Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	δὴ φίλην ἐς πατρίδα, ἀληθέστερον	ἄν	τις παρακελεύοιτο. Τίς οὖν ἡ
[1, 6, 50]	καὶ τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως	ἄν	τις παρελθὼν ἐν τῇ ἀναβάσει
[1, 6, 50]	εἴδεσιν ἢ δαιμόνων προστυχόντες οὐκέτ´	ἂν	ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων κάλλη σωμάτων.
[1, 6, 50]	Λάμπει οὖν καὶ στίλβει, ὡς	ἂν	εἶδος ὄν. Τὸ δὲ μὴ
[1, 6, 50]	γὰρ σύμμετρα πρὸς ἄλληλα πῶς	ἂν	εἴη; Εἰ δ´ ὅτι σύμφωνά
[1, 6, 50]	τοῦ νοῦ κάλλος μονουμένου τί	ἂν	εἴη; ~Πάλιν οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν
[1, 6, 50]	τεκταίνων τὸ σὸν ἄγαλμα, ἕως	ἂν	ἐκλάμψειέ σοι τῆς ἀρετῆς ἡ
[1, 6, 50]	βουλόμενος αὐτῷ συγκερασθῆναι, πῶς δ´	ἂν	ἐκπλαγείη μεθ´ ἡδονῆς; Ἔστι γὰρ
[1, 6, 50]	ποιεῖ; Τοῦτο γὰρ εὑρόντες τάχ´	ἂν	ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ χρώμενοι καὶ τὰ
[1, 6, 50]	καὶ ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος	ἂν	ἔτι δέοιτο καλοῦ; Τοῦτο γὰρ
[1, 6, 50]	λόγῳ οὐ παντί, ἀλλ´ ὃς	ἂν	ᾖ δουλεύων εἰς ποίησιν εἴδους
[1, 6, 50]	γενέσθαι περὶ τὸ ὅ τι	ἂν	ᾖ καλόν, θάμβος καὶ ἔκπληξιν
[1, 6, 50]	τοῖς οὖσιν οὐσίας, ὅ τι	ἂν	ἴδῃ συγγενὲς ἢ ἴχνος τοῦ
[1, 6, 50]	ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως	ἂν	ἴδῃς σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν
[1, 6, 50]	μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ καλὸν	ἂν	ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ γενομένη.
[1, 6, 50]	οὖν εἴ τις ἴδοι, ποίους	ἂν	ἴσχοι ἔρωτας, ποίους δὲ πόθους,
[1, 6, 50]	χαίρουσι τῷ τοιούτῳ. Τί γὰρ	ἂν	καὶ εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ
[1, 6, 50]	τὸ σῶμα καὶ ὕλην ὀρθῶς	ἂν	λέγοιμεν. Καὶ ἔστι τοῦτο αἶσχος
[1, 6, 50]	καὶ ἐπ´ αὐτῶν αἰτιῷντο, τίς	ἂν	λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς
[1, 6, 50]	αὐξηθέν, ἀλλ´ ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς	ἂν	μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ παντὸς
[1, 6, 50]	ἔργα τὰ καλὰ ἐργαζομένων. Πῶς	ἂν	οὖν ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον
[1, 6, 50]	ζῶσα ζωὴν τοῦ ὅ τι	ἂν	πάθῃ διὰ σώματος ὡς ἡδὺ
[1, 6, 50]	ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ. Οὐ γὰρ	ἂν	πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς
[1, 6, 50]	αἰσχρὰ γινόμενα, ἀντιπαραθεῖναι; Τάχα γὰρ	ἂν	συμβάλλοιτο πρὸς ὃ ζητοῦμεν τὸ
[1, 6, 50]	φωτὶ γινόμενον οὐκέτι καλόν, ὡς	ἂν	τοῦ εἴδους τῆς χρόας οὐ
[1, 6, 50]	διὰ τὸ σῶμα ἔχει, ᾧ	ἄγαν	προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν ἄλλων
[1, 6, 50]	ὀφθαλμὸς τὸ μέγα κάλλος βλέπει.	Ἐὰν	δὲ ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν
[1, 6, 50]	Ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ τὴν	θέαν	λημῶν κακίαις καὶ οὐ κεκαθαρμένος
[1, 6, 50]	ἠλιθιότητα εἶναι τὸ τὴν δικαιοσύνην	γενναίαν	εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν
[1, 6, 50]	ᾖ καλόν, θάμβος καὶ ἔκπληξιν	ἡδεῖαν	καὶ πόθον καὶ ἔρωτα καὶ
[1, 6, 50]	τὸ τὴν δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι	εὐήθειαν	σύμφωνον καὶ συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ
[1, 6, 50]	συνέταξέ τε καὶ εἰς μίαν	συντέλειαν	ἤγαγε καὶ ἓν τῇ ὁμολογίᾳ
[1, 6, 50]	διὰ δειλίαν, ἐν φθόνοις διὰ	μικροπρέπειαν,	πάντα φρονοῦσα ἃ δὴ καὶ
[1, 6, 50]	σώματος; Πῶς δὲ τὴν ἔξω	οἰκίαν	τῷ ἔνδον οἰκίας εἴδει ὁ
[1, 6, 50]	δὲ ταραχῆς, ἐν φόβοις διὰ	δειλίαν,	ἐν φθόνοις διὰ μικροπρέπειαν, πάντα
[1, 6, 50]	συνθέσει συνέταξέ τε καὶ εἰς	μίαν	συντέλειαν ἤγαγε καὶ ἓν τῇ
[1, 6, 50]	ὁ μὲν τυχὼν μακάριος ὄψιν	μακαρίαν	τεθεαμένος· ἀτυχὴς δὲ {οὗτος} ὁ
[1, 6, 50]	δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν καὶ	ἀνδρίαν	βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον καὶ σεμνότητα
[1, 6, 50]	πάνυ λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν βλέπει,	κἂν	ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ ὁραθῆναι
[1, 6, 50]	Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε·	κἂν	μήπω σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα
[1, 6, 50]	πόθους καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων	καταγελᾶν	καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν
[1, 6, 50]	ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους φαμὲν ταῦτα.	Πᾶν	μὲν γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς
[1, 6, 50]	τις παρελθὼν ἐν τῇ ἀναβάσει	πᾶν	ὅσον ἀλλότριον τοῦ θεοῦ αὐτῷ
[1, 6, 50]	τὸ παρὰ τῆς ἑτέρας φύσεως	ἅπαν	ἀπεθήκατο. ~Ἔστι γὰρ δή, ὡς
[1, 6, 50]	ζωὴν ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν	καθαράν,	ἀλλὰ τῷ μίγματι τοῦ κακοῦ
[1, 6, 50]	καὶ ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην	καθαρὰν	καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν πρόσωπον
[1, 6, 50]	ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς καὶ	ἐρᾶν	ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς πόθους
[1, 6, 50]	οἳ μάλιστα, οἳ καὶ λέγονται	ἐρᾶν.	~Τῶν δὴ καὶ περὶ τὰ
[1, 6, 50]	προσωτέρω καλῶν, ἃ οὐκέτι αἴσθησις	ὁρᾶν	εἴληχε, ψυχὴ δὲ ἄνευ ὀργάνων
[1, 6, 50]	μὲν ὁρῶσαν ἃ δεῖ ψυχὴν	ὁρᾶν,	οὐκέτι δὲ ἐωμένην ἐν αὐτῇ
[1, 6, 50]	καὶ καθηραμένῳ ὅπερ ἦν εἶναι.	Αἰσχρὰν	δὴ ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ
[1, 6, 50]	τὴν ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν	ἐποίησαν,	ἐν ἄλλῳ τὸ αὐτὸ δείξασαι.
[1, 6, 50]	οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι	ἐκόσμησάν	τε καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα.
[1, 6, 50]	ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε καὶ	διεπτόησαν	φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ τῶν
[1, 6, 50]	σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ	κρατῆσαν	τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου
[1, 6, 50]	πρόσωπον καὶ σεμνότητα καὶ αἰδῶ	ἐπιθέουσαν	ἐν ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι καὶ
[1, 6, 50]	ἀχρώματον δὲ καὶ τὴν σωφροσύνην	ἔχουσαν	καὶ τὸ ἄλλο τῶν ἀρετῶν
[1, 6, 50]	κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν ἔτι	ἔχουσαν	οὐδὲ αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ τῷ
[1, 6, 50]	σωφροσύνην καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν	ἔχουσαν	πρόσωπον καὶ σεμνότητα καὶ αἰδῶ
[1, 6, 50]	προβεβλημένον τὸ καλὸν πρὸ αὐτῆς	ἔχουσαν.	Ὥστε ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ τὸ
[1, 6, 50]	ἂν ἴδῃς σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ	βεβῶσαν	βάθρῳ. Εἰ γέγονας τοῦτο καὶ
[1, 6, 50]	τῷ θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι μὲν	ὁρῶσαν	ἃ δεῖ ψυχὴν ὁρᾶν, οὐκέτι
[1, 6, 50]	καλῷ καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος.	Ὅταν	δὲ δὴ καὶ τῆς αὐτῆς
[1, 6, 50]	διδὸν ἑαυτὸ καὶ τοῖς ὅλοις.	Ὅταν	δὲ ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς
[1, 6, 50]	τὸ ἄλλο τῶν ἀρετῶν φέγγος,	ὅταν	ἢ ἐν αὐτοῖς ἴδητε, ἢ
[1, 6, 50]	κυριώτερον εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς,	ὅταν	καὶ ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή,
[1, 6, 50]	ἀμερὲς ὂν ἐν πολλοῖς φανταζόμενον.	Ὅταν	οὖν καὶ ἡ αἴσθησις τὸ
[1, 6, 50]	θεάσηται κάλλος ἀμήχανον οἷον ἔνδον	ἐν	ἁγίοις ἱεροῖς μένον οὐδὲ προιὸν
[1, 6, 50]	ἀγλαία, ἕως ἂν ἴδῃς σωφροσύνην	ἐν	ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ γέγονας
[1, 6, 50]	τῷ νῷ βάθη, ἔνθα τυφλὸς	ἐν	Ἅιδου μένων καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ
[1, 6, 50]	κρατεῖν. Καὶ περὶ μὲν τῶν	ἐν	αἰσθήσει καλῶν, ἃ δὴ εἴδωλα
[1, 6, 50]	ἐν ὄψει πλεῖστον, ἔστι δ´	ἐν	ἀκοαῖς κατά τε λόγων συνθέσεις,
[1, 6, 50]	ἐν αὐτοῖς ἴδητε, ἢ καὶ	ἐν	ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς καὶ
[1, 6, 50]	σώματι τὸ κάλλος, ἄλλο δὲ	ἐν	ἄλλῳ; Καὶ τίνα ποτὲ ταῦτα
[1, 6, 50]	ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν,	ἐν	ἄλλῳ τὸ αὐτὸ δείξασαι. Παρακολουθεῖ
[1, 6, 50]	τῇδε. Ἡ δὲ φρόνησις νόησις	ἐν	ἀποστροφῇ τῶν κάτω, πρὸς δὲ
[1, 6, 50]	καὶ σεμνότητα καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν	ἐν	ἀτρεμεῖ καὶ ἀκύμονι καὶ ἀπαθεῖ
[1, 6, 50]	ψυχὴν ὁρᾶν, οὐκέτι δὲ ἐωμένην	ἐν	αὐτῇ μένειν τῷ ἕλκεσθαι ἀεὶ
[1, 6, 50]	τῶν ἀρετῶν φέγγος, ὅταν ἢ	ἐν	αὐτοῖς ἴδητε, ἢ καὶ ἐν
[1, 6, 50]	κεκαθαρμένον καὶ εἰς Ἅιδου κείσεσθαι	ἐν	βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ καθαρὸν
[1, 6, 50]	σαρκῶν, μὴ σώματος ἀνάπλεων, μὴ	ἐν	γῇ, μὴ ἐν οὐρανῷ, ἵν´
[1, 6, 50]	αὐτῶν αἰτιῷντο, τίς ἂν λέγοιτο	ἐν	ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς ἢ νόμοις
[1, 6, 50]	δὲ ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς	ἐν	λόγῳ οὐ παντί, ἀλλ´ ὃς
[1, 6, 50]	λόγων συνθέσεις, ἔστι δὲ καὶ	ἐν	μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ· καὶ γὰρ
[1, 6, 50]	ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος	ἐν	νέῳ συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ τῷ
[1, 6, 50]	~Τῶν δὴ καὶ περὶ τὰ	ἐν	οὐκ αἰσθήσει ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ·
[1, 6, 50]	ἀνάπλεων, μὴ ἐν γῇ, μὴ	ἐν	οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ καθαρόν; Καὶ
[1, 6, 50]	~Τὸ καλὸν ἔστι μὲν	ἐν	ὄψει πλεῖστον, ἔστι δ´ ἐν
[1, 6, 50]	πλειόνων μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων,	ἐν	ποίῳ γὰρ λόγῳ ἡ σύνθεσις
[1, 6, 50]	σωμάτων. Ἰδόντα γὰρ δεῖ τὰ	ἐν	σώμασι καλὰ μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ
[1, 6, 50]	οὖν καὶ ἡ αἴσθησις τὸ	ἐν	σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ
[1, 6, 50]	τὰ πάντα, ἢ ἄλλο μὲν	ἐν	σώματι τὸ κάλλος, ἄλλο δὲ
[1, 6, 50]	ψυχῆς μορφούσης καλά, τά τε	ἐν	ταῖς πράξεσι τά τε ἐν
[1, 6, 50]	ὅλου. Αἱ δὲ ἁρμονίαι αἱ	ἐν	ταῖς φωναῖς αἱ ἀφανεῖς τὰς
[1, 6, 50]	ἀνιέναι· ἕως ἄν τις παρελθὼν	ἐν	τῇ ἀναβάσει πᾶν ὅσον ἀλλότριον
[1, 6, 50]	τι εἰς αὐτό, ἴδοι, μένων	ἐν	τῇ θέᾳ τοῦ τοιούτου καὶ
[1, 6, 50]	ἐν ταῖς πράξεσι τά τε	ἐν	τοῖς ἐπιτηδεύμασι. Καὶ δὴ καὶ
