Livre, Chap.
[5, 8]	τοὺς ἄλλους κατέλαβεν. ἰδὼν δὲ	{ὁ}	βασιλεὺς ἀμηχανοῦντας αὐτοὺς οὐκ ἐπείγω"
[5, 6]	εἶχε τὴν ψῆφον. θυμωθεὶς δὲ	{ὁ}	βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην πικρὸν καὶ
[5, 6]	κριθεὶς παρὰ σοὶ μὴ κολασθῇ.	ὁ	δὲ ἐμὸς λόγος σαφής ἐστι
[5, 9]	τὴν θεόν· ἡ δὲ προσεκύνησεν.	ὁ	δὲ εὐνοῦχος νοήσας τὴν ἔκπληξιν
[5, 2]	οἱ μὲν ἦσαν ἐν τούτοις·	ὁ	δὲ Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο
[5, 7]	γαμηθείσης, ἀλλὰ πωλουμένην ἠγόρασεν αὐτήν·	ὁ	δὲ τῆς μοιχείας νόμος οὐκ
[5, 2]	μὴ βλέπειν σε κεκελευσμένος, καὶ	ὁ	δειλὸς καὶ φιλόζωος μέχρι τοσούτου
[5, 3]	αὐτὴν ἔτι μένειν κεκαλυμμένην, ἀλλ´	ὁ	Διονύσιος ἄκων μὲν καὶ στένων
[5, 4]	Καλλιρόην παρεῖναι, οὐδὲν αὐτῇ προειρηκὼς	ὁ	Διονύσιος, ἀλλὰ μέχρι παντὸς ἀποκρυψάμενος
[5, 3]	ἡμέρᾳ ἀκροάσομαι τῆς δίκης. προσκυνήσας	ὁ	Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν
[5, 3]	ἀλαζόνες. ἐν τούτῳ δὲ ἀπῆλθεν	ὁ	Διονύσιος καὶ μηνυθέντος αὐτῷ τὴν
[5, 5]	ἀφικόμενος δὲ εἰς τὴν οἰκίαν	ὁ	Διονύσιος, οἷα δὴ φρόνιμος ἀνὴρ
[5, 6]	καὶ νεκροῦ καταψεύδεται. Ταῦτα εἰπὼν	ὁ	Διονύσιος παρώξυνε τοὺς ἀκούοντας καὶ
[5, 4]	δίκης; ταῦτα δικανικῶς μὲν εἶπεν	ὁ	Διονύσιος, πλὴν οὐδένα ἔπειθεν· ἐπεθύμουν
[5, 9]	ὑμεῖς ἀληθῶς; ἐκεῖνος ἦν Χαιρέας	ὁ	ἐμός, ἢ καὶ τοῦτο πεπλάνημαι;
[5, 2]	μετ´ οὐ πολὺ δὲ ἐξελθὼν	ὁ	εὐνοῦχος ἀπεκρίνατο ὅτι ἔστι βασιλεῖ
[5, 5]	οὖν εἰς τὸ δικαστήριον, οἵαν	ὁ	θεῖος ποιητὴς τὴν Ἑλένην ἐπιστῆναί
[5, 4]	κάλλει διαφέρων· ἔνθα μέσος μὲν	ὁ	θρόνος κεῖται βασιλεῖ, παρ´ ἑκάτερα
[5, 10]	φοβοῦμαι· οὐ δὴ γὰρ μείζων	ὁ	κίνδυνος, δύσελπιν δέ με πεποίηκε
[5, 7]	ἣν ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων	ὁ	λῃστής, κἀκεῖνος ἁρπάσας ἐκ τάφου;
[5, 2]	καὶ Διονύσιος παραγένηται. προσκυνήσας οὖν	ὁ	Μιθριδάτης ἀπηλλάττετο, μόνος δὲ γενόμενος
[5, 7]	ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν ἑλὼν	ὁ	Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε καὶ ὥσπερ
[5, 8]	τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός. σὺ μᾶλλον	ὁ	παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος. ἀπαιτῶ Καλλιρόην.
