Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	σχήματι εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´	αὖ	εἰς μέγεθος δι´ ἀπειρίας αὐξηθέν,
[1, 6, 50]	ἂν πάθῃ διὰ σώματος ὡς	ἡδὺ	λαβοῦσα αἶσχος. Αὐτὸ τοῦτο τὸ
[1, 6, 50]	αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε, ψυχὴ δὲ	ἄνευ	ὀργάνων ὁρᾷ καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας
[1, 6, 50]	πρὸς τὰ τῇ αἰσθήσει προσπίπτοντα,	πολὺ	τὸ τοῦ σώματος ἔχουσα ἐγκεκραμένον,
[1, 6, 50]	ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος τὰ	πάνυ	λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν βλέπει, κἂν
[1, 6, 50]	βλέπει; Ἄρτι μὲν ἐγειρομένη οὐ	πάνυ	τὰ λαμπρὰ δύναται βλέπειν. Ἐθιστέον
[1, 6, 50]	ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ.	Οὐ	γὰρ ἂν πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς
[1, 6, 50]	καὶ τὰ μέρη καλὰ εἶναι·	οὐ	γὰρ δὴ ἐξ αἰσχρῶν, ἀλλὰ
[1, 6, 50]	δὲ {οὗτος} ὁ μὴ τυχών.	Οὐ	γὰρ ὁ χρωμάτων ἢ σωμάτων
[1, 6, 50]	ἑαυτοῦ δὲ μένον δίδωσι καὶ	οὐ	δέχεταί τι εἰς αὐτό, ἴδοι,
[1, 6, 50]	οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ	οὐ	δυνάμενος τὰ πάνυ λαμπρὰ βλέπειν,
[1, 6, 50]	φίλον· οἷα δὴ καὶ ὕες,	οὐ	καθαραὶ τὸ σῶμα, χαίρουσι τῷ
[1, 6, 50]	τοῦ σώματος, φεύγειν δὲ ὡς	οὐ	καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ; Ἡ δὲ
[1, 6, 50]	καὶ ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν	οὐ	καθαρῶν φίλη, ζῶσα ζωὴν τοῦ
[1, 6, 50]	ὁτὲ μὲν καλά, ὁτὲ δὲ	οὐ	καλὰ φαίνεται, ὡς ἄλλου ὄντος
[1, 6, 50]	τὴν θέαν λημῶν κακίαις καὶ	οὐ	κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ
[1, 6, 50]	ὅλος αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν μόνον,	οὐ	μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι εἰς
[1, 6, 50]	πάσχουσιν; Οὐ σχῆμα, οὐ χρῶμα,	οὐ	μέγεθός τι, ἀλλὰ περὶ ψυχήν,
[1, 6, 50]	ἂν τοῦ εἴδους τῆς χρόας	οὐ	μετέχον ὅλου. Αἱ δὲ ἁρμονίαι
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ καὶ φαίνεται καὶ	οὐ	μήποτε ὁ ἰδὼν ἄλλο τι
[1, 6, 50]	αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ	οὐ	παντί, ἀλλ´ ὃς ἂν ᾖ
[1, 6, 50]	ἔνδον βλέπει; Ἄρτι μὲν ἐγειρομένη	οὐ	πάνυ τὰ λαμπρὰ δύναται βλέπειν.