[1, 6, 50]	ἐστὶ καὶ πρὸς τῆς κρείττονος	ἐν	τοῖς οὖσιν οὐσίας, ὅ τι
[1, 6, 50]	καὶ πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον ἢ	ἐν	τοῖς πρόσθεν, ἅτε ἀληθινῶν ἤδη
[1, 6, 50]	λέγωμεν τί δῆτά ἐστι τὸ	ἐν	τοῖς σώμασι καλὸν πρῶτον. Ἔστι
[1, 6, 50]	καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ. Ἢ	ἐν	τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ καλὸν
[1, 6, 50]	καίτοι ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῶν	ἐν	τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ καὶ
[1, 6, 50]	ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ	ἐν	ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου
[1, 6, 50]	ταραχῆς, ἐν φόβοις διὰ δειλίαν,	ἐν	φθόνοις διὰ μικροπρέπειαν, πάντα φρονοῦσα
[1, 6, 50]	ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης δὲ ταραχῆς,	ἐν	φόβοις διὰ δειλίαν, ἐν φθόνοις
[1, 6, 50]	πεποίηκεν, ἐπείπερ ἓν ἦν αὐτὸ	ἕν	τε ἔδει τὸ μορφούμενον εἶναι
[1, 6, 50]	καὶ τοῖς ὅλοις. Ὅταν δὲ	ἕν	τι καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς
[1, 6, 50]	τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ ἓν	ἦν	αὐτὸ ἕν τε ἔδει τὸ
[1, 6, 50]	ἓν τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ	ἓν	ἦν αὐτὸ ἕν τε ἔδει
[1, 6, 50]	αὐτοῦ τὸ κάλλος ἤδη εἰς	ἓν	συναχθέντος καὶ τοῖς μέρεσι διδὸν
[1, 6, 50]	μὲν ἐκ πολλῶν ἐσόμενον μερῶν	ἓν	συνθέσει συνέταξέ τε καὶ εἰς
[1, 6, 50]	εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ	ἓν	τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ ἓν
[1, 6, 50]	τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε καὶ	εἰσήγαγεν	εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη
[1, 6, 50]	πᾶσα ψυχή. Εἴ τις οὖν	εἶδεν	αὐτό, οἶδεν ὃ λέγω, ὅπως
[1, 6, 50]	θέᾳ. Οὐ γὰρ ἂν πώποτε	εἶδεν	ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος,
[1, 6, 50]	Εἴ τις οὖν εἶδεν αὐτό,	οἶδεν	ὃ λέγω, ὅπως καλόν. Ἐφετὸν
[1, 6, 50]	δυνάμενος τὰ πάνυ λαμπρὰ βλέπειν,	οὐδὲν	βλέπει, κἂν ἄλλος δεικνύῃ παρὸν
[1, 6, 50]	αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου	οὐδὲν	ἔχων ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἷς
[1, 6, 50]	ἐπ´ αὐτῷ δύναμις τεταγμένη, ἧς	οὐδὲν	κυριώτερον εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς,
[1, 6, 50]	καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν	οὐδέν,	μόνον δὲ τὸ σύνθετον ἐξ
[1, 6, 50]	ὅλον τό τε τῆς εὐχροίας	προστεθὲν	τὸ πρὸς τὴν ὄψιν κάλλος
[1, 6, 50]	αὖ εἰς μέγεθος δι´ ἀπειρίας	αὐξηθέν,	ἀλλ´ ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς ἂν
[1, 6, 50]	Αἰσχρὸν δὲ καὶ τὸ μὴ	κρατηθὲν	ὑπὸ μορφῆς καὶ λόγου οὐκ
[1, 6, 50]	γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ, ὅτι	ἐκεῖθεν	τὸ καλὸν καὶ ἡ μοῖρα
[1, 6, 50]	νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ θείου,	ὅθεν	ἡ πηγὴ τοῦ καλοῦ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ λόγου καὶ εἴδους ὄντος.	Ὅθεν	καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ παρὰ
[1, 6, 50]	αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς δὴ ἡμῖν,	ὅθεν	παρήλθομεν, καὶ πατὴρ ἐκεῖ. Τίς
[1, 6, 50]	τοὺς λίθους, τὸ ἔνδον εἶδος	μερισθὲν	τῷ ἔξω ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς
[1, 6, 50]	καὶ κάλλος ἀληθινώτερον ἢ τὰ	πρόσθεν·	ἀλλὰ πῶς σύμμετρα; Οὔτε γὰρ
[1, 6, 50]	πολλῷ μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς	πρόσθεν,	ἅτε ἀληθινῶν ἤδη ἐφαπτομένους. Ταῦτα
[1, 6, 50]	ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν καὶ τῶν	πρόσθεν	νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν
[1, 6, 50]	ἤγαγε καὶ ἓν τῇ ὁμολογίᾳ	πεποίηκεν,	ἐπείπερ ἓν ἦν αὐτὸ ἕν
[1, 6, 50]	Εἰ οὖν ἐκεῖνο, ὃ χορηγεῖ	μὲν	ἅπασιν, ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ μένον
[1, 6, 50]	ἐπακτὸν καλὸν φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο	μὲν	αὐτῇ, πεποίηκε δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον
[1, 6, 50]	τι, ἀλλὰ περὶ ψυχήν, ἀχρώματον	μὲν	αὐτήν, ἀχρώματον δὲ καὶ τὴν
[1, 6, 50]	ὃ δεῖ καλὸν γενέσθαι, τὸ	μὲν	ἀφαιρεῖ, τὸ δὲ ἀπέξεσε, τὸ
[1, 6, 50]	πῶς αὐτὰ λέγομεν καλά; Ἔστι	μὲν	γὰρ καὶ φαίνεται καὶ οὐ
[1, 6, 50]	ποτὲ ταῦτα ἢ τοῦτο; Τὰ	μὲν	γὰρ οὐ παρ´ αὐτῶν τῶν
[1, 6, 50]	ὥσπερ ἀρετῆς ἡ φύσις. Σώματα	μὲν	γὰρ τὰ αὐτὰ ὁτὲ μὲν
[1, 6, 50]	αὑτοὺς ἀπὸ τῶν σωμάτων; Πάσχουσι	μὲν	γὰρ ταῦτα οἱ ὄντως ἐρωτικοί.
[1, 6, 50]	τοῖς σώμασι καλὸν πρῶτον. Ἔστι	μὲν	γάρ τι καὶ βολῇ τῇ
[1, 6, 50]	Μετοχῇ εἴδους φαμὲν ταῦτα. Πᾶν	μὲν	γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν
[1, 6, 50]	ὃ λέγω, ὅπως καλόν. Ἐφετὸν	μὲν	γὰρ ὡς ἀγαθὸν καὶ ἡ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ ἄλλα θεασαίμεθα. Λέγεται	μὲν	δὴ παρὰ πάντων, ὡς εἰπεῖν,
[1, 6, 50]	τῇ δὲ ἡ τέχνη. Οὕτω	μὲν	δὴ τὸ καλὸν σῶμα γίγνεται
[1, 6, 50]	ἐκείνη ἡ ἔνδον βλέπει; Ἄρτι	μὲν	ἐγειρομένη οὐ πάνυ τὰ λαμπρὰ
[1, 6, 50]	οὕτω καλά. Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας	μὲν	εἶναι ᾧ ψυχὴ τὰ τοιαῦτα
[1, 6, 50]	Προσιὸν οὖν τὸ εἶδος τὸ	μὲν	ἐκ πολλῶν ἐσόμενον μερῶν ἓν
[1, 6, 50]	~Τὸ καλὸν ἔστι	μὲν	ἐν ὄψει πλεῖστον, ἔστι δ´
[1, 6, 50]	καλῷ τὰ πάντα, ἢ ἄλλο	μὲν	ἐν σώματι τὸ κάλλος, ἄλλο
[1, 6, 50]	δὴ τρόπον καὶ ψυχή, μονωθεῖσα	μὲν	ἐπιθυμιῶν, ἃς διὰ τὸ σῶμα
[1, 6, 50]	ἀκόλαστός τε καὶ ἄδικος, πλείστων	μὲν	ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης δὲ ταραχῆς,
[1, 6, 50]	καὶ γάρ, εἰ ὁμοιότης, ὅμοια	μὲν	ἔστω· πῶς δὲ καλὰ κἀκεῖνα
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ ὁτὲ	μὲν	καλά, ὁτὲ δὲ οὐ καλὰ
[1, 6, 50]	τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ	μὲν	καλὸν τὸ αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ
[1, 6, 50]	πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν. Ὥστε ὁλοσχερεῖ	μὲν	λόγῳ τὸ πρῶτον καλόν· διαιρῶν
[1, 6, 50]	μεθ´ ἡδονῆς; Ἔστι γὰρ τῷ	μὲν	μήπω ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ·
[1, 6, 50]	διαιρῶν δὲ τὰ νοητὰ τὸ	μὲν	νοητὸν καλὸν τὸν τῶν εἰδῶν
[1, 6, 50]	εἰς πηλὸν ἢ βόρβορον τὸ	μὲν	ὅπερ εἶχε κάλλος μηκέτι προφαίνοι,
[1, 6, 50]	πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην, οὐκέτι	μὲν	ὁρῶσαν ἃ δεῖ ψυχὴν ὁρᾶν,
[1, 6, 50]	καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων πάντες	μὲν	ὁρῶσι, κεντοῦνται δ´ οὐκ ἴσα,
[1, 6, 50]	καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα. Κάλλος	μὲν	οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ
[1, 6, 50]	ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει	μὲν	πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι. ~Τί
[1, 6, 50]	δίδωσι τὸ αὐτό· οἷον ὁτὲ	μὲν	πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ τῶν μερῶν,
[1, 6, 50]	οὖν τὴν ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον	μὲν	τὰ καλὰ βλέπειν ἐπιτηδεύματα· εἶτα
[1, 6, 50]	τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἔχει, ἄνω	μὲν	τῇ θέσει, λεπτότατον δὲ τῶν
[1, 6, 50]	τῆς ἀρίστης θέας, ἧς ὁ	μὲν	τυχὼν μακάριος ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος·
[1, 6, 50]	χρυσὸς καὶ ἔστι καλός, μονούμενος	μὲν	τῶν ἄλλων, αὑτῷ δὲ συνὼν
[1, 6, 50]	εἰς τὸ κρατεῖν. Καὶ περὶ	μὲν	τῶν ἐν αἰσθήσει καλῶν, ἃ
[1, 6, 50]	περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι	μέν,	ὡς εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι αἱ
[1, 6, 50]	αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη.	Φαμὲν	δή, ὡς τὴν φύσιν οὖσα
[1, 6, 50]	κἀκεῖνα καὶ ταῦτα; Μετοχῇ εἴδους	φαμὲν	ταῦτα. Πᾶν μὲν γὰρ τὸ
[1, 6, 50]	σῶμα καὶ ὕλην ὀρθῶς ἂν	λέγοιμεν.	Καὶ ἔστι τοῦτο αἶσχος ψυχῇ
[1, 6, 50]	ἀγάμενοι καὶ φιλοῦντες πῶς αὐτὰ	λέγομεν	καλά; Ἔστι μὲν γὰρ καὶ
[1, 6, 50]	ἐπέκεινα τούτου τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	λέγομεν	φύσιν προβεβλημένον τὸ καλὸν πρὸ
[1, 6, 50]	συνών. Πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν	παρήλθομεν,	καὶ πατὴρ ἐκεῖ. Τίς οὖν
[1, 6, 50]	οὐ προσγεγονέναι οἷον ἐπακτὸν καλὸν	φήσομεν,	ὃ ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ, πεποίηκε
[1, 6, 50]	γὰρ ἂν συμβάλλοιτο πρὸς ὃ	ζητοῦμεν	τὸ αἰσχρὸν ὅ τί ποτέ
[1, 6, 50]	ἂν εἴη; ~Πάλιν οὖν ἀναλαβόντες	λέγωμεν	τί δῆτά ἐστι τὸ ἐν
[1, 6, 50]	καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται.	Φεύγωμεν	δὴ φίλην ἐς πατρίδα, ἀληθέστερον
[1, 6, 50]	τί ποτέ ἐστι καὶ διότι	φανέν.	Ἔστω δὴ ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός
[1, 6, 50]	δὲ λεῖον, τὸ δὲ καθαρὸν	ἐποίησεν,	ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ τῷ
[1, 6, 50]	μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι εἰς ἐλάττωσιν	περιγραφὲν	οὐδ´ αὖ εἰς μέγεθος δι´
[1, 6, 50]	καλός, ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ ὅπερ	ἦν	εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν λέγοντες
[1, 6, 50]	τῶν τῆς αἰσθήσεως καλῶν οὐκ	ἦν	περὶ αὐτῶν λέγειν τοῖς μήτε
[1, 6, 50]	ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι,	ἣν	ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ
[1, 6, 50]	πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ	γῆν	ἄλλην ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ σε
[1, 6, 50]	δ´ ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα καὶ	πηγὴν	καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ. Ἢ
[1, 6, 50]	Πῶς ἂν οὖν ἴδοις ψυχὴν	ἀγαθὴν	οἷον τὸ κάλλος ἔχει; Ἄναγε
[1, 6, 50]	τὸ μὴ καθαρὸν βορβόρῳ διὰ	κάκην	φίλον· οἷα δὴ καὶ ὕες,
[1, 6, 50]	οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας	καλὴν	εἶναι λέγει; Ἢ ὅτι ἐστὶ
[1, 6, 50]	κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν δὴ	φίλην	ἐς πατρίδα, ἀληθέστερον ἄν τις
[1, 6, 50]	βλέπειν, ἀλλ´ οἷον μύσαντα ὄψιν	ἄλλην	ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει
[1, 6, 50]	γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν	ἄλλην	ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ σε δεῖ
[1, 6, 50]	τἀγαθὸν καὶ καλὸν πρῶτον θήσεται·	πλὴν	ἐκεῖ τὸ καλόν.