[5, 10]	πατρός. κλαῦσον, καταφίλησον, εἰπὲ μῆτερ,	ὁ	πατήρ μου φιλεῖ σε, ὀνειδίσῃς
[5, 10]	πλὴν οὐ παντελῶς ἀναίσθητον ὧν	ὁ	πατήρ σου δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν
[5, 2]	εἶτα ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης	ὁ	σὸς δοῦλος πάρεστιν ἀπολύσασθαι διαβολὴν
[5, 6]	ἐπιστολῶν ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας	ὁ	στρατηγὸς Πριηνέων, ἐγὼ δὲ φωράσας
[5, 10]	τῷ αὐχένι περιάπτοντος ἐπέστη Πολύχαρμος	ὁ	φίλος καὶ ὡς μεμηνότα κατεῖχε,
[5, 4]	νόμους εἰς γυναῖκα ἐπιβουλευθείς, καὶ	ὃ	μεῖζόν ἐστι, τοιαύτην. οὐ μὴν
[5, 10]	δὲ θανόντων περ καταλήθοντ´ εἰν	Ἀΐδαο	αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλης
[5, 6]	ἐπίβουλος ἐμοί, καὶ οὐκ εἰς	ἄλλο	τι τῶν κτημάτων, ἀλλὰ εἰς
[5, 8]	τίς ἂν φράσῃ κατ´ ἀξίαν	ἐκεῖνο	τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος
[5, 3]	τὴν Φαρνάκου συγγενίδα παρεῖναι, καταπηδήσας	ἀπὸ	τοῦ ἵππου προσῆλθεν αὐτῇ φιλοφρονούμενος.
[5, 6]	γὰρ περιεῖδες ἄνδρα ἰδιώτην ἐπιβουλευθέντα	ὑπὸ	ἡγεμόνος, ἀλλὰ ἐκάλεσας, ἵνα ἐπ´
[5, 10]	μὲν γὰρ ἀπηλλαττόμην ζωῆς ἠπατημένος	ὑπὸ	Καλλιρόης φιλεῖσθαι, νῦν δὲ ἀπολώλεκα
[5, 7]	βεβαίως ἐμμένοι. τὸ γὰρ αἰνιττόμενον	ὑπὸ	Μιθριδάτου τί ποτε ἦν αὐτοὶ
[5, 5]	πόλιν ὅλην καὶ προπεμπομένην αὑτὴν	ὑπὸ	πατρὸς καὶ μητρὸς εἰς τὴν
[5, 3]	οὖν σκεψώμεθα πῶς μὴ παρευδοκιμηθῶμεν	ὑπὸ	τῆς ξένης. ἐγέλασεν ἡ βασιλὶς
[5, 5]	κάλλος ἐπίβουλον, εἰς τοῦτο μόνον	ὑπὸ	τῆς φύσεως δοθέν, ἵνα μου
[5, 4]	μὲν πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος	ὑπὸ	φίλων καὶ συγγενῶν, οὐ πάνυ
[5, 3]	δεῖν ἐπ´ ἀλλήλους κατέπεσον, ἄλλος	πρὸ	ἄλλου θέλων ἰδεῖν καὶ ὡς
[5, 4]	οἶδα τὴν τάξιν· δεῖ δὲ	πρὸ	τῶν λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς
[5, 8]	μᾶλλον πρὸς ἀλλήλους ἐξῆψε φιλονεικίαν	τὸ	ἆθλον βλεπόμενον, ὥστε, εἰ μὴ
[5, 9]	ἀχαριστία καὶ ζηλοτυπία καὶ μάλιστα	τὸ	ἀπροσδόκητον. ~Ἐξαφθεὶς γοῦν ἀνεβόα πολλάκις
[5, 4]	καὶ συνηγόρους παρεκάλει, ἵνα διὰ	τὸ	ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν τὴν ἀπολογίαν ποιήσηται.
