Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	καὶ ψυχή, μονωθεῖσα μὲν ἐπιθυμιῶν,	ἃς	διὰ τὸ σῶμα ἔχει, ᾧ
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος τοῦτο εἶναι, τὰς	ἰδέας·	πάντα γὰρ ταύταις καλά, τοῖς
[1, 6, 50]	μὴ ἀμοίρους γενέσθαι τῆς ἀρίστης	θέας,	ἧς ὁ μὲν τυχὼν μακάριος
[1, 6, 50]	ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς τὰς προτέρας	ἀγλαίας	σωμάτων. Ἰδόντα γὰρ δεῖ τὰ
[1, 6, 50]	ὑπὲρ οὗ τῆς τεύξεως καὶ	βασιλείας	καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ
[1, 6, 50]	δυνάμεως οὐδὲ ἀρχῶν οὐδὲ ὁ	βασιλείας	μὴ τυχὼν ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ
[1, 6, 50]	ὅτι ἐστὶ τὸ ἔξω, εἰ	χωρίσειας	τοὺς λίθους, τὸ ἔνδον εἶδος
[1, 6, 50]	τὴν ἔξω οἰκίαν τῷ ἔνδον	οἰκίας	εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς συναρμόσας καλὴν
[1, 6, 50]	τὸ ὅλον τό τε τῆς	εὐχροίας	προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν ὄψιν
[1, 6, 50]	οὐδ´ αὖ εἰς μέγεθος δι´	ἀπειρίας	αὐξηθέν, ἀλλ´ ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς
[1, 6, 50]	φῶς, ἁπλᾶ ὄντα, οὐκ ἐκ	συμμετρίας	ἔχοντα τὸ κάλλος ἔξω ἔσται
[1, 6, 50]	δὲ δὴ καὶ τῆς αὐτῆς	συμμετρίας	μενούσης ὁτὲ μὲν καλὸν τὸ
[1, 6, 50]	τῆς κρείττονος ἐν τοῖς οὖσιν	οὐσίας,	ὅ τι ἂν ἴδῃ συγγενὲς
[1, 6, 50]	καλά, τοῖς νοῦ γεννήμασι καὶ	οὐσίας.	Τὸ δὲ ἐπέκεινα τούτου τὴν
[1, 6, 50]	καὶ κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς	ἐναντίας	ἀμόρφου οὔσης καὶ μορφὴν ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ. Εἰ	γέγονας	τοῦτο καὶ εἶδες αὐτὸ καὶ
[1, 6, 50]	μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς, καίτοι ἔχων	ἡδονὰς	δι´ ὀμμάτων καὶ κάλλει πολλῷ
[1, 6, 50]	τῷ ἔνδον. Τὸ δὲ τῆς	χρόας	κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει
[1, 6, 50]	παρὰ τούτου τὸ εἶδος τῆς	χρόας	λαμβάνει. Λάμπει οὖν καὶ στίλβει,
[1, 6, 50]	ὡς ἂν τοῦ εἴδους τῆς	χρόας	οὐ μετέχον ὅλου. Αἱ δὲ
[1, 6, 50]	πρῶτον θεοειδὴς πᾶς καὶ καλὸς	πᾶς,	εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν τε
[1, 6, 50]	γενομένη. Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς	πᾶς	καὶ καλὸς πᾶς, εἰ μέλλει
[1, 6, 50]	πρόκειται, ὑπὲρ οὗ καὶ ὁ	πᾶς	πόνος, μὴ ἀμοίρους γενέσθαι τῆς
[1, 6, 50]	καὶ ἀνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν	πᾶς,	χρῶνται δὲ ὀλίγοι. ~Τί οὖν
[1, 6, 50]	σώματος, φεύγειν δὲ ὡς οὐ	καθαρὰς	οὐδὲ καθαροῦ; Ἡ δὲ ἀνδρία
[1, 6, 50]	ταῖς φωναῖς αἱ ἀφανεῖς τὰς	φανερὰς	ποιήσασαι καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν
[1, 6, 50]	τὸ αἰσχρὸν τὸ παρὰ τῆς	ἑτέρας	φύσεως ἅπαν ἀπεθήκατο. ~Ἔστι γὰρ
[1, 6, 50]	μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς τὰς	προτέρας	ἀγλαίας σωμάτων. Ἰδόντα γὰρ δεῖ
[1, 6, 50]	σαυτὸν ἴδοις, ὄψις ἤδη γενόμενος	θαρσήσας	περὶ σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα ἤδη
[1, 6, 50]	ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς	ἀτενίσας	ἴδε· οὗτος γὰρ μόνος ὁ
[1, 6, 50]	ἔνδον οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικὸς	συναρμόσας	καλὴν εἶναι λέγει; Ἢ ὅτι
[1, 6, 50]	φήσει τὸ κάλλος τοῦτο εἶναι,	τὰς	ἰδέας· πάντα γὰρ ταύταις καλά,
[1, 6, 50]	Τί οὖν ἐστιν, ὃ κινεῖ	τὰς	ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει
[1, 6, 50]	ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς	τὰς	προτέρας ἀγλαίας σωμάτων. Ἰδόντα γὰρ
[1, 6, 50]	ἐν ταῖς φωναῖς αἱ ἀφανεῖς	τὰς	φανερὰς ποιήσασαι καὶ ταύτῃ τὴν
[1, 6, 50]	ᾧ ψυχὴ τὰ τοιαῦτα βλέπει,	ἰδόντας	δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν
[1, 6, 50]	ἑῷος οὕτω καλά. Ἀλλὰ δεῖ	ἰδόντας	μὲν εἶναι ᾧ ψυχὴ τὰ
[1, 6, 50]	σώμασι καλὰ μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ	γνόντας	ὥς εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη
[1, 6, 50]	ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ καὶ λέγει,	ἀναβαίνοντας	δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν
[1, 6, 50]	καὶ λέγει, ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι	καταλιπόντας	τὴν αἴσθησιν κάτω περιμένειν. Ὥσπερ
[1, 6, 50]	καὶ τὸ πρῶτον ἐργάζεται τοὺς	ἐραστὰς	αὐτοῦ καλοὺς καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ.
[1, 6, 50]	τις ἴδοι, ποίους ἂν ἴσχοι	ἔρωτας,	ποίους δὲ πόθους, βουλόμενος αὐτῷ
[1, 6, 50]	τῆς τεύξεως καὶ βασιλείας καὶ	ἀρχὰς	γῆς ἁπάσης καὶ θαλάττης καὶ
[1, 6, 50]	σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν δὴ φίλην	ἐς	πατρίδα, ἀληθέστερον ἄν τις παρακελεύοιτο.
[1, 6, 50]	βάθρῳ. Εἰ γέγονας τοῦτο καὶ	εἶδες	αὐτὸ καὶ σαυτῷ καθαρὸς συνεγένου
[1, 6, 50]	δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ γὰρ φέρουσι	πόδες	ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ´ ἄλλης·
[1, 6, 50]	οὐσίας, ὅ τι ἂν ἴδῃ	συγγενὲς	ἢ ἴχνος τοῦ συγγενοῦς, χαίρει
[1, 6, 50]	γὰρ ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον	συγγενὲς	καὶ ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν
[1, 6, 50]	καὶ φίλον· οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ	προσηνὲς	ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος ἐν νέῳ
[1, 6, 50]	αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ μόνον ἴδῃ	εἰλικρινές,	ἁπλοῦν, καθαρόν, ἀφ´ οὗ πάντα
[1, 6, 50]	ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις, οἷον εἴ	τινες	ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες, τὸν
[1, 6, 50]	φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο οὗ ταῦτα	εἰκόνες.	Εἰ γάρ τις ἐπιδράμοι λαβεῖν
[1, 6, 50]	προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας ὥς εἰσιν	εἰκόνες	καὶ ἴχνη καὶ σκιαὶ φεύγειν
[1, 6, 50]	τέχναι ἐργάζονται, ἀλλ´ ὅσα οἱ	ἄνδρες	οἱ λεγόμενοι ἀγαθοί· εἶτα ψυχὴν
[1, 6, 50]	καὶ εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω	ἀμερὲς	ἤδη καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον
[1, 6, 50]	μερισθὲν τῷ ἔξω ὕλης ὄγκῳ,	ἀμερὲς	ὂν ἐν πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν
[1, 6, 50]	Ὅταν δὲ ἕν τι καὶ	ὁμοιομερὲς	καταλάβῃ, εἰς ὅλον δίδωσι τὸ
[1, 6, 50]	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων	πάντες	μὲν ὁρῶσι, κεντοῦνται δ´ οὐκ
[1, 6, 50]	τί ἂν εἴη; ~Πάλιν οὖν	ἀναλαβόντες	λέγωμεν τί δῆτά ἐστι τὸ
[1, 6, 50]	ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν δὴ ψυχὴν	λέγοντες	μίξει καὶ κράσει καὶ νεύσει
[1, 6, 50]	ψυχῶν κάλλος; Καὶ ἑαυτοὺς δὲ	ἰδόντες	τὰ ἔνδον καλοὺς τί πάσχετε;
[1, 6, 50]	καὶ ἐπιστραφεῖσι καὶ ἀποδυομένοις ἃ	καταβαίνοντες	ἠμφιέσμεθα· οἷον ἐπὶ τὰ ἅγια
[1, 6, 50]	δι´ ἄλλο; Εἰ δὲ δὴ	μεταβαίνοντες	καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ
[1, 6, 50]	τῇ θέᾳ ποιεῖ; Τοῦτο γὰρ	εὑρόντες	τάχ´ ἂν ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ χρώμενοι
[1, 6, 50]	ὅσοι θεῶν εἴδεσιν ἢ δαιμόνων	προστυχόντες	οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων
[1, 6, 50]	ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι καὶ	φιλοῦντες	πῶς αὐτὰ λέγομεν καλά; Ἔστι
[1, 6, 50]	εἴ τινες ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ	γεγονότες,	τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ
[1, 6, 50]	κάκην φίλον· οἷα δὴ καὶ	ὕες,	οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα, χαίρουσι
[1, 6, 50]	ἀμοίρους γενέσθαι τῆς ἀρίστης θέας,	ἧς	ὁ μὲν τυχὼν μακάριος ὄψιν
[1, 6, 50]	ἡ ἐπ´ αὐτῷ δύναμις τεταγμένη,	ἧς	οὐδὲν κυριώτερον εἰς κρίσιν τῶν
[1, 6, 50]	τεύξεως καὶ βασιλείας καὶ ἀρχὰς	γῆς	ἁπάσης καὶ θαλάττης καὶ οὐρανοῦ
[1, 6, 50]	καὶ ἴδε· κἂν μήπω σαυτὸν	ἴδῃς	καλόν, οἷα ποιητὴς ἀγάλματος, ὃ
[1, 6, 50]	ἡ θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως ἂν	ἴδῃς	σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ βεβῶσαν βάθρῳ.
