Ennéade, livre, chap.
[1, 6, 50]	φερομένη πανταχοῦ ὁλκαῖς πρὸς τὰ	τῇ	αἰσθήσει προσπίπτοντα, πολὺ τὸ τοῦ
[1, 6, 50]	καὶ αὐτοῦ ὄντος. Ὅταν δὲ	δὴ	καὶ τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης
[1, 6, 50]	εἶναι δι´ ἄλλο; Εἰ δὲ	δὴ	μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα
[1, 6, 50]	ἀγαπᾷ μόνος γενέσθαι. Μεγαλοψυχία δὲ	δὴ	ὑπεροψία τῶν τῇδε. Ἡ δὲ
[1, 6, 50]	οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα	ἤ	τι θαλάττιον παρασκευάσαι, ἀλλὰ ταῦτα
[1, 6, 50]	τῷ αὐτῷ καλῷ τὰ πάντα,	ἢ	ἄλλο μὲν ἐν σώματι τὸ
[1, 6, 50]	λημῶν κακίαις καὶ οὐ κεκαθαρμένος	ἢ	ἀσθενής, ἀνανδρίᾳ οὐ δυνάμενος τὰ
[1, 6, 50]	καλόν; Καὶ νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ	ἢ	ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ καλά; Ἐπί
[1, 6, 50]	εἴ τις δὺς εἰς πηλὸν	ἢ	βόρβορον τὸ μὲν ὅπερ εἶχε
[1, 6, 50]	ὁρῷτο, ὃ παρὰ τοῦ πηλοῦ	ἢ	βορβόρου ἀπεμάξατο· ᾧ δὴ τὸ
[1, 6, 50]	ὁποῖον πάσχουσιν ὅσοι θεῶν εἴδεσιν	ἢ	δαιμόνων προστυχόντες οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο
[1, 6, 50]	ἄλλο τῶν ἀρετῶν φέγγος, ὅταν	ἢ	ἐν αὐτοῖς ἴδητε, ἢ καὶ
[1, 6, 50]	λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον	ἢ	ἐν τοῖς πρόσθεν, ἅτε ἀληθινῶν
[1, 6, 50]	πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ.	Ἢ	ἐν τῷ αὐτῷ τἀγαθὸν καὶ
[1, 6, 50]	καλοῖς ἢ νόμοις ἢ μαθήμασιν	ἢ	ἐπιστήμαις; Θεωρήματα γὰρ σύμμετρα πρὸς
[1, 6, 50]	ποίῳ γὰρ λόγῳ ἡ σύνθεσις	ἢ	ἡ κρᾶσις τῶν μερῶν ἢ
[1, 6, 50]	ὅ τι ἂν ἴδῃ συγγενὲς	ἢ	ἴχνος τοῦ συγγενοῦς, χαίρει τε
[1, 6, 50]	ὅταν ἢ ἐν αὐτοῖς ἴδητε,	ἢ	καὶ ἐν ἄλλῳ θεάσησθε μέγεθος
[1, 6, 50]	ταῦτα εἶναι. Τί ὄντα ὄντως;	Ἢ	καλά. Ἀλλ´ ἔτι ποθεῖ ὁ
[1, 6, 50]	οἷον ἀπὸ μάγου Κίρκης φησὶν	ἢ	Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος, δοκεῖ μοι,
[1, 6, 50]	γὰρ λόγῳ ἡ σύνθεσις ἢ	ἡ	κρᾶσις τῶν μερῶν ἢ τῶν
[1, 6, 50]	ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς ἢ νόμοις	ἢ	μαθήμασιν ἢ ἐπιστήμαις; Θεωρήματα γὰρ
[1, 6, 50]	λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς	ἢ	νόμοις ἢ μαθήμασιν ἢ ἐπιστήμαις;
[1, 6, 50]	οἰκοδομικὸς συναρμόσας καλὴν εἶναι λέγει;	Ἢ	ὅτι ἐστὶ τὸ ἔξω, εἰ
[1, 6, 50]	τυχών. Οὐ γὰρ ὁ χρωμάτων	ἢ	σωμάτων καλῶν μὴ τυχὼν οὐδὲ
[1, 6, 50]	ὁ ἰδὼν ἄλλο τι φῇ	ἢ	τὰ ὄντως ὄντα ταῦτα εἶναι.
