Livre, Chap.
[5, 7]	προτεθείσης, πότερον ἀφίσταται τῆς κατηγορίας	ἢ	βεβαίως ἐμμένοι. τὸ γὰρ αἰνιττόμενον
[5, 9]	δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον	ἢ	ἐν Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ τῆς
[5, 9]	ἐκεῖνος ἦν Χαιρέας ὁ ἐμός,	ἢ	καὶ τοῦτο πεπλάνημαι; τάχα γὰρ
[5, 6]	δυοῖν θάτερον, ἢ Χαιρέαν ζῆν,	ἢ	Μιθριδάτην ἠλέγχθαι μοιχόν. καὶ γὰρ
[5, 4]	{τῷ} βασιλεῖ. ποῖος ἀγὼν Ὀλυμπικὸς	ἢ	νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης ἔσχον
[5, 1]	τοῦτο ἕκαστος ἔσπευδε ξενίας διδόναι	ἢ	πάντως τινὰ χάριν εἰς αὐτὴν
[5, 8]	ἕωθεν εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος	ἢ	πρόσθεν. ~Τὴν δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι
[5, 4]	καὶ Περσίδες οὐδὲν ἕτερον διελάλουν	ἢ	τὴν δίκην ταύτην, ὥστε, εἰ
[5, 6]	ἄφυκτοι· δεῖ γὰρ δυοῖν θάτερον,	ἢ	Χαιρέαν ζῆν, ἢ Μιθριδάτην ἠλέγχθαι
[5, 6]	φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις μὲν	ἢ	χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν ἀδύνατον ἔδοξε,
[5, 4]	εἰ χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν, ὅλη	ἡ	Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν. ἐδόκει δὲ
[5, 3]	παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς ξένης. ἐγέλασεν	ἡ	βασιλὶς ἀπιστοῦσα τῇ φήμῃ, ἅμα
[5, 4]	ἐστι, τοιαύτην. οὐ μὴν οὐδ´	ἡ	γυναικωνῖτις ἡ Περσῶν ἀμέριμνος ἦν,
[5, 1]	ἔθαλπε τοὺς βαρβάρους, ὅτι ἥδε	ἡ	γυνὴ μέγα δυνήσεται, καὶ διὰ
[5, 4]	ἐν τῇ δίκῃ· ποῦ τοίνυν	ἡ	γυνή, περὶ ἧς ἡ κρίσις;
[5, 5]	ἐνέδυε καὶ ἐκόσμει τὴν Καλλιρόην,	ἡ	δὲ αὐτομάτως ψυχὴν εἶχεν ἱλαράν,
[5, 3]	παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς κόσμον·	ἡ	δὲ βασιλὶς ἔδωκε περιβραχιόνια καὶ
[5, 9]	γὰρ ἐξαιρέτως ἐτίμα τὴν θεόν·	ἡ	δὲ προσεκύνησεν. ὁ δὲ εὐνοῦχος
[5, 6]	πρὸς Καλλιρόην ἔπεμψε διὰ δούλων.	ἡ	δὲ σή, Τύχη, βασκανία βασιλέα
[5, 9]	πολλὴν ἐξουσίαν ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν.	ἡ	δὲ Στάτειρα εἶπεν ἀφῶμεν αὐτήν·
[5, 3]	κάλλει, κινδυνεύει δὲ ἐφ´ ἡμῶν	ἡ	δόξα τῶν Περσίδων γυναικῶν καταλυθῆναι.
[5, 8]	τῷ μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται Στάτειρα	ἡ	ἐμὴ γυνή· οὐ γάρ ἐστι
[5, 1]	τὴν φυγὴν θάλασσα καὶ Θήρων·	ἡ	Ἑρμοκράτους θυγάτηρ ἐπράθην καί, τὸ
[5, 8]	προῆλθε Χαιρέας αὐτός. ἰδοῦσα δὲ	ἡ	Καλλιρόη ἀνέκραγε Χαιρέα, ζῇς; καὶ
[5, 5]	οὐ μὴν ἀδακρυτί γε ἤκουεν	ἡ	Καλλιρόη, πρὸς τὸ ὄνομα δὲ
[5, 9]	τὴν ψυχὴν ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως	ἡ	Καλλιρόη τοῦτο ἤκουσεν, ἐπεθύμει γὰρ
[5, 4]	τοίνυν ἡ γυνή, περὶ ἧς	ἡ	κρίσις; ἔδοξας δ´ αὐτὴν ἀναγκαίαν
[5, 4]	ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ ἧκεν	ἡ	κυρία τῶν ἡμερῶν, ἐκαθέσθη βασιλεύς.
