Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	ἃς διὰ τὸ σῶμα ἔχει,	ᾧ	ἄγαν προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν
[1, 6, 50]	τοῦ πηλοῦ ἢ βορβόρου ἀπεμάξατο·	ᾧ	δὴ τὸ αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ
[1, 6, 50]	Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας μὲν εἶναι	ᾧ	ψυχὴ τὰ τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας
[1, 6, 50]	οὖν εἶδεν αὐτό, οἶδεν ὃ	λέγω,	ὅπως καλόν. Ἐφετὸν μὲν γὰρ
[1, 6, 50]	ψυχῆς ὄντων, ἐν ποίῳ γὰρ	λόγῳ	ἡ σύνθεσις ἢ ἡ κρᾶσις
[1, 6, 50]	ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν	λόγῳ	οὐ παντί, ἀλλ´ ὃς ἂν
[1, 6, 50]	αὐτῆς ἔχουσαν. Ὥστε ὁλοσχερεῖ μὲν	λόγῳ	τὸ πρῶτον καλόν· διαιρῶν δὲ
[1, 6, 50]	ἔχουσαν πρόσωπον καὶ σεμνότητα καὶ	αἰδῶ	ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι
[1, 6, 50]	τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι	θεῷ,	ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν καὶ
[1, 6, 50]	προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος ἐν	νέῳ	συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ τῷ ἔνδον.
[1, 6, 50]	συναρμόττον καὶ φίλον· οἷα ἀνδρὶ	ἀγαθῷ	προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος ἐν
[1, 6, 50]	τῶν μερῶν, ὁτὲ δὲ ἑνὶ	λίθῳ	διδοίη τις φύσις τὸ κάλλος,
[1, 6, 50]	ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ γενομένη.	Γενέσθω	δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς καὶ
[1, 6, 50]	βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ καὶ	συνεπέσθω	εἰς τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος
[1, 6, 50]	μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων, ἐν	ποίῳ	γὰρ λόγῳ ἡ σύνθεσις ἢ
[1, 6, 50]	αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ τῷ	κακῷ	συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν ἔτι ἔχουσαν
[1, 6, 50]	εἶδος μερισθὲν τῷ ἔξω ὕλης	ὄγκῳ,	ἀμερὲς ὂν ἐν πολλοῖς φανταζόμενον.
[1, 6, 50]	τοῦ σώματος ἔχουσα ἐγκεκραμένον, τῷ	ὑλικῷ	πολλῷ συνοῦσα καὶ εἰς αὐτὴν
[1, 6, 50]	βουληθείς, ὥς πού τις μῦθος,	δοκῶ	μοι, αἰνίττεται, δὺς εἰς τὸ
[1, 6, 50]	τῷ δὲ ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ	καλῷ	ἄγασθαί τε καὶ θάμβους πίμπλασθαι
[1, 6, 50]	πολλαχῇ τῶν ἐν τῷ ὅλῳ	καλῷ	καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν
[1, 6, 50]	γε ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ	καλῷ	τὰ πάντα, ἢ ἄλλο μὲν
[1, 6, 50]	αὐτοῖς ἴδητε, ἢ καὶ ἐν	ἄλλῳ	θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς καὶ ἦθος
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος, ἄλλο δὲ ἐν	ἄλλῳ;	Καὶ τίνα ποτὲ ταῦτα ἢ
[1, 6, 50]	σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν, ἐν	ἄλλῳ	τὸ αὐτὸ δείξασαι. Παρακολουθεῖ δὲ
[1, 6, 50]	ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ κάλλει	πολλῷ	αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς δὴ ἡμῖν,
[1, 6, 50]	καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι	πολλῷ	μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς πρόσθεν,
[1, 6, 50]	σώματος ἔχουσα ἐγκεκραμένον, τῷ ὑλικῷ	πολλῷ	συνοῦσα καὶ εἰς αὐτὴν εἰσδεξαμένη
[1, 6, 50]	ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην καὶ	πολλῷ	τῷ θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι μὲν
[1, 6, 50]	πεποίηκε δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ	πολλῷ	τῷ κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν
[1, 6, 50]	φθόγγου πολλαχῇ τῶν ἐν τῷ	ὅλῳ	καλῷ καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος.