[1, 6, 50]	καὶ σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς	ὕλην	ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε καὶ διεπτόησαν
[1, 6, 50]	τῇ πρὸς τὸ σῶμα καὶ	ὕλην	ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν. Καὶ ἔστι
[1, 6, 50]	κεχρημένην καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ	κεκραμένην,	οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν ἃ δεῖ
[1, 6, 50]	τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ ζωῇ	κεχρημένην	καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ κεκραμένην,
[1, 6, 50]	ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ τῷ κακῷ	συμπεφυρμένην,	οὐδὲ ζωὴν ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ
[1, 6, 50]	μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς	ἐποχουμένην,	συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ τὸ πολλαχῇ
[1, 6, 50]	δεῖ ψυχὴν ὁρᾶν, οὐκέτι δὲ	ἐωμένην	ἐν αὐτῇ μένειν τῷ ἕλκεσθαι
[1, 6, 50]	Καὶ τὸ πρῶτον θετέον τὴν	καλλονήν,	ὅπερ καὶ τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ
[1, 6, 50]	σωφροσύνην ἠλιθιότητα εἶναι τὸ τὴν	δικαιοσύνην	γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ
[1, 6, 50]	θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως ἂν ἴδῃς	σωφροσύνην	ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ
[1, 6, 50]	αὐτήν, ἀχρώματον δὲ καὶ τὴν	σωφροσύνην	ἔχουσαν καὶ τὸ ἄλλο τῶν
[1, 6, 50]	καὶ συμφωνία. Τῷ γὰρ τὴν	σωφροσύνην	ἠλιθιότητα εἶναι τὸ τὴν δικαιοσύνην
[1, 6, 50]	ψυχῆς καὶ ἦθος δίκαιον καὶ	σωφροσύνην	καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν
[1, 6, 50]	σώματα καλὰ φαντάζεσθαι καὶ τὴν	ἀκοὴν	ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς καλαί;
[1, 6, 50]	λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας	τὴν	αἴσθησιν κάτω περιμένειν. Ὥσπερ δὲ
[1, 6, 50]	τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι καὶ	τὴν	ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς, ὡς
[1, 6, 50]	τὴν σωφροσύνην ἠλιθιότητα εἶναι τὸ	τὴν	δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον
[1, 6, 50]	τῷ πρὸ σώματος; Πῶς δὲ	τὴν	ἔξω οἰκίαν τῷ ἔνδον οἰκίας
[1, 6, 50]	βλέπει. Ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ	τὴν	θέαν λημῶν κακίαις καὶ οὐ
[1, 6, 50]	κακόν. Καὶ τὸ πρῶτον θετέον	τὴν	καλλονήν, ὅπερ καὶ τἀγαθόν· ἀφ´
[1, 6, 50]	παρ´ αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ πρὸς	τὴν	κρίσιν χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ
[1, 6, 50]	τῆς εὐχροίας προστεθὲν τὸ πρὸς	τὴν	ὄψιν κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν
[1, 6, 50]	μὲν αὐτήν, ἀχρώματον δὲ καὶ	τὴν	σωφροσύνην ἔχουσαν καὶ τὸ ἄλλο
[1, 6, 50]	τε καὶ συμφωνία. Τῷ γὰρ	τὴν	σωφροσύνην ἠλιθιότητα εἶναι τὸ τὴν
[1, 6, 50]	οὐσίας. Τὸ δὲ ἐπέκεινα τούτου	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν προβεβλημένον
[1, 6, 50]	καὶ ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή, ὡς	τὴν	φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ καὶ
[1, 6, 50]	κάτω, πρὸς δὲ τὰ ἄνω	τὴν	ψυχὴν ἄγουσα. Γίνεται οὖν ἡ
[1, 6, 50]	λαμπρὰ δύναται βλέπειν. Ἐθιστέον οὖν	τὴν	ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον μὲν τὰ
[1, 6, 50]	ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν	τὴν	ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ,
[1, 6, 50]	ὁ λόγος, τί ὄντα πεποίηκε	τὴν	ψυχὴν εἶναι ἐράσμιον· τί τὸ
[1, 6, 50]	τὰς φανερὰς ποιήσασαι καὶ ταύτῃ	τὴν	ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν,
[1, 6, 50]	ἐστιν ὁ θάνατος χωρὶς εἶναι	τὴν	ψυχὴν τοῦ σώματος. Οὐ φοβεῖται
[1, 6, 50]	ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ, πεποίηκε δὲ	αὐτὴν	ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ τῷ κακῷ
[1, 6, 50]	ἀλλὰ περὶ ψυχήν, ἀχρώματον μὲν	αὐτήν,	ἀχρώματον δὲ καὶ τὴν σωφροσύνην
[1, 6, 50]	ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα καὶ εἰς	αὐτὴν	εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο κράσει
[1, 6, 50]	βλέπειν. Ἐθιστέον οὖν τὴν ψυχὴν	αὐτὴν	πρῶτον μὲν τὰ καλὰ βλέπειν
[1, 6, 50]	καὶ διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς	ἑαυτὴν	καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν
[1, 6, 50]	τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης καὶ	μορφὴν	ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην,
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς	μορφὴν	καὶ εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν
[1, 6, 50]	τὸ ἐπέκεινα καὶ πηγὴν καὶ	ἀρχὴν	τοῦ καλοῦ. Ἢ ἐν τῷ
[1, 6, 50]	ἐργαζομένων. Πῶς ἂν οὖν ἴδοις	ψυχὴν	ἀγαθὴν οἷον τὸ κάλλος ἔχει;
[1, 6, 50]	πρὸς δὲ τὰ ἄνω τὴν	ψυχὴν	ἄγουσα. Γίνεται οὖν ἡ ψυχὴ
[1, 6, 50]	τὰ ἐναντία λαβών, τὰ περὶ	ψυχὴν	αἰσχρὰ γινόμενα, ἀντιπαραθεῖναι; Τάχα γὰρ
[1, 6, 50]	δύναται βλέπειν. Ἐθιστέον οὖν τὴν	ψυχὴν	αὐτὴν πρῶτον μὲν τὰ καλὰ
[1, 6, 50]	οὐ μέγεθός τι, ἀλλὰ περὶ	ψυχήν,	ἀχρώματον μὲν αὐτήν, ἀχρώματον δὲ
[1, 6, 50]	τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν τὴν	ψυχὴν	γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ, ὅτι
[1, 6, 50]	λόγος, τί ὄντα πεποίηκε τὴν	ψυχὴν	εἶναι ἐράσμιον· τί τὸ ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἄνδρες οἱ λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα	ψυχὴν	ἴδε τῶν τὰ ἔργα τὰ
[1, 6, 50]	ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ	ψυχὴν	λέγοντες μίξει καὶ κράσει καὶ
[1, 6, 50]	οὐκέτι μὲν ὁρῶσαν ἃ δεῖ	ψυχὴν	ὁρᾶν, οὐκέτι δὲ ἐωμένην ἐν
[1, 6, 50]	φανερὰς ποιήσασαι καὶ ταύτῃ τὴν	ψυχὴν	σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν, ἐν
[1, 6, 50]	ὁ θάνατος χωρὶς εἶναι τὴν	ψυχὴν	τοῦ σώματος. Οὐ φοβεῖται δὲ
[1, 6, 50]	πολλῷ τῷ κακῷ συμπεφυρμένην, οὐδὲ	ζωὴν	ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν καθαράν,
[1, 6, 50]	ἡδονῶν οὐ καθαρῶν φίλη, ζῶσα	ζωὴν	τοῦ ὅ τι ἂν πάθῃ
[1, 6, 50]	καλοῦ ἐφ´ ὕδατος ὀχουμένου, ὁ	λαβεῖν	βουληθείς, ὥς πού τις μῦθος,
[1, 6, 50]	εἰκόνες. Εἰ γάρ τις ἐπιδράμοι	λαβεῖν	βουλόμενος ὡς ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου
[1, 6, 50]	ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ	λαβεῖν	ἐποίησαν, ἐν ἄλλῳ τὸ αὐτὸ
[1, 6, 50]	ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν	λαβεῖν	καὶ πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον ἢ
[1, 6, 50]	καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν αὐτοῖς	μεταλαβεῖν,	ποιεῖ. ~Ἀναβατέον οὖν πάλιν ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἄλλο δεῖ ἐπὶ τῷ συμμέτρῳ	λέγειν	τὸ καλὸν εἶναι, καὶ τὸ
[1, 6, 50]	καλῶν οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν	λέγειν	τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ´ ὡς
[1, 6, 50]	μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ σώματος,	φεύγειν	δὲ ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ
[1, 6, 50]	εἰκόνες καὶ ἴχνη καὶ σκιαὶ	φεύγειν	πρὸς ἐκεῖνο οὗ ταῦτα εἰκόνες.