[5, 2]	οὐχ ὁρᾷ· φύσει δέ ἐστι	τὸ	βάρβαρον γυναιμανές, ὥστε πᾶσα οἰκία
[5, 5]	οὕτως καὶ ὕπαρ. ἄπιθι εἰς	τὸ	βασιλέως δικαστήριον ὡς ἱερὸν Ἀφροδίτης,
[5, 7]	τῆς κατηγορίας ἢ βεβαίως ἐμμένοι.	τὸ	γὰρ αἰνιττόμενον ὑπὸ Μιθριδάτου τί
[5, 7]	ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον	τὸ	γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα τότε
[5, 5]	μὲν δοκεῖν ἀκροαταὶ τῆς δίκης,	τὸ	δὲ ἀληθὲς Καλλιρόης θεαταί· τοσούτῳ
[5, 9]	εὐστάθειαν καὶ διὰ παιδείας ἐπιμέλειαν,	τὸ	δὲ παράδοξον τῆς συμφορᾶς καὶ
[5, 4]	αὐτὴν ἐκ τῆς δίκης ὑβρισθῆναι,	τὸ	δὲ πλῆθος ταῖς οἰκείαις φθονοῦσαι
[5, 4]	δὲ ὕστερον μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ	τὸ	δημοτικὸν εἶχεν εὔνουν· ἐδόκει γὰρ
[5, 5]	ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν εἰς	τὸ	δικαστήριον, οἵαν ὁ θεῖος ποιητὴς
[5, 2]	δέσποτα, ἃ προστάττεις, ἀπῆλθεν εἰς	τὸ	δωμάτιον ἐν ᾧ κατήγετο μετὰ
[5, 2]	φίλου, καὶ ῥίψας ἑαυτὸν εἰς	τὸ	ἔδαφος, περιρρηξάμενος τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις
[5, 4]	ταξίαρχοι καὶ τῶν βασιλέως ἐξελευθέρων	τὸ	ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´ ἐκείνου τοῦ
[5, 6]	κωλύσῃς. μείζονος δὲ τιμωρίας ἄξιον	τὸ	ἔργον γέγονε καὶ διὰ τὸν
[5, 10]	νῦν δὲ ἀπολώλεκα οὐ μόνον	τὸ	ζῆν, ἀλλὰ καὶ τοῦ θανάτου
[5, 3]	δυνατὸν ἐγγυτάτω γενέσθαι. ἐξέλαμψε δὲ	τὸ	Καλλιρόης πρόσωπον, καὶ μαρμαρυγὴ κατέσχε
[5, 1]	μεθ´ αὑτόν, πάντας γὰρ ἐδημαγώγει	τὸ	κάλλος. καὶ ἄλλη δέ τις
[5, 7]	ὅτι βαρεῖ με πρὸς ὑποψίαν	τὸ	κάλλος τῆς γυναικός· οὐδενὶ γὰρ
[5, 5]	ἱερὸν Ἀφροδίτης, ἀναμνήσθητι σαυτῆς, ἀναλάμβανε	τὸ	κάλλος τὸ νυμφικόν. καὶ ταῦτα
[5, 4]	πάρεστι. μὴ οὖν Διονύσιος ἀποκρυπτέτω	τὸ	κεφάλαιον καὶ τὴν αἰτίαν ὅλου
[5, 4]	καὶ ἐνταῦθα διῃρέθησαν αἱ σπουδαί·	τὸ	μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπ´ εὐμορφίᾳ
[5, 6]	Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ σοί.	Τὸ	μὲν διήγημα εἴρηκα τοῦ πράγματος,
[5, 3]	καὶ τῆς γνώμης ἀπεθαύμασαν καὶ	τὸ	μὲν πρῶτον ὡς ἐξ ἑνὸς
[5, 1]	διαβαίνειν· φοβοῦμαι γὰρ οὐχ οὕτως	τὸ	μῆκος τῆς ἀποδημίας ὡς μὴ
[5, 5]	ἀναμνήσθητι σαυτῆς, ἀναλάμβανε τὸ κάλλος	τὸ	νυμφικόν. καὶ ταῦτα ἅμα λέγουσα
[5, 5]	προεξαναστάς, ἵνα μελετήσῃ τὴν δίκην)	τὸ	ὄναρ διηγεῖτο. καὶ ἡ Πλαγγὼν
[5, 5]	γε ἤκουεν ἡ Καλλιρόη, πρὸς	τὸ	ὄνομα δὲ τὸ Χαιρέου πολλὰ
[5, 7]	ἐτύγχανον, ἐποίησεν ἄν με βελτίω	τὸ	παρὰ σοῦ τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι.
