Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	ἁρμονίαι αἱ ἐν ταῖς φωναῖς	αἱ	ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι καὶ
[1, 6, 50]	τῆς χρόας οὐ μετέχον ὅλου.	Αἱ	δὲ ἁρμονίαι αἱ ἐν ταῖς
[1, 6, 50]	μετέχον ὅλου. Αἱ δὲ ἁρμονίαι	αἱ	ἐν ταῖς φωναῖς αἱ ἀφανεῖς
[1, 6, 50]	ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ καὶ	αἱ	τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ
[1, 6, 50]	εἶτα ἔργα καλά, οὐχ ὅσα	αἱ	τέχναι ἐργάζονται, ἀλλ´ ὅσα οἱ
[1, 6, 50]	μέν, ὡς εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι	αἱ	τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ ἐπὶ
[1, 6, 50]	δὲ ταῦτα παθεῖν καὶ πάσχουσιν	αἱ	ψυχαὶ καὶ περὶ τὰ μὴ
[1, 6, 50]	δὲ ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ	ἄγασθαί	τε καὶ θάμβους πίμπλασθαι μεθ´
[1, 6, 50]	καλῷ ἄγασθαί τε καὶ θάμβους	πίμπλασθαι	μεθ´ ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς
[1, 6, 50]	ἀλλ´ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην	ἀλλάξασθαι	καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν
[1, 6, 50]	νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα	ὁρᾶσθαι	τῷ καλά; Ἐπί τε τῶν
[1, 6, 50]	καὶ καλὸς πᾶς, εἰ μέλλει	θεάσασθαι	θεόν τε καὶ καλόν. Ἥξει
[1, 6, 50]	ὁρᾷ καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ	θεάσασθαι	καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν κάτω περιμένειν.
[1, 6, 50]	γὰρ τῷ μὲν μήπω ἰδόντι	ὀρέγεσθαι	ὡς ἀγαθοῦ· τῷ δὲ ἰδόντι
[1, 6, 50]	πεποιηκὸς καὶ τὰ σώματα καλὰ	φαντάζεσθαι	καὶ τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς
[1, 6, 50]	ἐωμένην ἐν αὐτῇ μένειν τῷ	ἕλκεσθαι	ἀεὶ πρὸς τὸ ἔξω καὶ
[1, 6, 50]	τὰ ἐν οὐκ αἰσθήσει ἐρωτικῶν	ἀναπυνθάνεσθαι	δεῖ· τί πάσχετε περὶ τὰ
[1, 6, 50]	δὲ τοῦτο, ὃς ἀγαπᾷ μόνος	γενέσθαι.	Μεγαλοψυχία δὲ δὴ ὑπεροψία τῶν
[1, 6, 50]	ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἷς οὕτω	γενέσθαι	οὐδὲ σὺν αὐτῷ ἄλλο τι
[1, 6, 50]	Ταῦτα γὰρ δεῖ τὰ πάθη	γενέσθαι	περὶ τὸ ὅ τι ἂν
[1, 6, 50]	ὁ πᾶς πόνος, μὴ ἀμοίρους	γενέσθαι	τῆς ἀρίστης θέας, ἧς ὁ
[1, 6, 50]	ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ καλὸν	γενέσθαι,	τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ δὲ
[1, 6, 50]	πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει καὶ	εὐφραίνεσθαι	τῇ θέᾳ ποιεῖ; Τοῦτο γὰρ
[1, 6, 50]	ἀγαθὸν καὶ καλὸν τὴν ψυχὴν	γίνεσθαι	ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν
[1, 6, 50]	ἁπάσης καὶ θαλάττης καὶ οὐρανοῦ	προέσθαι	χρεών, εἰ καταλιπών τις ταῦτα
[1, 6, 50]	μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς Ἅιδου	κείσεσθαι	ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ
[1, 6, 50]	θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς καὶ	ἐκπλήττεσθαι	ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα
[1, 6, 50]	ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν καὶ εἶδος	δέχεσθαι	ἄμοιρον ὂν λόγου καὶ εἴδους
[1, 6, 50]	μηδὲ εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ χρυσῷ,	ἀναπεπλῆσθαι	δὲ τοῦ γεώδους, ὃ εἴ
[1, 6, 50]	δείξασαι. Παρακολουθεῖ δὲ ταῖς αἰσθηταῖς	μετρεῖσθαι	ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ οὐ παντί,
[1, 6, 50]	τὸ πάντη κατὰ τὸ εἶδος	μορφοῦσθαι.	Προσιὸν οὖν τὸ εἶδος τὸ
[1, 6, 50]	καλῶν, ἃ δὴ εἴδωλα καὶ	σκιαὶ	οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι
[1, 6, 50]	εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη καὶ	σκιαὶ	φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο οὗ ταῦτα
[1, 6, 50]	οὐ μετέχον ὅλου. Αἱ δὲ	ἁρμονίαι	αἱ ἐν ταῖς φωναῖς αἱ
[1, 6, 50]	Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν τε	καὶ	ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ	καὶ	ἀγὼν μέγιστος καὶ ἔσχατος ψυχαῖς
[1, 6, 50]	δὴ ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός τε	καὶ	ἄδικος, πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα,
[1, 6, 50]	καὶ ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ	καὶ	αἱ τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν
[1, 6, 50]	βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον καὶ σεμνότητα	καὶ	αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ
[1, 6, 50]	ζητητέον καλόν τε καὶ ἀγαθὸν	καὶ	αἰσχρόν τε καὶ κακόν. Καὶ
[1, 6, 50]	καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ	καὶ	ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα	καὶ	ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή, ὡς τὴν
[1, 6, 50]	τί πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε	καὶ	ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε
[1, 6, 50]	διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν	καὶ	ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς.
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ ἀρνεῖται	καὶ	ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα
[1, 6, 50]	συγγενοῦς, χαίρει τε καὶ διεπτόηται	καὶ	ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται
[1, 6, 50]	ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν	καὶ	ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον καὶ
[1, 6, 50]	οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι	καὶ	ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς,
[1, 6, 50]	ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι	καὶ	ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι δὲ
[1, 6, 50]	ἔστι δὲ καὶ ἐν μουσικῇ	καὶ	ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη καὶ
[1, 6, 50]	καὶ σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ	καὶ	ἀπεύθυνε ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ἄνω καὶ ἐπιστραφεῖσι	καὶ	ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα· οἷον
[1, 6, 50]	ἐν τῇ θέᾳ τοῦ τοιούτου	καὶ	ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος ἂν
[1, 6, 50]	ἔχεται, πῶς ποτε πάντα καλά;	Καὶ	ἆρά γε ἑνὶ καὶ τῷ
[1, 6, 50]	δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται	καὶ	ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ
[1, 6, 50]	οὗ τῆς τεύξεως καὶ βασιλείας	καὶ	ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης
[1, 6, 50]	ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα καὶ πηγὴν	καὶ	ἀρχὴν τοῦ καλοῦ. Ἢ ἐν
[1, 6, 50]	δὲ ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ	καὶ	ἀτερπῆ τῷ νῷ βάθη, ἔνθα
[1, 6, 50]	ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα δὲ	καὶ	αὕτη λέγῃ συναρμόττουσα τῷ παρ´
[1, 6, 50]	ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ	καὶ	αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ
[1, 6, 50]	μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως	καὶ	βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης
[1, 6, 50]	εἰς τὸ ἔξω, ἵνα τις	καὶ	βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ καὶ
[1, 6, 50]	πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ τι	καὶ	βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον
[1, 6, 50]	τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ καλά;	καὶ	γάρ, εἰ ὁμοιότης, ὅμοια μὲν
[1, 6, 50]	ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ καθαρόν;	Καὶ	γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἐν μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ·	καὶ	γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι
[1, 6, 50]	τά τε ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι.	Καὶ	δὴ καὶ τὰ σώματα, ὅσα
[1, 6, 50]	σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα ἀρετῆς	καὶ	διαθέσεις καὶ τὸ τῶν ψυχῶν
[1, 6, 50]	εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε	καὶ	διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ
[1, 6, 50]	ἴχνος τοῦ συγγενοῦς, χαίρει τε	καὶ	διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν ὅ τί ποτέ ἐστι	καὶ	διότι φανέν. Ἔστω δὴ ψυχὴ
[1, 6, 50]	ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα	καὶ	δριμεῖς πόθους καὶ τῶν ἄλλων
[1, 6, 50]	Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε	καὶ	ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς
[1, 6, 50]	καὶ τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος;	Καὶ	ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον
[1, 6, 50]	εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη	καὶ	ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ
[1, 6, 50]	βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ γέγονας τοῦτο	καὶ	εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς
[1, 6, 50]	γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν	καὶ	εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου
[1, 6, 50]	εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου	καὶ	εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου
[1, 6, 50]	παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ λόγου	καὶ	εἴδους ὄντος. Ὅθεν καὶ τὸ
[1, 6, 50]	τῷ τοιούτῳ. Τί γὰρ ἂν	καὶ	εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ
[1, 6, 50]	ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον	καὶ	εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ,
[1, 6, 50]	ἐγκεκραμένον, τῷ ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα	καὶ	εἰς αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον
[1, 6, 50]	μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ τε	καὶ	εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ
[1, 6, 50]	αὐτὸ τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε	καὶ	εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς
[1, 6, 50]	τι ἂν ᾖ καλόν, θάμβος	καὶ	ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ
[1, 6, 50]	τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι	καὶ	ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ
[1, 6, 50]	καὶ θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς	καὶ	ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ
[1, 6, 50]	θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ	καὶ	ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ
[1, 6, 50]	ἢ ἐν αὐτοῖς ἴδητε, ἢ	καὶ	ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς
[1, 6, 50]	τε λόγων συνθέσεις, ἔστι δὲ	καὶ	ἐν μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ· καὶ
[1, 6, 50]	καὶ εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε	καὶ	ἓν τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ
[1, 6, 50]	ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ σαυτῷ	καὶ	ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ
[1, 6, 50]	ἔνθα τυφλὸς ἐν Ἅιδου μένων	καὶ	ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις	καὶ	ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε καὶ
[1, 6, 50]	ὂν λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν	καὶ	ἔξω θείου λόγου· καὶ τὸ
[1, 6, 50]	λόγους τοὺς καλοὺς τὸ σύμμετρον	καὶ	ἐπ´ αὐτῶν αἰτιῷντο, τίς ἂν
[1, 6, 50]	ἄλλο; Εἰ δὲ δὴ μεταβαίνοντες	καὶ	ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς
[1, 6, 50]	μέντοι αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τῶν σωμάτων πάντες μὲν
[1, 6, 50]	ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει	καὶ	ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον συναρμόττεται.