[1, 6, 50]	ἐκλάμψειέ σοι τῆς ἀρετῆς ἡ	θεοειδὴς	ἀγλαία, ἕως ἂν ἴδῃς σωφροσύνην
[1, 6, 50]	καλὴ γενομένη. Γενέσθω δὴ πρῶτον	θεοειδὴς	πᾶς καὶ καλὸς πᾶς, εἰ
[1, 6, 50]	ἂν πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον	ἡλιοειδὴς	μὴ γεγενημένος, οὐδὲ τὸ καλὸν
[1, 6, 50]	γὰρ ἂν καὶ εἴη σωφροσύνη	ἀληθὴς	ἢ τὸ μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς
[1, 6, 50]	μόνον δὲ τὸ σύνθετον ἐξ	ἀνάγκης	καλὸν ὑπάρξει· τό τε ὅλον
[1, 6, 50]	πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου	Κίρκης	φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος,
[1, 6, 50]	πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ´	ἄλλης·	οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα
[1, 6, 50]	ἔνδον εἶδος μερισθὲν τῷ ἔξω	ὕλης	ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν ἐν πολλοῖς
[1, 6, 50]	καὶ λόγου οὐκ ἀνασχομένης τῆς	ὕλης	τὸ πάντη κατὰ τὸ εἶδος
[1, 6, 50]	εἰς τὸ κάτω τοῦ ῥεύματος	ἀφανὴς	ἐγένετο, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον
[1, 6, 50]	κακίαις καὶ οὐ κεκαθαρμένος ἢ	ἀσθενής,	ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος τὰ πάνυ
[1, 6, 50]	ὑπὸ μορφῆς καὶ λόγου οὐκ	ἀνασχομένης	τῆς ὕλης τὸ πάντη κατὰ
[1, 6, 50]	πῶς δ´ ἂν ἐκπλαγείη μεθ´	ἡδονῆς;	Ἔστι γὰρ τῷ μὲν μήπω
[1, 6, 50]	καὶ ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ´	ἡδονῆς.	Ἔστι δὲ ταῦτα παθεῖν καὶ
[1, 6, 50]	τε καὶ θάμβους πίμπλασθαι μεθ´	ἡδονῆς	καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν
[1, 6, 50]	φαντασθεῖσιν ὡς καλὸν τὸ τῆς	δικαιοσύνης	καὶ σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ οὔτε
[1, 6, 50]	καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ	σωφροσύνης	πρόσωπον, καὶ οὔτε ἕσπερος οὔτε
[1, 6, 50]	φωναῖς, ὡς καλαί; Καὶ ὅσα	ἐφεξῆς	ψυχῆς ἔχεται, πῶς ποτε πάντα
[1, 6, 50]	καὶ βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς	ἁπάσης	καὶ θαλάττης καὶ οὐρανοῦ προέσθαι
[1, 6, 50]	τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου	οὔσης	καὶ μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς
[1, 6, 50]	δὴ καὶ τῆς αὐτῆς συμμετρίας	μενούσης	ὁτὲ μὲν καλὸν τὸ αὐτὸ
[1, 6, 50]	δὲ ἄλλα ἤδη παρὰ ψυχῆς	μορφούσης	καλά, τά τε ἐν ταῖς
[1, 6, 50]	προιοῦσι πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ	τῆς	αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ
[1, 6, 50]	περιμένειν. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν	τῆς	αἰσθήσεως καλῶν οὐκ ἦν περὶ
[1, 6, 50]	ἄγαλμα, ἕως ἂν ἐκλάμψειέ σοι	τῆς	ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως
[1, 6, 50]	πᾶς πόνος, μὴ ἀμοίρους γενέσθαι	τῆς	ἀρίστης θέας, ἧς ὁ μὲν
[1, 6, 50]	ὄντος. Ὅταν δὲ δὴ καὶ	τῆς	αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ μὲν
[1, 6, 50]	μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς καλὸν τὸ	τῆς	δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ
[1, 6, 50]	συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν τῆς φύσεως	τῆς	ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης καὶ μορφὴν
[1, 6, 50]	μόνη τὸ αἰσχρὸν τὸ παρὰ	τῆς	ἑτέρας φύσεως ἅπαν ἀπεθήκατο. ~Ἔστι
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ὅλον τό τε	τῆς	εὐχροίας προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν
[1, 6, 50]	οὖσα ὅπερ ἐστὶ καὶ πρὸς	τῆς	κρείττονος ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας,
[1, 6, 50]	τούτου καὶ μόνου, ὑπὲρ οὗ	τῆς	τεύξεως καὶ βασιλείας καὶ ἀρχὰς
[1, 6, 50]	μορφῆς καὶ λόγου οὐκ ἀνασχομένης	τῆς	ὕλης τὸ πάντη κατὰ τὸ
[1, 6, 50]	εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν	τῆς	φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης
[1, 6, 50]	ἀληθεῖ τῷ ἔνδον. Τὸ δὲ	τῆς	χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ
[1, 6, 50]	ἄλλα παρὰ τούτου τὸ εἶδος	τῆς	χρόας λαμβάνει. Λάμπει οὖν καὶ
[1, 6, 50]	καλόν, ὡς ἂν τοῦ εἴδους	τῆς	χρόας οὐ μετέχον ὅλου. Αἱ
[1, 6, 50]	ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ πλειόνων μερῶν	τῆς	ψυχῆς ὄντων, ἐν ποίῳ γὰρ
[1, 6, 50]	ἕως ἂν ἐκλάμψειέ σοι τῆς	ἀρετῆς	ἡ θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως ἂν
[1, 6, 50]	τὰ δὲ κάλλη αὐτά, ὥσπερ	ἀρετῆς	ἡ φύσις. Σώματα μὲν γὰρ
[1, 6, 50]	οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον	ἀρετῆς	ἴχνος ἐν νέῳ συμφωνοῦν τῷ
[1, 6, 50]	ἤθη σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα	ἀρετῆς	καὶ διαθέσεις καὶ τὸ τῶν
[1, 6, 50]	τῶν τοιούτων κάλλος, οὐδὲ περὶ	ἀρετῆς	φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς
[1, 6, 50]	μήπω σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα	ποιητὴς	ἀγάλματος, ὃ δεῖ καλὸν γενέσθαι,
[1, 6, 50]	ἐκεῖ καλά; καὶ γάρ, εἰ	ὁμοιότης,	ὅμοια μὲν ἔστω· πῶς δὲ
[1, 6, 50]	καὶ τῶν ἑαυτῆς. Τίς οὖν	ὁμοιότης	τοῖς τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ
[1, 6, 50]	ἄδικος, πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα,	πλείστης	δὲ ταραχῆς, ἐν φόβοις διὰ
[1, 6, 50]	πόνος, μὴ ἀμοίρους γενέσθαι τῆς	ἀρίστης	θέας, ἧς ὁ μὲν τυχὼν
[1, 6, 50]	καὶ ἀρχὰς γῆς ἁπάσης καὶ	θαλάττης	καὶ οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ
[1, 6, 50]	φύσιν προβεβλημένον τὸ καλὸν πρὸ	αὐτῆς	ἔχουσαν. Ὥστε ὁλοσχερεῖ μὲν λόγῳ
[1, 6, 50]	Ὅταν δὲ δὴ καὶ τῆς	αὐτῆς	συμμετρίας μενούσης ὁτὲ μὲν καλὸν
[1, 6, 50]	ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται	ἑαυτῆς	καὶ τῶν ἑαυτῆς. Τίς οὖν
[1, 6, 50]	οὐδὲν κυριώτερον εἰς κρίσιν τῶν	ἑαυτῆς,	ὅταν καὶ ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ
[1, 6, 50]	καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν	ἑαυτῆς.	Τίς οὖν ὁμοιότης τοῖς τῇδε
[1, 6, 50]	καὶ τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ	μορφῆς	καὶ λόγου οὐκ ἀνασχομένης τῆς
[1, 6, 50]	μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης δὲ	ταραχῆς,	ἐν φόβοις διὰ δειλίαν, ἐν
[1, 6, 50]	ἀντειλημμένοις, οἷον εἴ τινες ἐξ	ἀρχῆς	τυφλοὶ γεγονότες, τὸν αὐτὸν τρόπον
[1, 6, 50]	οὐδὲ ὁ βασιλείας μὴ τυχὼν	ἀτυχής,	ἀλλ´ ὁ τούτου καὶ μόνου,
[1, 6, 50]	τυχὼν μακάριος ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος·	ἀτυχὴς	δὲ {οὗτος} ὁ μὴ τυχών.
