Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 7]	δὲ ἀπόλλυται ἢ ἀνατρέχει; Τάχα	γὰρ	ἄν τι καὶ ἐκ τούτου
[4, 5, 7]	ἐστιν ἐνέργεια οὐ ῥέουσα περιέρρεε	γὰρ	ἂν καὶ ἐχεῖτο εἴσω πλέον
[4, 5, 5]	ὁ ἀὴρ τοῦ ψόφου· μὴ	γὰρ	ἂν μηδὲ τὴν ἀρχὴν γενέσθαι
[4, 5, 6]	φωτὶ διὰ τὸν ἀέρα πάθημα	γὰρ	αὐτοῦ εἶναι μὴ ἂν οὖν
[4, 5, 6]	οἷον πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται. Οὐ	γὰρ	δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´ ὅλως
[4, 5, 3]	τούτῳ τὸ ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ	γὰρ	δὴ πάσχοι τὸ τοῦ ἀέρος,
[4, 5, 3]	καὶ τὰς τούτων μορφάς. Οὐ	γὰρ	δὴ φήσει τις ἐν τῷ
[4, 5, 7]	οὖν τὸ σῶμα φθαρῇ οὐ	γὰρ	δὴ ψυχῆς τι ἄμοιρον δύναται
[4, 5, 4]	ἀντιτυποῦν καὶ αὐτὸ εἶναι· οὕτω	γὰρ	διὰ μέσου αἱ ἁφαί. Εἶτα
[4, 5, 5]	ἄλλως τὸ μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν	γὰρ	δοκεῖ κύριος εἶναι ὁ ἀὴρ
[4, 5, 1]	καὶ αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο ἄν· καὶ	γάρ,	εἰ ἐντὸς δικτύου γένοιτο, ὁ
[4, 5, 2]	ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον. Καὶ	γὰρ	εἰ σῶμα συνεχὲς ἐν βάθει
[4, 5, 8]	μέρος τοῦδε τοῦ ζῴου· εἰ	γὰρ	εἴη, τάχα ἄν. Εἰ μέντοι
[4, 5, 7]	οὐκ ἀφισταμένη τῆς προτέρας. Ἔχει	γὰρ	ἕκαστον τῶν ὄντων ἐνέργειαν, ἥ
[4, 5, 7]	αὕτη; Ἢ οὐδὲ αὕτη· εἴδωλον	γὰρ	ἐκλάμψεως καὶ τοῦτο· οὐκέτι δέ
[4, 5, 4]	δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο	γὰρ	ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ
[4, 5, 3]	μερῶν τῷ ἓν εἶναι. Τούτῳ	γὰρ	ἔοικε καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν
[4, 5, 8]	ὅμοια οὐδὲν πρὸς αὐτήν. Ἀλλὰ	γὰρ	ἡ ἀτοπία τὸ μαχόμενον ἐν
[4, 5, 5]	φωνῶν καὶ τῶν ψόφων; Ἄλλο	γὰρ	ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς χαλκὸν ἢ
[4, 5, 6]	πρώτως οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι	γὰρ	καὶ αὐτοῦ ἑκάστου σώματος πυρίνου
[4, 5, 1]	πάσχειν λέγεται τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ	γὰρ	κινδυνεύει ὁ λόγος ἐπὶ τὰς
[4, 5, 3]	τόδε τὸ πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ	γὰρ	μὴ τοῦτο, πῶς ἂν ἄλλο
[4, 5, 4]	Ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε· οὐ	γὰρ	μόνον ἡ ἁφὴ ὅτι ἐγγύς
[4, 5, 5]	ἡ ἐν αὐτῷ πληγή· οὐ	γὰρ	μόνον τῷ μεγάλῳ καὶ τῷ
[4, 5, 6]	τις {τὸ φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ	γὰρ	νῦν τὸ φωτεινὸν τοῦ ἀέρος
[4, 5, 4]	κἂν τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα	γὰρ	ὁ ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ
[4, 5, 6]	καὶ εἰς τὸ ἐπέκεινα; Ἀτενὲς	γὰρ	ὂν διὰ τί οὐ περάσει
[4, 5, 8]	ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό· τὸ	γὰρ	ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ
[4, 5, 2]	ὥσπερ ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ	γὰρ	οὐ τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ
[4, 5, 2]	ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως. Τὸ	γὰρ	σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν τοῦ ὁρᾶν
[4, 5, 1]	αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν	γὰρ	σώματος πάντη ἐν τῷ νοητῷ
[4, 5, 2]	τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει	γὰρ	τὸ πῦρ τῇ αὐτοῦ κινήσει
[4, 5, 4]	δὲ ἐκεῖνο σκεπτέον. Εἰ μὲν	γὰρ	τὸ φῶς τοῦτο τὸ συναφὲς
[4, 5, 2]	παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ	γὰρ	τοῦτο, ἐν δὲ τοῖς ὁράμασιν
[4, 5, 1]	ὀργάνων σωματικῶν ἡ γνῶσις· διὰ	γὰρ	τούτων οἷον συμφυῶν ἢ συνεχῶν
[4, 5, 2]	ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ	γὰρ	τῷ προπαθεῖν τὸν ἀέρα ἡ
[4, 5, 4]	μηδενὸς μεταξὺ ὄντος τότε· οὕτω	γὰρ	ὕστερον τὸ διὰ μέσου ἅπτεσθαι
[4, 5, 5]	οὐχ ᾗ ἀὴρ φατέον· τότε	γὰρ	φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ στερεοῦ
[4, 5, 8]	ὡς αἴτιόν ἐστιν αὐτῆς· ἅμα	γὰρ	ψυχὴν λέγει καὶ οὐ ψυχήν,
[4, 5, 8]	οὐδ´ ἂν ὑπόθεσις εἴη. Καὶ	γάρ,	ὡς ἡ ψυχὴ ἐν τούτῳ·
[4, 5, 6]	κωλύοι καὶ ἐπὶ φωτὸς οὕτως,	εἴπερ	ἐνέργειά τις {τὸ φωτεινὸν} εἴη;
