Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	ποτε πάντα καλά; Καὶ ἆρά	γε	ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ καλῷ
[1, 6, 50]	τε καὶ εἰς μίαν συντέλειαν	ἤγαγε	καὶ ἓν τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν,
[1, 6, 50]	ἀγαθὴν οἷον τὸ κάλλος ἔχει;	Ἄναγε	ἐπὶ σαυτὸν καὶ ἴδε· κἂν
[1, 6, 50]	ψυχὴ δὲ νῷ καλόν· τὰ	δὲ	ἄλλα ἤδη παρὰ ψυχῆς μορφούσης
[1, 6, 50]	οὐ καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ; Ἡ	δὲ	ἀνδρία ἀφοβία θανάτου. Ὁ δέ
[1, 6, 50]	οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε, ψυχὴ	δὲ	ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ καὶ λέγει,
[1, 6, 50]	γενέσθαι, τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ	δὲ	ἀπέξεσε, τὸ δὲ λεῖον, τὸ
[1, 6, 50]	χρόας οὐ μετέχον ὅλου. Αἱ	δὲ	ἁρμονίαι αἱ ἐν ταῖς φωναῖς
[1, 6, 50]	ὃ ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ, πεποίηκε	δὲ	αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ τῷ
[1, 6, 50]	ἀπὸ θείων ἐλθόντος κοινωνίᾳ. ~Γινώσκει	δὲ	αὐτὸ ἡ ἐπ´ αὐτῷ δύναμις
[1, 6, 50]	ἐγγὺς ὂν τοῦ ἀσωμάτου, μόνον	δὲ	αὐτὸ οὐκ εἰσδεχόμενον τὰ ἄλλα·
[1, 6, 50]	ἡ ἔφεσις πρὸς τοῦτο, τεῦξις	δὲ	αὐτοῦ ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ ἄνω
[1, 6, 50]	καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν	δὲ	δὴ καὶ τῆς αὐτῆς συμμετρίας
[1, 6, 50]	καλὸν εἶναι δι´ ἄλλο; Εἰ	δὲ	δὴ μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ τὰ
[1, 6, 50]	ὃς ἀγαπᾷ μόνος γενέσθαι. Μεγαλοψυχία	δὲ	δὴ ὑπεροψία τῶν τῇδε. Ἡ
[1, 6, 50]	καὶ οὐ πρῶτα, παρ´ ἐκείνου	δέ.	Εἰ οὖν ἐκεῖνο, ὃ χορηγεῖ
[1, 6, 50]	ἐν σώματι τὸ κάλλος, ἄλλο	δὲ	ἐν ἄλλῳ; Καὶ τίνα ποτὲ
[1, 6, 50]	ἑαυτὸ καὶ τοῖς ὅλοις. Ὅταν	δὲ	ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ,
[1, 6, 50]	οἰκίᾳ μετὰ τῶν μερῶν, ὁτὲ	δὲ	ἑνὶ λίθῳ διδοίη τις φύσις
[1, 6, 50]	νοῦ γεννήμασι καὶ οὐσίας. Τὸ	δὲ	ἐπέκεινα τούτου τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[1, 6, 50]	τὴν αἴσθησιν κάτω περιμένειν. Ὥσπερ	δὲ	ἐπὶ τῶν τῆς αἰσθήσεως καλῶν
[1, 6, 50]	ταῦτα οἱ ὄντως ἐρωτικοί. Τί	δέ	ἐστι, περὶ ὃ ταῦτα πάσχουσιν;
[1, 6, 50]	δὲ ἀνδρία ἀφοβία θανάτου. Ὁ	δέ	ἐστιν ὁ θάνατος χωρὶς εἶναι
[1, 6, 50]	ἃ δεῖ ψυχὴν ὁρᾶν, οὐκέτι	δὲ	ἐωμένην ἐν αὐτῇ μένειν τῷ
[1, 6, 50]	τις φύσις τὸ κάλλος, τῇ	δὲ	ἡ τέχνη. Οὕτω μὲν δὴ
[1, 6, 50]	ψυχὴ τὰ τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας	δὲ	ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ
[1, 6, 50]	τῶν ψυχῶν κάλλος; Καὶ ἑαυτοὺς	δὲ	ἰδόντες τὰ ἔνδον καλοὺς τί
[1, 6, 50]	ἰδόντι ὀρέγεσθαι ὡς ἀγαθοῦ· τῷ	δὲ	ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί
[1, 6, 50]	τὸ μέγα κάλλος βλέπει. Ἐὰν	δὲ	ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν
[1, 6, 50]	ἀπέξεσε, τὸ δὲ λεῖον, τὸ	δὲ	καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως ἔδειξε καλὸν
[1, 6, 50]	ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα	δὲ	καὶ αὕτη λέγῃ συναρμόττουσα τῷ
[1, 6, 50]	κατά τε λόγων συνθέσεις, ἔστι	δὲ	καὶ ἐν μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ·
[1, 6, 50]	καὶ ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι	δὲ	καὶ προιοῦσι πρὸς τὸ ἄνω
[1, 6, 50]	τὸ μᾶλλόν ἐστι καλόν. Νοῦς	δὲ	καὶ τὰ παρὰ νοῦ τὸ
[1, 6, 50]	ψυχήν, ἀχρώματον μὲν αὐτήν, ἀχρώματον	δὲ	καὶ τὴν σωφροσύνην ἔχουσαν καὶ
[1, 6, 50]	τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν	δὲ	καὶ τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ
[1, 6, 50]	ὁμοιότης, ὅμοια μὲν ἔστω· πῶς	δὲ	καλὰ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα; Μετοχῇ
[1, 6, 50]	τὰ σώματα, ἀλλὰ μεθέξει, τὰ	δὲ	κάλλη αὐτά, ὥσπερ ἀρετῆς ἡ
[1, 6, 50]	ἀφαιρεῖ, τὸ δὲ ἀπέξεσε, τὸ	δὲ	λεῖον, τὸ δὲ καθαρὸν ἐποίησεν,
[1, 6, 50]	χορηγεῖ μὲν ἅπασιν, ἐφ´ ἑαυτοῦ	δὲ	μένον δίδωσι καὶ οὐ δέχεταί
[1, 6, 50]	ὅλον ἔσται καλὸν αὐτοῖς, τὰ	δὲ	μέρη ἕκαστα οὐχ ἕξει παρ´
[1, 6, 50]	ὡς ἂν εἶδος ὄν. Τὸ	δὲ	μὴ κρατοῦν ἐξίτηλον τῷ φωτὶ
[1, 6, 50]	καλὸν τὸ αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ	δὲ	μὴ φαίνηται, πῶς οὐκ ἄλλο
[1, 6, 50]	νοῦς εὐθὺς τὸ καλόν· ψυχὴ	δὲ	νῷ καλόν· τὰ δὲ ἄλλα
[1, 6, 50]	ἣν ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται	δὲ	ὀλίγοι. ~Τί οὖν ἐκείνη ἡ
[1, 6, 50]	εἶχε κάλλος μηκέτι προφαίνοι, τοῦτο	δὲ	ὁρῷτο, ὃ παρὰ τοῦ πηλοῦ
[1, 6, 50]	αὐτὰ ὁτὲ μὲν καλά, ὁτὲ	δὲ	οὐ καλὰ φαίνεται, ὡς ἄλλου
[1, 6, 50]	μακάριος ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος· ἀτυχὴς	δὲ	{οὗτος} ὁ μὴ τυχών. Οὐ
[1, 6, 50]	ποίους ἂν ἴσχοι ἔρωτας, ποίους	δὲ	πόθους, βουλόμενος αὐτῷ συγκερασθῆναι, πῶς
[1, 6, 50]	ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος. Πῶς	δὲ	συμφωνεῖ τὸ περὶ σῶμα τῷ
[1, 6, 50]	μονούμενος μὲν τῶν ἄλλων, αὑτῷ	δὲ	συνὼν μόνῳ. Τὸν αὐτὸν δὴ
[1, 6, 50]	ἐν ἀποστροφῇ τῶν κάτω, πρὸς	δὲ	τὰ ἄνω τὴν ψυχὴν ἄγουσα.