[5, 3]	παραδοῦσα αὑτὴν τῷ κρείττονι φέρειν.	ἡ	μὲν οὖν ἁρμάμαξα προῄει συγκεκαλυμμένη,
[5, 2]	Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον εἰ πάρεστιν	ἡ	Μιλησία. Διονύσιον δὲ καὶ πάλαι
[5, 1]	ἀπάγομαι καὶ βαρβάροις ἐγκλείομαι μυχοῖς	ἡ	νησιῶτις, ὅπου μηκέτι θάλασσα. ποίαν
[5, 3]	καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους νενικήκαμεν·	ἡ	Περσὶς ἀποσβέσει τὴν ξένην. εἰ
[5, 4]	οὐ μὴν οὐδ´ ἡ γυναικωνῖτις	ἡ	Περσῶν ἀμέριμνος ἦν, ἀλλὰ καὶ
[5, 5]	δίκην) τὸ ὄναρ διηγεῖτο. καὶ	ἡ	Πλαγγὼν ἀπεκρίνατο θάρρει, δέσποινα, καὶ
[5, 4]	δικαστήριον ἦν. ἐδόκει δὲ πᾶσιν	ἡ	προθεσμία μακρὰ καὶ οὐ τοῖς
[5, 10]	παρηγορεῖν δυνάμενος. ἤδη δὲ καὶ	ἡ	προθεσμία τῆς δίκης καθειστήκει.
[5, 6]	βασιλέα ἄξιον ὄντα κατέστησε καὶ	ἡ	πρόνοια τῶν ἄλλων θεῶν φανερὰς
[5, 3]	Ἰωνίας Καλλιρόη, τοιοῦτο τῆς Ἀσίας	ἡ	Ῥοδογούνη. λαβοῦσαι δὲ αὐτὴν αἱ
[5, 3]	δὲ τῷ περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς	ἡ	Ῥοδογούνη περιέμενεν· εἱστήκει δὲ ἁβρὰ
[5, 3]	Ῥοδογούνην παρεῖναι. συνῆκε δὲ καὶ	ἡ	Ῥοδογούνη τῆς ἥττης, καὶ μήτε
[5, 7]	φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε	ἡ	σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων,
[5, 2]	οὐκέτι ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε,	ἡ	σὴ πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς
[5, 9]	τῆς δίκης. ἀσμένη τοῦτο ἤκουσεν	ἡ	Στάτειρα καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν
[5, 9]	οὐκ ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ αἰφνίδιον	ἡ	Στάτειρα τῆς κλίνης ἀνέθορε δόξασα
[5, 7]	προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία σήμερον	ἡ	Συρακοσία δοξάτω. μάθε, δέσποτα, ὅτι
[5, 1]	δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν	ἡ	τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν
[5, 2]	ἐπεπλήρωτο τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ	ἡ	φήμη μέχρις αὐτοῦ {τοῦ} βασιλέως,
[5, 2]	Διονύσιος πλησίον ἐγένετο Βαβυλῶνος καὶ	ἡ	Φήμη προκατελάμβανε τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα
[5, 10]	ἣν ἐν τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην,	ᾗ	θύω πολλάκις. τί γὰρ ἔδειξάς
[5, 2]	προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν, εἰ μὴ	συνέβη	τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ Στάτειραν
[5, 2]	λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν	ἐπέβη,	τὴν δὲ Καλλιρόην εἴασεν ἐπὶ
[5, 3]	τῆς δίκης. προσκυνήσας ὁ Διονύσιος	ἀπηλλάγη.	~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ
[5, 4]	ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς ἔπαινος	ἐξερράγη	πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην
[5, 3]	δὲ τὸ Καλλιρόης πρόσωπον, καὶ	μαρμαρυγὴ	κατέσχε τὰς ἁπάντων ὄψεις, ὥσπερ
[5, 10]	τῆς δευτέρας μᾶλλον φοβοῦμαι· οὐ	δὴ	γὰρ μείζων ὁ κίνδυνος, δύσελπιν
[5, 5]	τὴν οἰκίαν ὁ Διονύσιος, οἷα	δὴ	φρόνιμος ἀνὴρ καὶ πεπαιδευμένος, λόγους
[5, 6]	σύντομος. ἀνήρ εἰμι Καλλιρόης ταύτης,	ἤδη	δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ πατήρ,
[5, 2]	Ἐκεῖνον μὲν οὖν παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος,	ἤδη	δὲ καὶ Διονύσιος πλησίον ἐγένετο
[5, 10]	κατεῖχε, λοιπὸν μηκέτι παρηγορεῖν δυνάμενος.	ἤδη	δὲ καὶ ἡ προθεσμία τῆς
[5, 2]	εἰς Βαβυλῶνα ἔμελλεν εἰσιέναι, τότ´	ἤδη	καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ
[5, 2]	καὶ θεραπεύουσι σατράπαι. σοβαρωτέρα γέγονεν	ἤδη,	καὶ οὔπω βασιλεὺς ἑώρακεν αὐτήν.
