Livre, Chap.
[5, 7]	ἀκόλαστος καὶ ἀσελγὴς ἐτύγχανον, ἐποίησεν	ἄν	με βελτίω τὸ παρὰ σοῦ
[5, 8]	εἰς Χαιρέαν ἀποβλέπουσα· ἐδόκει δ´	ἄν	μοι καὶ βασιλεὺς τότε θέλειν
[5, 7]	οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην ἐμεμψάμην αὐτόν.	ἂν	δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ σαυτοῦ
[5, 2]	διακλέψαι τὴν γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ,	ἂν	δυνηθῇ λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου
[5, 2]	εἴ τις τοῦτο προσέταξεν, οὐκ	ἂν	ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν οὖν παρεμυθεῖτο
[5, 4]	ἐπ´ ἐκείνου τοῦ συνεδρίου καλῶς	ἂν	εἴποι τις οἱ δὲ θεοὶ
[5, 7]	εἰδέναι. κἀκεῖνος δὲ ἠγνόει, μηδέποτ´	ἂν	ἐλπίσας ὅτι Χαιρέας ζῇ. ἔλεγεν
[5, 8]	παράδοξον μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας	ἂν	ἐν θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων παθῶν
[5, 5]	Μιθριδάτην ἔδει πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ	ἂν	ἔσχε φωνήν. ὥσπερ γὰρ ἐπὶ
[5, 8]	μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν	ἐν	θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων παθῶν πλήρει·
[5, 2]	συνεκάλυψε τὴν σκηνήν. τάχα δ´	ἂν	καὶ προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν, εἰ
[5, 8]	οὐκ εἴασεν ἀλλήλοις περιπλακῆναι. τίς	ἂν	φράσῃ κατ´ ἀξίαν ἐκεῖνο τὸ
[5, 3]	πλούσιον. μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν,	ἐπειδὰν	εἰσίῃ, φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα
[5, 2]	Μιθριδάτην μηδὲν ἀδικεῖν· κρίνῃ δὲ	ἐπειδὰν	καὶ Διονύσιος παραγένηται. προσκυνήσας οὖν
[5, 6]	πάντες, ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας,	ἐὰν	εἰς κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ
[5, 6]	κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ λοιπόν,	ἐάν	τις κριθεὶς παρὰ σοὶ μὴ
[5, 3]	δὲ πᾶσα Βαβυλὼν ἐπὶ τὴν	θέαν	καὶ τὸ πλῆθος ἐστενοχώρει τὰς
[5, 5]	σοι διαβαλεῖν ἀδίκως με πρὸς	Χαιρέαν,	ἀλλ´ ἔδωκάς μοι παρὰ Διονυσίῳ
[5, 8]	μόνον ἀναπεπταμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς εἰς	Χαιρέαν	ἀποβλέπουσα· ἐδόκει δ´ ἄν μοι
[5, 10]	μάχην βραβεύων ἔρωτος καὶ λογισμοῦ,	Χαιρέαν	δὲ πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος
[5, 5]	τοῦ νυμφίου. μέλλουσα δὲ καταφιλεῖν	Χαιρέαν	ἐκ τῶν ὕπνων ἀνέθορε καὶ
[5, 8]	χαρά, θάμβος, ἔλεος, ἀπιστία, εὐχαί.	Χαιρέαν	ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ,
[5, 4]	οὐδέποτε Χαιρέαν προσεδόκα) Μιθριδάτης δὲ	Χαιρέαν	ἔχων δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι μὴ
[5, 6]	δεῖ γὰρ δυοῖν θάτερον, ἢ	Χαιρέαν	ζῆν, ἢ Μιθριδάτην ἠλέγχθαι μοιχόν.
[5, 6]	τοῦτο δύναται λέγειν, ὅτι τεθνηκέναι	Χαιρέαν	ἠγνόει· τούτου γὰρ ἐν Μιλήτῳ
[5, 2]	ἀπηλλάττετο, μόνος δὲ γενόμενος ἐκάλεσε	Χαιρέαν	καὶ ἔφη πρὸς αὐτὸν ἐγὼ
[5, 5]	τέμενος εἰσιοῦσαν κἀκεῖθεν ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν	Χαιρέαν	καὶ τὴν τῶν γάμων ἡμέραν·
[5, 1]	φίλου, καὶ ὡς Μιθριδάτης ἐγνώρισε	Χαιρέαν	μέλλοντα ἀποθνήσκειν καὶ ὡς ἔσπευδεν
[5, 1]	Διονυσίου καὶ τὴν Καλλιρόης πρὸς	Χαιρέαν	πίστιν καὶ τὴν ἀνάγκην τοῦ
[5, 4]	ὀνόματι Χαιρέου (ζῆν γὰρ οὐδέποτε	Χαιρέαν	προσεδόκα) Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν ἔχων
[5, 9]	ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν εἴδετε" φησὶ	Χαιρέαν	ὑμεῖς ἀληθῶς; ἐκεῖνος ἦν Χαιρέας
[5, 6]	τὸν γὰρ πρότερον αὐτῆς ἄνδρα	Χαιρέαν	ὑπεκρίνατο ζῆν καὶ πλάσας ἐπιστολὰς
[5, 7]	μοι κἂν εἰς τὴν δίκην	Χαιρέαν.	φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε
[5, 8]	εἱστήκει κάτω βλέπουσα καὶ κλαίουσα,	Χαιρέαν	φιλοῦσα, Διονύσιον αἰδουμένη· βασιλεὺς δὲ
[5, 4]	ἡ κρίσις; ἔδοξας δ´ αὐτὴν	ἀναγκαίαν	διὰ τῆς ἐπιστολῆς καὶ ἔγραψας
[5, 4]	γυναῖκα ὡς ἐξηπατημένην) εἰς τὴν	ὑστεραίαν	ὑπερέθετο τὴν δίκην. ~Καὶ τότε
[5, 10]	Χαιρέου αἰτοῦμαί σε, Καλλιρόη, χάριν	τελευταίαν.	ὅταν ἀποθάνω, πρόσελθέ μου τῷ
[5, 1]	τὴν γαστέρα καὶ τὴν Θήρωνος	ὁμολογίαν	καὶ Χαιρέου πλοῦν ἐπὶ ζήτησιν
[5, 4]	οὐ προλαμβάνω" φησί, δέσποτα, τὴν	ἀπολογίαν,	ἀλλ´ οἶδα τὴν τάξιν· δεῖ
[5, 4]	διὰ τὸ ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν τὴν	ἀπολογίαν	ποιήσηται. ταῖς δὲ τριάκοντα ἡμέραις
[5, 8]	λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν	ἰδίαν·	Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος λεγέτωσαν
[5, 7]	βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν δίκην.	παλινῳδίαν	εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην
[5, 6]	ἐπ´ ἐμοῦ μὲν ἐκδικήσῃς τὴν	ἀσέλγειαν	καὶ ὕβριν, ἐπὶ τῶν ἄλλων
[5, 9]	συμβαίνοντα γενναίως διά τε φύσεως	εὐστάθειαν	καὶ διὰ παιδείας ἐπιμέλειαν, τὸ
[5, 9]	ἡ Στάτειρα καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα	γυναικείαν	φιλονεικίαν εὐνουστέρα τῇ Καλλιρόῃ διὰ
[5, 3]	παρεγίνετο· καὶ γὰρ εἶχε πρόφασιν	οἰκείαν,	ἐπειδὴ ἦν ἀδελφὴ Φαρνάκου τοῦ
[5, 2]	τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ εἶχεν	ἀσφάλειαν)	ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα ἔμελλεν
[5, 9]	φύσεως εὐστάθειαν καὶ διὰ παιδείας	ἐπιμέλειαν,	τὸ δὲ παράδοξον τῆς συμφορᾶς
[5, 8]	παρ´ ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν	σατραπείαν	τὴν ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ
[5, 2]	Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο τὴν	πορείαν	σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ
[5, 7]	οὐ γενομένην, ἀλλ´ ὡς μέλλουσαν	μοιχείαν	ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ ἔχων
[5, 10]	ἀλλὰ καὶ τοῦ θανάτου τὴν	παραμυθίαν.	Καλλιρόη με ἰδοῦσα οὐ προσῆλθεν,
[5, 1]	ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην εἶχον	παραμυθίαν,	ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι· νῦν δὲ
[5, 9]	Στάτειρα καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν	φιλονεικίαν	εὐνουστέρα τῇ Καλλιρόῃ διὰ τὴν
[5, 8]	καὶ μᾶλλον πρὸς ἀλλήλους ἐξῆψε	φιλονεικίαν	τὸ ἆθλον βλεπόμενον, ὥστε, εἰ
[5, 9]	ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι τὴν βασιλέως	οἰκίαν.	ἀλλὰ καὶ βασιλεὺς πρὸς τὰς
[5, 5]	διελύθησαν· ἀφικόμενος δὲ εἰς τὴν	οἰκίαν	ὁ Διονύσιος, οἷα δὴ φρόνιμος
[5, 5]	πατρὸς καὶ μητρὸς εἰς τὴν	οἰκίαν	τοῦ νυμφίου. μέλλουσα δὲ καταφιλεῖν
[5, 4]	ἀγὼν Ὀλυμπικὸς ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι	προσδοκίαν	τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ
[5, 10]	ὁ πατήρ σου δυστυχεῖ. κακὴν	ἀποδημίαν	ἤλθομεν· οὐκ ἔδει Μίλητον καταλιπεῖν·
[5, 1]	καὶ Κιλικίας κούφως ἔφερε τὴν	ἀποδημίαν·	καὶ γὰρ Ἑλλάδος ἤκουε φωνῆς
[5, 10]	ἀκαίρως· ἔχω γάρ σε μητρὸς	κληρονομίαν	καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον
[5, 1]	ἐκ Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς	Ἰωνίαν	ἐπώλησαν Διονυσίῳ, καὶ τὸν ἔρωτα
[5, 1]	μοι φθονεῖς· οὐκέτι γὰρ εἰς	Ἰωνίαν	με φυγαδεύεις. ξένην μέν, πλὴν
[5, 8]	περιπλακῆναι. τίς ἂν φράσῃ κατ´	ἀξίαν	ἐκεῖνο τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου;
[5, 5]	εἰσῆλθεν οὖν εἰς τὸ δικαστήριον,	οἵαν	ὁ θεῖος ποιητὴς τὴν Ἑλένην
[5, 5]	ἄλλοι ἐπὰν εἰς δικαστήριον εἰσίωσιν,	εὔνοιαν	εὔχονται καὶ χάριν, ἐγὼ δὲ
[5, 1]	ἡ νησιῶτις, ὅπου μηκέτι θάλασσα.	ποίαν	ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν ἐκ Σικελίας
[5, 2]	οὐκ ἀνθρώπινον ἀλλά τι θεῖον,	ὁποίαν	ἐπὶ γῆς ἄλλην ἥλιος οὐχ
[5, 1]	γάμον, καὶ ὡς δι´ ἐρωτικὴν	ζηλοτυπίαν	Χαιρέου πλήξαντος αὐτὴν ἔδοξε τεθνάναι,
[5, 4]	ἦν ἀνέκαθεν ἐκ Βάκτρων, εἰς	Καρίαν	δὲ ὕστερον μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ
[5, 8]	τὴν νύκτα καταμείνας ἕωθεν εἰς	Καρίαν	ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ πρόσθεν. ~Τὴν
[5, 1]	τε αὐτοῦ καὶ πρᾶσιν εἰς	Καρίαν	μετὰ Πολυχάρμου τοῦ φίλου, καὶ
[5, 6]	ἐπιστάμενος δὲ τὴν σωφροσύνην καὶ	φιλανδρίαν	τῆς γυναικὸς λόγοις μὲν ἢ
[5, 1]	τὴν παρασκευήν· βασιλικωτέραν δὲ τὴν	ὁδοιπορίαν	αὐτοῖς παρεσκεύασεν ἡ τῶν ἐπιχωρίων
[5, 4]	τοῦτο μοιχοῦ παράγειν εἰς ὄχλον	ἀλλοτρίαν	γυναῖκα οὐ θέλοντος ἀνδρός, οὔτε
[5, 8]	ἐγὼ δὲ κατέχω. σὺ τὴν	ἀλλοτρίαν	κρατεῖς. σὺ τὴν σὴν ἀπέκτεινας.
[5, 8]	γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ εἰ χρὴ	διαδικασίαν	προθεῖναι περὶ τῆς γυναικός. καὶ
[5, 4]	δὲ καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι	Μιλησίαν	στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς τῇ
[5, 9]	πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν	ἐξουσίαν	ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ
[5, 4]	ἀποκρυπτέτω τὸ κεφάλαιον καὶ τὴν	αἰτίαν	ὅλου τοῦ πράγματος. πρὸς ταῦτα
[5, 3]	βραδύνειν· ἀφίημι δέ σοι τὴν	αἰτίαν,	ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐβάδιζες. ἐγὼ
[5, 8]	ἐδίκαζεν ἤδη· τὴν γὰρ ἀληθεστάτην	αἰτίαν	οὐκ ἤθελον ὁμολογεῖν, ὅτι τὸ
[5, 4]	ἀλλὰ μέχρι παντὸς ἀποκρυψάμενος τὴν	αἰτίαν	τῆς εἰς Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς
[5, 4]	αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν εἰς δικαστήριον οὐδὲν	εἰδυῖαν	(εἰκὸς γὰρ ἦν καὶ ἀγανακτῆσαι
[5, 7]	δὲ ὅτι βαρεῖ με πρὸς	ὑποψίαν	τὸ κάλλος τῆς γυναικός· οὐδενὶ
[5, 7]	τῆς εὐσεβείας συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι	κἂν	εἰς τὴν δίκην Χαιρέαν. φάνηθι,
[5, 10]	γύναι· γυναῖκα γάρ σε καλῶ,	κἂν	ἕτερον φιλῇς. ἐγὼ δὲ ἀπέρχομαι
[5, 3]	ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς	ἐξέτειναν	καὶ μικροῦ δεῖν ἐπ´ ἀλλήλους
[5, 5]	ἔχει· οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι	ἐπὰν	εἰς δικαστήριον εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται
[5, 5]	ἡ δὲ αὐτομάτως ψυχὴν εἶχεν	ἱλαράν,	ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα. Ἕωθεν
[5, 7]	ἁρπάσας ἐκ τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν	ἐλευθέραν	οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ
[5, 5]	Χαιρέαν καὶ τὴν τῶν γάμων	ἡμέραν·	ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν ὅλην καὶ
[5, 2]	αὐτόθι διέτριβεν) ἐκείνην μὲν τὴν	ἡμέραν	ἡσύχασε παρ´ ἑαυτῷ· πάντες γὰρ
[5, 5]	τῷ δικαστῇ. Τοιαῦτα ὀδυρομένη τὴν	ἡμέραν	ὅλην ἀθύμως διήγαγε καὶ μᾶλλον
[5, 9]	ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ σπουδῆς, ὥστε	πολυανθρωποτέραν	γενέσθαι τὴν βασιλέως οἰκίαν. ἀλλὰ
[5, 5]	τραύματι ἐρωτικῷ τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας	σφοδροτέραν	αὖθις ἐλάμβανε πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ
[5, 2]	δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο τὴν πορείαν	σφοδροτέραν,	μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ
[5, 9]	μελανείμων, ἀκόσμητος καθημένη. ταῦτα καὶ	λαμπροτέραν	αὐτὴν ἀπεδείκνυε. πυθομένης δὲ τῆς
[5, 4]	παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον	λαμπροτέραν	τὴν ἀπολογίαν ποιήσηται. ταῖς δὲ
[5, 1]	ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ τὴν παρασκευήν·	βασιλικωτέραν	δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν
[5, 9]	εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς	Στάτειραν.	ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ,
[5, 3]	συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ	Στάτειραν	τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν
[5, 3]	δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες Καλλιρόην	ὁρᾶν,	κατεφίλουν τὸν δίφρον. βασιλεὺς δὲ
[5, 3]	μετ´ αὐτῆς, ἵνα ἀποσβέσῃ τὴν	πενιχράν	τε καὶ δούλην. προσεκύνησαν πᾶσαι
[5, 9]	ἠρεμίας. ὡς οὖν κατεκλίθη, καὶ	εἴασαν	αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν
[5, 3]	τὴν βασιλίδα καὶ τῆς γνώμης	ἀπεθαύμασαν	καὶ τὸ μὲν πρῶτον ὡς
[5, 9]	τοῦτο ἤκουσεν ἡ Στάτειρα καὶ	πᾶσαν	ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν εὐνουστέρα τῇ
[5, 3]	εἰς τὸν ἀγῶνα καλῶς αὐτὴν	κατεσκεύασαν,	ὡς δῆθεν εἰς ἀπάντησιν Καλλιρόης
[5, 1]	τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς εἶτα	ἀνανήψασαν	ἐν τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς
[5, 8]	ἀνδρὸς ἥκειν ἐπὶ τὴν κρίσιν.	Ἐξῄεσαν	οὖν τοῦ δικαστηρίου οἱ μὲν
[5, 9]	ἀκούειν καὶ λαλεῖν. λυπούμεναι δὲ	ἀπῄεσαν	καὶ τῆς ὑστεραίας ἕωθεν ἀφικνοῦνται·
[5, 7]	ποτε ἦν αὐτοὶ μὲν οὐ	συνίεσαν,	Διονύσιον δὲ ὑπελάμβανον εἰδέναι. κἀκεῖνος
[5, 2]	ἔχειν ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν	ἦσαν	ἐν τούτοις· ὁ δὲ Μιθριδάτης
[5, 4]	ἀμέριμνος ἦν, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα	διῃρέθησαν	αἱ σπουδαί· τὸ μὲν γὰρ
[5, 3]	ἦν ὀφθῆναι σέ, δέσποινα· εἶτα	διεχέθησαν	αἱ γνῶμαι καὶ τὰς ἐνδοξοτάτας
[5, 5]	δίκην. ~Καὶ τότε μὲν οὕτως	διελύθησαν·	ἀφικόμενος δὲ εἰς τὴν οἰκίαν
[5, 4]	τῇ χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ	εἰσήχθησαν,	προσεκύνησαν. ἔπειτα βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν
[5, 1]	Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς Ἰωνίαν	ἐπώλησαν	Διονυσίῳ, καὶ τὸν ἔρωτα τὸν
[5, 4]	χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ εἰσήχθησαν,	προσεκύνησαν.	ἔπειτα βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν γραμματέα
[5, 3]	φανέντος· ἐκπλαγέντες δὲ οἱ βάρβαροι	προσεκύνησαν	καὶ οὐδεὶς ἐδόκει Ῥοδογούνην παρεῖναι.
[5, 3]	τὴν πενιχράν τε καὶ δούλην.	προσεκύνησαν	πᾶσαι τὴν βασιλίδα καὶ τῆς
[5, 3]	πρῶτον ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος	ἀνεβόησαν	εἴθε δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι σέ,
[5, 1]	Χαιρέου πλήξαντος αὐτὴν ἔδοξε τεθνάναι,	ταφεῖσαν	δὲ πολυτελῶς εἶτα ἀνανήψασαν ἐν
[5, 1]	γὰρ Ἑλλάδος ἤκουε φωνῆς καὶ	θάλασσαν	ἔβλεπε τὴν ἄγουσαν εἰς Συρακούσας·
[5, 2]	χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ περιελὼν κόνιν	αἰθαλόεσσαν	χεύατο κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δ´
[5, 7]	ἐκ τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν ἐλευθέραν	οὖσαν	ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ σὺ
[5, 8]	ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ σχεδὸν μέρος	οὖσαν	ἧς ἐδίκαζεν ἤδη· τὴν γὰρ
[5, 4]	μὲν ἐλθεῖν, ἐν Βαβυλῶνι δὲ	οὖσαν	ὑστερεῖν; ἐπεὶ τοίνυν ὡρίσθη καὶ
[5, 1]	φωνῆς καὶ θάλασσαν ἔβλεπε τὴν	ἄγουσαν	εἰς Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν
[5, 1]	ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν ἐκ Σικελίας	καταπλέουσαν;	ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ σοῦ τάφου,
[5, 5]	τῆς Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν κἀκεῖθεν	ἐπανιοῦσαν,	ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ τὴν τῶν
[5, 5]	εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος	εἰσιοῦσαν	κἀκεῖθεν ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ
[5, 4]	γυναῖκα οὐ θέλοντος ἀνδρός, οὔτε	ἐγκαλοῦσαν	οὔτε ἐγκαλουμένην αὐτήν. εἰ μὲν
[5, 8]	γυνή· οὐ γάρ ἐστι δίκαιον	μέλλουσαν	αὐτὴν κρίνεσθαι περὶ ἀνδρός, μετὰ
[5, 7]	γὰρ οὐ γενομένην, ἀλλ´ ὡς	μέλλουσαν	μοιχείαν ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ
[5, 7]	με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι	συμφέρουσαν.	μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου καὶ
[5, 4]	ἀναγκαῖον παρεῖναι τὴν κατ´ οὐδὲν	μετέχουσαν	τῆς δίκης; ταῦτα δικανικῶς μὲν
[5, 1]	σύ με κατέκλεισας ἐν τάφῳ	ζῶσαν,	κἀκεῖθεν ἐξήγαγες οὐ δι´ ἔλεον,
[5, 5]	Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν κἀκεῖθεν ἐπανιοῦσαν,	ὁρῶσαν	Χαιρέαν καὶ τὴν τῶν γάμων
[5, 8]	ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος	λεγέτωσαν	ἑκάτερος ἅπερ ἔχει δίκαια περὶ
[5, 3]	τὴν ξένην. εἰ δύναται, συγκριθήτω·	μαθέτωσαν	Ἕλληνες ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες. ἐν
[5, 10]	αἰτοῦμαί σε, Καλλιρόη, χάριν τελευταίαν.	ὅταν	ἀποθάνω, πρόσελθέ μου τῷ νεκρῷ
[5, 9]	τὴν βασιλίδα, μηδὲν αὐτῇ προειπόντες·	ὅταν	γὰρ πέμψῃ βασιλεύς, οὐκ ἀπαγγέλλεται.