[1, 6, 50]	καλὰ καὶ πράξεις καὶ ἕξεις	καὶ	ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ τῶν
[1, 6, 50]	τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων	καὶ	ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[1, 6, 50]	αὐτοῦ ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ ἄνω	καὶ	ἐπιστραφεῖσι καὶ ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες
[1, 6, 50]	κινεῖ τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων	καὶ	ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει
[1, 6, 50]	τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως	καὶ	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις καὶ
[1, 6, 50]	μεθ´ ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς	καὶ	ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς
[1, 6, 50]	ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς	καὶ	ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ καὶ
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε	καὶ	ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν
[1, 6, 50]	καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον	καὶ	ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς.
[1, 6, 50]	ἐξήρτηται καὶ πρὸς αὐτὸ βλέπει	καὶ	ἔστι καὶ ζῇ καὶ νοεῖ·
[1, 6, 50]	εἴ τις ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς	καὶ	ἔστι καλός, μονούμενος μὲν τῶν
[1, 6, 50]	καὶ ὕλην ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν.	Καὶ	ἔστι τοῦτο αἶσχος ψυχῇ μὴ
[1, 6, 50]	πρὸς τὴν ὄψιν κάλλος ποιεῖ	καὶ	ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς
[1, 6, 50]	Οὗ δὴ καὶ ἀγὼν μέγιστος	καὶ	ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ οὗ
[1, 6, 50]	ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει	καὶ	εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ ποιεῖ; Τοῦτο
[1, 6, 50]	πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι	καὶ	ζῇ καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ
[1, 6, 50]	ἐν πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν οὖν	καὶ	ἡ αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν
[1, 6, 50]	εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν	καὶ	ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα
[1, 6, 50]	παλαιὸς λόγος, καὶ ἡ σωφροσύνη	καὶ	ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ
[1, 6, 50]	Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν	καὶ	ἡ ἔφεσις πρὸς τοῦτο, τεῦξις
[1, 6, 50]	θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν	καὶ	ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν
[1, 6, 50]	δή, ὡς ὁ παλαιὸς λόγος,	καὶ	ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρία
[1, 6, 50]	ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις	καὶ	ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ καὶ
[1, 6, 50]	ἐκεῖ. Τίς οὖν ὁ στόλος	καὶ	ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ
[1, 6, 50]	βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον	καὶ	ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ τρόπους καλοὺς	καὶ	ἤθη σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα
[1, 6, 50]	ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς	καὶ	ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν
[1, 6, 50]	βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης	καὶ	θαλάττης καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών,
[1, 6, 50]	ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί τε	καὶ	θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς καὶ
[1, 6, 50]	κάλλος ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν	καὶ	ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς
[1, 6, 50]	ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις τε	καὶ	ἱματίων ἀποθέσεις τῶν πρὶν καὶ
[1, 6, 50]	ἀλλὰ γνόντας ὥς εἰσιν εἰκόνες	καὶ	ἴχνη καὶ σκιαὶ φεύγειν πρὸς
[1, 6, 50]	ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν ἄλλων παθῶν	καὶ	καθαρθεῖσα ἃ ἔχει σωματωθεῖσα, μείνασα
[1, 6, 50]	εἴπερ ἔσται πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ	καὶ	καθηραμένῳ ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν
[1, 6, 50]	καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε	καὶ	κακόν. Καὶ τὸ πρῶτον θετέον
[1, 6, 50]	Εἰ δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι,	καὶ	κακῶν ἔσται ὁμολογία τε καὶ
[1, 6, 50]	καίτοι ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων	καὶ	κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς
[1, 6, 50]	καὶ καλόν, ἢ τἀγαθόν τε	καὶ	καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν
[1, 6, 50]	μὲν οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα	καὶ	κάλλος ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν·
[1, 6, 50]	ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε	καὶ	καλόν, ἢ τἀγαθόν τε καὶ
[1, 6, 50]	εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν τε	καὶ	καλόν. Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων
[1, 6, 50]	Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν	καὶ	καλὸν πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ
[1, 6, 50]	καὶ λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν	καὶ	καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι
[1, 6, 50]	Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς	καὶ	καλὸς πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι
[1, 6, 50]	Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει	καὶ	κράσει καὶ νεύσει τῇ πρὸς
[1, 6, 50]	τοῦ καλοῦ, ὧν ἂν ἐφάψηται	καὶ	κρατῇ, καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν
[1, 6, 50]	ἐν σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον	καὶ	κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας
[1, 6, 50]	τῆς χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ	καὶ	κρατήσει τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ
[1, 6, 50]	ψυχὴ δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ	καὶ	λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας
[1, 6, 50]	ἐστὶν ὄντως μόνον ψυχή. Διὸ	καὶ	λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ
[1, 6, 50]	ἀλλ´ εἰσὶν οἳ μάλιστα, οἳ	καὶ	λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ καὶ
[1, 6, 50]	οὖν ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος	καὶ	λόγος καὶ πάντη ἀσώματος καὶ
[1, 6, 50]	ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου	καὶ	λόγου καὶ εἴδους ὄντος. Ὅθεν
[1, 6, 50]	τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς	καὶ	λόγου οὐκ ἀνασχομένης τῆς ὕλης
[1, 6, 50]	τὸ καλοῖς εἶναι τὸ συμμέτροις	καὶ	μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν οὐδέν,
[1, 6, 50]	Καὶ γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα	καὶ	μέμικται καὶ οὐ πρῶτα, παρ´
[1, 6, 50]	ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν σωμάτων	καὶ	μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι,
[1, 6, 50]	ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ	καὶ	μὴ βλέπειν, ἀλλ´ οἷον μύσαντα
[1, 6, 50]	σκοτεινὰ καθαίρων ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ	καὶ	μὴ παύσῃ τεκταίνων τὸ σὸν
[1, 6, 50]	τυχὼν ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ τούτου	καὶ	μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως
[1, 6, 50]	φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης	καὶ	μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς
[1, 6, 50]	ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ κράσει	καὶ	νεύσει τῇ πρὸς τὸ σῶμα
[1, 6, 50]	βλέπει καὶ ἔστι καὶ ζῇ	καὶ	νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ
[1, 6, 50]	καὶ λόγος καὶ πάντη ἀσώματος	καὶ	νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ θείου,
[1, 6, 50]	καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος	καὶ	νοῦ καὶ τοῦ εἶναι. Τοῦτο
[1, 6, 50]	Χρυσός τε δὴ πῶς καλόν;	Καὶ	νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα
[1, 6, 50]	ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ οὗ	καὶ	ὁ πᾶς πόνος, μὴ ἀμοίρους
[1, 6, 50]	ποιεῖ· ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα	καὶ	οἷον μοῖρα τοῦ καλοῦ, ὧν
[1, 6, 50]	συνεῖσα λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται	καὶ	οἷον συναρμόττεται. Πρὸς δὲ τὸ
[1, 6, 50]	καὶ πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ	καὶ	ὅλη τοῦ θείου, ὅθεν ἡ
[1, 6, 50]	τρόπους καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα	καὶ	ὅλως ἔργα ἀρετῆς καὶ διαθέσεις
[1, 6, 50]	κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς	καὶ	ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ
[1, 6, 50]	ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν τι	καὶ	ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς ὅλον δίδωσι
[1, 6, 50]	ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον συγγενὲς	καὶ	ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ
[1, 6, 50]	εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν	καὶ	ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα. Κάλλος μὲν
[1, 6, 50]	ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς καλαί;	Καὶ	ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται, πῶς
[1, 6, 50]	ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ μένον δίδωσι	καὶ	οὐ δέχεταί τι εἰς αὐτό,
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν κακίαις	καὶ	οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ
[1, 6, 50]	Ἔστι μὲν γὰρ καὶ φαίνεται	καὶ	οὐ μήποτε ὁ ἰδὼν ἄλλο
[1, 6, 50]	ἐπακτὰ πάντα ταῦτα καὶ μέμικται	καὶ	οὐ πρῶτα, παρ´ ἐκείνου δέ.
[1, 6, 50]	νοῦ τὸ κάλλος αὐτῇ οἰκεῖον	καὶ	οὐκ ἀλλότριον, ὅτι τότε ἐστὶν
[1, 6, 50]	ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης	καὶ	οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ καταλιπών
[1, 6, 50]	ταύταις καλά, τοῖς νοῦ γεννήμασι	καὶ	οὐσίας. Τὸ δὲ ἐπέκεινα τούτου
[1, 6, 50]	τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης πρόσωπον,	καὶ	οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτω
[1, 6, 50]	ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος	καὶ	πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ
[1, 6, 50]	ὡς ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου	καὶ	παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο
[1, 6, 50]	ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρία	καὶ	πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις καὶ ἡ
[1, 6, 50]	ἡδονῆς. Ἔστι δὲ ταῦτα παθεῖν	καὶ	πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ καὶ περὶ
[1, 6, 50]	Πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν,	καὶ	πατὴρ ἐκεῖ. Τίς οὖν ὁ
[1, 6, 50]	ποίησιν εἴδους εἰς τὸ κρατεῖν.	Καὶ	περὶ μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει
[1, 6, 50]	καὶ λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ	καὶ	περὶ τὰ ἐν οὐκ αἰσθήσει
[1, 6, 50]	παθεῖν καὶ πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ	καὶ	περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι
[1, 6, 50]	τὸ δ´ ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα	καὶ	πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ.