[1, 6, 50]	ἀρετὴ πᾶσα καὶ κάλλος ἀληθινώτερον	ἢ	τὰ πρόσθεν· ἀλλὰ πῶς σύμμετρα;
[1, 6, 50]	ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ καλόν,	ἢ	τἀγαθόν τε καὶ καλλονή. Ὁμοίως
[1, 6, 50]	ἂν καὶ εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς	ἢ	τὸ μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ
[1, 6, 50]	ἄλλῳ; Καὶ τίνα ποτὲ ταῦτα	ἢ	τοῦτο; Τὰ μὲν γὰρ οὐ
[1, 6, 50]	ἢ ἡ κρᾶσις τῶν μερῶν	ἢ	τῶν θεωρημάτων; Τὸ δὲ τοῦ
[1, 6, 50]	οὐ παντί, ἀλλ´ ὃς ἂν	ᾖ	δουλεύων εἰς ποίησιν εἴδους εἰς
[1, 6, 50]	γῇ, μὴ ἐν οὐρανῷ, ἵν´	ᾖ	καθαρόν; Καὶ γὰρ ἐπακτὰ πάντα
[1, 6, 50]	τὸ ὅλον συντελοῦντα, ἵνα καλὸν	ᾖ·	καίτοι δεῖ, εἴπερ ὅλον, καὶ
[1, 6, 50]	περὶ τὸ ὅ τι ἂν	ᾖ	καλόν, θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν
[1, 6, 50]	πολλοῖς φανταζόμενον. Ὅταν οὖν καὶ	ἡ	αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν εἶδος
[1, 6, 50]	κρίσιν τῶν ἑαυτῆς, ὅταν καὶ	ἡ	ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα δὲ
[1, 6, 50]	λόγος, καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ	ἡ	ἀνδρία καὶ πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις
[1, 6, 50]	δὴ πῶς καλόν; Καὶ νυκτὸς	ἡ	ἀστραπὴ ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ
[1, 6, 50]	τὰ ὄντα ἡ καλλονή ἐστιν,	ἡ	δ´ ἑτέρα φύσις τὸ αἰσχρόν,
[1, 6, 50]	ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ;	Ἡ	δὲ ἀνδρία ἀφοβία θανάτου. Ὁ
[1, 6, 50]	δὲ δὴ ὑπεροψία τῶν τῇδε.	Ἡ	δὲ φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ
[1, 6, 50]	δὲ ὀλίγοι. ~Τί οὖν ἐκείνη	ἡ	ἔνδον βλέπει; Ἄρτι μὲν ἐγειρομένη
[1, 6, 50]	ἐλθόντος κοινωνίᾳ. ~Γινώσκει δὲ αὐτὸ	ἡ	ἐπ´ αὐτῷ δύναμις τεταγμένη, ἧς
[1, 6, 50]	τὸ καλὸν καὶ ἡ μοῖρα	ἡ	ἑτέρα τῶν ὄντων. Μᾶλλον δὲ
[1, 6, 50]	μὲν γὰρ ὡς ἀγαθὸν καὶ	ἡ	ἔφεσις πρὸς τοῦτο, τεῦξις δὲ
[1, 6, 50]	ἂν ἐκλάμψειέ σοι τῆς ἀρετῆς	ἡ	θεοειδὴς ἀγλαία, ἕως ἂν ἴδῃς
[1, 6, 50]	ὄντων. Μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα	ἡ	καλλονή ἐστιν, ἡ δ´ ἑτέρα
[1, 6, 50]	ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν καὶ	ἡ	μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν ὄντων.