[5, 6]	τάφον, καὶ συνεπένθησεν ἡμῖν. ἀλλ´	ὅταν	μοιχεῦσαι θέλῃ Μιθριδάτης, ἀνίστησι τοὺς
[5, 4]	κατήγορον, καὶ πάντες εἰς ἐκεῖνον	ἀπέβλεψαν·	ἔφη δὲ Μιθριδάτης οὐ προλαμβάνω"
[5, 7]	ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ εἰς Διονύσιον	ἀπέβλεψαν	θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως αὐτῷ προτεθείσης,
[5, 4]	τις ἐξ Ἰωνίας μὲν ἐλθεῖν,	ἐν	Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν; ἐπεὶ
[5, 8]	δίδωμι δὲ πέντε ἡμερῶν διάστημα·	ἐν	δὲ τῷ μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται
[5, 3]	τὸ πλῆθος ἐστενοχώρει τὰς πύλας.	ἐν	δὲ τῷ περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς
[5, 3]	κάλλει. χειροτονία δὲ ἦν ὡς	ἐν	θεάτρῳ, καὶ προεκρίθη Ῥοδογούνη, θυγάτηρ
[5, 10]	ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία ψευδὴς	ἐν	Καρίᾳ δεδεμένῳ· τότε μὲν γὰρ
[5, 9]	ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον ἢ	ἐν	Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ τῆς ἐπιθυμίας
[5, 6]	ἐστὶ παρ´ ἡμῖν. Μιθριδάτης οὖν	ἐν	Μιλήτῳ γενόμενος καὶ θεασάμενός μου
[5, 6]	τεθνηκέναι Χαιρέαν ἠγνόει· τούτου γὰρ	ἐν	Μιλήτῳ παρόντος ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν
[5, 3]	κατέσχε τὰς ἁπάντων ὄψεις, ὥσπερ	ἐν	νυκτὶ βαθείᾳ πολλοῦ φωτὸς αἰφνίδιον
[5, 9]	δίκην εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ	ἐν	Πέρσαις εἶναι μάγους. ἀλλὰ καὶ
[5, 2]	βασιλέα βάρβαρος ποιμήν· πολλοὶ Πάριδες	ἐν	Πέρσαις. οὐχ ὁρᾷς τοὺς κινδύνους,
[5, 5]	δὲ ἐπελθούσης ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν	ἐν	Συρακούσαις παρθένον εἰς τὸ τῆς
[5, 4]	τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν	ἐν	ταῖς χερσὶν ἔχειν ὑπελάμβανε· Διονύσιος
[5, 1]	προσφιλονεικοῦσα πολέμῳ, σύ με κατέκλεισας	ἐν	τάφῳ ζῶσαν, κἀκεῖθεν ἐξήγαγες οὐ
[5, 4]	λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους	ἐν	τῇ δίκῃ· ποῦ τοίνυν ἡ
[5, 2]	ἄγεις, ὅπου Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος	ἐν	τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην
[5, 5]	λόγους τῇ γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς	ἐν	τοιούτοις πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς τε καὶ
[5, 4]	ἐκαθέσθη βασιλεύς. ἔστι δὲ οἶκος	ἐν	τοῖς βασιλείοις ἐξαίρετος, ἀποδεδειγμένος εἰς
[5, 9]	μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη μὲν οὖν	ἐν	τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ ἐπειρᾶτο
[5, 2]	ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν ἦσαν	ἐν	τούτοις· ὁ δὲ Μιθριδάτης δι´
[5, 3]	μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες.	ἐν	τούτῳ δὲ ἀπῆλθεν ὁ Διονύσιος
[5, 1]	ἐκάλεσεν ἐπὶ τὴν κρίσιν, ταῦτα	ἐν	τῷ πρόσθεν λόγῳ δεδήλωται· τὰ
[5, 1]	ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς εἶτα ἀνανήψασαν	ἐν	τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον
[5, 2]	προστάττεις, ἀπῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον	ἐν	ᾧ κατήγετο μετὰ Πολυχάρμου τοῦ
[5, 8]	προσεκύνησεν, ἀπορία δὲ τοὺς ἄλλους	κατέλαβεν.	ἰδὼν δὲ {ὁ} βασιλεὺς ἀμηχανοῦντας
[5, 10]	ἥκοντα πρεσβευτήν. Διονύσιος μὲν οὖν	διέτριβεν	ἄχρι τῆς κρίσεως μάχην βραβεύων
[5, 2]	εἰς Βαβυλῶνα (βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι	διέτριβεν)	ἐκείνην μὲν τὴν ἡμέραν ἡσύχασε
[5, 8]	ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως	εἰσήγαγεν;	ἔδοξας ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι
[5, 7]	ἂν ἐλπίσας ὅτι Χαιρέας ζῇ.	ἔλεγεν	οὖν· εἰπὲ" φησὶν ὅτι ποτὲ
[5, 2]	ὅτι ἔστι βασιλεῖ βουλομένῳ Μιθριδάτην	μηδὲν	ἀδικεῖν· κρίνῃ δὲ ἐπειδὰν καὶ
[5, 9]	παραλαβόντες ἤγαγον πρὸς τὴν βασιλίδα,	μηδὲν	αὐτῇ προειπόντες· ὅταν γὰρ πέμψῃ
[5, 7]	Μιθριδάτην πικρὸν καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε.	~Μηδὲν	δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος δέομαί σου"
[5, 10]	κατεφίλησεν· ἐμοῦ παρεστῶτος ἄλλον ᾐδεῖτο.	μηδὲν	δυσωπείσθω· φθάσω τὴν κρίσιν· οὐ
[5, 10]	μου φιλεῖ σε, ὀνειδίσῃς δὲ	μηδέν.	τί λέγεις, παιδαγωγέ; οὐδεὶς ἡμᾶς
[5, 1]	Χαιρέαν μέλλοντα ἀποθνήσκειν καὶ ὡς	ἔσπευδεν	ἀλλήλοις ἀποδοῦναι τοὺς ἐρῶντας, φωράσας
[5, 7]	τὴν δίκην. παλινῳδίαν εἰπὲ Μιθριδάτης	οὐδὲν	ἀδικεῖ· μάτην ἐμεμψάμην αὐτόν. ἂν
[5, 2]	ὁρῶμεν ἀλλήλους. σὺ μὲν οὖν	οὐδὲν	ἀδικεῖς· οὐ γὰρ οἶδας ὅτι
[5, 9]	βασιλίδος ὁπότερον ἄνδρα βούλοιτο μᾶλλον,	οὐδὲν	ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη
[5, 4]	τοίνυν ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην παρεῖναι,	οὐδὲν	αὐτῇ προειρηκὼς ὁ Διονύσιος, ἀλλὰ
[5, 4]	φοβηθεὶς αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν εἰς δικαστήριον	οὐδὲν	εἰδυῖαν (εἰκὸς γὰρ ἦν καὶ
[5, 4]	τριάκοντα ἡμέραις Πέρσαι καὶ Περσίδες	οὐδὲν	ἕτερον διελάλουν ἢ τὴν δίκην
[5, 4]	οὖν ἀναγκαῖον παρεῖναι τὴν κατ´	οὐδὲν	μετέχουσαν τῆς δίκης; ταῦτα δικανικῶς
[5, 8]	ἀλλὰ σχεδὸν μέρος οὖσαν ἧς	ἐδίκαζεν	ἤδη· τὴν γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν
[5, 4]	Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν	ἀνέκαθεν	ἐκ Βάκτρων, εἰς Καρίαν δὲ
[5, 3]	ἀγῶνα καλῶς αὐτὴν κατεσκεύασαν, ὡς	δῆθεν	εἰς ἀπάντησιν Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ
[5, 9]	τὰς γυναῖκας εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς	δῆθεν	πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ
[5, 1]	με κατέκλεισας ἐν τάφῳ ζῶσαν,	κἀκεῖθεν	ἐξήγαγες οὐ δι´ ἔλεον, ἀλλ´
[5, 5]	τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν	κἀκεῖθεν	ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ τὴν
[5, 4]	εἶπεν ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα	ἔπειθεν·	ἐπεθύμουν γὰρ πάντες Καλλιρόην ἰδεῖν.
[5, 2]	δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ προστάττεις,	ἀπῆλθεν	εἰς τὸ δωμάτιον ἐν ᾧ
[5, 3]	εἰσὶν ἀλαζόνες. ἐν τούτῳ δὲ	ἀπῆλθεν	ὁ Διονύσιος καὶ μηνυθέντος αὐτῷ
[5, 5]	τὸ πρότερον τῶν ἄλλων γυναικῶν.	εἰσῆλθεν	οὖν εἰς τὸ δικαστήριον, οἵαν
[5, 3]	παρεῖναι, καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου	προσῆλθεν	αὐτῇ φιλοφρονούμενος. ἐκείνη δὲ ὑπερυθριῶσα
[5, 10]	παραμυθίαν. Καλλιρόη με ἰδοῦσα οὐ	προσῆλθεν,	οὐ κατεφίλησεν· ἐμοῦ παρεστῶτος ἄλλον
[5, 3]	ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα τῇ ἁρμαμάξῃ	προσῆλθεν.	οὔκουν δυνατὸν ἦν αὐτὴν ἔτι
[5, 7]	οὐδ´ εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν.	Ἔνθεν	ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε
[5, 5]	τοῦτο μόνον ὑπὸ τῆς φύσεως	δοθέν,	ἵνα μου πλησθήσῃ τῶν διαβολῶν.
[5, 1]	τὴν κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ	πρόσθεν	λόγῳ δεδήλωται· τὰ δὲ ἑξῆς
[5, 8]	εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ	πρόσθεν.	~Τὴν δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες
[5, 4]	ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν	ἐντεῦθεν	ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην παρ´
[5, 9]	δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς ὑστεραίας	ἕωθεν	ἀφικνοῦνται· καὶ τοῦτο πάσαις ταῖς
[5, 8]	δῶρα καὶ τὴν νύκτα καταμείνας	ἕωθεν	εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ
[5, 4]	σιγῆς καὶ δέους. τότε οὖν	ἕωθεν	μὲν πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος
[5, 5]	ἱλαράν, ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα.	Ἕωθεν	οὖν ὠθισμὸς ἦν περὶ τὰ
[5, 8]	βασιλέως οἰκίᾳ καὶ ὅτι οὐκ	ἔξωθεν	ἐκάλει τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν,
[5, 7]	μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν λόγων	ἑκατέρωθεν,	μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως συνθεὶς
[5, 2]	κόνιν αἰθαλόεσσαν χεύατο κὰκ κεφαλῆς,	χαρίεν	δ´ ᾔσχυνε πρόσωπον. εἶτα ἔλεγε
[5, 2]	γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς	ἑώρακεν	αὐτήν. μία τοίνυν σωτηρίας ἐλπὶς
[5, 5]	καὶ πεπαιδευμένος, λόγους τῇ γυναικὶ	προσήνεγκεν	ὡς ἐν τοιούτοις πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς
[5, 7]	τὰ τηλικαῦτα ἀγαθὰ μιᾶς ἡδονῆς	ἕνεκεν	ἀπολέσαι καὶ ταύτης αἰσχρᾶς; εἰ
[5, 1]	ἄγουσαν εἰς Συρακούσας· ὡς δ´	ἧκεν	ἐπὶ ποταμὸν Εὐφράτην, μεθ´ ὃν
[5, 4]	τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ	ἧκεν	ἡ κυρία τῶν ἡμερῶν, ἐκαθέσθη
[5, 8]	τὸν τάφον ὁρᾷς μοι. πατὴρ	ἐξέδωκεν.	ἐμοὶ δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος εἶ
[5, 1]	δὲ τοῦτο Διονύσιος ἐξ ἐπιστολῶν	διέβαλεν	αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην, ἐκεῖνος δὲ
[5, 4]	φρονοῦν ἐφθόνει τῇ Καλλιρόῃ καὶ	ἤθελεν	αὐτὴν ἐκ τῆς δίκης ὑβρισθῆναι,
[5, 2]	δ´ ἂν καὶ προεχώρησεν ὅπερ	ἤθελεν,	εἰ μὴ συνέβη τι τοιοῦτον.
[5, 2]	ἀσφάλειαν) ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα	ἔμελλεν	εἰσιέναι, τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον
[5, 2]	τι περὶ αὐτῆς καρτέρησον. ἄκων	μέν,	ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ λανθάνειν
[5, 8]	Ἐξῄεσαν οὖν τοῦ δικαστηρίου οἱ	μὲν	ἄλλοι πάντες σκυθρωποί, μόνος δὲ
[5, 4]	βασιλέως. σιωπῆς δὲ γενομένης ἔδει	μὲν	ἄρξασθαι τοῦ λόγου Διονύσιον τὸν
[5, 5]	πατέρα συνήγορον οὐκ ἔχει· οἱ	μὲν	γὰρ ἄλλοι ἐπὰν εἰς δικαστήριον
[5, 10]	ψευδὴς ἐν Καρίᾳ δεδεμένῳ· τότε	μὲν	γὰρ ἀπηλλαττόμην ζωῆς ἠπατημένος ὑπὸ
[5, 4]	ἐνταῦθα διῃρέθησαν αἱ σπουδαί· τὸ	μὲν	γὰρ αὐτῶν ἐπ´ εὐμορφίᾳ μέγα
[5, 6]	βέλτιον ἦν μηδὲ καλέσαι· τότε	μὲν	γὰρ ἐφοβοῦντο πάντες, ὡς κολασθησομένης
[5, 1]	δὲ ἑξῆς νῦν διηγήσομαι. Καλλιρόη	μὲν	γὰρ μέχρι Συρίας καὶ Κιλικίας
[5, 8]	βασιλικὴν εἶναι τὴν κρίσιν· τῆς	μὲν	γὰρ Μιθριδάτου κατηγορίας εἰκότως ἤκουσας,
[5, 7]	οὔτε ὡς κύριον ἠδίκηκα. πρῶτον	μὲν	γὰρ οὐ γενομένην, ἀλλ´ ὡς
[5, 2]	ἐποιεῖτο τὴν πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα	μὲν	δεδοικὼς μὴ καὶ τοῦτο ἐπαίτιον
[5, 6]	Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ σοί. Τὸ	μὲν	διήγημα εἴρηκα τοῦ πράγματος, περὶ
[5, 5]	στενωποί· πάντες γὰρ συνέτρεχον τῷ	μὲν	δοκεῖν ἀκροαταὶ τῆς δίκης, τὸ
[5, 10]	μου τῷ νεκρῷ καὶ εἰ	μὲν	δύνασαι κλαῦσον· τοῦτο γὰρ ἐμοὶ
[5, 2]	παρὰ βασιλεῖ καὶ δυνατώτατος πρῶτον	μὲν	δώροις ἐτίμησεν, εἶτα ἀπάγγειλον" εἶπε
[5, 1]	~Ὡς	μὲν	ἐγαμήθη Καλλιρόη Χαιρέᾳ, καλλίστη γυναικῶν
[5, 8]	περὶ τῆς γυναικός. καὶ τοῖς	μὲν	ἐδόκει μὴ βασιλικὴν εἶναι τὴν
[5, 10]	καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον	μὲν	εἶ, πλὴν οὐ παντελῶς ἀναίσθητον
[5, 10]	μέλλων ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον	μὲν"	εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν
[5, 8]	οὖν προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην	μὲν"	εἶπεν ἀφίημι, καὶ ἀπίτω δῶρα
[5, 4]	μετέχουσαν τῆς δίκης; ταῦτα δικανικῶς	μὲν	εἶπεν ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα
[5, 8]	πάντες ἤκουον οὐκ ἀηδῶς. Καλλιρόη	μὲν	εἱστήκει κάτω βλέπουσα καὶ κλαίουσα,
[5, 6]	ἀλλὰ ἐκάλεσας, ἵνα ἐπ´ ἐμοῦ	μὲν	ἐκδικήσῃς τὴν ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν,
[5, 8]	προῆλθε δὲ μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας	μὲν	ἔλεγε πρῶτός εἰμι ἀνήρ, Διονύσιος
[5, 4]	ἄτοπον" ἔφη τις ἐξ Ἰωνίας	μὲν	ἐλθεῖν, ἐν Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν
[5, 2]	Μιλησία. Διονύσιον δὲ καὶ πάλαι	μὲν	ἐλύπει τὸ περιβόητον τῆς γυναικὸς
[5, 3]	γυναικὸς ἐβάδιζες. ἐγὼ δὲ νῦν	μὲν	ἑορτὴν ἄγω καὶ πρὸς ταῖς
[5, 2]	δυνηθῇ λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου	μὲν	ἐπέβη, τὴν δὲ Καλλιρόην εἴασεν
[5, 2]	ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ λανθάνειν	μὲν	ἐπειρᾶτο, ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ τὰ
[5, 10]	πένης καὶ ἀλλότριος ἤδη. σὺ	μὲν	εὐτυχοίης, ὦ γύναι· γυναῖκα γάρ
[5, 10]	ἔλεγε κλάων τέκνον ἄθλιον, πρότερον	μὲν	εὐτυχῶς δοκοῦν μοι γεγονέναι, νῦν
[5, 3]	θεάτρῳ, καὶ προεκρίθη Ῥοδογούνη, θυγάτηρ	μὲν	Ζωπύρου, γυνὴ δὲ Μεγαβύζου, μέγα
[5, 6]	καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις	μὲν	ἢ χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν ἀδύνατον
[5, 4]	πλῆθος τῶν βαρβάρων καὶ ὅσον	μὲν	ἦν σατραπικὸν Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ
[5, 2]	αὐτὴν ἔχειν ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ	μὲν	ἦσαν ἐν τούτοις· ὁ δὲ
[5, 4]	ταῖς χερσὶν ἔχειν ὑπελάμβανε· Διονύσιος	μὲν	θαρρῶν ταῖς ἐπιστολαῖς αἷς ἔγραψε
[5, 3]	κεκαλυμμένην, ἀλλ´ ὁ Διονύσιος ἄκων	μὲν	καὶ στένων ὑπ´ αἰδοῦς τὴν
[5, 4]	καὶ κάλλει διαφέρων· ἔνθα μέσος	μὲν	ὁ θρόνος κεῖται βασιλεῖ, παρ´
[5, 7]	Μιθριδάτου τί ποτε ἦν αὐτοὶ	μὲν	οὐ συνίεσαν, Διονύσιον δὲ ὑπελάμβανον
[5, 3]	αὑτὴν τῷ κρείττονι φέρειν. ἡ	μὲν	οὖν ἁρμάμαξα προῄει συγκεκαλυμμένη, οἱ
[5, 6]	τὸν πιστεύσαντα τὴν ἀρχήν. τὰς	μὲν	οὖν δεήσεις τὰς Μιθριδάτου καὶ
[5, 10]	μητέρα πατρὸς ἥκοντα πρεσβευτήν. Διονύσιος	μὲν	οὖν διέτριβεν ἄχρι τῆς κρίσεως
[5, 4]	ἐγκαλοῦσαν οὔτε ἐγκαλουμένην αὐτήν. εἰ	μὲν	οὖν διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον ἔδει
[5, 9]	ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη	μὲν	οὖν ἐν τούτοις ἦν, Διονύσιος
[5, 1]	ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος διεπέρασεν. ἦν	μὲν	οὖν καὶ Διονυσίῳ χορηγία πολλή·
[5, 8]	τότε θέλειν Χαιρέας εἶναι. συνήθης	μὲν	οὖν καὶ πρόχειρος πᾶσι τοῖς
[5, 2]	καὶ οὐχ ὁρῶμεν ἀλλήλους. σὺ	μὲν	οὖν οὐδὲν ἀδικεῖς· οὐ γὰρ
[5, 2]	προσέταξεν, οὐκ ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον	μὲν	οὖν παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος, ἤδη δὲ
[5, 5]	ὑπερέθετο τὴν δίκην. ~Καὶ τότε	μὲν	οὕτως διελύθησαν· ἀφικόμενος δὲ εἰς
[5, 3]	ἡμετέραις οἰκείαις, ἃς καὶ πάλαι	μὲν	πάντες ἐθαύμαζον ἐπὶ τῷ κάλλει,
[5, 2]	θύρας ἐλθὼν τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο	μὲν	Περσῶν τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ
[5, 1]	εἰς Ἰωνίαν με φυγαδεύεις. ξένην	μέν,	πλὴν Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου
[5, 8]	ῥηθείσης δὲ τῆς ἀποφάσεως Μιθριδάτης	μὲν	προσεκύνησεν, ἀπορία δὲ τοὺς ἄλλους
[5, 10]	καταλιπεῖν· Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν	μὲν	πρώτην δίκην νενίκημαι· Μιθριδάτης μου
[5, 3]	τῆς γνώμης ἀπεθαύμασαν καὶ τὸ	μὲν	πρῶτον ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος
[5, 4]	καὶ δέους. τότε οὖν ἕωθεν	μὲν	πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ
[5, 3]	εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν	μέν	σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην
[5, 7]	ἐκεῖνον. ναὶ’ φησίν. ἀλλὰ Χαιρέας	μὲν	τέθνηκε, σὺ δὲ ὀνόματι τοῦ
[5, 2]	(βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι διέτριβεν) ἐκείνην	μὲν	τὴν ἡμέραν ἡσύχασε παρ´ ἑαυτῷ·
[5, 9]	τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ ἐπειρᾶτο	μὲν	φέρειν τὰ συμβαίνοντα γενναίως διά
[5, 3]	ἀπέβλεπον καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους	νενικήκαμεν·	ἡ Περσὶς ἀποσβέσει τὴν ξένην.
[5, 6]	ἀγῶνα, ὅτι οὐκ ἐξ ἴσου	καθεστήκαμεν,	οὐδὲ αὐτὸς ἀγνοῶ· θαρρῶ δέ,
[5, 6]	τούτου γὰρ ἐν Μιλήτῳ παρόντος	ἐχώσαμεν	ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ συνεπένθησεν
[5, 9]	μὴ περιπλακῆναι; μηδὲ καταφιλήσαντες ἀλλήλους	διελύθημεν.	Ταῦτα διαλογιζομένης ἠκούετο ποδῶν ψόφος
[5, 10]	πατήρ σου δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν	ἤλθομεν·	οὐκ ἔδει Μίλητον καταλιπεῖν· Βαβυλὼν
[5, 9]	ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ πονήρως·	ἔχομεν	δὲ τέσσαρας ἡμέρας καὶ βλέπειν
[5, 2]	πρόσωπον. εἶτα ἔλεγε κλάων ἐγγύς	ἐσμεν,	ὦ Καλλιρόη, καὶ οὐχ ὁρῶμεν
[5, 3]	φέρ´ οὖν σκεψώμεθα πῶς μὴ	παρευδοκιμηθῶμεν	ὑπὸ τῆς ξένης. ἐγέλασεν ἡ
[5, 2]	ἐσμεν, ὦ Καλλιρόη, καὶ οὐχ	ὁρῶμεν	ἀλλήλους. σὺ μὲν οὖν οὐδὲν
[5, 9]	ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα εἶπεν	ἀφῶμεν	αὐτήν· διάκειται γὰρ πονήρως· ἔχομεν
[5, 3]	περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη	περιέμενεν·	εἱστήκει δὲ ἁβρὰ καὶ θρυπτομένη
[5, 2]	ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι. σοβαρωτέρα	γέγονεν	ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς ἑώρακεν
[5, 6]	δίκαιον, τὰ μετὰ ταῦτα οὐκ	ἔπραξεν	οὔτε ὡς φίλος οὔτε ὡς
[5, 2]	σοὶ δὲ εἴ τις τοῦτο	προσέταξεν,	οὐκ ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν
[5, 5]	Διονύσιος· νυκτὸς δὲ ἐπελθούσης ὄναρ	ἔβλεπεν	αὑτὴν ἐν Συρακούσαις παρθένον εἰς
[5, 3]	ἀπιστοῦσα τῇ φήμῃ, ἅμα δὲ	εἶπεν	ἀλαζόνες εἰσὶν Ἕλληνες καὶ πτωχοὶ
[5, 10]	ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν"	εἶπεν	ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν
[5, 8]	προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην μὲν"	εἶπεν	ἀφίημι, καὶ ἀπίτω δῶρα τῆς
[5, 9]	Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα	εἶπεν	ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ πονήρως·
[5, 3]	Περσῶν αἱ γυναῖκες καί τις	εἶπεν	ἐξ αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον
[5, 4]	τῆς δίκης; ταῦτα δικανικῶς μὲν	εἶπεν	ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα ἔπειθεν·
[5, 9]	ἀλλὰ καὶ ἐλάλησε καὶ πάντα	εἶπεν	ὡς εἰδώς. πῶς οὖν ὑπέμεινέ
[5, 1]	ἡ τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος	παρέπεμπεν	εἰς δῆμον, καὶ σατράπης παρεδίδου
[5, 6]	αὐτὴν ἀδύνατον ἔδοξε, τέχνην δὲ	ἐξεῦρεν	ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην· τὸν
[5, 8]	Διονύσιος καὶ μέσος γενόμενος οὐκ	εἴασεν	ἀλλήλοις περιπλακῆναι. τίς ἂν φράσῃ
[5, 2]	μὲν ἐπέβη, τὴν δὲ Καλλιρόην	εἴασεν	ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε
[5, 3]	μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς ξένης.	ἐγέλασεν	ἡ βασιλὶς ἀπιστοῦσα τῇ φήμῃ,
[5, 1]	κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος	διεπέρασεν.	ἦν μὲν οὖν καὶ Διονυσίῳ
[5, 7]	νόμους αὐτῷ γαμηθείσης, ἀλλὰ πωλουμένην	ἠγόρασεν	αὐτήν· ὁ δὲ τῆς μοιχείας
[5, 1]	βασιλικωτέραν δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς	παρεσκεύασεν	ἡ τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος
[5, 1]	πρὸς βασιλέα, βασιλεὺς δὲ ἀμφοτέρους	ἐκάλεσεν	ἐπὶ τὴν κρίσιν, ταῦτα ἐν
[5, 7]	σὲ μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα εἰπὼν	ἐσίγησεν·	ἅπαντες δὲ εἰς Διονύσιον ἀπέβλεψαν
[5, 6]	ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ	συνεπένθησεν	ἡμῖν. ἀλλ´ ὅταν μοιχεῦσαι θέλῃ
[5, 7]	καὶ ἀκόλαστος καὶ ἀσελγὴς ἐτύγχανον,	ἐποίησεν	ἄν με βελτίω τὸ παρὰ
[5, 6]	ἐχρῆν, εἰ καί τις ἄλλος	ἐπλημμέλησεν	εἰς ἡμᾶς, αὐτὸν βοηθεῖν, εἰ
[5, 1]	ταῦτα ἅμα λέγουσα τὴν γῆν	κατεφίλησεν,	εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος διεπέρασεν.