[5, 1]	γαμηθῶ. σὺ δὲ καὶ τούτων	ἤδη	μοι φθονεῖς· οὐκέτι γὰρ εἰς
[5, 1]	βασιλέως γῆν τὴν πολλήν, τότε	ἤδη	πόθος αὐτὴν ὑπεδύετο πατρίδος τε
[5, 10]	ἄνθρωπος καὶ πένης καὶ ἀλλότριος	ἤδη.	σὺ μὲν εὐτυχοίης, ὦ γύναι·
[5, 8]	σχεδὸν μέρος οὖσαν ἧς ἐδίκαζεν	ἤδη·	τὴν γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν οὐκ
[5, 3]	καὶ γὰρ εἶχε πρόφασιν οἰκείαν,	ἐπειδὴ	ἦν ἀδελφὴ Φαρνάκου τοῦ γράψαντος
[5, 7]	μηδέποτ´ ἂν ἐλπίσας ὅτι Χαιρέας	ζῇ.	ἔλεγεν οὖν· εἰπὲ" φησὶν ὅτι
[5, 2]	οὐ γὰρ οἶδας ὅτι Χαιρέας	ζῇ·	πάντων δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ
[5, 4]	ἔσχον οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν·	ἐκλήθη	γὰρ ὡς ἀναγκαία. πῶς οὖν
[5, 1]	~Ὡς μὲν	ἐγαμήθη	Καλλιρόη Χαιρέᾳ, καλλίστη γυναικῶν ἀνδρὶ
[5, 2]	τὴν γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ, ἂν	δυνηθῇ	λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν
[5, 9]	ἐπεθύμει γὰρ ἠρεμίας. ὡς οὖν	κατεκλίθη,	καὶ εἴασαν αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη
[5, 3]	ἦν ὡς ἐν θεάτρῳ, καὶ	προεκρίθη	Ῥοδογούνη, θυγάτηρ μὲν Ζωπύρου, γυνὴ
[5, 6]	τῆς ἀσελγείας, ἐὰν εἰς κρίσιν	εἰσέλθῃ·	καταφρονήσει δὲ λοιπόν, ἐάν τις
[5, 6]	τις κριθεὶς παρὰ σοὶ μὴ	κολασθῇ.	ὁ δὲ ἐμὸς λόγος σαφής
[5, 4]	ἧκεν ἡ κυρία τῶν ἡμερῶν,	ἐκαθέσθη	βασιλεύς. ἔστι δὲ οἶκος ἐν
[5, 4]	Βάκτρων, εἰς Καρίαν δὲ ὕστερον	μετῳκίσθη·	Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν εἶχεν
[5, 4]	δὲ οὖσαν ὑστερεῖν; ἐπεὶ τοίνυν	ὡρίσθη	καὶ Καλλιρόην παρεῖναι, οὐδὲν αὐτῇ
[5, 4]	ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν μέγιστον.	ἐσχίσθη	δὲ τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων
[5, 5]	καὶ καλέσασα Πλαγγόνα (Διονύσιος γὰρ	ἔφθη	προεξαναστάς, ἵνα μελετήσῃ τὴν δίκην)
[5, 6]	σὰς πόλεις ἐγκεχειρισμένους, ἀλλ´ ἀσελγὴς	ὤφθη	καὶ τυραννικός. ἐπιστάμενος δὲ τὴν
[5, 3]	μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν, ἐπειδὰν	εἰσίῃ,	φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα ἀποσβέσῃ
[5, 6]	τῷ σατράπῃ Λυδίας καὶ Ἰωνίας	Φαρνάκῃ,	ἐκεῖνος δὲ σοί. Τὸ μὲν
[5, 1]	τοῦ σοῦ τάφου, Χαιρέα. τίς	ἐπενέγκῃ	σοι χοάς, δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα
[5, 9]	τιμὴν ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ	παρακαταθήκῃ.	λαβομένη δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς
[5, 4]	παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους ἐν τῇ	δίκῃ·	ποῦ τοίνυν ἡ γυνή, περὶ