[1, 6, 50]	λόγῳ τὸ πρῶτον καλόν· διαιρῶν	δὲ	τὰ νοητὰ τὸ μὲν νοητὸν
[1, 6, 50]	ἡ ἑτέρα τῶν ὄντων. Μᾶλλον	δὲ	τὰ ὄντα ἡ καλλονή ἐστιν,
[1, 6, 50]	ἄλλῳ τὸ αὐτὸ δείξασαι. Παρακολουθεῖ	δὲ	ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν
[1, 6, 50]	πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης	δὲ	ταραχῆς, ἐν φόβοις διὰ δειλίαν,
[1, 6, 50]	καὶ πτόησιν μεθ´ ἡδονῆς. Ἔστι	δὲ	ταῦτα παθεῖν καὶ πάσχουσιν αἱ
[1, 6, 50]	σῶμα τῷ πρὸ σώματος; Πῶς	δὲ	τὴν ἔξω οἰκίαν τῷ ἔνδον
[1, 6, 50]	τῷ ἀληθεῖ τῷ ἔνδον. Τὸ	δὲ	τῆς χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ
[1, 6, 50]	τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος. Εἰ	δέ	τι καὶ πρὸ τούτων, αὐτὸ
[1, 6, 50]	ἀποδέχεται καὶ οἷον συναρμόττεται. Πρὸς	δὲ	τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ
[1, 6, 50]	ἑαυτῶν τὸ καλὰ εἶναι, πρὸς	δὲ	τὸ ὅλον συντελοῦντα, ἵνα καλὸν
[1, 6, 50]	ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν οὐδέν, μόνον	δὲ	τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης καλὸν
[1, 6, 50]	εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι	δὲ	τοῦ γεώδους, ὃ εἴ τις
[1, 6, 50]	ὄντος τοῦ σώματα εἶναι, ἄλλου	δὲ	τοῦ καλά. Τί οὖν ἐστι
[1, 6, 50]	μερῶν ἢ τῶν θεωρημάτων; Τὸ	δὲ	τοῦ νοῦ κάλλος μονουμένου τί
[1, 6, 50]	Θερμαίνεται γὰρ ἐκεῖνα, οὐ ψύχεται	δὲ	τοῦτο, κέχρωσταί τε πρώτως, τὰ
[1, 6, 50]	ψυχὴν τοῦ σώματος. Οὐ φοβεῖται	δὲ	τοῦτο, ὃς ἀγαπᾷ μόνος γενέσθαι.
[1, 6, 50]	καὶ ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι	δὲ	τούτοις τὸν θεοειδῆ νοῦν ἐπιλάμποντα.