[5, 10]	με ἰδοῦσα οὐ προσῆλθεν, οὐ	κατεφίλησεν·	ἐμοῦ παρεστῶτος ἄλλον ᾐδεῖτο. μηδὲν
[5, 2]	καὶ δυνατώτατος πρῶτον μὲν δώροις	ἐτίμησεν,	εἶτα ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης
[5, 8]	Καλλιρόη ἀνέκραγε Χαιρέα, ζῇς; καὶ	ὥρμησεν	αὐτῷ προσδραμεῖν· κατέσχε δὲ Διονύσιος
[5, 8]	δὲ τῆς ἀποφάσεως Μιθριδάτης μὲν	προσεκύνησεν,	ἀπορία δὲ τοὺς ἄλλους κατέλαβεν.
[5, 9]	ἐτίμα τὴν θεόν· ἡ δὲ	προσεκύνησεν.	ὁ δὲ εὐνοῦχος νοήσας τὴν
[5, 2]	σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ	ἐτήρησεν,	ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ βασιλέα βάρβαρος
[5, 2]	σκηνήν. τάχα δ´ ἂν καὶ	προεχώρησεν	ὅπερ ἤθελεν, εἰ μὴ συνέβη
[5, 3]	δὲ ὡς ἤκουσεν ἀφῖχθαι Διονύσιον,	ἐκέλευσεν	Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς
[5, 3]	τὸν δίφρον. βασιλεὺς δὲ ὡς	ἤκουσεν	ἀφῖχθαι Διονύσιον, ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην τὸν
[5, 9]	τεταραγμένην. ἡδέως ἡ Καλλιρόη τοῦτο	ἤκουσεν,	ἐπεθύμει γὰρ ἠρεμίας. ὡς οὖν
[5, 9]	μέχρι τῆς δίκης. ἀσμένη τοῦτο	ἤκουσεν	ἡ Στάτειρα καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα
[5, 3]	ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην προελθεῖν	ἠξίωσεν·	ἅμα δὲ πάντες οὐ μόνον
[5, 5]	διηγούμενος. οὐ μὴν ἀδακρυτί γε	ἤκουεν	ἡ Καλλιρόη, πρὸς τὸ ὄνομα
[5, 2]	περιβόητον τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ	εἶχεν	ἀσφάλειαν) ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα
[5, 4]	μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν	εἶχεν	εὔνουν· ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ
[5, 5]	Καλλιρόην, ἡ δὲ αὐτομάτως ψυχὴν	εἶχεν	ἱλαράν, ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα.
[5, 10]	καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ πένθος	κατεῖχεν	ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε
[5, 9]	καὶ τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον	ὑπῆρχεν·	ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον ἢ ἐν
[5, 4]	τήν τε Φαρνάκου καὶ ἣν	ἀντέγραψεν	αὐτός, ἵνα μάθωσιν οἱ συνδικάζοντες
[5, 6]	οὗτος διὰ τῶν ἰδίων δούλων	ἔπεμψεν	εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε
[5, 3]	γὰρ εἶχε πρόφασιν οἰκείαν, ἐπειδὴ	ἦν	ἀδελφὴ Φαρνάκου τοῦ γράψαντος βασιλεῖ
[5, 4]	ἡ γυναικωνῖτις ἡ Περσῶν ἀμέριμνος	ἦν,	ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα διῃρέθησαν αἱ
[5, 4]	σατραπικὸν Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ	ἦν	ἀνέκαθεν ἐκ Βάκτρων, εἰς Καρίαν
[5, 3]	τῇ ἁρμαμάξῃ προσῆλθεν. οὔκουν δυνατὸν	ἦν	αὐτὴν ἔτι μένειν κεκαλυμμένην, ἀλλ´
[5, 7]	αἰνιττόμενον ὑπὸ Μιθριδάτου τί ποτε	ἦν	αὐτοὶ μὲν οὐ συνίεσαν, Διονύσιον
[5, 8]	~Ἔτι δὲ λέγοντος (οὕτω γὰρ	ἦν	διατεταγμένον) προῆλθε Χαιρέας αὐτός. ἰδοῦσα
[5, 9]	Καλλιρόη μὲν οὖν ἐν τούτοις	ἦν,	Διονύσιος δὲ ἐπειρᾶτο μὲν φέρειν
[5, 4]	εἰπεῖν, ὅλη ἡ Βαβυλὼν δικαστήριον	ἦν.	ἐδόκει δὲ πᾶσιν ἡ προθεσμία
[5, 8]	περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα γὰρ	ἦν	ἐκείνη τεθορυβημένη καὶ ἄναυδος εἱστήκει,
[5, 4]	δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν (εἰκὸς γὰρ	ἦν	καὶ ἀγανακτῆσαι τὴν γυναῖκα ὡς
[5, 1]	εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος διεπέρασεν.	ἦν	μὲν οὖν καὶ Διονυσίῳ χορηγία
[5, 6]	μέλλεις αὐτὸν ἀφιέναι, πολὺ βέλτιον	ἦν	μηδὲ καλέσαι· τότε μὲν γὰρ
[5, 8]	παρεῖναι μυρίων παθῶν πλήρει· πάντα	ἦν	ὁμοῦ, δάκρυα, χαρά, θάμβος, ἔλεος,
[5, 3]	ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν	ἦν	ὀφθῆναι σέ, δέσποινα· εἶτα διεχέθησαν
[5, 2]	δὲ τὸν εὐνοῦχον ὃς μέγιστος	ἦν	παρὰ βασιλεῖ καὶ δυνατώτατος πρῶτον
[5, 5]	τὰ μέλλοντα. Ἕωθεν οὖν ὠθισμὸς	ἦν	περὶ τὰ βασίλεια καὶ μέχρις
[5, 4]	τῶν βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν	ἦν	σατραπικὸν Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ
[5, 9]	ἐπιθυμίας μόνου τοῦ κάλλους ἐραστὴς	ἦν,	τότε δὲ πολλὰ προσεξῆπτε τὸν
[5, 8]	κατηγορίας εἰκότως ἤκουσας, σατράπης γὰρ	ἦν,	τούτους δὲ ἰδιώτας πάντας εἶναι·
[5, 9]	φησὶ Χαιρέαν ὑμεῖς ἀληθῶς; ἐκεῖνος	ἦν	Χαιρέας ὁ ἐμός, ἢ καὶ
[5, 3]	ὠνόμαζον ἐπὶ κάλλει. χειροτονία δὲ	ἦν	ὡς ἐν θεάτρῳ, καὶ προεκρίθη
[5, 4]	ἀναγνῶναι, τήν τε Φαρνάκου καὶ	ἣν	ἀντέγραψεν αὐτός, ἵνα μάθωσιν οἱ
[5, 7]	γάμον εἰπάτω. γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν,	ἣν	ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων ὁ
[5, 2]	ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ σὴν ἐπιστολήν,	ἣν	ἔγραψας πρὸς τὴν γυναῖκα, Διονύσιος
[5, 10]	δέσποινα Ἀφροδίτη, σύ με ἐνήδρευσας,	ἣν	ἐν τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην, ᾗ
[5, 6]	ἔχω σοι τῆς τιμῆς, βασιλεῦ,	ἣν	ἐτίμησας κἀμὲ καὶ σωφροσύνην καὶ
[5, 6]	νεκρούς. παύομαι τὴν ἐπιστολὴν ἀναγνούς,	ἣν	οὗτος διὰ τῶν ἰδίων δούλων
[5, 10]	Ἀφροδίτη, σύ με ἐνήδρευσας, ἣν	ἐν	τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην, ᾗ θύω
[5, 10]	τί γὰρ ἔδειξάς μοι Καλλιρόην,	ἣν	φυλάττειν οὐκ ἔμελλες; τί δὲ
[5, 7]	θύσαντι μεγαλοπρεπῶς· ἀπόδοτέ μοι τὴν	ἀμοιβὴν	τῆς εὐσεβείας συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι
[5, 2]	ἀπαιτῶ σε τῆς εὐεργεσίας τὴν	ἀνταμοιβήν·	ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην
[5, 1]	τινι. ταῦτα ἅμα λέγουσα τὴν	γῆν	κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος
[5, 1]	ξένην μέν, πλὴν Ἑλληνικὴν ἐδίδους	γῆν,	ὅπου μεγάλην εἶχον παραμυθίαν, ὅτι
[5, 1]	μεγάλη, ἀφετήριον εἰς τὴν βασιλέως	γῆν	τὴν πολλήν, τότε ἤδη πόθος
[5, 5]	παλαιᾶς ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε	πληγήν.	~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν λόγων
[5, 1]	με παραδῷς. ἐμερίσαντό μου τὴν	φυγὴν	θάλασσα καὶ Θήρων· ἡ Ἑρμοκράτους
[5, 10]	δὲ ἀπολώλεκα οὐ μόνον τὸ	ζῆν,	ἀλλὰ καὶ τοῦ θανάτου τὴν
[5, 4]	Μιθριδάτης πρὸς Καλλιρόην ὀνόματι Χαιρέου	(ζῆν	γὰρ οὐδέποτε Χαιρέαν προσεδόκα) Μιθριδάτης
[5, 6]	γὰρ δυοῖν θάτερον, ἢ Χαιρέαν	ζῆν,	ἢ Μιθριδάτην ἠλέγχθαι μοιχόν. καὶ
[5, 6]	πρότερον αὐτῆς ἄνδρα Χαιρέαν ὑπεκρίνατο	ζῆν	καὶ πλάσας ἐπιστολὰς ἐπὶ τῷ
[5, 1]	καὶ Θήρων· ἡ Ἑρμοκράτους θυγάτηρ	ἐπράθην	καί, τὸ τῆς ἀφιλίας μοι
[5, 1]	τὸ τῆς ἀφιλίας μοι βαρύτερον,	ἐφιλήθην,	ἵνα ζῶντος Χαιρέου ἄλλῳ γαμηθῶ.
[5, 10]	ὧν ὁ πατήρ σου δυστυχεῖ.	κακὴν	ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ ἔδει Μίλητον
[5, 1]	ἐξ ἐπιστολῶν διέβαλεν αὐτὸν πρὸς	Φαρνάκην,	ἐκεῖνος δὲ πρὸς βασιλέα, βασιλεὺς
[5, 1]	πρὸς Χαιρέαν πίστιν καὶ τὴν	ἀνάγκην	τοῦ γάμου διὰ τὴν γαστέρα
[5, 2]	καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς τὴν	δίκην.	ἀφικόμενος οὖν εἰς Βαβυλῶνα (βασιλεὺς
[5, 7]	πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι τὴν	δίκην·	Διονύσιος γὰρ οὐχ ὑπὲρ γυναικὸς
[5, 5]	πολλὰ ἀνέκλαυσε καὶ πρὸς τὴν	δίκην	ἐδυσχέραινε. τοῦτο γὰρ" φησὶ μόνον
[5, 9]	τάχα γὰρ Μιθριδάτης διὰ τὴν	δίκην	εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν
[5, 8]	συγχωρῶ παρασκευασαμένους ὑμᾶς ἐπὶ τὴν	δίκην	ἥκειν. δίδωμι δὲ πέντε ἡμερῶν
[5, 4]	εἰς τὴν ὑστεραίαν ὑπερέθετο τὴν	δίκην.	~Καὶ τότε μὲν οὕτως διελύθησαν·
[5, 10]	ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν μὲν πρώτην	δίκην	νενίκημαι· Μιθριδάτης μου κατηγόρει· περὶ
[5, 7]	σοι. βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν	δίκην.	παλινῳδίαν εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ·
[5, 4]	οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ τὴν	δίκην	παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον
[5, 4]	οὐδὲν ἕτερον διελάλουν ἢ τὴν	δίκην	ταύτην, ὥστε, εἰ χρὴ τἀληθὲς
[5, 5]	ἔφθη προεξαναστάς, ἵνα μελετήσῃ τὴν	δίκην)	τὸ ὄναρ διηγεῖτο. καὶ ἡ
[5, 7]	χρήσατέ μοι κἂν εἰς τὴν	δίκην	Χαιρέαν. φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ
[5, 8]	καὶ τοῖς μὲν ἐδόκει μὴ	βασιλικὴν	εἶναι τὴν κρίσιν· τῆς μὲν
[5, 4]	τὴν ξένην εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο. τὴν	νίκην	δὲ ἑκάτερος αὐτῶν ἐν ταῖς
[5, 1]	με φυγαδεύεις. ξένην μέν, πλὴν	Ἑλληνικὴν	ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην εἶχον
[5, 1]	τὸν γάμον, καὶ ὡς δι´	ἐρωτικὴν	ζηλοτυπίαν Χαιρέου πλήξαντος αὐτὴν ἔδοξε
[5, 1]	πλὴν Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου	μεγάλην	εἶχον παραμυθίαν, ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι·
[5, 3]	μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν	μεγάλην	πεπιστευμένου μὴ βραδύνειν· ἀφίημι δέ
[5, 3]	θαυμάζουσι μεγάλως. οὕτως φημίζουσι Καλλιρόην	καλὴν	ὡς καὶ Διονύσιον πλούσιον. μία
[5, 2]	τι θεῖον, ὁποίαν ἐπὶ γῆς	ἄλλην	ἥλιος οὐχ ὁρᾷ· φύσει δέ
[5, 7]	τῶν λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος	Ἕλλην,	πανούργως συνθεὶς κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς
[5, 9]	συνέτρεχον πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι	πολλὴν	ἐξουσίαν ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ
[5, 1]	εἰς τὴν βασιλέως γῆν τὴν	πολλήν,	τότε ἤδη πόθος αὐτὴν ὑπεδύετο
[5, 5]	δικαστῇ. Τοιαῦτα ὀδυρομένη τὴν ἡμέραν	ὅλην	ἀθύμως διήγαγε καὶ μᾶλλον ἐκείνης
[5, 5]	γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν	ὅλην	καὶ προπεμπομένην αὑτὴν ὑπὸ πατρὸς
[5, 7]	σωφρόνως καὶ πρώτην ταύτην ἔσχηκα	διαβολήν·	εἰ δέ γε καὶ ἀκόλαστος
[5, 2]	ὁ σὸς δοῦλος πάρεστιν ἀπολύσασθαι	διαβολὴν	Ἕλληνος ἀνδρὸς καὶ προσκυνῆσαι. μετ´
[5, 5]	μοιχείας ὑπόθεσιν. τότε μου τὴν	διαβολὴν	ἐπόμπευσας τάφῳ, νῦν δὲ βασιλικῷ
[5, 4]	καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι Μιλησίαν	στολὴν	ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς τῇ χειρὶ
[5, 6]	ἀνίστησι τοὺς νεκρούς. παύομαι τὴν	ἐπιστολὴν	ἀναγνούς, ἣν οὗτος διὰ τῶν
[5, 7]	νόμοι τῶν ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις	ἐπιστολήν.	ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα
[5, 4]	πρόφασιν ἔσχον οἱ φίλοι τὴν	ἐπιστολήν·	ἐκλήθη γὰρ ὡς ἀναγκαία. πῶς
[5, 2]	Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ σὴν	ἐπιστολήν,	ἣν ἔγραψας πρὸς τὴν γυναῖκα,
[5, 1]	Ἰωνίαν με φυγαδεύεις. ξένην μέν,	πλὴν	Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην
[5, 10]	ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον μὲν εἶ,	πλὴν	οὐ παντελῶς ἀναίσθητον ὧν ὁ
[5, 4]	δικανικῶς μὲν εἶπεν ὁ Διονύσιος,	πλὴν	οὐδένα ἔπειθεν· ἐπεθύμουν γὰρ πάντες
[5, 1]	ἠϊόνος καὶ πάντας ἀναχωρῆσαι κελεύσασα	πλὴν	Πλαγγόνος τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων
[5, 7]	εἶ σὺ καὶ οὐκ ἀνήρ.	πλὴν	ὡς ἀνδρὶ νῦν ἀπολογήσομαι. γάμον
[5, 3]	ἀποσβέσῃ τὴν πενιχράν τε καὶ	δούλην.	προσεκύνησαν πᾶσαι τὴν βασιλίδα καὶ
[5, 5]	καὶ πράως ἕκαστα διηγούμενος. οὐ	μὴν	ἀδακρυτί γε ἤκουεν ἡ Καλλιρόη,
[5, 4]	ὃ μεῖζόν ἐστι, τοιαύτην. οὐ	μὴν	οὐδ´ ἡ γυναικωνῖτις ἡ Περσῶν
[5, 7]	τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν ἐλευθέραν οὖσαν	ἐπριάμην.	οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ σὺ καὶ
[5, 7]	τῶν ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν.	ἐδυνάμην	εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν
[5, 7]	τι καὶ συνῄδειν ἐμαυτῷ πονηρόν,	ἐδυνάμην	καὶ παραγράψασθαι τὴν δίκην· Διονύσιος
[5, 10]	ἐνήδρευσας, ἣν ἐν τοῖς ἐμοῖς	ἱδρυσάμην,	ᾗ θύω πολλάκις. τί γὰρ
[5, 7]	εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην	ἐμεμψάμην	αὐτόν. ἂν δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις·
[5, 7]	ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα	ἐμὴν	οὐκ ἔχεις· Καλλιρόην Χαιρέας ζητεῖ·
[5, 2]	ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ βασιλέα βάρβαρος	ποιμήν·	πολλοὶ Πάριδες ἐν Πέρσαις. οὐχ
[5, 9]	εὐνουστέρα τῇ Καλλιρόῃ διὰ τὴν	τιμὴν	ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ.
[5, 7]	τὴν πρᾶσιν καὶ προῖκα τὴν	τιμήν·	Μιλησία σήμερον ἡ Συρακοσία δοξάτω.
[5, 10]	Καρίᾳ δεδεμένῳ· τότε μὲν γὰρ	ἀπηλλαττόμην	ζωῆς ἠπατημένος ὑπὸ Καλλιρόης φιλεῖσθαι,
[5, 5]	οἵαν ὁ θεῖος ποιητὴς τὴν	Ἑλένην	ἐπιστῆναί φησι τοῖς ἀμφὶ Πρίαμον
[5, 2]	ἐν τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν	Ἑλένην	οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ
[5, 9]	καὶ ἔτι τὴν ψυχὴν ἔχεις	τεταραγμένην.	ἡδέως ἡ Καλλιρόη τοῦτο ἤκουσεν,
[5, 4]	καὶ ἀγανακτῆσαι τὴν γυναῖκα ὡς	ἐξηπατημένην)	εἰς τὴν ὑστεραίαν ὑπερέθετο τὴν
[5, 1]	τινὰ χάριν εἰς αὐτὴν ἔχειν	ἀποκειμένην.	~Καὶ οἱ μὲν ἦσαν ἐν
[5, 3]	δυνατὸν ἦν αὐτὴν ἔτι μένειν	κεκαλυμμένην,	ἀλλ´ ὁ Διονύσιος ἄκων μὲν
[5, 7]	ἠδίκηκα. πρῶτον μὲν γὰρ οὐ	γενομένην,	ἀλλ´ ὡς μέλλουσαν μοιχείαν ἐγκαλεῖ,
[5, 6]	οὐ παρθένον, ἀλλὰ ἀνδρὸς προτέρου	γενομένην,	Χαιρέου τοὔνομα, πάλαι τεθνεῶτος, οὗ
[5, 5]	ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν ὅλην καὶ	προπεμπομένην	αὑτὴν ὑπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς
[5, 4]	θέλοντος ἀνδρός, οὔτε ἐγκαλοῦσαν οὔτε	ἐγκαλουμένην	αὐτήν. εἰ μὲν οὖν διεφθάρη,
[5, 7]	κατὰ νόμους αὐτῷ γαμηθείσης, ἀλλὰ	πωλουμένην	ἠγόρασεν αὐτήν· ὁ δὲ τῆς
[5, 5]	καὶ τὴν τῶν γάμων ἡμέραν·	ἐστεφανωμένην	τὴν πόλιν ὅλην καὶ προπεμπομένην
[5, 3]	νενικήκαμεν· ἡ Περσὶς ἀποσβέσει τὴν	ξένην.	εἰ δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν Ἕλληνες
[5, 4]	πλῆθος ταῖς οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν	ξένην	εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο. τὴν νίκην δὲ
[5, 1]	γὰρ εἰς Ἰωνίαν με φυγαδεύεις.	ξένην	μέν, πλὴν Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν,
[5, 3]	μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ τὴν	σκηνὴν	μετὰ τῆς Καλλιρόης, παραδοῦσα αὑτὴν
[5, 2]	τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε τὴν	σκηνήν.	τάχα δ´ ἂν καὶ προεχώρησεν
[5, 2]	Βαβυλῶνα (βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι διέτριβεν)	ἐκείνην	μὲν τὴν ἡμέραν ἡσύχασε παρ´
[5, 3]	βάρβαροι προσεκύνησαν καὶ οὐδεὶς ἐδόκει	Ῥοδογούνην	παρεῖναι. συνῆκε δὲ καὶ ἡ
[5, 4]	ἐξερράγη πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ	δικαιοσύνην	θαυμαζόντων τὴν βασιλέως. σιωπῆς δὲ
[5, 4]	ἐπιστολῆς ἔπαινος ἐξερράγη πολὺς τὴν	σωφροσύνην	καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν βασιλέως.
