτο	ἂν μὴ ὄντος ἀέρος, οἷον
[4, 5, 4]	μὲν οὖν εἰ τὸ φῶς	γένοιτο	ἄνευ τοῦ ἀέρος, ὕστερον· νῦν
[4, 5, 1]	καὶ γάρ, εἰ ἐντὸς δικτύου	γένοιτο,	ὁ θηρευτὴς πάσχειν λέγεται τὸ
[4, 5, 2]	φησιν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἂν	γίνοιτο,	οὐκ εἰς τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ
[4, 5, 1]	οὐδ´ ἂν εἰς ἡμᾶς τοῦτο	ἀφικνοῖτο.	Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ μεταξὺ
[4, 5, 1]	Ἢ τοῦτο μὲν καὶ αὐτὸ	ἀμφισβητοῖτο	ἄν· καὶ γάρ, εἰ ἐντὸς
[4, 5, 7]	τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν	ἀπολλύοιτο	μένοντος ἐν ὑποστάσει τοῦ φωτίζοντος.
[4, 5, 3]	καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ ὁρατοῦ	δέχοιτο	ἄν. Νῦν δὲ πᾶν τε
[4, 5, 2]	μεταξύ τι εἶναι, εἰ μὴ	φοβοῖντο,	μὴ πέσῃ ἡ ἀκτίς· ἀλλὰ
[4, 5, 2]	Οἱ δὲ τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι	δέοιντο	ἂν πάντως τοῦ μεταξύ. Οἱ
[4, 5, 1]	χείρ. Ἢ τοῦτο μὲν καὶ	αὐτὸ	ἀμφισβητοῖτο ἄν· καὶ γάρ, εἰ
[4, 5, 2]	αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ ἂν πρὸς	αὐτὸ	βλέποντες τὸ ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´
[4, 5, 7]	φωτεινοῦ σώματος πρὸς τὸ ἔξω·	αὐτὸ	δὲ ὅλως {φῶς} τὸ ἐν
[4, 5, 4]	δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός,	αὐτὸ	δὲ φῶς ἂν εἴη μεταξὺ
[4, 5, 4]	αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´ οὐ δι´	αὐτό.	Εἰ οὖν ἔχει δύναμιν εἰς
[4, 5, 4]	χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν καὶ	αὐτὸ	εἶναι· οὕτω γὰρ διὰ μέσου
[4, 5, 7]	ἔσχε πρότερον, ὅτε παρεῖχεν εἰς	αὐτὸ	ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ
[4, 5, 6]	τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´	αὐτὸ	ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ ὁ
[4, 5, 7]	Τὸ οὖν φῶς ἔδυ καὶ	αὐτό;	Ἢ οὔ, ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον·
[4, 5, 3]	συμπάθεια τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς	αὐτὸ	καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ, οἷον	αὐτὸ	καὶ παθεῖν τι. ~Εἰ μὲν
[4, 5, 2]	δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ	αὐτό,	οὐκ ἂν δέοιτό τις τοῦ
[4, 5, 1]	ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ τὸ	αὐτὸ	οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ τοῦτο,
[4, 5, 1]	τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς	αὐτό,	οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον
[4, 5, 5]	μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν τὸ	αὐτό,	οὕτως εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ
[4, 5, 2]	καὶ τὸ συγγενές, ᾗ καὶ	αὐτὸ	πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ σῶμα
[4, 5, 8]	ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ	αὐτό·	τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ·
[4, 5, 8]	ὂν ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ	αὐτὸ	τὸ ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ ἀναιρεῖν.
[4, 5, 3]	καὶ ἡ κόρη τὸ καθ´	αὑτὸ	μόριον τοῦ ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν.
[4, 5, 1]	γενομένου οὐδ´ ἂν εἰς ἡμᾶς	τοῦτο	ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ
[4, 5, 4]	ὃ δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι;	Τοῦτο	γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ
[4, 5, 3]	ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν·	τοῦτο	δέ ἐστιν οἷον ἐν κηρῷ
[4, 5, 6]	αὐτοῦ τὸ τοῦ ἡλίου σῶμα·	τοῦτο	δὲ ἦν τὸ φῶς. Εἰ
[4, 5, 3]	τὸ πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν·	τοῦτο	δὲ οὐ κατὰ σώματος πάθημα,
[4, 5, 3]	μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς πόρρω;	Τοῦτο	δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος κόσμος
[4, 5, 2]	μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ	τοῦτο	εἶναι τὸ φῶς, καὶ ἡ
[4, 5, 2]	θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ	τοῦτο,	ἐν δὲ τοῖς ὁράμασιν οὐχ
[4, 5, 2]	ἡ ὑπόθεσις αὕτη τὸ μεταξὺ	τοῦτο	ζητεῖ· εἰ δὲ τροπὴν ἐργάζεται
[4, 5, 8]	Τοῦτο οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ	τοῦτο.	Καὶ εἰ μὲν αὐτάρκως, δέδεικται·
[4, 5, 3]	ἄλλο ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς	τοῦτο	καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς
[4, 5, 1]	ἂν πάθοι ἡ χείρ. Ἢ	τοῦτο	μὲν καὶ αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο ἄν·
[4, 5, 6]	πάρεστι δὲ ὁ ἀήρ. Καὶ	τοῦτο	μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω. ~Πότερα δὲ
[4, 5, 3]	εἴη πρὸς ἐκεῖνον τούτῳ. Ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ κἀκεῖνο
[4, 5, 4]	ἀέρος ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ	τοῦτο	μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ
[4, 5, 6]	ἦν τὸ φῶς. Εἰ δὲ	τοῦτο,	οὐδὲ τὸ φῶς τινος ἔσται.
[4, 5, 7]	αὕτη· εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ	τοῦτο·	οὐκέτι δέ ἐστιν ἐκεῖ μόνον.
[4, 5, 8]	ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν.	Τοῦτο	οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ τοῦτο.
[4, 5, 4]	εἶναι τὸ διεῖργον, εἰ ἀφαιρεθείη	τοῦτο,	ὄψεται· εἰ δ´ ὅτι διάστημα
[4, 5, 8]	πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον	τοῦτο,	πόθεν δὴ φαίνεται, φήσομεν. Ἢ
[4, 5, 1]	αὐτὸ οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ	τοῦτο,	πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς ὄντος μεταξὺ
[4, 5, 4]	εἰ μὴ διείργοι τι, κἂν	τοῦτο	πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ
[4, 5, 3]	πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ	τοῦτο,	πῶς ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς
[4, 5, 8]	ἄν, εἰ μὴ τὸ σῶμα	τοῦτο	τὸ ἔξω μέρος τοῦδε τοῦ
[4, 5, 4]	Εἰ μὲν γὰρ τὸ φῶς	τοῦτο	τὸ συναφὲς ἔμψυχον γίνεται, καὶ
[4, 5, 8]	γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν	πειρῷτο	ἄτοπον εἶναι λέγων, εἰ μὴ
[4, 5, 5]	γενομένου τοῦ ψόφου, οἷον συμβαλλόντων	δύο	σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς ἡμᾶς
[4, 5, 5]	μηδὲ τὴν ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον	δύο	σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010