[1, 6, 50]	μεγέθη οὔτε ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα·	καὶ	πλειόνων μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων,
[1, 6, 50]	καλόν, θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν	καὶ	πόθον καὶ ἔρωτα καὶ πτόησιν
[1, 6, 50]	κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ κεχρημένην	καὶ	πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι
[1, 6, 50]	αὐτῇ, πεποίηκε δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον	καὶ	πολλῷ τῷ κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ
[1, 6, 50]	τῆς αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ	καὶ	πράξεις καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί
[1, 6, 50]	ἀρετῶν κάλλος. Εἰ δέ τι	καὶ	πρὸ τούτων, αὐτὸ δείξει. Τί
[1, 6, 50]	ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι δὲ	καὶ	προιοῦσι πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ
[1, 6, 50]	καθαρόν, ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται	καὶ	πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι
[1, 6, 50]	τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ	καὶ	πρὸς τῆς κρείττονος ἐν τοῖς
[1, 6, 50]	συμμετρία τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα	καὶ	πρὸς τὸ ὅλον τό τε
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρόν, τὸ δ´ αὐτὸ	καὶ	πρῶτον κακόν, ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν
[1, 6, 50]	δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν	καὶ	πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον ἢ ἐν
[1, 6, 50]	ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ ἔρωτα	καὶ	πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς. Ἔστι δὲ
[1, 6, 50]	τὰ ἔνδον καλοὺς τί πάσχετε;	Καὶ	πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ
[1, 6, 50]	παρακελεύοιτο. Τίς οὖν ἡ φυγὴ	καὶ	πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου
[1, 6, 50]	καὶ ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη	καὶ	ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι δὲ
[1, 6, 50]	γέγονας τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ	καὶ	σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων
[1, 6, 50]	καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον	καὶ	σεμνότητα καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν
[1, 6, 50]	αἰσθήσει καλῶν, ἃ δὴ εἴδωλα	καὶ	σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην
[1, 6, 50]	ὥς εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη	καὶ	σκιαὶ φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο οὗ
[1, 6, 50]	τῆς χρόας λαμβάνει. Λάμπει οὖν	καὶ	στίλβει, ὡς ἂν εἶδος ὄν.
[1, 6, 50]	ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω	καὶ	σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ κακῶν ἔσται ὁμολογία τε	καὶ	συμφωνία. Τῷ γὰρ τὴν σωφροσύνην
[1, 6, 50]	καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον	καὶ	συναρμόττον καὶ φίλον· οἷα ἀνδρὶ
[1, 6, 50]	καὶ βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ	καὶ	συνεπέσθω εἰς τὸ εἴσω ὁ
[1, 6, 50]	δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον	καὶ	συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα.
[1, 6, 50]	μέγεθος ψυχῆς καὶ ἦθος δίκαιον	καὶ	σωφροσύνην καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν
[1, 6, 50]	ὡς καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης	καὶ	σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ οὔτε ἕσπερος
[1, 6, 50]	τάχ´ ἂν ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ χρώμενοι	καὶ	τὰ ἄλλα θεασαίμεθα. Λέγεται μὲν
[1, 6, 50]	διαπρέπον οἷον φῶς; Βούλει δὴ	καὶ	τὰ ἐναντία λαβών, τὰ περὶ
[1, 6, 50]	ᾖ· καίτοι δεῖ, εἴπερ ὅλον,	καὶ	τὰ μέρη καλὰ εἶναι· οὐ
[1, 6, 50]	μᾶλλόν ἐστι καλόν. Νοῦς δὲ	καὶ	τὰ παρὰ νοῦ τὸ κάλλος
[1, 6, 50]	ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ καλοῦ	καὶ	τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα. Ψυχὴ
[1, 6, 50]	Τί οὖν δὴ τὸ πεποιηκὸς	καὶ	τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι καὶ
[1, 6, 50]	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι. Καὶ δὴ	καὶ	τὰ σώματα, ὅσα οὕτω λέγεται,
[1, 6, 50]	πρῶτον θετέον τὴν καλλονήν, ὅπερ	καὶ	τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ νοῦς εὐθὺς
[1, 6, 50]	ἃ δὴ καὶ φρονεῖ θνητὰ	καὶ	ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν οὐ
[1, 6, 50]	ἔστω· πῶς δὲ καλὰ κἀκεῖνα	καὶ	ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους φαμὲν ταῦτα.
[1, 6, 50]	αἱ ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι	καὶ	ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι	καὶ	τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς,
[1, 6, 50]	ἀχρώματον μὲν αὐτήν, ἀχρώματον δὲ	καὶ	τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν καὶ τὸ
[1, 6, 50]	αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ	καὶ	τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ
[1, 6, 50]	κάλλος, ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ;	Καὶ	τίνα ποτὲ ταῦτα ἢ τοῦτο;
[1, 6, 50]	δὲ καὶ τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν	καὶ	τὸ ἄλλο τῶν ἀρετῶν φέγγος,
[1, 6, 50]	καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν πρὶν	καὶ	τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως ἄν
[1, 6, 50]	ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς τὸ ἔξω	καὶ	τὸ κάτω καὶ τὸ σκοτεινόν;
[1, 6, 50]	πάντη αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν δὲ	καὶ	τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου λόγου·	καὶ	τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	αὐτὸ μάλιστα κάλλος ὂν αὐτὸ	καὶ	τὸ πρῶτον ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς
[1, 6, 50]	καὶ αἰσχρόν τε καὶ κακόν.	Καὶ	τὸ πρῶτον θετέον τὴν καλλονήν,
[1, 6, 50]	λόγου καὶ εἴδους ὄντος. Ὅθεν	καὶ	τὸ πῦρ αὐτὸ παρὰ τὰ
[1, 6, 50]	τὸ ἔξω καὶ τὸ κάτω	καὶ	τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι,
[1, 6, 50]	συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν εἶναι,	καὶ	τὸ σύμμετρον καλὸν εἶναι δι´
[1, 6, 50]	χρώματα αὐτοῖς τὰ καλά, οἷον	καὶ	τὸ τοῦ ἡλίου φῶς, ἁπλᾶ
[1, 6, 50]	καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε	καὶ	τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος. Εἰ
[1, 6, 50]	ὅλως ἔργα ἀρετῆς καὶ διαθέσεις	καὶ	τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος; Καὶ
[1, 6, 50]	κάλλος ἤδη εἰς ἓν συναχθέντος	καὶ	τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ	καὶ	τοῖς ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν
[1, 6, 50]	ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ νοῦ	καὶ	τοῦ εἶναι. Τοῦτο οὖν εἴ
[1, 6, 50]	μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα	καὶ	τοὺς λόγους τοὺς καλοὺς τὸ
[1, 6, 50]	περὶ τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ	καὶ	τρόπους καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα
[1, 6, 50]	καλά; Καὶ ἆρά γε ἑνὶ	καὶ	τῷ αὐτῷ καλῷ τὰ πάντα,
[1, 6, 50]	ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς πόθους	καὶ	τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν καὶ
[1, 6, 50]	τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν	καὶ	τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος,
[1, 6, 50]	πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς	καὶ	τῶν ἑαυτῆς. Τίς οὖν ὁμοιότης
[1, 6, 50]	καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν	καὶ	τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν·
[1, 6, 50]	διὰ κάκην φίλον· οἷα δὴ	καὶ	ὕες, οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα,
[1, 6, 50]	νεύσει τῇ πρὸς τὸ σῶμα	καὶ	ὕλην ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν. Καὶ
[1, 6, 50]	χρεών, εἰ καταλιπών τις ταῦτα	καὶ	ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι.
[1, 6, 50]	λέγομεν καλά; Ἔστι μὲν γὰρ	καὶ	φαίνεται καὶ οὐ μήποτε ὁ
[1, 6, 50]	σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι, οὖσα	καὶ	φερομένη πανταχοῦ ὁλκαῖς πρὸς τὰ
[1, 6, 50]	πάντα εἴσεται καλὰ τὰ εἴδη	καὶ	φήσει τὸ κάλλος τοῦτο εἶναι,
[1, 6, 50]	τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον	καὶ	φίλον· οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς
[1, 6, 50]	νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι	καὶ	φιλοῦντες πῶς αὐτὰ λέγομεν καλά;
[1, 6, 50]	μικροπρέπειαν, πάντα φρονοῦσα ἃ δὴ	καὶ	φρονεῖ θνητὰ καὶ ταπεινά, σκολιὰ
[1, 6, 50]	μόνῳ. Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον	καὶ	ψυχή, μονωθεῖσα μὲν ἐπιθυμιῶν, ἃς
[1, 6, 50]	ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς	καλαί;	Καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται,
[1, 6, 50]	καὶ πράξεις καὶ ἕξεις καὶ	ἐπιστῆμαί	τε καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν
[1, 6, 50]	καὶ τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος δή,	οἶμαι,	οὖσα καὶ φερομένη πανταχοῦ ὁλκαῖς
[1, 6, 50]	τῶν πρὶν καὶ τὸ γυμνοῖς	ἀνιέναι·	ἕως ἄν τις παρελθὼν ἐν
[1, 6, 50]	τὸ αἶσχος αὐτῇ ἆρα οὐ	προσγεγονέναι	οἷον ἐπακτὸν καλὸν φήσομεν, ὃ
[1, 6, 50]	δὴ ἐξ αἰσχρῶν, ἀλλὰ πάντα	κατειληφέναι	τὸ κάλλος. Τά τε χρώματα
[1, 6, 50]	κἂν ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ	ὁραθῆναι	δυνάμενον. Τὸ γὰρ ὁρῶν πρὸς
[1, 6, 50]	ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ	πτοηθῆναι	πολλῷ μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς
[1, 6, 50]	ποίους δὲ πόθους, βουλόμενος αὐτῷ	συγκερασθῆναι,	πῶς δ´ ἂν ἐκπλαγείη μεθ´
[1, 6, 50]	τὰ τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας δὲ	ἡσθῆναι	καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι
[1, 6, 50]	καὶ καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι	ὁμοιωθῆναι	εἶναι θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ
[1, 6, 50]	ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ ὅπερ ἦν	εἶναι.	Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει
[1, 6, 50]	ὡς ἄλλου ὄντος τοῦ σώματα	εἶναι,	ἄλλου δὲ τοῦ καλά. Τί
[1, 6, 50]	εἶναι, καὶ τὸ σύμμετρον καλὸν	εἶναι	δι´ ἄλλο; Εἰ δὲ δὴ
[1, 6, 50]	τί ὄντα πεποίηκε τὴν ψυχὴν	εἶναι	ἐράσμιον· τί τὸ ἐπὶ πάσαις
[1, 6, 50]	εἶναι τὸ τὴν δικαιοσύνην γενναίαν	εἶναι	εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν καὶ
[1, 6, 50]	καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι	εἶναι	θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν
[1, 6, 50]	τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν	εἶναι,	καὶ τὸ σύμμετρον καλὸν εἶναι
[1, 6, 50]	σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ καθαίρων ἐργάζου	εἶναι	λαμπρὰ καὶ μὴ παύσῃ τεκταίνων
[1, 6, 50]	εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας καλὴν	εἶναι	λέγει; Ἢ ὅτι ἐστὶ τὸ
[1, 6, 50]	ὅλον, καὶ τὰ μέρη καλὰ	εἶναι·	οὐ γὰρ δὴ ἐξ αἰσχρῶν,
[1, 6, 50]	ἕξει παρ´ ἑαυτῶν τὸ καλὰ	εἶναι,	πρὸς δὲ τὸ ὅλον συντελοῦντα,
[1, 6, 50]	καὶ φήσει τὸ κάλλος τοῦτο	εἶναι,	τὰς ἰδέας· πάντα γὰρ ταύταις
[1, 6, 50]	δέ ἐστιν ὁ θάνατος χωρὶς	εἶναι	τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος. Οὐ
[1, 6, 50]	ἢ τὰ ὄντως ὄντα ταῦτα	εἶναι.	Τί ὄντα ὄντως; Ἢ καλά.