[5, 6]	βασιλεῦ, ἣν ἐτίμησας κἀμὲ καὶ	σωφροσύνην	καὶ τοὺς πάντων γάμους· οὐ
[5, 6]	καὶ τυραννικός. ἐπιστάμενος δὲ τὴν	σωφροσύνην	καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις
[5, 6]	χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν ἀδύνατον ἔδοξε,	τέχνην	δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο,
[5, 7]	συκοφαντῶν. Ἔνθεν ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης	φωνὴν	ἐπῆρε καὶ ὥσπερ ἐπὶ θειασμοῦ
[5, 5]	πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ ἂν ἔσχε	φωνήν.	ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τραύματι ἐρωτικῷ
[5, 2]	τοῦ μέλλοντος ἀπροόρατε, εἰς Βαβυλῶνα	Καλλιρόην	ἄγεις, ὅπου Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος
[5, 7]	τὴν ψῆφον οἴσεις. προλέγω σοι,	Καλλιρόην	ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς ἀλλὰ
[5, 7]	γὰρ ἄπιστον φαίνεται θελῆσαί τινα	Καλλιρόην	διαφθεῖραι. ἐγὼ δὲ καὶ τὸν
[5, 2]	καίομαι καὶ ἀποδοῦναί σοι θελήσας	Καλλιρόην	ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ σὴν ἐπιστολήν,
[5, 8]	ὁ παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος. ἀπαιτῶ	Καλλιρόην.	ἐγὼ δὲ κατέχω. σὺ τὴν
[5, 2]	ἵππου μὲν ἐπέβη, τὴν δὲ	Καλλιρόην	εἴασεν ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ
[5, 6]	τῷ ὀνόματι τῷ ἐκείνου πρὸς	Καλλιρόην	ἔπεμψε διὰ δούλων. ἡ δὲ
[5, 9]	λαμπρότερος ἢ πρόσθεν. ~Τὴν δὲ	Καλλιρόην	εὐνοῦχοι παραλαβόντες ἤγαγον πρὸς τὴν
[5, 5]	λέγουσα ἐνέδυε καὶ ἐκόσμει τὴν	Καλλιρόην,	ἡ δὲ αὐτομάτως ψυχὴν εἶχεν
[5, 10]	πολλάκις. τί γὰρ ἔδειξάς μοι	Καλλιρόην,	ἣν φυλάττειν οὐκ ἔμελλες; τί
[5, 4]	οὐδένα ἔπειθεν· ἐπεθύμουν γὰρ πάντες	Καλλιρόην	ἰδεῖν. αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως
[5, 9]	βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν ἔχειν	Καλλιρόην	ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα εἶπεν
[5, 3]	μικρὰ θαυμάζουσι μεγάλως. οὕτως φημίζουσι	Καλλιρόην	καλὴν ὡς καὶ Διονύσιον πλούσιον.
[5, 2]	ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν	Καλλιρόην	μήτ´ ἐξετάσαι τι περὶ αὐτῆς
[5, 4]	ἐπιστολαῖς αἷς ἔγραψε Μιθριδάτης πρὸς	Καλλιρόην	ὀνόματι Χαιρέου (ζῆν γὰρ οὐδέποτε
[5, 3]	οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες	Καλλιρόην	ὁρᾶν, κατεφίλουν τὸν δίφρον. βασιλεὺς
[5, 4]	ὑστερεῖν; ἐπεὶ τοίνυν ὡρίσθη καὶ	Καλλιρόην	παρεῖναι, οὐδὲν αὐτῇ προειρηκὼς ὁ
[5, 3]	καὶ στένων ὑπ´ αἰδοῦς τὴν	Καλλιρόην	προελθεῖν ἠξίωσεν· ἅμα δὲ πάντες
[5, 7]	γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν οὐκ ἔχεις·	Καλλιρόην	Χαιρέας ζητεῖ· κρῖνε τοίνυν μοιχείας
[5, 5]	ὀφθεῖσα δὲ θάμβος ἐποίησε καὶ	σιωπήν,	πάντες δ´ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι
[5, 6]	καὶ ψυχῆς, τὴν γυναῖκα· ὃν	ἐχρῆν,	εἰ καί τις ἄλλος ἐπλημμέλησεν
[5, 3]	τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν	ἐχρῆν	μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν
[5, 8]	τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν	σὴν	ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ. ταῦτα πρὸς
[5, 2]	θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ	σὴν	ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας πρὸς τὴν
[5, 1]	ἤκουε φωνῆς καὶ θάλασσαν ἔβλεπε	τὴν	ἄγουσαν εἰς Συρακούσας· ὡς δ´
[5, 3]	ἐκείνη δὲ ὑπερυθριῶσα θέλω" φησὶ	τὴν	ἀδελφὴν ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα τῇ
[5, 8]	βλεπόμενον, ὥστε, εἰ μὴ διὰ	τὴν	αἰδῶ τὴν πρὸς βασιλέα, καὶ
[5, 4]	Διονύσιος ἀποκρυπτέτω τὸ κεφάλαιον καὶ	τὴν	αἰτίαν ὅλου τοῦ πράγματος. πρὸς
[5, 3]	μὴ βραδύνειν· ἀφίημι δέ σοι	τὴν	αἰτίαν, ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐβάδιζες.
[5, 4]	Διονύσιος, ἀλλὰ μέχρι παντὸς ἀποκρυψάμενος	τὴν	αἰτίαν τῆς εἰς Βαβυλῶνα ὁδοῦ,
[5, 8]	Καλλιρόην. ἐγὼ δὲ κατέχω. σὺ	τὴν	ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν σὴν
[5, 7]	καὶ θύσαντι μεγαλοπρεπῶς· ἀπόδοτέ μοι	τὴν	ἀμοιβὴν τῆς εὐσεβείας συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ
[5, 1]	Καλλιρόης πρὸς Χαιρέαν πίστιν καὶ	τὴν	ἀνάγκην τοῦ γάμου διὰ τὴν
[5, 2]	ταύτην ἀπαιτῶ σε τῆς εὐεργεσίας	τὴν	ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν
[5, 1]	Συρίας καὶ Κιλικίας κούφως ἔφερε	τὴν	ἀποδημίαν· καὶ γὰρ Ἑλλάδος ἤκουε
[5, 4]	Μιθριδάτης οὐ προλαμβάνω" φησί, δέσποτα,	τὴν	ἀπολογίαν, ἀλλ´ οἶδα τὴν τάξιν·
[5, 4]	ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν	τὴν	ἀπολογίαν ποιήσηται. ταῖς δὲ τριάκοντα
[5, 6]	μᾶλλον δὲ προέδωκε τὸν πιστεύσαντα	τὴν	ἀρχήν. τὰς μὲν οὖν δεήσεις
[5, 6]	ἵνα ἐπ´ ἐμοῦ μὲν ἐκδικήσῃς	τὴν	ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν, ἐπὶ τῶν
[5, 1]	ἤπειρός ἐστι μεγάλη, ἀφετήριον εἰς	τὴν	βασιλέως γῆν τὴν πολλήν, τότε
[5, 9]	μετὰ σπουδῆς, ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι	τὴν	βασιλέως οἰκίαν. ἀλλὰ καὶ βασιλεὺς
[5, 4]	τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων	τὴν	βασιλέως. σιωπῆς δὲ γενομένης ἔδει
[5, 3]	~Ἧκον παρὰ Στάτειραν τὴν γυναῖκα	τὴν	βασιλέως τῶν ἐνδοξοτάτων Περσῶν αἱ
[5, 3]	τε καὶ δούλην. προσεκύνησαν πᾶσαι	τὴν	βασιλίδα καὶ τῆς γνώμης ἀπεθαύμασαν
[5, 9]	Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες ἤγαγον πρὸς	τὴν	βασιλίδα, μηδὲν αὐτῇ προειπόντες· ὅταν
[5, 9]	γυναικῶν· πᾶσαι γὰρ συνέτρεχον πρὸς	τὴν	βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν ἔχειν
[5, 5]	ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ τὴν	τῶν	γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν
[5, 8]	μέρος οὖσαν ἧς ἐδίκαζεν ἤδη·	τὴν	γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν οὐκ ἤθελον
[5, 2]	ἀποδοῦναί σοι θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι·	τὴν	γὰρ σὴν ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας
[5, 1]	τὴν ἀνάγκην τοῦ γάμου διὰ	τὴν	γαστέρα καὶ τὴν Θήρωνος ὁμολογίαν
[5, 1]	καλή τινι. ταῦτα ἅμα λέγουσα	τὴν	γῆν κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς
[5, 8]	βεβαιότερος. μὴ γὰρ ἀφῆκά μου	τὴν	γυναῖκα; ἀλλὰ ἔθαψας αὐτήν. δεῖξον
[5, 6]	Μιλήτῳ γενόμενος καὶ θεασάμενός μου	τὴν	γυναῖκα διὰ τὸ τῆς ξενίας
[5, 2]	σὴν ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας πρὸς	τὴν	γυναῖκα, Διονύσιος ἐμέ φησι γεγραφέναι
[5, 7]	σὺ δὲ ὀνόματι τοῦ νεκροῦ	τὴν	γυναῖκά μου διέφθειρας. προκαλῇ με,
[5, 6]	ἐμοὶ σώματός τε καὶ ψυχῆς,	τὴν	γυναῖκα· ὃν ἐχρῆν, εἰ καί
[5, 3]	τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ Στάτειραν	τὴν	γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν ἐνδοξοτάτων
[5, 2]	μία τοίνυν σωτηρίας ἐλπὶς διακλέψαι	τὴν	γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ, ἂν δυνηθῇ
[5, 4]	(εἰκὸς γὰρ ἦν καὶ ἀγανακτῆσαι	τὴν	γυναῖκα ὡς ἐξηπατημένην) εἰς τὴν
[5, 2]	ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν ἐπέβη,	τὴν	δὲ Καλλιρόην εἴασεν ἐπὶ τῆς
[5, 9]	Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ πρόσθεν.	~Τὴν	δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες ἤγαγον
[5, 5]	Διονυσίῳ μοιχείας ὑπόθεσιν. τότε μου	τὴν	διαβολὴν ἐπόμπευσας τάφῳ, νῦν δὲ
[5, 2]	προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς	τὴν	δίκην. ἀφικόμενος οὖν εἰς Βαβυλῶνα
[5, 7]	ἐμαυτῷ πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι	τὴν	δίκην· Διονύσιος γὰρ οὐχ ὑπὲρ
[5, 5]	Χαιρέου πολλὰ ἀνέκλαυσε καὶ πρὸς	τὴν	δίκην ἐδυσχέραινε. τοῦτο γὰρ" φησὶ
[5, 9]	πεπλάνημαι; τάχα γὰρ Μιθριδάτης διὰ	τὴν	δίκην εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ
[5, 8]	ἀλλὰ συγχωρῶ παρασκευασαμένους ὑμᾶς ἐπὶ	τὴν	δίκην ἥκειν. δίδωμι δὲ πέντε
[5, 4]	ἐξηπατημένην) εἰς τὴν ὑστεραίαν ὑπερέθετο	τὴν	δίκην. ~Καὶ τότε μὲν οὕτως
[5, 7]	συμφέρει σοι. βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι	τὴν	δίκην. παλινῳδίαν εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν
[5, 4]	~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ	τὴν	δίκην παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ
[5, 4]	Περσίδες οὐδὲν ἕτερον διελάλουν ἢ	τὴν	δίκην ταύτην, ὥστε, εἰ χρὴ
[5, 5]	γὰρ ἔφθη προεξαναστάς, ἵνα μελετήσῃ	τὴν	δίκην) τὸ ὄναρ διηγεῖτο. καὶ
[5, 7]	συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι κἂν εἰς	τὴν	δίκην Χαιρέαν. φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ·
[5, 6]	οὖν δεήσεις τὰς Μιθριδάτου καὶ	τὴν	δύναμιν καὶ τὴν παρασκευήν, ὅσῃ
[5, 9]	προσεκύνησεν. ὁ δὲ εὐνοῦχος νοήσας	τὴν	ἔκπληξιν αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν αὕτη
[5, 5]	δικαστήριον, οἵαν ὁ θεῖος ποιητὴς	τὴν	Ἑλένην ἐπιστῆναί φησι τοῖς ἀμφὶ
[5, 2]	Μενέλαος ἐν τῇ σώφρονι Σπάρτῃ	τὴν	Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ παρευδοκίμησε
[5, 6]	Μιθριδάτης, ἀνίστησι τοὺς νεκρούς. παύομαι	τὴν	ἐπιστολὴν ἀναγνούς, ἣν οὗτος διὰ
[5, 4]	βασιλέως πρόφασιν ἔσχον οἱ φίλοι	τὴν	ἐπιστολήν· ἐκλήθη γὰρ ὡς ἀναγκαία.
[5, 2]	γὰρ αὐτόθι διέτριβεν) ἐκείνην μὲν	τὴν	ἡμέραν ἡσύχασε παρ´ ἑαυτῷ· πάντες
[5, 5]	ἀρέσω τῷ δικαστῇ. Τοιαῦτα ὀδυρομένη	τὴν	ἡμέραν ὅλην ἀθύμως διήγαγε καὶ
[5, 3]	ἐξεχεῖτο δὲ πᾶσα Βαβυλὼν ἐπὶ	τὴν	θέαν καὶ τὸ πλῆθος ἐστενοχώρει
[5, 9]	ἐφεστάναι, καὶ γὰρ ἐξαιρέτως ἐτίμα	τὴν	θεόν· ἡ δὲ προσεκύνησεν. ὁ
[5, 1]	γάμου διὰ τὴν γαστέρα καὶ	τὴν	Θήρωνος ὁμολογίαν καὶ Χαιρέου πλοῦν
[5, 8]	ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν	τὴν	ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος
[5, 5]	ἅμα λέγουσα ἐνέδυε καὶ ἐκόσμει	τὴν	Καλλιρόην, ἡ δὲ αὐτομάτως ψυχὴν
[5, 3]	μὲν καὶ στένων ὑπ´ αἰδοῦς	τὴν	Καλλιρόην προελθεῖν ἠξίωσεν· ἅμα δὲ
[5, 1]	τὸν ἔρωτα τὸν Διονυσίου καὶ	τὴν	Καλλιρόης πρὸς Χαιρέαν πίστιν καὶ
[5, 4]	συνηγόρῳ. τί οὖν ἀναγκαῖον παρεῖναι	τὴν	κατ´ οὐδὲν μετέχουσαν τῆς δίκης;
[5, 9]	ἄνδρα ὃν θέλεις· ἐντιμότερον μετὰ	τὴν	κρίσιν γαμηθήσῃ. βάδιζε δὲ καὶ
[5, 8]	ἀνδρός, μετὰ ἀνδρὸς ἥκειν ἐπὶ	τὴν	κρίσιν. Ἐξῄεσαν οὖν τοῦ δικαστηρίου
[5, 8]	καὶ ὅτι οὐκ ἔξωθεν ἐκάλει	τὴν	κρίσιν ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ σχεδὸν
[5, 10]	ἄλλον ᾐδεῖτο. μηδὲν δυσωπείσθω· φθάσω	τὴν	κρίσιν· οὐ περιμένω τέλος ἄδοξον.
[5, 1]	βασιλεὺς δὲ ἀμφοτέρους ἐκάλεσεν ἐπὶ	τὴν	κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ πρόσθεν
[5, 8]	μὲν ἐδόκει μὴ βασιλικὴν εἶναι	τὴν	κρίσιν· τῆς μὲν γὰρ Μιθριδάτου
[5, 6]	βασιλέα. σὺ γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ	τὴν	μεγίστην ἀρχήν, ἧς ἀνάξιος φανεὶς
[5, 10]	Μίλητον καταλιπεῖν· Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε.	τὴν	μὲν πρώτην δίκην νενίκημαι· Μιθριδάτης
[5, 4]	φθονοῦσαι τὴν ξένην εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο.	τὴν	νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν ἐν
[5, 8]	λαβὼν δὲ τὰ δῶρα καὶ	τὴν	νύκτα καταμείνας ἕωθεν εἰς Καρίαν
[5, 3]	ἀλλήλους νενικήκαμεν· ἡ Περσὶς ἀποσβέσει	τὴν	ξένην. εἰ δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν
[5, 4]	δὲ πλῆθος ταῖς οἰκείαις φθονοῦσαι	τὴν	ξένην εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο. τὴν νίκην
[5, 1]	γυναικὶ τὴν παρασκευήν· βασιλικωτέραν δὲ	τὴν	ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν ἡ τῶν
[5, 5]	οὕτως διελύθησαν· ἀφικόμενος δὲ εἰς	τὴν	οἰκίαν ὁ Διονύσιος, οἷα δὴ
[5, 5]	ὑπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς εἰς	τὴν	οἰκίαν τοῦ νυμφίου. μέλλουσα δὲ
[5, 10]	ζῆν, ἀλλὰ καὶ τοῦ θανάτου	τὴν	παραμυθίαν. Καλλιρόη με ἰδοῦσα οὐ
[5, 1]	πλουσιώτατα γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ	τὴν	παρασκευήν· βασιλικωτέραν δὲ τὴν ὁδοιπορίαν
[5, 6]	Μιθριδάτου καὶ τὴν δύναμιν καὶ	τὴν	παρασκευήν, ὅσῃ χρῆται πρὸς τὸν
[5, 3]	φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα ἀποσβέσῃ	τὴν	πενιχράν τε καὶ δούλην. προσεκύνησαν
[5, 2]	Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη προκατελάμβανε	τὴν	πόλιν, ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι παραγίνεται
[5, 5]	τὴν τῶν γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην	τὴν	πόλιν ὅλην καὶ προπεμπομένην αὑτὴν
[5, 1]	ἀφετήριον εἰς τὴν βασιλέως γῆν	τὴν	πολλήν, τότε ἤδη πόθος αὐτὴν
[5, 2]	δὲ Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο	τὴν	πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν δεδοικὼς
[5, 7]	ἀνδρὶ νῦν ἀπολογήσομαι. γάμον ὀνόμαζε	τὴν	πρᾶσιν καὶ προῖκα τὴν τιμήν·
[5, 8]	εἰ μὴ διὰ τὴν αἰδῶ	τὴν	πρὸς βασιλέα, καὶ χεῖρας ἀλλήλοις
[5, 8]	ὑστεραίας παρ´ ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ	τὴν	σατραπείαν τὴν ἰδίαν· Χαιρέας δὲ
[5, 8]	σὺ τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ	τὴν	σὴν ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ. ταῦτα
[5, 3]	δυναμένη μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ	τὴν	σκηνὴν μετὰ τῆς Καλλιρόης, παραδοῦσα
[5, 2]	ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε	τὴν	σκηνήν. τάχα δ´ ἂν καὶ
[5, 4]	τῆς ἐπιστολῆς ἔπαινος ἐξερράγη πολὺς	τὴν	σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν
[5, 6]	ὤφθη καὶ τυραννικός. ἐπιστάμενος δὲ	τὴν	σωφροσύνην καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς
[5, 4]	δέσποτα, τὴν ἀπολογίαν, ἀλλ´ οἶδα	τὴν	τάξιν· δεῖ δὲ πρὸ τῶν
[5, 4]	τὸν γραμματέα τὰς ἐπιστολὰς ἀναγνῶναι,	τήν	τε Φαρνάκου καὶ ἣν ἀντέγραψεν
[5, 9]	φιλονεικίαν εὐνουστέρα τῇ Καλλιρόῃ διὰ	τὴν	τιμὴν ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ
[5, 7]	ὀνόμαζε τὴν πρᾶσιν καὶ προῖκα	τὴν	τιμήν· Μιλησία σήμερον ἡ Συρακοσία
[5, 5]	κἀκεῖθεν ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ	τὴν	τῶν γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν
[5, 4]	τὴν γυναῖκα ὡς ἐξηπατημένην) εἰς	τὴν	ὑστεραίαν ὑπερέθετο τὴν δίκην. ~Καὶ
[5, 3]	ὁ Διονύσιος καὶ μηνυθέντος αὐτῷ	τὴν	Φαρνάκου συγγενίδα παρεῖναι, καταπηδήσας ἀπὸ
[5, 1]	λῃσταῖς με παραδῷς. ἐμερίσαντό μου	τὴν	φυγὴν θάλασσα καὶ Θήρων· ἡ
[5, 6]	τοὺς ἀκούοντας καὶ εὐθὺς εἶχε	τὴν	ψῆφον. θυμωθεὶς δὲ {ὁ} βασιλεὺς
[5, 7]	δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ σαυτοῦ	τὴν	ψῆφον οἴσεις. προλέγω σοι, Καλλιρόην
[5, 9]	γάρ, ὡς ὁρῶ, καὶ ἔτι	τὴν	ψυχὴν ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως ἡ
[5, 5]	παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ εἴγε	Μιθριδάτην	ἔδει πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ ἂν
[5, 6]	θάτερον, ἢ Χαιρέαν ζῆν, ἢ	Μιθριδάτην	ἠλέγχθαι μοιχόν. καὶ γὰρ οὐδὲ
[5, 8]	πάλιν οὖν προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο	Μιθριδάτην	μὲν" εἶπεν ἀφίημι, καὶ ἀπίτω
[5, 2]	ἀπεκρίνατο ὅτι ἔστι βασιλεῖ βουλομένῳ	Μιθριδάτην	μηδὲν ἀδικεῖν· κρίνῃ δὲ ἐπειδὰν
[5, 6]	θυμωθεὶς δὲ {ὁ} βασιλεὺς εἰς	Μιθριδάτην	πικρὸν καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν
[5, 10]	οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι	Μιθριδάτην,	ὡς εὐεργέτην ἀμφοῖν· μόνος δὲ
[5, 7]	παλινῳδίαν εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ·	μάτην	ἐμεμψάμην αὐτόν. ἂν δὲ ἐπιμείνῃς,
[5, 2]	ἠσπάσατο μὲν Περσῶν τοὺς ὁμοτίμους,	Ἀρταξάτην	δὲ τὸν εὐνοῦχον ὃς μέγιστος
[5, 3]	ὡς ἤκουσεν ἀφῖχθαι Διονύσιον, ἐκέλευσεν	Ἀρταξάτην	τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν
[5, 2]	{τοῦ} βασιλέως, ὥστε καὶ ἤρετο	Ἀρταξάτην	τὸν εὐνοῦχον εἰ πάρεστιν ἡ
[5, 1]	ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν	Εὐφράτην	ἀπάγομαι καὶ βαρβάροις ἐγκλείομαι μυχοῖς
[5, 1]	ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ ποταμὸν	Εὐφράτην,	μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι μεγάλη,
[5, 8]	ἧς ἐδίκαζεν ἤδη· τὴν γὰρ	ἀληθεστάτην	αἰτίαν οὐκ ἤθελον ὁμολογεῖν, ὅτι
[5, 6]	δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο,	πιθανωτάτην·	τὸν γὰρ πρότερον αὐτῆς ἄνδρα
[5, 10]	ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς	εὐεργέτην	ἀμφοῖν· μόνος δὲ γενόμενος ἧψε
[5, 9]	Στάτειρα τῆς κλίνης ἀνέθορε δόξασα	Ἀφροδίτην	ἐφεστάναι, καὶ γὰρ ἐξαιρέτως ἐτίμα
[5, 5]	ἀμφὶ Πρίαμον καὶ Πάνθοον ἠδὲ	Θυμοίτην	δημογέρουσιν· ὀφθεῖσα δὲ θάμβος ἐποίησε
[5, 3]	ἐβάδιζες. ἐγὼ δὲ νῦν μὲν	ἑορτὴν	ἄγω καὶ πρὸς ταῖς θυσίαις
[5, 5]	γέγονα. ποίοις ὀφθαλμοῖς ὄψομαι τὸν	δικαστήν;	ποίων ἀκοῦσαί με δεῖ ῥημάτων;
[5, 10]	ἠσέβησα, ἵνα εὕρω μοι νεκρὸν	ἀντεραστήν,	οὗ τάφον ἔχω; δέσποινα Ἀφροδίτη,
[5, 6]	σὺ γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ τὴν	μεγίστην	ἀρχήν, ἧς ἀνάξιος φανεὶς κατῄσχυνε,
[5, 6]	λόγοις μὲν ἢ χρήμασι πεῖσαι	αὐτὴν	ἀδύνατον ἔδοξε, τέχνην δὲ ἐξεῦρεν
[5, 3]	Ἀσίας ἡ Ῥοδογούνη. λαβοῦσαι δὲ	αὐτὴν	αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν, ἑκάστη τι
[5, 4]	ἧς ἡ κρίσις; ἔδοξας δ´	αὐτὴν	ἀναγκαίαν διὰ τῆς ἐπιστολῆς καὶ
[5, 3]	ὡς προκαλουμένη, πάντες δὲ εἰς	αὐτὴν	ἀπέβλεπον καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους
[5, 9]	ἀκόσμητος καθημένη. ταῦτα καὶ λαμπροτέραν	αὐτὴν	ἀπεδείκνυε. πυθομένης δὲ τῆς βασιλίδος
[5, 9]	φησὶν αὕτη ἐστί· πέπομφε δὲ	αὐτὴν	βασιλεύς, ἵνα παρὰ σοὶ φυλάττηται
[5, 8]	μου τὴν γυναῖκα; ἀλλὰ ἔθαψας	αὐτήν.	δεῖξον γάμου διάλυσιν. τὸν τάφον
[5, 9]	ἡ δὲ Στάτειρα εἶπεν ἀφῶμεν	αὐτήν·	διάκειται γὰρ πονήρως· ἔχομεν δὲ
[5, 1]	δι´ ἐρωτικὴν ζηλοτυπίαν Χαιρέου πλήξαντος	αὐτὴν	ἔδοξε τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς
[5, 4]	ἀνδρός, οὔτε ἐγκαλοῦσαν οὔτε ἐγκαλουμένην	αὐτήν.	εἰ μὲν οὖν διεφθάρη, ὡς
[5, 4]	ἐφθόνει τῇ Καλλιρόῃ καὶ ἤθελεν	αὐτὴν	ἐκ τῆς δίκης ὑβρισθῆναι, τὸ
[5, 3]	ἁρμαμάξῃ προσῆλθεν. οὔκουν δυνατὸν ἦν	αὐτὴν	ἔτι μένειν κεκαλυμμένην, ἀλλ´ ὁ
[5, 1]	ἢ πάντως τινὰ χάριν εἰς	αὐτὴν	ἔχειν ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν
[5, 9]	ὡς οὖν κατεκλίθη, καὶ εἴασαν	αὐτὴν	ἡσυχάζειν, ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν εἴδετε"
[5, 3]	τοίνυν εἰς τὸν ἀγῶνα καλῶς	αὐτὴν	κατεσκεύασαν, ὡς δῆθεν εἰς ἀπάντησιν
[5, 8]	οὐ γάρ ἐστι δίκαιον μέλλουσαν	αὐτὴν	κρίνεσθαι περὶ ἀνδρός, μετὰ ἀνδρὸς
[5, 2]	ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς ἑώρακεν	αὐτήν.	μία τοίνυν σωτηρίας ἐλπὶς διακλέψαι
[5, 7]	αὐτῷ γαμηθείσης, ἀλλὰ πωλουμένην ἠγόρασεν	αὐτήν·	ὁ δὲ τῆς μοιχείας νόμος
[5, 1]	τὴν πολλήν, τότε ἤδη πόθος	αὐτὴν	ὑπεδύετο πατρίδος τε καὶ συγγενῶν
[5, 5]	νυκτὸς δὲ ἐπελθούσης ὄναρ ἔβλεπεν	αὑτὴν	ἐν Συρακούσαις παρθένον εἰς τὸ
[5, 3]	σκηνὴν μετὰ τῆς Καλλιρόης, παραδοῦσα	αὑτὴν	τῷ κρείττονι φέρειν. ἡ μὲν
[5, 5]	τὴν πόλιν ὅλην καὶ προπεμπομένην	αὑτὴν	ὑπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς εἰς
[5, 8]	μοι. πατὴρ ἐξέδωκεν. ἐμοὶ δὲ	ἑαυτήν.	ἀνάξιος εἶ τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός.