[5, 1]	Εὐφράτην, μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι	μεγάλη,	ἀφετήριον εἰς τὴν βασιλέως γῆν
[5, 1]	ἀποδημίας ὡς μὴ δόξω κἀκεῖ	καλή	τινι. ταῦτα ἅμα λέγουσα τὴν
[5, 7]	νεκροῦ τὴν γυναῖκά μου διέφθειρας.	προκαλῇ	με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι
[5, 6]	συνεπένθησεν ἡμῖν. ἀλλ´ ὅταν μοιχεῦσαι	θέλῃ	Μιθριδάτης, ἀνίστησι τοὺς νεκρούς. παύομαι
[5, 9]	Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα	πολυτελῆ,	καὶ παρ´ οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα
[5, 10]	μεῖζον· εἰπὲ δὲ προσκύψασα τῇ	στήλῃ	κἀνὴρ καὶ βρέφος" ὁρῶ. οἴχῃ,
[5, 1]	γὰρ ἐδημαγώγει τὸ κάλλος. καὶ	ἄλλη	δέ τις ἐλπὶς ἔθαλπε τοὺς
[5, 1]	μὲν οὖν καὶ Διονυσίῳ χορηγία	πολλή·	πλουσιώτατα γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ
[5, 4]	ὥστε, εἰ χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν,	ὅλη	ἡ Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν. ἐδόκει
[5, 5]	καὶ χάριν, ἐγὼ δὲ φοβοῦμαι	μὴ	ἀρέσω τῷ δικαστῇ. Τοιαῦτα ὀδυρομένη
[5, 8]	γυναικός. καὶ τοῖς μὲν ἐδόκει	μὴ	βασιλικὴν εἶναι τὴν κρίσιν· τῆς
[5, 2]	ζῇ· πάντων δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ,	μὴ	βλέπειν σε κεκελευσμένος, καὶ ὁ
[5, 3]	κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην πεπιστευμένου	μὴ	βραδύνειν· ἀφίημι δέ σοι τὴν
[5, 8]	ἀνήρ, Διονύσιος δὲ ἐγὼ βεβαιότερος.	μὴ	γὰρ ἀφῆκά μου τὴν γυναῖκα;
[5, 6]	ἡμᾶς, αὐτὸν βοηθεῖν, εἰ καὶ	μὴ	δι´ ἐμὲ τὸν φίλον, ἀλλὰ
[5, 8]	τὸ ἆθλον βλεπόμενον, ὥστε, εἰ	μὴ	διὰ τὴν αἰδῶ τὴν πρὸς
[5, 1]	τὸ μῆκος τῆς ἀποδημίας ὡς	μὴ	δόξω κἀκεῖ καλή τινι. ταῦτα
[5, 4]	Χαιρέαν ἔχων δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι	μὴ	δύνασθαι. προσεποιεῖτο δὲ δεδιέναι καὶ
[5, 2]	πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν δεδοικὼς	μὴ	καὶ τοῦτο ἐπαίτιον αὐτῷ γένηται
[5, 7]	δίκαιος γὰρ εἶ καὶ φιλάνθρωπος,	μὴ	καταγνῷς μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν
[5, 6]	ἐάν τις κριθεὶς παρὰ σοὶ	μὴ	κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς λόγος
[5, 4]	καὶ ἔγραψας παρεῖναι, καὶ πάρεστι.	μὴ	οὖν Διονύσιος ἀποκρυπτέτω τὸ κεφάλαιον
[5, 3]	καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα πῶς	μὴ	παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς ξένης. ἐγέλασεν
[5, 9]	εἰδώς. πῶς οὖν ὑπέμεινέ μοι	μὴ	περιπλακῆναι; μηδὲ καταφιλήσαντες ἀλλήλους διελύθημεν.