[1, 6, 50]	μεθ´ ἡδονῆς. Ἔστι δὲ ταῦτα	παθεῖν	καὶ πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ καὶ
[1, 6, 50]	σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ μὴ	προσομιλεῖν	ἡδοναῖς τοῦ σώματος, φεύγειν δὲ
[1, 6, 50]	συγγενὲς καὶ ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ	ἐπιβάλλειν	τῇ θέᾳ. Οὐ γὰρ ἂν
[1, 6, 50]	οὐκέτι δὲ ἐωμένην ἐν αὐτῇ	μένειν	τῷ ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν κάτω	περιμένειν.	Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν τῆς
[1, 6, 50]	καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν	καταφρονεῖν·	ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν εἴδεσιν
[1, 6, 50]	πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ μὴ	βλέπειν,	ἀλλ´ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην
[1, 6, 50]	οὐ πάνυ τὰ λαμπρὰ δύναται	βλέπειν.	Ἐθιστέον οὖν τὴν ψυχὴν αὐτὴν
[1, 6, 50]	αὐτὴν πρῶτον μὲν τὰ καλὰ	βλέπειν	ἐπιτηδεύματα· εἶτα ἔργα καλά, οὐχ
[1, 6, 50]	οὐ δυνάμενος τὰ πάνυ λαμπρὰ	βλέπειν,	οὐδὲν βλέπει, κἂν ἄλλος δεικνύῃ
[1, 6, 50]	μὴ ὁρώμενα πᾶσαι μέν, ὡς	εἰπεῖν,	μᾶλλον μέντοι αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι,
[1, 6, 50]	μὲν δὴ παρὰ πάντων, ὡς	εἰπεῖν,	ὡς συμμετρία τῶν μερῶν πρὸς
[1, 6, 50]	εἰς ποίησιν εἴδους εἰς τὸ	κρατεῖν.	Καὶ περὶ μὲν τῶν ἐν
[1, 6, 50]	καλὰ φαντάζεσθαι καὶ τὴν ἀκοὴν	ἐπινεύειν	ταῖς φωναῖς, ὡς καλαί; Καὶ
[1, 6, 50]	τὰ ἐν σώμασι καλὰ μήτοι	προστρέχειν,	ἀλλὰ γνόντας ὥς εἰσιν εἰκόνες
[1, 6, 50]	εἶναι τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις	ὑπάρχειν·	οἷς ἁπλοῦν οὐδέν, μόνον δὲ
[1, 6, 50]	αὐτοῖς μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον οὖν	πάλιν	ἐπὶ τὸ ἀγαθόν, οὗ ὀρέγεται
[1, 6, 50]	καὶ ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται	πάλιν	καλός, ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ ὅπερ
[1, 6, 50]	κάλλος μονουμένου τί ἂν εἴη;	~Πάλιν	οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν τί δῆτά
[1, 6, 50]	πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς δὴ	ἡμῖν,	ὅθεν παρήλθομεν, καὶ πατὴρ ἐκεῖ.
[1, 6, 50]	τὰ ἄλλα σώματα καλόν, ὅτι	τάξιν	εἴδους πρὸς τὰ ἄλλα στοιχεῖα
[1, 6, 50]	ἂν ᾖ καλόν, θάμβος καὶ	ἔκπληξιν	ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ ἔρωτα
[1, 6, 50]	βλέπει, ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι καὶ	ἔκπληξιν	λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον
[1, 6, 50]	τε καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν	πρὶν	καὶ τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως
[1, 6, 50]	συμμετρία καλοῖς ἢ νόμοις ἢ	μαθήμασιν	ἢ ἐπιστήμαις; Θεωρήματα γὰρ σύμμετρα
[1, 6, 50]	καὶ ἡ αἴσθησις τὸ ἐν	σώμασιν	εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν
[1, 6, 50]	οὖν ἐκεῖνο, ὃ χορηγεῖ μὲν	ἅπασιν,	ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ μένον δίδωσι
[1, 6, 50]	καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν	εἴδεσιν	ἢ δαιμόνων προστυχόντες οὐκέτ´ ἂν
[1, 6, 50]	ποιήσασαι καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν	σύνεσιν	καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν, ἐν ἄλλῳ
[1, 6, 50]	οὐδὲ ζωὴν ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ	αἴσθησιν	καθαράν, ἀλλὰ τῷ μίγματι τοῦ
[1, 6, 50]	ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν	αἴσθησιν	κάτω περιμένειν. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ
[1, 6, 50]	ὃς ἂν ᾖ δουλεύων εἰς	ποίησιν	εἴδους εἰς τὸ κρατεῖν. Καὶ
[1, 6, 50]	καὶ πόθον καὶ ἔρωτα καὶ	πτόησιν	μεθ´ ἡδονῆς. Ἔστι δὲ ταῦτα
[1, 6, 50]	Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου Κίρκης	φησὶν	ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ
[1, 6, 50]	μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας ὥς	εἰσιν	εἰκόνες καὶ ἴχνη καὶ σκιαὶ
[1, 6, 50]	κεντοῦνται δ´ οὐκ ἴσα, ἀλλ´	εἰσὶν	οἳ μάλιστα, οἳ καὶ λέγονται
[1, 6, 50]	περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς μηδὲ	φαντασθεῖσιν	ὡς καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης
[1, 6, 50]	τεταγμένη, ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς	κρίσιν	τῶν ἑαυτῆς, ὅταν καὶ ἡ
[1, 6, 50]	αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ πρὸς τὴν	κρίσιν	χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος.
[1, 6, 50]	πρὸς τῆς κρείττονος ἐν τοῖς	οὖσιν	οὐσίας, ὅ τι ἂν ἴδῃ
[1, 6, 50]	Ἔστι δὲ ταῦτα παθεῖν καὶ	πάσχουσιν	αἱ ψυχαὶ καὶ περὶ τὰ
[1, 6, 50]	πρόσθεν νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον	πάσχουσιν	ὅσοι θεῶν εἴδεσιν ἢ δαιμόνων
[1, 6, 50]	δέ ἐστι, περὶ ὃ ταῦτα	πάσχουσιν;	Οὐ σχῆμα, οὐ χρῶμα, οὐ
[1, 6, 50]	ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή, ὡς τὴν	φύσιν	οὖσα ὅπερ ἐστὶ καὶ πρὸς
[1, 6, 50]	τούτου τὴν τοῦ ἀγαθοῦ λέγομεν	φύσιν	προβεβλημένον τὸ καλὸν πρὸ αὐτῆς
[1, 6, 50]	μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι εἰς	ἐλάττωσιν	περιγραφὲν οὐδ´ αὖ εἰς μέγεθος
[1, 6, 50]	δὲ τὰ ὄντα ἡ καλλονή	ἐστιν,	ἡ δ´ ἑτέρα φύσις τὸ
[1, 6, 50]	ἀνδρία ἀφοβία θανάτου. Ὁ δέ	ἐστιν	ὁ θάνατος χωρὶς εἶναι τὴν
[1, 6, 50]	περὶ τούτου σκεπτέον. Τί οὖν	ἐστιν,	ὃ κινεῖ τὰς ὄψεις τῶν
[1, 6, 50]	καὶ οὐκ ἀλλότριον, ὅτι τότε	ἐστὶν	ὄντως μόνον ψυχή. Διὸ καὶ
[1, 6, 50]	τὴν ὄψιν κάλλος ποιεῖ καὶ	ἔστιν	αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς ἄλλοις
[1, 6, 50]	μὴ βλέπειν, ἀλλ´ οἷον μύσαντα	ὄψιν	ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν
[1, 6, 50]	εὐχροίας προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν	ὄψιν	κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς
[1, 6, 50]	ἧς ὁ μὲν τυχὼν μακάριος	ὄψιν	μακαρίαν τεθεαμένος· ἀτυχὴς δὲ {οὗτος}
[1, 6, 50]	εἴσω ὁ δυνάμενος ἔξω καταλιπὼν	ὄψιν	ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς
[1, 6, 50]	καὶ στίλβει, ὡς ἂν εἶδος	ὄν.	Τὸ δὲ μὴ κρατοῦν ἐξίτηλον
[1, 6, 50]	Τοῦτο γὰρ αὐτὸ μάλιστα κάλλος	ὂν	αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτον ἐργάζεται
[1, 6, 50]	τῷ ἔξω ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς	ὂν	ἐν πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν οὖν
[1, 6, 50]	μορφὴν καὶ εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον	ὂν	λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν καὶ
[1, 6, 50]	ἔξω ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν	ἐν	πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν οὖν καὶ
[1, 6, 50]	τῶν ἄλλων σωμάτων, ὡς ἐγγὺς	ὂν	τοῦ ἀσωμάτου, μόνον δὲ αὐτὸ
[1, 6, 50]	προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε καὶ	ἔργον	αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν καλός,
[1, 6, 50]	ἓν συναχθέντος καὶ τοῖς μέρεσι	διδὸν	ἑαυτὸ καὶ τοῖς ὅλοις. Ὅταν
[1, 6, 50]	ὀλίγοι. ~Τί οὖν ἐκείνη ἡ	ἔνδον	βλέπει; Ἄρτι μὲν ἐγειρομένη οὐ
[1, 6, 50]	εἰ χωρίσειας τοὺς λίθους, τὸ	ἔνδον	εἶδος μερισθὲν τῷ ἔξω ὕλης
[1, 6, 50]	τις θεάσηται κάλλος ἀμήχανον οἷον	ἔνδον	ἐν ἁγίοις ἱεροῖς μένον οὐδὲ
[1, 6, 50]	Καὶ ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ	ἔνδον	καλοὺς τί πάσχετε; Καὶ πῶς
[1, 6, 50]	δὲ τὴν ἔξω οἰκίαν τῷ	ἔνδον	οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας
[1, 6, 50]	ἀμερὲς ἤδη καὶ ἔδωκε τῷ	ἔνδον	σύμφωνον καὶ συναρμόττον καὶ φίλον·
[1, 6, 50]	νέῳ συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ τῷ	ἔνδον.	Τὸ δὲ τῆς χρόας κάλλος
[1, 6, 50]	γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ	συνῳδὸν	καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα. Κάλλος
[1, 6, 50]	καλὸς πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι	θεόν	τε καὶ καλόν. Ἥξει γὰρ
[1, 6, 50]	ὡς δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν, ποιεῖ.	~Ἀναβατέον	οὖν πάλιν ἐπὶ τὸ ἀγαθόν,
[1, 6, 50]	καὶ κακόν. Καὶ τὸ πρῶτον	θετέον	τὴν καλλονήν, ὅπερ καὶ τἀγαθόν·
[1, 6, 50]	τε καὶ καλλονή. Ὁμοίως οὖν	ζητητέον	καλόν τε καὶ ἀγαθὸν καὶ
[1, 6, 50]	σώμασι; Πρῶτον γὰρ περὶ τούτου	σκεπτέον.	Τί οὖν ἐστιν, ὃ κινεῖ
[1, 6, 50]	πάνυ τὰ λαμπρὰ δύναται βλέπειν.	Ἐθιστέον	οὖν τὴν ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον
[1, 6, 50]	ἀλλ´ ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς ἂν	μεῖζον	παντὸς μέτρου καὶ παντὸς κρεῖσσον
[1, 6, 50]	οὖν ζητητέον καλόν τε καὶ	ἀγαθὸν	καὶ αἰσχρόν τε καὶ κακόν.
[1, 6, 50]	καλόν. Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς	ἀγαθὸν	καὶ ἡ ἔφεσις πρὸς τοῦτο,
[1, 6, 50]	Διὸ καὶ λέγεται ὀρθῶς τὸ	ἀγαθὸν	καὶ καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι
[1, 6, 50]	~Ἀναβατέον οὖν πάλιν ἐπὶ τὸ	ἀγαθόν,	οὗ ὀρέγεται πᾶσα ψυχή. Εἴ
[1, 6, 50]	πρῶτον κακόν, ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν	ἀγαθόν	τε καὶ καλόν, ἢ τἀγαθόν
[1, 6, 50]	εἰδῶν φήσει τόπον, τὸ δ´	ἀγαθὸν	τὸ ἐπέκεινα καὶ πηγὴν καὶ
[1, 6, 50]	θετέον τὴν καλλονήν, ὅπερ καὶ	τἀγαθόν·	ἀφ´ οὗ νοῦς εὐθὺς τὸ
[1, 6, 50]	καλοῦ. Ἢ ἐν τῷ αὐτῷ	τἀγαθὸν	καὶ καλὸν πρῶτον θήσεται· πλὴν
[1, 6, 50]	ἀγαθόν τε καὶ καλόν, ἢ	τἀγαθόν	τε καὶ καλλονή. Ὁμοίως οὖν
[1, 6, 50]	θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ	πόθον	καὶ ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ´
[1, 6, 50]	θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς καὶ ἦθος	δίκαιον	καὶ σωφροσύνην καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν
[1, 6, 50]	σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων	ἐμπόδιον	πρὸς τὸ εἷς οὕτω γενέσθαι
[1, 6, 50]	ψυχὴ ἤδη ποιεῖ· ἅτε γὰρ	θεῖον	οὖσα καὶ οἷον μοῖρα τοῦ
[1, 6, 50]	παρὰ νοῦ τὸ κάλλος αὐτῇ	οἰκεῖον	καὶ οὐκ ἀλλότριον, ὅτι τότε
[1, 6, 50]	τὸ δὲ ἀπέξεσε, τὸ δὲ	λεῖον,	τὸ δὲ καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως
[1, 6, 50]	γὰρ ἂν πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς	ἥλιον	ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ
[1, 6, 50]	ὄντα πεποίηκε τὴν ψυχὴν εἶναι	ἐράσμιον·	τί τὸ ἐπὶ πάσαις ἀρεταῖς
[1, 6, 50]	ἡ φυγὴ καὶ πῶς; Ἀναξόμεθα	οἷον	ἀπὸ μάγου Κίρκης φησὶν ἢ
[1, 6, 50]	ἑωρακόσι μήθ´ ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις,	οἷον	εἴ τινες ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ
[1, 6, 50]	κράσει τῇ πρὸς τὸ χεῖρον·	οἷον	εἴ τις δὺς εἰς πηλὸν
[1, 6, 50]	ἃ δὴ εἴδωλα καὶ σκιαὶ	οἷον	ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν
[1, 6, 50]	Πῶς τις θεάσηται κάλλος ἀμήχανον	οἷον	ἔνδον ἐν ἁγίοις ἱεροῖς μένον
[1, 6, 50]	αἶσχος αὐτῇ ἆρα οὐ προσγεγονέναι	οἷον	ἐπακτὸν καλὸν φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο
[1, 6, 50]	καὶ ἀποδυομένοις ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα·	οἷον	ἐπὶ τὰ ἅγια τῶν ἱερῶν
[1, 6, 50]	τε χρώματα αὐτοῖς τὰ καλά,	οἷον	καὶ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς,
[1, 6, 50]	ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα καὶ	οἷον	μοῖρα τοῦ καλοῦ, ὧν ἂν
[1, 6, 50]	δεῖ καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ´	οἷον	μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ
[1, 6, 50]	εἰς ὅλον δίδωσι τὸ αὐτό·	οἷον	ὁτὲ μὲν πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ
[1, 6, 50]	λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ	οἷον	συναρμόττεται. Πρὸς δὲ τὸ αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	παρ´ αὐτῶν τῶν ὑποκειμένων καλά,	οἷον	τὰ σώματα, ἀλλὰ μεθέξει, τὰ
[1, 6, 50]	ἂν οὖν ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν	οἷον	τὸ κάλλος ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ
[1, 6, 50]	τὸ ἐπὶ πάσαις ἀρεταῖς διαπρέπον	οἷον	φῶς; Βούλει δὴ καὶ τὰ
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ὁρώμενον συγγενὲς καὶ	ὅμοιον	ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ.