[5, 4]	ἐπιβουλευθείς, καὶ ὃ μεῖζόν ἐστι,	τοιαύτην.	οὐ μὴν οὐδ´ ἡ γυναικωνῖτις
[5, 2]	τῆς δίκης, ἵνα αἰφνίδιον ὀφθῇς.	ταύτην	ἀπαιτῶ σε τῆς εὐεργεσίας τὴν
[5, 7]	βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ πρώτην	ταύτην	ἔσχηκα διαβολήν· εἰ δέ γε
[5, 4]	ἕτερον διελάλουν ἢ τὴν δίκην	ταύτην,	ὥστε, εἰ χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν,
[5, 10]	υἱὸν πρὸς μητέρα πατρὸς ἥκοντα	πρεσβευτήν.	Διονύσιος μὲν οὖν διέτριβεν ἄχρι
[5, 6]	γάμους· οὐ γὰρ περιεῖδες ἄνδρα	ἰδιώτην	ἐπιβουλευθέντα ὑπὸ ἡγεμόνος, ἀλλὰ ἐκάλεσας,
[5, 10]	Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν μὲν	πρώτην	δίκην νενίκημαι· Μιθριδάτης μου κατηγόρει·
[5, 7]	ἄλλον βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ	πρώτην	ταύτην ἔσχηκα διαβολήν· εἰ δέ
[5, 1]	γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ τὴν	παρασκευήν·	βασιλικωτέραν δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς
[5, 6]	καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν	παρασκευήν,	ὅσῃ χρῆται πρὸς τὸν ἀγῶνα,
[5, 3]	δὲ ὑπερυθριῶσα θέλω" φησὶ τὴν	ἀδελφὴν	ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα τῇ ἁρμαμάξῃ
[5, 10]	οὖν διέτριβεν ἄχρι τῆς κρίσεως	μάχην	βραβεύων ἔρωτος καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν
[5, 6]	γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ τὴν μεγίστην	ἀρχήν,	ἧς ἀνάξιος φανεὶς κατῄσχυνε, μᾶλλον
[5, 3]	ἐχρῆν μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς	ἀρχὴν	μεγάλην πεπιστευμένου μὴ βραδύνειν· ἀφίημι
[5, 6]	δὲ προέδωκε τὸν πιστεύσαντα τὴν	ἀρχήν.	τὰς μὲν οὖν δεήσεις τὰς
[5, 5]	τὴν Καλλιρόην, ἡ δὲ αὐτομάτως	ψυχὴν	εἶχεν ἱλαράν, ὥσπερ προμαντευομένη τὰ
[5, 9]	ὡς ὁρῶ, καὶ ἔτι τὴν	ψυχὴν	ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως ἡ Καλλιρόη
[5, 10]	εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντ´	εἰν	Ἀΐδαο αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι
[5, 4]	εἰς Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς αἰφνίδιον	εἰσαγαγεῖν	εἰς δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν (εἰκὸς
[5, 4]	ἀπεκρίνατο Διονύσιος καὶ τοῦτο μοιχοῦ	παράγειν	εἰς ὄχλον ἀλλοτρίαν γυναῖκα οὐ
[5, 6]	καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτο δύναται	λέγειν,	ὅτι τεθνηκέναι Χαιρέαν ἠγνόει· τούτου
[5, 8]	γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν οὐκ ἤθελον	ὁμολογεῖν,	ὅτι τὸ τῆς Καλλιρόης κάλλος
[5, 3]	τὰς ψυχὰς ἐξέτειναν καὶ μικροῦ	δεῖν	ἐπ´ ἀλλήλους κατέπεσον, ἄλλος πρὸ
[5, 7]	εἰ δὲ ἄρα τι καὶ	συνῄδειν	ἐμαυτῷ πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι
[5, 4]	ἔπειθεν· ἐπεθύμουν γὰρ πάντες Καλλιρόην	ἰδεῖν.	αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως πρόφασιν
[5, 9]	νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν ἔχειν Καλλιρόην	ἰδεῖν.	ἡ δὲ Στάτειρα εἶπεν ἀφῶμεν
[5, 3]	κατέπεσον, ἄλλος πρὸ ἄλλου θέλων	ἰδεῖν	καὶ ὡς δυνατὸν ἐγγυτάτω γενέσθαι.
[5, 2]	τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε	ἰδεῖν	Καλλιρόην μήτ´ ἐξετάσαι τι περὶ
[5, 7]	τότε γάμον εἰπάτω. γυναῖκα τολμᾷς	ὀνομάζειν,	ἣν ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων
[5, 9]	οὖν κατεκλίθη, καὶ εἴασαν αὐτὴν	ἡσυχάζειν,	ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν εἴδετε" φησὶ
[5, 2]	γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ, ἂν δυνηθῇ	λαθεῖν.	ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν ἐπέβη,
[5, 7]	δὲ εἰς Διονύσιον ἀπέβλεψαν θέλοντες	μαθεῖν,	αἱρέσεως αὐτῷ προτεθείσης, πότερον ἀφίσταται
[5, 10]	τέκνον, ὡς παρὰ μητρὸς δύνασαι	μαθεῖν.	καὶ νῦν ἄπελθε καὶ ἱκέτευσον
[5, 6]	ἄλλος ἐπλημμέλησεν εἰς ἡμᾶς, αὐτὸν	βοηθεῖν,	εἰ καὶ μὴ δι´ ἐμὲ
[5, 4]	ἔφη τις ἐξ Ἰωνίας μὲν	ἐλθεῖν,	ἐν Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν;
[5, 3]	στένων ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην	προελθεῖν	ἠξίωσεν· ἅμα δὲ πάντες οὐ
[5, 3]	Ῥοδογούνη τῆς ἥττης, καὶ μήτε	ἀπελθεῖν	δυναμένη μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ
[5, 5]	μόνον ἔλιπέ μου ταῖς συμφοραῖς,	εἰσελθεῖν	εἰς δικαστήριον. τέθνηκα καὶ κεκήδευμαι,
[5, 10]	οὐδεὶς ἡμᾶς ἐᾷ τοῖς βασιλείοις	εἰσελθεῖν;	ὢ τυραννίδος δεινῆς. ἀποκλείουσιν υἱὸν
[5, 8]	παρασκευασαμένους ὑμᾶς ἐπὶ τὴν δίκην	ἥκειν.	δίδωμι δὲ πέντε ἡμερῶν διάστημα·
[5, 8]	κρίνεσθαι περὶ ἀνδρός, μετὰ ἀνδρὸς	ἥκειν	ἐπὶ τὴν κρίσιν. Ἐξῄεσαν οὖν
[5, 2]	ἔστι βασιλεῖ βουλομένῳ Μιθριδάτην μηδὲν	ἀδικεῖν·	κρίνῃ δὲ ἐπειδὰν καὶ Διονύσιος
[5, 5]	πάντες γὰρ συνέτρεχον τῷ μὲν	δοκεῖν	ἀκροαταὶ τῆς δίκης, τὸ δὲ
[5, 1]	ὡς Μιθριδάτης ἐγνώρισε Χαιρέαν μέλλοντα	ἀποθνήσκειν	καὶ ὡς ἔσπευδεν ἀλλήλοις ἀποδοῦναι
[5, 5]	καὶ κρίνομαι. οὐκ ἤρκει σοι	διαβαλεῖν	ἀδίκως με πρὸς Χαιρέαν, ἀλλ´
[5, 9]	καὶ βλέπειν καὶ ἀκούειν καὶ	λαλεῖν.	λυπούμεναι δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς
[5, 8]	ἄν μοι καὶ βασιλεὺς τότε	θέλειν	Χαιρέας εἶναι. συνήθης μὲν οὖν
[5, 5]	οἰκίαν τοῦ νυμφίου. μέλλουσα δὲ	καταφιλεῖν	Χαιρέαν ἐκ τῶν ὕπνων ἀνέθορε
[5, 8]	Χαιρέα, ζῇς; καὶ ὥρμησεν αὐτῷ	προσδραμεῖν·	κατέσχε δὲ Διονύσιος καὶ μέσος
[5, 2]	μέν, ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ	λανθάνειν	μὲν ἐπειρᾶτο, ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ
[5, 3]	οὔκουν δυνατὸν ἦν αὐτὴν ἔτι	μένειν	κεκαλυμμένην, ἀλλ´ ὁ Διονύσιος ἄκων
[5, 1]	τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα, μέλλω σε	διαβαίνειν·	φοβοῦμαι γὰρ οὐχ οὕτως τὸ
[5, 10]	βρόχον, καὶ μέλλων ἐπ´ αὐτὸν	ἀναβαίνειν	εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ
[5, 3]	ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην πεπιστευμένου μὴ	βραδύνειν·	ἀφίημι δέ σοι τὴν αἰτίαν,
[5, 9]	ἔχομεν δὲ τέσσαρας ἡμέρας καὶ	βλέπειν	καὶ ἀκούειν καὶ λαλεῖν. λυπούμεναι
[5, 2]	πάντων δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ	βλέπειν	σε κεκελευσμένος, καὶ ὁ δειλὸς
[5, 7]	ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ ἔχων	εἰπεῖν	ἀναγινώσκει γραμμάτια κενά. τὰς δὲ
[5, 4]	ταύτην, ὥστε, εἰ χρὴ τἀληθὲς	εἰπεῖν,	ὅλη ἡ Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν.
[5, 7]	ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην	εἰπεῖν	οὐ γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν οὐκ
[5, 5]	καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει πρῶτον	εἰπεῖν,	οὐκ ἂν ἔσχε φωνήν. ὥσπερ
[5, 10]	ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ ἔδει Μίλητον	καταλιπεῖν·	Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν μὲν
[5, 4]	ἐλθεῖν, ἐν Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν	ὑστερεῖν;	ἐπεὶ τοίνυν ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην
[5, 3]	Καλλιρόης, παραδοῦσα αὑτὴν τῷ κρείττονι	φέρειν.	ἡ μὲν οὖν ἁρμάμαξα προῄει
[5, 9]	ἦν, Διονύσιος δὲ ἐπειρᾶτο μὲν	φέρειν	τὰ συμβαίνοντα γενναίως διά τε
[5, 10]	ὡς μεμηνότα κατεῖχε, λοιπὸν μηκέτι	παρηγορεῖν	δυνάμενος. ἤδη δὲ καὶ ἡ
[5, 10]	πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος οὖν	νοσεῖν	ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς
[5, 10]	γὰρ ἔδειξάς μοι Καλλιρόην, ἣν	φυλάττειν	οὐκ ἔμελλες; τί δὲ πατέρα
[5, 9]	τέσσαρας ἡμέρας καὶ βλέπειν καὶ	ἀκούειν	καὶ λαλεῖν. λυπούμεναι δὲ ἀπῄεσαν
[5, 1]	πάντως τινὰ χάριν εἰς αὐτὴν	ἔχειν	ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν ἦσαν
[5, 9]	τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν	ἔχειν	Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα
[5, 4]	ἑκάτερος αὐτῶν ἐν ταῖς χερσὶν	ἔχειν	ὑπελάμβανε· Διονύσιος μὲν θαρρῶν ταῖς
[5, 2]	φησι γεγραφέναι καὶ μοιχείας ἀπόδειξιν	ἔχειν	ὑπολαμβάνει· πέπεισται γὰρ σὲ τεθνάναι,
[5, 8]	Καλλιρόης κάλλος δυσαπόσπαστον τοῖς ὁρῶσι.	πάλιν	οὖν προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην
[5, 1]	διορίζομαι κόσμῳ. Μίλητον ἀφείλω μου	πάλιν,	ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν
[5, 1]	συγγενῶν καὶ ἀπόγνωσις τῆς εἰς	τοὔμπαλιν	ὑποστροφῆς. στᾶσα δὲ ἐπὶ τῆς
[5, 2]	καὶ ἡ Φήμη προκατελάμβανε τὴν	πόλιν,	ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι παραγίνεται γυνή,
[5, 5]	τῶν γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν	πόλιν	ὅλην καὶ προπεμπομένην αὑτὴν ὑπὸ
[5, 6]	δεήσεις τὰς Μιθριδάτου καὶ τὴν	δύναμιν	καὶ τὴν παρασκευήν, ὅσῃ χρῆται
[5, 6]	ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ συνεπένθησεν	ἡμῖν.	ἀλλ´ ὅταν μοιχεῦσαι θέλῃ Μιθριδάτης,
[5, 2]	κινδύνους, οὐ τὰ προοίμια; πόλεις	ἡμῖν	ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι. σοβαρωτέρα
[5, 6]	οὗ καὶ τάφος ἐστὶ παρ´	ἡμῖν.	Μιθριδάτης οὖν ἐν Μιλήτῳ γενόμενος
[5, 7]	ὑποχθόνιοι, βοηθήσατε ἀνδρὶ ἀγαθῷ, πολλάκις	ὑμῖν	εὐξαμένῳ δικαίως καὶ θύσαντι μεγαλοπρεπῶς·
[5, 2]	τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ περιελὼν	κόνιν	αἰθαλόεσσαν χεύατο κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν
[5, 7]	ὡς μέλλουσαν μοιχείαν ἐγκαλεῖ, καὶ	πρᾶξιν	οὐκ ἔχων εἰπεῖν ἀναγινώσκει γραμμάτια
[5, 4]	τὴν ἀπολογίαν, ἀλλ´ οἶδα τὴν	τάξιν·	δεῖ δὲ πρὸ τῶν λόγων
[5, 9]	ὁ δὲ εὐνοῦχος νοήσας τὴν	ἔκπληξιν	αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν αὕτη ἐστί·
[5, 2]	ἐμέ φησι γεγραφέναι καὶ μοιχείας	ἀπόδειξιν	ἔχειν ὑπολαμβάνει· πέπεισται γὰρ σὲ
[5, 6]	δὲ ἀποδείξεις ἄφυκτοι· δεῖ γὰρ	δυοῖν	θάτερον, ἢ Χαιρέαν ζῆν, ἢ
[5, 10]	Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς εὐεργέτην	ἀμφοῖν·	μόνος δὲ γενόμενος ἧψε βρόχον,
[5, 10]	δὴ γὰρ μείζων ὁ κίνδυνος,	δύσελπιν	δέ με πεποίηκε τῆς δίκης
[5, 5]	δικαστήριον εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται καὶ	χάριν,	ἐγὼ δὲ φοβοῦμαι μὴ ἀρέσω
[5, 1]	ξενίας διδόναι ἢ πάντως τινὰ	χάριν	εἰς αὐτὴν ἔχειν ἀποκειμένην. ~Καὶ
[5, 6]	δὲ Διονύσιος τῶν λόγων οὕτως	χάριν	ἔχω σοι τῆς τιμῆς, βασιλεῦ,
[5, 10]	ἀποθανόντος Χαιρέου αἰτοῦμαί σε, Καλλιρόη,	χάριν	τελευταίαν. ὅταν ἀποθάνω, πρόσελθέ μου
[5, 6]	μὲν ἐκδικήσῃς τὴν ἀσέλγειαν καὶ	ὕβριν,	ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ κωλύσῃς.
[5, 7]	καὶ φιλάνθρωπος, μὴ καταγνῷς μου,	πρὶν	ἀκούσῃς τῶν λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ
[5, 4]	Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν. ἐδόκει δὲ	πᾶσιν	ἡ προθεσμία μακρὰ καὶ οὐ
[5, 2]	Φήμη προκατελάμβανε τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα	πᾶσιν	ὅτι παραγίνεται γυνή, κάλλος οὐκ
[5, 1]	γυναικὸς ἅλωσίν τε αὐτοῦ καὶ	πρᾶσιν	εἰς Καρίαν μετὰ Πολυχάρμου τοῦ
[5, 7]	νῦν ἀπολογήσομαι. γάμον ὀνόμαζε τὴν	πρᾶσιν	καὶ προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία
[5, 4]	ἰδεῖν. αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως	πρόφασιν	ἔσχον οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν·
[5, 3]	Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ γὰρ εἶχε	πρόφασιν	οἰκείαν, ἐπειδὴ ἦν ἀδελφὴ Φαρνάκου
[5, 5]	ἔδωκάς μοι παρὰ Διονυσίῳ μοιχείας	ὑπόθεσιν.	τότε μου τὴν διαβολὴν ἐπόμπευσας
[5, 7]	μου διέφθειρας. προκαλῇ με, Διονύσιε,	πρόκλησιν	οὐδαμῶς σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος
[5, 1]	ὁμολογίαν καὶ Χαιρέου πλοῦν ἐπὶ	ζήτησιν	τῆς γυναικὸς ἅλωσίν τε αὐτοῦ
[5, 3]	αὐτὴν κατεσκεύασαν, ὡς δῆθεν εἰς	ἀπάντησιν	Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ γὰρ εἶχε
[5, 7]	κρῖνε τοίνυν μοιχείας ἐκεῖνον. ναὶ’	φησίν.	ἀλλὰ Χαιρέας μὲν τέθνηκε, σὺ
[5, 9]	νοήσας τὴν ἔκπληξιν αὐτῆς Καλλιρόη"	φησὶν	αὕτη ἐστί· πέπομφε δὲ αὐτὴν
[5, 7]	κἀκεῖνος ἁρπάσας ἐκ τάφου; ἀλλὰ’	φησὶν	ἐλευθέραν οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς
[5, 7]	Χαιρέας ζῇ. ἔλεγεν οὖν· εἰπὲ"	φησὶν	ὅτι ποτὲ καὶ θέλεις· οὐδὲ
[5, 8]	βασιλεὺς ἀμηχανοῦντας αὐτοὺς οὐκ ἐπείγω"	φησὶν	ὑμᾶς, ἀλλὰ συγχωρῶ παρασκευασαμένους ὑμᾶς
[5, 9]	δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς θάρρει"	φησίν,	ὦ γύναι, καὶ παῦσαι δακρύουσα·
[5, 3]	δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι	εἰσὶν	ἀλαζόνες. ἐν τούτῳ δὲ ἀπῆλθεν
[5, 3]	φήμῃ, ἅμα δὲ εἶπεν ἀλαζόνες	εἰσὶν	Ἕλληνες καὶ πτωχοὶ καὶ διὰ
[5, 9]	ὃν θέλεις· ἐντιμότερον μετὰ τὴν	κρίσιν	γαμηθήσῃ. βάδιζε δὲ καὶ ἀναπαύου
[5, 6]	κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας, ἐὰν εἰς	κρίσιν	εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ λοιπόν, ἐάν
[5, 8]	μετὰ ἀνδρὸς ἥκειν ἐπὶ τὴν	κρίσιν.	Ἐξῄεσαν οὖν τοῦ δικαστηρίου οἱ
[5, 8]	ὅτι οὐκ ἔξωθεν ἐκάλει τὴν	κρίσιν	ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ σχεδὸν μέρος
[5, 10]	ᾐδεῖτο. μηδὲν δυσωπείσθω· φθάσω τὴν	κρίσιν·	οὐ περιμένω τέλος ἄδοξον. οἶδα
[5, 1]	δὲ ἀμφοτέρους ἐκάλεσεν ἐπὶ τὴν	κρίσιν,	ταῦτα ἐν τῷ πρόσθεν λόγῳ
[5, 8]	ἐδόκει μὴ βασιλικὴν εἶναι τὴν	κρίσιν·	τῆς μὲν γὰρ Μιθριδάτου κατηγορίας
[5, 10]	ἐνδοξότερόν με ποιήσεις τοῖς κάτω	δαίμοσιν.	εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντ´
[5, 4]	δὲ ἑκάτερος αὐτῶν ἐν ταῖς	χερσὶν	ἔχειν ὑπελάμβανε· Διονύσιος μὲν θαρρῶν
[5, 8]	ἀλλὰ ἔθαψας αὐτήν. δεῖξον γάμου	διάλυσιν.	τὸν τάφον ὁρᾷς μοι. πατὴρ
[5, 10]	βασιλείοις εἰσελθεῖν; ὢ τυραννίδος δεινῆς.	ἀποκλείουσιν	υἱὸν πρὸς μητέρα πατρὸς ἥκοντα
[5, 5]	Πρίαμον καὶ Πάνθοον ἠδὲ Θυμοίτην	δημογέρουσιν·	ὀφθεῖσα δὲ θάμβος ἐποίησε καὶ
[5, 2]	πάντες γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς	ἔχουσιν	ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´ ὑστεραίας ἐπὶ
[5, 4]	τοῖς ἀξιώμασι καὶ ταῖς ἀρεταῖς	ὑπάρχουσιν	ἡγεμόνες ἡγεμόνων. περιεστᾶσι δὲ κύκλῳ
[5, 4]	καὶ ἣν ἀντέγραψεν αὐτός, ἵνα	μάθωσιν	οἱ συνδικάζοντες πῶς εἰσῆκται τὸ
[5, 5]	γὰρ ἄλλοι ἐπὰν εἰς δικαστήριον	εἰσίωσιν,	εὔνοιαν εὔχονται καὶ χάριν, ἐγὼ
[5, 1]	πλοῦν ἐπὶ ζήτησιν τῆς γυναικὸς	ἅλωσίν	τε αὐτοῦ καὶ πρᾶσιν εἰς
[5, 7]	τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι. τίς οὕτως	ἐστὶν	ἀνόητος, ἵνα ἕληται τὰ τηλικαῦτα
[5, 7]	Διονυσίου στὰς εἶπον βασιλεῖ τίς	ἐστιν	ἐξ ἡμῶν μοιχός. ~Ἔτι δὲ
[5, 7]	δὲ τῆς μοιχείας νόμος οὐκ	ἔστιν	ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον
[5, 2]	βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ σὸς δοῦλος	πάρεστιν	ἀπολύσασθαι διαβολὴν Ἕλληνος ἀνδρὸς καὶ
[5, 2]	ἤρετο Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον εἰ	πάρεστιν	ἡ Μιλησία. Διονύσιον δὲ καὶ
[5, 1]	καὶ τὴν Καλλιρόης πρὸς Χαιρέαν	πίστιν	καὶ τὴν ἀνάγκην τοῦ γάμου
[5, 10]	εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον,	ὃν	ἔπηξέ μοι κατηγορία ψευδὴς ἐν
[5, 6]	τε καὶ ψυχῆς, τὴν γυναῖκα·	ὃν	ἐχρῆν, εἰ καί τις ἄλλος
[5, 1]	ἧκεν ἐπὶ ποταμὸν Εὐφράτην, μεθ´	ὃν	ἤπειρός ἐστι μεγάλη, ἀφετήριον εἰς
[5, 10]	τῆς Ἰωνίας ἀπόλαυε πολυτελείας. ἔχε	ὃν	θέλεις. ἀλλὰ νῦν ἀληθῶς ἀποθανόντος
[5, 9]	χρηστός ἐστι βασιλεύς. ἕξεις ἄνδρα	ὃν	θέλεις· ἐντιμότερον μετὰ τὴν κρίσιν
[5, 9]	~Τὴν δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες	ἤγαγον	πρὸς τὴν βασιλίδα, μηδὲν αὐτῇ
[5, 1]	ἐν τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς	ἐξήγαγον	ἐκ Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς
[5, 6]	μείζονος δὲ τιμωρίας ἄξιον τὸ	ἔργον	γέγονε καὶ διὰ τὸν ποιήσαντα.