[1, 6, 50]	πρὸς ἄλληλα. Κάλλος μὲν οὖν	ψυχῆς	ἀρετὴ πᾶσα καὶ κάλλος ἀληθινώτερον
[1, 6, 50]	ὡς καλαί; Καὶ ὅσα ἐφεξῆς	ψυχῆς	ἔχεται, πῶς ποτε πάντα καλά;
[1, 6, 50]	καὶ ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος	ψυχῆς	καὶ ἦθος δίκαιον καὶ σωφροσύνην
[1, 6, 50]	τὰ δὲ ἄλλα ἤδη παρὰ	ψυχῆς	μορφούσης καλά, τά τε ἐν
[1, 6, 50]	σύμμετρα· καὶ πλειόνων μερῶν τῆς	ψυχῆς	ὄντων, ἐν ποίῳ γὰρ λόγῳ
[1, 6, 50]	ἔστι καὶ ζῇ καὶ νοεῖ·	ζωῆς	γὰρ αἴτιος καὶ νοῦ καὶ
[1, 6, 50]	ἴῃ ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν	κακίαις	καὶ οὐ κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής,
[1, 6, 50]	Ἅιδου μένων καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ	σκιαῖς	συνέσται. Φεύγωμεν δὴ φίλην ἐς
[1, 6, 50]	οἶμαι, οὖσα καὶ φερομένη πανταχοῦ	ὁλκαῖς	πρὸς τὰ τῇ αἰσθήσει προσπίπτοντα,
[1, 6, 50]	ἀμόρφου οὔσης καὶ μορφὴν ἐπὶ	ἄλλαις	μορφαῖς ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην, συνελοῦσα ἀθρόον
[1, 6, 50]	ἢ νόμοις ἢ μαθήμασιν ἢ	ἐπιστήμαις;	Θεωρήματα γὰρ σύμμετρα πρὸς ἄλληλα
[1, 6, 50]	ἀληθὴς ἢ τὸ μὴ προσομιλεῖν	ἡδοναῖς	τοῦ σώματος, φεύγειν δὲ ὡς
[1, 6, 50]	δὲ ἁρμονίαι αἱ ἐν ταῖς	φωναῖς	αἱ ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι
[1, 6, 50]	καὶ τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς	φωναῖς,	ὡς καλαί; Καὶ ὅσα ἐφεξῆς
[1, 6, 50]	ὄψει πλεῖστον, ἔστι δ´ ἐν	ἀκοαῖς	κατά τε λόγων συνθέσεις, ἔστι
[1, 6, 50]	εἶναι ἐράσμιον· τί τὸ ἐπὶ	πάσαις	ἀρεταῖς διαπρέπον οἷον φῶς; Βούλει
[1, 6, 50]	τὸ αὐτὸ δείξασαι. Παρακολουθεῖ δὲ	ταῖς	αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ
[1, 6, 50]	μορφούσης καλά, τά τε ἐν	ταῖς	πράξεσι τά τε ἐν τοῖς
[1, 6, 50]	Αἱ δὲ ἁρμονίαι αἱ ἐν	ταῖς	φωναῖς αἱ ἀφανεῖς τὰς φανερὰς
[1, 6, 50]	φαντάζεσθαι καὶ τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν	ταῖς	φωναῖς, ὡς καλαί; Καὶ ὅσα
[1, 6, 50]	ἐράσμιον· τί τὸ ἐπὶ πάσαις	ἀρεταῖς	διαπρέπον οἷον φῶς; Βούλει δὴ
[1, 6, 50]	αὐτὸ δείξασαι. Παρακολουθεῖ δὲ ταῖς	αἰσθηταῖς	μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ οὐ
[1, 6, 50]	εἶναι, τὰς ἰδέας· πάντα γὰρ	ταύταις	καλά, τοῖς νοῦ γεννήμασι καὶ
[1, 6, 50]	οὔσης καὶ μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις	μορφαῖς	ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην, συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ
[1, 6, 50]	καὶ ἀγὼν μέγιστος καὶ ἔσχατος	ψυχαῖς	πρόκειται, ὑπὲρ οὗ καὶ ὁ
[1, 6, 50]	αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον καὶ	εἰς	Ἅιδου κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ, ὅτι
[1, 6, 50]	τῷ ὑλικῷ πολλῷ συνοῦσα καὶ	εἰς	αὐτὴν εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο
[1, 6, 50]	δίδωσι καὶ οὐ δέχεταί τι	εἰς	αὐτό, ἴδοι, μένων ἐν τῇ
[1, 6, 50]	καταλιπών τις ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν	εἰς	ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι. ~Τίς οὖν
[1, 6, 50]	οὐ μεγέθει μεμετρημένον οὐδὲ σχήματι	εἰς	ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´ αὖ εἰς
[1, 6, 50]	ἐπ´ αὐτοῦ τὸ κάλλος ἤδη	εἰς	ἓν συναχθέντος καὶ τοῖς μέρεσι
[1, 6, 50]	δύναμις τεταγμένη, ἧς οὐδὲν κυριώτερον	εἰς	κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν καὶ
[1, 6, 50]	εἰς ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´ αὖ	εἰς	μέγεθος δι´ ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ´
[1, 6, 50]	ἓν συνθέσει συνέταξέ τε καὶ	εἰς	μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ ἓν
[1, 6, 50]	ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ,	εἰς	ὅλον δίδωσι τὸ αὐτό· οἷον
[1, 6, 50]	χεῖρον· οἷον εἴ τις δὺς	εἰς	πηλὸν ἢ βόρβορον τὸ μὲν
[1, 6, 50]	ἀλλ´ ὃς ἂν ᾖ δουλεύων	εἰς	ποίησιν εἴδους εἰς τὸ κρατεῖν.
[1, 6, 50]	σώματι, τῇ δὲ ψυχῇ καταδύσεται	εἰς	σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ νῷ
[1, 6, 50]	ὄψιν ὀμμάτων μηδ´ ἐπιστρέφων αὑτὸν	εἰς	τὰς προτέρας ἀγλαίας σωμάτων. Ἰδόντα
[1, 6, 50]	πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε καὶ εἰσήγαγεν	εἰς	τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη καὶ
[1, 6, 50]	ἴδῃ; Ἴτω δὴ καὶ συνεπέσθω	εἰς	τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος ἔξω
[1, 6, 50]	ἁγίοις ἱεροῖς μένον οὐδὲ προιὸν	εἰς	τὸ ἔξω, ἵνα τις καὶ
[1, 6, 50]	μῦθος, δοκῶ μοι, αἰνίττεται, δὺς	εἰς	τὸ κάτω τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς
[1, 6, 50]	ᾖ δουλεύων εἰς ποίησιν εἴδους	εἰς	τὸ κρατεῖν. Καὶ περὶ μὲν
[1, 6, 50]	εἴδωλα καὶ σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι	εἰς	ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε καὶ
[1, 6, 50]	οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον πρὸς τὸ	εἷς	οὕτω γενέσθαι οὐδὲ σὺν αὐτῷ
[1, 6, 50]	ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ δεικνύντος	δεηθεὶς	ἀτενίσας ἴδε· οὗτος γὰρ μόνος
[1, 6, 50]	ἐφ´ ὕδατος ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν	βουληθείς,	ὥς πού τις μῦθος, δοκῶ
[1, 6, 50]	αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι, μεῖναι οὐκ	ἀρεσθείς,	καίτοι ἔχων ἡδονὰς δι´ ὀμμάτων
[1, 6, 50]	τῶν καλῶν σωμάτων καὶ μὴ	ἀφιεὶς	οὐ τῷ σώματι, τῇ δὲ
[1, 6, 50]	καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα καὶ	δριμεῖς	πόθους καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων
[1, 6, 50]	αἱ ἐν ταῖς φωναῖς αἱ	ἀφανεῖς	τὰς φανερὰς ποιήσασαι καὶ ταύτῃ
[1, 6, 50]	αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ	πράξεις	καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις καὶ	ἕξεις	καὶ ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ
[1, 6, 50]	καὶ ὅλως ἔργα ἀρετῆς καὶ	διαθέσεις	καὶ τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος;
[1, 6, 50]	ἐν ἀκοαῖς κατά τε λόγων	συνθέσεις,	ἔστι δὲ καὶ ἐν μουσικῇ
[1, 6, 50]	ἀνιοῦσι καθάρσεις τε καὶ ἱματίων	ἀποθέσεις	τῶν πρὶν καὶ τὸ γυμνοῖς
[1, 6, 50]	ἅγια τῶν ἱερῶν τοῖς ἀνιοῦσι	καθάρσεις	τε καὶ ἱματίων ἀποθέσεις τῶν
[1, 6, 50]	ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο	στραφεὶς	ἴδοι. ~Τίς οὖν ὁ τρόπος;
[1, 6, 50]	οὖν ἐστιν, ὃ κινεῖ τὰς	ὄψεις	τῶν θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει πρὸς
[1, 6, 50]	δὲ αὐτὸ ἡ ἐπ´ αὐτῷ	δύναμις	τεταγμένη, ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς
[1, 6, 50]	καὶ ἡ ἔφεσις πρὸς τοῦτο,	τεῦξις	δὲ αὐτοῦ ἀναβαίνουσι πρὸς τὸ
[1, 6, 50]	τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν·	οἷς	ἁπλοῦν οὐδέν, μόνον δὲ τὸ
[1, 6, 50]	γέμουσα, πλείστης δὲ ταραχῆς, ἐν	φόβοις	διὰ δειλίαν, ἐν φθόνοις διὰ