[1, 6, 50]	εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ	νῷ	βάθη, ἔνθα τυφλὸς ἐν Ἅιδου
[1, 6, 50]	εὐθὺς τὸ καλόν· ψυχὴ δὲ	νῷ	καλόν· τὰ δὲ ἄλλα ἤδη
[1, 6, 50]	δὲ καὶ προιοῦσι πρὸς τὸ	ἄνω	ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα
[1, 6, 50]	δὲ αὐτοῦ ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ	ἄνω	καὶ ἐπιστραφεῖσι καὶ ἀποδυομένοις ἃ
[1, 6, 50]	πρὸς τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἔχει,	ἄνω	μὲν τῇ θέσει, λεπτότατον δὲ
[1, 6, 50]	τῶν κάτω, πρὸς δὲ τὰ	ἄνω	τὴν ψυχὴν ἄγουσα. Γίνεται οὖν
[1, 6, 50]	μὴ ἐν γῇ, μὴ ἐν	οὐρανῷ,	ἵν´ ᾖ καθαρόν; Καὶ γὰρ
[1, 6, 50]	ἕως ἂν ἴδῃς σωφροσύνην ἐν	ἁγνῷ	βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ γέγονας τοῦτο
[1, 6, 50]	ἔσται πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ καὶ	καθηραμένῳ	ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ
[1, 6, 50]	αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν καλός,	ἀπονιψαμένῳ	καὶ καθηραμένῳ ὅπερ ἦν εἶναι.
[1, 6, 50]	συναρμόττουσα τῷ παρ´ αὐτῇ εἴδει	κἀκείνῳ	πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ
[1, 6, 50]	αὐτὸ καὶ πρῶτον κακόν, ὥστε	κἀκείνῳ	ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ καλόν,
[1, 6, 50]	ὅσον ἀλλότριον τοῦ θεοῦ αὐτῷ	μόνῳ	αὐτὸ μόνον ἴδῃ εἰλικρινές, ἁπλοῦν,
[1, 6, 50]	τῶν ἄλλων, αὑτῷ δὲ συνὼν	μόνῳ.	Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ
[1, 6, 50]	λέγει; Ἢ ὅτι ἐστὶ τὸ	ἔξω,	εἰ χωρίσειας τοὺς λίθους, τὸ
[1, 6, 50]	ἐκ συμμετρίας ἔχοντα τὸ κάλλος	ἔξω	ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι. Χρυσός
[1, 6, 50]	λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν καὶ	ἔξω	θείου λόγου· καὶ τὸ πάντη
[1, 6, 50]	μένον οὐδὲ προιὸν εἰς τὸ	ἔξω,	ἵνα τις καὶ βέβηλος ἴδῃ;
[1, 6, 50]	τῷ ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς τὸ	ἔξω	καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ
[1, 6, 50]	εἰς τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος	ἔξω	καταλιπὼν ὄψιν ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων
[1, 6, 50]	πρὸ σώματος; Πῶς δὲ τὴν	ἔξω	οἰκίαν τῷ ἔνδον οἰκίας εἴδει
[1, 6, 50]	τὸ ἔνδον εἶδος μερισθὲν τῷ	ἔξω	ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν ἐν
[1, 6, 50]	ἡδονῆς; Ἔστι γὰρ τῷ μὲν	μήπω	ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ· τῷ
[1, 6, 50]	ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε· κἂν	μήπω	σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα ποιητὴς
[1, 6, 50]	φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ τῶν	προσωτέρω	καλῶν, ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν
[1, 6, 50]	ἴδῃς σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν	βάθρῳ.	Εἰ γέγονας τοῦτο καὶ εἶδες
[1, 6, 50]	βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ καθαρὸν	βορβόρῳ	διὰ κάκην φίλον· οἷα δὴ