[5, 8]	τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ	σχεδὸν	μέρος οὖσαν ἧς ἐδίκαζεν ἤδη·
[5, 9]	καὶ γὰρ ἐξαιρέτως ἐτίμα τὴν	θεόν·	ἡ δὲ προσεκύνησεν. ὁ δὲ
[5, 1]	ζῶσαν, κἀκεῖθεν ἐξήγαγες οὐ δι´	ἔλεον,	ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με παραδῷς.
[5, 3]	αἱ γνῶμαι καὶ τὰς ἐνδοξοτάτας	ὠνόμαζον	ἐπὶ κάλλει. χειροτονία δὲ ἦν
[5, 3]	ἃς καὶ πάλαι μὲν πάντες	ἐθαύμαζον	ἐπὶ τῷ κάλλει, κινδυνεύει δὲ
[5, 10]	γὰρ ἐμοὶ καὶ ἀθανασίας γενήσεται	μεῖζον·	εἰπὲ δὲ προσκύψασα τῇ στήλῃ
[5, 4]	εἰς γυναῖκα ἐπιβουλευθείς, καὶ ὃ	μεῖζόν	ἐστι, τοιαύτην. οὐ μὴν οὐδ´
[5, 8]	θάμβος, ἔλεος, ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν	ἐμακάριζον,	Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ
[5, 8]	ποῖος ποιητὴς ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον	μῦθον	οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν ἐν
[5, 4]	γυναικὶ οὔτε συνηγόρῳ. τί οὖν	ἀναγκαῖον	παρεῖναι τὴν κατ´ οὐδὲν μετέχουσαν
[5, 8]	ἐμὴ γυνή· οὐ γάρ ἐστι	δίκαιον	μέλλουσαν αὐτὴν κρίνεσθαι περὶ ἀνδρός,
[5, 6]	γυναῖκα διὰ τὸ τῆς ξενίας	δίκαιον,	τὰ μετὰ ταῦτα οὐκ ἔπραξεν
[5, 4]	μὴ οὖν Διονύσιος ἀποκρυπτέτω τὸ	κεφάλαιον	καὶ τὴν αἰτίαν ὅλου τοῦ
[5, 3]	εἶπεν ἐξ αὐτῶν ὦ δέσποινα,	γύναιον	Ἑλληνικὸν ἐπιστρατεύεται ταῖς ἡμετέραις οἰκείαις,
[5, 7]	ἐγὼ δὲ καὶ τὸν ἄλλον	βίον	ἔζησα σωφρόνως καὶ πρώτην ταύτην
[5, 10]	κληρονομίαν καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα.	παιδίον	μὲν εἶ, πλὴν οὐ παντελῶς
[5, 4]	τῆς εἰς Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς	αἰφνίδιον	εἰσαγαγεῖν εἰς δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν
[5, 9]	βασιλεύς, οὐκ ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ	αἰφνίδιον	ἡ Στάτειρα τῆς κλίνης ἀνέθορε
[5, 2]	πεπείσθω μέχρι τῆς δίκης, ἵνα	αἰφνίδιον	ὀφθῇς. ταύτην ἀπαιτῶ σε τῆς
[5, 3]	ἐν νυκτὶ βαθείᾳ πολλοῦ φωτὸς	αἰφνίδιον	φανέντος· ἐκπλαγέντες δὲ οἱ βάρβαροι
[5, 2]	κάλλος οὐκ ἀνθρώπινον ἀλλά τι	θεῖον,	ὁποίαν ἐπὶ γῆς ἄλλην ἥλιος
[5, 9]	παράδοξον τῆς συμφορᾶς καὶ τὸν	ἀνδρεῖον	ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ
[5, 10]	τὸν υἱὸν ἔλεγε κλάων τέκνον	ἄθλιον,	πρότερον μὲν εὐτυχῶς δοκοῦν μοι
[5, 10]	με πεποίηκε τῆς δίκης τὸ	προοίμιον.	ἄκριτος ἀφῄρημαι γυναικὸς καὶ περὶ
[5, 5]	θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε· καλὸν	ἐνύπνιον	εἶδες· πάσης ἀπολυθήσῃ φροντίδος· ὥσπερ
[5, 6]	δὲ σή, Τύχη, βασκανία βασιλέα	ἄξιον	ὄντα κατέστησε καὶ ἡ πρόνοια
[5, 6]	δὲ κωλύσῃς. μείζονος δὲ τιμωρίας	ἄξιον	τὸ ἔργον γέγονε καὶ διὰ
[5, 3]	τι χρῆμα κάλλους καὶ περιβόητον,	οἷον	τῆς Ἰωνίας Καλλιρόη, τοιοῦτο τῆς
[5, 1]	μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι μεγάλη,	ἀφετήριον	εἰς τὴν βασιλέως γῆν τὴν
[5, 5]	μὲν γὰρ ἄλλοι ἐπὰν εἰς	δικαστήριον	εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται καὶ χάριν,
[5, 4]	τἀληθὲς εἰπεῖν, ὅλη ἡ Βαβυλὼν	δικαστήριον	ἦν. ἐδόκει δὲ πᾶσιν ἡ
[5, 4]	τοῖς βασιλείοις ἐξαίρετος, ἀποδεδειγμένος εἰς	δικαστήριον,	μεγέθει καὶ κάλλει διαφέρων· ἔνθα
[5, 5]	γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν εἰς τὸ	δικαστήριον,	οἵαν ὁ θεῖος ποιητὴς τὴν
[5, 4]	ὁδοῦ, φοβηθεὶς αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν εἰς	δικαστήριον	οὐδὲν εἰδυῖαν (εἰκὸς γὰρ ἦν
[5, 5]	μου ταῖς συμφοραῖς, εἰσελθεῖν εἰς	δικαστήριον.	τέθνηκα καὶ κεκήδευμαι, τετυμβωρύχημαι, πέπραμαι,
[5, 5]	ὕπαρ. ἄπιθι εἰς τὸ βασιλέως	δικαστήριον	ὡς ἱερὸν Ἀφροδίτης, ἀναμνήσθητι σαυτῆς,
[5, 7]	Διονύσιον ὡς ἄνδρα οὔτε ὡς	κύριον	ἠδίκηκα. πρῶτον μὲν γὰρ οὐ
[5, 2]	Πολύχαρμος, ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος	πλησίον	ἐγένετο Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη
[5, 8]	βλέπουσα καὶ κλαίουσα, Χαιρέαν φιλοῦσα,	Διονύσιον	αἰδουμένη· βασιλεὺς δὲ μεταστησάμενος ἅπαντας,
[5, 7]	εἰπὼν ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ εἰς	Διονύσιον	ἀπέβλεψαν θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως αὐτῷ
[5, 2]	εὐνοῦχον εἰ πάρεστιν ἡ Μιλησία.	Διονύσιον	δὲ καὶ πάλαι μὲν ἐλύπει
[5, 7]	ἦν αὐτοὶ μὲν οὐ συνίεσαν,	Διονύσιον	δὲ ὑπελάμβανον εἰδέναι. κἀκεῖνος δὲ
[5, 3]	βασιλεὺς δὲ ὡς ἤκουσεν ἀφῖχθαι	Διονύσιον,	ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι
[5, 3]	φημίζουσι Καλλιρόην καλὴν ὡς καὶ	Διονύσιον	πλούσιον. μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν,
[5, 4]	ἔδει μὲν ἄρξασθαι τοῦ λόγου	Διονύσιον	τὸν κατήγορον, καὶ πάντες εἰς
[5, 7]	δοξάτω. μάθε, δέσποτα, ὅτι οὔτε	Διονύσιον	ὡς ἄνδρα οὔτε ὡς κύριον
[5, 3]	Καλλιρόην καλὴν ὡς καὶ Διονύσιον	πλούσιον.	μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν, ἐπειδὰν
[5, 7]	δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον τὸ	γραμμάτιον	τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα τότε γάμον
[5, 2]	ἃ προστάττεις, ἀπῆλθεν εἰς τὸ	δωμάτιον	ἐν ᾧ κατήγετο μετὰ Πολυχάρμου
[5, 2]	μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ τοῦτο	ἐπαίτιον	αὐτῷ γένηται πρὸς βασιλέως, ὅτι
[5, 6]	γὰρ μέλλεις αὐτὸν ἀφιέναι, πολὺ	βέλτιον	ἦν μηδὲ καλέσαι· τότε μὲν
[5, 10]	ὄντα; μεταξὺ δὲ περιπτυξάμενος τὸν	υἱὸν	ἔλεγε κλάων τέκνον ἄθλιον, πρότερον
[5, 10]	εἰσελθεῖν; ὢ τυραννίδος δεινῆς. ἀποκλείουσιν	υἱὸν	πρὸς μητέρα πατρὸς ἥκοντα πρεσβευτήν.
[5, 3]	εἰ μὴ συνέβη τι τοιοῦτον.	~Ἧκον	παρὰ Στάτειραν τὴν γυναῖκα τὴν
[5, 3]	ἐξ αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον	Ἑλληνικὸν	ἐπιστρατεύεται ταῖς ἡμετέραις οἰκείαις, ἃς
[5, 4]	βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν ἦν	σατραπικὸν	Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν
[5, 4]	ὕστερον μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ τὸ	δημοτικὸν	εἶχεν εὔνουν· ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι
[5, 5]	σαυτῆς, ἀναλάμβανε τὸ κάλλος τὸ	νυμφικόν.	καὶ ταῦτα ἅμα λέγουσα ἐνέδυε
[5, 10]	αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν	ἀπέθνησκον,	εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον,
[5, 5]	ἀπεκρίνατο θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε·	καλὸν	ἐνύπνιον εἶδες· πάσης ἀπολυθήσῃ φροντίδος·
[5, 8]	τὴν γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν οὐκ	ἤθελον	ὁμολογεῖν, ὅτι τὸ τῆς Καλλιρόης
[5, 8]	πρὸς ἀλλήλους ἐξῆψε φιλονεικίαν τὸ	ἆθλον	βλεπόμενον, ὥστε, εἰ μὴ διὰ
[5, 2]	πρῶτον μὲν δώροις ἐτίμησεν, εἶτα	ἀπάγγειλον"	εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ σὸς
[5, 6]	καὶ μὴ δι´ ἐμὲ τὸν	φίλον,	ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν βασιλέα.
[5, 7]	διαφθεῖραι. ἐγὼ δὲ καὶ τὸν	ἄλλον	βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ πρώτην
[5, 10]	προσῆλθεν, οὐ κατεφίλησεν· ἐμοῦ παρεστῶτος	ἄλλον	ᾐδεῖτο. μηδὲν δυσωπείσθω· φθάσω τὴν
[5, 8]	πρὸς βασιλέα, καὶ χεῖρας ἀλλήλοις	προσέβαλλον.	προῆλθε δὲ μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας
[5, 6]	ἀρχήν, ἧς ἀνάξιος φανεὶς κατῄσχυνε,	μᾶλλον	δὲ προέδωκε τὸν πιστεύσαντα τὴν
[5, 5]	ἡμέραν ὅλην ἀθύμως διήγαγε καὶ	μᾶλλον	ἐκείνης Διονύσιος· νυκτὸς δὲ ἐπελθούσης
[5, 2]	ἔμελλεν εἰσιέναι, τότ´ ἤδη καὶ	μᾶλλον	ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ ἔφη πρὸς
[5, 10]	σὲ νικῶ· σύ με Καλλιρόης	μᾶλλον	ἔστερξας. ἀναβαίνοντος αὐτοῦ καὶ τῷ
[5, 8]	εἶ τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός. σὺ	μᾶλλον	ὁ παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος. ἀπαιτῶ
[5, 9]	τῆς βασιλίδος ὁπότερον ἄνδρα βούλοιτο	μᾶλλον,	οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε.
[5, 8]	ἀντερασταῖς πόλεμος· ἐκείνοις δὲ καὶ	μᾶλλον	πρὸς ἀλλήλους ἐξῆψε φιλονεικίαν τὸ
[5, 10]	κατηγόρει· περὶ δὲ τῆς δευτέρας	μᾶλλον	φοβοῦμαι· οὐ δὴ γὰρ μείζων
[5, 10]	ἀληθῶς. νῦν ἀπέθανες· ἐγὼ γὰρ	ἔμελλον	ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί
[5, 5]	ἀκοῦσαί με δεῖ ῥημάτων; κάλλος	ἐπίβουλον,	εἰς τοῦτο μόνον ὑπὸ τῆς
[5, 4]	καὶ τοῦτο μοιχοῦ παράγειν εἰς	ὄχλον	ἀλλοτρίαν γυναῖκα οὐ θέλοντος ἀνδρός,
[5, 9]	γὰρ Μιθριδάτης διὰ τὴν δίκην	εἴδωλον	ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν Πέρσαις
[5, 7]	γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα τότε	γάμον	εἰπάτω. γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν, ἣν
[5, 1]	ἀνδρὶ καλλίστῳ, πολιτευσαμένης Ἀφροδίτης τὸν	γάμον,	καὶ ὡς δι´ ἐρωτικὴν ζηλοτυπίαν
[5, 7]	πλὴν ὡς ἀνδρὶ νῦν ἀπολογήσομαι.	γάμον	ὀνόμαζε τὴν πρᾶσιν καὶ προῖκα
[5, 5]	Ἑλένην ἐπιστῆναί φησι τοῖς ἀμφὶ	Πρίαμον	καὶ Πάνθοον ἠδὲ Θυμοίτην δημογέρουσιν·
[5, 1]	Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ	ποταμὸν	Εὐφράτην, μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι
[5, 4]	δίκην παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ	πόλεμον	τὸν μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ τὸ
[5, 1]	ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν εἰς	δῆμον,	καὶ σατράπης παρεδίδου τῷ μεθ´
[5, 1]	Χαιρέα. τίς ἐπενέγκῃ σοι χοάς,	δαῖμον	ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ Σοῦσα
[5, 7]	εἰς τὴν δίκην Χαιρέαν. φάνηθι,	δαῖμον	ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ σὴ
[5, 3]	δὲ βασιλὶς ἔδωκε περιβραχιόνια καὶ	ὅρμον.	Ἐπεὶ τοίνυν εἰς τὸν ἀγῶνα
[5, 3]	τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς	κόσμον·	ἡ δὲ βασιλὶς ἔδωκε περιβραχιόνια
[5, 7]	μὲν οὐ συνίεσαν, Διονύσιον δὲ	ὑπελάμβανον	εἰδέναι. κἀκεῖνος δὲ ἠγνόει, μηδέποτ´
[5, 7]	γε καὶ ἀκόλαστος καὶ ἀσελγὴς	ἐτύγχανον,	ἐποίησεν ἄν με βελτίω τὸ
[5, 6]	αὐτῆς καὶ πατήρ, γήμας οὐ	παρθένον,	ἀλλὰ ἀνδρὸς προτέρου γενομένην, Χαιρέου
[5, 5]	ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν Συρακούσαις	παρθένον	εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος
[5, 8]	δὲ λέγοντος (οὕτω γὰρ ἦν	διατεταγμένον)	προῆλθε Χαιρέας αὐτός. ἰδοῦσα δὲ
[5, 8]	πατέρα τῆς γυναικὸς οὐκ ἄχρηστον	γενόμενον	τῇ βασιλέως οἰκίᾳ καὶ ὅτι
[5, 8]	ἀλλήλους ἐξῆψε φιλονεικίαν τὸ ἆθλον	βλεπόμενον,	ὥστε, εἰ μὴ διὰ τὴν
[5, 7]	ἢ βεβαίως ἐμμένοι. τὸ γὰρ	αἰνιττόμενον	ὑπὸ Μιθριδάτου τί ποτε ἦν
[5, 10]	ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν	ἀνέβαινον,	ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία ψευδὴς
[5, 4]	τὸν κατήγορον, καὶ πάντες εἰς	ἐκεῖνον	ἀπέβλεψαν· ἔφη δὲ Μιθριδάτης οὐ
[5, 2]	τοῦτο προσέταξεν, οὐκ ἂν ἔζησας.	Ἐκεῖνον	μὲν οὖν παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος, ἤδη
[5, 7]	Χαιρέας ζητεῖ· κρῖνε τοίνυν μοιχείας	ἐκεῖνον.	ναὶ’ φησίν. ἀλλὰ Χαιρέας μὲν
[5, 2]	ὅτι παραγίνεται γυνή, κάλλος οὐκ	ἀνθρώπινον	ἀλλά τι θεῖον, ὁποίαν ἐπὶ
[5, 10]	περιπτυξάμενος τὸν υἱὸν ἔλεγε κλάων	τέκνον	ἄθλιον, πρότερον μὲν εὐτυχῶς δοκοῦν
[5, 10]	Καλλιρόη τίνα θέλει. σὺ δέ,	τέκνον,	ὡς παρὰ μητρὸς δύνασαι μαθεῖν.
[5, 4]	μακρὰ καὶ οὐ τοῖς ἄλλοις	μόνον	ἀλλὰ καὶ αὐτῷ {τῷ} βασιλεῖ.
[5, 8]	ἐκείνη τεθορυβημένη καὶ ἄναυδος εἱστήκει,	μόνον	ἀναπεπταμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς εἰς Χαιρέαν
[5, 9]	βούλοιτο μᾶλλον, οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ	μόνον	ἔκλαυσε. Καλλιρόη μὲν οὖν ἐν
[5, 5]	δίκην ἐδυσχέραινε. τοῦτο γὰρ" φησὶ	μόνον	ἔλιπέ μου ταῖς συμφοραῖς, εἰσελθεῖν
[5, 10]	φιλεῖσθαι, νῦν δὲ ἀπολώλεκα οὐ	μόνον	τὸ ζῆν, ἀλλὰ καὶ τοῦ
[5, 3]	ἠξίωσεν· ἅμα δὲ πάντες οὐ	μόνον	τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ καὶ τὰς
[5, 5]	ῥημάτων; κάλλος ἐπίβουλον, εἰς τοῦτο	μόνον	ὑπὸ τῆς φύσεως δοθέν, ἵνα
[5, 4]	εἰ μὲν οὖν διεφθάρη, ὡς	ὑπεύθυνον	ἔδει παρεῖναι· νῦν δὲ σὺ
[5, 8]	τὴν γυναῖκα; ἀλλὰ ἔθαψας αὐτήν.	δεῖξον	γάμου διάλυσιν. τὸν τάφον ὁρᾷς
[5, 10]	τὴν κρίσιν· οὐ περιμένω τέλος	ἄδοξον.	οἶδα ὅτι μικρὸς ἀνταγωνιστής εἰμι
[5, 8]	δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ σκηνῆς	παράδοξον	μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν
[5, 9]	διὰ παιδείας ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ	παράδοξον	τῆς συμφορᾶς καὶ τὸν ἀνδρεῖον
[5, 5]	φησι τοῖς ἀμφὶ Πρίαμον καὶ	Πάνθοον	ἠδὲ Θυμοίτην δημογέρουσιν· ὀφθεῖσα δὲ
[5, 3]	προκαλουμένη, πάντες δὲ εἰς αὐτὴν	ἀπέβλεπον	καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους νενικήκαμεν·
[5, 7]	ἐμοῦ τε καὶ Διονυσίου στὰς	εἶπον	βασιλεῖ τίς ἐστιν ἐξ ἡμῶν
[5, 6]	εἰς κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ	λοιπόν,	ἐάν τις κριθεὶς παρὰ σοὶ
[5, 10]	φίλος καὶ ὡς μεμηνότα κατεῖχε,	λοιπὸν	μηκέτι παρηγορεῖν δυνάμενος. ἤδη δὲ
[5, 1]	ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ Σοῦσα	λοιπὸν	οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα,
[5, 4]	ὡς ἀναγκαία. πῶς οὖν οὐκ	ἄτοπον"	ἔφη τις ἐξ Ἰωνίας μὲν
[5, 6]	βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην πικρὸν καὶ	σκυθρωπὸν	ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος
[5, 2]	κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δ´ ᾔσχυνε	πρόσωπον.	εἶτα ἔλεγε κλάων ἐγγύς ἐσμεν,
[5, 3]	γενέσθαι. ἐξέλαμψε δὲ τὸ Καλλιρόης	πρόσωπον,	καὶ μαρμαρυγὴ κατέσχε τὰς ἁπάντων
[5, 2]	ὁρᾷ· φύσει δέ ἐστι τὸ	βάρβαρον	γυναιμανές, ὥστε πᾶσα οἰκία καὶ
[5, 5]	εἰς τὸ βασιλέως δικαστήριον ὡς	ἱερὸν	Ἀφροδίτης, ἀναμνήσθητι σαυτῆς, ἀναλάμβανε τὸ
[5, 7]	καὶ προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία	σήμερον	ἡ Συρακοσία δοξάτω. μάθε, δέσποτα,
[5, 6]	ἀποδείξεις ἄφυκτοι· δεῖ γὰρ δυοῖν	θάτερον,	ἢ Χαιρέαν ζῆν, ἢ Μιθριδάτην
[5, 4]	ἡμέραις Πέρσαι καὶ Περσίδες οὐδὲν	ἕτερον	διελάλουν ἢ τὴν δίκην ταύτην,
[5, 10]	περὶ τῆς ἐμῆς ἀγωνίζομαι πρὸς	ἕτερον,	καί, τὸ τούτου χαλεπώτερον, οὐκ
[5, 10]	γυναῖκα γάρ σε καλῶ, κἂν	ἕτερον	φιλῇς. ἐγὼ δὲ ἀπέρχομαι καὶ
[5, 9]	βασιλεύς. ἕξεις ἄνδρα ὃν θέλεις·	ἐντιμότερον	μετὰ τὴν κρίσιν γαμηθήσῃ. βάδιζε
[5, 10]	σου, γύναι· τάχα καὶ πιστεύσω.	ἐνδοξότερόν	με ποιήσεις τοῖς κάτω δαίμοσιν.