[1, 6, 50]	τῶν πρόσθεν νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν·	ὁποῖον	πάσχουσιν ὅσοι θεῶν εἴδεσιν ἢ
[1, 6, 50]	ἐν ἁγίοις ἱεροῖς μένον οὐδὲ	προιὸν	εἰς τὸ ἔξω, ἵνα τις
[1, 6, 50]	κάλλος αὐτῇ οἰκεῖον καὶ οὐκ	ἀλλότριον,	ὅτι τότε ἐστὶν ὄντως μόνον
[1, 6, 50]	ἐν τῇ ἀναβάσει πᾶν ὅσον	ἀλλότριον	τοῦ θεοῦ αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ
[1, 6, 50]	πάντη κατὰ τὸ εἶδος μορφοῦσθαι.	Προσιὸν	οὖν τὸ εἶδος τὸ μὲν
[1, 6, 50]	δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ τι	θαλάττιον	παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι
[1, 6, 50]	ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε καὶ	κακόν.	Καὶ τὸ πρῶτον θετέον τὴν
[1, 6, 50]	τὸ δ´ αὐτὸ καὶ πρῶτον	κακόν,	ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε
[1, 6, 50]	πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ τὸ	καλόν.
[1, 6, 50]	ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ	καλὸν	ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ
[1, 6, 50]	ὑπάρξει· τό τε ὅλον ἔσται	καλὸν	αὐτοῖς, τὰ δὲ μέρη ἕκαστα
[1, 6, 50]	οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ	καλὸν	γενέσθαι, τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ
[1, 6, 50]	ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ τὸ πρῶτον	καλόν·	διαιρῶν δὲ τὰ νοητὰ τὸ
[1, 6, 50]	καλὸν εἶναι, καὶ τὸ σύμμετρον	καλὸν	εἶναι δι´ ἄλλο; Εἰ δὲ
[1, 6, 50]	ἐπὶ τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ	καλὸν	εἶναι, καὶ τὸ σύμμετρον καλὸν
[1, 6, 50]	δὲ καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε	καλὸν	ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον, οὕτω
[1, 6, 50]	~Τὸ	καλὸν	ἔστι μὲν ἐν ὄψει πλεῖστον,
[1, 6, 50]	αὐτό, οἶδεν ὃ λέγω, ὅπως	καλόν.	Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν
[1, 6, 50]	κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ	καλόν,	ἢ τἀγαθόν τε καὶ καλλονή.
[1, 6, 50]	δὲ τὸ ὅλον συντελοῦντα, ἵνα	καλὸν	ᾖ· καίτοι δεῖ, εἴπερ ὅλον,
[1, 6, 50]	μέλλει θεάσασθαι θεόν τε καὶ	καλόν.	Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ
[1, 6, 50]	τὸ ὅ τι ἂν ᾖ	καλόν,	θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ
[1, 6, 50]	οἰόμεθα, εἴ τις αὐτὸ τὸ	καλὸν	θεῷτο αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ καθαρόν,
[1, 6, 50]	εἶναι θεῷ, ὅτι ἐκεῖθεν τὸ	καλὸν	καὶ ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα
[1, 6, 50]	εἶναι. Χρυσός τε δὴ πῶς	καλόν;	Καὶ νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ
[1, 6, 50]	νοῦν ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι	καλόν.	Νοῦς δὲ καὶ τὰ παρὰ
[1, 6, 50]	ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς	καλόν,	οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ δεῖ
[1, 6, 50]	αὐτὸ παρὰ τὰ ἄλλα σώματα	καλόν,	ὅτι τάξιν εἴδους πρὸς τὰ
[1, 6, 50]	ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν προβεβλημένον τὸ	καλὸν	πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν. Ὥστε ὁλοσχερεῖ
[1, 6, 50]	ἐστι τὸ ἐν τοῖς σώμασι	καλὸν	πρῶτον. Ἔστι μὲν γάρ τι
[1, 6, 50]	ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ	καλὸν	πρῶτον θήσεται· πλὴν ἐκεῖ τὸ
[1, 6, 50]	τέχνη. Οὕτω μὲν δὴ τὸ	καλὸν	σῶμα γίγνεται λόγου ἀπὸ θείων
[1, 6, 50]	τὸ καλόν· ψυχὴ δὲ νῷ	καλόν·	τὰ δὲ ἄλλα ἤδη παρὰ
[1, 6, 50]	καὶ καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον	καλόν	τε καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν
[1, 6, 50]	λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ	καλὸν	τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι
[1, 6, 50]	αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ μὲν	καλὸν	τὸ αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ δὲ
[1, 6, 50]	φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς	καλὸν	τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης
[1, 6, 50]	τὰ νοητὰ τὸ μὲν νοητὸν	καλὸν	τὸν τῶν εἰδῶν φήσει τόπον,
[1, 6, 50]	δὲ τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης	καλὸν	ὑπάρξει· τό τε ὅλον ἔσται
[1, 6, 50]	ἆρα οὐ προσγεγονέναι οἷον ἐπακτὸν	καλὸν	φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ,
[1, 6, 50]	ἀφ´ οὗ νοῦς εὐθὺς τὸ	καλόν·	ψυχὴ δὲ νῷ καλόν· τὰ
[1, 6, 50]	ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι	καλόν,	ὡς ἂν τοῦ εἴδους τῆς
[1, 6, 50]	οἷον εἴ τις δὺς εἰς	πηλὸν	ἢ βόρβορον τὸ μὲν ὅπερ
[1, 6, 50]	ὄν. Τὸ δὲ μὴ κρατοῦν	ἐξίτηλον	τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι καλόν,
[1, 6, 50]	ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον καὶ	φίλον·	οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον
[1, 6, 50]	μὴ καθαρὸν βορβόρῳ διὰ κάκην	φίλον·	οἷα δὴ καὶ ὕες, οὐ
[1, 6, 50]	μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν ὄντων.	Μᾶλλον	δὲ τὰ ὄντα ἡ καλλονή
[1, 6, 50]	ἀναχθεῖσα πρὸς νοῦν ἐπὶ τὸ	μᾶλλόν	ἐστι καλόν. Νοῦς δὲ καὶ
[1, 6, 50]	ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ	μᾶλλον	ἢ ἐν τοῖς πρόσθεν, ἅτε
[1, 6, 50]	ὁρώμενα πᾶσαι μέν, ὡς εἰπεῖν,	μᾶλλον	μέντοι αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ
[1, 6, 50]	τι καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ, εἰς	ὅλον	δίδωσι τὸ αὐτό· οἷον ὁτὲ
[1, 6, 50]	ἀνάγκης καλὸν ὑπάρξει· τό τε	ὅλον	ἔσται καλὸν αὐτοῖς, τὰ δὲ
[1, 6, 50]	καλὸν ᾖ· καίτοι δεῖ, εἴπερ	ὅλον,	καὶ τὰ μέρη καλὰ εἶναι·
[1, 6, 50]	καλὰ εἶναι, πρὸς δὲ τὸ	ὅλον	συντελοῦντα, ἵνα καλὸν ᾖ· καίτοι
[1, 6, 50]	πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς τὸ	ὅλον	τό τε τῆς εὐχροίας προστεθὲν
[1, 6, 50]	μηχανή; Πῶς τις θεάσηται κάλλος	ἀμήχανον	οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις ἱεροῖς
[1, 6, 50]	μὲν ἅπασιν, ἐφ´ ἑαυτοῦ δὲ	μένον	δίδωσι καὶ οὐ δέχεταί τι
[1, 6, 50]	οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις ἱεροῖς	μένον	οὐδὲ προιὸν εἰς τὸ ἔξω,
[1, 6, 50]	ἄλλος δεικνύῃ παρὸν τὸ ὁραθῆναι	δυνάμενον.	Τὸ γὰρ ὁρῶν πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	πολὺ τὸ τοῦ σώματος ἔχουσα	ἐγκεκραμένον,	τῷ ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα καὶ
[1, 6, 50]	τὸ ἐν σώμασιν εἶδος ἴδῃ	συνδησάμενον	καὶ κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς
[1, 6, 50]	τὸ ὁρώμενον συγγενὲς καὶ ὅμοιον	ποιησάμενον	δεῖ ἐπιβάλλειν τῇ θέᾳ. Οὐ
[1, 6, 50]	σὺν αὐτῷ ἄλλο τι ἐντὸς	μεμιγμένον	ἔχων, ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς φῶς
[1, 6, 50]	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ λέγομεν φύσιν	προβεβλημένον	τὸ καλὸν πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν.