[5, 2]	καὶ προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν, εἰ	μὴ	συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ
[5, 8]	μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται Στάτειρα ἡ	ἐμὴ	γυνή· οὐ γάρ ἐστι δίκαιον
[5, 3]	ἐγέλασεν ἡ βασιλὶς ἀπιστοῦσα τῇ	φήμῃ,	ἅμα δὲ εἶπεν ἀλαζόνες εἰσὶν
[5, 2]	τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ ἡ	φήμη	μέχρις αὐτοῦ {τοῦ} βασιλέως, ὥστε
[5, 2]	πλησίον ἐγένετο Βαβυλῶνος καὶ ἡ	Φήμη	προκατελάμβανε τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν
[5, 3]	τῆς ἥττης, καὶ μήτε ἀπελθεῖν	δυναμένη	μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ τὴν
[5, 9]	γὰρ πέμψῃ βασιλεύς, οὐκ ἀπαγγέλλεται.	θεασαμένη	δὲ αἰφνίδιον ἡ Στάτειρα τῆς
[5, 9]	κατεκλίθη, καὶ εἴασαν αὐτὴν ἡσυχάζειν,	ἁψαμένη	τῶν ὀφθαλμῶν εἴδετε" φησὶ Χαιρέαν
[5, 8]	ἠπόρουν. μάλιστα γὰρ ἦν ἐκείνη	τεθορυβημένη	καὶ ἄναυδος εἱστήκει, μόνον ἀναπεπταμένοις
[5, 9]	σχῆμα γυναικὸς ἀτυχούσης, μελανείμων, ἀκόσμητος	καθημένη.	ταῦτα καὶ λαμπροτέραν αὐτὴν ἀπεδείκνυε.
[5, 3]	ἡ μὲν οὖν ἁρμάμαξα προῄει	συγκεκαλυμμένη,	οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες
[5, 9]	ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ.	λαβομένη	δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς θάρρει"
[5, 3]	πύλας. ἐν δὲ τῷ περιφανεστάτῳ	παραπεμπομένη	βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη περιέμενεν· εἱστήκει
[5, 5]	μὴ ἀρέσω τῷ δικαστῇ. Τοιαῦτα	ὀδυρομένη	τὴν ἡμέραν ὅλην ἀθύμως διήγαγε
[5, 3]	περιέμενεν· εἱστήκει δὲ ἁβρὰ καὶ	θρυπτομένη	καὶ ὡς προκαλουμένη, πάντες δὲ
[5, 5]	αὐτομάτως ψυχὴν εἶχεν ἱλαράν, ὥσπερ	προμαντευομένη	τὰ μέλλοντα. Ἕωθεν οὖν ὠθισμὸς
[5, 9]	σοὶ φυλάττηται μέχρι τῆς δίκης.	ἀσμένη	τοῦτο ἤκουσεν ἡ Στάτειρα καὶ
[5, 8]	καὶ κλαίουσα, Χαιρέαν φιλοῦσα, Διονύσιον	αἰδουμένη·	βασιλεὺς δὲ μεταστησάμενος ἅπαντας, ἐβουλεύετο
[5, 3]	ἁβρὰ καὶ θρυπτομένη καὶ ὡς	προκαλουμένη,	πάντες δὲ εἰς αὐτὴν ἀπέβλεπον
[5, 3]	τοῦ ἵππου προσῆλθεν αὐτῇ φιλοφρονούμενος.	ἐκείνη	δὲ ὑπερυθριῶσα θέλω" φησὶ τὴν
[5, 8]	Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα γὰρ ἦν	ἐκείνη	τεθορυβημένη καὶ ἄναυδος εἱστήκει, μόνον
[5, 2]	βασιλεῖ βουλομένῳ Μιθριδάτην μηδὲν ἀδικεῖν·	κρίνῃ	δὲ ἐπειδὰν καὶ Διονύσιος παραγένηται.