[1, 6, 50]	ἢ τοῦτο; Τὰ μὲν γὰρ	οὐ	παρ´ αὐτῶν τῶν ὑποκειμένων καλά,
[1, 6, 50]	ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή;	Οὐ	ποσὶ δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ
[1, 6, 50]	τοῦτο τὸ αἶσχος αὐτῇ ἆρα	οὐ	προσγεγονέναι οἷον ἐπακτὸν καλὸν φήσομεν,
[1, 6, 50]	πάντα ταῦτα καὶ μέμικται καὶ	οὐ	πρῶτα, παρ´ ἐκείνου δέ. Εἰ
[1, 6, 50]	ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ	οὐ	συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή,
[1, 6, 50]	ἐστι, περὶ ὃ ταῦτα πάσχουσιν;	Οὐ	σχῆμα, οὐ χρῶμα, οὐ μέγεθός
[1, 6, 50]	καλῶν σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς	οὐ	τῷ σώματι, τῇ δὲ ψυχῇ
[1, 6, 50]	εἶναι τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος.	Οὐ	φοβεῖται δὲ τοῦτο, ὃς ἀγαπᾷ
[1, 6, 50]	ὃ ταῦτα πάσχουσιν; Οὐ σχῆμα,	οὐ	χρῶμα, οὐ μέγεθός τι, ἀλλὰ
[1, 6, 50]	δέχεται αὐτό. Θερμαίνεται γὰρ ἐκεῖνα,	οὐ	ψύχεται δὲ τοῦτο, κέχρωσταί τε
[1, 6, 50]	αὐτοῦ καλοὺς καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ.	Οὗ	δὴ καὶ ἀγὼν μέγιστος καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ	οὗ	καὶ ὁ πᾶς πόνος, μὴ
[1, 6, 50]	καλλονήν, ὅπερ καὶ τἀγαθόν· ἀφ´	οὗ	νοῦς εὐθὺς τὸ καλόν· ψυχὴ
[1, 6, 50]	οὖν πάλιν ἐπὶ τὸ ἀγαθόν,	οὗ	ὀρέγεται πᾶσα ψυχή. Εἴ τις
[1, 6, 50]	ἴδῃ εἰλικρινές, ἁπλοῦν, καθαρόν, ἀφ´	οὗ	πάντα ἐξήρτηται καὶ πρὸς αὐτὸ
[1, 6, 50]	καὶ σκιαὶ φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο	οὗ	ταῦτα εἰκόνες. Εἰ γάρ τις
[1, 6, 50]	ὁ τούτου καὶ μόνου, ὑπὲρ	οὗ	τῆς τεύξεως καὶ βασιλείας καὶ
[1, 6, 50]	καὶ πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ	μάγου	Κίρκης φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς
[1, 6, 50]	τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται, καίτοι ἑκάστου	φθόγγου	πολλαχῇ τῶν ἐν τῷ ὅλῳ
[1, 6, 50]	δὴ τὸ καλὸν σῶμα γίγνεται	λόγου	ἀπὸ θείων ἐλθόντος κοινωνίᾳ. ~Γινώσκει
[1, 6, 50]	καὶ εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν	λόγου	καὶ εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω
[1, 6, 50]	σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ	λόγου	καὶ εἴδους ὄντος. Ὅθεν καὶ
[1, 6, 50]	εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου	λόγου·	καὶ τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο.
[1, 6, 50]	μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς καὶ	λόγου	οὐκ ἀνασχομένης τῆς ὕλης τὸ
[1, 6, 50]	τὸν μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς	Ἅιδου	κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ
[1, 6, 50]	νῷ βάθη, ἔνθα τυφλὸς ἐν	Ἅιδου	μένων καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς
[1, 6, 50]	ἀναβάσει πᾶν ὅσον ἀλλότριον τοῦ	θεοῦ	αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ μόνον ἴδῃ
[1, 6, 50]	ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ καθαίρων	ἐργάζου	εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ παύσῃ
[1, 6, 50]	δὲ ἐπέκεινα τούτου τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	λέγομεν φύσιν προβεβλημένον τὸ καλὸν
[1, 6, 50]	μὲν μήπω ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς	ἀγαθοῦ·	τῷ δὲ ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ
[1, 6, 50]	καὶ εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω	θείου	λόγου· καὶ τὸ πάντη αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	καὶ νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ	θείου,	ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ καλοῦ
[1, 6, 50]	καλά, οἷον καὶ τὸ τοῦ	ἡλίου	φῶς, ἁπλᾶ ὄντα, οὐκ ἐκ
[1, 6, 50]	δὴ τὸ αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ	ἀλλοτρίου	προσῆλθε καὶ ἔργον αὐτῷ, εἴπερ
[1, 6, 50]	καθαράν, ἀλλὰ τῷ μίγματι τοῦ	κακοῦ	ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην καὶ
[1, 6, 50]	βουλόμενος ὡς ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου	καλοῦ	ἐφ´ ὕδατος ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν
[1, 6, 50]	καὶ πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ	καλοῦ.	Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν
[1, 6, 50]	τῶν ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ	καλοῦ	καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ
[1, 6, 50]	θείου, ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ	καλοῦ	καὶ τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα.