[1, 6, 50]	ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν	ἴδοις,	ὄψις ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ
[1, 6, 50]	καλὰ ἐργαζομένων. Πῶς ἂν οὖν	ἴδοις	ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ κάλλος
[1, 6, 50]	κάλλος ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν	ἁγίοις	ἱεροῖς μένον οὐδὲ προιὸν εἰς
[1, 6, 50]	ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ	καλοῖς	εἶναι τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις
[1, 6, 50]	ἂν λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία	καλοῖς	ἢ νόμοις ἢ μαθήμασιν ἢ
[1, 6, 50]	ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς	ἄλλοις	πᾶσι τὸ καλοῖς εἶναι τὸ
[1, 6, 50]	ὕλης ὄγκῳ, ἀμερὲς ὂν ἐν	πολλοῖς	φανταζόμενον. Ὅταν οὖν καὶ ἡ
[1, 6, 50]	μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ τοῖς	ὅλοις.	Ὅταν δὲ ἕν τι καὶ
[1, 6, 50]	Παρακολουθεῖ δὲ ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι	ἀριθμοῖς	ἐν λόγῳ οὐ παντί, ἀλλ´
[1, 6, 50]	ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς ἢ	νόμοις	ἢ μαθήμασιν ἢ ἐπιστήμαις; Θεωρήματα
[1, 6, 50]	περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς	ἀποδεξαμένοις	τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν
[1, 6, 50]	καλοῖς εἶναι τὸ συμμέτροις καὶ	μεμετρημένοις	ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν οὐδέν, μόνον
[1, 6, 50]	μήτε ἑωρακόσι μήθ´ ὡς καλῶν	ἀντειλημμένοις,	οἷον εἴ τινες ἐξ ἀρχῆς
[1, 6, 50]	τὸ ἄνω καὶ ἐπιστραφεῖσι καὶ	ἀποδυομένοις	ἃ καταβαίνοντες ἠμφιέσμεθα· οἷον ἐπὶ
[1, 6, 50]	ἀποθέσεις τῶν πρὶν καὶ τὸ	γυμνοῖς	ἀνιέναι· ἕως ἄν τις παρελθὼν
[1, 6, 50]	ἐν φόβοις διὰ δειλίαν, ἐν	φθόνοις	διὰ μικροπρέπειαν, πάντα φρονοῦσα ἃ
[1, 6, 50]	ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις	ἱεροῖς	μένον οὐδὲ προιὸν εἰς τὸ
[1, 6, 50]	πᾶσι τὸ καλοῖς εἶναι τὸ	συμμέτροις	καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν· οἷς ἁπλοῦν
[1, 6, 50]	καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως	τοῖς	ἄλλοις πᾶσι τὸ καλοῖς εἶναι
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὰ ἅγια τῶν ἱερῶν	τοῖς	ἀνιοῦσι καθάρσεις τε καὶ ἱματίων
[1, 6, 50]	οὐδὲ περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων μὴ	τοῖς	ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ
[1, 6, 50]	ταῖς πράξεσι τά τε ἐν	τοῖς	ἐπιτηδεύμασι. Καὶ δὴ καὶ τὰ
[1, 6, 50]	ἤδη εἰς ἓν συναχθέντος καὶ	τοῖς	μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ τοῖς
[1, 6, 50]	κάλλος, οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους	τοῖς	μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς καλὸν τὸ
[1, 6, 50]	οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν λέγειν	τοῖς	μήτε ἑωρακόσι μήθ´ ὡς καλῶν
[1, 6, 50]	ἰδέας· πάντα γὰρ ταύταις καλά,	τοῖς	νοῦ γεννήμασι καὶ οὐσίας. Τὸ
[1, 6, 50]	τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ	τοῖς	ὅλοις. Ὅταν δὲ ἕν τι
[1, 6, 50]	καὶ πρὸς τῆς κρείττονος ἐν	τοῖς	οὖσιν οὐσίας, ὅ τι ἂν
[1, 6, 50]	πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον ἢ ἐν	τοῖς	πρόσθεν, ἅτε ἀληθινῶν ἤδη ἐφαπτομένους.
[1, 6, 50]	τί δῆτά ἐστι τὸ ἐν	τοῖς	σώμασι καλὸν πρῶτον. Ἔστι μὲν
[1, 6, 50]	οὖν ἐστι τοῦτο τὸ παρὸν	τοῖς	σώμασι; Πρῶτον γὰρ περὶ τούτου
[1, 6, 50]	τῶν ἑαυτῆς. Τίς οὖν ὁμοιότης	τοῖς	τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ καλά;
[1, 6, 50]	ἀρετῶν φέγγος, ὅταν ἢ ἐν	αὐτοῖς	ἴδητε, ἢ καὶ ἐν ἄλλῳ
[1, 6, 50]	ὄψιν κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν	αὐτοῖς	καὶ ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι
[1, 6, 50]	κρατῇ, καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν	αὐτοῖς	μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον οὖν πάλιν
[1, 6, 50]	τό τε ὅλον ἔσται καλὸν	αὐτοῖς,	τὰ δὲ μέρη ἕκαστα οὐχ
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος. Τά τε χρώματα	αὐτοῖς	τὰ καλά, οἷον καὶ τὸ
[1, 6, 50]	πῶς ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ	ἑαυτοῖς	συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι αὑτοὺς ἀπὸ
[1, 6, 50]	ἀπαθεῖ διαθέσει, ἐπὶ πᾶσι δὲ	τούτοις	τὸν θεοειδῆ νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα
[1, 6, 50]	καὶ κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών.	Πατρὶς	δὴ ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν, καὶ
[1, 6, 50]	Ὁ δέ ἐστιν ὁ θάνατος	χωρὶς	εἶναι τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος.
[1, 6, 50]	λόγῳ ἡ σύνθεσις ἢ ἡ	κρᾶσις	τῶν μερῶν ἢ τῶν θεωρημάτων;
[1, 6, 50]	ἐν ποίῳ γὰρ λόγῳ ἡ	σύνθεσις	ἢ ἡ κρᾶσις τῶν μερῶν
[1, 6, 50]	γὰρ ὡς ἀγαθὸν καὶ ἡ	ἔφεσις	πρὸς τοῦτο, τεῦξις δὲ αὐτοῦ
[1, 6, 50]	τῶν προσωτέρω καλῶν, ἃ οὐκέτι	αἴσθησις	ὁρᾶν εἴληχε, ψυχὴ δὲ ἄνευ
[1, 6, 50]	φανταζόμενον. Ὅταν οὖν καὶ ἡ	αἴσθησις	τὸ ἐν σώμασιν εἶδος ἴδῃ
[1, 6, 50]	πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις καὶ ἡ	φρόνησις	αὐτή. Διὸ καὶ αἱ τελεταὶ
[1, 6, 50]	ὑπεροψία τῶν τῇδε. Ἡ δὲ	φρόνησις	νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν κάτω,
[1, 6, 50]	τῶν τῇδε. Ἡ δὲ φρόνησις	νόησις	ἐν ἀποστροφῇ τῶν κάτω, πρὸς
[1, 6, 50]	ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ	κάθαρσις	καὶ ἡ φρόνησις αὐτή. Διὸ
[1, 6, 50]	κάλλη αὐτά, ὥσπερ ἀρετῆς ἡ	φύσις.	Σώματα μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ
[1, 6, 50]	καλλονή ἐστιν, ἡ δ´ ἑτέρα	φύσις	τὸ αἰσχρόν, τὸ δ´ αὐτὸ
[1, 6, 50]	δὲ ἑνὶ λίθῳ διδοίη τις	φύσις	τὸ κάλλος, τῇ δὲ ἡ
[1, 6, 50]	σύμμετρον καὶ ἐπ´ αὐτῶν αἰτιῷντο,	τίς	ἂν λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία
[1, 6, 50]	σωμάτων. Τί δῆτα οἰόμεθα, εἴ	τις	αὐτὸ τὸ καλὸν θεῷτο αὐτὸ
[1, 6, 50]	δὲ τοῦ γεώδους, ὃ εἴ	τις	ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς καὶ ἔστι
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ χεῖρον· οἷον εἴ	τις	δὺς εἰς πηλὸν ἢ βόρβορον
[1, 6, 50]	οὗ ταῦτα εἰκόνες. Εἰ γάρ	τις	ἐπιδράμοι λαβεῖν βουλόμενος ὡς ἀληθινόν,
[1, 6, 50]	ὁ τρόπος; Τίς μηχανή; Πῶς	τις	θεάσηται κάλλος ἀμήχανον οἷον ἔνδον
[1, 6, 50]	τοῦ εἶναι. Τοῦτο οὖν εἴ	τις	ἴδοι, ποίους ἂν ἴσχοι ἔρωτας,
[1, 6, 50]	προιὸν εἰς τὸ ἔξω, ἵνα	τις	καὶ βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω δὴ
[1, 6, 50]	ἴδοι. ~Τίς οὖν ὁ τρόπος;	Τίς	μηχανή; Πῶς τις θεάσηται κάλλος
[1, 6, 50]	ὁ λαβεῖν βουληθείς, ὥς πού	τις	μῦθος, δοκῶ μοι, αἰνίττεται, δὺς
[1, 6, 50]	οὗ ὀρέγεται πᾶσα ψυχή. Εἴ	τις	οὖν εἶδεν αὐτό, οἶδεν ὃ
[1, 6, 50]	πατρίδα, ἀληθέστερον ἄν τις παρακελεύοιτο.	Τίς	οὖν ἡ φυγὴ καὶ πῶς;