[1, 6, 50]	καὶ ὅλη τοῦ θείου, ὅθεν	ἡ	πηγὴ τοῦ καλοῦ καὶ τὰ
[1, 6, 50]	ὄντων, ἐν ποίῳ γὰρ λόγῳ	ἡ	σύνθεσις ἢ ἡ κρᾶσις τῶν
[1, 6, 50]	ὡς ὁ παλαιὸς λόγος, καὶ	ἡ	σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρία καὶ
[1, 6, 50]	φύσις τὸ κάλλος, τῇ δὲ	ἡ	τέχνη. Οὕτω μὲν δὴ τὸ
[1, 6, 50]	καὶ πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις καὶ	ἡ	φρόνησις αὐτή. Διὸ καὶ αἱ
[1, 6, 50]	ἄν τις παρακελεύοιτο. Τίς οὖν	ἡ	φυγὴ καὶ πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον
[1, 6, 50]	Τίς οὖν ὁ στόλος καὶ	ἡ	φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ διανύσαι·
[1, 6, 50]	δὲ κάλλη αὐτά, ὥσπερ ἀρετῆς	ἡ	φύσις. Σώματα μὲν γὰρ τὰ
[1, 6, 50]	τὴν ψυχὴν ἄγουσα. Γίνεται οὖν	ἡ	ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος
[1, 6, 50]	τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον καὶ	ἡ	ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει καὶ
[1, 6, 50]	δὲ ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς	καταλάβῃ,	εἰς ὅλον δίδωσι τὸ αὐτό·
[1, 6, 50]	μὴ σώματος ἀνάπλεων, μὴ ἐν	γῇ,	μὴ ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ
[1, 6, 50]	ψυχή, τάχα δὲ καὶ αὕτη	λέγῃ	συναρμόττουσα τῷ παρ´ αὐτῇ εἴδει
[1, 6, 50]	ὅλη τοῦ θείου, ὅθεν ἡ	πηγὴ	τοῦ καλοῦ καὶ τὰ συγγενῆ
[1, 6, 50]	τις παρακελεύοιτο. Τίς οὖν ἡ	φυγὴ	καὶ πῶς; Ἀναξόμεθα οἷον ἀπὸ
[1, 6, 50]	οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ	φυγή;	Οὐ ποσὶ δεῖ διανύσαι· πανταχοῦ
[1, 6, 50]	τῶν ἐν αἰσθήσει καλῶν, ἃ	δὴ	εἴδωλα καὶ σκιαὶ οἷον ἐκδραμοῦσαι
[1, 6, 50]	μέρη καλὰ εἶναι· οὐ γὰρ	δὴ	ἐξ αἰσχρῶν, ἀλλὰ πάντα κατειληφέναι
[1, 6, 50]	κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών. Πατρὶς	δὴ	ἡμῖν, ὅθεν παρήλθομεν, καὶ πατὴρ
[1, 6, 50]	καλοὺς καὶ ἐραστοὺς ποιεῖ. Οὗ	δὴ	καὶ ἀγὼν μέγιστος καὶ ἔσχατος
[1, 6, 50]	οἳ καὶ λέγονται ἐρᾶν. ~Τῶν	δὴ	καὶ περὶ τὰ ἐν οὐκ
[1, 6, 50]	τις καὶ βέβηλος ἴδῃ; Ἴτω	δὴ	καὶ συνεπέσθω εἰς τὸ εἴσω
[1, 6, 50]	ἀρεταῖς διαπρέπον οἷον φῶς; Βούλει	δὴ	καὶ τὰ ἐναντία λαβών, τὰ
[1, 6, 50]	τε ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι. Καὶ	δὴ	καὶ τὰ σώματα, ὅσα οὕτω
[1, 6, 50]	βορβόρῳ διὰ κάκην φίλον· οἷα	δὴ	καὶ ὕες, οὐ καθαραὶ τὸ
[1, 6, 50]	διὰ μικροπρέπειαν, πάντα φρονοῦσα ἃ	δὴ	καὶ φρονεῖ θνητὰ καὶ ταπεινά,
[1, 6, 50]	κάτω καὶ τὸ σκοτεινόν; Ἀκάθαρτος	δή,	οἶμαι, οὖσα καὶ φερομένη πανταχοῦ
[1, 6, 50]	τὰ ἄλλα θεασαίμεθα. Λέγεται μὲν	δὴ	παρὰ πάντων, ὡς εἰπεῖν, ὡς
[1, 6, 50]	ψυχὴ μὴ καλὴ γενομένη. Γενέσθω	δὴ	πρῶτον θεοειδὴς πᾶς καὶ καλὸς
[1, 6, 50]	τοῦ καλὰ εἶναι. Χρυσός τε	δὴ	πῶς καλόν; Καὶ νυκτὸς ἡ
[1, 6, 50]	πηλοῦ ἢ βορβόρου ἀπεμάξατο· ᾧ	δὴ	τὸ αἰσχρὸν προσθήκῃ τοῦ ἀλλοτρίου