[1, 6, 50]	καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν	καλοῦ	λαβεῖν ἐποίησαν, ἐν ἄλλῳ τὸ
[1, 6, 50]	ὁμοιούμενος, τίνος ἂν ἔτι δέοιτο	καλοῦ;	Τοῦτο γὰρ αὐτὸ μάλιστα κάλλος
[1, 6, 50]	οὖσα καὶ οἷον μοῖρα τοῦ	καλοῦ,	ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ κρατῇ,
[1, 6, 50]	δὲ ὁρῷτο, ὃ παρὰ τοῦ	πηλοῦ	ἢ βορβόρου ἀπεμάξατο· ᾧ δὴ
[1, 6, 50]	ἄλλου ὄντος τοῦ σώματα εἶναι,	ἄλλου	δὲ τοῦ καλά. Τί οὖν
[1, 6, 50]	δὲ οὐ καλὰ φαίνεται, ὡς	ἄλλου	ὄντος τοῦ σώματα εἶναι, ἄλλου
[1, 6, 50]	εἴδους τῆς χρόας οὐ μετέχον	ὅλου.	Αἱ δὲ ἁρμονίαι αἱ ἐν
[1, 6, 50]	λαβεῖν βουλόμενος ὡς ἀληθινόν, οἷα	εἰδώλου	καλοῦ ἐφ´ ὕδατος ὀχουμένου, ὁ
[1, 6, 50]	πάντα γὰρ ταύταις καλά, τοῖς	νοῦ	γεννήμασι καὶ οὐσίας. Τὸ δὲ
[1, 6, 50]	νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ	νοῦ	καὶ τοῦ εἶναι. Τοῦτο οὖν
[1, 6, 50]	τῶν θεωρημάτων; Τὸ δὲ τοῦ	νοῦ	κάλλος μονουμένου τί ἂν εἴη;
[1, 6, 50]	Νοῦς δὲ καὶ τὰ παρὰ	νοῦ	τὸ κάλλος αὐτῇ οἰκεῖον καὶ
[1, 6, 50]	γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης καὶ	οὐρανοῦ	προέσθαι χρεών, εἰ καταλιπών τις
[1, 6, 50]	εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς	συνεγένου	οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	Τὸ δὲ τοῦ νοῦ κάλλος	μονουμένου	τί ἂν εἴη; ~Πάλιν οὖν
[1, 6, 50]	οἷα εἰδώλου καλοῦ ἐφ´ ὕδατος	ὀχουμένου,	ὁ λαβεῖν βουληθείς, ὥς πού
[1, 6, 50]	μέμικται καὶ οὐ πρῶτα, παρ´	ἐκείνου	δέ. Εἰ οὖν ἐκεῖνο, ὃ
[1, 6, 50]	καὶ κρατήσει τοῦ ἐν ὕλῃ	σκοτεινοῦ	παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ λόγου
[1, 6, 50]	ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ τούτου καὶ	μόνου,	ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως καὶ
[1, 6, 50]	ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν βουληθείς, ὥς	πού	τις μῦθος, δοκῶ μοι, αἰνίττεται,
[1, 6, 50]	δὲ ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ	καθαροῦ;	Ἡ δὲ ἀνδρία ἀφοβία θανάτου.