[1, 6, 50]	ὅθεν παρήλθομεν, καὶ πατὴρ ἐκεῖ.	Τίς	οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ
[1, 6, 50]	ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο στραφεὶς ἴδοι.	~Τίς	οὖν ὁ τρόπος; Τίς μηχανή;
[1, 6, 50]	ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς.	Τίς	οὖν ὁμοιότης τοῖς τῇδε πρὸς
[1, 6, 50]	φίλην ἐς πατρίδα, ἀληθέστερον ἄν	τις	παρακελεύοιτο. Τίς οὖν ἡ φυγὴ
[1, 6, 50]	τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι· ἕως ἄν	τις	παρελθὼν ἐν τῇ ἀναβάσει πᾶν
[1, 6, 50]	οὐρανοῦ προέσθαι χρεών, εἰ καταλιπών	τις	ταῦτα καὶ ὑπεριδὼν εἰς ἐκεῖνο
[1, 6, 50]	ὁτὲ δὲ ἑνὶ λίθῳ διδοίη	τις	φύσις τὸ κάλλος, τῇ δὲ
[1, 6, 50]	εἰ τοῦτο γενόμενον σαυτὸν ἴδοις,	ὄψις	ἤδη γενόμενος θαρσήσας περὶ σαυτῷ
[1, 6, 50]	σώματος. Οὐ φοβεῖται δὲ τοῦτο,	ὃς	ἀγαπᾷ μόνος γενέσθαι. Μεγαλοψυχία δὲ
[1, 6, 50]	ἐν λόγῳ οὐ παντί, ἀλλ´	ὃς	ἂν ᾖ δουλεύων εἰς ποίησιν
[1, 6, 50]	ὅ τι ἂν ᾖ καλόν,	θάμβος	καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον
[1, 6, 50]	καὶ τὸ ἄλλο τῶν ἀρετῶν	φέγγος,	ὅταν ἢ ἐν αὐτοῖς ἴδητε,
[1, 6, 50]	γὰρ δή, ὡς ὁ παλαιὸς	λόγος,	καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ
[1, 6, 50]	ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ	λόγος	καὶ πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ
[1, 6, 50]	καλά. Ἀλλ´ ἔτι ποθεῖ ὁ	λόγος,	τί ὄντα πεποίηκε τὴν ψυχὴν
[1, 6, 50]	τὸ ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν καὶ	εἶδος	δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου καὶ
[1, 6, 50]	συνοῦσα καὶ εἰς αὐτὴν εἰσδεξαμένη	εἶδος	ἕτερον ἠλλάξατο κράσει τῇ πρὸς
[1, 6, 50]	ἡ αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν	εἶδος	ἴδῃ συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν τῆς
[1, 6, 50]	Γίνεται οὖν ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα	εἶδος	καὶ λόγος καὶ πάντη ἀσώματος
[1, 6, 50]	χωρίσειας τοὺς λίθους, τὸ ἔνδον	εἶδος	μερισθὲν τῷ ἔξω ὕλης ὄγκῳ,
[1, 6, 50]	ὕλης τὸ πάντη κατὰ τὸ	εἶδος	μορφοῦσθαι. Προσιὸν οὖν τὸ εἶδος
[1, 6, 50]	οὖν καὶ στίλβει, ὡς ἂν	εἶδος	ὄν. Τὸ δὲ μὴ κρατοῦν
[1, 6, 50]	δ´ ἄλλα παρὰ τούτου τὸ	εἶδος	τῆς χρόας λαμβάνει. Λάμπει οὖν
[1, 6, 50]	εἶδος μορφοῦσθαι. Προσιὸν οὖν τὸ	εἶδος	τὸ μὲν ἐκ πολλῶν ἐσόμενον
[1, 6, 50]	κρίσιν χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ	εὐθέος.	Πῶς δὲ συμφωνεῖ τὸ περὶ
[1, 6, 50]	ἐλάττωσιν περιγραφὲν οὐδ´ αὖ εἰς	μέγεθος	δι´ ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ´ ἀμέτρητον
[1, 6, 50]	Οὐ σχῆμα, οὐ χρῶμα, οὐ	μέγεθός	τι, ἀλλὰ περὶ ψυχήν, ἀχρώματον
[1, 6, 50]	ἢ καὶ ἐν ἄλλῳ θεάσησθε	μέγεθος	ψυχῆς καὶ ἦθος δίκαιον καὶ
[1, 6, 50]	ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος ψυχῆς καὶ	ἦθος	δίκαιον καὶ σωφροσύνην καθαρὰν καὶ
[1, 6, 50]	λαβεῖν βουληθείς, ὥς πού τις	μῦθος,	δοκῶ μοι, αἰνίττεται, δὺς εἰς
[1, 6, 50]	~Ἔστι γὰρ δή, ὡς ὁ	παλαιὸς	λόγος, καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ
[1, 6, 50]	θέας, ἧς ὁ μὲν τυχὼν	μακάριος	ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος· ἀτυχὴς δὲ
[1, 6, 50]	ζῇ καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ	αἴτιος	καὶ νοῦ καὶ τοῦ εἶναι.
[1, 6, 50]	δείξει. Τί οὖν δὴ τὸ	πεποιηκὸς	καὶ τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι
[1, 6, 50]	ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός τε καὶ	ἄδικος,	πλείστων μὲν ἐπιθυμιῶν γέμουσα, πλείστης
[1, 6, 50]	τῷ ἔνδον οἰκίας εἴδει ὁ	οἰκοδομικὸς	συναρμόσας καλὴν εἶναι λέγει; Ἢ
[1, 6, 50]	Πᾶν μὲν γὰρ τὸ ἄμορφον	πεφυκὸς	μορφὴν καὶ εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον
[1, 6, 50]	ἔργον αὐτῷ, εἴπερ ἔσται πάλιν	καλός,	ἀπονιψαμένῳ καὶ καθηραμένῳ ὅπερ ἦν
[1, 6, 50]	ἀφέλοι, καταλέλειπται χρυσὸς καὶ ἔστι	καλός,	μονούμενος μὲν τῶν ἄλλων, αὑτῷ
[1, 6, 50]	δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς καὶ	καλὸς	πᾶς, εἰ μέλλει θεάσασθαι θεόν
[1, 6, 50]	τὸ ἔξω, ἵνα τις καὶ	βέβηλος	ἴδῃ; Ἴτω δὴ καὶ συνεπέσθω
[1, 6, 50]	λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν βλέπει, κἂν	ἄλλος	δεικνύῃ παρὸν τὸ ὁραθῆναι δυνάμενον.
[1, 6, 50]	οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ	κάλλος	ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ
[1, 6, 50]	ἄλλο μὲν ἐν σώματι τὸ	κάλλος,	ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ; Καὶ
[1, 6, 50]	Τίς μηχανή; Πῶς τις θεάσηται	κάλλος	ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις
[1, 6, 50]	ἔνδον. Τὸ δὲ τῆς χρόας	κάλλος	ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ παρὰ νοῦ τὸ	κάλλος	αὐτῇ οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον,
[1, 6, 50]	μόνος ὁ ὀφθαλμὸς τὸ μέγα	κάλλος	βλέπει. Ἐὰν δὲ ἴῃ ἐπὶ
[1, 6, 50]	τε καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν	κάλλος.	Εἰ δέ τι καὶ πρὸ
[1, 6, 50]	οὐκ ἐκ συμμετρίας ἔχοντα τὸ	κάλλος	ἔξω ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι.
[1, 6, 50]	ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν οἷον τὸ	κάλλος	ἔχει; Ἄναγε ἐπὶ σαυτὸν καὶ
[1, 6, 50]	Ἵδρυται οὖν ἐπ´ αὐτοῦ τὸ	κάλλος	ἤδη εἰς ἓν συναχθέντος καὶ
[1, 6, 50]	διαθέσεις καὶ τὸ τῶν ψυχῶν	κάλλος;	Καὶ ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ
[1, 6, 50]	συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα.	Κάλλος	μὲν οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα
[1, 6, 50]	βόρβορον τὸ μὲν ὅπερ εἶχε	κάλλος	μηκέτι προφαίνοι, τοῦτο δὲ ὁρῷτο,
[1, 6, 50]	θεωρημάτων; Τὸ δὲ τοῦ νοῦ	κάλλος	μονουμένου τί ἂν εἴη; ~Πάλιν
[1, 6, 50]	καλοῦ; Τοῦτο γὰρ αὐτὸ μάλιστα	κάλλος	ὂν αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτον
[1, 6, 50]	καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων	κάλλος,	οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς
[1, 6, 50]	προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν ὄψιν	κάλλος	ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ
[1, 6, 50]	αἰσχρῶν, ἀλλὰ πάντα κατειληφέναι τὸ	κάλλος.	Τά τε χρώματα αὐτοῖς τὰ
[1, 6, 50]	λίθῳ διδοίη τις φύσις τὸ	κάλλος,	τῇ δὲ ἡ τέχνη. Οὕτω
[1, 6, 50]	τὰ εἴδη καὶ φήσει τὸ	κάλλος	τοῦτο εἶναι, τὰς ἰδέας· πάντα
[1, 6, 50]	τι ἐντὸς μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ´	ὅλος	αὐτὸς φῶς ἀληθινὸν μόνον, οὐ
[1, 6, 50]	πατὴρ ἐκεῖ. Τίς οὖν ὁ	στόλος	καὶ ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ
[1, 6, 50]	ἀτερπῆ τῷ νῷ βάθη, ἔνθα	τυφλὸς	ἐν Ἅιδου μένων καὶ ἐνταῦθα
[1, 6, 50]	γὰρ ὡς μεγέθη οὔτε ὡς	ἀριθμὸς	σύμμετρα· καὶ πλειόνων μερῶν τῆς
[1, 6, 50]	Οὐ γὰρ ἂν πώποτε εἶδεν	ὀφθαλμὸς	ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ γεγενημένος, οὐδὲ