[1, 6, 50]	φῶς ἀληθινὸν μόνον, οὐ μεγέθει	μεμετρημένον	οὐδὲ σχήματι εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν
[1, 6, 50]	ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν ἐν πολλοῖς	φανταζόμενον.	Ὅταν οὖν καὶ ἡ αἴσθησις
[1, 6, 50]	παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο	γενόμενον	σαυτὸν ἴδοις, ὄψις ἤδη γενόμενος
[1, 6, 50]	φίλον· οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς	ἐπιφαινόμενον	ἀρετῆς ἴχνος ἐν νέῳ συμφωνοῦν
[1, 6, 50]	καὶ βολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν	γινόμενον	καὶ ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα
[1, 6, 50]	μὴ κρατοῦν ἐξίτηλον τῷ φωτὶ	γινόμενον	οὐκέτι καλόν, ὡς ἂν τοῦ
[1, 6, 50]	εἶδος τὸ μὲν ἐκ πολλῶν	ἐσόμενον	μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ τε
[1, 6, 50]	ἀσωμάτου, μόνον δὲ αὐτὸ οὐκ	εἰσδεχόμενον	τὰ ἄλλα· τὰ δ´ ἄλλα
[1, 6, 50]	τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ	κεκαθαρμένον	καὶ εἰς Ἅιδου κείσεσθαι ἐν
[1, 6, 50]	αὐτὸ ἕν τε ἔδει τὸ	μορφούμενον	εἶναι ὡς δυνατὸν αὐτῷ ἐκ
[1, 6, 50]	Τὸ γὰρ ὁρῶν πρὸς τὸ	ὁρώμενον	συγγενὲς καὶ ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ
[1, 6, 50]	καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ	σκοτεινόν;	Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι, οὖσα καὶ
[1, 6, 50]	ἔχων, ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς φῶς	ἀληθινὸν	μόνον, οὐ μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ
[1, 6, 50]	τις ἐπιδράμοι λαβεῖν βουλόμενος ὡς	ἀληθινόν,	οἷα εἰδώλου καλοῦ ἐφ´ ὕδατος
[1, 6, 50]	ὡς ἐγγὺς ὂν τοῦ ἀσωμάτου,	μόνον	δὲ αὐτὸ οὐκ εἰσδεχόμενον τὰ
[1, 6, 50]	μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν οὐδέν,	μόνον	δὲ τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης
[1, 6, 50]	τοῦ θεοῦ αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ	μόνον	ἴδῃ εἰλικρινές, ἁπλοῦν, καθαρόν, ἀφ´
[1, 6, 50]	ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν	μόνον,	οὐ μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι
[1, 6, 50]	ἀλλότριον, ὅτι τότε ἐστὶν ὄντως	μόνον	ψυχή. Διὸ καὶ λέγεται ὀρθῶς
[1, 6, 50]	ἤδη καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον	σύμφωνον	καὶ συναρμόττον καὶ φίλον· οἷα
[1, 6, 50]	τὴν δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι εὐήθειαν	σύμφωνον	καὶ συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς
[1, 6, 50]	ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην, συνελοῦσα	ἀθρόον	αὐτὸ τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε
[1, 6, 50]	τί τὸ ἐπὶ πάσαις ἀρεταῖς	διαπρέπον	οἷον φῶς; Βούλει δὴ καὶ
[1, 6, 50]	συνὼν μόνῳ. Τὸν αὐτὸν δὴ	τρόπον	καὶ ψυχή, μονωθεῖσα μὲν ἐπιθυμιῶν,
[1, 6, 50]	ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν αὐτὸν δὴ	τρόπον	ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν σωμάτων
[1, 6, 50]	ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες, τὸν αὐτὸν	τρόπον	οὐδὲ περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων μὴ
[1, 6, 50]	καλὸν τὸν τῶν εἰδῶν φήσει	τόπον,	τὸ δ´ ἀγαθὸν τὸ ἐπέκεινα
[1, 6, 50]	τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης	πρόσωπον,	καὶ οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος
[1, 6, 50]	καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν βλοσυρὸν ἔχουσαν	πρόσωπον	καὶ σεμνότητα καὶ αἰδῶ ἐπιθέουσαν
[1, 6, 50]	ὁτὲ μὲν καλὸν τὸ αὐτὸ	πρόσωπον,	ὁτὲ δὲ μὴ φαίνηται, πῶς
[1, 6, 50]	ἔδειξε καλὸν ἐπὶ τῷ ἀγάλματι	πρόσωπον,	οὕτω καὶ σὺ ἀφαίρει ὅσα
[1, 6, 50]	αὐτὸ μόνον ἴδῃ εἰλικρινές, ἁπλοῦν,	καθαρόν,	ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται καὶ
[1, 6, 50]	ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ μὴ	καθαρὸν	βορβόρῳ διὰ κάκην φίλον· οἷα
[1, 6, 50]	τὸ δὲ λεῖον, τὸ δὲ	καθαρὸν	ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν ἐπὶ
[1, 6, 50]	μὴ ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ	καθαρόν;	Καὶ γὰρ ἐπακτὰ πάντα ταῦτα
[1, 6, 50]	καλὸν θεῷτο αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ	καθαρόν,	μὴ σαρκῶν, μὴ σώματος ἀνάπλεων,
[1, 6, 50]	οὐδὲν βλέπει, κἂν ἄλλος δεικνύῃ	παρὸν	τὸ ὁραθῆναι δυνάμενον. Τὸ γὰρ
[1, 6, 50]	Τί οὖν ἐστι τοῦτο τὸ	παρὸν	τοῖς σώμασι; Πρῶτον γὰρ περὶ
[1, 6, 50]	καὶ εἰς αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος	ἕτερον	ἠλλάξατο κράσει τῇ πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	Φεύγωμεν δὴ φίλην ἐς πατρίδα,	ἀληθέστερον	ἄν τις παρακελεύοιτο. Τίς οὖν
[1, 6, 50]	αὐτῷ δύναμις τεταγμένη, ἧς οὐδὲν	κυριώτερον	εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν
[1, 6, 50]	ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ κάλλος	ἀληθινώτερον	ἢ τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ πῶς
[1, 6, 50]	ἠλλάξατο κράσει τῇ πρὸς τὸ	χεῖρον·	οἷον εἴ τις δὺς εἰς
[1, 6, 50]	πεφυκὸς μορφὴν καὶ εἶδος δέχεσθαι	ἄμοιρον	ὂν λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν
[1, 6, 50]	τις δὺς εἰς πηλὸν ἢ	βόρβορον	τὸ μὲν ὅπερ εἶχε κάλλος
[1, 6, 50]	τοὺς λόγους τοὺς καλοὺς τὸ	σύμμετρον	καὶ ἐπ´ αὐτῶν αἰτιῷντο, τίς
[1, 6, 50]	τὸ καλὸν εἶναι, καὶ τὸ	σύμμετρον	καλὸν εἶναι δι´ ἄλλο; Εἰ
[1, 6, 50]	καὶ σωφροσύνην καθαρὰν καὶ ἀνδρίαν	βλοσυρὸν	ἔχουσαν πρόσωπον καὶ σεμνότητα καὶ
[1, 6, 50]	καὶ τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο.	Αἰσχρὸν	δὲ καὶ τὸ μὴ κρατηθὲν
[1, 6, 50]	ἄμοιρον ὂν λόγου καὶ εἴδους	αἰσχρὸν	καὶ ἔξω θείου λόγου· καὶ
[1, 6, 50]	συμβάλλοιτο πρὸς ὃ ζητοῦμεν τὸ	αἰσχρὸν	ὅ τί ποτέ ἐστι καὶ
[1, 6, 50]	οἷον συναρμόττεται. Πρὸς δὲ τὸ	αἰσχρὸν	προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ ἀρνεῖται καὶ
[1, 6, 50]	βορβόρου ἀπεμάξατο· ᾧ δὴ τὸ	αἰσχρὸν	προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε καὶ
[1, 6, 50]	καλόν τε καὶ ἀγαθὸν καὶ	αἰσχρόν	τε καὶ κακόν. Καὶ τὸ
[1, 6, 50]	ἡ δ´ ἑτέρα φύσις τὸ	αἰσχρόν,	τὸ δ´ αὐτὸ καὶ πρῶτον
[1, 6, 50]	ἔχει σωματωθεῖσα, μείνασα μόνη τὸ	αἰσχρὸν	τὸ παρὰ τῆς ἑτέρας φύσεως
[1, 6, 50]	θείου λόγου· καὶ τὸ πάντη	αἰσχρὸν	τοῦτο. Αἰσχρὸν δὲ καὶ τὸ
[1, 6, 50]	καὶ μὴ παύσῃ τεκταίνων τὸ	σὸν	ἄγαλμα, ἕως ἂν ἐκλάμψειέ σοι
[1, 6, 50]	παρελθὼν ἐν τῇ ἀναβάσει πᾶν	ὅσον	ἀλλότριον τοῦ θεοῦ αὐτῷ μόνῳ
[1, 6, 50]	μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ παντὸς	κρεῖσσον	ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν
[1, 6, 50]	ἄλλων, αὑτῷ δὲ συνὼν μόνῳ.	Τὸν	αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ψυχή,
[1, 6, 50]	κάτω τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο,	τὸν	αὐτὸν δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος
[1, 6, 50]	τινες ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες,	τὸν	αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ κάλλους
[1, 6, 50]	τὸ μὲν νοητὸν καλὸν τὸν	τῶν	εἰδῶν φήσει τόπον, τὸ δ´
[1, 6, 50]	διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις	τὸν	θεοειδῆ νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν
[1, 6, 50]	καὶ αἱ τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται	τὸν	μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς Ἅιδου
[1, 6, 50]	Ἥξει γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ	τὸν	νοῦν κἀκεῖ πάντα εἴσεται καλὰ
[1, 6, 50]	νοητὰ τὸ μὲν νοητὸν καλὸν	τὸν	τῶν εἰδῶν φήσει τόπον, τὸ
[1, 6, 50]	περὶ ψυχήν, ἀχρώματον μὲν αὐτήν,	ἀχρώματον	δὲ καὶ τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν
[1, 6, 50]	μέγεθός τι, ἀλλὰ περὶ ψυχήν,	ἀχρώματον	μὲν αὐτήν, ἀχρώματον δὲ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ κρατῇ, καλὰ ταῦτα, ὡς	δυνατὸν	αὐτοῖς μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον οὖν
[1, 6, 50]	ἔδει τὸ μορφούμενον εἶναι ὡς	δυνατὸν	αὐτῷ ἐκ πολλῶν ὄντι. Ἵδρυται
[1, 6, 50]	ἔχει, ἄνω μὲν τῇ θέσει,	λεπτότατον	δὲ τῶν ἄλλων σωμάτων, ὡς
[1, 6, 50]	ἁπλοῦν οὐδέν, μόνον δὲ τὸ	σύνθετον	ἐξ ἀνάγκης καλὸν ὑπάρξει· τό
[1, 6, 50]	οἶδεν ὃ λέγω, ὅπως καλόν.	Ἐφετὸν	μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν καὶ
[1, 6, 50]	τι καὶ βολῇ τῇ πρώτῃ	αἰσθητὸν	γινόμενον καὶ ἡ ψυχὴ ὥσπερ
[1, 6, 50]	δὲ τὰ νοητὰ τὸ μὲν	νοητὸν	καλὸν τὸν τῶν εἰδῶν φήσει
[1, 6, 50]	μέγεθος δι´ ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ´	ἀμέτρητον	πανταχοῦ, ὡς ἂν μεῖζον παντὸς
[1, 6, 50]	αὐτῇ ἆρα οὐ προσγεγονέναι οἷον	ἐπακτὸν	καλὸν φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο μὲν
[1, 6, 50]	μὲν αὐτῇ, πεποίηκε δὲ αὐτὴν	ἀκάθαρτον	καὶ πολλῷ τῷ κακῷ συμπεφυρμένην,
[1, 6, 50]	καλὸν ἔστι μὲν ἐν ὄψει	πλεῖστον,	ἔστι δ´ ἐν ἀκοαῖς κατά
[1, 6, 50]	ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ	συναρμόττον	καὶ φίλον· οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ
[1, 6, 50]	αὑτῷ δὲ συνὼν μόνῳ. Τὸν	αὐτὸν	δὴ τρόπον καὶ ψυχή, μονωθεῖσα
[1, 6, 50]	τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν	αὐτὸν	δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν
[1, 6, 50]	ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες, τὸν	αὐτὸν	τρόπον οὐδὲ περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων
[1, 6, 50]	καταλιπὼν ὄψιν ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων	αὑτὸν	εἰς τὰς προτέρας ἀγλαίας σωμάτων.
[1, 6, 50]	σαυτὸν καὶ ἴδε· κἂν μήπω	σαυτὸν	ἴδῃς καλόν, οἷα ποιητὴς ἀγάλματος,
[1, 6, 50]	κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον	σαυτὸν	ἴδοις, ὄψις ἤδη γενόμενος θαρσήσας
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ	σαυτὸν	καὶ ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν
[1, 6, 50]	καὶ πρῶτον κακόν, ὥστε κἀκείνῳ	ταὐτὸν	ἀγαθόν τε καὶ καλόν, ἢ
[1, 6, 50]	τε καὶ καλόν. Ἥξει γὰρ	πρῶτον	ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν νοῦν κἀκεῖ
[1, 6, 50]	τοῦτο τὸ παρὸν τοῖς σώμασι;	Πρῶτον	γὰρ περὶ τούτου σκεπτέον. Τί
[1, 6, 50]	κάλλος ὂν αὐτὸ καὶ τὸ	πρῶτον	ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς
[1, 6, 50]	τὸ ἐν τοῖς σώμασι καλὸν	πρῶτον.	Ἔστι μὲν γάρ τι καὶ
[1, 6, 50]	μὴ καλὴ γενομένη. Γενέσθω δὴ	πρῶτον	θεοειδὴς πᾶς καὶ καλὸς πᾶς,
[1, 6, 50]	τε καὶ κακόν. Καὶ τὸ	πρῶτον	θετέον τὴν καλλονήν, ὅπερ καὶ
[1, 6, 50]	τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ καλὸν	πρῶτον	θήσεται· πλὴν ἐκεῖ τὸ καλόν.