[1, 6, 50]	ὃ παρὰ τοῦ πηλοῦ ἢ	βορβόρου	ἀπεμάξατο· ᾧ δὴ τὸ αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	πανταχοῦ, ὡς ἂν μεῖζον παντὸς	μέτρου	καὶ παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ
[1, 6, 50]	παντὸς μέτρου καὶ παντὸς κρεῖσσον	ποσοῦ·	εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν ἴδοις,
[1, 6, 50]	Τὸ δὲ ἐπέκεινα τούτου τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν προβεβλημένον τὸ
[1, 6, 50]	ᾧ δὴ τὸ αἰσχρὸν προσθήκῃ	τοῦ	ἀλλοτρίου προσῆλθε καὶ ἔργον αὐτῷ,
[1, 6, 50]	ἄλλων σωμάτων, ὡς ἐγγὺς ὂν	τοῦ	ἀσωμάτου, μόνον δὲ αὐτὸ οὐκ
[1, 6, 50]	εἶναι ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι δὲ	τοῦ	γεώδους, ὃ εἴ τις ἀφέλοι,
[1, 6, 50]	καὶ ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι	τοῦ	δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε· οὗτος
[1, 6, 50]	γινόμενον οὐκέτι καλόν, ὡς ἂν	τοῦ	εἴδους τῆς χρόας οὐ μετέχον
[1, 6, 50]	γὰρ αἴτιος καὶ νοῦ καὶ	τοῦ	εἶναι. Τοῦτο οὖν εἴ τις
[1, 6, 50]	κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει	τοῦ	ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς
[1, 6, 50]	τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ κανόνι	τοῦ	εὐθέος. Πῶς δὲ συμφωνεῖ τὸ
[1, 6, 50]	τὰ καλά, οἷον καὶ τὸ	τοῦ	ἡλίου φῶς, ἁπλᾶ ὄντα, οὐκ
[1, 6, 50]	ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ ὅλη	τοῦ	θείου, ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ
[1, 6, 50]	τῇ ἀναβάσει πᾶν ὅσον ἀλλότριον	τοῦ	θεοῦ αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ μόνον
[1, 6, 50]	αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ τῷ μίγματι	τοῦ	κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην
[1, 6, 50]	ἔχοντα τὸ κάλλος ἔξω ἔσται	τοῦ	καλὰ εἶναι. Χρυσός τε δὴ
[1, 6, 50]	τοῦ σώματα εἶναι, ἄλλου δὲ	τοῦ	καλά. Τί οὖν ἐστι τοῦτο
[1, 6, 50]	ἐπέκεινα καὶ πηγὴν καὶ ἀρχὴν	τοῦ	καλοῦ. Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ
[1, 6, 50]	τοῦ θείου, ὅθεν ἡ πηγὴ	τοῦ	καλοῦ καὶ τὰ συγγενῆ πάντα
[1, 6, 50]	θεῖον οὖσα καὶ οἷον μοῖρα	τοῦ	καλοῦ, ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ
[1, 6, 50]	ἢ τῶν θεωρημάτων; Τὸ δὲ	τοῦ	νοῦ κάλλος μονουμένου τί ἂν
[1, 6, 50]	οὐ καθαρῶν φίλη, ζῶσα ζωὴν	τοῦ	ὅ τι ἂν πάθῃ διὰ
[1, 6, 50]	τοῦτο δὲ ὁρῷτο, ὃ παρὰ	τοῦ	πηλοῦ ἢ βορβόρου ἀπεμάξατο· ᾧ
[1, 6, 50]	αἰνίττεται, δὺς εἰς τὸ κάτω	τοῦ	ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν αὐτὸν
[1, 6, 50]	ἂν ἴδῃ συγγενὲς ἢ ἴχνος	τοῦ	συγγενοῦς, χαίρει τε καὶ διεπτόηται
[1, 6, 50]	καλὰ φαίνεται, ὡς ἄλλου ὄντος	τοῦ	σώματα εἶναι, ἄλλου δὲ τοῦ
[1, 6, 50]	τῇ αἰσθήσει προσπίπτοντα, πολὺ τὸ	τοῦ	σώματος ἔχουσα ἐγκεκραμένον, τῷ ὑλικῷ
[1, 6, 50]	θάνατος χωρὶς εἶναι τὴν ψυχὴν	τοῦ	σώματος. Οὐ φοβεῖται δὲ τοῦτο,
[1, 6, 50]	ἢ τὸ μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς	τοῦ	σώματος, φεύγειν δὲ ὡς οὐ
[1, 6, 50]	ἴδοι, μένων ἐν τῇ θέᾳ	τοῦ	τοιούτου καὶ ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος,
[1, 6, 50]	ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς	ἀσωμάτου	καὶ λόγου καὶ εἴδους ὄντος.