[5, 7]	θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως αὐτῷ προτεθείσης,	πότερον	ἀφίσταται τῆς κατηγορίας ἢ βεβαίως
[5, 9]	ἀπεδείκνυε. πυθομένης δὲ τῆς βασιλίδος	ὁπότερον	ἄνδρα βούλοιτο μᾶλλον, οὐδὲν ἀπεκρίνατο,
[5, 9]	ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ	σφοδρότερον	ἢ ἐν Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ
[5, 6]	ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην· τὸν γὰρ	πρότερον	αὐτῆς ἄνδρα Χαιρέαν ὑπεκρίνατο ζῆν
[5, 10]	υἱὸν ἔλεγε κλάων τέκνον ἄθλιον,	πρότερον	μὲν εὐτυχῶς δοκοῦν μοι γεγονέναι,
[5, 1]	Μίλητον ἀφείλω μου πάλιν, ὡς	πρότερον	Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ἀπάγομαι
[5, 5]	ἔδοξε κρείττων ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ	πρότερον	τῶν ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν
[5, 9]	βασιλεὺς πρὸς τὰς γυναῖκας εἰσῄει	συνεχέστερον,	ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο
[5, 10]	καὶ μέλλων ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν	εὐτυχέστερον	μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ
[5, 3]	ταῖς θυσίαις εἰμί· τριακοστῇ δὲ	ὕστερον	ἡμέρᾳ ἀκροάσομαι τῆς δίκης. προσκυνήσας
[5, 4]	ἐκ Βάκτρων, εἰς Καρίαν δὲ	ὕστερον	μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν
[5, 1]	καί, τὸ τῆς ἀφιλίας μοι	βαρύτερον,	ἐφιλήθην, ἵνα ζῶντος Χαιρέου ἄλλῳ
[5, 6]	τῶν κτημάτων, ἀλλὰ εἰς τὸ	τιμιώτερον	ἐμοὶ σώματός τε καὶ ψυχῆς,
[5, 10]	πρὸς ἕτερον, καί, τὸ τούτου	χαλεπώτερον,	οὐκ οἶδα Καλλιρόη τίνα θέλει.
[5, 7]	ἄρα τι καὶ συνῄδειν ἐμαυτῷ	πονηρόν,	ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι τὴν δίκην·
[5, 8]	ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ	συνέχαιρον,	συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν.
[5, 10]	θεῶν ἠσέβησα, ἵνα εὕρω μοι	νεκρὸν	ἀντεραστήν, οὗ τάφον ἔχω; δέσποινα
[5, 6]	δὲ {ὁ} βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην	πικρὸν	καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ
[5, 5]	θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν πατέρα	συνήγορον	οὐκ ἔχει· οἱ μὲν γὰρ
[5, 4]	ἄρξασθαι τοῦ λόγου Διονύσιον τὸν	κατήγορον,	καὶ πάντες εἰς ἐκεῖνον ἀπέβλεψαν·
[5, 10]	εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν	σταυρὸν	ἀνέβαινον, ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία
[5, 3]	ἔχοντες Καλλιρόην ὁρᾶν, κατεφίλουν τὸν	δίφρον.	βασιλεὺς δὲ ὡς ἤκουσεν ἀφῖχθαι
[5, 3]	καὶ μικροῦ δεῖν ἐπ´ ἀλλήλους	κατέπεσον,	ἄλλος πρὸ ἄλλου θέλων ἰδεῖν
[5, 10]	ἱκέτευσον ὑπὲρ τοῦ πατρός. κλαῦσον,	καταφίλησον,	εἰπὲ μῆτερ, ὁ πατήρ μου
[5, 2]	μήτ´ ἐξετάσαι τι περὶ αὐτῆς	καρτέρησον.	ἄκων μέν, ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας
[5, 4]	τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων καὶ	ὅσον	μὲν ἦν σατραπικὸν Μιθριδάτῃ προσέθετο·
[5, 10]	καὶ ἱκέτευσον ὑπὲρ τοῦ πατρός.	κλαῦσον,	καταφίλησον, εἰπὲ μῆτερ, ὁ πατήρ
[5, 10]	νεκρῷ καὶ εἰ μὲν δύνασαι	κλαῦσον·	τοῦτο γὰρ ἐμοὶ καὶ ἀθανασίας
[5, 10]	μαθεῖν. καὶ νῦν ἄπελθε καὶ	ἱκέτευσον	ὑπὲρ τοῦ πατρός. κλαῦσον, καταφίλησον,
[5, 3]	καὶ ὅρμον. Ἐπεὶ τοίνυν εἰς	τὸν	ἀγῶνα καλῶς αὐτὴν κατεσκεύασαν, ὡς
[5, 6]	τὴν παρασκευήν, ὅσῃ χρῆται πρὸς	τὸν	ἀγῶνα, ὅτι οὐκ ἐξ ἴσου
[5, 7]	Καλλιρόην διαφθεῖραι. ἐγὼ δὲ καὶ	τὸν	ἄλλον βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ
[5, 9]	δὲ παράδοξον τῆς συμφορᾶς καὶ	τὸν	ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο
[5, 6]	τὸν φίλον, ἀλλὰ διὰ σὲ	τὸν	βασιλέα. σὺ γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ
[5, 10]	μεμνήσομαί σου. τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει	τὸν	βρόχον σύ μοι" λέγων παραμυθία
[5, 1]	γυναικῶν ἀνδρὶ καλλίστῳ, πολιτευσαμένης Ἀφροδίτης	τὸν	γάμον, καὶ ὡς δι´ ἐρωτικὴν
[5, 6]	ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην·	τὸν	γὰρ πρότερον αὐτῆς ἄνδρα Χαιρέαν
[5, 4]	εἰσήχθησαν, προσεκύνησαν. ἔπειτα βασιλεὺς ἐκέλευσε	τὸν	γραμματέα τὰς ἐπιστολὰς ἀναγνῶναι, τήν
[5, 5]	Εὐρώπης γέγονα. ποίοις ὀφθαλμοῖς ὄψομαι	τὸν	δικαστήν; ποίων ἀκοῦσαί με δεῖ
[5, 1]	ἐπώλησαν Διονυσίῳ, καὶ τὸν ἔρωτα	τὸν	Διονυσίου καὶ τὴν Καλλιρόης πρὸς
[5, 3]	μηκέτι ἔχοντες Καλλιρόην ὁρᾶν, κατεφίλουν	τὸν	δίφρον. βασιλεὺς δὲ ὡς ἤκουσεν
[5, 9]	ἦν, τότε δὲ πολλὰ προσεξῆπτε	τὸν	ἔρωτα, συνήθεια καὶ τέκνων εὐεργεσία
[5, 1]	εἰς Ἰωνίαν ἐπώλησαν Διονυσίῳ, καὶ	τὸν	ἔρωτα τὸν Διονυσίου καὶ τὴν
[5, 3]	ἤκουσεν ἀφῖχθαι Διονύσιον, ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην	τὸν	εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν
[5, 2]	βασιλέως, ὥστε καὶ ἤρετο Ἀρταξάτην	τὸν	εὐνοῦχον εἰ πάρεστιν ἡ Μιλησία.
[5, 2]	Περσῶν τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ	τὸν	εὐνοῦχον ὃς μέγιστος ἦν παρὰ
[5, 1]	πάλιν, ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ	τὸν	Εὐφράτην ἀπάγομαι καὶ βαρβάροις ἐγκλείομαι
[5, 4]	μὲν ἄρξασθαι τοῦ λόγου Διονύσιον	τὸν	κατήγορον, καὶ πάντες εἰς ἐκεῖνον
[5, 4]	παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον	τὸν	μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ τὸ πλῆθος
[5, 10]	ἔμελλες; τί δὲ πατέρα ἐποίεις	τὸν	οὐδὲ ἄνδρα ὄντα; μεταξὺ δὲ
[5, 5]	διαβολῶν. Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται καὶ	τὸν	πατέρα συνήγορον οὐκ ἔχει· οἱ
[5, 8]	πλείονες τἀναντία συνεβούλευον καὶ διὰ	τὸν	πατέρα τῆς γυναικὸς οὐκ ἄχρηστον
[5, 6]	φανεὶς κατῄσχυνε, μᾶλλον δὲ προέδωκε	τὸν	πιστεύσαντα τὴν ἀρχήν. τὰς μὲν
[5, 6]	τὸ ἔργον γέγονε καὶ διὰ	τὸν	ποιήσαντα. Μιθριδάτης γάρ, οὐκ ἐχθρὸς
[5, 10]	μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ	τὸν	σταυρὸν ἀνέβαινον, ὃν ἔπηξέ μοι
[5, 6]	ἐν Μιλήτῳ παρόντος ἐχώσαμεν ἐκείνῳ	τὸν	τάφον, καὶ συνεπένθησεν ἡμῖν. ἀλλ´
[5, 8]	ἔθαψας αὐτήν. δεῖξον γάμου διάλυσιν.	τὸν	τάφον ὁρᾷς μοι. πατὴρ ἐξέδωκεν.
[5, 10]	ἄνδρα ὄντα; μεταξὺ δὲ περιπτυξάμενος	τὸν	υἱὸν ἔλεγε κλάων τέκνον ἄθλιον,
[5, 6]	εἰ καὶ μὴ δι´ ἐμὲ	τὸν	φίλον, ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν
[5, 2]	ἑαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος, περιρρηξάμενος	τὸν	χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ περιελὼν κόνιν
[5, 3]	ἄλλου θέλων ἰδεῖν καὶ ὡς	δυνατὸν	ἐγγυτάτω γενέσθαι. ἐξέλαμψε δὲ τὸ
[5, 3]	ἅμα τῇ ἁρμαμάξῃ προσῆλθεν. οὔκουν	δυνατὸν	ἦν αὐτὴν ἔτι μένειν κεκαλυμμένην,
[5, 3]	ἐξ ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν εἴθε	δυνατὸν	ἦν ὀφθῆναι σέ, δέσποινα· εἶτα
[5, 6]	μὲν ἢ χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν	ἀδύνατον	ἔδοξε, τέχνην δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς,
[5, 4]	καὶ τῶν βασιλέως ἐξελευθέρων τὸ	ἐντιμότατον,	ὥστε ἐπ´ ἐκείνου τοῦ συνεδρίου
[5, 9]	συμφορᾶς καὶ τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι	δυνατώτατον	ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον ἢ
[5, 10]	μὲν εἶ, πλὴν οὐ παντελῶς	ἀναίσθητον	ὧν ὁ πατήρ σου δυστυχεῖ.
[5, 9]	καὶ ζηλοτυπία καὶ μάλιστα τὸ	ἀπροσδόκητον.	~Ἐξαφθεὶς γοῦν ἀνεβόα πολλάκις ποῖος
[5, 4]	συνηγόρους παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ	ἀπροσδόκητον	λαμπροτέραν τὴν ἀπολογίαν ποιήσηται. ταῖς
[5, 1]	τῆς πατρίδος ὅλῳ διορίζομαι κόσμῳ.	Μίλητον	ἀφείλω μου πάλιν, ὡς πρότερον
[5, 6]	τῶν ἰδίων δούλων ἔπεμψεν εἰς	Μίλητον	ἐκ Καρίας. λέγε λαβών· Χαιρέας
[5, 10]	κακὴν ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ ἔδει	Μίλητον	καταλιπεῖν· Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν
[5, 3]	μέγα τι χρῆμα κάλλους καὶ	περιβόητον,	οἷον τῆς Ἰωνίας Καλλιρόη, τοιοῦτο
[5, 2]	καὶ πάλαι μὲν ἐλύπει τὸ	περιβόητον	τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ εἶχεν
[5, 10]	λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ πένθος κατεῖχεν	ἀπαρηγόρητον.	προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ
[5, 8]	ὅτι τὸ τῆς Καλλιρόης κάλλος	δυσαπόσπαστον	τοῖς ὁρῶσι. πάλιν οὖν προσκαλεσάμενος
[5, 8]	τὸν πατέρα τῆς γυναικὸς οὐκ	ἄχρηστον	γενόμενον τῇ βασιλέως οἰκίᾳ καὶ
[5, 4]	ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν	μέγιστον.	ἐσχίσθη δὲ τὸ πλῆθος τῶν
[5, 7]	κάλλος τῆς γυναικός· οὐδενὶ γὰρ	ἄπιστον	φαίνεται θελῆσαί τινα Καλλιρόην διαφθεῖραι.
[5, 7]	Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην ἐμεμψάμην	αὐτόν.	ἂν δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ
[5, 10]	ἧψε βρόχον, καὶ μέλλων ἐπ´	αὐτὸν	ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον,
[5, 6]	πᾶσι τηρεῖς. εἰ γὰρ μέλλεις	αὐτὸν	ἀφιέναι, πολὺ βέλτιον ἦν μηδὲ
[5, 6]	τις ἄλλος ἐπλημμέλησεν εἰς ἡμᾶς,	αὐτὸν	βοηθεῖν, εἰ καὶ μὴ δι´
[5, 2]	ἐκάλεσε Χαιρέαν καὶ ἔφη πρὸς	αὐτὸν	ἐγὼ καίομαι καὶ ἀποδοῦναί σοι
[5, 3]	Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς	αὐτὸν	ἐχρῆν μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς
[5, 1]	τοῦτο Διονύσιος ἐξ ἐπιστολῶν διέβαλεν	αὐτὸν	πρὸς Φαρνάκην, ἐκεῖνος δὲ πρὸς
[5, 8]	ἔξωθεν ἐκάλει τὴν κρίσιν ἐφ´	αὑτόν,	ἀλλὰ σχεδὸν μέρος οὖσαν ἧς
[5, 1]	καὶ σατράπης παρεδίδου τῷ μεθ´	αὑτόν,	πάντας γὰρ ἐδημαγώγει τὸ κάλλος.
[5, 2]	Πολυχάρμου τοῦ φίλου, καὶ ῥίψας	ἑαυτὸν	εἰς τὸ ἔδαφος, περιρρηξάμενος τὸν
[5, 2]	ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ ἔφη πρὸς	ἑαυτὸν	οὐκέτι ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε,
[5, 2]	τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον	σεαυτόν·	μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´ ἐξετάσαι
[5, 2]	ἤθελεν, εἰ μὴ συνέβη τι	τοιοῦτον.	~Ἧκον παρὰ Στάτειραν τὴν γυναῖκα
[5, 5]	κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει	πρῶτον	εἰπεῖν, οὐκ ἂν ἔσχε φωνήν.
[5, 7]	ἄνδρα οὔτε ὡς κύριον ἠδίκηκα.	πρῶτον	μὲν γὰρ οὐ γενομένην, ἀλλ´
[5, 2]	ἦν παρὰ βασιλεῖ καὶ δυνατώτατος	πρῶτον	μὲν δώροις ἐτίμησεν, εἶτα ἀπάγγειλον"
[5, 7]	ἔστιν ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι	πρῶτον	τὸ γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα
[5, 3]	γνώμης ἀπεθαύμασαν καὶ τὸ μὲν	πρῶτον	ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν
[5, 8]	εἶναι· οἱ δὲ πλείονες τἀναντία	συνεβούλευον	καὶ διὰ τὸν πατέρα τῆς
[5, 8]	μαχόμενοι· οἱ δ´ ἄλλοι πάντες	ἤκουον	οὐκ ἀηδῶς. Καλλιρόη μὲν εἱστήκει
[5, 10]	εὕρω μοι νεκρὸν ἀντεραστήν, οὗ	τάφον	ἔχω; δέσποινα Ἀφροδίτη, σύ με
[5, 6]	Μιλήτῳ παρόντος ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν	τάφον,	καὶ συνεπένθησεν ἡμῖν. ἀλλ´ ὅταν
[5, 8]	αὐτήν. δεῖξον γάμου διάλυσιν. τὸν	τάφον	ὁρᾷς μοι. πατὴρ ἐξέδωκεν. ἐμοὶ
[5, 6]	ἀκούοντας καὶ εὐθὺς εἶχε τὴν	ψῆφον.	θυμωθεὶς δὲ {ὁ} βασιλεὺς εἰς
[5, 7]	ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ σαυτοῦ τὴν	ψῆφον	οἴσεις. προλέγω σοι, Καλλιρόην ἀπολέσεις.