[1, 6, 50]	ἔχει, ᾧ ἄγαν προσωμίλει, ἀπαλλαγεῖσα	δὲ	τῶν ἄλλων παθῶν καὶ καθαρθεῖσα
[1, 6, 50]	ἄνω μὲν τῇ θέσει, λεπτότατον	δὲ	τῶν ἄλλων σωμάτων, ὡς ἐγγὺς
[1, 6, 50]	καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ	δὲ	τῶν προσωτέρω καλῶν, ἃ οὐκέτι
[1, 6, 50]	δὴ ὑπεροψία τῶν τῇδε. Ἡ	δὲ	φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν
[1, 6, 50]	ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι, τῇ	δὲ	ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ καὶ
[1, 6, 50]	προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ σώματος, φεύγειν	δὲ	ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ;
[1, 6, 50]	τοῦτο αἶσχος ψυχῇ μὴ καθαρᾷ	μηδὲ	εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι
[1, 6, 50]	οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς	μηδὲ	φαντασθεῖσιν ὡς καλὸν τὸ τῆς
[1, 6, 50]	Μεγαλοψυχία δὲ δὴ ὑπεροψία τῶν	τῇδε.	Ἡ δὲ φρόνησις νόησις ἐν
[1, 6, 50]	ἑαυτῆς. Τίς οὖν ὁμοιότης τοῖς	τῇδε	πρὸς τὰ ἐκεῖ καλά; καὶ
[1, 6, 50]	ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ	ἴδε·	κἂν μήπω σαυτὸν ἴδῃς καλόν,
[1, 6, 50]	μηκέτι τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας	ἴδε·	οὗτος γὰρ μόνος ὁ ὀφθαλμὸς
[1, 6, 50]	οἱ λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν	ἴδε	τῶν τὰ ἔργα τὰ καλὰ
[1, 6, 50]	συμπεφυρμένην, οὐδὲ ζωὴν ἔτι ἔχουσαν	οὐδὲ	αἴσθησιν καθαράν, ἀλλὰ τῷ μίγματι
[1, 6, 50]	καλῶν μὴ τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως	οὐδὲ	ἀρχῶν οὐδὲ ὁ βασιλείας μὴ
[1, 6, 50]	ἢ σωμάτων καλῶν μὴ τυχὼν	οὐδὲ	δυνάμεως οὐδὲ ἀρχῶν οὐδὲ ὁ
[1, 6, 50]	καὶ πολλῷ τῷ κακῷ συμπεφυρμένην,	οὐδὲ	ζωὴν ἔτι ἔχουσαν οὐδὲ αἴσθησιν
[1, 6, 50]	φεύγειν δὲ ὡς οὐ καθαρὰς	οὐδὲ	καθαροῦ; Ἡ δὲ ἀνδρία ἀφοβία
[1, 6, 50]	τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ ἀρχῶν	οὐδὲ	ὁ βασιλείας μὴ τυχὼν ἀτυχής,
[1, 6, 50]	τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος,	οὐδὲ	περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς μηδὲ
[1, 6, 50]	τυφλοὶ γεγονότες, τὸν αὐτὸν τρόπον	οὐδὲ	περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς
[1, 6, 50]	ἔνδον ἐν ἁγίοις ἱεροῖς μένον	οὐδὲ	προιὸν εἰς τὸ ἔξω, ἵνα
[1, 6, 50]	ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ´ ἄλλης·	οὐδέ	σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ εἷς οὕτω γενέσθαι	οὐδὲ	σὺν αὐτῷ ἄλλο τι ἐντὸς
[1, 6, 50]	ἀληθινὸν μόνον, οὐ μεγέθει μεμετρημένον	οὐδὲ	σχήματι εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´
[1, 6, 50]	ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος,	οὐδὲ	τὸ καλὸν ἂν ἴδοι ψυχὴ
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου	προσῆλθε	καὶ ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται
[1, 6, 50]	καλοὺς τί πάσχετε; Καὶ πῶς	ἀναβακχεύεσθε	καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι
[1, 6, 50]	ἴδητε, ἢ καὶ ἐν ἄλλῳ	θεάσησθε	μέγεθος ψυχῆς καὶ ἦθος δίκαιον
[1, 6, 50]	πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ	ἀνακινεῖσθε	καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι
[1, 6, 50]	τὸ σὸν ἄγαλμα, ἕως ἂν	ἐκλάμψειέ	σοι τῆς ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς
[1, 6, 50]	συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ τὸ πολλαχῇ	ἀνήνεγκέ	τε καὶ εἰσήγαγεν εἰς τὸ
[1, 6, 50]	φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο μὲν αὐτῇ,	πεποίηκε	δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ πολλῷ
[1, 6, 50]	ποθεῖ ὁ λόγος, τί ὄντα	πεποίηκε	τὴν ψυχὴν εἶναι ἐράσμιον· τί
[1, 6, 50]	τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη καὶ	ἔδωκε	τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον
[1, 6, 50]	σὺ ἀφαίρει ὅσα περιττὰ καὶ	ἀπεύθυνε	ὅσα σκολιά, ὅσα σκοτεινὰ καθαίρων
[1, 6, 50]	πολλῶν ἐσόμενον μερῶν ἓν συνθέσει	συνέταξέ	τε καὶ εἰς μίαν συντέλειαν
[1, 6, 50]	τὸ δὲ καθαρὸν ἐποίησεν, ἕως	ἔδειξε	καλὸν ἐπὶ τῷ ἀγάλματι πρόσωπον,
[1, 6, 50]	γῆν ἄλλην ἀπ´ ἄλλης· οὐδέ	σε	δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ τι
[1, 6, 50]	τὸ μὲν ἀφαιρεῖ, τὸ δὲ	ἀπέξεσε,	τὸ δὲ λεῖον, τὸ δὲ
[1, 6, 50]	ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι. Χρυσός	τε	δὴ πῶς καλόν; Καὶ νυκτὸς
[1, 6, 50]	ἐπείπερ ἓν ἦν αὐτὸ ἕν	τε	ἔδει τὸ μορφούμενον εἶναι ὡς
[1, 6, 50]	παρὰ ψυχῆς μορφούσης καλά, τά	τε	ἐν ταῖς πράξεσι τά τε
[1, 6, 50]	τε ἐν ταῖς πράξεσι τά	τε	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι. Καὶ δὴ
[1, 6, 50]	καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν	τε	καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε
[1, 6, 50]	Ἔστω δὴ ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός	τε	καὶ ἄδικος, πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν
[1, 6, 50]	ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν	τε	καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι, τοσαῦτα. ~Περὶ
[1, 6, 50]	ἢ ἴχνος τοῦ συγγενοῦς, χαίρει	τε	καὶ διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς
[1, 6, 50]	ἐσόμενον μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ	τε	καὶ εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε
[1, 6, 50]	ἀθρόον αὐτὸ τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ	τε	καὶ εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω
[1, 6, 50]	ἰδόντι ὑπάρχει ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί	τε	καὶ θάμβους πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς
[1, 6, 50]	τῶν ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι καθάρσεις	τε	καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν πρὶν
[1, 6, 50]	τε καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν	τε	καὶ κακόν. Καὶ τὸ πρῶτον
[1, 6, 50]	τε καὶ καλόν, ἢ τἀγαθόν	τε	καὶ καλλονή. Ὁμοίως οὖν ζητητέον
[1, 6, 50]	κακόν, ὥστε κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν	τε	καὶ καλόν, ἢ τἀγαθόν τε
[1, 6, 50]	πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν	τε	καὶ καλόν. Ἥξει γὰρ πρῶτον
[1, 6, 50]	ἐστι, καὶ κακῶν ἔσται ὁμολογία	τε	καὶ συμφωνία. Τῷ γὰρ τὴν
[1, 6, 50]	πράξεις καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί	τε	καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος.