[1, 6, 50]	τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ καλοῖς	εἶναι	τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν·
[1, 6, 50]	Τῷ γὰρ τὴν σωφροσύνην ἠλιθιότητα	εἶναι	τὸ τὴν δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι
[1, 6, 50]	αἴτιος καὶ νοῦ καὶ τοῦ	εἶναι.	Τοῦτο οὖν εἴ τις ἴδοι,
[1, 6, 50]	κάλλος ἔξω ἔσται τοῦ καλὰ	εἶναι.	Χρυσός τε δὴ πῶς καλόν;
[1, 6, 50]	καλά. Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας μὲν	εἶναι	ᾧ ψυχὴ τὰ τοιαῦτα βλέπει,
[1, 6, 50]	ἕν τε ἔδει τὸ μορφούμενον	εἶναι	ὡς δυνατὸν αὐτῷ ἐκ πολλῶν
[1, 6, 50]	ψυχῇ μὴ καθαρᾷ μηδὲ εἰλικρινεῖ	εἶναι	ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι δὲ τοῦ
[1, 6, 50]	τὰ περὶ ψυχὴν αἰσχρὰ γινόμενα,	ἀντιπαραθεῖναι;	Τάχα γὰρ ἂν συμβάλλοιτο πρὸς
[1, 6, 50]	Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι,	μεῖναι	οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι ἔχων ἡδονὰς
[1, 6, 50]	ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς	συνεῖναι	ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ τῶν
[1, 6, 50]	θαλάττιον παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα	ἀφεῖναι	δεῖ καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ´
[1, 6, 50]	ἔργα καλά, οὐχ ὅσα αἱ	τέχναι	ἐργάζονται, ἀλλ´ ὅσα οἱ ἄνδρες
[1, 6, 50]	οἷα δὴ καὶ ὕες, οὐ	καθαραὶ	τὸ σῶμα, χαίρουσι τῷ τοιούτῳ.
[1, 6, 50]	εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι αἱ τούτων	ἐρωτικώτεραι,	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων
[1, 6, 50]	μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ	ἀνεγεῖραι,	ἣν ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται
[1, 6, 50]	ἐποίησαν, ἐν ἄλλῳ τὸ αὐτὸ	δείξασαι.	Παρακολουθεῖ δὲ ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι
[1, 6, 50]	καὶ περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα	πᾶσαι	μέν, ὡς εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι
[1, 6, 50]	φωναῖς αἱ ἀφανεῖς τὰς φανερὰς	ποιήσασαι	καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν
[1, 6, 50]	ἵππων ὄχημα ἤ τι θαλάττιον	παρασκευάσαι,	ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ
[1, 6, 50]	ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε καὶ διεπτόησαν	φανεῖσαι,	τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ τῶν προσωτέρω
[1, 6, 50]	ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ	διανύσαι·	πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ
[1, 6, 50]	σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην	ἐλθοῦσαι	ἐκόσμησάν τε καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι,
[1, 6, 50]	δὴ εἴδωλα καὶ σκιαὶ οἷον	ἐκδραμοῦσαι	εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε
[1, 6, 50]	ἐγειρομένη οὐ πάνυ τὰ λαμπρὰ	δύναται	βλέπειν. Ἐθιστέον οὖν τὴν ψυχὴν
[1, 6, 50]	χρώμενοι καὶ τὰ ἄλλα θεασαίμεθα.	Λέγεται	μὲν δὴ παρὰ πάντων, ὡς
[1, 6, 50]	ὄντως μόνον ψυχή. Διὸ καὶ	λέγεται	ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν
[1, 6, 50]	καὶ τὰ σώματα, ὅσα οὕτω	λέγεται,	ψυχὴ ἤδη ποιεῖ· ἅτε γὰρ
[1, 6, 50]	πάλιν ἐπὶ τὸ ἀγαθόν, οὗ	ὀρέγεται	πᾶσα ψυχή. Εἴ τις οὖν
[1, 6, 50]	ὂν αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτον	ἐργάζεται	τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ	ἀναμιμνήσκεται	ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς. Τίς
[1, 6, 50]	φρόνησις αὐτή. Διὸ καὶ αἱ	τελεταὶ	ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον
[1, 6, 50]	Πρὸς δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα	ἀνίλλεται	καὶ ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ´
[1, 6, 50]	μὲν δὴ τὸ καλὸν σῶμα	γίγνεται	λόγου ἀπὸ θείων ἐλθόντος κοινωνίᾳ.
[1, 6, 50]	τὰ δ´ ἄλλα δέχεται αὐτό.	Θερμαίνεται	γὰρ ἐκεῖνα, οὐ ψύχεται δὲ
[1, 6, 50]	καλά; Ἔστι μὲν γὰρ καὶ	φαίνεται	καὶ οὐ μήποτε ὁ ἰδὼν
[1, 6, 50]	καλά, ὁτὲ δὲ οὐ καλὰ	φαίνεται,	ὡς ἄλλου ὄντος τοῦ σώματα
[1, 6, 50]	τὰ ἄνω τὴν ψυχὴν ἄγουσα.	Γίνεται	οὖν ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος
[1, 6, 50]	αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ καλὸν πρῶτον	θήσεται·	πλὴν ἐκεῖ τὸ καλόν.
[1, 6, 50]	τῶν φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν	οἰχήσεται,	καίτοι ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῶν
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὸν νοῦν κἀκεῖ πάντα	εἴσεται	καλὰ τὰ εἴδη καὶ φήσει
[1, 6, 50]	τῷ σώματι, τῇ δὲ ψυχῇ	καταδύσεται	εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ
[1, 6, 50]	πού τις μῦθος, δοκῶ μοι,	αἰνίττεται,	δὺς εἰς τὸ κάτω τοῦ
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον	συναρμόττεται.	Πρὸς δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα
[1, 6, 50]	καλαί; Καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς	ἔχεται,	πῶς ποτε πάντα καλά; Καὶ
[1, 6, 50]	τὰ ἄλλα· τὰ δ´ ἄλλα	δέχεται	αὐτό. Θερμαίνεται γὰρ ἐκεῖνα, οὐ
[1, 6, 50]	δὲ μένον δίδωσι καὶ οὐ	δέχεταί	τι εἰς αὐτό, ἴδοι, μένων
[1, 6, 50]	ὥσπερ συνεῖσα λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα	ἀποδέχεται	καὶ οἷον συναρμόττεται. Πρὸς δὲ
[1, 6, 50]	αὐτό. Θερμαίνεται γὰρ ἐκεῖνα, οὐ	ψύχεται	δὲ τοῦτο, κέχρωσταί τε πρώτως,
[1, 6, 50]	αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ δὲ μὴ	φαίνηται,	πῶς οὐκ ἄλλο δεῖ ἐπὶ
[1, 6, 50]	τοῦ συγγενοῦς, χαίρει τε καὶ	διεπτόηται	καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ
[1, 6, 50]	τρόπος; Τίς μηχανή; Πῶς τις	θεάσηται	κάλλος ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν
[1, 6, 50]	ἁπλοῦν, καθαρόν, ἀφ´ οὗ πάντα	ἐξήρτηται	καὶ πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ
[1, 6, 50]	μοῖρα τοῦ καλοῦ, ὧν ἂν	ἐφάψηται	καὶ κρατῇ, καλὰ ταῦτα, ὡς
[1, 6, 50]	τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος. Οὐ	φοβεῖται	δὲ τοῦτο, ὃς ἀγαπᾷ μόνος
[1, 6, 50]	ἀγὼν μέγιστος καὶ ἔσχατος ψυχαῖς	πρόκειται,	ὑπὲρ οὗ καὶ ὁ πᾶς
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ	ἀρνεῖται	καὶ ἀνανεύει ἀπ´ αὐτοῦ οὐ
[1, 6, 50]	γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα καὶ	μέμικται	καὶ οὐ πρῶτα, παρ´ ἐκείνου
[1, 6, 50]	εἰσὶν οἳ μάλιστα, οἳ καὶ	λέγονται	ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ καὶ περὶ
[1, 6, 50]	καλά, οὐχ ὅσα αἱ τέχναι	ἐργάζονται,	ἀλλ´ ὅσα οἱ ἄνδρες οἱ
[1, 6, 50]	Διὸ καὶ αἱ τελεταὶ ὀρθῶς	αἰνίττονται	τὸν μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς
[1, 6, 50]	τῶν σωμάτων πάντες μὲν ὁρῶσι,	κεντοῦνται	δ´ οὐκ ἴσα, ἀλλ´ εἰσὶν
[1, 6, 50]	ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς,	χρῶνται	δὲ ὀλίγοι. ~Τί οὖν ἐκείνη
[1, 6, 50]	γεώδους, ὃ εἴ τις ἀφέλοι,	καταλέλειπται	χρυσὸς καὶ ἔστι καλός, μονούμενος
[1, 6, 50]	καλὸν ὑπάρξει· τό τε ὅλον	ἔσται	καλὸν αὐτοῖς, τὰ δὲ μέρη
[1, 6, 50]	ὅτι σύμφωνά ἐστι, καὶ κακῶν	ἔσται	ὁμολογία τε καὶ συμφωνία. Τῷ
[1, 6, 50]	προσῆλθε καὶ ἔργον αὐτῷ, εἴπερ	ἔσται	πάλιν καλός, ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ
[1, 6, 50]	συμμετρίας ἔχοντα τὸ κάλλος ἔξω	ἔσται	τοῦ καλὰ εἶναι. Χρυσός τε
[1, 6, 50]	μένων καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς	συνέσται.	Φεύγωμεν δὴ φίλην ἐς πατρίδα,
[1, 6, 50]	ἐκεῖνα, οὐ ψύχεται δὲ τοῦτο,	κέχρωσταί	τε πρώτως, τὰ δ´ ἄλλα
[1, 6, 50]	δυνατὸν αὐτῷ ἐκ πολλῶν ὄντι.	Ἵδρυται	οὖν ἐπ´ αὐτοῦ τὸ κάλλος
[1, 6, 50]	ταῦτα παθεῖν καὶ πάσχουσιν αἱ	ψυχαὶ	καὶ περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα
[1, 6, 50]	πρὸς ἐκεῖνο οὗ ταῦτα εἰκόνες.	Εἰ	γάρ τις ἐπιδράμοι λαβεῖν βουλόμενος
[1, 6, 50]	σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ.	Εἰ	γέγονας τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ
[1, 6, 50]	πρὸς ἄλληλα πῶς ἂν εἴη;	Εἰ	δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι, καὶ
[1, 6, 50]	σύμμετρον καλὸν εἶναι δι´ ἄλλο;	Εἰ	δὲ δὴ μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ
[1, 6, 50]	καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος.	Εἰ	δέ τι καὶ πρὸ τούτων,
[1, 6, 50]	θαλάττης καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών,	εἰ	καταλιπών τις ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν
[1, 6, 50]	θεοειδὴς πᾶς καὶ καλὸς πᾶς,	εἰ	μέλλει θεάσασθαι θεόν τε καὶ
[1, 6, 50]	τὰ ἐκεῖ καλά; καὶ γάρ,	εἰ	ὁμοιότης, ὅμοια μὲν ἔστω· πῶς
[1, 6, 50]	οὐ πρῶτα, παρ´ ἐκείνου δέ.	Εἰ	οὖν ἐκεῖνο, ὃ χορηγεῖ μὲν
[1, 6, 50]	μέτρου καὶ παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ·	εἰ	τοῦτο γενόμενον σαυτὸν ἴδοις, ὄψις
[1, 6, 50]	Ἢ ὅτι ἐστὶ τὸ ἔξω,	εἰ	χωρίσειας τοὺς λίθους, τὸ ἔνδον
[1, 6, 50]	μήθ´ ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις, οἷον	εἴ	τινες ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες,
[1, 6, 50]	κάλλη σωμάτων. Τί δῆτα οἰόμεθα,	εἴ	τις αὐτὸ τὸ καλὸν θεῷτο
[1, 6, 50]	ἀναπεπλῆσθαι δὲ τοῦ γεώδους, ὃ	εἴ	τις ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς καὶ
[1, 6, 50]	τῇ πρὸς τὸ χεῖρον· οἷον	εἴ	τις δὺς εἰς πηλὸν ἢ
[1, 6, 50]	καὶ τοῦ εἶναι. Τοῦτο οὖν	εἴ	τις ἴδοι, ποίους ἂν ἴσχοι
[1, 6, 50]	ἀγαθόν, οὗ ὀρέγεται πᾶσα ψυχή.	Εἴ	τις οὖν εἶδεν αὐτό, οἶδεν
[1, 6, 50]	ἐν αὐτῇ μένειν τῷ ἕλκεσθαι	ἀεὶ	πρὸς τὸ ἔξω καὶ τὸ
[1, 6, 50]	χρόας λαμβάνει. Λάμπει οὖν καὶ	στίλβει,	ὡς ἂν εἶδος ὄν. Τὸ
[1, 6, 50]	δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ καὶ	λέγει,	ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν
[1, 6, 50]	ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας καλὴν εἶναι	λέγει;	Ἢ ὅτι ἐστὶ τὸ ἔξω,
[1, 6, 50]	καὶ ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα	λέγει	καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον
[1, 6, 50]	δέ. Εἰ οὖν ἐκεῖνο, ὃ	χορηγεῖ	μὲν ἅπασιν, ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ
[1, 6, 50]	εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν καὶ	ὁμολογεῖ	πρὸς ἄλληλα. Κάλλος μὲν οὖν
[1, 6, 50]	καὶ ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ	δεῖ	διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες
[1, 6, 50]	συντελοῦντα, ἵνα καλὸν ᾖ· καίτοι	δεῖ,	εἴπερ ὅλον, καὶ τὰ μέρη
[1, 6, 50]	μὴ φαίνηται, πῶς οὐκ ἄλλο	δεῖ	ἐπὶ τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ
[1, 6, 50]	ὁρώμενον συγγενὲς καὶ ὅμοιον ποιησάμενον	δεῖ	ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ. Οὐ γὰρ
[1, 6, 50]	ὀργάνων ὁρᾷ καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας	δεῖ	θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν κάτω
[1, 6, 50]	οὔτε ἑῷος οὕτω καλά. Ἀλλὰ	δεῖ	ἰδόντας μὲν εἶναι ᾧ ψυχὴ
[1, 6, 50]	ἄλλην ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ σε	δεῖ	ἵππων ὄχημα ἤ τι θαλάττιον
[1, 6, 50]	παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι	δεῖ	καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ´ οἷον
[1, 6, 50]	καλόν, οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ	δεῖ	καλὸν γενέσθαι, τὸ μὲν ἀφαιρεῖ,
[1, 6, 50]	προτέρας ἀγλαίας σωμάτων. Ἰδόντα γὰρ	δεῖ	τὰ ἐν σώμασι καλὰ μήτοι
[1, 6, 50]	ἀληθινῶν ἤδη ἐφαπτομένους. Ταῦτα γὰρ	δεῖ	τὰ πάθη γενέσθαι περὶ τὸ
[1, 6, 50]	ἐν οὐκ αἰσθήσει ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι	δεῖ·	τί πάσχετε περὶ τὰ λεγόμενα
[1, 6, 50]	κεκραμένην, οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν ἃ	δεῖ	ψυχὴν ὁρᾶν, οὐκέτι δὲ ἐωμένην
[1, 6, 50]	ἓν ἦν αὐτὸ ἕν τε	ἔδει	τὸ μορφούμενον εἶναι ὡς δυνατὸν
[1, 6, 50]	λέγῃ συναρμόττουσα τῷ παρ´ αὐτῇ	εἴδει	κἀκείνῳ πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη
[1, 6, 50]	ἔξω οἰκίαν τῷ ἔνδον οἰκίας	εἴδει	ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας καλὴν εἶναι
[1, 6, 50]	ἐν ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι καὶ	ἀπαθεῖ	διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις
[1, 6, 50]	αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν μόνον, οὐ	μεγέθει	μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι εἰς ἐλάττωσιν
[1, 6, 50]	ἴχνος ἐν νέῳ συμφωνοῦν τῷ	ἀληθεῖ	τῷ ἔνδον. Τὸ δὲ τῆς
[1, 6, 50]	ὄντως; Ἢ καλά. Ἀλλ´ ἔτι	ποθεῖ	ὁ λόγος, τί ὄντα πεποίηκε
[1, 6, 50]	ἐν ἄλλῳ τὸ αὐτὸ δείξασαι.	Παρακολουθεῖ	δὲ ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς
[1, 6, 50]	ταῦτα, ὡς δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν,	ποιεῖ.	~Ἀναβατέον οὖν πάλιν ἐπὶ τὸ
[1, 6, 50]	ὅσα οὕτω λέγεται, ψυχὴ ἤδη	ποιεῖ·	ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα καὶ
[1, 6, 50]	τὸ πρὸς τὴν ὄψιν κάλλος	ποιεῖ	καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως
[1, 6, 50]	ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς καὶ ἐραστοὺς	ποιεῖ.	Οὗ δὴ καὶ ἀγὼν μέγιστος
[1, 6, 50]	ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ	ποιεῖ;	Τοῦτο γὰρ εὑρόντες τάχ´ ἂν
[1, 6, 50]	πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν νοῦν	κἀκεῖ	πάντα εἴσεται καλὰ τὰ εἴδη
[1, 6, 50]	ἐν Ἅιδου μένων καὶ ἐνταῦθα	κἀκεῖ	σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν δὴ φίλην
[1, 6, 50]	ὁμοιότης τοῖς τῇδε πρὸς τὰ	ἐκεῖ	καλά; καὶ γάρ, εἰ ὁμοιότης,
[1, 6, 50]	ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν, καὶ πατὴρ	ἐκεῖ.	Τίς οὖν ὁ στόλος καὶ
[1, 6, 50]	καὶ καλὸν πρῶτον θήσεται· πλὴν	ἐκεῖ	τὸ καλόν.
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ	ἕλκει	καὶ εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ ποιεῖ;
[1, 6, 50]	φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος,	δοκεῖ	μοι, μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι
[1, 6, 50]	λόγου ἀπὸ θείων ἐλθόντος κοινωνίᾳ.	~Γινώσκει	δὲ αὐτὸ ἡ ἐπ´ αὐτῷ
[1, 6, 50]	τὸ σῶμα ἔχει, ᾧ ἄγαν	προσωμίλει,	ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν ἄλλων παθῶν
[1, 6, 50]	ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ	κάλλει	πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς δὴ
[1, 6, 50]	πᾶς καὶ καλὸς πᾶς, εἰ	μέλλει	θεάσασθαι θεόν τε καὶ καλόν.