[1, 6, 50]	δὲ ἡ τέχνη. Οὕτω μὲν	δὴ	τὸ καλὸν σῶμα γίγνεται λόγου
[1, 6, 50]	τούτων, αὐτὸ δείξει. Τί οὖν	δὴ	τὸ πεποιηκὸς καὶ τὰ σώματα
[1, 6, 50]	δὲ συνὼν μόνῳ. Τὸν αὐτὸν	δὴ	τρόπον καὶ ψυχή, μονωθεῖσα μὲν
[1, 6, 50]	ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο, τὸν αὐτὸν	δὴ	τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν
[1, 6, 50]	ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται. Φεύγωμεν	δὴ	φίλην ἐς πατρίδα, ἀληθέστερον ἄν
[1, 6, 50]	ἐστι καὶ διότι φανέν. Ἔστω	δὴ	ψυχὴ αἰσχρά, ἀκόλαστός τε καὶ
[1, 6, 50]	καθηραμένῳ ὅπερ ἦν εἶναι. Αἰσχρὰν	δὴ	ψυχὴν λέγοντες μίξει καὶ κράσει
[1, 6, 50]	φύσεως ἅπαν ἀπεθήκατο. ~Ἔστι γὰρ	δή,	ὡς ὁ παλαιὸς λόγος, καὶ
[1, 6, 50]	οὐ συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη. Φαμὲν	δή,	ὡς τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ
[1, 6, 50]	θαρσήσας περὶ σαυτῷ καὶ ἐνταῦθα	ἤδη	ἀναβεβηκὼς μηκέτι τοῦ δεικνύντος δεηθεὶς
[1, 6, 50]	τοῦτο γενόμενον σαυτὸν ἴδοις, ὄψις	ἤδη	γενόμενος θαρσήσας περὶ σαυτῷ καὶ
[1, 6, 50]	οὖν ἐπ´ αὐτοῦ τὸ κάλλος	ἤδη	εἰς ἓν συναχθέντος καὶ τοῖς
[1, 6, 50]	ἐν τοῖς πρόσθεν, ἅτε ἀληθινῶν	ἤδη	ἐφαπτομένους. Ταῦτα γὰρ δεῖ τὰ
[1, 6, 50]	εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς	ἤδη	καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον
[1, 6, 50]	νῷ καλόν· τὰ δὲ ἄλλα	ἤδη	παρὰ ψυχῆς μορφούσης καλά, τά
[1, 6, 50]	σώματα, ὅσα οὕτω λέγεται, ψυχὴ	ἤδη	ποιεῖ· ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα
[1, 6, 50]	θεοῦ αὐτῷ μόνῳ αὐτὸ μόνον	ἴδῃ	εἰλικρινές, ἁπλοῦν, καθαρόν, ἀφ´ οὗ
[1, 6, 50]	ἔξω, ἵνα τις καὶ βέβηλος	ἴδῃ;	Ἴτω δὴ καὶ συνεπέσθω εἰς
[1, 6, 50]	οὖσιν οὐσίας, ὅ τι ἂν	ἴδῃ	συγγενὲς ἢ ἴχνος τοῦ συγγενοῦς,
[1, 6, 50]	αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν εἶδος	ἴδῃ	συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν τῆς φύσεως
[1, 6, 50]	κἀκεῖ πάντα εἴσεται καλὰ τὰ	εἴδη	καὶ φήσει τὸ κάλλος τοῦτο
[1, 6, 50]	ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὸν	θεοειδῆ	νοῦν ἐπιλάμποντα. Ταῦτα οὖν ἀγάμενοι
[1, 6, 50]	αὐτὸ βλέπει καὶ ἔστι καὶ	ζῇ	καὶ νοεῖ· ζωῆς γὰρ αἴτιος
[1, 6, 50]	σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ νῷ	βάθη,	ἔνθα τυφλὸς ἐν Ἅιδου μένων
[1, 6, 50]	ἐφαπτομένους. Ταῦτα γὰρ δεῖ τὰ	πάθη	γενέσθαι περὶ τὸ ὅ τι
[1, 6, 50]	ζωὴν τοῦ ὅ τι ἂν	πάθῃ	διὰ σώματος ὡς ἡδὺ λαβοῦσα
[1, 6, 50]	πῶς σύμμετρα; Οὔτε γὰρ ὡς	μεγέθη	οὔτε ὡς ἀριθμὸς σύμμετρα· καὶ
[1, 6, 50]	καλὰ καὶ τρόπους καλοὺς καὶ	ἤθη	σώφρονα καὶ ὅλως ἔργα ἀρετῆς
[1, 6, 50]	καὶ ἐκπλήττεσθαι ἀβλαβῶς καὶ ἐρᾶν	ἀληθῆ	ἔρωτα καὶ δριμεῖς πόθους καὶ