[5, 3]	προεκρίθη Ῥοδογούνη, θυγάτηρ μὲν Ζωπύρου,	γυνὴ	δὲ Μεγαβύζου, μέγα τι χρῆμα
[5, 2]	πόλιν, ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι παραγίνεται	γυνή,	κάλλος οὐκ ἀνθρώπινον ἀλλά τι
[5, 1]	τοὺς βαρβάρους, ὅτι ἥδε ἡ	γυνὴ	μέγα δυνήσεται, καὶ διὰ τοῦτο
[5, 8]	Καλλιρόης ἐπιμελήσεται Στάτειρα ἡ ἐμὴ	γυνή·	οὐ γάρ ἐστι δίκαιον μέλλουσαν
[5, 4]	τῇ δίκῃ· ποῦ τοίνυν ἡ	γυνή,	περὶ ἧς ἡ κρίσις; ἔδοξας
[5, 3]	ὡς ἐν θεάτρῳ, καὶ προεκρίθη	Ῥοδογούνη,	θυγάτηρ μὲν Ζωπύρου, γυνὴ δὲ
[5, 3]	Καλλιρόη, τοιοῦτο τῆς Ἀσίας ἡ	Ῥοδογούνη.	λαβοῦσαι δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες
[5, 3]	τῷ περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς ἡ	Ῥοδογούνη	περιέμενεν· εἱστήκει δὲ ἁβρὰ καὶ
[5, 3]	παρεῖναι. συνῆκε δὲ καὶ ἡ	Ῥοδογούνη	τῆς ἥττης, καὶ μήτε ἀπελθεῖν
[5, 6]	θαρρῶ δέ, βασιλεῦ, τῇ σῇ	δικαιοσύνῃ	καὶ τοῖς γάμοις καὶ τοῖς
[5, 3]	ἀδελφὴν ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα τῇ	ἁρμαμάξῃ	προσῆλθεν. οὔκουν δυνατὸν ἦν αὐτὴν
[5, 8]	Χαιρέας αὐτός. ἰδοῦσα δὲ ἡ	Καλλιρόη	ἀνέκραγε Χαιρέα, ζῇς; καὶ ὥρμησεν
[5, 9]	ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν εὐνουστέρα τῇ	Καλλιρόῃ	διὰ τὴν τιμὴν ἐγένετο· ἠγάλλετο
[5, 9]	δῆθεν πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ	Καλλιρόῃ	δῶρα πολυτελῆ, καὶ παρ´ οὐδενὸς
[5, 4]	εὐμορφίᾳ μέγα φρονοῦν ἐφθόνει τῇ	Καλλιρόῃ	καὶ ἤθελεν αὐτὴν ἐκ τῆς
[5, 2]	ἔλεγε κλάων ἐγγύς ἐσμεν, ὦ	Καλλιρόη,	καὶ οὐχ ὁρῶμεν ἀλλήλους. σὺ
[5, 10]	καὶ τοῦ θανάτου τὴν παραμυθίαν.	Καλλιρόη	με ἰδοῦσα οὐ προσῆλθεν, οὐ
[5, 1]	τὰ δὲ ἑξῆς νῦν διηγήσομαι.	Καλλιρόη	μὲν γὰρ μέχρι Συρίας καὶ
[5, 8]	ἄλλοι πάντες ἤκουον οὐκ ἀηδῶς.	Καλλιρόη	μὲν εἱστήκει κάτω βλέπουσα καὶ
[5, 9]	οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε.	Καλλιρόη	μὲν οὖν ἐν τούτοις ἦν,
[5, 7]	ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ σὴ	Καλλιρόη·	μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων, ἐμοῦ τε
[5, 5]	μὴν ἀδακρυτί γε ἤκουεν ἡ	Καλλιρόη,	πρὸς τὸ ὄνομα δὲ τὸ
[5, 10]	τὸ τούτου χαλεπώτερον, οὐκ οἶδα	Καλλιρόη	τίνα θέλει. σὺ δέ, τέκνον,
[5, 3]	καὶ περιβόητον, οἷον τῆς Ἰωνίας	Καλλιρόη,	τοιοῦτο τῆς Ἀσίας ἡ Ῥοδογούνη.
[5, 9]	ψυχὴν ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως ἡ	Καλλιρόη	τοῦτο ἤκουσεν, ἐπεθύμει γὰρ ἠρεμίας.
[5, 9]	εὐνοῦχος νοήσας τὴν ἔκπληξιν αὐτῆς	Καλλιρόη"	φησὶν αὕτη ἐστί· πέπομφε δὲ
[5, 1]	~Ὡς μὲν ἐγαμήθη	Καλλιρόη	Χαιρέᾳ, καλλίστη γυναικῶν ἀνδρὶ καλλίστῳ,
[5, 10]	ἀληθῶς ἀποθανόντος Χαιρέου αἰτοῦμαί σε,	Καλλιρόη,	χάριν τελευταίαν. ὅταν ἀποθάνω, πρόσελθέ
[5, 6]	ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ	σατράπῃ	Λυδίας καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος
[5, 4]	ἐγκαλουμένην αὐτήν. εἰ μὲν οὖν	διεφθάρη,	ὡς ὑπεύθυνον ἔδει παρεῖναι· νῦν
[5, 8]	λαμπρῶς γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ εἰ	χρὴ	διαδικασίαν προθεῖναι περὶ τῆς γυναικός.