[1, 6, 50]	αἰσχρόν, τὸ δ´ αὐτὸ καὶ	πρῶτον	κακόν, ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν
[1, 6, 50]	Ὥστε ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ τὸ	πρῶτον	καλόν· διαιρῶν δὲ τὰ νοητὰ
[1, 6, 50]	Ἐθιστέον οὖν τὴν ψυχὴν αὐτὴν	πρῶτον	μὲν τὰ καλὰ βλέπειν ἐπιτηδεύματα·
[1, 6, 50]	ταῦτα. Πᾶν μὲν γὰρ τὸ	ἄμορφον	πεφυκὸς μορφὴν καὶ εἶδος δέχεσθαι
[1, 6, 50]	τοῦ εἴδους τῆς χρόας οὐ	μετέχον	ὅλου. Αἱ δὲ ἁρμονίαι αἱ
[1, 6, 50]	τὸν θεοειδῆ νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα	οὖν	ἀγάμενοι καὶ φιλοῦντες πῶς αὐτὰ
[1, 6, 50]	μονουμένου τί ἂν εἴη; ~Πάλιν	οὖν	ἀναλαβόντες λέγωμεν τί δῆτά ἐστι
[1, 6, 50]	τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα. Ψυχὴ	οὖν	ἀναχθεῖσα πρὸς νοῦν ἐπὶ τὸ
[1, 6, 50]	πρὸ τούτων, αὐτὸ δείξει. Τί	οὖν	δὴ τὸ πεποιηκὸς καὶ τὰ
[1, 6, 50]	νοῦ καὶ τοῦ εἶναι. Τοῦτο	οὖν	εἴ τις ἴδοι, ποίους ἂν
[1, 6, 50]	ὀρέγεται πᾶσα ψυχή. Εἴ τις	οὖν	εἶδεν αὐτό, οἶδεν ὃ λέγω,
[1, 6, 50]	πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι. ~Τί	οὖν	ἐκείνη ἡ ἔνδον βλέπει; Ἄρτι
[1, 6, 50]	πρῶτα, παρ´ ἐκείνου δέ. Εἰ	οὖν	ἐκεῖνο, ὃ χορηγεῖ μὲν ἅπασιν,
[1, 6, 50]	αὐτῷ ἐκ πολλῶν ὄντι. Ἵδρυται	οὖν	ἐπ´ αὐτοῦ τὸ κάλλος ἤδη
[1, 6, 50]	ἄλλου δὲ τοῦ καλά. Τί	οὖν	ἐστι τοῦτο τὸ παρὸν τοῖς
[1, 6, 50]	γὰρ περὶ τούτου σκεπτέον. Τί	οὖν	ἐστιν, ὃ κινεῖ τὰς ὄψεις
[1, 6, 50]	τἀγαθόν τε καὶ καλλονή. Ὁμοίως	οὖν	ζητητέον καλόν τε καὶ ἀγαθὸν
[1, 6, 50]	ἀληθέστερον ἄν τις παρακελεύοιτο. Τίς	οὖν	ἡ φυγὴ καὶ πῶς; Ἀναξόμεθα
[1, 6, 50]	ἄνω τὴν ψυχὴν ἄγουσα. Γίνεται	οὖν	ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ
[1, 6, 50]	τὰ καλὰ ἐργαζομένων. Πῶς ἂν	οὖν	ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ
[1, 6, 50]	ὂν ἐν πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν	οὖν	καὶ ἡ αἴσθησις τὸ ἐν
[1, 6, 50]	εἶδος τῆς χρόας λαμβάνει. Λάμπει	οὖν	καὶ στίλβει, ὡς ἂν εἶδος
[1, 6, 50]	παρήλθομεν, καὶ πατὴρ ἐκεῖ. Τίς	οὖν	ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή;
[1, 6, 50]	εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι. ~Τίς	οὖν	ὁ τρόπος; Τίς μηχανή; Πῶς
[1, 6, 50]	ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς. Τίς	οὖν	ὁμοιότης τοῖς τῇδε πρὸς τὰ
[1, 6, 50]	δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον	οὖν	πάλιν ἐπὶ τὸ ἀγαθόν, οὗ
[1, 6, 50]	τὰ λαμπρὰ δύναται βλέπειν. Ἐθιστέον	οὖν	τὴν ψυχὴν αὐτὴν πρῶτον μὲν
[1, 6, 50]	κατὰ τὸ εἶδος μορφοῦσθαι. Προσιὸν	οὖν	τὸ εἶδος τὸ μὲν ἐκ
[1, 6, 50]	ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα. Κάλλος μὲν	οὖν	ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ κάλλος
[1, 6, 50]	μόνῳ αὐτὸ μόνον ἴδῃ εἰλικρινές,	ἁπλοῦν,	καθαρόν, ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται
[1, 6, 50]	Τὸ δὲ τῆς χρόας κάλλος	ἁπλοῦν	μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ ἐν
[1, 6, 50]	τε τῶν φωνῶν ὡσαύτως τὸ	ἁπλοῦν	οἰχήσεται, καίτοι ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ
[1, 6, 50]	συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς	ἁπλοῦν	οὐδέν, μόνον δὲ τὸ σύνθετον
[1, 6, 50]	τοιαῦτα. Ψυχὴ οὖν ἀναχθεῖσα πρὸς	νοῦν	ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι καλόν.
[1, 6, 50]	πᾶσι δὲ τούτοις τὸν θεοειδῆ	νοῦν	ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι καὶ
[1, 6, 50]	γὰρ πρῶτον ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν	νοῦν	κἀκεῖ πάντα εἴσεται καλὰ τὰ
[1, 6, 50]	ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος ἐν νέῳ	συμφωνοῦν	τῷ ἀληθεῖ τῷ ἔνδον. Τὸ
[1, 6, 50]	εἶδος ὄν. Τὸ δὲ μὴ	κρατοῦν	ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι
[1, 6, 50]	τὸ εἷς οὕτω γενέσθαι οὐδὲ	σὺν	αὐτῷ ἄλλο τι ἐντὸς μεμιγμένον
[1, 6, 50]	καὶ οἷον μοῖρα τοῦ καλοῦ,	ὧν	ἂν ἐφάψηται καὶ κρατῇ, καλὰ
[1, 6, 50]	οἷον μοῖρα τοῦ καλοῦ, ὧν	ἂν	ἐφάψηται καὶ κρατῇ, καλὰ ταῦτα,
[1, 6, 50]	Βούλει δὴ καὶ τὰ ἐναντία	λαβών,	τὰ περὶ ψυχὴν αἰσχρὰ γινόμενα,
[1, 6, 50]	ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ καὶ	ἀγὼν	μέγιστος καὶ ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται,
[1, 6, 50]	δ´ ἐν ἀκοαῖς κατά τε	λόγων	συνθέσεις, ἔστι δὲ καὶ ἐν
[1, 6, 50]	φαίνεται καὶ οὐ μήποτε ὁ	ἰδὼν	ἄλλο τι φῇ ἢ τὰ
[1, 6, 50]	μὲν νοητὸν καλὸν τὸν τῶν	εἰδῶν	φήσει τόπον, τὸ δ´ ἀγαθὸν
[1, 6, 50]	εἰ καταλιπών τις ταῦτα καὶ	ὑπεριδὼν	εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι. ~Τίς
[1, 6, 50]	καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι	θεῶν	εἴδεσιν ἢ δαιμόνων προστυχόντες οὐκέτ´
[1, 6, 50]	καθαρόν, μὴ σαρκῶν, μὴ σώματος	ἀνάπλεων,	μὴ ἐν γῇ, μὴ ἐν
[1, 6, 50]	καὶ θαλάττης καὶ οὐρανοῦ προέσθαι	χρεών,	εἰ καταλιπών τις ταῦτα καὶ
[1, 6, 50]	προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν ἄλλων	παθῶν	καὶ καθαρθεῖσα ἃ ἔχει σωματωθεῖσα,
[1, 6, 50]	γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως ἄν τις	παρελθὼν	ἐν τῇ ἀναβάσει πᾶν ὅσον
[1, 6, 50]	καλὸν σῶμα γίγνεται λόγου ἀπὸ	θείων	ἐλθόντος κοινωνίᾳ. ~Γινώσκει δὲ αὐτὸ
[1, 6, 50]	τρόπον καὶ ψυχή, μονωθεῖσα μὲν	ἐπιθυμιῶν,	ἃς διὰ τὸ σῶμα ἔχει,
[1, 6, 50]	τε καὶ ἄδικος, πλείστων μὲν	ἐπιθυμιῶν	γέμουσα, πλείστης δὲ ταραχῆς, ἐν
[1, 6, 50]	τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις τε καὶ	ἱματίων	ἀποθέσεις τῶν πρὶν καὶ τὸ
[1, 6, 50]	δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι, καὶ	κακῶν	ἔσται ὁμολογία τε καὶ συμφωνία.
[1, 6, 50]	περὶ τὰ ἐν οὐκ αἰσθήσει	ἐρωτικῶν	ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ· τί πάσχετε περὶ
[1, 6, 50]	αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ καθαρόν, μὴ	σαρκῶν,	μὴ σώματος ἀνάπλεων, μὴ ἐν
[1, 6, 50]	περὶ μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει	καλῶν,	ἃ δὴ εἴδωλα καὶ σκιαὶ
[1, 6, 50]	τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ τῶν προσωτέρω	καλῶν,	ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε,
[1, 6, 50]	τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ´ ὡς	καλῶν	ἀντειλημμένοις, οἷον εἴ τινες ἐξ
[1, 6, 50]	καταγελᾶν καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων	καλῶν	καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν
[1, 6, 50]	γὰρ ὁ χρωμάτων ἢ σωμάτων	καλῶν	μὴ τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ
[1, 6, 50]	δὲ ἐπὶ τῶν τῆς αἰσθήσεως	καλῶν	οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν λέγειν
[1, 6, 50]	δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν	καλῶν	σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ
[1, 6, 50]	ἔστι καλός, μονούμενος μὲν τῶν	ἄλλων,	αὑτῷ δὲ συνὼν μόνῳ. Τὸν
[1, 6, 50]	καὶ δριμεῖς πόθους καὶ τῶν	ἄλλων	ἐρώτων καταγελᾶν καὶ τῶν πρόσθεν
[1, 6, 50]	προστυχόντες οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως	ἄλλων	κάλλη σωμάτων. Τί δῆτα οἰόμεθα,
[1, 6, 50]	ἄγαν προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ τῶν	ἄλλων	παθῶν καὶ καθαρθεῖσα ἃ ἔχει
[1, 6, 50]	τῇ θέσει, λεπτότατον δὲ τῶν	ἄλλων	σωμάτων, ὡς ἐγγὺς ὂν τοῦ
[1, 6, 50]	ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν καὶ τῶν	ἄλλων	τῶν τοιούτων κάλλος, οὐδὲ περὶ
[1, 6, 50]	τὸ εἶδος τὸ μὲν ἐκ	πολλῶν	ἐσόμενον μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ
[1, 6, 50]	εἶναι ὡς δυνατὸν αὐτῷ ἐκ	πολλῶν	ὄντι. Ἵδρυται οὖν ἐπ´ αὐτοῦ
[1, 6, 50]	δὲ ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν	λημῶν	κακίαις καὶ οὐ κεκαθαρμένος ἢ
[1, 6, 50]	ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ	ἐπιστημῶν	καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων
[1, 6, 50]	ὁρᾶν εἴληχε, ψυχὴ δὲ ἄνευ	ὀργάνων	ὁρᾷ καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ
[1, 6, 50]	δέχεταί τι εἰς αὐτό, ἴδοι,	μένων	ἐν τῇ θέᾳ τοῦ τοιούτου
[1, 6, 50]	βάθη, ἔνθα τυφλὸς ἐν Ἅιδου	μένων	καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται.