[1, 6, 50]	πάσαις ἀρεταῖς διαπρέπον οἷον φῶς;	Βούλει	δὴ καὶ τὰ ἐναντία λαβών,
[1, 6, 50]	σεμνότητα καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν	ἀτρεμεῖ	καὶ ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει,
[1, 6, 50]	τούτου τὸ εἶδος τῆς χρόας	λαμβάνει.	Λάμπει οὖν καὶ στίλβει, ὡς
[1, 6, 50]	σκεπτέον. Τί οὖν ἐστιν, ὃ	κινεῖ	τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ
[1, 6, 50]	αἶσχος ψυχῇ μὴ καθαρᾷ μηδὲ	εἰλικρινεῖ	εἶναι ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι δὲ
[1, 6, 50]	πάντα φρονοῦσα ἃ δὴ καὶ	φρονεῖ	θνητὰ καὶ ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ,
[1, 6, 50]	κανόνι τοῦ εὐθέος. Πῶς δὲ	συμφωνεῖ	τὸ περὶ σῶμα τῷ πρὸ
[1, 6, 50]	τὰ δὲ μέρη ἕκαστα οὐχ	ἕξει	παρ´ ἑαυτῶν τὸ καλὰ εἶναι,
[1, 6, 50]	καλά, οἷον τὰ σώματα, ἀλλὰ	μεθέξει,	τὰ δὲ κάλλη αὐτά, ὥσπερ
[1, 6, 50]	θεάσασθαι θεόν τε καὶ καλόν.	Ἥξει	γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν
[1, 6, 50]	τι καὶ πρὸ τούτων, αὐτὸ	δείξει.	Τί οὖν δὴ τὸ πεποιηκὸς
[1, 6, 50]	εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν λέγοντες	μίξει	καὶ κράσει καὶ νεύσει τῇ
[1, 6, 50]	τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης καλὸν	ὑπάρξει·	τό τε ὅλον ἔσται καλὸν
[1, 6, 50]	καὶ ἔστι καὶ ζῇ καὶ	νοεῖ·	ζωῆς γὰρ αἴτιος καὶ νοῦ
[1, 6, 50]	~Τί οὖν ἐκείνη ἡ ἔνδον	βλέπει;	Ἄρτι μὲν ἐγειρομένη οὐ πάνυ
[1, 6, 50]	ὁ ὀφθαλμὸς τὸ μέγα κάλλος	βλέπει.	Ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ τὴν
[1, 6, 50]	εἶναι ᾧ ψυχὴ τὰ τοιαῦτα	βλέπει,	ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν
[1, 6, 50]	πάντα ἐξήρτηται καὶ πρὸς αὐτὸ	βλέπει	καὶ ἔστι καὶ ζῇ καὶ
[1, 6, 50]	τὰ πάνυ λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν	βλέπει,	κἂν ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ
[1, 6, 50]	τὸ εἶδος τῆς χρόας λαμβάνει.	Λάμπει	οὖν καὶ στίλβει, ὡς ἂν
[1, 6, 50]	χαίρει τε καὶ διεπτόηται καὶ	ἀναφέρει	πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς
[1, 6, 50]	καλὸν πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν. Ὥστε	ὁλοσχερεῖ	μὲν λόγῳ τὸ πρῶτον καλόν·
[1, 6, 50]	ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω καὶ σὺ	ἀφαίρει	ὅσα περιττὰ καὶ ἀπεύθυνε ὅσα
[1, 6, 50]	δεῖ καλὸν γενέσθαι, τὸ μὲν	ἀφαιρεῖ,	τὸ δὲ ἀπέξεσε, τὸ δὲ
[1, 6, 50]	συγγενὲς ἢ ἴχνος τοῦ συγγενοῦς,	χαίρει	τε καὶ διεπτόηται καὶ ἀναφέρει
[1, 6, 50]	ἄν τις παρελθὼν ἐν τῇ	ἀναβάσει	πᾶν ὅσον ἀλλότριον τοῦ θεοῦ
[1, 6, 50]	δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ	κράσει	καὶ νεύσει τῇ πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο	κράσει	τῇ πρὸς τὸ χεῖρον· οἷον
[1, 6, 50]	στοιχεῖα ἔχει, ἄνω μὲν τῇ	θέσει,	λεπτότατον δὲ τῶν ἄλλων σωμάτων,
[1, 6, 50]	ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ	διαθέσει,	ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὸν
[1, 6, 50]	ἐκ πολλῶν ἐσόμενον μερῶν ἓν	συνθέσει	συνέταξέ τε καὶ εἰς μίαν
[1, 6, 50]	καὶ περὶ τὰ ἐν οὐκ	αἰσθήσει	ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ· τί πάσχετε
[1, 6, 50]	Καὶ περὶ μὲν τῶν ἐν	αἰσθήσει	καλῶν, ἃ δὴ εἴδωλα καὶ
[1, 6, 50]	πανταχοῦ ὁλκαῖς πρὸς τὰ τῇ	αἰσθήσει	προσπίπτοντα, πολὺ τὸ τοῦ σώματος
[1, 6, 50]	χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ	κρατήσει	τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ
[1, 6, 50]	εἴσεται καλὰ τὰ εἴδη καὶ	φήσει	τὸ κάλλος τοῦτο εἶναι, τὰς
[1, 6, 50]	νοητὸν καλὸν τὸν τῶν εἰδῶν	φήσει	τόπον, τὸ δ´ ἀγαθὸν τὸ
[1, 6, 50]	λέγοντες μίξει καὶ κράσει καὶ	νεύσει	τῇ πρὸς τὸ σῶμα καὶ
[1, 6, 50]	προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ ἀρνεῖται καὶ	ἀνανεύει	ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα καὶ
[1, 6, 50]	τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ	ἐπιστρέφει	πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει καὶ
[1, 6, 50]	ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ κάλλος	ἔχει;	Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε·
[1, 6, 50]	εἴδους πρὸς τὰ ἄλλα στοιχεῖα	ἔχει,	ἄνω μὲν τῇ θέσει, λεπτότατον
[1, 6, 50]	ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν	ἔχει	μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι.
[1, 6, 50]	ἄλλων παθῶν καὶ καθαρθεῖσα ἃ	ἔχει	σωματωθεῖσα, μείνασα μόνη τὸ αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	ἐπιθυμιῶν, ἃς διὰ τὸ σῶμα	ἔχει,	ᾧ ἄγαν προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ
[1, 6, 50]	ὡς ἀγαθοῦ· τῷ δὲ ἰδόντι	ὑπάρχει	ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί τε καὶ
[1, 6, 50]	~Τὸ καλὸν ἔστι μὲν ἐν	ὄψει	πλεῖστον, ἔστι δ´ ἐν ἀκοαῖς
[1, 6, 50]	πάντα καλά; Καὶ ἆρά γε	ἑνὶ	καὶ τῷ αὐτῷ καλῷ τὰ
[1, 6, 50]	μετὰ τῶν μερῶν, ὁτὲ δὲ	ἑνὶ	λίθῳ διδοίη τις φύσις τὸ
[1, 6, 50]	αἰδῶ ἐπιθέουσαν ἐν ἀτρεμεῖ καὶ	ἀκύμονι	καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι
[1, 6, 50]	πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ	κανόνι	τοῦ εὐθέος. Πῶς δὲ συμφωνεῖ
[1, 6, 50]	αἱ τέχναι ἐργάζονται, ἀλλ´ ὅσα	οἱ	ἄνδρες οἱ λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα
[1, 6, 50]	ἐργάζονται, ἀλλ´ ὅσα οἱ ἄνδρες	οἱ	λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν ἴδε
[1, 6, 50]	σωμάτων; Πάσχουσι μὲν γὰρ ταῦτα	οἱ	ὄντως ἐρωτικοί. Τί δέ ἐστι,
[1, 6, 50]	ἴσα, ἀλλ´ εἰσὶν οἳ μάλιστα,	οἳ	καὶ λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ
[1, 6, 50]	δ´ οὐκ ἴσα, ἀλλ´ εἰσὶν	οἳ	μάλιστα, οἳ καὶ λέγονται ἐρᾶν.