[1, 6, 50]	μέγα κάλλος βλέπει. Ἐὰν δὲ	ἴῃ	ἐπὶ τὴν θέαν λημῶν κακίαις
[1, 6, 50]	σύμμετρα πρὸς ἄλληλα πῶς ἂν	εἴη;	Εἰ δ´ ὅτι σύμφωνά ἐστι,
[1, 6, 50]	νοῦ κάλλος μονουμένου τί ἂν	εἴη;	~Πάλιν οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν τί
[1, 6, 50]	τοιούτῳ. Τί γὰρ ἂν καὶ	εἴη	σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ μὴ
[1, 6, 50]	αὐτῷ συγκερασθῆναι, πῶς δ´ ἂν	ἐκπλαγείη	μεθ´ ἡδονῆς; Ἔστι γὰρ τῷ
[1, 6, 50]	μερῶν, ὁτὲ δὲ ἑνὶ λίθῳ	διδοίη	τις φύσις τὸ κάλλος, τῇ
[1, 6, 50]	ἀπεμάξατο· ᾧ δὴ τὸ αἰσχρὸν	προσθήκῃ	τοῦ ἀλλοτρίου προσῆλθε καὶ ἔργον
[1, 6, 50]	συνθέσεις, ἔστι δὲ καὶ ἐν	μουσικῇ	καὶ ἁπάσῃ· καὶ γὰρ μέλη
[1, 6, 50]	καλὸν ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ	καλὴ	γενομένη. Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς
[1, 6, 50]	μουσικῇ καὶ ἁπάσῃ· καὶ γὰρ	μέλη	καὶ ῥυθμοί εἰσι καλοί· ἔστι
[1, 6, 50]	σκολιὰ πανταχοῦ, ἡδονῶν οὐ καθαρῶν	φίλη,	ζῶσα ζωὴν τοῦ ὅ τι
[1, 6, 50]	τῶν ἑαυτῆς, ὅταν καὶ ἡ	ἄλλη	συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα δὲ καὶ
[1, 6, 50]	σώματα, ἀλλὰ μεθέξει, τὰ δὲ	κάλλη	αὐτά, ὥσπερ ἀρετῆς ἡ φύσις.
[1, 6, 50]	οὐκέτ´ ἂν ἀποδέχοιντο ὁμοίως ἄλλων	κάλλη	σωμάτων. Τί δῆτα οἰόμεθα, εἴ
[1, 6, 50]	πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ	ὅλη	τοῦ θείου, ὅθεν ἡ πηγὴ
[1, 6, 50]	Ἔστι μὲν γάρ τι καὶ	βολῇ	τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον καὶ
[1, 6, 50]	μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ ἐν	ὕλῃ	σκοτεινοῦ παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ
[1, 6, 50]	οὗ καὶ ὁ πᾶς πόνος,	μὴ	ἀμοίρους γενέσθαι τῆς ἀρίστης θέας,
[1, 6, 50]	ἐχόμενος τῶν καλῶν σωμάτων καὶ	μὴ	ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι, τῇ
[1, 6, 50]	ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ	μὴ	βλέπειν, ἀλλ´ οἷον μύσαντα ὄψιν
[1, 6, 50]	πώποτε εἶδεν ὀφθαλμὸς ἥλιον ἡλιοειδὴς	μὴ	γεγενημένος, οὐδὲ τὸ καλὸν ἂν
[1, 6, 50]	μὴ σαρκῶν, μὴ σώματος ἀνάπλεων,	μὴ	ἐν γῇ, μὴ ἐν οὐρανῷ,
[1, 6, 50]	σώματος ἀνάπλεων, μὴ ἐν γῇ,	μὴ	ἐν οὐρανῷ, ἵν´ ᾖ καθαρόν;
[1, 6, 50]	Καὶ ἔστι τοῦτο αἶσχος ψυχῇ	μὴ	καθαρᾷ μηδὲ εἰλικρινεῖ εἶναι ὥσπερ
[1, 6, 50]	κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ, ὅτι τὸ	μὴ	καθαρὸν βορβόρῳ διὰ κάκην φίλον·
[1, 6, 50]	τὸ καλὸν ἂν ἴδοι ψυχὴ	μὴ	καλὴ γενομένη. Γενέσθω δὴ πρῶτον
[1, 6, 50]	αἱ τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν	μὴ	κεκαθαρμένον καὶ εἰς Ἅιδου κείσεσθαι
[1, 6, 50]	τοῦτο. Αἰσχρὸν δὲ καὶ τὸ	μὴ	κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς καὶ λόγου