[5, 4]	τὴν δίκην ταύτην, ὥστε, εἰ	χρὴ	τἀληθὲς εἰπεῖν, ὅλη ἡ Βαβυλὼν
[5, 6]	ἀγνοῶ· θαρρῶ δέ, βασιλεῦ, τῇ	σῇ	δικαιοσύνῃ καὶ τοῖς γάμοις καὶ
[5, 7]	δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ	σὴ	Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων, ἐμοῦ
[5, 2]	ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε, ἡ	σὴ	πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς ἐπιβουλεύοντας
[5, 6]	ἔπεμψε διὰ δούλων. ἡ δὲ	σή,	Τύχη, βασκανία βασιλέα ἄξιον ὄντα
[5, 8]	εἴασεν ἀλλήλοις περιπλακῆναι. τίς ἂν	φράσῃ	κατ´ ἀξίαν ἐκεῖνο τὸ σχῆμα
[5, 3]	εἰσίῃ, φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα	ἀποσβέσῃ	τὴν πενιχράν τε καὶ δούλην.
[5, 9]	θέλεις· ἐντιμότερον μετὰ τὴν κρίσιν	γαμηθήσῃ.	βάδιζε δὲ καὶ ἀναπαύου νῦν,
[5, 5]	τῆς φύσεως δοθέν, ἵνα μου	πλησθήσῃ	τῶν διαβολῶν. Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται
[5, 5]	χαῖρε· καλὸν ἐνύπνιον εἶδες· πάσης	ἀπολυθήσῃ	φροντίδος· ὥσπερ γὰρ ὄναρ ἔδοξας,
[5, 5]	(Διονύσιος γὰρ ἔφθη προεξαναστάς, ἵνα	μελετήσῃ	τὴν δίκην) τὸ ὄναρ διηγεῖτο.
[5, 6]	τὴν δύναμιν καὶ τὴν παρασκευήν,	ὅσῃ	χρῆται πρὸς τὸν ἀγῶνα, ὅτι
[5, 1]	ὅπου μεγάλην εἶχον παραμυθίαν, ὅτι	θαλάσσῃ	παρακάθημαι· νῦν δὲ ἔξω με
[5, 4]	παρεῖναι· νῦν δὲ σὺ ἐπεβούλευσας	ἀγνοούσῃ,	καὶ οὔτε μάρτυρι χρῶμαι τῇ
[5, 3]	τὴν ἀδελφὴν ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα	τῇ	ἁρμαμάξῃ προσῆλθεν. οὔκουν δυνατὸν ἦν
[5, 8]	τῆς γυναικὸς οὐκ ἄχρηστον γενόμενον	τῇ	βασιλέως οἰκίᾳ καὶ ὅτι οὐκ
[5, 2]	βασιλέως, ὅτι κατ´ ἴχνος ἐπηκολούθει	τῇ	γυναικί, ἅμα δὲ καὶ σπεύδων
[5, 4]	ἀγνοούσῃ, καὶ οὔτε μάρτυρι χρῶμαι	τῇ	γυναικὶ οὔτε συνηγόρῳ. τί οὖν
[5, 5]	φρόνιμος ἀνὴρ καὶ πεπαιδευμένος, λόγους	τῇ	γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς ἐν τοιούτοις
[5, 1]	χορηγία πολλή· πλουσιώτατα γὰρ ἐπεδείκνυτο	τῇ	γυναικὶ τὴν παρασκευήν· βασιλικωτέραν δὲ
[5, 4]	ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους ἐν	τῇ	δίκῃ· ποῦ τοίνυν ἡ γυνή,
[5, 9]	πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν εὐνουστέρα	τῇ	Καλλιρόῃ διὰ τὴν τιμὴν ἐγένετο·
[5, 4]	ἐπ´ εὐμορφίᾳ μέγα φρονοῦν ἐφθόνει	τῇ	Καλλιρόῃ καὶ ἤθελεν αὐτὴν ἐκ
[5, 9]	τὴν τιμὴν ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ	τῇ	παρακαταθήκῃ. λαβομένη δὲ τῆς χειρὸς
[5, 6]	αὐτὸς ἀγνοῶ· θαρρῶ δέ, βασιλεῦ,	τῇ	σῇ δικαιοσύνῃ καὶ τοῖς γάμοις
[5, 10]	γενήσεται μεῖζον· εἰπὲ δὲ προσκύψασα	τῇ	στήλῃ κἀνὴρ καὶ βρέφος" ὁρῶ.