[1, 6, 50]	καὶ εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν	βορβόρῳ,	ὅτι τὸ μὴ καθαρὸν βορβόρῳ
[1, 6, 50]	οὐκ ἄλλο δεῖ ἐπὶ τῷ	συμμέτρῳ	λέγειν τὸ καλὸν εἶναι, καὶ
[1, 6, 50]	τε καὶ εἰσήγαγεν εἰς τὸ	εἴσω	ἀμερὲς ἤδη καὶ ἔδωκε τῷ
[1, 6, 50]	δὴ καὶ συνεπέσθω εἰς τὸ	εἴσω	ὁ δυνάμενος ἔξω καταλιπὼν ὄψιν
[1, 6, 50]	καθαρᾷ μηδὲ εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ	χρυσῷ,	ἀναπεπλῆσθαι δὲ τοῦ γεώδους, ὃ
[1, 6, 50]	ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ	τῷ	ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω καὶ σὺ
[1, 6, 50]	ἀρετῆς ἴχνος ἐν νέῳ συμφωνοῦν	τῷ	ἀληθεῖ τῷ ἔνδον. Τὸ δὲ
[1, 6, 50]	Καὶ ἆρά γε ἑνὶ καὶ	τῷ	αὐτῷ καλῷ τὰ πάντα, ἢ
[1, 6, 50]	ἀρχὴν τοῦ καλοῦ. Ἢ ἐν	τῷ	αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ καλὸν πρῶτον
[1, 6, 50]	ἔσται ὁμολογία τε καὶ συμφωνία.	Τῷ	γὰρ τὴν σωφροσύνην ἠλιθιότητα εἶναι
[1, 6, 50]	μήπω ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ·	τῷ	δὲ ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ
[1, 6, 50]	δὲ ἐωμένην ἐν αὐτῇ μένειν	τῷ	ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς τὸ ἔξω
[1, 6, 50]	Πῶς δὲ τὴν ἔξω οἰκίαν	τῷ	ἔνδον οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς
[1, 6, 50]	εἴσω ἀμερὲς ἤδη καὶ ἔδωκε	τῷ	ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον καὶ
[1, 6, 50]	ἐν νέῳ συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ	τῷ	ἔνδον. Τὸ δὲ τῆς χρόας
[1, 6, 50]	λίθους, τὸ ἔνδον εἶδος μερισθὲν	τῷ	ἔξω ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν
[1, 6, 50]	τῇ ζωῇ κεχρημένην καὶ πολλῷ	τῷ	θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν
[1, 6, 50]	δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ	τῷ	κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν ἔτι
[1, 6, 50]	ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι	τῷ	καλά; Ἐπί τε τῶν φωνῶν
[1, 6, 50]	ἐκπλαγείη μεθ´ ἡδονῆς; Ἔστι γὰρ	τῷ	μὲν μήπω ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς
[1, 6, 50]	ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ	τῷ	μίγματι τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ
[1, 6, 50]	καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ	τῷ	νῷ βάθη, ἔνθα τυφλὸς ἐν
[1, 6, 50]	ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῶν ἐν	τῷ	ὅλῳ καλῷ καλοῦ καὶ αὐτοῦ
[1, 6, 50]	δὲ καὶ αὕτη λέγῃ συναρμόττουσα	τῷ	παρ´ αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ πρὸς
[1, 6, 50]	δὲ συμφωνεῖ τὸ περὶ σῶμα	τῷ	πρὸ σώματος; Πῶς δὲ τὴν
[1, 6, 50]	πῶς οὐκ ἄλλο δεῖ ἐπὶ	τῷ	συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν εἶναι,
[1, 6, 50]	σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ	τῷ	σώματι, τῇ δὲ ψυχῇ καταδύσεται
[1, 6, 50]	οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα, χαίρουσι	τῷ	τοιούτῳ. Τί γὰρ ἂν καὶ
[1, 6, 50]	τὸ τοῦ σώματος ἔχουσα ἐγκεκραμένον,	τῷ	ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα καὶ εἰς