[1, 6, 50]	ἂν εἶδος ὄν. Τὸ δὲ	μὴ	κρατοῦν ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον
[1, 6, 50]	αἱ ψυχαὶ καὶ περὶ τὰ	μὴ	ὁρώμενα πᾶσαι μέν, ὡς εἰπεῖν,
[1, 6, 50]	καθαίρων ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ καὶ	μὴ	παύσῃ τεκταίνων τὸ σὸν ἄγαλμα,
[1, 6, 50]	εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ	μὴ	προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ σώματος, φεύγειν
[1, 6, 50]	θεῷτο αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ καθαρόν,	μὴ	σαρκῶν, μὴ σώματος ἀνάπλεων, μὴ
[1, 6, 50]	ἐφ´ ἑαυτοῦ καθαρόν, μὴ σαρκῶν,	μὴ	σώματος ἀνάπλεων, μὴ ἐν γῇ,
[1, 6, 50]	τρόπον οὐδὲ περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων	μὴ	τοῖς ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων
[1, 6, 50]	οὐδὲ ἀρχῶν οὐδὲ ὁ βασιλείας	μὴ	τυχὼν ἀτυχής, ἀλλ´ ὁ τούτου
[1, 6, 50]	τεθεαμένος· ἀτυχὴς δὲ {οὗτος} ὁ	μὴ	τυχών. Οὐ γὰρ ὁ χρωμάτων
[1, 6, 50]	ὁ χρωμάτων ἢ σωμάτων καλῶν	μὴ	τυχὼν οὐδὲ δυνάμεως οὐδὲ ἀρχῶν
[1, 6, 50]	τὸ αὐτὸ πρόσωπον, ὁτὲ δὲ	μὴ	φαίνηται, πῶς οὐκ ἄλλο δεῖ
[1, 6, 50]	~Τίς οὖν ὁ τρόπος; Τίς	μηχανή;	Πῶς τις θεάσηται κάλλος ἀμήχανον
[1, 6, 50]	πηγὴ τοῦ καλοῦ καὶ τὰ	συγγενῆ	πάντα τοιαῦτα. Ψυχὴ οὖν ἀναχθεῖσα
[1, 6, 50]	πολλῷ συνοῦσα καὶ εἰς αὐτὴν	εἰσδεξαμένη	εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο κράσει τῇ
[1, 6, 50]	αὐτὸ ἡ ἐπ´ αὐτῷ δύναμις	τεταγμένη,	ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς κρίσιν
[1, 6, 50]	ἂν ἴδοι ψυχὴ μὴ καλὴ	γενομένη.	Γενέσθω δὴ πρῶτον θεοειδὴς πᾶς
[1, 6, 50]	Ἀκάθαρτος δή, οἶμαι, οὖσα καὶ	φερομένη	πανταχοῦ ὁλκαῖς πρὸς τὰ τῇ
[1, 6, 50]	ἡ ἔνδον βλέπει; Ἄρτι μὲν	ἐγειρομένη	οὐ πάνυ τὰ λαμπρὰ δύναται
[1, 6, 50]	ἀπ´ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα καὶ	ἀλλοτριουμένη.	Φαμὲν δή, ὡς τὴν φύσιν
[1, 6, 50]	εἴδει κἀκείνῳ πρὸς τὴν κρίσιν	χρωμένη	ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος. Πῶς
[1, 6, 50]	χρῶνται δὲ ὀλίγοι. ~Τί οὖν	ἐκείνη	ἡ ἔνδον βλέπει; Ἄρτι μὲν
[1, 6, 50]	ἑαυτῆς, ὅταν καὶ ἡ ἄλλη	συνεπικρίνῃ	ψυχή, τάχα δὲ καὶ αὕτη
[1, 6, 50]	Μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα ἡ	καλλονή	ἐστιν, ἡ δ´ ἑτέρα φύσις
[1, 6, 50]	καλόν, ἢ τἀγαθόν τε καὶ	καλλονή.	Ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν τε
[1, 6, 50]	καθαρθεῖσα ἃ ἔχει σωματωθεῖσα, μείνασα	μόνη	τὸ αἰσχρὸν τὸ παρὰ τῆς
[1, 6, 50]	Τί γὰρ ἂν καὶ εἴη	σωφροσύνη	ἀληθὴς ἢ τὸ μὴ προσομιλεῖν
[1, 6, 50]	ὁ παλαιὸς λόγος, καὶ ἡ	σωφροσύνη	καὶ ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα
[1, 6, 50]	τὸ κάλλος, τῇ δὲ ἡ	τέχνη.	Οὕτω μὲν δὴ τὸ καλὸν
[1, 6, 50]	γνόντας ὥς εἰσιν εἰκόνες καὶ	ἴχνη	καὶ σκιαὶ φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο
[1, 6, 50]	πῶς καλόν; Καὶ νυκτὸς ἡ	ἀστραπὴ	ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ καλά;
[1, 6, 50]	ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ καὶ	ἀτερπῆ	τῷ νῷ βάθη, ἔνθα τυφλὸς
[1, 6, 50]	ἔσται καλὸν αὐτοῖς, τὰ δὲ	μέρη	ἕκαστα οὐχ ἕξει παρ´ ἑαυτῶν
[1, 6, 50]	δεῖ, εἴπερ ὅλον, καὶ τὰ	μέρη	καλὰ εἶναι· οὐ γὰρ δὴ
[1, 6, 50]	τὸ αὐτό· οἷον ὁτὲ μὲν	πάσῃ	οἰκίᾳ μετὰ τῶν μερῶν, ὁτὲ
[1, 6, 50]	δὲ καὶ ἐν μουσικῇ καὶ	ἁπάσῃ·	καὶ γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί
[1, 6, 50]	ἐργάζου εἶναι λαμπρὰ καὶ μὴ	παύσῃ	τεκταίνων τὸ σὸν ἄγαλμα, ἕως
[1, 6, 50]	ἕως ἄν τις παρελθὼν ἐν	τῇ	ἀναβάσει πᾶν ὅσον ἀλλότριον τοῦ
[1, 6, 50]	διδοίη τις φύσις τὸ κάλλος,	τῇ	δὲ ἡ τέχνη. Οὕτω μὲν
[1, 6, 50]	μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι,	τῇ	δὲ ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ
[1, 6, 50]	τῷ μίγματι τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ	τῇ	ζωῇ κεχρημένην καὶ πολλῷ τῷ
[1, 6, 50]	καὶ ὅμοιον ποιησάμενον δεῖ ἐπιβάλλειν	τῇ	θέᾳ. Οὐ γὰρ ἂν πώποτε
[1, 6, 50]	αὑτὸ καὶ ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι	τῇ	θέᾳ ποιεῖ; Τοῦτο γὰρ εὑρόντες
[1, 6, 50]	εἰς αὐτό, ἴδοι, μένων ἐν	τῇ	θέᾳ τοῦ τοιούτου καὶ ἀπολαύων
[1, 6, 50]	ἄλλα στοιχεῖα ἔχει, ἄνω μὲν	τῇ	θέσει, λεπτότατον δὲ τῶν ἄλλων
[1, 6, 50]	μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ ἓν	τῇ	ὁμολογίᾳ πεποίηκεν, ἐπείπερ ἓν ἦν
[1, 6, 50]	μίξει καὶ κράσει καὶ νεύσει	τῇ	πρὸς τὸ σῶμα καὶ ὕλην
[1, 6, 50]	εἰσδεξαμένη εἶδος ἕτερον ἠλλάξατο κράσει	τῇ	πρὸς τὸ χεῖρον· οἷον εἴ
[1, 6, 50]	μὲν γάρ τι καὶ βολῇ	τῇ	πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον καὶ ἡ
[1, 6, 50]	καλοῦ, ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ	κρατῇ,	καλὰ ταῦτα, ὡς δυνατὸν αὐτοῖς
[1, 6, 50]	καὶ ἡ ἀνδρία καὶ πᾶσα	ἀρετὴ	κάθαρσις καὶ ἡ φρόνησις αὐτή.
[1, 6, 50]	ἄλληλα. Κάλλος μὲν οὖν ψυχῆς	ἀρετὴ	πᾶσα καὶ κάλλος ἀληθινώτερον ἢ
[1, 6, 50]	ἔξω θείου λόγου· καὶ τὸ	πάντη	αἰσχρὸν τοῦτο. Αἰσχρὸν δὲ καὶ
[1, 6, 50]	καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος καὶ	πάντη	ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ ὅλη
[1, 6, 50]	οὐκ ἀνασχομένης τῆς ὕλης τὸ	πάντη	κατὰ τὸ εἶδος μορφοῦσθαι. Προσιὸν
[1, 6, 50]	αἶσχος. Αὐτὸ τοῦτο τὸ αἶσχος	αὐτῇ	ἆρα οὐ προσγεγονέναι οἷον ἐπακτὸν
[1, 6, 50]	ἀρετὴ κάθαρσις καὶ ἡ φρόνησις	αὐτή.	Διὸ καὶ αἱ τελεταὶ ὀρθῶς
[1, 6, 50]	αὕτη λέγῃ συναρμόττουσα τῷ παρ´	αὐτῇ	εἴδει κἀκείνῳ πρὸς τὴν κρίσιν
[1, 6, 50]	ὁρᾶν, οὐκέτι δὲ ἐωμένην ἐν	αὐτῇ	μένειν τῷ ἕλκεσθαι ἀεὶ πρὸς