[5, 2]	δὲ καὶ πάλαι μὲν ἐλύπει	τὸ	περιβόητον τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ
[5, 3]	Βαβυλὼν ἐπὶ τὴν θέαν καὶ	τὸ	πλῆθος ἐστενοχώρει τὰς πύλας. ἐν
[5, 4]	πόλεμον τὸν μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ	τὸ	πλῆθος τῶν βαρβάρων καὶ ὅσον
[5, 4]	μάθωσιν οἱ συνδικάζοντες πῶς εἰσῆκται	τὸ	πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς
[5, 10]	δέ με πεποίηκε τῆς δίκης	τὸ	προοίμιον. ἄκριτος ἀφῄρημαι γυναικὸς καὶ
[5, 5]	δὲ ἔδοξε κρείττων ἑαυτῆς, ὅσῳ	τὸ	πρότερον τῶν ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν
[5, 9]	καὶ παρ´ οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα	τὸ	σχῆμα γυναικὸς ἀτυχούσης, μελανείμων, ἀκόσμητος
[5, 8]	ἂν φράσῃ κατ´ ἀξίαν ἐκεῖνο	τὸ	σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς
[5, 1]	ἡ Ἑρμοκράτους θυγάτηρ ἐπράθην καί,	τὸ	τῆς ἀφιλίας μοι βαρύτερον, ἐφιλήθην,
[5, 5]	αὑτὴν ἐν Συρακούσαις παρθένον εἰς	τὸ	τῆς Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν κἀκεῖθεν
[5, 8]	αἰτίαν οὐκ ἤθελον ὁμολογεῖν, ὅτι	τὸ	τῆς Καλλιρόης κάλλος δυσαπόσπαστον τοῖς
[5, 6]	θεασάμενός μου τὴν γυναῖκα διὰ	τὸ	τῆς ξενίας δίκαιον, τὰ μετὰ
[5, 6]	τι τῶν κτημάτων, ἀλλὰ εἰς	τὸ	τιμιώτερον ἐμοὶ σώματός τε καὶ
[5, 10]	ἐμῆς ἀγωνίζομαι πρὸς ἕτερον, καί,	τὸ	τούτου χαλεπώτερον, οὐκ οἶδα Καλλιρόη
[5, 5]	Καλλιρόη, πρὸς τὸ ὄνομα δὲ	τὸ	Χαιρέου πολλὰ ἀνέκλαυσε καὶ πρὸς
[5, 9]	ὁπότερον ἄνδρα βούλοιτο μᾶλλον, οὐδὲν	ἀπεκρίνατο,	ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη μὲν
[5, 4]	ὅλου τοῦ πράγματος. πρὸς ταῦτα	ἀπεκρίνατο	Διονύσιος καὶ τοῦτο μοιχοῦ παράγειν
[5, 5]	ὄναρ διηγεῖτο. καὶ ἡ Πλαγγὼν	ἀπεκρίνατο	θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε· καλὸν
[5, 2]	πολὺ δὲ ἐξελθὼν ὁ εὐνοῦχος	ἀπεκρίνατο	ὅτι ἔστι βασιλεῖ βουλομένῳ Μιθριδάτην
[5, 6]	γὰρ πρότερον αὐτῆς ἄνδρα Χαιρέαν	ὑπεκρίνατο	ζῆν καὶ πλάσας ἐπιστολὰς ἐπὶ
[5, 6]	ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε πληγήν.	~Ἤρξατο	δὲ Διονύσιος τῶν λόγων οὕτως
[5, 1]	Πλαγγόνος τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων	ἤρξατο	λόγων· Τύχη βάσκανε καὶ μιᾶς
[5, 2]	ἐπείθετο Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν	ἐπειρᾶτο,	ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ τὰ δάκρυα
[5, 9]	ἐν τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ	ἐπειρᾶτο	μὲν φέρειν τὰ συμβαίνοντα γενναίως
[5, 2]	εἰσιέναι, τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον	ἐνεπίμπρατο,	στενάξας δὲ ἔφη πρὸς ἑαυτὸν
[5, 2]	ἐπὶ θύρας ἐλθὼν τὰς βασιλέως,	ἠσπάσατο	μὲν Περσῶν τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην
[5, 8]	οὐκέτι περὶ Μιθριδάτου, λαμπρῶς γὰρ	ἀπελογήσατο,	ἀλλὰ εἰ χρὴ διαδικασίαν προθεῖναι
[5, 8]	ὁρῶσι. πάλιν οὖν προσκαλεσάμενος οὓς	μετεστήσατο	Μιθριδάτην μὲν" εἶπεν ἀφίημι, καὶ
[5, 2]	ἀμφοτέραις χερσὶ περιελὼν κόνιν αἰθαλόεσσαν	χεύατο	κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δ´ ᾔσχυνε
[5, 9]	τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν·	ἐξεκάετο	γὰρ σφοδρότερον ἢ ἐν Μιλήτῳ.