[5, 9]	καὶ κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι γὰρ	συνέτρεχον	πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν
[5, 5]	πλήρεις οἱ στενωποί· πάντες γὰρ	συνέτρεχον	τῷ μὲν δοκεῖν ἀκροαταὶ τῆς
[5, 1]	Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην	εἶχον	παραμυθίαν, ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι· νῦν
[5, 7]	οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς ἀλλὰ σὲ	μοιχὸν	εὑρήσει. Ταῦτα εἰπὼν ἐσίγησεν· ἅπαντες
[5, 6]	Χαιρέαν ζῆν, ἢ Μιθριδάτην ἠλέγχθαι	μοιχόν.	καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτο δύναται
[5, 10]	ἀμφοῖν· μόνος δὲ γενόμενος ἧψε	βρόχον,	καὶ μέλλων ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν
[5, 10]	σου. τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει τὸν	βρόχον	σύ μοι" λέγων παραμυθία καὶ
[5, 4]	αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως πρόφασιν	ἔσχον	οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν· ἐκλήθη
[5, 4]	ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης	ἔσχον	σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ ἧκεν ἡ
[5, 3]	ἀφῖχθαι Διονύσιον, ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην τὸν	εὐνοῦχον	ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν μέν
[5, 2]	ὥστε καὶ ἤρετο Ἀρταξάτην τὸν	εὐνοῦχον	εἰ πάρεστιν ἡ Μιλησία. Διονύσιον
[5, 2]	τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ τὸν	εὐνοῦχον	ὃς μέγιστος ἦν παρὰ βασιλεῖ
[5, 2]	σε τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν·	ἀπόκρυψον	σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´
[5, 1]	μηκέτι θάλασσα. ποίαν ἔτ´ ἐλπίσω	ναῦν	ἐκ Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ
[5, 10]	πολυτελείας. ἔχε ὃν θέλεις. ἀλλὰ	νῦν	ἀληθῶς ἀποθανόντος Χαιρέου αἰτοῦμαί σε,
[5, 10]	καὶ βρέφος" ὁρῶ. οἴχῃ, Χαιρέα,	νῦν	ἀληθῶς. νῦν ἀπέθανες· ἐγὼ γὰρ
[5, 10]	ὁρῶ. οἴχῃ, Χαιρέα, νῦν ἀληθῶς.	νῦν	ἀπέθανες· ἐγὼ γὰρ ἔμελλον ἐπὶ
[5, 10]	παρὰ μητρὸς δύνασαι μαθεῖν. καὶ	νῦν	ἄπελθε καὶ ἱκέτευσον ὑπὲρ τοῦ
[5, 7]	οὐκ ἀνήρ. πλὴν ὡς ἀνδρὶ	νῦν	ἀπολογήσομαι. γάμον ὀνόμαζε τὴν πρᾶσιν
[5, 10]	μὲν εὐτυχῶς δοκοῦν μοι γεγονέναι,	νῦν	δὲ ἀκαίρως· ἔχω γάρ σε
[5, 10]	ζωῆς ἠπατημένος ὑπὸ Καλλιρόης φιλεῖσθαι,	νῦν	δὲ ἀπολώλεκα οὐ μόνον τὸ
[5, 5]	μου τὴν διαβολὴν ἐπόμπευσας τάφῳ,	νῦν	δὲ βασιλικῷ δικαστηρίῳ. διήγημα καὶ
[5, 1]	εἶχον παραμυθίαν, ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι·	νῦν	δὲ ἔξω με τοῦ συνήθους
[5, 4]	διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον ἔδει παρεῖναι·	νῦν	δὲ σὺ ἐπεβούλευσας ἀγνοούσῃ, καὶ
[5, 1]	λόγῳ δεδήλωται· τὰ δὲ ἑξῆς	νῦν	διηγήσομαι. Καλλιρόη μὲν γὰρ μέχρι
[5, 9]	γαμηθήσῃ. βάδιζε δὲ καὶ ἀναπαύου	νῦν,	κέκμηκας γάρ, ὡς ὁρῶ, καὶ
[5, 3]	μετὰ γυναικὸς ἐβάδιζες. ἐγὼ δὲ	νῦν	μὲν ἑορτὴν ἄγω καὶ πρὸς
[5, 3]	ἔδωκε περιβραχιόνια καὶ ὅρμον. Ἐπεὶ	τοίνυν	εἰς τὸν ἀγῶνα καλῶς αὐτὴν
[5, 3]	ὡς καὶ Διονύσιον πλούσιον. μία	τοίνυν	ἐξ ἡμῶν, ἐπειδὰν εἰσίῃ, φανήτω
[5, 4]	ἀναγκαίους ἐν τῇ δίκῃ· ποῦ	τοίνυν	ἡ γυνή, περὶ ἧς ἡ
[5, 7]	ἔχεις· Καλλιρόην Χαιρέας ζητεῖ· κρῖνε	τοίνυν	μοιχείας ἐκεῖνον. ναὶ’ φησίν. ἀλλὰ
[5, 2]	οὔπω βασιλεὺς ἑώρακεν αὐτήν. μία	τοίνυν	σωτηρίας ἐλπὶς διακλέψαι τὴν γυναῖκα·
[5, 4]	Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν; ἐπεὶ	τοίνυν	ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην παρεῖναι, οὐδὲν
[5, 4]	τῇ γυναικὶ οὔτε συνηγόρῳ. τί	οὖν	ἀναγκαῖον παρεῖναι τὴν κατ´ οὐδὲν
[5, 3]	τῷ κρείττονι φέρειν. ἡ μὲν	οὖν	ἁρμάμαξα προῄει συγκεκαλυμμένη, οἱ δὲ
[5, 6]	πιστεύσαντα τὴν ἀρχήν. τὰς μὲν	οὖν	δεήσεις τὰς Μιθριδάτου καὶ τὴν
[5, 10]	πατρὸς ἥκοντα πρεσβευτήν. Διονύσιος μὲν	οὖν	διέτριβεν ἄχρι τῆς κρίσεως μάχην
[5, 4]	οὔτε ἐγκαλουμένην αὐτήν. εἰ μὲν	οὖν	διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον ἔδει παρεῖναι·
[5, 4]	ἔγραψας παρεῖναι, καὶ πάρεστι. μὴ	οὖν	Διονύσιος ἀποκρυπτέτω τὸ κεφάλαιον καὶ
[5, 7]	ἐλπίσας ὅτι Χαιρέας ζῇ. ἔλεγεν	οὖν·	εἰπὲ" φησὶν ὅτι ποτὲ καὶ
[5, 2]	τὰ πρὸς τὴν δίκην. ἀφικόμενος	οὖν	εἰς Βαβυλῶνα (βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι
[5, 5]	πρότερον τῶν ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν	οὖν	εἰς τὸ δικαστήριον, οἵαν ὁ
[5, 6]	τάφος ἐστὶ παρ´ ἡμῖν. Μιθριδάτης	οὖν	ἐν Μιλήτῳ γενόμενος καὶ θεασάμενός
[5, 9]	ἀλλὰ μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη μὲν	οὖν	ἐν τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ
[5, 4]	προσκυνήσας ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ	οὖν	ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην
[5, 4]	μετὰ σιγῆς καὶ δέους. τότε	οὖν	ἕωθεν μὲν πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης,
[5, 1]	τῆς πορθμίδος διεπέρασεν. ἦν μὲν	οὖν	καὶ Διονυσίῳ χορηγία πολλή· πλουσιώτατα
[5, 8]	θέλειν Χαιρέας εἶναι. συνήθης μὲν	οὖν	καὶ πρόχειρος πᾶσι τοῖς ἀντερασταῖς
[5, 9]	ἤκουσεν, ἐπεθύμει γὰρ ἠρεμίας. ὡς	οὖν	κατεκλίθη, καὶ εἴασαν αὐτὴν ἡσυχάζειν,
[5, 10]	δὲ πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος	οὖν	νοσεῖν ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην,
[5, 2]	ἐπειδὰν καὶ Διονύσιος παραγένηται. προσκυνήσας	οὖν	ὁ Μιθριδάτης ἀπηλλάττετο, μόνος δὲ
[5, 2]	οὐχ ὁρῶμεν ἀλλήλους. σὺ μὲν	οὖν	οὐδὲν ἀδικεῖς· οὐ γὰρ οἶδας
[5, 4]	ἐκλήθη γὰρ ὡς ἀναγκαία. πῶς	οὖν	οὐκ ἄτοπον" ἔφη τις ἐξ
[5, 2]	οὐκ ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν	οὖν	παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος, ἤδη δὲ καὶ
[5, 8]	κάλλος δυσαπόσπαστον τοῖς ὁρῶσι. πάλιν	οὖν	προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην μὲν"
[5, 3]	τῶν Περσίδων γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´	οὖν	σκεψώμεθα πῶς μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ
[5, 8]	ἥκειν ἐπὶ τὴν κρίσιν. Ἐξῄεσαν	οὖν	τοῦ δικαστηρίου οἱ μὲν ἄλλοι
[5, 9]	πάντα εἶπεν ὡς εἰδώς. πῶς	οὖν	ὑπέμεινέ μοι μὴ περιπλακῆναι; μηδὲ
[5, 5]	ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα. Ἕωθεν	οὖν	ὠθισμὸς ἦν περὶ τὰ βασίλεια
[5, 10]	καὶ μάλιστα τὸ ἀπροσδόκητον. ~Ἐξαφθεὶς	γοῦν	ἀνεβόα πολλάκις ποῖος οὗτος ἐπ´
[5, 10]	τέκνον ἄθλιον, πρότερον μὲν εὐτυχῶς	δοκοῦν	μοι γεγονέναι, νῦν δὲ ἀκαίρως·
[5, 7]	ἀλλὰ’ φησὶν ἐλευθέραν οὖσαν ἐπριάμην.	οὐκοῦν	ἀνδραποδιστὴς εἶ σὺ καὶ οὐκ
[5, 3]	καὶ ἅμα τῇ ἁρμαμάξῃ προσῆλθεν.	οὔκουν	δυνατὸν ἦν αὐτὴν ἔτι μένειν
[5, 4]	Πέρσαι καὶ Περσίδες οὐδὲν ἕτερον	διελάλουν	ἢ τὴν δίκην ταύτην, ὥστε,
[5, 3]	δὲ εἰς αὐτὴν ἀπέβλεπον καὶ	διελάλουν	πρὸς ἀλλήλους νενικήκαμεν· ἡ Περσὶς
[5, 3]	ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες Καλλιρόην ὁρᾶν,	κατεφίλουν	τὸν δίφρον. βασιλεὺς δὲ ὡς
[5, 1]	τὴν Θήρωνος ὁμολογίαν καὶ Χαιρέου	πλοῦν	ἐπὶ ζήτησιν τῆς γυναικὸς ἅλωσίν
[5, 3]	λαβοῦσαι δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες	ἐκόσμουν,	ἑκάστη τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα
[5, 4]	ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα ἔπειθεν·	ἐπεθύμουν	γὰρ πάντες Καλλιρόην ἰδεῖν. αἰδουμένου
[5, 4]	γὰρ αὐτῶν ἐπ´ εὐμορφίᾳ μέγα	φρονοῦν	ἐφθόνει τῇ Καλλιρόῃ καὶ ἤθελεν
[5, 4]	Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν εἶχεν	εὔνουν·	ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ τοὺς
[5, 8]	συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης	ἠπόρουν.	μάλιστα γὰρ ἦν ἐκείνη τεθορυβημένη
[5, 6]	ποιήσαντα. Μιθριδάτης γάρ, οὐκ ἐχθρὸς	ὢν	ἀλλὰ ξένος ἐμὸς καὶ φίλος,
[5, 10]	εἶ, πλὴν οὐ παντελῶς ἀναίσθητον	ὧν	ὁ πατήρ σου δυστυχεῖ. κακὴν
[5, 2]	δ´ ᾔσχυνε πρόσωπον. εἶτα ἔλεγε	κλάων	ἐγγύς ἐσμεν, ὦ Καλλιρόη, καὶ
[5, 10]	δὲ περιπτυξάμενος τὸν υἱὸν ἔλεγε	κλάων	τέκνον ἄθλιον, πρότερον μὲν εὐτυχῶς
[5, 8]	σκυθρωποί, μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς.	λαβὼν	δὲ τὰ δῶρα καὶ τὴν
[5, 8]	δῶρα τῆς ὑστεραίας παρ´ ἐμοῦ	λαβὼν	ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν ἰδίαν·
[5, 6]	εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε	λαβών·	Χαιρέας ζῶ. τοῦτο ἀποδειξάτω Μιθριδάτης
[5, 4]	καὶ αὐτῷ {τῷ} βασιλεῖ. ποῖος	ἀγὼν	Ὀλυμπικὸς ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν
[5, 5]	τὸ ὄναρ διηγεῖτο. καὶ ἡ	Πλαγγὼν	ἀπεκρίνατο θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε·
[5, 10]	κατεφίλει τὸν βρόχον σύ μοι"	λέγων	παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ σὲ
[5, 4]	τάξιν· δεῖ δὲ πρὸ τῶν	λόγων	ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους ἐν
[5, 7]	καταγνῷς μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν	λόγων	ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως
[5, 6]	πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν	λόγων	οὕτως χάριν ἔχω σοι τῆς
[5, 1]	τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων ἤρξατο	λόγων·	Τύχη βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς
[5, 7]	δὲ τιμωρίας οἱ νόμοι τῶν	ἔργων	λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην εἰπεῖν
[5, 8]	ἀπορία δὲ τοὺς ἄλλους κατέλαβεν.	ἰδὼν	δὲ {ὁ} βασιλεὺς ἀμηχανοῦντας αὐτοὺς
[5, 3]	ἐφ´ ἡμῶν ἡ δόξα τῶν	Περσίδων	γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα
[5, 9]	ἀλλήλους διελύθημεν. Ταῦτα διαλογιζομένης ἠκούετο	ποδῶν	ψόφος καὶ κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι
[5, 2]	τῇ γυναικί, ἅμα δὲ καὶ	σπεύδων	προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς
[5, 10]	Προτεσίλεως ἀνεβίω; τίνα τῶν ὑποχθονίων	θεῶν	ἠσέβησα, ἵνα εὕρω μοι νεκρὸν
[5, 6]	καὶ ἡ πρόνοια τῶν ἄλλων	θεῶν	φανερὰς ἐποίησε τὰς ἐπιστολάς· τοὺς
[5, 6]	πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς	Πριηνέων,	ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ
[5, 10]	μᾶλλον φοβοῦμαι· οὐ δὴ γὰρ	μείζων	ὁ κίνδυνος, δύσελπιν δέ με
[5, 8]	ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων	παθῶν	πλήρει· πάντα ἦν ὁμοῦ, δάκρυα,
[5, 2]	τῆς δ´ ὑστεραίας ἐπὶ θύρας	ἐλθὼν	τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο μὲν Περσῶν
[5, 2]	προσκυνῆσαι. μετ´ οὐ πολὺ δὲ	ἐξελθὼν	ὁ εὐνοῦχος ἀπεκρίνατο ὅτι ἔστι
[5, 6]	ἀναγνούς, ἣν οὗτος διὰ τῶν	ἰδίων	δούλων ἔπεμψεν εἰς Μίλητον ἐκ
[5, 2]	αὐτοῦ τὰ δάκρυα κατὰ τῶν	παρειῶν·	εἰπὼν δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ
[5, 10]	ἐμοῦ Προτεσίλεως ἀνεβίω; τίνα τῶν	ὑποχθονίων	θεῶν ἠσέβησα, ἵνα εὕρω μοι
[5, 5]	ποίοις ὀφθαλμοῖς ὄψομαι τὸν δικαστήν;	ποίων	ἀκοῦσαί με δεῖ ῥημάτων; κάλλος
[5, 8]	ἔδοξας ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι	μυρίων	παθῶν πλήρει· πάντα ἦν ὁμοῦ,
[5, 1]	ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν ἡ τῶν	ἐπιχωρίων	φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν εἰς δῆμον,
[5, 2]	ἐξετάσαι τι περὶ αὐτῆς καρτέρησον.	ἄκων	μέν, ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ
[5, 3]	μένειν κεκαλυμμένην, ἀλλ´ ὁ Διονύσιος	ἄκων	μὲν καὶ στένων ὑπ´ αἰδοῦς
[5, 1]	μὲν ἐγαμήθη Καλλιρόη Χαιρέᾳ, καλλίστη	γυναικῶν	ἀνδρὶ καλλίστῳ, πολιτευσαμένης Ἀφροδίτης τὸν
[5, 5]	ὅσῳ τὸ πρότερον τῶν ἄλλων	γυναικῶν.	εἰσῆλθεν οὖν εἰς τὸ δικαστήριον,
[5, 3]	ἡμῶν ἡ δόξα τῶν Περσίδων	γυναικῶν	καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα πῶς
[5, 9]	ἠκούετο ποδῶν ψόφος καὶ κραυγαὶ	γυναικῶν·	πᾶσαι γὰρ συνέτρεχον πρὸς τὴν
[5, 7]	εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν	ἑλὼν	ὁ Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε καὶ
[5, 3]	ἀλλήλους κατέπεσον, ἄλλος πρὸ ἄλλου	θέλων	ἰδεῖν καὶ ὡς δυνατὸν ἐγγυτάτω
[5, 2]	περιρρηξάμενος τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ	περιελὼν	κόνιν αἰθαλόεσσαν χεύατο κὰκ κεφαλῆς,
[5, 4]	πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ	φίλων	καὶ συγγενῶν, οὐ πάνυ τι
[5, 8]	μεταστησάμενος ἅπαντας, ἐβουλεύετο μετὰ τῶν	φίλων	οὐκέτι περὶ Μιθριδάτου, λαμπρῶς γὰρ
[5, 5]	ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ πρότερον τῶν	ἄλλων	γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν εἰς τὸ
[5, 6]	ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν, ἐπὶ τῶν	ἄλλων	δὲ κωλύσῃς. μείζονος δὲ τιμωρίας
[5, 6]	κατέστησε καὶ ἡ πρόνοια τῶν	ἄλλων	θεῶν φανερὰς ἐποίησε τὰς ἐπιστολάς·
[5, 10]	δὲ γενόμενος ἧψε βρόχον, καὶ	μέλλων	ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν"
[5, 5]	δοθέν, ἵνα μου πλησθήσῃ τῶν	διαβολῶν.	Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν
[5, 1]	φωράσας δὲ τοῦτο Διονύσιος ἐξ	ἐπιστολῶν	διέβαλεν αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην, ἐκεῖνος
[5, 6]	τοὺς γὰρ δούλους μετὰ τῶν	ἐπιστολῶν	ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ
[5, 4]	χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν, ὅλη ἡ	Βαβυλὼν	δικαστήριον ἦν. ἐδόκει δὲ πᾶσιν
[5, 3]	περὶ Διονυσίου. ἐξεχεῖτο δὲ πᾶσα	Βαβυλὼν	ἐπὶ τὴν θέαν καὶ τὸ
[5, 10]	ἤλθομεν· οὐκ ἔδει Μίλητον καταλιπεῖν·	Βαβυλὼν	ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν μὲν πρώτην
[5, 7]	μοιχείας νόμος οὐκ ἔστιν ἐπὶ	δούλων.	ἀναγνώτω σοι πρῶτον τὸ γραμμάτιον
[5, 6]	ἣν οὗτος διὰ τῶν ἰδίων	δούλων	ἔπεμψεν εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας.
[5, 6]	ἐκείνου πρὸς Καλλιρόην ἔπεμψε διὰ	δούλων.	ἡ δὲ σή, Τύχη, βασκανία
[5, 5]	ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ τὴν τῶν	γάμων	ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν ὅλην
[5, 3]	Διονύσιον πλούσιον. μία τοίνυν ἐξ	ἡμῶν,	ἐπειδὰν εἰσίῃ, φανήτω μετ´ αὐτῆς,
[5, 3]	τῷ κάλλει, κινδυνεύει δὲ ἐφ´	ἡμῶν	ἡ δόξα τῶν Περσίδων γυναικῶν
[5, 7]	εἶπον βασιλεῖ τίς ἐστιν ἐξ	ἡμῶν	μοιχός. ~Ἔτι δὲ λέγοντος (οὕτω
[5, 9]	φυλάττουσα τὸ σχῆμα γυναικὸς ἀτυχούσης,	μελανείμων,	ἀκόσμητος καθημένη. ταῦτα καὶ λαμπροτέραν
[5, 9]	εἴασαν αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη τῶν	ὀφθαλμῶν	εἴδετε" φησὶ Χαιρέαν ὑμεῖς ἀληθῶς;
[5, 1]	αὐτὴν ὑπεδύετο πατρίδος τε καὶ	συγγενῶν	καὶ ἀπόγνωσις τῆς εἰς τοὔμπαλιν
[5, 4]	Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ φίλων καὶ	συγγενῶν,	οὐ πάνυ τι λαμπρὸς οὐδὲ
[5, 3]	ὁ Διονύσιος ἄκων μὲν καὶ	στένων	ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην προελθεῖν
[5, 9]	προσεξῆπτε τὸν ἔρωτα, συνήθεια καὶ	τέκνων	εὐεργεσία καὶ ἀχαριστία καὶ ζηλοτυπία
[5, 4]	καὶ ταῖς ἀρεταῖς ὑπάρχουσιν ἡγεμόνες	ἡγεμόνων.	περιεστᾶσι δὲ κύκλῳ τοῦ θρόνου
[5, 5]	δὲ καταφιλεῖν Χαιρέαν ἐκ τῶν	ὕπνων	ἀνέθορε καὶ καλέσασα Πλαγγόνα (Διονύσιος
[5, 2]	τὰ δάκρυα κατὰ τῶν παρειῶν·	εἰπὼν	δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ προστάττεις,
[5, 7]	ἀλλὰ σὲ μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα	εἰπὼν	ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ εἰς Διονύσιον
[5, 6]	ὅπου καὶ νεκροῦ καταψεύδεται. Ταῦτα	εἰπὼν	ὁ Διονύσιος παρώξυνε τοὺς ἀκούοντας
[5, 4]	ἐσχίσθη δὲ τὸ πλῆθος τῶν	βαρβάρων	καὶ ὅσον μὲν ἦν σατραπικὸν
[5, 4]	καὶ ταξίαρχοι καὶ τῶν βασιλέως	ἐξελευθέρων	τὸ ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´ ἐκείνου
[5, 8]	δίκην ἥκειν. δίδωμι δὲ πέντε	ἡμερῶν	διάστημα· ἐν δὲ τῷ μεταξὺ
[5, 4]	δὲ ἧκεν ἡ κυρία τῶν	ἡμερῶν,	ἐκαθέσθη βασιλεύς. ἔστι δὲ οἶκος
[5, 4]	ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην παρ´	ἑκατέρων	ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν μέγιστον.
[5, 7]	ἡ σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ	ἀμφοτέρων,	ἐμοῦ τε καὶ Διονυσίου στὰς
[5, 4]	εἰς δικαστήριον, μεγέθει καὶ κάλλει	διαφέρων·	ἔνθα μέσος μὲν ὁ θρόνος
[5, 1]	μου τὴν φυγὴν θάλασσα καὶ	Θήρων·	ἡ Ἑρμοκράτους θυγάτηρ ἐπράθην καί,
[5, 7]	ὀνομάζειν, ἣν ἀπέδοτό σοι ταλάντου	Θήρων	ὁ λῃστής, κἀκεῖνος ἁρπάσας ἐκ
[5, 4]	χερσὶν ἔχειν ὑπελάμβανε· Διονύσιος μὲν	θαρρῶν	ταῖς ἐπιστολαῖς αἷς ἔγραψε Μιθριδάτης
[5, 4]	καὶ γὰρ ἦν ἀνέκαθεν ἐκ	Βάκτρων,	εἰς Καρίαν δὲ ὕστερον μετῳκίσθη·
[5, 6]	ὡς φίλος οὔτε ὡς ἀνὴρ	σώφρων	καὶ κόσμιος, ὁποίους σὺ βούλει
[5, 3]	γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν ἐνδοξοτάτων	Περσῶν	αἱ γυναῖκες καί τις εἶπεν
[5, 4]	μὴν οὐδ´ ἡ γυναικωνῖτις ἡ	Περσῶν	ἀμέριμνος ἦν, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα
[5, 2]	ἐλθὼν τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο μὲν	Περσῶν	τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ τὸν
[5, 5]	κρείττων ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ πρότερον	τῶν	ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν εἰς
[5, 6]	τὴν ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν, ἐπὶ	τῶν	ἄλλων δὲ κωλύσῃς. μείζονος δὲ
[5, 6]	ὄντα κατέστησε καὶ ἡ πρόνοια	τῶν	ἄλλων θεῶν φανερὰς ἐποίησε τὰς
[5, 4]	μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ τὸ πλῆθος	τῶν	βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν ἦν
[5, 4]	θρόνου λοχαγοὶ καὶ ταξίαρχοι καὶ	τῶν	βασιλέως ἐξελευθέρων τὸ ἐντιμότατον, ὥστε
[5, 5]	φύσεως δοθέν, ἵνα μου πλησθήσῃ	τῶν	διαβολῶν. Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται καὶ
[5, 3]	Στάτειραν τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως	τῶν	ἐνδοξοτάτων Περσῶν αἱ γυναῖκες καί
[5, 6]	ἐπιστολάς· τοὺς γὰρ δούλους μετὰ	τῶν	ἐπιστολῶν ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας
[5, 1]	τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν ἡ	τῶν	ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν εἰς
[5, 7]	τὰς δὲ τιμωρίας οἱ νόμοι	τῶν	ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην
[5, 4]	Ἐπεὶ δὲ ἧκεν ἡ κυρία	τῶν	ἡμερῶν, ἐκαθέσθη βασιλεύς. ἔστι δὲ
[5, 6]	ἐπιστολὴν ἀναγνούς, ἣν οὗτος διὰ	τῶν	ἰδίων δούλων ἔπεμψεν εἰς Μίλητον
[5, 6]	καὶ οὐκ εἰς ἄλλο τι	τῶν	κτημάτων, ἀλλὰ εἰς τὸ τιμιώτερον
[5, 4]	τὴν τάξιν· δεῖ δὲ πρὸ	τῶν	λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους
[5, 7]	μὴ καταγνῷς μου, πρὶν ἀκούσῃς	τῶν	λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην,
[5, 6]	ἐλάμβανε πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος	τῶν	λόγων οὕτως χάριν ἔχω σοι
[5, 9]	καὶ εἴασαν αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη	τῶν	ὀφθαλμῶν εἴδετε" φησὶ Χαιρέαν ὑμεῖς
[5, 2]	δὲ αὐτοῦ τὰ δάκρυα κατὰ	τῶν	παρειῶν· εἰπὼν δὲ ποιήσω, δέσποτα,
[5, 3]	δὲ ἐφ´ ἡμῶν ἡ δόξα	τῶν	Περσίδων γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν
[5, 5]	μέλλουσα δὲ καταφιλεῖν Χαιρέαν ἐκ	τῶν	ὕπνων ἀνέθορε καὶ καλέσασα Πλαγγόνα
[5, 10]	ἐπ´ ἐμοῦ Προτεσίλεως ἀνεβίω; τίνα	τῶν	ὑποχθονίων θεῶν ἠσέβησα, ἵνα εὕρω
[5, 8]	δὲ μεταστησάμενος ἅπαντας, ἐβουλεύετο μετὰ	τῶν	φίλων οὐκέτι περὶ Μιθριδάτου, λαμπρῶς
[5, 5]	δικαστήν; ποίων ἀκοῦσαί με δεῖ	ῥημάτων;	κάλλος ἐπίβουλον, εἰς τοῦτο μόνον
[5, 8]	ἀλλήλοις προσέβαλλον. προῆλθε δὲ μέχρι	ῥημάτων.	Χαιρέας μὲν ἔλεγε πρῶτός εἰμι
[5, 6]	οὐκ εἰς ἄλλο τι τῶν	κτημάτων,	ἀλλὰ εἰς τὸ τιμιώτερον ἐμοὶ
[5, 3]	τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν	ἐνδοξοτάτων	Περσῶν αἱ γυναῖκες καί τις
[5, 6]	κἀμὲ καὶ σωφροσύνην καὶ τοὺς	πάντων	γάμους· οὐ γὰρ περιεῖδες ἄνδρα
[5, 2]	γὰρ οἶδας ὅτι Χαιρέας ζῇ·	πάντων	δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ βλέπειν
[5, 3]	πρόσωπον, καὶ μαρμαρυγὴ κατέσχε τὰς	ἁπάντων	ὄψεις, ὥσπερ ἐν νυκτὶ βαθείᾳ
[5, 7]	ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος	συκοφαντῶν.	Ἔνθεν ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν
[5, 4]	πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην	θαυμαζόντων	τὴν βασιλέως. σιωπῆς δὲ γενομένης
[5, 10]	τοῖς κάτω δαίμοσιν. εἰ δὲ	θανόντων	περ καταλήθοντ´ εἰν Ἀΐδαο αὐτὰρ
[5, 5]	Καλλιρόης θεαταί· τοσούτῳ δὲ ἔδοξε	κρείττων	ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ πρότερον τῶν
[5, 4]	συνηύχοντο. τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος	αὐτῶν	ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν ὑπελάμβανε·
[5, 4]	αἱ σπουδαί· τὸ μὲν γὰρ	αὐτῶν	ἐπ´ εὐμορφίᾳ μέγα φρονοῦν ἐφθόνει
[5, 3]	γυναῖκες καί τις εἶπεν ἐξ	αὐτῶν	ὦ δέσποινα, γύναιον Ἑλληνικὸν ἐπιστρατεύεται
[5, 1]	πλὴν Πλαγγόνος τῆς μόνης πιστῆς,	τοιούτων	ἤρξατο λόγων· Τύχη βάσκανε καὶ
[5, 1]	ἄλλῳ γαμηθῶ. σὺ δὲ καὶ	τούτων	ἤδη μοι φθονεῖς· οὐκέτι γὰρ
[5, 10]	διέτριβεν ἄχρι τῆς κρίσεως μάχην	βραβεύων	ἔρωτος καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ
[5, 4]	Χαιρέαν προσεδόκα) Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν	ἔχων	δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι μὴ δύνασθαι.
[5, 7]	μοιχείαν ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ	ἔχων	εἰπεῖν ἀναγινώσκει γραμμάτια κενά. τὰς
[5, 4]	ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς τῇ χειρὶ	κατέχων.	ἐπεὶ δὲ εἰσήχθησαν, προσεκύνησαν. ἔπειτα