[1, 6, 50]	ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ	ὀλίγοι.	~Τί οὖν ἐκείνη ἡ ἔνδον
[1, 6, 50]	οὐ δέχεταί τι εἰς αὐτό,	ἴδοι,	μένων ἐν τῇ θέᾳ τοῦ
[1, 6, 50]	εἶναι. Τοῦτο οὖν εἴ τις	ἴδοι,	ποίους ἂν ἴσχοι ἔρωτας, ποίους
[1, 6, 50]	καὶ ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς	ἴδοι.	~Τίς οὖν ὁ τρόπος; Τίς
[1, 6, 50]	γεγενημένος, οὐδὲ τὸ καλὸν ἂν	ἴδοι	ψυχὴ μὴ καλὴ γενομένη. Γενέσθω
[1, 6, 50]	ὅσα οἱ ἄνδρες οἱ λεγόμενοι	ἀγαθοί·	εἶτα ψυχὴν ἴδε τῶν τὰ
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ ταῦτα οἱ ὄντως	ἐρωτικοί.	Τί δέ ἐστι, περὶ ὃ
[1, 6, 50]	γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι	καλοί·	ἔστι δὲ καὶ προιοῦσι πρὸς
[1, 6, 50]	τοῦ γεώδους, ὃ εἴ τις	ἀφέλοι,	καταλέλειπται χρυσὸς καὶ ἔστι καλός,
[1, 6, 50]	οἷον εἴ τινες ἐξ ἀρχῆς	τυφλοὶ	γεγονότες, τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ
[1, 6, 50]	ὥς πού τις μῦθος, δοκῶ	μοι,	αἰνίττεται, δὺς εἰς τὸ κάτω
[1, 6, 50]	ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ	μοι,	μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι ἔχων
[1, 6, 50]	ταῦτα εἰκόνες. Εἰ γάρ τις	ἐπιδράμοι	λαβεῖν βουλόμενος ὡς ἀληθινόν, οἷα
[1, 6, 50]	ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη καὶ	ῥυθμοί	εἰσι καλοί· ἔστι δὲ καὶ
[1, 6, 50]	θεοειδῆ νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν	ἀγάμενοι	καὶ φιλοῦντες πῶς αὐτὰ λέγομεν
[1, 6, 50]	ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε	συλλεξάμενοι	αὑτοὺς ἀπὸ τῶν σωμάτων; Πάσχουσι
[1, 6, 50]	ἀλλ´ ὅσα οἱ ἄνδρες οἱ	λεγόμενοι	ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν ἴδε τῶν
[1, 6, 50]	εὑρόντες τάχ´ ἂν ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ	χρώμενοι	καὶ τὰ ἄλλα θεασαίμεθα. Λέγεται
[1, 6, 50]	μὲν ὅπερ εἶχε κάλλος μηκέτι	προφαίνοι,	τοῦτο δὲ ὁρῷτο, ὃ παρὰ
[1, 6, 50]	σὸν ἄγαλμα, ἕως ἂν ἐκλάμψειέ	σοι	τῆς ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς ἀγλαία,
[1, 6, 50]	νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν	ὅσοι	θεῶν εἴδεσιν ἢ δαιμόνων προστυχόντες
[1, 6, 50]	δεῖ τὰ ἐν σώμασι καλὰ	μήτοι	προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας ὥς εἰσιν
[1, 6, 50]	ὅλον συντελοῦντα, ἵνα καλὸν ᾖ·	καίτοι	δεῖ, εἴπερ ὅλον, καὶ τὰ
[1, 6, 50]	φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται,	καίτοι	ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῶν ἐν
[1, 6, 50]	δοκεῖ μοι, μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς,	καίτοι	ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ
[1, 6, 50]	πᾶσαι μέν, ὡς εἰπεῖν, μᾶλλον	μέντοι	αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ
[1, 6, 50]	εἴ τις ἴδοι, ποίους ἂν	ἴσχοι	ἔρωτας, ποίους δὲ πόθους, βουλόμενος
[1, 6, 50]	ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης καὶ μορφὴν	ἐπὶ	ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην, συνελοῦσα
[1, 6, 50]	διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες	ἐπὶ	γῆν ἄλλην ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ
[1, 6, 50]	ἀγαθοῦ· τῷ δὲ ἰδόντι ὑπάρχει	ἐπὶ	καλῷ ἄγασθαί τε καὶ θάμβους
[1, 6, 50]	ψυχὴν εἶναι ἐράσμιον· τί τὸ	ἐπὶ	πάσαις ἀρεταῖς διαπρέπον οἷον φῶς;
[1, 6, 50]	καὶ ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει,	ἐπὶ	πᾶσι δὲ τούτοις τὸν θεοειδῆ
[1, 6, 50]	οἷον τὸ κάλλος ἔχει; Ἄναγε	ἐπὶ	σαυτὸν καὶ ἴδε· κἂν μήπω
[1, 6, 50]	ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα· οἷον	ἐπὶ	τὰ ἅγια τῶν ἱερῶν τοῖς
[1, 6, 50]	Εἰ δὲ δὴ μεταβαίνοντες καὶ	ἐπὶ	τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς λόγους
[1, 6, 50]	ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ καλά;	Ἐπί	τε τῶν φωνῶν ὡσαύτως τὸ
[1, 6, 50]	κάλλος βλέπει. Ἐὰν δὲ ἴῃ	ἐπὶ	τὴν θέαν λημῶν κακίαις καὶ
[1, 6, 50]	μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον οὖν πάλιν	ἐπὶ	τὸ ἀγαθόν, οὗ ὀρέγεται πᾶσα
[1, 6, 50]	Ψυχὴ οὖν ἀναχθεῖσα πρὸς νοῦν	ἐπὶ	τὸ μᾶλλόν ἐστι καλόν. Νοῦς
[1, 6, 50]	καλόν. Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων	ἐπὶ	τὸν νοῦν κἀκεῖ πάντα εἴσεται
[1, 6, 50]	καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν	ἐπὶ	τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω καὶ
[1, 6, 50]	φαίνηται, πῶς οὐκ ἄλλο δεῖ	ἐπὶ	τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν
[1, 6, 50]	αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ	ἐπὶ	τῶν σωμάτων πάντες μὲν ὁρῶσι,
[1, 6, 50]	αἴσθησιν κάτω περιμένειν. Ὥσπερ δὲ	ἐπὶ	τῶν τῆς αἰσθήσεως καλῶν οὐκ
[1, 6, 50]	καὶ συναρμόττον καὶ φίλον· οἷα	ἀνδρὶ	ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος
[1, 6, 50]	ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος, οὐδὲ	περὶ	ἀρετῆς φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν
[1, 6, 50]	τῆς αἰσθήσεως καλῶν οὐκ ἦν	περὶ	αὐτῶν λέγειν τοῖς μήτε ἑωρακόσι
[1, 6, 50]	τε καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα.	~Περὶ	δὲ τῶν προσωτέρω καλῶν, ἃ
[1, 6, 50]	γεγονότες, τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ	περὶ	κάλλους ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις
[1, 6, 50]	εἴδους εἰς τὸ κρατεῖν. Καὶ	περὶ	μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει καλῶν,
[1, 6, 50]	ὄντως ἐρωτικοί. Τί δέ ἐστι,	περὶ	ὃ ταῦτα πάσχουσιν; Οὐ σχῆμα,
[1, 6, 50]	ἴδοις, ὄψις ἤδη γενόμενος θαρσήσας	περὶ	σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς
[1, 6, 50]	εὐθέος. Πῶς δὲ συμφωνεῖ τὸ	περὶ	σῶμα τῷ πρὸ σώματος; Πῶς
[1, 6, 50]	λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν δὴ καὶ	περὶ	τὰ ἐν οὐκ αἰσθήσει ἐρωτικῶν
[1, 6, 50]	ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ· τί πάσχετε	περὶ	τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ καὶ	περὶ	τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι μέν,
[1, 6, 50]	γὰρ δεῖ τὰ πάθη γενέσθαι	περὶ	τὸ ὅ τι ἂν ᾖ
[1, 6, 50]	παρὸν τοῖς σώμασι; Πρῶτον γὰρ	περὶ	τούτου σκεπτέον. Τί οὖν ἐστιν,
[1, 6, 50]	καὶ τὰ ἐναντία λαβών, τὰ	περὶ	ψυχὴν αἰσχρὰ γινόμενα, ἀντιπαραθεῖναι; Τάχα
[1, 6, 50]	χρῶμα, οὐ μέγεθός τι, ἀλλὰ	περὶ	ψυχήν, ἀχρώματον μὲν αὐτήν, ἀχρώματον
[1, 6, 50]	γὰρ ταύταις καλά, τοῖς νοῦ	γεννήμασι	καὶ οὐσίας. Τὸ δὲ ἐπέκεινα
[1, 6, 50]	πράξεσι τά τε ἐν τοῖς	ἐπιτηδεύμασι.	Καὶ δὴ καὶ τὰ σώματα,
[1, 6, 50]	αἰτιῷντο, τίς ἂν λέγοιτο ἐν	ἐπιτηδεύμασι	συμμετρία καλοῖς ἢ νόμοις ἢ
[1, 6, 50]	Ἰδόντα γὰρ δεῖ τὰ ἐν	σώμασι	καλὰ μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας
[1, 6, 50]	δῆτά ἐστι τὸ ἐν τοῖς	σώμασι	καλὸν πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ
[1, 6, 50]	ἐστι τοῦτο τὸ παρὸν τοῖς	σώμασι;	Πρῶτον γὰρ περὶ τούτου σκεπτέον.
[1, 6, 50]	ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ	πᾶσι	δὲ τούτοις τὸν θεοειδῆ νοῦν
[1, 6, 50]	αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς ἄλλοις	πᾶσι	τὸ καλοῖς εἶναι τὸ συμμέτροις
[1, 6, 50]	καλά, τά τε ἐν ταῖς	πράξεσι	τά τε ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι.
[1, 6, 50]	εἰς ἓν συναχθέντος καὶ τοῖς	μέρεσι	διδὸν ἑαυτὸ καὶ τοῖς ὅλοις.
[1, 6, 50]	καὶ γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί	εἰσι	καλοί· ἔστι δὲ καὶ προιοῦσι
[1, 6, 50]	ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ ἄνω καὶ	ἐπιστραφεῖσι	καὶ ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα·
[1, 6, 50]	περὶ αὐτῶν λέγειν τοῖς μήτε	ἑωρακόσι	μήθ´ ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις, οἷον
[1, 6, 50]	στόλος καὶ ἡ φυγή; Οὐ	ποσὶ	δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ φέρουσι
[1, 6, 50]	τὰ ἅγια τῶν ἱερῶν τοῖς	ἀνιοῦσι	καθάρσεις τε καὶ ἱματίων ἀποθέσεις
[1, 6, 50]	εἰσι καλοί· ἔστι δὲ καὶ	προιοῦσι	πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς
[1, 6, 50]	πρὸς τοῦτο, τεῦξις δὲ αὐτοῦ	ἀναβαίνουσι	πρὸς τὸ ἄνω καὶ ἐπιστραφεῖσι
[1, 6, 50]	ποσὶ δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ	φέρουσι	πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ´
[1, 6, 50]	ὕες, οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα,	χαίρουσι	τῷ τοιούτῳ. Τί γὰρ ἂν
[1, 6, 50]	συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ τῶν σωμάτων;	Πάσχουσι	μὲν γὰρ ταῦτα οἱ ὄντως
[1, 6, 50]	ἅπασιν, ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ μένον	δίδωσι	καὶ οὐ δέχεταί τι εἰς
[1, 6, 50]	καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς ὅλον	δίδωσι	τὸ αὐτό· οἷον ὁτὲ μὲν
[1, 6, 50]	ἐπὶ τῶν σωμάτων πάντες μὲν	ὁρῶσι,	κεντοῦνται δ´ οὐκ ἴσα, ἀλλ´
[1, 6, 50]	σχῆμα, οὐ χρῶμα, οὐ μέγεθός	τι,	ἀλλὰ περὶ ψυχήν, ἀχρώματον μὲν
[1, 6, 50]	δὲ τοῦ νοῦ κάλλος μονουμένου	τί	ἂν εἴη; ~Πάλιν οὖν ἀναλαβόντες
[1, 6, 50]	πάθη γενέσθαι περὶ τὸ ὅ	τι	ἂν ᾖ καλόν, θάμβος καὶ
[1, 6, 50]	ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας, ὅ	τι	ἂν ἴδῃ συγγενὲς ἢ ἴχνος
[1, 6, 50]	φίλη, ζῶσα ζωὴν τοῦ ὅ	τι	ἂν πάθῃ διὰ σώματος ὡς
[1, 6, 50]	τὸ σῶμα, χαίρουσι τῷ τοιούτῳ.	Τί	γὰρ ἂν καὶ εἴη σωφροσύνη
[1, 6, 50]	γὰρ ταῦτα οἱ ὄντως ἐρωτικοί.	Τί	δέ ἐστι, περὶ ὃ ταῦτα
[1, 6, 50]	εἴη; ~Πάλιν οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν	τί	δῆτά ἐστι τὸ ἐν τοῖς
[1, 6, 50]	ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων κάλλη σωμάτων.	Τί	δῆτα οἰόμεθα, εἴ τις αὐτὸ
[1, 6, 50]	μένον δίδωσι καὶ οὐ δέχεταί	τι	εἰς αὐτό, ἴδοι, μένων ἐν
[1, 6, 50]	γενέσθαι οὐδὲ σὺν αὐτῷ ἄλλο	τι	ἐντὸς μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ´ ὅλος
[1, 6, 50]	σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ	τι	θαλάττιον παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα
[1, 6, 50]	καλὸν πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ	τι	καὶ βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν
[1, 6, 50]	τοῖς ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν	τι	καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς ὅλον
[1, 6, 50]	τῶν ἀρετῶν κάλλος. Εἰ δέ	τι	καὶ πρὸ τούτων, αὐτὸ δείξει.