[1, 6, 50]	ἴδε· οὗτος γὰρ μόνος ὁ	ὀφθαλμὸς	τὸ μέγα κάλλος βλέπει. Ἐὰν
[1, 6, 50]	μὲν τυχὼν μακάριος ὄψιν μακαρίαν	τεθεαμένος·	ἀτυχὴς δὲ {οὗτος} ὁ μὴ
[1, 6, 50]	συνεπέσθω εἰς τὸ εἴσω ὁ	δυνάμενος	ἔξω καταλιπὼν ὄψιν ὀμμάτων μηδ´
[1, 6, 50]	κεκαθαρμένος ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ	δυνάμενος	τὰ πάνυ λαμπρὰ βλέπειν, οὐδὲν
[1, 6, 50]	εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς μὴ	γεγενημένος,	οὐδὲ τὸ καλὸν ἂν ἴδοι
[1, 6, 50]	ἴσχοι ἔρωτας, ποίους δὲ πόθους,	βουλόμενος	αὐτῷ συγκερασθῆναι, πῶς δ´ ἂν
[1, 6, 50]	Εἰ γάρ τις ἐπιδράμοι λαβεῖν	βουλόμενος	ὡς ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου καλοῦ
[1, 6, 50]	γενόμενον σαυτὸν ἴδοις, ὄψις ἤδη	γενόμενος	θαρσήσας περὶ σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα
[1, 6, 50]	Κίρκης φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς	αἰνιττόμενος,	δοκεῖ μοι, μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς,
[1, 6, 50]	τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ὁ	ἐχόμενος	τῶν καλῶν σωμάτων καὶ μὴ
[1, 6, 50]	θέαν λημῶν κακίαις καὶ οὐ	κεκαθαρμένος	ἢ ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος
[1, 6, 50]	τοῦ τοιούτου καὶ ἀπολαύων αὐτοῦ	ὁμοιούμενος,	τίνος ἂν ἔτι δέοιτο καλοῦ;
[1, 6, 50]	καταλέλειπται χρυσὸς καὶ ἔστι καλός,	μονούμενος	μὲν τῶν ἄλλων, αὑτῷ δὲ
[1, 6, 50]	τοιούτου καὶ ἀπολαύων αὐτοῦ ὁμοιούμενος,	τίνος	ἂν ἔτι δέοιτο καλοῦ; Τοῦτο
[1, 6, 50]	φοβεῖται δὲ τοῦτο, ὃς ἀγαπᾷ	μόνος	γενέσθαι. Μεγαλοψυχία δὲ δὴ ὑπεροψία
[1, 6, 50]	δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε· οὗτος γὰρ	μόνος	ὁ ὀφθαλμὸς τὸ μέγα κάλλος
[1, 6, 50]	ὑπὲρ οὗ καὶ ὁ πᾶς	πόνος,	μὴ ἀμοίρους γενέσθαι τῆς ἀρίστης
[1, 6, 50]	ὅπερ ἐστὶ καὶ πρὸς τῆς	κρείττονος	ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας, ὅ
[1, 6, 50]	ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς	ἴχνος	ἐν νέῳ συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ
[1, 6, 50]	τι ἂν ἴδῃ συγγενὲς ἢ	ἴχνος	τοῦ συγγενοῦς, χαίρει τε καὶ
[1, 6, 50]	στραφεὶς ἴδοι. ~Τίς οὖν ὁ	τρόπος;	Τίς μηχανή; Πῶς τις θεάσηται
[1, 6, 50]	καὶ εἶδες αὐτὸ καὶ σαυτῷ	καθαρὸς	συνεγένου οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον πρὸς
[1, 6, 50]	καὶ σωφροσύνης πρόσωπον, καὶ οὔτε	ἕσπερος	οὔτε ἑῷος οὕτω καλά. Ἀλλὰ
[1, 6, 50]	εἰπεῖν, ὡς συμμετρία τῶν μερῶν	πρὸς	ἄλληλα καὶ πρὸς τὸ ὅλον
[1, 6, 50]	σύμφωνον καὶ συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ	πρὸς	ἄλληλα. Κάλλος μὲν οὖν ψυχῆς
[1, 6, 50]	ἢ ἐπιστήμαις; Θεωρήματα γὰρ σύμμετρα	πρὸς	ἄλληλα πῶς ἂν εἴη; Εἰ
[1, 6, 50]	ἀφ´ οὗ πάντα ἐξήρτηται καὶ	πρὸς	αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι καὶ
[1, 6, 50]	ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει	πρὸς	αὑτὸ καὶ ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι
[1, 6, 50]	νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν κάτω,	πρὸς	δὲ τὰ ἄνω τὴν ψυχὴν
[1, 6, 50]	ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον συναρμόττεται.	Πρὸς	δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται
[1, 6, 50]	παρ´ ἑαυτῶν τὸ καλὰ εἶναι,	πρὸς	δὲ τὸ ὅλον συντελοῦντα, ἵνα
[1, 6, 50]	τε καὶ διεπτόηται καὶ ἀναφέρει	πρὸς	ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ἴχνη καὶ σκιαὶ φεύγειν	πρὸς	ἐκεῖνο οὗ ταῦτα εἰκόνες. Εἰ
[1, 6, 50]	πάντα τοιαῦτα. Ψυχὴ οὖν ἀναχθεῖσα	πρὸς	νοῦν ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι
[1, 6, 50]	ἀντιπαραθεῖναι; Τάχα γὰρ ἂν συμβάλλοιτο	πρὸς	ὃ ζητοῦμεν τὸ αἰσχρὸν ὅ
[1, 6, 50]	σώματα καλόν, ὅτι τάξιν εἴδους	πρὸς	τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἔχει, ἄνω
[1, 6, 50]	Τίς οὖν ὁμοιότης τοῖς τῇδε	πρὸς	τὰ ἐκεῖ καλά; καὶ γάρ,
[1, 6, 50]	οὖσα καὶ φερομένη πανταχοῦ ὁλκαῖς	πρὸς	τὰ τῇ αἰσθήσει προσπίπτοντα, πολὺ
[1, 6, 50]	τῷ παρ´ αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ	πρὸς	τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ κανόνι
[1, 6, 50]	τε τῆς εὐχροίας προστεθὲν τὸ	πρὸς	τὴν ὄψιν κάλλος ποιεῖ καὶ
[1, 6, 50]	φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ καὶ	πρὸς	τῆς κρείττονος ἐν τοῖς οὖσιν
[1, 6, 50]	καλοί· ἔστι δὲ καὶ προιοῦσι	πρὸς	τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως
[1, 6, 50]	τοῦτο, τεῦξις δὲ αὐτοῦ ἀναβαίνουσι	πρὸς	τὸ ἄνω καὶ ἐπιστραφεῖσι καὶ
[1, 6, 50]	καθαρὸς συνεγένου οὐδὲν ἔχων ἐμπόδιον	πρὸς	τὸ εἷς οὕτω γενέσθαι οὐδὲ
[1, 6, 50]	αὐτῇ μένειν τῷ ἕλκεσθαι ἀεὶ	πρὸς	τὸ ἔξω καὶ τὸ κάτω
[1, 6, 50]	τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα καὶ	πρὸς	τὸ ὅλον τό τε τῆς
[1, 6, 50]	ὁραθῆναι δυνάμενον. Τὸ γὰρ ὁρῶν	πρὸς	τὸ ὁρώμενον συγγενὲς καὶ ὅμοιον
[1, 6, 50]	καὶ κράσει καὶ νεύσει τῇ	πρὸς	τὸ σῶμα καὶ ὕλην ὀρθῶς
[1, 6, 50]	εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο κράσει τῇ	πρὸς	τὸ χεῖρον· οἷον εἴ τις
[1, 6, 50]	ὡς ἀγαθὸν καὶ ἡ ἔφεσις	πρὸς	τοῦτο, τεῦξις δὲ αὐτοῦ ἀναβαίνουσι
[1, 6, 50]	ὃ εἴ τις ἀφέλοι, καταλέλειπται	χρυσὸς	καὶ ἔστι καλός, μονούμενος μὲν
[1, 6, 50]	ἔξω ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι.	Χρυσός	τε δὴ πῶς καλόν; Καὶ
[1, 6, 50]	ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου καλοῦ ἐφ´	ὕδατος	ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν βουληθείς, ὥς
[1, 6, 50]	σαυτὸν ἴδῃς καλόν, οἷα ποιητὴς	ἀγάλματος,	ὃ δεῖ καλὸν γενέσθαι, τὸ
[1, 6, 50]	δὺς εἰς τὸ κάτω τοῦ	ῥεύματος	ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν αὐτὸν δὴ
[1, 6, 50]	ἑαυτοῦ καθαρόν, μὴ σαρκῶν, μὴ	σώματος	ἀνάπλεων, μὴ ἐν γῇ, μὴ
[1, 6, 50]	αἰσθήσει προσπίπτοντα, πολὺ τὸ τοῦ	σώματος	ἔχουσα ἐγκεκραμένον, τῷ ὑλικῷ πολλῷ
[1, 6, 50]	χωρὶς εἶναι τὴν ψυχὴν τοῦ	σώματος.	Οὐ φοβεῖται δὲ τοῦτο, ὃς
[1, 6, 50]	τὸ περὶ σῶμα τῷ πρὸ	σώματος;	Πῶς δὲ τὴν ἔξω οἰκίαν
[1, 6, 50]	τὸ μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ	σώματος,	φεύγειν δὲ ὡς οὐ καθαρὰς
[1, 6, 50]	ὅ τι ἂν πάθῃ διὰ	σώματος	ὡς ἡδὺ λαβοῦσα αἶσχος. Αὐτὸ
[1, 6, 50]	εἶδος καὶ λόγος καὶ πάντη	ἀσώματος	καὶ νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ
[1, 6, 50]	θανάτου. Ὁ δέ ἐστιν ὁ	θάνατος	χωρὶς εἶναι τὴν ψυχὴν τοῦ
[1, 6, 50]	δὴ καὶ ἀγὼν μέγιστος καὶ	ἔσχατος	ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ οὗ καὶ
[1, 6, 50]	τε δὴ πῶς καλόν; Καὶ	νυκτὸς	ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι
[1, 6, 50]	ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ	παντὸς	κρεῖσσον ποσοῦ· εἰ τοῦτο γενόμενον