[4, 5, 6]	σώματος, ἀλλὰ οἷον κενοῦ μεταξύ,	εἴπερ	οἷόν τε, οὐκ ἔσται καὶ
[4, 5, 5]	καὶ ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος γενομένου,	ὅπερ	ἐλέγετο ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι,
[4, 5, 4]	ἔνδον, ἐν τῷ ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν,	ὅπερ	ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν δέοιτο
[4, 5, 4]	ἐφ´ ἑαυτῆς, φωτὸς δὲ δεῖται	ὥσπερ	βακτηρίας πρὸς τὸ φθάσαι, ἔδει
[4, 5, 3]	ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων μορφάς}	ὥσπερ	διαδόσει τὸ νύκτωρ ἐν σκότῳ
[4, 5, 2]	παρακειμένου ἔσχομεν ἂν τὴν αἴσθησιν,	ὥσπερ	ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ
[4, 5, 6]	τὸ ὑποκείμενον, εἰ παρείη. Ἀλλ´	ὥσπερ	ζωὴ ἐνέργεια οὖσα ψυχῆς ἐστιν
[4, 5, 4]	φερομένη καὶ ἐν αὐτῷ γιγνομένη,	ὥσπερ	καὶ ἐπὶ τοῦ ἔνδον, ἐν
[4, 5, 5]	στερεοῦ σώματος, πρὶν χυθῆναι μένων	ὥσπερ	στερεόν τι· ὥστε ἀρκεῖ τὰ
[4, 5, 1]	πυκνὰ μὲν ὄντα τὰ σώματα,	ὥσπερ	τὰ γεηρά, κωλύει ὁρᾶν, ὅσῳ
[4, 5, 7]	τοῦ σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν,	ὥσπερ	τὸ φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη
[4, 5, 5]	ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ δὲ	ἀὴρ	εἷς καὶ ἡ ἐν αὐτῷ
[4, 5, 2]	ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει ὁ	ἀήρ;	Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον
[4, 5, 6]	ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ ὁ	ἀήρ.	Καὶ τοῦτο μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω.
[4, 5, 5]	καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ ὁ	ἀὴρ	κύριος τοῦ ψόφου καὶ τούτου
[4, 5, 2]	μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν ὁ	ἀήρ.	Μὴ ὄντος δὲ τούτου σκοτεινοῦ
[4, 5, 4]	πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ	ἀὴρ	ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς
[4, 5, 2]	τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ	ἀὴρ	ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ·
[4, 5, 6]	γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ ὁ	ἀὴρ	οἷός ἐστι μένει, ὡς ἂν
[4, 5, 6]	ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ ὁ	ἀὴρ	οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον ἔσται
[4, 5, 5]	σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ	ἀὴρ	πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ
[4, 5, 5]	γὰρ δοκεῖ κύριος εἶναι ὁ	ἀὴρ	τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ ἂν
[4, 5, 5]	πληγὴ ψόφον ἐποίησεν, οὐχ ᾗ	ἀὴρ	φατέον· τότε γὰρ φωνεῖ, ὅταν
[4, 5, 4]	θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ ὁ	ἀήρ·	ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´
[4, 5, 1]	θρίξ, οὐκ ἂν πάθοι ἡ	χείρ.	Ἢ τοῦτο μὲν καὶ αὐτὸ
[4, 5, 1]	τῆς χειρός, ὃ πάσχει ἡ	χείρ·	καὶ μὴν κἀκεῖ, εἰ μὴ
[4, 5, 2]	Ἐκεῖ γὰρ οὐ τὸ πόρρωθεν	πῦρ,	ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ παρακείμενος
[4, 5, 2]	φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ	πῦρ	ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον·
[4, 5, 3]	λέγοι καὶ ἐν τούτοις τὸ	πῦρ	ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν
[4, 5, 7]	ἐπὶ ζῴων, ἃ ἔνδον συνεστραμμένον	πῦρ	ἔχοντα ταῖς ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ
[4, 5, 3]	ἐκ τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται τὸ	πῦρ,	καὶ ἐκ τῶν πύργων τῶν
[4, 5, 7]	ἔστιν ἔξω, ὅτι μηδὲ τὸ	πῦρ	πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ
[4, 5, 3]	διαδόσει τὸ νύκτωρ ἐν σκότῳ	πῦρ	τε καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι
[4, 5, 2]	ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ τὸ	πῦρ	τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ
[4, 5, 4]	ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ ὅλως	πῦρ	χαλεπὸν ταύτῃ τῇ ὑποθέσει ἀπευθῦναι.
[4, 5, 3]	τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει τὸ	νύκτωρ	ἐν σκότῳ πῦρ τε καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010