[1, 6, 50]	τὰ ὄντως ὄντα ταῦτα εἶναι.	Τί	ὄντα ὄντως; Ἢ καλά. Ἀλλ´
[1, 6, 50]	Ἀλλ´ ἔτι ποθεῖ ὁ λόγος,	τί	ὄντα πεποίηκε τὴν ψυχὴν εἶναι
[1, 6, 50]	καὶ πρὸ τούτων, αὐτὸ δείξει.	Τί	οὖν δὴ τὸ πεποιηκὸς καὶ
[1, 6, 50]	μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι.	~Τί	οὖν ἐκείνη ἡ ἔνδον βλέπει;
[1, 6, 50]	εἶναι, ἄλλου δὲ τοῦ καλά.	Τί	οὖν ἐστι τοῦτο τὸ παρὸν
[1, 6, 50]	Πρῶτον γὰρ περὶ τούτου σκεπτέον.	Τί	οὖν ἐστιν, ὃ κινεῖ τὰς
[1, 6, 50]	δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον καλοὺς	τί	πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ
[1, 6, 50]	οὐκ αἰσθήσει ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ·	τί	πάσχετε περὶ τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα
[1, 6, 50]	ὃ ζητοῦμεν τὸ αἰσχρὸν ὅ	τί	ποτέ ἐστι καὶ διότι φανέν.
[1, 6, 50]	πεποίηκε τὴν ψυχὴν εἶναι ἐράσμιον·	τί	τὸ ἐπὶ πάσαις ἀρεταῖς διαπρέπον
[1, 6, 50]	οὐ μήποτε ὁ ἰδὼν ἄλλο	τι	φῇ ἢ τὰ ὄντως ὄντα
[1, 6, 50]	οὐδὲ αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ τῷ	μίγματι	τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ
[1, 6, 50]	μόνον, οὐ μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ	σχήματι	εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´ αὖ
[1, 6, 50]	ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ τῷ	ἀγάλματι	πρόσωπον, οὕτω καὶ σὺ ἀφαίρει
[1, 6, 50]	καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ	σώματι,	τῇ δὲ ψυχῇ καταδύσεται εἰς
[1, 6, 50]	πάντα, ἢ ἄλλο μὲν ἐν	σώματι	τὸ κάλλος, ἄλλο δὲ ἐν
[1, 6, 50]	ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος ἂν	ἔτι	δέοιτο καλοῦ; Τοῦτο γὰρ αὐτὸ
[1, 6, 50]	τῷ κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν	ἔτι	ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ
[1, 6, 50]	ὄντα ὄντως; Ἢ καλά. Ἀλλ´	ἔτι	ποθεῖ ὁ λόγος, τί ὄντα
[1, 6, 50]	τὸ μὲν ὅπερ εἶχε κάλλος	μηκέτι	προφαίνοι, τοῦτο δὲ ὁρῷτο, ὃ
[1, 6, 50]	σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς	μηκέτι	τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε·
[1, 6, 50]	δὲ τῶν προσωτέρω καλῶν, ἃ	οὐκέτι	αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε, ψυχὴ δὲ
[1, 6, 50]	ὁρῶσαν ἃ δεῖ ψυχὴν ὁρᾶν,	οὐκέτι	δὲ ἐωμένην ἐν αὐτῇ μένειν
[1, 6, 50]	κρατοῦν ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον	οὐκέτι	καλόν, ὡς ἂν τοῦ εἴδους
[1, 6, 50]	καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην,	οὐκέτι	μὲν ὁρῶσαν ἃ δεῖ ψυχὴν
[1, 6, 50]	μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ οὐ	παντί,	ἀλλ´ ὃς ἂν ᾖ δουλεύων
[1, 6, 50]	ὡς δυνατὸν αὐτῷ ἐκ πολλῶν	ὄντι.	Ἵδρυται οὖν ἐπ´ αὐτοῦ τὸ
[1, 6, 50]	Ἔστι γὰρ τῷ μὲν μήπω	ἰδόντι	ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ· τῷ δὲ
[1, 6, 50]	ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ· τῷ δὲ	ἰδόντι	ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί τε
[1, 6, 50]	ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ,	ὅτι	ἐκεῖθεν τὸ καλὸν καὶ ἡ
[1, 6, 50]	συναρμόσας καλὴν εἶναι λέγει; Ἢ	ὅτι	ἐστὶ τὸ ἔξω, εἰ χωρίσειας
[1, 6, 50]	πῶς ἂν εἴη; Εἰ δ´	ὅτι	σύμφωνά ἐστι, καὶ κακῶν ἔσται
[1, 6, 50]	παρὰ τὰ ἄλλα σώματα καλόν,	ὅτι	τάξιν εἴδους πρὸς τὰ ἄλλα
[1, 6, 50]	εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ,	ὅτι	τὸ μὴ καθαρὸν βορβόρῳ διὰ
[1, 6, 50]	αὐτῇ οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον,	ὅτι	τότε ἐστὶν ὄντως μόνον ψυχή.
[1, 6, 50]	ὅ τί ποτέ ἐστι καὶ	διότι	φανέν. Ἔστω δὴ ψυχὴ αἰσχρά,
[1, 6, 50]	οὖν ἐκείνη ἡ ἔνδον βλέπει;	Ἄρτι	μὲν ἐγειρομένη οὐ πάνυ τὰ
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρὸν ὅ τί ποτέ	ἐστι	καὶ διότι φανέν. Ἔστω δὴ
[1, 6, 50]	εἴη; Εἰ δ´ ὅτι σύμφωνά	ἐστι,	καὶ κακῶν ἔσται ὁμολογία τε
[1, 6, 50]	ὡς τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ	ἐστὶ	καὶ πρὸς τῆς κρείττονος ἐν
[1, 6, 50]	πρὸς νοῦν ἐπὶ τὸ μᾶλλόν	ἐστι	καλόν. Νοῦς δὲ καὶ τὰ
[1, 6, 50]	οἱ ὄντως ἐρωτικοί. Τί δέ	ἐστι,	περὶ ὃ ταῦτα πάσχουσιν; Οὐ
[1, 6, 50]	οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν τί δῆτά	ἐστι	τὸ ἐν τοῖς σώμασι καλὸν
[1, 6, 50]	καλὴν εἶναι λέγει; Ἢ ὅτι	ἐστὶ	τὸ ἔξω, εἰ χωρίσειας τοὺς
[1, 6, 50]	δὲ τοῦ καλά. Τί οὖν	ἐστι	τοῦτο τὸ παρὸν τοῖς σώμασι;
[1, 6, 50]	τῆς ἑτέρας φύσεως ἅπαν ἀπεθήκατο.	~Ἔστι	γὰρ δή, ὡς ὁ παλαιὸς
[1, 6, 50]	δ´ ἂν ἐκπλαγείη μεθ´ ἡδονῆς;	Ἔστι	γὰρ τῷ μὲν μήπω ἰδόντι
[1, 6, 50]	ἔστι μὲν ἐν ὄψει πλεῖστον,	ἔστι	δ´ ἐν ἀκοαῖς κατά τε
[1, 6, 50]	ἀκοαῖς κατά τε λόγων συνθέσεις,	ἔστι	δὲ καὶ ἐν μουσικῇ καὶ
[1, 6, 50]	μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι καλοί·	ἔστι	δὲ καὶ προιοῦσι πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς.	Ἔστι	δὲ ταῦτα παθεῖν καὶ πάσχουσιν
[1, 6, 50]	καὶ πρὸς αὐτὸ βλέπει καὶ	ἔστι	καὶ ζῇ καὶ νοεῖ· ζωῆς
[1, 6, 50]	τις ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς καὶ	ἔστι	καλός, μονούμενος μὲν τῶν ἄλλων,
[1, 6, 50]	φιλοῦντες πῶς αὐτὰ λέγομεν καλά;	Ἔστι	μὲν γὰρ καὶ φαίνεται καὶ
[1, 6, 50]	ἐν τοῖς σώμασι καλὸν πρῶτον.	Ἔστι	μὲν γάρ τι καὶ βολῇ
[1, 6, 50]	~Τὸ καλὸν	ἔστι	μὲν ἐν ὄψει πλεῖστον, ἔστι
[1, 6, 50]	ὕλην ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν. Καὶ	ἔστι	τοῦτο αἶσχος ψυχῇ μὴ καθαρᾷ
[1, 6, 50]	δὲ μὴ κρατοῦν ἐξίτηλον τῷ	φωτὶ	γινόμενον οὐκέτι καλόν, ὡς ἂν