[1, 6, 50]	Τὸ δὲ μὴ κρατοῦν ἐξίτηλον	τῷ	φωτὶ γινόμενον οὐκέτι καλόν, ὡς
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ἔξω καὶ τὸ	κάτω	καὶ τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή,
[1, 6, 50]	δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν	κάτω	περιμένειν. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν
[1, 6, 50]	φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν	κάτω,	πρὸς δὲ τὰ ἄνω τὴν
[1, 6, 50]	μοι, αἰνίττεται, δὺς εἰς τὸ	κάτω	τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν
[1, 6, 50]	ζωῇ κεχρημένην καὶ πολλῷ τῷ	θανάτῳ	κεκραμένην, οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν ἃ
[1, 6, 50]	δι´ ὀμμάτων καὶ κάλλει πολλῷ	αἰσθητῷ	συνών. Πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν
[1, 6, 50]	ἵνα τις καὶ βέβηλος ἴδῃ;	Ἴτω	δὴ καὶ συνεπέσθω εἰς τὸ
[1, 6, 50]	ποτέ ἐστι καὶ διότι φανέν.	Ἔστω	δὴ ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός τε
[1, 6, 50]	γάρ, εἰ ὁμοιότης, ὅμοια μὲν	ἔστω·	πῶς δὲ καλὰ κἀκεῖνα καὶ
[1, 6, 50]	εἷς οὕτω γενέσθαι οὐδὲ σὺν	αὐτῷ	ἄλλο τι ἐντὸς μεμιγμένον ἔχων,
[1, 6, 50]	~Γινώσκει δὲ αὐτὸ ἡ ἐπ´	αὐτῷ	δύναμις τεταγμένη, ἧς οὐδὲν κυριώτερον
[1, 6, 50]	τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε καὶ ἔργον	αὐτῷ,	εἴπερ ἔσται πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ
[1, 6, 50]	τὸ μορφούμενον εἶναι ὡς δυνατὸν	αὐτῷ	ἐκ πολλῶν ὄντι. Ἵδρυται οὖν
[1, 6, 50]	ἆρά γε ἑνὶ καὶ τῷ	αὐτῷ	καλῷ τὰ πάντα, ἢ ἄλλο
[1, 6, 50]	πᾶν ὅσον ἀλλότριον τοῦ θεοῦ	αὐτῷ	μόνῳ αὐτὸ μόνον ἴδῃ εἰλικρινές,
[1, 6, 50]	ἔρωτας, ποίους δὲ πόθους, βουλόμενος	αὐτῷ	συγκερασθῆναι, πῶς δ´ ἂν ἐκπλαγείη
[1, 6, 50]	τοῦ καλοῦ. Ἢ ἐν τῷ	αὐτῷ	τἀγαθὸν καὶ καλὸν πρῶτον θήσεται·
[1, 6, 50]	γὰρ εὑρόντες τάχ´ ἂν ἐπιβάθρᾳ	αὐτῷ	χρώμενοι καὶ τὰ ἄλλα θεασαίμεθα.
[1, 6, 50]	καλός, μονούμενος μὲν τῶν ἄλλων,	αὑτῷ	δὲ συνὼν μόνῳ. Τὸν αὐτὸν
[1, 6, 50]	τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ καὶ	σαυτῷ	καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον
[1, 6, 50]	ὄψις ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ	σαυτῷ	καὶ ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι
[1, 6, 50]	ἔχων ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἷς	οὕτω	γενέσθαι οὐδὲ σὺν αὐτῷ ἄλλο
[1, 6, 50]	καλὸν ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον,	οὕτω	καὶ σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ
[1, 6, 50]	καὶ οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος	οὕτω	καλά. Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας μὲν
[1, 6, 50]	δὴ καὶ τὰ σώματα, ὅσα	οὕτω	λέγεται, ψυχὴ ἤδη ποιεῖ· ἅτε
[1, 6, 50]	κάλλος, τῇ δὲ ἡ τέχνη.	Οὕτω	μὲν δὴ τὸ καλὸν σῶμα
[1, 6, 50]	καθαραὶ τὸ σῶμα, χαίρουσι τῷ	τοιούτῳ.	Τί γὰρ ἂν καὶ εἴη

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 21/06/2007