[1, 6, 50]	ἔστι δ´ ἐν ἀκοαῖς κατά	τε	λόγων συνθέσεις, ἔστι δὲ καὶ
[1, 6, 50]	ἐξ ἀνάγκης καλὸν ὑπάρξει· τό	τε	ὅλον ἔσται καλὸν αὐτοῖς, τὰ
[1, 6, 50]	οὐ ψύχεται δὲ τοῦτο, κέχρωσταί	τε	πρώτως, τὰ δ´ ἄλλα παρὰ
[1, 6, 50]	καὶ πρὸς τὸ ὅλον τό	τε	τῆς εὐχροίας προστεθὲν τὸ πρὸς
[1, 6, 50]	ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ καλά; Ἐπί	τε	τῶν φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν
[1, 6, 50]	πάντα κατειληφέναι τὸ κάλλος. Τά	τε	χρώματα αὐτοῖς τὰ καλά, οἷον
[1, 6, 50]	μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς πρόσθεν,	ἅτε	ἀληθινῶν ἤδη ἐφαπτομένους. Ταῦτα γὰρ
[1, 6, 50]	οὕτω λέγεται, ψυχὴ ἤδη ποιεῖ·	ἅτε	γὰρ θεῖον οὖσα καὶ οἷον
[1, 6, 50]	ἰδόντες τὰ ἔνδον καλοὺς τί	πάσχετε;	Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε
[1, 6, 50]	αἰσθήσει ἐρωτικῶν ἀναπυνθάνεσθαι δεῖ· τί	πάσχετε	περὶ τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ
[1, 6, 50]	φέγγος, ὅταν ἢ ἐν αὐτοῖς	ἴδητε,	ἢ καὶ ἐν ἄλλῳ θεάσησθε
[1, 6, 50]	ἦν περὶ αὐτῶν λέγειν τοῖς	μήτε	ἑωρακόσι μήθ´ ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις,
[1, 6, 50]	καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι	ποθεῖτε	συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ τῶν σωμάτων;
[1, 6, 50]	πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ τῶν μερῶν,	ὁτὲ	δὲ ἑνὶ λίθῳ διδοίη τις
[1, 6, 50]	μὲν καλὸν τὸ αὐτὸ πρόσωπον,	ὁτὲ	δὲ μὴ φαίνηται, πῶς οὐκ
[1, 6, 50]	τὰ αὐτὰ ὁτὲ μὲν καλά,	ὁτὲ	δὲ οὐ καλὰ φαίνεται, ὡς
[1, 6, 50]	Σώματα μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ	ὁτὲ	μὲν καλά, ὁτὲ δὲ οὐ
[1, 6, 50]	καὶ τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης	ὁτὲ	μὲν καλὸν τὸ αὐτὸ πρόσωπον,
[1, 6, 50]	ὅλον δίδωσι τὸ αὐτό· οἷον	ὁτὲ	μὲν πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ τῶν
[1, 6, 50]	ζητοῦμεν τὸ αἰσχρὸν ὅ τί	ποτέ	ἐστι καὶ διότι φανέν. Ἔστω
[1, 6, 50]	ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται, πῶς	ποτε	πάντα καλά; Καὶ ἆρά γε
[1, 6, 50]	δὲ ἐν ἄλλῳ; Καὶ τίνα	ποτὲ	ταῦτα ἢ τοῦτο; Τὰ μὲν
[1, 6, 50]	γὰρ καὶ φαίνεται καὶ οὐ	μήποτε	ὁ ἰδὼν ἄλλο τι φῇ
[1, 6, 50]	τῇ θέᾳ. Οὐ γὰρ ἂν	πώποτε	εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ
[1, 6, 50]	οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον, ὅτι	τότε	ἐστὶν ὄντως μόνον ψυχή. Διὸ
[1, 6, 50]	δ´ αὐτὸ καὶ πρῶτον κακόν,	ὥστε	κἀκείνῳ ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ
[1, 6, 50]	τὸ καλὸν πρὸ αὐτῆς ἔχουσαν.	Ὥστε	ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ τὸ πρῶτον
[1, 6, 50]	τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ πῶς σύμμετρα;	Οὔτε	γὰρ ὡς μεγέθη οὔτε ὡς
[1, 6, 50]	δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ	οὔτε	ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτω καλά.
[1, 6, 50]	σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ οὔτε ἕσπερος	οὔτε	ἑῷος οὕτω καλά. Ἀλλὰ δεῖ
[1, 6, 50]	σύμμετρα; Οὔτε γὰρ ὡς μεγέθη	οὔτε	ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ πλειόνων
[1, 6, 50]	καλῶν, ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν	εἴληχε,	ψυχὴ δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ
[1, 6, 50]	ἢ βόρβορον τὸ μὲν ὅπερ	εἶχε	κάλλος μηκέτι προφαίνοι, τοῦτο δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 21/06/2007