[1, 6, 50]	σωμάτων, ὡς ἐγγὺς ὂν τοῦ	ἀσωμάτου,	μόνον δὲ αὐτὸ οὐκ εἰσδεχόμενον
[1, 6, 50]	καθαροῦ; Ἡ δὲ ἀνδρία ἀφοβία	θανάτου.	Ὁ δέ ἐστιν ὁ θάνατος
[1, 6, 50]	ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται, καίτοι	ἑκάστου	φθόγγου πολλαχῇ τῶν ἐν τῷ
[1, 6, 50]	ἔφεσις πρὸς τοῦτο, τεῦξις δὲ	αὐτοῦ	ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ ἄνω καὶ
[1, 6, 50]	τὸ πρῶτον ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς	αὐτοῦ	καλοὺς καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ
[1, 6, 50]	θέᾳ τοῦ τοιούτου καὶ ἀπολαύων	αὐτοῦ	ὁμοιούμενος, τίνος ἂν ἔτι δέοιτο
[1, 6, 50]	τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ καὶ	αὐτοῦ	ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ´	αὐτοῦ	οὐ συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν
[1, 6, 50]	πολλῶν ὄντι. Ἵδρυται οὖν ἐπ´	αὐτοῦ	τὸ κάλλος ἤδη εἰς ἓν
[1, 6, 50]	ὃ χορηγεῖ μὲν ἅπασιν, ἐφ´	ἑαυτοῦ	δὲ μένον δίδωσι καὶ οὐ
[1, 6, 50]	τὸ καλὸν θεῷτο αὐτὸ ἐφ´	ἑαυτοῦ	καθαρόν, μὴ σαρκῶν, μὴ σώματος
[1, 6, 50]	μένων ἐν τῇ θέᾳ τοῦ	τοιούτου	καὶ ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος
[1, 6, 50]	μὴ τυχὼν ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ	τούτου	καὶ μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς
[1, 6, 50]	τοῖς σώμασι; Πρῶτον γὰρ περὶ	τούτου	σκεπτέον. Τί οὖν ἐστιν, ὃ
[1, 6, 50]	καὶ οὐσίας. Τὸ δὲ ἐπέκεινα	τούτου	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν
[1, 6, 50]	πρώτως, τὰ δ´ ἄλλα παρὰ	τούτου	τὸ εἶδος τῆς χρόας λαμβάνει.
[1, 6, 50]	κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας	ἀμόρφου	οὔσης καὶ μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις
[1, 6, 50]	φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ διανύσαι·	πανταχοῦ	γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν
[1, 6, 50]	φρονεῖ θνητὰ καὶ ταπεινά, σκολιὰ	πανταχοῦ,	ἡδονῶν οὐ καθαρῶν φίλη, ζῶσα
[1, 6, 50]	δή, οἶμαι, οὖσα καὶ φερομένη	πανταχοῦ	ὁλκαῖς πρὸς τὰ τῇ αἰσθήσει
[1, 6, 50]	δι´ ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ´ ἀμέτρητον	πανταχοῦ,	ὡς ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου
[1, 6, 50]	τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω καὶ	σὺ	ἀφαίρει ὅσα περιττὰ καὶ ἀπεύθυνε

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 21/06/2007