[5, 2]	ὅπου Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν	τῇ	σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ
[5, 3]	ξένης. ἐγέλασεν ἡ βασιλὶς ἀπιστοῦσα	τῇ	φήμῃ, ἅμα δὲ εἶπεν ἀλαζόνες
[5, 4]	Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς	τῇ	χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ εἰσήχθησαν,
[5, 8]	θυγατρός. σὺ μᾶλλον ὁ παρὰ	Μιθριδάτῃ	δεδεμένος. ἀπαιτῶ Καλλιρόην. ἐγὼ δὲ
[5, 4]	καὶ ὅσον μὲν ἦν σατραπικὸν	Μιθριδάτῃ	προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν ἀνέκαθεν
[5, 8]	ἔλεος, ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον,	Μιθριδάτῃ	συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης
[5, 10]	ἀντεραστήν, οὗ τάφον ἔχω; δέσποινα	Ἀφροδίτη,	σύ με ἐνήδρευσας, ἣν ἐν
[5, 2]	τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν τῇ σώφρονι	Σπάρτῃ	τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ
[5, 3]	δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν,	ἑκάστη	τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς
[5, 5]	δὲ φοβοῦμαι μὴ ἀρέσω τῷ	δικαστῇ.	Τοιαῦτα ὀδυρομένη τὴν ἡμέραν ὅλην
[5, 10]	αὐτοῦ καὶ τῷ αὐχένι περιάπτοντος	ἐπέστη	Πολύχαρμος ὁ φίλος καὶ ὡς
[5, 1]	~Ὡς μὲν ἐγαμήθη Καλλιρόη Χαιρέᾳ,	καλλίστη	γυναικῶν ἀνδρὶ καλλίστῳ, πολιτευσαμένης Ἀφροδίτης
[5, 3]	καὶ πρὸς ταῖς θυσίαις εἰμί·	τριακοστῇ	δὲ ὕστερον ἡμέρᾳ ἀκροάσομαι τῆς
[5, 9]	ἤγαγον πρὸς τὴν βασιλίδα, μηδὲν	αὐτῇ	προειπόντες· ὅταν γὰρ πέμψῃ βασιλεύς,
[5, 4]	ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην παρεῖναι, οὐδὲν	αὐτῇ	προειρηκὼς ὁ Διονύσιος, ἀλλὰ μέχρι
[5, 3]	καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου προσῆλθεν	αὐτῇ	φιλοφρονούμενος. ἐκείνη δὲ ὑπερυθριῶσα θέλω"
[5, 9]	τὴν ἔκπληξιν αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν	αὕτη	ἐστί· πέπομφε δὲ αὐτὴν βασιλεύς,
[5, 4]	δίκης. προσκυνήσας ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη.	~Παρασκευὴ	οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ τὴν
[5, 4]	καὶ πάντες εἰς ἐκεῖνον ἀπέβλεψαν·	ἔφη	δὲ Μιθριδάτης οὐ προλαμβάνω" φησί,
[5, 2]	δὲ γενόμενος ἐκάλεσε Χαιρέαν καὶ	ἔφη	πρὸς αὐτὸν ἐγὼ καίομαι καὶ
[5, 2]	καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ	ἔφη	πρὸς ἑαυτὸν οὐκέτι ταῦτα Μίλητός
[5, 4]	ἀναγκαία. πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον"	ἔφη	τις ἐξ Ἰωνίας μὲν ἐλθεῖν,
[5, 3]	εἶχε πρόφασιν οἰκείαν, ἐπειδὴ ἦν	ἀδελφὴ	Φαρνάκου τοῦ γράψαντος βασιλεῖ περὶ
[5, 10]	στήλῃ κἀνὴρ καὶ βρέφος" ὁρῶ.	οἴχῃ,	Χαιρέα, νῦν ἀληθῶς. νῦν ἀπέθανες·
[5, 1]	μόνης πιστῆς, τοιούτων ἤρξατο λόγων·	Τύχη	βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς προσφιλονεικοῦσα
[5, 6]	διὰ δούλων. ἡ δὲ σή,	Τύχη,	βασκανία βασιλέα ἄξιον ὄντα κατέστησε
[5, 5]	κεκήδευμαι, τετυμβωρύχημαι, πέπραμαι, δεδούλευκα· ἰδού,	Τύχη,	καὶ κρίνομαι. οὐκ ἤρκει σοι
[5, 9]	μηδὲν αὐτῇ προειπόντες· ὅταν γὰρ	πέμψῃ	βασιλεύς, οὐκ ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/11/2006