[1, 6, 50]	τὰ παρὰ νοῦ τὸ κάλλος	αὐτῇ	οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον, ὅτι
[1, 6, 50]	καλὸν φήσομεν, ὃ ἐλωβήσατο μὲν	αὐτῇ,	πεποίηκε δὲ αὐτὴν ἀκάθαρτον καὶ
[1, 6, 50]	συνεπικρίνῃ ψυχή, τάχα δὲ καὶ	αὕτη	λέγῃ συναρμόττουσα τῷ παρ´ αὐτῇ
[1, 6, 50]	ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι καὶ	ταύτῃ	τὴν ψυχὴν σύνεσιν καλοῦ λαβεῖν
[1, 6, 50]	γάρ τι καὶ βολῇ τῇ	πρώτῃ	αἰσθητὸν γινόμενον καὶ ἡ ψυχὴ
[1, 6, 50]	βλέπειν, οὐδὲν βλέπει, κἂν ἄλλος	δεικνύῃ	παρὸν τὸ ὁραθῆναι δυνάμενον. Τὸ
[1, 6, 50]	μήποτε ὁ ἰδὼν ἄλλο τι	φῇ	ἢ τὰ ὄντως ὄντα ταῦτα
[1, 6, 50]	Ἡ δὲ φρόνησις νόησις ἐν	ἀποστροφῇ	τῶν κάτω, πρὸς δὲ τὰ
[1, 6, 50]	δὲ τῆς χρόας κάλλος ἁπλοῦν	μορφῇ	καὶ κρατήσει τοῦ ἐν ὕλῃ
[1, 6, 50]	ἐποχουμένην, συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ τὸ	πολλαχῇ	ἀνήνεγκέ τε καὶ εἰσήγαγεν εἰς
[1, 6, 50]	ἁπλοῦν οἰχήσεται, καίτοι ἑκάστου φθόγγου	πολλαχῇ	τῶν ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ
[1, 6, 50]	δὲ καλὰ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα;	Μετοχῇ	εἴδους φαμὲν ταῦτα. Πᾶν μὲν
[1, 6, 50]	καὶ διότι φανέν. Ἔστω δὴ	ψυχὴ	αἰσχρά, ἀκόλαστός τε καὶ ἄδικος,
[1, 6, 50]	ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε,	ψυχὴ	δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ καὶ
[1, 6, 50]	οὗ νοῦς εὐθὺς τὸ καλόν·	ψυχὴ	δὲ νῷ καλόν· τὰ δὲ
[1, 6, 50]	ὅτι τότε ἐστὶν ὄντως μόνον	ψυχή.	Διὸ καὶ λέγεται ὀρθῶς τὸ
[1, 6, 50]	τὸ ἀγαθόν, οὗ ὀρέγεται πᾶσα	ψυχή.	Εἴ τις οὖν εἶδεν αὐτό,
[1, 6, 50]	τὰ σώματα, ὅσα οὕτω λέγεται,	ψυχὴ	ἤδη ποιεῖ· ἅτε γὰρ θεῖον
[1, 6, 50]	ψυχὴν ἄγουσα. Γίνεται οὖν ἡ	ψυχὴ	καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος καὶ
[1, 6, 50]	οὐ τῷ σώματι, τῇ δὲ	ψυχῇ	καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ
[1, 6, 50]	λέγοιμεν. Καὶ ἔστι τοῦτο αἶσχος	ψυχῇ	μὴ καθαρᾷ μηδὲ εἰλικρινεῖ εἶναι
[1, 6, 50]	οὐδὲ τὸ καλὸν ἂν ἴδοι	ψυχὴ	μὴ καλὴ γενομένη. Γενέσθω δὴ
[1, 6, 50]	Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ	ψυχή,	μονωθεῖσα μὲν ἐπιθυμιῶν, ἃς διὰ
[1, 6, 50]	καὶ τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα.	Ψυχὴ	οὖν ἀναχθεῖσα πρὸς νοῦν ἐπὶ
[1, 6, 50]	δεῖ ἰδόντας μὲν εἶναι ᾧ	ψυχὴ	τὰ τοιαῦτα βλέπει, ἰδόντας δὲ
[1, 6, 50]	ὅταν καὶ ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ	ψυχή,	τάχα δὲ καὶ αὕτη λέγῃ
[1, 6, 50]	πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον καὶ ἡ	ψυχὴ	ὥσπερ συνεῖσα λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα
[1, 6, 50]	μίγματι τοῦ κακοῦ ἀμυδρᾷ τῇ	ζωῇ	κεχρημένην καὶ πολλῷ τῷ θανάτῳ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 21/06/2007