[5, 2]	Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν ἐπειρᾶτο,	ἐλείβετο	δὲ αὐτοῦ τὰ δάκρυα κατὰ
[5, 2]	εἰς τὸ δωμάτιον ἐν ᾧ	κατήγετο	μετὰ Πολυχάρμου τοῦ φίλου, καὶ
[5, 4]	ὡς ἐξηπατημένην) εἰς τὴν ὑστεραίαν	ὑπερέθετο	τὴν δίκην. ~Καὶ τότε μὲν
[5, 4]	ὅσον μὲν ἦν σατραπικὸν Μιθριδάτῃ	προσέθετο·	καὶ γὰρ ἦν ἀνέκαθεν ἐκ
[5, 2]	αὐτῆς καρτέρησον. ἄκων μέν, ἀλλὰ	ἐπείθετο	Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν ἐπειρᾶτο,
[5, 9]	Καλλιρόῃ διὰ τὴν τιμὴν ἐγένετο·	ἠγάλλετο	γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ. λαβομένη δὲ
[5, 2]	ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος πλησίον	ἐγένετο	Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη προκατελάμβανε
[5, 9]	τῇ Καλλιρόῃ διὰ τὴν τιμὴν	ἐγένετο·	ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ. λαβομένη
[5, 4]	Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν	ἐγίνετο	ἐπὶ τὴν δίκην παρ´ ἑκατέρων
[5, 3]	ὡς δῆθεν εἰς ἀπάντησιν Καλλιρόης	παρεγίνετο·	καὶ γὰρ εἶχε πρόφασιν οἰκείαν,
[5, 9]	συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν.	ἐπέμπετο	δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ, καὶ
[5, 2]	αὐτοῦ {τοῦ} βασιλέως, ὥστε καὶ	ἤρετο	Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον εἰ πάρεστιν
[5, 2]	παραγένηται. προσκυνήσας οὖν ὁ Μιθριδάτης	ἀπηλλάττετο,	μόνος δὲ γενόμενος ἐκάλεσε Χαιρέαν
[5, 9]	καὶ τοῦτο πάσαις ταῖς ἡμέραις	ἐπράττετο	μετὰ σπουδῆς, ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι
[5, 1]	πολλήν, τότε ἤδη πόθος αὐτὴν	ὑπεδύετο	πατρίδος τε καὶ συγγενῶν καὶ
[5, 8]	αἰδουμένη· βασιλεὺς δὲ μεταστησάμενος ἅπαντας,	ἐβουλεύετο	μετὰ τῶν φίλων οὐκέτι περὶ
[5, 9]	καταφιλήσαντες ἀλλήλους διελύθημεν. Ταῦτα διαλογιζομένης	ἠκούετο	ποδῶν ψόφος καὶ κραυγαὶ γυναικῶν·
[5, 6]	τέχνην δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς	ᾤετο,	πιθανωτάτην· τὸν γὰρ πρότερον αὐτῆς
[5, 5]	μελετήσῃ τὴν δίκην) τὸ ὄναρ	διηγεῖτο.	καὶ ἡ Πλαγγὼν ἀπεκρίνατο θάρρει,
[5, 10]	οὐ κατεφίλησεν· ἐμοῦ παρεστῶτος ἄλλον	ᾐδεῖτο.	μηδὲν δυσωπείσθω· φθάσω τὴν κρίσιν·
[5, 2]	ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν οὖν	παρεμυθεῖτο	Πολύχαρμος, ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος
[5, 2]	ὁ δὲ Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας	ἐποιεῖτο	τὴν πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν
[5, 4]	δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι μὴ δύνασθαι.	προσεποιεῖτο	δὲ δεδιέναι καὶ συνηγόρους παρεκάλει,
[5, 3]	τοῦ γράψαντος βασιλεῖ περὶ Διονυσίου.	ἐξεχεῖτο	δὲ πᾶσα Βαβυλὼν ἐπὶ τὴν
[5, 9]	δὲ τῆς βασιλίδος ὁπότερον ἄνδρα	βούλοιτο	μᾶλλον, οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον
[5, 5]	ἐποίησε καὶ σιωπήν, πάντες δ´	ἠρήσαντο	παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ εἴγε
[5, 1]	ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με παραδῷς.	ἐμερίσαντό	μου τὴν φυγὴν θάλασσα καὶ
[5, 4]	οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν ξένην εὐδοκιμῆσαι	συνηύχοντο.	τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν
[5, 6]	μηδὲ καλέσαι· τότε μὲν γὰρ	ἐφοβοῦντο	πάντες, ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας,
[5, 8]	εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον,	συνελυποῦντο	Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα
[5, 4]	δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι	ἠγορόωντο.	παράγονται δὲ οἱ δικαζόμενοι μετὰ
[5, 7]	εἰπάτω. γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν, ἣν	ἀπέδοτό	σοι ταλάντου Θήρων ὁ λῃστής,
[5, 4]	Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν ἔχων δεῖξαι	πέπειστο	ἁλῶναι μὴ δύνασθαι. προσεποιεῖτο δὲ
[5, 1]	Διονυσίῳ χορηγία πολλή· πλουσιώτατα γὰρ	ἐπεδείκνυτο	τῇ γυναικὶ τὴν παρασκευήν· βασιλικωτέραν
[5, 3]	περιβόητον, οἷον τῆς Ἰωνίας Καλλιρόη,	τοιοῦτο	τῆς Ἀσίας ἡ Ῥοδογούνη. λαβοῦσαι
[5, 6]	Καρίας. λέγε λαβών· Χαιρέας ζῶ.	τοῦτο	ἀποδειξάτω Μιθριδάτης καὶ ἀφείσθω. λόγισαι
[5, 10]	καὶ εἰ μὲν δύνασαι κλαῦσον·	τοῦτο	γὰρ ἐμοὶ καὶ ἀθανασίας γενήσεται
[5, 5]	καὶ πρὸς τὴν δίκην ἐδυσχέραινε.	τοῦτο	γὰρ" φησὶ μόνον ἔλιπέ μου
[5, 1]	ἀποδοῦναι τοὺς ἐρῶντας, φωράσας δὲ	τοῦτο	Διονύσιος ἐξ ἐπιστολῶν διέβαλεν αὐτὸν
[5, 6]	ἠλέγχθαι μοιχόν. καὶ γὰρ οὐδὲ	τοῦτο	δύναται λέγειν, ὅτι τεθνηκέναι Χαιρέαν
[5, 1]	γυνὴ μέγα δυνήσεται, καὶ διὰ	τοῦτο	ἕκαστος ἔσπευδε ξενίας διδόναι ἢ
[5, 2]	μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ	τοῦτο	ἐπαίτιον αὐτῷ γένηται πρὸς βασιλέως,
[5, 9]	ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως ἡ Καλλιρόη	τοῦτο	ἤκουσεν, ἐπεθύμει γὰρ ἠρεμίας. ὡς
[5, 9]	φυλάττηται μέχρι τῆς δίκης. ἀσμένη	τοῦτο	ἤκουσεν ἡ Στάτειρα καὶ πᾶσαν
[5, 3]	Ἕλληνες καὶ πτωχοὶ καὶ διὰ	τοῦτο	καὶ τὰ μικρὰ θαυμάζουσι μεγάλως.
[5, 4]	πρὸς ταῦτα ἀπεκρίνατο Διονύσιος καὶ	τοῦτο	μοιχοῦ παράγειν εἰς ὄχλον ἀλλοτρίαν
[5, 5]	δεῖ ῥημάτων; κάλλος ἐπίβουλον, εἰς	τοῦτο	μόνον ὑπὸ τῆς φύσεως δοθέν,
[5, 9]	τῆς ὑστεραίας ἕωθεν ἀφικνοῦνται· καὶ	τοῦτο	πάσαις ταῖς ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ
[5, 9]	Χαιρέας ὁ ἐμός, ἢ καὶ	τοῦτο	πεπλάνημαι; τάχα γὰρ Μιθριδάτης διὰ
[5, 2]	τυραννούμενος. σοὶ δὲ εἴ τις	τοῦτο	προσέταξεν, οὐκ ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον
[5, 2]	πᾶσα οἰκία καὶ πᾶς στενωπὸς	ἐπεπλήρωτο	τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ ἡ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/11/2006