[1, 6, 50]	ἀμέτρητον πανταχοῦ, ὡς ἂν μεῖζον	παντὸς	μέτρου καὶ παντὸς κρεῖσσον ποσοῦ·
[1, 6, 50]	οὐδὲ σὺν αὐτῷ ἄλλο τι	ἐντὸς	μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος ἤδη εἰς ἓν	συναχθέντος	καὶ τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ
[1, 6, 50]	ἀσωμάτου καὶ λόγου καὶ εἴδους	ὄντος.	Ὅθεν καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ
[1, 6, 50]	ὅλῳ καλῷ καλοῦ καὶ αὐτοῦ	ὄντος.	Ὅταν δὲ δὴ καὶ τῆς
[1, 6, 50]	οὐ καλὰ φαίνεται, ὡς ἄλλου	ὄντος	τοῦ σώματα εἶναι, ἄλλου δὲ
[1, 6, 50]	σῶμα γίγνεται λόγου ἀπὸ θείων	ἐλθόντος	κοινωνίᾳ. ~Γινώσκει δὲ αὐτὸ ἡ
[1, 6, 50]	ἐνταῦθα ἤδη ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ	δεικνύντος	δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε· οὗτος γὰρ
[1, 6, 50]	τὸ κάτω καὶ τὸ σκοτεινόν;	Ἀκάθαρτος	δή, οἶμαι, οὖσα καὶ φερομένη
[1, 6, 50]	φανέν. Ἔστω δὴ ψυχὴ αἰσχρά,	ἀκόλαστός	τε καὶ ἄδικος, πλείστων μὲν
[1, 6, 50]	ποιεῖ. Οὗ δὴ καὶ ἀγὼν	μέγιστος	καὶ ἔσχατος ψυχαῖς πρόκειται, ὑπὲρ
[1, 6, 50]	ἐντὸς μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ´ ὅλος	αὐτὸς	φῶς ἀληθινὸν μόνον, οὐ μεγέθει
[1, 6, 50]	τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας ἴδε·	οὗτος	γὰρ μόνος ὁ ὀφθαλμὸς τὸ
[1, 6, 50]	ὄψιν μακαρίαν τεθεαμένος· ἀτυχὴς δὲ	{οὗτος}	ὁ μὴ τυχών. Οὐ γὰρ
[1, 6, 50]	τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ παρουσίᾳ	φωτὸς	ἀσωμάτου καὶ λόγου καὶ εἴδους
[1, 6, 50]	λαβοῦσα αἶσχος. Αὐτὸ τοῦτο τὸ	αἶσχος	αὐτῇ ἆρα οὐ προσγεγονέναι οἷον
[1, 6, 50]	διὰ σώματος ὡς ἡδὺ λαβοῦσα	αἶσχος.	Αὐτὸ τοῦτο τὸ αἶσχος αὐτῇ
[1, 6, 50]	ἂν λέγοιμεν. Καὶ ἔστι τοῦτο	αἶσχος	ψυχῇ μὴ καθαρᾷ μηδὲ εἰλικρινεῖ
[1, 6, 50]	πρόσωπον, καὶ οὔτε ἕσπερος οὔτε	ἑῷος	οὕτω καλά. Ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας
[1, 6, 50]	δὲ τῶν ἄλλων σωμάτων, ὡς	ἐγγὺς	ὂν τοῦ ἀσωμάτου, μόνον δὲ
[1, 6, 50]	τὸ χεῖρον· οἷον εἴ τις	δὺς	εἰς πηλὸν ἢ βόρβορον τὸ
[1, 6, 50]	τις μῦθος, δοκῶ μοι, αἰνίττεται,	δὺς	εἰς τὸ κάτω τοῦ ῥεύματος
[1, 6, 50]	μάγου Κίρκης φησὶν ἢ Καλυψοῦς	Ὀδυσσεὺς	αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι, μεῖναι οὐκ
[1, 6, 50]	καὶ τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ νοῦς	εὐθὺς	τὸ καλόν· ψυχὴ δὲ νῷ
[1, 6, 50]	ἐπὶ καλῷ ἄγασθαί τε καὶ	θάμβους	πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι
[1, 6, 50]	τοιούτων κάλλος, οὐδὲ περὶ ἀρετῆς	φέγγους	τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν ὡς καλὸν
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς	λόγους	τοὺς καλοὺς τὸ σύμμετρον καὶ
[1, 6, 50]	δέχεσθαι ἄμοιρον ὂν λόγου καὶ	εἴδους	αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου λόγου·
[1, 6, 50]	ἂν ᾖ δουλεύων εἰς ποίησιν	εἴδους	εἰς τὸ κρατεῖν. Καὶ περὶ
[1, 6, 50]	φωτὸς ἀσωμάτου καὶ λόγου καὶ	εἴδους	ὄντος. Ὅθεν καὶ τὸ πῦρ
[1, 6, 50]	ἄλλα σώματα καλόν, ὅτι τάξιν	εἴδους	πρὸς τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἔχει,
[1, 6, 50]	οὐκέτι καλόν, ὡς ἂν τοῦ	εἴδους	τῆς χρόας οὐ μετέχον ὅλου.
[1, 6, 50]	καλὰ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα; Μετοχῇ	εἴδους	φαμὲν ταῦτα. Πᾶν μὲν γὰρ
[1, 6, 50]	ὥσπερ χρυσῷ, ἀναπεπλῆσθαι δὲ τοῦ	γεώδους,	ὃ εἴ τις ἀφέλοι, καταλέλειπται
[1, 6, 50]	τὸ ἔξω, εἰ χωρίσειας τοὺς	λίθους,	τὸ ἔνδον εἶδος μερισθὲν τῷ
[1, 6, 50]	ἂν ἴσχοι ἔρωτας, ποίους δὲ	πόθους,	βουλόμενος αὐτῷ συγκερασθῆναι, πῶς δ´
[1, 6, 50]	ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα καὶ δριμεῖς	πόθους	καὶ τῶν ἄλλων ἐρώτων καταγελᾶν
[1, 6, 50]	Τοῦτο οὖν εἴ τις ἴδοι,	ποίους	ἂν ἴσχοι ἔρωτας, ποίους δὲ
[1, 6, 50]	ἴδοι, ποίους ἂν ἴσχοι ἔρωτας,	ποίους	δὲ πόθους, βουλόμενος αὐτῷ συγκερασθῆναι,
[1, 6, 50]	πρῶτον ἐργάζεται τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ	καλοὺς	καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ δὴ
[1, 6, 50]	λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ τρόπους	καλοὺς	καὶ ἤθη σώφρονα καὶ ὅλως
[1, 6, 50]	ἑαυτοὺς δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον	καλοὺς	τί πάσχετε; Καὶ πῶς ἀναβακχεύεσθε
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς λόγους τοὺς	καλοὺς	τὸ σύμμετρον καὶ ἐπ´ αὐτῶν
[1, 6, 50]	τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ	κάλλους	ἐπιτηδευμάτων μὴ τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ
[1, 6, 50]	ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι καλόν.	Νοῦς	δὲ καὶ τὰ παρὰ νοῦ
[1, 6, 50]	ὅπερ καὶ τἀγαθόν· ἀφ´ οὗ	νοῦς	εὐθὺς τὸ καλόν· ψυχὴ δὲ
[1, 6, 50]	ἴδῃ συγγενὲς ἢ ἴχνος τοῦ	συγγενοῦς,	χαίρει τε καὶ διεπτόηται καὶ
[1, 6, 50]	τοῖς πρόσθεν, ἅτε ἀληθινῶν ἤδη	ἐφαπτομένους.	Ταῦτα γὰρ δεῖ τὰ πάθη
[1, 6, 50]	τὰ λεγόμενα ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ	τρόπους	καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα καὶ
[1, 6, 50]	καὶ ὁ πᾶς πόνος, μὴ	ἀμοίρους	γενέσθαι τῆς ἀρίστης θέας, ἧς
[1, 6, 50]	αὐτὸ καὶ τὸ πρῶτον ἐργάζεται	τοὺς	ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς καὶ ἐραστοὺς
[1, 6, 50]	τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς λόγους	τοὺς	καλοὺς τὸ σύμμετρον καὶ ἐπ´
[1, 6, 50]	ἐστὶ τὸ ἔξω, εἰ χωρίσειας	τοὺς	λίθους, τὸ ἔνδον εἶδος μερισθὲν
[1, 6, 50]	καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ	τοὺς	λόγους τοὺς καλοὺς τὸ σύμμετρον
[1, 6, 50]	τοὺς ἐραστὰς αὐτοῦ καλοὺς καὶ	ἐραστοὺς	ποιεῖ. Οὗ δὴ καὶ ἀγὼν
[1, 6, 50]	καὶ ἑαυτοῖς συνεῖναι ποθεῖτε συλλεξάμενοι	αὑτοὺς	ἀπὸ τῶν σωμάτων; Πάσχουσι μὲν
[1, 6, 50]	τὸ τῶν ψυχῶν κάλλος; Καὶ	ἑαυτοὺς	δὲ ἰδόντες τὰ ἔνδον καλοὺς
[1, 6, 50]	ἀπὸ μάγου Κίρκης φησὶν ἢ	Καλυψοῦς	Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι, μεῖναι
[1, 6, 50]	ὅπως καλόν. Ἐφετὸν μὲν γὰρ	ὡς	ἀγαθὸν καὶ ἡ ἔφεσις πρὸς
[1, 6, 50]	τῷ μὲν μήπω ἰδόντι ὀρέγεσθαι	ὡς	ἀγαθοῦ· τῷ δὲ ἰδόντι ὑπάρχει
[1, 6, 50]	γάρ τις ἐπιδράμοι λαβεῖν βουλόμενος	ὡς	ἀληθινόν, οἷα εἰδώλου καλοῦ ἐφ´
[1, 6, 50]	ὁτὲ δὲ οὐ καλὰ φαίνεται,	ὡς	ἄλλου ὄντος τοῦ σώματα εἶναι,
[1, 6, 50]	λαμβάνει. Λάμπει οὖν καὶ στίλβει,	ὡς	ἂν εἶδος ὄν. Τὸ δὲ
[1, 6, 50]	ἀπειρίας αὐξηθέν, ἀλλ´ ἀμέτρητον πανταχοῦ,	ὡς	ἂν μεῖζον παντὸς μέτρου καὶ
[1, 6, 50]	τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι καλόν,	ὡς	ἂν τοῦ εἴδους τῆς χρόας
[1, 6, 50]	Οὔτε γὰρ ὡς μεγέθη οὔτε	ὡς	ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ πλειόνων μερῶν
[1, 6, 50]	ἐφάψηται καὶ κρατῇ, καλὰ ταῦτα,	ὡς	δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν, ποιεῖ. ~Ἀναβατέον
[1, 6, 50]	τε ἔδει τὸ μορφούμενον εἶναι	ὡς	δυνατὸν αὐτῷ ἐκ πολλῶν ὄντι.
[1, 6, 50]	λεπτότατον δὲ τῶν ἄλλων σωμάτων,	ὡς	ἐγγὺς ὂν τοῦ ἀσωμάτου, μόνον
[1, 6, 50]	τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι μέν,	ὡς	εἰπεῖν, μᾶλλον μέντοι αἱ τούτων
[1, 6, 50]	Λέγεται μὲν δὴ παρὰ πάντων,	ὡς	εἰπεῖν, ὡς συμμετρία τῶν μερῶν
[1, 6, 50]	τι ἂν πάθῃ διὰ σώματος	ὡς	ἡδὺ λαβοῦσα αἶσχος. Αὐτὸ τοῦτο
[1, 6, 50]	τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς,	ὡς	καλαί; Καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς
[1, 6, 50]	ἀρετῆς φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν	ὡς	καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ
[1, 6, 50]	λέγειν τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ´	ὡς	καλῶν ἀντειλημμένοις, οἷον εἴ τινες
[1, 6, 50]	ἀλλὰ πῶς σύμμετρα; Οὔτε γὰρ	ὡς	μεγέθη οὔτε ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα·
[1, 6, 50]	ἅπαν ἀπεθήκατο. ~Ἔστι γὰρ δή,	ὡς	ὁ παλαιὸς λόγος, καὶ ἡ
[1, 6, 50]	ἡδοναῖς τοῦ σώματος, φεύγειν δὲ	ὡς	οὐ καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ; Ἡ
[1, 6, 50]	δὴ παρὰ πάντων, ὡς εἰπεῖν,	ὡς	συμμετρία τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα
[1, 6, 50]	συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν δή,	ὡς	τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ
[1, 6, 50]	καλὰ μήτοι προστρέχειν, ἀλλὰ γνόντας	ὥς	εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη καὶ
[1, 6, 50]	ὕδατος ὀχουμένου, ὁ λαβεῖν βουληθείς,	ὥς	πού τις μῦθος, δοκῶ μοι,
[1, 6, 50]	πίμπλασθαι μεθ´ ἡδονῆς καὶ ἐκπλήττεσθαι	ἀβλαβῶς	καὶ ἐρᾶν ἀληθῆ ἔρωτα καὶ
[1, 6, 50]	πρὶν καὶ τὸ γυμνοῖς ἀνιέναι·	ἕως	ἄν τις παρελθὼν ἐν τῇ
[1, 6, 50]	παύσῃ τεκταίνων τὸ σὸν ἄγαλμα,	ἕως	ἂν ἐκλάμψειέ σοι τῆς ἀρετῆς
[1, 6, 50]	τῆς ἀρετῆς ἡ θεοειδὴς ἀγλαία,	ἕως	ἂν ἴδῃς σωφροσύνην ἐν ἁγνῷ
[1, 6, 50]	λεῖον, τὸ δὲ καθαρὸν ἐποίησεν,	ἕως	ἔδειξε καλὸν ἐπὶ τῷ ἀγάλματι
[1, 6, 50]	σωμάτων καλῶν μὴ τυχὼν οὐδὲ	δυνάμεως	οὐδὲ ἀρχῶν οὐδὲ ὁ βασιλείας
[1, 6, 50]	καὶ μόνου, ὑπὲρ οὗ τῆς	τεύξεως	καὶ βασιλείας καὶ ἀρχὰς γῆς
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς	αἰσθήσεως	καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις
[1, 6, 50]	Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν τῆς	αἰσθήσεως	καλῶν οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν
[1, 6, 50]	αἰσχρὸν τὸ παρὰ τῆς ἑτέρας	φύσεως	ἅπαν ἀπεθήκατο. ~Ἔστι γὰρ δή,
[1, 6, 50]	ἴδῃ συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν τῆς	φύσεως	τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης καὶ
[1, 6, 50]	αὐτή. Διὸ καὶ αἱ τελεταὶ	ὀρθῶς	αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον καὶ
[1, 6, 50]	πρὸς τὸ σῶμα καὶ ὕλην	ὀρθῶς	ἂν λέγοιμεν. Καὶ ἔστι τοῦτο
[1, 6, 50]	μόνον ψυχή. Διὸ καὶ λέγεται	ὀρθῶς	τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν τὴν
[1, 6, 50]	δαιμόνων προστυχόντες οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο	ὁμοίως	ἄλλων κάλλη σωμάτων. Τί δῆτα
[1, 6, 50]	ἢ τἀγαθόν τε καὶ καλλονή.	Ὁμοίως	οὖν ζητητέον καλόν τε καὶ
[1, 6, 50]	περὶ σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα ἤδη	ἀναβεβηκὼς	μηκέτι τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς ἀτενίσας
[1, 6, 50]	καλοὺς καὶ ἤθη σώφρονα καὶ	ὅλως	ἔργα ἀρετῆς καὶ διαθέσεις καὶ
[1, 6, 50]	ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ	ὅλως	τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ καλοῖς
[1, 6, 50]	Θεωρήματα γὰρ σύμμετρα πρὸς ἄλληλα	πῶς	ἂν εἴη; Εἰ δ´ ὅτι
[1, 6, 50]	τὰ ἔργα τὰ καλὰ ἐργαζομένων.	Πῶς	ἂν οὖν ἴδοις ψυχὴν ἀγαθὴν
[1, 6, 50]	ἔνδον καλοὺς τί πάσχετε; Καὶ	πῶς	ἀναβακχεύεσθε καὶ ἀνακινεῖσθε καὶ ἑαυτοῖς
[1, 6, 50]	Τίς οὖν ἡ φυγὴ καὶ	πῶς;	Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ μάγου Κίρκης
[1, 6, 50]	Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι καὶ φιλοῦντες	πῶς	αὐτὰ λέγομεν καλά; Ἔστι μὲν
[1, 6, 50]	δὲ πόθους, βουλόμενος αὐτῷ συγκερασθῆναι,	πῶς	δ´ ἂν ἐκπλαγείη μεθ´ ἡδονῆς;
[1, 6, 50]	εἰ ὁμοιότης, ὅμοια μὲν ἔστω·	πῶς	δὲ καλὰ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα;
[1, 6, 50]	χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος.	Πῶς	δὲ συμφωνεῖ τὸ περὶ σῶμα
[1, 6, 50]	περὶ σῶμα τῷ πρὸ σώματος;	Πῶς	δὲ τὴν ἔξω οἰκίαν τῷ
[1, 6, 50]	καλὰ εἶναι. Χρυσός τε δὴ	πῶς	καλόν; Καὶ νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ
[1, 6, 50]	πρόσωπον, ὁτὲ δὲ μὴ φαίνηται,	πῶς	οὐκ ἄλλο δεῖ ἐπὶ τῷ
[1, 6, 50]	Καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται,	πῶς	ποτε πάντα καλά; Καὶ ἆρά
[1, 6, 50]	ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ	πῶς	σύμμετρα; Οὔτε γὰρ ὡς μεγέθη
[1, 6, 50]	οὖν ὁ τρόπος; Τίς μηχανή;	Πῶς	τις θεάσηται κάλλος ἀμήχανον οἷον
[1, 6, 50]	καὶ μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς	ἐκπρεπῶς	ἐποχουμένην, συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ τὸ
[1, 6, 50]	εἶδεν αὐτό, οἶδεν ὃ λέγω,	ὅπως	καλόν. Ἐφετὸν μὲν γὰρ ὡς
[1, 6, 50]	Πάσχουσι μὲν γὰρ ταῦτα οἱ	ὄντως	ἐρωτικοί. Τί δέ ἐστι, περὶ
[1, 6, 50]	ὄντα ταῦτα εἶναι. Τί ὄντα	ὄντως;	Ἢ καλά. Ἀλλ´ ἔτι ποθεῖ
[1, 6, 50]	οὐκ ἀλλότριον, ὅτι τότε ἐστὶν	ὄντως	μόνον ψυχή. Διὸ καὶ λέγεται
[1, 6, 50]	ἄλλο τι φῇ ἢ τὰ	ὄντως	ὄντα ταῦτα εἶναι. Τί ὄντα
[1, 6, 50]	καλά; Ἐπί τε τῶν φωνῶν	ὡσαύτως	τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται, καίτοι ἑκάστου
[1, 6, 50]	ψύχεται δὲ τοῦτο, κέχρωσταί τε	πρώτως,	τὰ δ´ ἄλλα παρὰ τούτου
[1, 6, 50]	μεμιγμένον ἔχων, ἀλλ´ ὅλος αὐτὸς	φῶς	ἀληθινὸν μόνον, οὐ μεγέθει μεμετρημένον
[1, 6, 50]	οἷον καὶ τὸ τοῦ ἡλίου	φῶς,	ἁπλᾶ ὄντα, οὐκ ἐκ συμμετρίας
[1, 6, 50]	ἐπὶ πάσαις ἀρεταῖς διαπρέπον οἷον	φῶς;	Βούλει δὴ καὶ τὰ ἐναντία