[1, 6, 50]	γὰρ οὐ παρ´ αὐτῶν τῶν	ὑποκειμένων	καλά, οἷον τὰ σώματα, ἀλλὰ
[1, 6, 50]	τῶν τὰ ἔργα τὰ καλὰ	ἐργαζομένων.	Πῶς ἂν οὖν ἴδοις ψυχὴν
[1, 6, 50]	ἐρώτων καταγελᾶν καὶ τῶν πρόσθεν	νομιζομένων	καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι
[1, 6, 50]	ὃ κινεῖ τὰς ὄψεις τῶν	θεωμένων	καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ
[1, 6, 50]	καὶ καλόν. Ἥξει γὰρ πρῶτον	ἀναβαίνων	ἐπὶ τὸν νοῦν κἀκεῖ πάντα
[1, 6, 50]	εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ παύσῃ	τεκταίνων	τὸ σὸν ἄγαλμα, ἕως ἂν
[1, 6, 50]	ἢ ἐν τοῖς πρόσθεν, ἅτε	ἀληθινῶν	ἤδη ἐφαπτομένους. Ταῦτα γὰρ δεῖ
[1, 6, 50]	θνητὰ καὶ ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ,	ἡδονῶν	οὐ καθαρῶν φίλη, ζῶσα ζωὴν
[1, 6, 50]	οὔτε ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ	πλειόνων	μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων, ἐν
[1, 6, 50]	πάσχουσιν ὅσοι θεῶν εἴδεσιν ἢ	δαιμόνων	προστυχόντες οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως
[1, 6, 50]	μὲν τῶν ἄλλων, αὑτῷ δὲ	συνὼν	μόνῳ. Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον
[1, 6, 50]	ὀμμάτων καὶ κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ	συνών.	Πατρὶς δὴ ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν,
[1, 6, 50]	τῷ καλά; Ἐπί τε τῶν	φωνῶν	ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται, καίτοι
[1, 6, 50]	τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος ἔξω	καταλιπὼν	ὄψιν ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν
[1, 6, 50]	καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ	καταλιπών	τις ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν εἰς
[1, 6, 50]	ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ σε δεῖ	ἵππων	ὄχημα ἤ τι θαλάττιον παρασκευάσαι,
[1, 6, 50]	ταπεινά, σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν οὐ	καθαρῶν	φίλη, ζῶσα ζωὴν τοῦ ὅ
[1, 6, 50]	οἷον ἐπὶ τὰ ἅγια τῶν	ἱερῶν	τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις τε καὶ
[1, 6, 50]	τὸ μὲν ἐκ πολλῶν ἐσόμενον	μερῶν	ἓν συνθέσει συνέταξέ τε καὶ
[1, 6, 50]	σύνθεσις ἢ ἡ κρᾶσις τῶν	μερῶν	ἢ τῶν θεωρημάτων; Τὸ δὲ
[1, 6, 50]	μὲν πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ τῶν	μερῶν,	ὁτὲ δὲ ἑνὶ λίθῳ διδοίη
[1, 6, 50]	ὡς εἰπεῖν, ὡς συμμετρία τῶν	μερῶν	πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ πλειόνων	μερῶν	τῆς ψυχῆς ὄντων, ἐν ποίῳ
[1, 6, 50]	ἀπεύθυνε ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ	καθαίρων	ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ
[1, 6, 50]	μὲν λόγῳ τὸ πρῶτον καλόν·	διαιρῶν	δὲ τὰ νοητὰ τὸ μὲν
[1, 6, 50]	τὸ ὁραθῆναι δυνάμενον. Τὸ γὰρ	ὁρῶν	πρὸς τὸ ὁρώμενον συγγενὲς καὶ
[1, 6, 50]	εἶναι· οὐ γὰρ δὴ ἐξ	αἰσχρῶν,	ἀλλὰ πάντα κατειληφέναι τὸ κάλλος.
[1, 6, 50]	καὶ ἔστι καλός, μονούμενος μὲν	τῶν	ἄλλων, αὑτῷ δὲ συνὼν μόνῳ.
[1, 6, 50]	ἔρωτα καὶ δριμεῖς πόθους καὶ	τῶν	ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν καὶ τῶν
[1, 6, 50]	ᾧ ἄγαν προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα δὲ	τῶν	ἄλλων παθῶν καὶ καθαρθεῖσα ἃ
[1, 6, 50]	μὲν τῇ θέσει, λεπτότατον δὲ	τῶν	ἄλλων σωμάτων, ὡς ἐγγὺς ὂν
[1, 6, 50]	τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν καὶ	τῶν	ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος, οὐδὲ
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ	τῶν	ἀρετῶν κάλλος. Εἰ δέ τι
[1, 6, 50]	σωφροσύνην ἔχουσαν καὶ τὸ ἄλλο	τῶν	ἀρετῶν φέγγος, ὅταν ἢ ἐν
[1, 6, 50]	μάλιστα, οἳ καὶ λέγονται ἐρᾶν.	~Τῶν	δὴ καὶ περὶ τὰ ἐν
[1, 6, 50]	ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς κρίσιν	τῶν	ἑαυτῆς, ὅταν καὶ ἡ ἄλλη
[1, 6, 50]	ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ	τῶν	ἑαυτῆς. Τίς οὖν ὁμοιότης τοῖς
[1, 6, 50]	τὸ κρατεῖν. Καὶ περὶ μὲν	τῶν	ἐν αἰσθήσει καλῶν, ἃ δὴ
[1, 6, 50]	οἰχήσεται, καίτοι ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ	τῶν	ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ
[1, 6, 50]	ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ	τῶν	ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν καὶ τῶν
[1, 6, 50]	ἐστιν, ὃ κινεῖ τὰς ὄψεις	τῶν	θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ
[1, 6, 50]	ἡ κρᾶσις τῶν μερῶν ἢ	τῶν	θεωρημάτων; Τὸ δὲ τοῦ νοῦ
[1, 6, 50]	ἠμφιέσμεθα· οἷον ἐπὶ τὰ ἅγια	τῶν	ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις τε
[1, 6, 50]	αὐτὸν δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος	τῶν	καλῶν σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς
[1, 6, 50]	δὲ φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ	τῶν	κάτω, πρὸς δὲ τὰ ἄνω
[1, 6, 50]	ἡ σύνθεσις ἢ ἡ κρᾶσις	τῶν	μερῶν ἢ τῶν θεωρημάτων; Τὸ
[1, 6, 50]	ὁτὲ μὲν πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ	τῶν	μερῶν, ὁτὲ δὲ ἑνὶ λίθῳ
[1, 6, 50]	πάντων, ὡς εἰπεῖν, ὡς συμμετρία	τῶν	μερῶν πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς
[1, 6, 50]	καὶ ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα	τῶν	ὄντων. Μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα
[1, 6, 50]	καθάρσεις τε καὶ ἱματίων ἀποθέσεις	τῶν	πρὶν καὶ τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι·
[1, 6, 50]	τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν καὶ	τῶν	πρόσθεν νομιζομένων καλῶν καταφρονεῖν· ὁποῖον
[1, 6, 50]	διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ δὲ	τῶν	προσωτέρω καλῶν, ἃ οὐκέτι αἴσθησις
[1, 6, 50]	τούτων ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τῶν	σωμάτων πάντες μὲν ὁρῶσι, κεντοῦνται
[1, 6, 50]	συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ	τῶν	σωμάτων; Πάσχουσι μὲν γὰρ ταῦτα
[1, 6, 50]	λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν ἴδε	τῶν	τὰ ἔργα τὰ καλὰ ἐργαζομένων.
[1, 6, 50]	γενέσθαι. Μεγαλοψυχία δὲ δὴ ὑπεροψία	τῶν	τῇδε. Ἡ δὲ φρόνησις νόησις
[1, 6, 50]	κάτω περιμένειν. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ	τῶν	τῆς αἰσθήσεως καλῶν οὐκ ἦν
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων	τῶν	τοιούτων κάλλος, οὐδὲ περὶ ἀρετῆς
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ οὐ παρ´ αὐτῶν	τῶν	ὑποκειμένων καλά, οἷον τὰ σώματα,
[1, 6, 50]	ὁρᾶσθαι τῷ καλά; Ἐπί τε	τῶν	φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται,
[1, 6, 50]	ἀρετῆς καὶ διαθέσεις καὶ τὸ	τῶν	ψυχῶν κάλλος; Καὶ ἑαυτοὺς δὲ
[1, 6, 50]	κρᾶσις τῶν μερῶν ἢ τῶν	θεωρημάτων;	Τὸ δὲ τοῦ νοῦ κάλλος
[1, 6, 50]	ἀρεσθείς, καίτοι ἔχων ἡδονὰς δι´	ὀμμάτων	καὶ κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών.
[1, 6, 50]	ὁ δυνάμενος ἔξω καταλιπὼν ὄψιν	ὀμμάτων	μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς τὰς
[1, 6, 50]	μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν	ἐπιτηδευμάτων	καὶ ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων
[1, 6, 50]	αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ κάλλους	ἐπιτηδευμάτων	μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν
[1, 6, 50]	μὴ τυχών. Οὐ γὰρ ὁ	χρωμάτων	ἢ σωμάτων καλῶν μὴ τυχὼν
[1, 6, 50]	αὑτὸν εἰς τὰς προτέρας ἀγλαίας	σωμάτων.	Ἰδόντα γὰρ δεῖ τὰ ἐν
[1, 6, 50]	τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν	σωμάτων	καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ
[1, 6, 50]	Οὐ γὰρ ὁ χρωμάτων ἢ	σωμάτων	καλῶν μὴ τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως
[1, 6, 50]	ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν	σωμάτων	πάντες μὲν ὁρῶσι, κεντοῦνται δ´
[1, 6, 50]	ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ τῶν	σωμάτων;	Πάσχουσι μὲν γὰρ ταῦτα οἱ
[1, 6, 50]	ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων κάλλη	σωμάτων.	Τί δῆτα οἰόμεθα, εἴ τις
[1, 6, 50]	θέσει, λεπτότατον δὲ τῶν ἄλλων	σωμάτων,	ὡς ἐγγὺς ὂν τοῦ ἀσωμάτου,
[1, 6, 50]	ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ τῶν	ἀρετῶν	κάλλος. Εἰ δέ τι καὶ
[1, 6, 50]	ἔχουσαν καὶ τὸ ἄλλο τῶν	ἀρετῶν	φέγγος, ὅταν ἢ ἐν αὐτοῖς
[1, 6, 50]	θεασαίμεθα. Λέγεται μὲν δὴ παρὰ	πάντων,	ὡς εἰπεῖν, ὡς συμμετρία τῶν
[1, 6, 50]	καὶ πλειόνων μερῶν τῆς ψυχῆς	ὄντων,	ἐν ποίῳ γὰρ λόγῳ ἡ
[1, 6, 50]	ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν	ὄντων.	Μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα ἡ
[1, 6, 50]	αἰσχρά, ἀκόλαστός τε καὶ ἄδικος,	πλείστων	μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης δὲ
[1, 6, 50]	καλοὺς τὸ σύμμετρον καὶ ἐπ´	αὐτῶν	αἰτιῷντο, τίς ἂν λέγοιτο ἐν
[1, 6, 50]	αἰσθήσεως καλῶν οὐκ ἦν περὶ	αὐτῶν	λέγειν τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ´
[1, 6, 50]	Τὰ μὲν γὰρ οὐ παρ´	αὐτῶν	τῶν ὑποκειμένων καλά, οἷον τὰ
[1, 6, 50]	μέρη ἕκαστα οὐχ ἕξει παρ´	ἑαυτῶν	τὸ καλὰ εἶναι, πρὸς δὲ
[1, 6, 50]	ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν	τοιούτων	κάλλος, οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους
[1, 6, 50]	Εἰ δέ τι καὶ πρὸ	τούτων,	αὐτὸ δείξει. Τί οὖν δὴ
[1, 6, 50]	ὡς εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι αἱ	τούτων	ἐρωτικώτεραι, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν
[1, 6, 50]	δριμεῖς πόθους καὶ τῶν ἄλλων	ἐρώτων	καταγελᾶν καὶ τῶν πρόσθεν νομιζομένων
[1, 6, 50]	τῇ θέᾳ τοῦ τοιούτου καὶ	ἀπολαύων	αὐτοῦ ὁμοιούμενος, τίνος ἂν ἔτι
[1, 6, 50]	παντί, ἀλλ´ ὃς ἂν ᾖ	δουλεύων	εἰς ποίησιν εἴδους εἰς τὸ
[1, 6, 50]	ἔξω καταλιπὼν ὄψιν ὀμμάτων μηδ´	ἐπιστρέφων	αὑτὸν εἰς τὰς προτέρας ἀγλαίας
[1, 6, 50]	αὐτῷ ἄλλο τι ἐντὸς μεμιγμένον	ἔχων,	ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν
[1, 6, 50]	καὶ σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν	ἔχων	ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἷς οὕτω
[1, 6, 50]	μοι, μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι	ἔχων	ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων καὶ κάλλει
[1, 6, 50]	μὴ τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ	ἀρχῶν	οὐδὲ ὁ βασιλείας μὴ τυχὼν
[1, 6, 50]	ἀρχῶν οὐδὲ ὁ βασιλείας μὴ	τυχὼν	ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ τούτου καὶ
[1, 6, 50]	ἀρίστης θέας, ἧς ὁ μὲν	τυχὼν	μακάριος ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος· ἀτυχὴς
[1, 6, 50]	ἀτυχὴς δὲ {οὗτος} ὁ μὴ	τυχών.	Οὐ γὰρ ὁ χρωμάτων ἢ
[1, 6, 50]	χρωμάτων ἢ σωμάτων καλῶν μὴ	τυχὼν	οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ ἀρχῶν οὐδὲ
[1, 6, 50]	καὶ διαθέσεις καὶ τὸ τῶν	ψυχῶν	κάλλος; Καὶ ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες