Page
[222]	ἃ ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ	αὖ	ἃ μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον
[216]	τούτους ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται, καὶ	αὖ	ἀγνοεῖ πάντα καὶ οὐδὲν οἶδεν.
[183]	λέγοντας, εἰς δὲ ταῦτά τις	αὖ	βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν πάλιν αἴσχιστον
[191]	τοῦ γένους γεγόνασιν, καὶ (ὅσαι	αὖ	γυναῖκες φίλανδροί τε καὶ μοιχεύτριαι,
[178]	πάνυ ὁ Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽	αὖ	ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα·
[207]	διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν; καὶ ἐγὼ	αὖ	ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην· ἣ
[192]	ζῇν, καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνητε, ἐκεῖ	αὖ	ἐν Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν ἕνα
[213]	νῦν τί ἥκεις; καὶ τί	αὖ	ἐνταῦθα κατεκλίνης; ὡς οὐ παρὰ
[195]	τὴν οἴκησιν ἵδρυται· καὶ οὐκ	αὖ	ἑξῆς ἐν πάσαις ταῖς ψυχαῖς,
[215]	ἀγάλματα ἔχοντες θεῶν. καὶ φημὶ	αὖ	ἐοικέναι αὐτὸν τῷ σατύρῳ τῷ
[210]	τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν, ἵνα ἴδῃ	αὖ	ἐπιστημῶν κάλλος, καὶ βλέπων πρὸς
[190]	μὴ ἐθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν, πάλιν	αὖ,	ἔφη, τεμῶ δίχα, ὥστ᾽ ἐφ᾽
[184]	ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς, αὕτη	αὖ	ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι
[188]	Ἔρωτας καὶ ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν	αὖ	ἡ (μαντικὴ φιλίας θεῶν καὶ
[182]	αἰσχίους ἄλλων ὦσι, καὶ ὅτι	αὖ	ἡ παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ
[210]	βελτίους τοὺς νέους, ἵνα ἀναγκασθῇ	αὖ	θεάσασθαι τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι
[203]	ποτὲ οὔτε πλουτεῖ, σοφίας τε	αὖ	καὶ ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν.
[196]	ἐλλείπειν. καὶ πρῶτον μέν, ἵν᾽	αὖ	καὶ ἐγὼ τὴν ἡμετέραν τέχνην
[187]	διαφέρωνται, ἀδύνατον εἶναι· διαφερόμενον δὲ	αὖ	καὶ μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι·
[204]	οἱ μεταξὺ τούτων ἀμφοτέρων, ὧν	αὖ	καὶ ὁ Ἔρως. ἔστι γὰρ
[185]	καλὴ ἡ ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ	αὖ	καὶ οὗτος τὸ καθ᾽ αὑτὸν
[213]	τί ἦν; Σωκράτης οὗτος; ἐλλοχῶν	αὖ	με ἐνταῦθα κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις
[187]	ὁμόνοιαν ἀλλήλων ἐμποιήσασα· καὶ ἔστιν	αὖ	μουσικὴ περὶ ἁρμονίαν καὶ ῥυθμὸν
[204]	ἄλλος σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ· οὐδ᾽	αὖ	οἱ ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι
[183]	τοιοῦτον γιγνόμενον, καὶ τοὺς ὀνειδίζοντας	αὖ	οἱ (πρεσβύτεροι μὴ διακωλύωσι μηδὲ
[188]	ἐκ τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽	αὖ	ὅμοια πολλὰ νοσήματα καὶ τοῖς
[209]	τε καὶ δικαιοσύνη· τούτων δ᾽	αὖ	ὅταν τις ἐκ (νέου ἐγκύμων
[184]	σοφόν τε καὶ ἀγαθὸν δικαίως	αὖ	ὁτιοῦν ἂν ὑπουργεῖν ὑπουργῶν> καὶ
[185]	ἂν παντὶ προθυμηθείη, τοῦτο δὲ	αὖ	πάντων κάλλιστον· οὕτω πᾶν> πάντως
[222]	Ζεῦ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην, οἷα	αὖ	πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί
[221]	Βρασίδαν καὶ ἄλλους, καὶ οἷος	αὖ	Περικλῆς, καὶ Νέστορα καὶ Ἀντήνορα,
[177]	μηδὲν ἐγκώμιον· εἰ δὲ βούλει	αὖ	σκέψασθαι τοὺς χρηστοὺς σοφιστάς, Ἡρακλέους
[220]	πρὸς τὸ καρτερεῖν· ἔν τ᾽	αὖ	ταῖς εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν οἷός
[220]	ὁ ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς δὲ	αὖ	τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ
[220]	μὲν δὴ ταῦτα· οἷον δ᾽	αὖ	τόδ᾽ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς
[222]	ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ	αὖ	τὸν ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν. ἐὰν
[203]	ἀεὶ ἐνδείᾳ ξύνοικος. κατὰ δὲ	αὖ	τὸν πατέρα ἐπίβουλός ἐστι τοῖς
[216]	ὄντα ἐν ἀνθρώποις· εἰ δ᾽	αὖ	τοῦτο γένοιτο, εὖ οἶδα ὅτι
[173]	ποιεῖν (οὐδὲν ποιοῦντες. καὶ ἴσως	αὖ	ὑμεῖς ἐμὲ ἡγεῖσθε κακοδαίμονα εἶναι,
[218]	καὶ λέγειν ὁτιοῦν— καὶ ὁρῶν	αὖ	Φαίδρους, Ἀγάθωνας, (Ἐρυξιμάχους, Παυσανίας, Ἀριστοδήμους
[211]	καλόν, τισὶ δὲ αἰσχρόν· οὐδ᾽	αὖ	φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ καλὸν οἷον
[219]	νύκτα ὅλην. καὶ οὐδὲ ταῦτα	αὖ,	ὦ Σώκρατες, ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι.
[190]	ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ πρόσωπα	~(δύ᾽	ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ, ὅμοια πάντῃ·
[174]	ὑπὸ σοῦ κεκλημένος. Σύν τε	δύ᾽	ἔφη, ἐρχομένω πρὸ ὁ τοῦ
[192]	(συμφυσῆσαι εἰς τὸ αὐτό, ὥστε	δύ᾽	ὄντας ἕνα γεγονέναι καὶ ἕως
[175]	Σωκράτη καθίζεσθαι καὶ εἰπεῖν ὅτι·	Εὖ	ἂν ἔχοι, φάναι, ὦ Ἀγάθων,
[176]	ἰατρικῆς λέγῃς· νῦν δ᾽ ἂν	εὖ	βουλεύωνται, καὶ οἱ λοιποί. (ταῦτα
[219]	οὔθ᾽ ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν.	εὖ	γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί γε
[219]	γάρ ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας.	εὖ	γὰρ ἴστε μὰ θεούς, μὰ
[216]	τὴν δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει.	εὖ	γὰρ ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν
[198]	μοι δοκεῖς εἰρηκέναι, ὅτι Ἀγάθων	εὖ	ἐρεῖ· τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν,
[194]	θέατρον προσδοκίαν μεγάλην ἔχειν ὡς	εὖ	ἐροῦντος ἐμοῦ. Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν
[198]	πάνυ δὴ μέγα ἐφρόνουν ὡς	εὖ	ἐρῶν, ὡς εἰδὼς τὴν ἀλήθειαν
[195]	ἔστιν· ὁ γὰρ παλαιὸς λόγος	εὖ	ἔχει, ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ
[208]	ἥ, ὥσπερ οἱ τέλεοι σοφισταί,	Εὖ	ἴσθι, ἔφη, ὦ Σώκρατες· ἐπεί
[184]	δὴ βούλεται ὁ ~(ἡμέτερος νόμος	εὖ	καὶ καλῶς βασανίζειν, καὶ τοῖς
[194]	ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ Ἀγάθων εἴπῃ	εὖ,	καὶ μάλ᾽ ἂν φοβοῖο καὶ
[177]	θεός; ταῦτα δή μοι δοκεῖ	εὖ	λέγειν Φαῖδρος. ἐγὼ οὖν ἐπιθυμῶ
[219]	ἡγεῖ. Ἀλλ᾽ ἔφη, τοῦτό γ᾽	εὖ	λέγεις· ἐν γὰρ τῷ ἐπιόντι
[189]	καὶ τὸν Ἀριστοφάνη γελάσαντα εἰπεῖν·	Εὖ	λέγεις, ὦ Ἐρυξίμαχε, καί μοι
[176]	οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν. Τοῦτο μέντοι	εὖ	λέγεις, ὦ Παυσανία, τὸ παντὶ
[215]	ἀκούων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων	εὖ	μὲν ἡγούμην λέγειν, τοιοῦτον δ᾽
[213]	δέ, κἂν ὑμεῖς ~(γελᾶτε, ὅμως	εὖ	οἶδ᾽ ὅτι ἀληθῆ λέγω. ἀλλά
[173]	μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽	εὖ	οἶδα. Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος εἶ,
[194]	τι ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽	εὖ	οἶδα ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις
[216]	εἰ δ᾽ αὖ τοῦτο γένοιτο,	εὖ	οἶδα ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν
[180]	μέντοι θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται καὶ	εὖ	ποιοῦσιν ὅταν ὁ ἐρώμενος τὸν
[222]	δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου. Ὦ	Ζεῦ,	εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ
[217]	διανοηθείς, πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς	ἄνευ	ἀκολούθου μόνος μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι,
[180]	γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν	ἄνευ	Ἔρωτος Ἀφροδίτη. μιᾶς μὲν οὖν
[187]	τέχνην ἐπιθυμίαις καλῶς χρῆσθαι, ὥστ᾽	ἄνευ	νόσου τὴν ἡδονὴν καρπώσασθαι. καὶ
[183]	καὶ δέδοται ὑπὸ τοῦ νόμου	ἄνευ	ὀνείδους πράττειν, ὡς πάγκαλόν τι
[215]	ἐκείνου τοσοῦτον μόνον διαφέρεις, ὅτι	ἄνευ	ὀργάνων ψιλοῖς λόγοις ταὐτὸν (τοῦτο
[217]	πρῶτον μέν, τὸ λεγόμενον, οἶνος	(ἄνευ	τε παίδων καὶ μετὰ παίδων)
[202]	τοῦτο; Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ	ἄνευ	τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ
[178]	καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ γὰρ ἔστιν	ἄνευ	τούτων οὔτε πόλιν οὔτε ἰδιώτην
[189]	ὥσπερ νῦν δύο, ἄρρεν καὶ	θῆλυ,	(ἀλλὰ καὶ τρίτον προσῆν κοινὸν
[190]	τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ δὲ	θῆλυ	τῆς γῆς, τὸ δὲ ἀμφοτέρων
[223]	ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν πάνυ	πολύ,	ἅτε μακρῶν τῶν νυκτῶν οὐσῶν,
[215]	μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής;	πολύ	γε θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ μέν
[209]	δημιουργῶν ὅσοι λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι·	πολὺ	δὲ μεγίστη, ἔφη, καὶ καλλίστη
[207]	μὲν γίγνεται, τὰ δὲ ἀπόλλυται.	πολὺ	δὲ τούτων ἀτοπώτερον ἔτι, ὅτι
[181]	τῆς θεοῦ νεωτέρας (τε οὔσης	πολὺ	ἢ τῆς ἑτέρας, καὶ μετεχούσης
[205]	οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς ἐστί τι	πολύ·	ἡ γάρ τοι ἐκ τοῦ
[210]	ἐπιστημῶν κάλλος, καὶ βλέπων πρὸς	(πολὺ	ἤδη τὸ καλὸν μηκέτι τῷ
[218]	σοῦ. ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ	πολὺ	μᾶλλον ἂν μὴ χαριζόμενος αἰσχυνοίμην
[219]	γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί γε	πολὺ	μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ ἢ
[216]	τοῦτο γένοιτο, εὖ οἶδα ὅτι	πολὺ	μεῖζον ἂν ἀχθοίμην, ὥστε οὐκ
[209]	συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου, ὥστε	πολὺ	μείζω κοινωνίαν τῆς τῶν παίδων
[215]	καὶ (νυνί. ὅταν γὰρ ἀκούω,	πολύ	μοι μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων
[210]	καὶ σμικρολόγος, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ	πολὺ	πέλαγος τετραμμένος τοῦ καλοῦ καὶ
[182]	τῆς ψυχῆς ἀργίαν. ἐνθάδε δὲ	πολὺ	τούτων κάλλιον νενομοθέτηται, καὶ ὅπερ
[212]	ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα ἤδη. καὶ οὐ	πολὺ	ὕστερον Ἀλκιβιάδου τὴν φωνὴν ἀκούειν
[180]	καὶ ἔτι ἀγένειος, ἔπειτα νεώτερος	πολύ,	ὥς φησιν Ὅμηρος. ἀλλὰ γὰρ
[218]	καὶ τῆς παρὰ σοὶ εὐμορφίας	πάμπολυ	διαφέρον. εἰ δὴ καθορῶν αὐτὸ
[215]	του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ	πάνυ	ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν
[199]	ἔργα αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν	πάνυ	ἄγαμαι. ἴθι οὖν μοι περὶ
[193]	δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ ἐρωτικά,	πάνυ	ἂν ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι λόγων
[218]	με· ἐγὼ δὲ οὑτωσὶ ἔχω·	πάνυ	ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι σοὶ μὴ
[191]	γυναικῶν γυναικὸς τμῆμά εἰσιν, οὐ	πάνυ	αὗται τοῖς ἀνδράσι τὸν νοῦν
[200]	τε καὶ ὁ ἔρως ἐστίν;	Πάνυ	γ᾽ εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι
[189]	οἷον καὶ ὁ πταρμός ἐστι·	πάνυ	γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ
[202]	τἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους;	Πάνυ	γε. (Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε
[213]	Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται.	Πάνυ	γε, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ
[200]	εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα;	(Πάνυ	γε, φάναι. Καὶ οὗτος ἄρα
[200]	ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ ἢ οὔ;	Πάνυ	γε, φάναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ
[199]	ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ;	Πάνυ	γε, φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν
[222]	ἐγὼ παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι.	Πάνυ	γε, φάναι τὸν Σωκράτη, δεῦρο
[221]	Σωκράτους ἀκούειν λόγων, φανεῖεν ἂν	πάνυ	γελοῖοι τὸ πρῶτον· τοιαῦτα καὶ
[209]	καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ,	πάνυ	δὴ ἀσπάζεται τὸ ξυναμφότερον, καὶ
[198]	ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ	πάνυ	δὴ μέγα ἐφρόνουν ὡς εὖ
[180]	ἄλλους τινὰς εἶναι, ὧν οὐ	πάνυ	διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς τὸν Παυσανίου
[223]	ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ	πάνυ	ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ ἰοὺ,
[173]	αὐτός τε καὶ οἱ χορευταί.	Πάνυ,	ἔφη, ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν.
[204]	ἂν γένηται τὰ καλά; Οὐ	πάνυ	ἔφην ἔτι ἔχειν ἐγὼ πρὸς
[185]	ἅπαξ ἢ δίς, καὶ εἰ	πάνυ	ἰσχυρά ἐστι, παύσεται. Οὐκ ἂν
[185]	ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽ ἄρα	πάνυ	ἰσχυρά ἐστιν, ἀναλαβών τι τοιοῦτον
[195]	ἐπὶ κρανίων, ἅ ἐστιν οὐ	πάνυ	μαλακά, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις
[218]	βέβηλός τε καὶ ἄγροικος, πύλας	πάνυ	μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ
[199]	ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς ἢ τινός;	Πάνυ	μὲν οὖν ἔστιν. ~(Τοῦτο μὲν
[206]	καλῷ. Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ.	Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη. τί δὴ
[178]	οὖν ἃ ἕκαστος εἶπεν, οὔτε	πάνυ	ὁ Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ
[213]	τούτου μανίαν τε καὶ φιλεραστίαν	πάνυ	ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι, φάναι
[212]	ταινίας ἔχοντα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς	πάνυ	πολλάς, καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε·
[222]	Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους καὶ ἄλλους	πάνυ	πολλούς, οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς
[223]	δὲ ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν	πάνυ	πολύ, ἅτε μακρῶν τῶν νυκτῶν
[221]	πολεμίους, δῆλος ὢν παντὶ καὶ	πάνυ	πόρρωθεν ὅτι εἴ τις ἅψεται
[212]	εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα	πάνυ	σφόδρα δέξεσθε συμπότην, ἢ ἀπίωμεν
[215]	σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος, κἂν	πάνυ	φαῦλος ᾖ ὁ λέγων, ἐάν
[176]	λέγω ὑμῖν ὅτι τῷ ὄντι	πάνυ	χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ τοῦ χθὲς
[204]	φιλόσοφον εἶναι, φιλόσοφον δὲ ὄντα	μεταξὺ	εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς. αἰτία
[214]	ἐάν τι μὴ ἀληθὲς λέγω,	μεταξὺ	ἐπιλαβοῦ, ἂν βούλῃ, καὶ εἰπὲ
[202]	καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον	(μεταξύ	ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.
[202]	καὶ κακὸν εἶναι, ἀλλά τι	μεταξύ,	ἔφη, τούτοιν. Καὶ μήν, ἦν
[202]	μήν; Ὥσπερ τὰ πρότερα, ἔφη,	μεταξὺ	θνητοῦ καὶ ἀθανάτου. Τί οὖν,
[202]	οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι	μεταξὺ	σοφίας καὶ ἀμαθίας; Τί τοῦτο;
[204]	ἤδη καὶ παιδί, ὅτι οἱ	μεταξὺ	τούτων ἀμφοτέρων, ὧν αὖ καὶ
[202]	που τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ δόξα,	μεταξὺ	φρονήσεως καὶ ἀμαθίας. Ἀληθῆ, ἦν
[219]	τοι τῆς διανοίας ὄψις ἄρχεται	ὀξὺ	βλέπειν ὅταν ἡ τῶν ὀμμάτων
[222]	μοι δοκεῖς, φάναι, ὦ Ἀλκιβιάδη.	οὐ	γὰρ ἄν ποτε οὕτω κομψῶς
[199]	ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον·	οὐ	γὰρ ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι
[195]	γεγονέναι, εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον·	οὐ	γὰρ ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ
[196]	δὲ τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος,	οὐ	γὰρ ἂν οἷός τ᾽ ἦν
[175]	ὅτι εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις·	οὐ	γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ τὸν
[187]	γέγονεν ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης.	οὐ	γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων
[178]	μεγίστων ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν.	οὐ	γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι
[177]	ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην·	οὐ	γὰρ ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλὰ
[195]	λέγων τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες·	οὐ	γὰρ ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽
[195]	τεκμηρίῳ περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός.	οὐ	γὰρ ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδ᾽
[181]	(ὑπὸ τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους·	οὐ	γὰρ ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν
[180]	καλῶς ἂν εἶχε· νῦν δὲ	οὐ	γάρ ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος
[178]	ἐπὶ δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν·	οὐ	γὰρ ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε
[199]	δὲ φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή.	οὐ	γὰρ ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν
[196]	ἀνδρείαν Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„	οὐ	γὰρ ἔχει Ἔρωτα Ἄρης, ἀλλ᾽
[182]	γε (φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία·	οὐ	γὰρ οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι
[200]	ἰσχυρός; Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων.	Οὐ	γάρ που ἐνδεὴς ἂν εἴη
[199]	δῆλον ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν·	οὐ	γὰρ που τοῖς γε εἰδόσιν·
[215]	ἄλλο ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν θαυμάσῃς·	οὐ	γάρ τι ῥᾴδιον τὴν σὴν
[205]	δοκῇ τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι.	οὐ	γὰρ τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι
[192]	τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι, ψευδόμενοι·	οὐ	γὰρ ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν
[206]	καὶ ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ	οὐ	γεννᾷ, ἀλλὰ ἴσχον τὸ κύημα
[216]	ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ ὡς	οὐ	δεῖ ποιεῖν ἃ οὗτος κελεύει,
[177]	ἑκάστοτε πρός με ἀγανακτῶν λέγει·	Οὐ	δεινόν, φησίν, ὦ Ἐρυξίμαχε, ἄλλοις
[222]	οὖν ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων,	οὐ	δή που ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται,
[182]	τὴν ἀκαιρίαν καὶ ἀδικίαν, ἐπεὶ	οὐ	δή που κοσμίως γε καὶ
[194]	ὦ Σώκρατες; τὸν Ἀγάθωνα φάναι,	οὐ	δή πού με οὕτω θεάτρου
[201]	ἆρα λέγεις σὺ καλὸν εἶναι;	Οὐ	δῆτα. Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς Ἔρωτα
[218]	εἶπον κινήσας αὐτόν, Σώκρατες, καθεύδεις;	Οὐ	δῆτα, ἦ δ᾽ ὅς. Οἶσθα
[173]	ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν, ἔφη,	οὐ	διηγήσω μοι; πάντως δὲ ἡ
[179]	ἐφ᾽ ἣν ἧκεν, αὐτὴν δὲ	οὐ	δόντες, ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει, ἅτε
[216]	ξύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν	οὐ	δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν
[192]	ἡ ψυχὴ (δήλη ἐστίν, ὃ	οὐ	δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται ὃ
[206]	τίκτειν δὲ ἐν μὲν αἰσχρῷ	οὐ	δύναται, ἐν δὲ τῷ καλῷ.
[180]	καὶ Ἔρωτε εἶναι. πῶς δ᾽	οὐ	δύο τὼ θεά; ἡ μέν
[202]	ἔφη, ὅτι καὶ σὺ ἔρωτα	οὐ	θεὸν νομίζεις; Τί οὖν ἄν,
[201]	ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ	οὐ	καὶ καλὰ δοκεῖ σοι εἶναι;
[218]	ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι σοὶ μὴ	οὐ	καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι καὶ εἴ
[185]	ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ, τοῦτο δὲ	οὐ	καλόν. κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ
[205]	ἦ δ᾽ ἥ, οἶσθ᾽ ὅτι	οὐ	καλοῦνται ποιηταὶ ἀλλὰ ἄλλα ἔχουσιν
[187]	λέγειν, ἐπεὶ τοῖς γε ῥήμασιν	οὐ	καλῶς λέγει. τὸ ἓν γάρ
[180]	διηγεῖτο. εἰπεῖν δ᾽ αὐτὸν ὅτι·	οὐ	καλῶς μοι δοκεῖ, ὦ Φαῖδρε,
[211]	καλόν. ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς,	οὐ	κατὰ χρυσίον τε καὶ ἐσθῆτα
[213]	ἀναδήσοντα, ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα	οὐ	κατιδεῖν τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι
[185]	ἐξαπατηθείη, ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ (καὶ	οὐ	κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως καλὴ ἡ
[173]	σοι διηγεῖτο; ἢ αὐτὸς Σωκράτης;	(Οὐ	μὰ τὸν Δία, ἦν δ᾽
[217]	διαλεχθείη, καὶ ἔχαιρον. τούτων δ᾽	οὐ	μάλα ἐγίγνετο οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ
[206]	δεῖται ὅτι ποτε λέγεις, καὶ	οὐ	μανθάνω. (Ἀλλ᾽ ἐγώ, ἦ δ᾽
[198]	ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽	οὐ	μαντικῶς, ἃ νῦν δὴ ἔλεγον
[198]	ὦ μακάριε, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη,	οὐ	μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ καὶ
[201]	οὕτως ἐχέτω ὡς σὺ λέγεις.	Οὐ	μὲν οὖν τῇ ἀληθείᾳ, φάναι,
[194]	ὀλίγοι ἔμφρονες πολλῶν ἀφρόνων φοβερώτεροι;	(Οὐ	μέντ᾽ ἂν καλῶς ποιοίην, φάναι
[206]	ὂν τὸ ἔργον; ἔχεις εἰπεῖν;	Οὐ	μεντ᾽ ἂν σέ, ἔφην ἐγώ,
[173]	τῶν τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ.	οὐ	μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε
[199]	τρόπον· οὐ γὰρ ἂν δυναίμην·	οὐ	μέντοι ἀλλὰ τά γε ἀληθῆ,
[188]	τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω,	οὐ	μέντοι ἑκών γε. ἀλλ᾽ εἴ
[189]	Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ μάλ᾽ ἐπαύσατο,	οὐ	μέντοι πρίν γε τὸν πταρμὸν
[181]	δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν	οὐ	μετεχούσης θήλεος ἀλλ᾽ ἄρρενος μόνον
[203]	καὶ γοητείαν. θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ	οὐ	μίγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά
[183]	γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε	οὐ	μονίμου ἐρῶν πράγματος. ἅμα γὰρ
[179]	ἔργον οὕτω καλὸν ἔδοξεν ἐργάσασθαι	οὐ	μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ θεοῖς,
[174]	ἀγαθοί. Ὅμηρος μὲν γὰρ κινδυνεύει	οὐ	μόνον διαφθεῖραι ἀλλὰ καὶ ὑβρίσαι
[206]	Προσθετέον. Ἆρ᾽ οὖν, ἔφη, καὶ	οὐ	μόνον εἶναι, ἀλλὰ καὶ ἀεὶ
[219]	πρῶτον μὲν οὖν τοῖς πόνοις	οὐ	μόνον ἐμοῦ περιῆν, ἀλλὰ καὶ
[186]	μοι καλῶς διελέσθαι. ὅτι δὲ	οὐ	μόνον ἐστὶν ἐπὶ ταῖς ψυχαῖς
[179]	γε μόνοι ἐθέλουσιν οἱ ἐρῶντες,	οὐ	μόνον ὅτι ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ
[180]	Πατρόκλου ἐρᾶν, ὃς ἦν καλλίων	οὐ	μόνον Πατρόκλου ἀλλ᾽ καὶ τῶν
[213]	νικῶντα ἐν λόγοις πάντας ἀνθρώπους,	οὐ	μόνον πρῴην ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽
[180]	τῷ ἐραστῇ Πατρόκλῳ καὶ ~(τιμωρήσας	οὐ	μόνον ὑπεραποθανεῖν ἀλλὰ καὶ ἐπαποθανεῖν
[222]	ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας, ὡς	οὐ	πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ
[205]	δὴ οὖν, ἔφη, ὦ Σώκρατες,	οὐ	πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ γε
[202]	Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε γάρ μοι,	οὐ	πάντας θεοὺς φῂς εὐδαίμονας εἶναι
[191]	τῶν γυναικῶν γυναικὸς τμῆμά εἰσιν,	οὐ	πάνυ αὗται τοῖς ἀνδράσι τὸν
[180]	Φαῖδρον ἄλλους τινὰς εἶναι, ὧν	οὐ	πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς τὸν
[204]	ᾧ ἂν γένηται τὰ καλά;	Οὐ	πάνυ ἔφην ἔτι ἔχειν ἐγὼ
[195]	οὐδ᾽ ἐπὶ κρανίων, ἅ ἐστιν	οὐ	πάνυ μαλακά, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς
[213]	τί αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης; ὡς	οὐ	παρὰ Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις
[181]	τὸ ἐρᾷν καὶ ὁ Ἔρως	οὐ	πᾶς ἐστὶ καλὸς οὐδὲ ἄξιος
[188]	(καὶ ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους κοινωνία)	οὐ	περὶ ἄλλο τί ἐστιν ἢ
[172]	Ὦ Φαληρεύς, ἔφη, οὗτος Ἀπολλόδωρος,	οὐ	περιμένεις; κἀγὼ ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ
[212]	εἰ δὲ μή, λέγετε ὅτι	οὐ	πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα ἤδη. καὶ
[212]	πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα ἤδη. καὶ	οὐ	πολὺ ὕστερον Ἀλκιβιάδου τὴν φωνὴν
[175]	οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν αὐτὸν	οὐ	πολὺν χρόνον ὡς εἰώθει διατρίψαντα,
[199]	βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽ ἐμαυτόν,	οὐ	πρὸς τοὺς ὑμετέρους λόγους, ἵνα
[192]	καὶ πρὸς γάμους καὶ παιδοποιίας	οὐ	προσέχουσι τὸν νοῦν φύσει, ἀλλ᾽
[206]	ἐρῶσιν; Ναί, ἔφην. Τί δέ;	οὐ	προσθετέον, ἔφη, ὅτι καὶ εἶναι
[220]	τι εἱστήκει σκοπῶν, καὶ ἐπειδὴ	οὐ	προυχώρει αὐτῷ, οὐκ ἀνίει ἀλλὰ
[182]	κάλλιον νενομοθέτηται, καὶ ὅπερ εἶπον,	οὐ	ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι γὰρ ὅτι
[216]	ὡς τὸ σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο	οὐ	σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοῦτο γὰρ
[212]	τὸν οὖν Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι,	(οὐ	σκέψεσθε; καὶ ἐὰν μέν τις
[175]	καὶ αὐτὸς ποῦ ἂν εἴη.	Οὐ	σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι τὸν
[204]	ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς δὲ	οὐ	σοφῆς καὶ ἀπόρου· ἡ μὲν
[223]	ταῦτα δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ	οὐ	σφόδρα ἑπομένους νυστάζειν· καὶ πρότερον
[211]	οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον, ἔπειτα	οὐ	τῇ μὲν καλόν, τῇ δ᾽
[204]	λέγεις, τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι,	οὐ	τὸ ἐρῶν· διὰ ταῦτά σοι
[208]	τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν σῴζεται,	οὐ	τὸ παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ
[179]	ἐδόκει, ἅτε ὢν κιθαρῳδός, καὶ	οὐ	τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν
[194]	μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες	οὐ	τὸν θεὸν ἐγκωμιάζειν ἀλλὰ τοὺς
[215]	ἡ εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα,	οὐ	τοῦ γελοίου. φημὶ γὰρ δὴ
[206]	ἔστιν γάρ, ὦ Σώκρατες, ἔφη,	οὐ	τοῦ καλοῦ ὁ ἔρως, ὡς
[202]	ἔφην. Εὐδαίμονας δὲ δὴ λέγεις	οὐ	τοὺς τἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ
[198]	τὸ δὲ ἄρα, ὡς ἔοικεν,	οὐ	τοῦτο ἦν τὸ καλῶς ἐπαινεῖν
[213]	ὁ τούτου ἔρως τοῦ ἀνθρώπου	οὐ	φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου
[218]	φίλε Ἀλκιβιάδη, κινδυνεύεις τῷ ὄντι	οὐ	φαῦλος εἶναι, εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει
[204]	οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός,	οὐ	φιλοσοφεῖ· οὐδ᾽ αὖ οἱ ἀμαθεῖς
[215]	τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ· ἢ	οὔ;	ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας
[199]	πατήρ ἐστι πατήρ τινος ἢ	οὔ;	εἶπες ἂν δή πού μοι,
[205]	τινάς φαμεν ἐρᾶν, τοὺς δ᾽	οὔ;	Θαυμάζω, ἦν δ᾽ ἐγώ, καὶ
[172]	παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ ἢ	οὔ;	κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν ἔοικέ
[211]	οὐδὲ τοτὲ μέν, τοτὲ δὲ	οὔ,	οὐδὲ πρὸς μὲν τὸ καλόν,
[213]	εἰσίω ἢ μή; συμπίεσθε ἢ	οὔ;	πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ κελεύειν
[200]	ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ ἢ	οὔ;	Πάνυ γε, φάναι. Πότερον ἔχων
[199]	θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ	οὔ;	Πάνυ γε, φάναι τὸν Ἀγάθωνα.
[189]	φοβοῦμαι περὶ τῶν μελλόντων ῥηθήσεσθαι,	οὔ	τι μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο
[199]	ἔστιν, ἔστι τινὸς ἀδελφὸς ἢ	οὔ;	Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ ἢ
[183]	τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον γὰρ ὅρκον	οὔ	φασιν εἶναι· οὕτω (καὶ οἱ
[199]	οὖν ὑπέσχετο, ἡ δὲ φρὴν	„οὔ„	χαιρέτω δή. οὐ γὰρ ἔτι
[201]	ἂν εἴη ἔρως, αἴσχους δὲ	οὔ;	Ὡμολόγει. (Οὐκοῦν ὡμολόγηται, οὗ ἐνδεής
[196]	κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ „πρίν„	οὗ	ἂν Ἔρως ἅψηται. ᾧ δὴ
[204]	ὁ μὴ οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι	οὗ	ἂν μὴ οἴηται ἐπιδεῖσθαι. Τίνες
[195]	οἵων αἴτιος ὢν τυγχάνει περὶ	οὗ	ἂν ὁ λόγος ᾖ. οὕτω
[197]	γένηται, ἐλλόγιμος καὶ φανὸς ἀπέβη,	οὗ	δ᾽ ἂν Ἔρως μὴ ἐφάψηται,
[196]	ἄλλῳ ὁτῳοῦν οὐκ ἐνίζει Ἔρως·	οὗ	δ᾽ ἂν εὐανθής τε καὶ
[172]	Ἀγάθων ἐνθάδε οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽	οὗ	δ᾽ ἐγὼ Σωκράτει συνδιατρίβω καὶ
[182]	πλεονεξίᾳ, τῶν δὲ ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ·	οὗ	δὲ καλὸν ἁπλῶς ἐνομίσθη, διὰ
[210]	καλόν, τοῦτο ἐκεῖνο, ὦ Σώκρατες,	οὗ	δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν
[193]	τυχεῖν κατὰ νοῦν αὐτῷ πεφυκότων·	οὗ	δὴ τὸν αἴτιον θεὸν ὑμνοῦντες
[200]	ἀνάγκη οὕτως, τὸ ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν	οὗ	ἐνδεές ἐστιν, ἢ μὴ (ἐπιθυμεῖν,
[201]	δὲ οὔ; Ὡμολόγει. (Οὐκοῦν ὡμολόγηται,	οὗ	ἐνδεής ἐστι καὶ μὴ ἔχει,
[200]	ὃ μὴ ἔστιν αὐτὸς καὶ	οὗ	ἐνδεής ἐστι, τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστὶν
[222]	κομψῶς κύκλῳ περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις	οὗ	ἕνεκα ταῦτα πάντα εἴρηκας, καὶ
[200]	γε, φάναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ	οὗ	ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ, εἶτα
[195]	καὶ εἰρήνη, ὥσπερ νῦν, ἐξ	οὗ	Ἔρως τῶν θεῶν βασιλεύει. νέος
[205]	ὡς οὐδέν γε ἄλλο ἐστὶν	οὗ	~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ τοῦ ἀγαθοῦ.
[194]	ἐγώ εἰμι, μᾶλλον δὲ ἴσως	οὗ	ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ Ἀγάθων εἴπῃ
[200]	εἰπέ, πότερον ὁ Ἔρως ἐκείνου	οὗ	ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ ἢ
[174]	τινα τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν	οὗ	κατέκειντο οἱ ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν
[174]	ὁδὸν πορεύεσθαι ὑπολειπόμενον, καὶ περιμένοντος	οὗ	κελεύειν προϊέναι εἰς τὸ πρόσθεν.
[182]	κατέλυσεν αὐτῶν τὴν ἀρχήν. οὕτως	οὗ	μὲν αἰσχρὸν ἐτέθη (χαρίζεσθαι ἐρασταῖς,
[197]	τεχνῶν δημιουργίαν οὐκ ἴσμεν, ὅτι	οὗ	μὲν ἂν ὁ θεὸς οὗτος
[182]	γὰρ καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ	οὗ	μὴ σοφοὶ λέγειν, ἁπλῶς νενομοθέτηται
[194]	ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ γένοιο	οὗ	νῦν ἐγώ εἰμι, μᾶλλον δὲ
[189]	προσῆν κοινὸν ὂν ἀμφοτέρων τούτων,	οὗ	νῦν ὄνομα λοιπόν, αὐτὸ δὲ
[207]	ἐκείνου εἶναι φύσει τὸν ἔρωτα,	οὗ	πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε. ἐνταῦθα
[213]	ἐκείνου γὰρ τοῦ χρόνου, ἀφ᾽	οὗ	τούτου (ἠράσθην, οὐκέτι ἔξεστίν μοι
[214]	τι μὴ ἀληθὲς λέγω, μεταξὺ	ἐπιλαβοῦ,	ἂν βούλῃ, καὶ εἰπὲ ὅτι
[223]	παρὰ σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ	θορύβου	μεστὰ πάντα εἶναι, καὶ οὐκέτι
[220]	τε (ἄλλα, καί ποτε ὄντος	πάγου	οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων ἢ
[198]	οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν, ὑπ᾽ αἰσχύνης	ὀλίγου	(ἀποδρὰς ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον.
[189]	λέγειν, καὶ φύλακά με τοῦ	(λόγου	ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ, ἐάν
[199]	Φαῖδρε, εἴ τι καὶ τοιούτου	λόγου	δέῃ, περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ λεγόμενα
[179]	μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε τοῦ	λόγου	εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα μόνη
[177]	Ἡ μέν μοι ἀρχὴ τοῦ	λόγου	ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην·
[176]	ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ	λόγου·	ἱκανὸς γὰρ καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽
[212]	λέγων ὁ Σωκράτης περὶ τοῦ	λόγου·	καὶ ἐξαίφνης τὴν αὔλειον θύραν
[207]	ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου τοῦ	λόγου	καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα
[217]	μὲν οὖν δὴ δεῦρο τοῦ	λόγου	καλῶς ἂν ἔχοι καὶ πρὸς
[199]	καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι τοῦ	λόγου,	λέγων ὅτι πρῶτον μὲν δέοι
[177]	καὶ ἔστιν ἅμα πατὴρ τοῦ	λόγου.	Οὐδείς σοι, ὦ Ἐρυξίμαχε, φάναι
[176]	πότον· τὸν οὖν Παυσανίαν ἔφη	λόγου	τοιούτου τινὸς κατάρχειν. Εἶεν, ἄνδρες,
[187]	δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ ἀγαθοῦ	δημιουργοῦ	δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει ὁ
[222]	γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ	Ἀλκιβιάδου	γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ
[172]	Ἀγάθωνος συνουσίαν (καὶ Σωκράτους καὶ	Ἀλκιβιάδου	καὶ τῶν ἄλλων τῶν τότε
[212]	ἤδη. καὶ οὐ πολὺ ὕστερον	Ἀλκιβιάδου	τὴν φωνὴν ἀκούειν ἐν τῇ
[179]	τοῦτο γέρας οἱ θεοί, ἐξ	Ἅιδου	ἀνεῖναι πάλιν τὴν ψυχήν, ἀλλὰ
[192]	ἐπειδὰν ἀποθάνητε, ἐκεῖ αὖ ἐν	Ἅιδου	ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι κοινῇ
[179]	ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς	Ἅιδου,	τοιγάρτοι διὰ ταῦτα δίκην αὐτῷ
[179]	τὸν Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ	Ἅιδου.	φάσμα δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾽
[177]	τοῦ λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν	Εὐριπίδου	Μελανίππην· οὐ γὰρ ἐμὸς ὁ
[195]	ἦν Ὅμηρος, πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι	θεοῦ	ἁπαλότητα. Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν
[196]	καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας τοῦ	θεοῦ	εἴρηται, περὶ δὲ σοφίας λείπεται·
[185]	οὗτός ἐστιν ὁ τῆς Οὐρανίας	θεοῦ	Ἔρως καὶ Οὐράνιος καὶ πολλοῦ
[193]	τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ	θεοῦ,	καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος
[196]	Περὶ μὲν οὖν κάλλους τοῦ	θεοῦ	καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ καὶ ἔτι
[181]	ἔστι γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς	θεοῦ	νεωτέρας (τε οὔσης πολὺ ἢ
[196]	ἀδικεῖ οὔτ᾽ ἀδικεῖται οὔθ᾽ ὑπὸ	θεοῦ	οὔτε θεόν, οὔθ᾽ ὑπ᾽ ἀνθρώπου
[180]	ἐπαινεῖν, ἔπειτα ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ	θεοῦ.	πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ
[196]	ἡ κατ᾽ ἄνθη δίαιτα τοῦ	θεοῦ	σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ (καὶ ἀπηνθηκότι
[202]	πᾶν τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι	θεοῦ	τε καὶ θνητοῦ. Τίνα, ἦν
[186]	ὥσπερ λέγω, πᾶσα διὰ τοῦ	θεοῦ	τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ καὶ
[209]	δ᾽ αὖ ὅταν τις ἐκ	(νέου	ἐγκύμων ᾖ τὴν ψυχήν θεῖος
[175]	ἔχουσα, ἥ γε παρὰ σοῦ	νέου	ὄντος οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν καὶ
[218]	λόγων, οἳ ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερον,	νέου	ψυχῆς μὴ ἀφυοῦς ὅταν λάβωνται,
[222]	μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται, ἀλλὰ	παρασκευάζου	ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς
[187]	ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ	ἀγαθοῦ	δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει
[207]	ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ	ἀγαθοῦ	ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ
[206]	οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ τοῦ	ἀγαθοῦ.	ἢ σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽
[215]	ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ	ἀγαθοῦ	ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν μέλει
[206]	ἐστι λέγειν ὅτι οἱ ἄνθρωποι	τἀγαθοῦ	ἐρῶσιν; Ναί, ἔφην. Τί δέ;
[197]	Τρυφῆς, Ἁβρότητος, Χλιδῆς, Χαρίτων, Ἱμέρου,	Πόθου	πατήρ· ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς κακῶν·
[217]	πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ	ἀκολούθου	μόνος μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι, τότε
[223]	γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι.	Ἰοὺ	ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, Ἀλκιβιάδη,
[223]	πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ	ἰοὺ,	φάναι τὸν Ἀγάθωνα, Ἀλκιβιάδη, οὐκ
[207]	καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ τοῦ	παλαιοῦ,	ἐπεὶ καὶ ἐν ᾧ ἓν
[191]	τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι τοῦ	παλαιοῦ	πάθους. ἐπειδὴ οὖν ἡ φύσις
[203]	πόριμος, φιλοσοφῶν διὰ παντὸς τοῦ	βίου,	δεινὸς γόης καὶ φαρμακεὺς καὶ
[191]	ἔργα τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου	βίου	ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ οὖν ἐκ
[183]	ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ	βίου	μένει, ἅ τε μονίμῳ συντακείς.
[192]	οἱ διατελοῦντες μετ᾽ ἀλλήλων διὰ	βίου	οὗτοί εἰσιν, οἳ οὐδ᾽ ἂν
[178]	χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ	βίου	τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο
[211]	ὃ ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα τοῦ	βίου,	ὦ φίλε Σώκρατες, ἔφη ἡ
[198]	μή μοι τελευτῶν ὁ Ἀγάθων	Γοργίου	κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν ἐν τῷ
[198]	πῃ εἶχον. καὶ γάρ με	Γοργίου	ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς
[182]	γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ	Ἁρμοδίου	φιλία βέβαιος γενομένη κατέλυσεν αὐτῶν
[179]	γυναῖκες. τούτου δὲ καὶ ἡ	Πελίου	θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται
[190]	τὸ μὲν ἄρρεν ἦν τοῦ	ἡλίου	τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ δὲ
[220]	ἦν θεάσασθαι Σωκράτη, ὅτε ἀπὸ	Δηλίου	~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον
[188]	ἐπειδὰν μὲν πρὸς ἄλληλα τοῦ	κοσμίου	τύχῃ ἔρωτος ἃ νῦν δὴ
[194]	ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι τοῦ	ἐγκωμίου	τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι παρ᾽
[185]	ὦ Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι.	Παυσανίου	δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ με
[180]	πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς τὸν	Παυσανίου	λόγον διηγεῖτο. εἰπεῖν δ᾽ αὐτὸν
[202]	μηδὲ καλόν, μηδέν τι μᾶλλον	οἴου	δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν
[220]	(ἄλλα, καί ποτε ὄντος πάγου	οἵου	δεινοτάτου, καὶ πάντων ἢ οὐκ
[215]	τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ τοῦ	γελοίου.	φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν
[210]	παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν	παιδαρίου	κάλλος ἢ ἀνθρώπου τινός ἢ
[207]	εἶναι τὸ αὐτό· οἷον ἐκ	παιδαρίου	ὁ αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν
[175]	κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ τοῦ	ἐρίου	ῥέον ἐκ τῆς πληρεστέρας εἰς
[195]	ἐπὶ σκληροῦ βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ	μαλθακοῦ.	τῷ αὐτῷ (δὴ καὶ ἡμεῖς
[185]	φιλίαν ἐραστοῦ ἐξαπατηθείη, ἀναφανέντος ἐκείνου	κακοῦ	(καὶ οὐ κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως
[206]	μήν; Τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ	τόκου	ἐν τῷ καλῷ. Εἶεν, ἦν
[198]	τοὺς παρόντας, ὡς πρεπόντως τοῦ	νεανίσκου	εἰρηκότος καὶ αὑτῷ καὶ τῷ
[174]	τινὸς ἕνεκα ἦλθες, εἰς αὖθις	ἀναβαλοῦ,	ὡς καὶ χθὲς ζητῶν σε,
[211]	τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ	καλοῦ	ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον,
[210]	τὸ πολὺ πέλαγος τετραμμένος τοῦ	καλοῦ	καὶ θεωρῶν πολλοὺς καὶ καλοὺς
[209]	παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι τοῦ	καλοῦ	καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ, ἃ πάλαι
[211]	ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ	καλοῦ	μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν
[206]	ὦ Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ	καλοῦ	ὁ ἔρως, ὡς σὺ οἴει.
[210]	ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην, ἥ ἐστι	καλοῦ	(τοιοῦδε. πειρῶ δέ μοι, ἔφη,
[204]	εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ τοῦ	καλοῦ	τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε,
[180]	ὃς ἦν καλλίων οὐ μόνον	Πατρόκλου	ἀλλ᾽ καὶ τῶν ἡρώων ἁπάντων,
[180]	Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα	Πατρόκλου	ἐρᾶν, ὃς ἦν καλλίων οὐ
[222]	μὲν σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς	ἄλλου,	Ἀγάθωνα δὲ ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι
[211]	(τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι ἢ ὑπ᾽	ἄλλου	ἄγεσθαι, ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν
[215]	ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν του	ἄλλου	ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ ἀγαθοῦ
[222]	ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς	ἄλλου.	ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ
[191]	τὰ ἔργα τρέποιντο καὶ τοῦ	ἄλλου	βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ οὖν
[211]	μάθημα τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν οὐκ	ἄλλου	ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ
[215]	ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν λόγων	ἄλλου	λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος ᾖ
[185]	ὑπὸ πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος	ἄλλου	λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν
[178]	οὔτε ὑπὸ ἑταίρων οὔτε ὑπ᾽	ἄλλου	(οὐδενὸς ὡς ὑπὸ παιδικῶν. ταὐτὸν
[219]	ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς	ἄλλου	περιῇα. ταῦτά τε γάρ μοι
[174]	ἥκεις ὅπως συνδειπνήσῃς· εἰ δ᾽	ἄλλου	τινὸς ἕνεκα ἦλθες, εἰς αὖθις
[221]	τάχ᾽ ἄν τις καὶ περὶ	ἄλλου	τοιαῦτα εἴποι, τὸ δὲ μηδενὶ
[220]	φορεῖν, ἀνυπόδητος δὲ διὰ τοῦ	κρυστάλλου	ῥᾷον ἐπορεύετο ἢ οἱ ἄλλοι
[185]	θεοῦ Ἔρως καὶ Οὐράνιος καὶ	πολλοῦ	ἄξιος καὶ πόλει καὶ ἰδιώταις,
[208]	ἔσεσθαι, ἣν νῦν ἡμεῖς ἔχομεν;	πολλοῦ	γε δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι
[203]	μὲν πένης ἀεί ἐστι, καὶ	πολλοῦ	δεῖ ἁπαλός τε καὶ καλός,
[216]	ἀναγκάζει γάρ με ὁμολογεῖν ὅτι	πολλοῦ	ἐνδεὴς ὢν αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ
[180]	ὅτι τὸν ἐραστὴν οὕτω περὶ	πολλοῦ	ἐποιεῖτο. Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων
[195]	Ἔρως μισεῖν καὶ οὐδ᾽ ἐντὸς	πολλοῦ	πλησιάζειν. μετὰ δὲ νέων ἀεὶ
[175]	οὕτως ἔχει καὶ ἡ (σοφία,	πολλοῦ	τιμῶμαι τὴν παρὰ σοὶ κατάκλισιν·
[205]	φησιν εἶναι τὸν ἔρωτα οὔτε	ὅλου,	ἐὰν μὴ τυγχάνῃ γέ που,
[205]	τι εἶδος ὀνομάζομεν, τὸ τοῦ	ὅλου	ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα, τὰ δὲ
[205]	τε καὶ ἐσπουδακότες τὸ τοῦ	ὅλου	ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά τε καὶ
[205]	καὶ τὰ μέτρα τῷ τοῦ	ὅλου	ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις γὰρ τοῦτο
[192]	αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι· τοῦ	ὅλου	οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ ~(καὶ διώξει
[199]	ἂν δή πού μοι, εἰ	ἐβούλου	καλῶς ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος
[212]	οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ	εἰδώλου	ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε τοῦ
[222]	πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί	μου	δεῖν πανταχῇ περιεῖναι. ἀλλ᾽ εἰ
[215]	δ᾽ οὐδὲν ἔπασχον, οὐδ᾽ ἐτεθορύβητό	μου	ἡ ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς
[217]	τὸ δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν	μου	ἠκούσατε λέγοντος, εἰ μὴ πρῶτον
[218]	κάλλος ἀντὶ κάλλους, οὐκ ὀλίγῳ	μου	πλεονεκτεῖν διανοεῖ, ἀλλ᾽ ἀντὶ δόξης
[214]	ἄλλον ἢ τοῦτον, οὐκ ἀφέξεταί	μου	τὼ χεῖρε. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι
[212]	ἀνειπὼν οὑτωσὶ ἀναδήσω· ἆρα καταγελάσεσθέ	μου	ὡς μεθύοντος; ἐγὼ δέ, κἂν
[184]	παιδικὰ ἐραστῇ χαρίσασθαι, ἄλλοθι δὲ	οὐδαμοῦ.	ἐπὶ τούτῳ καὶ ἐξαπατηθῆναι οὐδὲν
[174]	ἄγεις; καὶ ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος	οὐδαμοῦ	ὁρῶ Σωκράτη ἑπόμενον· εἶπον οὖν
[175]	τῷ τῶν γειτόνων προθύρῳ ἕστηκεν,	κἀμοῦ	καλοῦντος οὐκ ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν
[216]	τοῦδε τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ	ἐμοῦ	ἀκούσατε ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν
[175]	ἀλλὰ ποῦ ἔστιν οὗτος; ~(Ὅπισθεν	ἐμοῦ	ἄρτι εἰσῄει· ἀλλὰ θαυμάζω καὶ
[223]	μὴ φθονήσῃς τῷ μειρακίῳ ὑπ᾽	ἐμοῦ	ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ
[194]	μεγάλην ἔχειν ὡς εὖ ἐροῦντος	ἐμοῦ.	Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν εἴην, ὦ
[218]	ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν δ᾽ ἐγώ,	ἐμοῦ	ἐραστὴς ἄξιος γεγονέναι μόνος, καί
[219]	κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ μὲν παρ᾽	ἐμοῦ,	ἔφην, ταῦτά ἐστιν, ὧν οὐδὲν
[185]	τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν ὑπὲρ	ἐμοῦ,	ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι. καὶ
[218]	τυγχάνει ὄντα ἃ λέγεις (περὶ	ἐμοῦ,	καί τις ἔστ᾽ ἐν ἐμοὶ
[222]	φάναι τὸν Σωκράτη, δεῦρο ὑποκάτω	ἐμοῦ	κατακλίνου. Ὦ Ζεῦ, εἰπεῖν τὸν
[217]	ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ	ἐμοῦ	κλίνῃ, ἐν ᾗπερ ἐδείπνει, καὶ
[197]	νόημα· οὗτος, ἔφη, ὁ παρ᾽	ἐμοῦ	λόγος, ὦ Φαῖδρε, τῷ θεῷ
[222]	ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται, πρὶν ὑπ᾽	ἐμοῦ	μᾶλλον ἐπαινεθῆναι. ἀλλ᾽ ἔασον, ~(ὦ
[219]	ψεύδομαι. ποιήσαντος δὲ δὴ ταῦτα	ἐμοῦ	οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό τε καὶ
[219]	οὖν τοῖς πόνοις οὐ μόνον	ἐμοῦ	περιῆν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων
[222]	καὶ ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ	ἐμοῦ	τε καὶ σοῦ, ἵνα χωρὶς
[181]	ἐρᾷν. Ὁ μὲν οὖν τῆς	Πανδήμου	Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς πάνδημός (ἐστι
[185]	ἕτεροι πάντες τῆς ἑτέρας, τῆς	πανδήμου.	ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς ἐκ
[187]	τῇ συστάσει ἁρμονίας τε καὶ	ῥυθμοῦ	οὐδὲν χαλεπὸν τὰ ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν,
[191]	ἀλλήλοις, ἐπιθυμοῦντες συμφῦναι, ἀπέθνῃσκον ὑπὸ	λιμοῦ	καὶ τῆς (ἄλλης ἀργίας διὰ
[183]	οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε οὐ	μονίμου	ἐρῶν πράγματος. ἅμα γὰρ τῷ
[201]	Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ τοῦ	λοιμοῦ	δέκα ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς
[200]	πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ	ἑτοίμου	ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ μὴ παρόντος,
[192]	νοῦν φύσει, ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ	νόμου	ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς μετ᾽
[183]	ἕπεται, καὶ δέδοται ὑπὸ τοῦ	νόμου	ἄνευ ὀνείδους πράττειν, ὡς πάγκαλόν
[207]	ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ	λογισμοῦ	ταῦτα ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία
[180]	γέ που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ	Οὐρανοῦ	θυγάτηρ, ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν
[220]	ἐμοὶ διδόναι τἀριστεῖα, αὐτὸς προθυμότερος	ἐγένου	τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν ἢ
[172]	δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς	παρεγένου	τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ ἢ οὔ;
[185]	περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι. Παυσανίου δὲ	παυσαμένου,	διδάσκουσι γάρ με ἴσα λέγειν
[185]	ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ (καὶ οὐ	κεκτημένου	ἀρετήν, ὅμως καλὴ ἡ ἀπάτη·
[215]	ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς	διακειμένου·	ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ τοῦ Μαρσύου
[194]	δὲ ἡδέως μὲν ἀκούω Σωκράτους	διαλεγομένου,	ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι τοῦ
[198]	τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ	ἐγκωμιαζομένου,	καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν, ἐξ
[207]	ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν τοῦ	γενομένου,	καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων
[197]	τῶν θεῶν τὰ πράγματα Ἔρωτος	ἐγγενομένου,	δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ
[183]	πράττειν, ὡς πάγκαλόν τι πρᾶγμα	διαπραττομένου·	ὃ δὲ δεινότατον, ὥς γε
[196]	κρείττων δὲ ὁ ἔχων τοῦ	ἐχομένου·	τοῦ δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν ἄλλων
[174]	δὲ Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν	ποιουμένου	καὶ ἑστιῶντος τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον
[198]	σοι δοκῶ, φάναι, ὦ παῖ	Ἀκουμενοῦ,	ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽
[176]	οὖν αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν	Ἀκουμενοῦ·	Ἦ καλῶς, φάναι, λέγετε. καὶ
[212]	ἀνθρώπου καὶ ἐκεῖνο ᾧ δεῖ	θεωμένου	καὶ ξυνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ
[199]	οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον τοῦ	ἐπαίνου,	οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν ὡμολόγησα καὶ
[195]	εἷς δὲ τρόπος ὀρθὸς παντὸς	ἐπαίνου	περὶ παντός, λόγῳ διελθεῖν οἷος
[198]	τελευτῶν ὁ Ἀγάθων Γοργίου κεφαλὴν	δεινοῦ	λέγειν ἐν τῷ λόγῳ ἐπὶ
[215]	ἔτι νυνὶ ὃς ἂν τὰ	ἐκείνου	αὐλῇ· ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει,
[213]	οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽	ἐκείνου	γὰρ τοῦ χρόνου, ἀφ᾽ οὗ
[174]	μετὰ Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς ὑπ᾽	ἐκείνου	δεῦρ᾽ ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς γ᾽
[215]	λέγω, τούτου διδάξαντος· τὰ οὖν	ἐκείνου	ἐάν τε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ
[207]	ἐρωτικά. Εἰ τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις	ἐκείνου	εἶναι φύσει τὸν ἔρωτα, οὗ
[211]	ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν	ἐκείνου	ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι,
[200]	Σωκράτη, Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽ ἐστὶν	ἐκείνου	ἐρᾶν, ὃ οὔπω ἕτοιμον αὐτῷ
[173]	γε ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν	ἐκείνου	ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει καθάπερ
[185]	τὴν φιλίαν ἐραστοῦ ἐξαπατηθείη, ἀναφανέντος	ἐκείνου	κακοῦ (καὶ οὐ κεκτημένου ἀρετήν,
[211]	τὰ δὲ ἄλλα πάντα καλὰ	ἐκείνου	μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον, οἷον
[215]	οὐκ αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος	ἐκείνου·	(ὁ μέν γε δι᾽ ὀργάνων
[200]	δὲ εἰπέ, πότερον ὁ Ἔρως	ἐκείνου	οὗ ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ
[213]	(ἐν μέσῳ Σωκράτους τε καὶ	ἐκείνου·	παραχωρῆσαι γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς
[215]	τὸ θεῖα εἶναι. σὺ δ᾽	ἐκείνου	τοσοῦτον μόνον διαφέρεις, ὅτι ἄνευ
[211]	ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ	ἐκείνου	τοῦ καλοῦ μάθημα, καὶ γνῷ
[209]	τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽	ἐκείνου,	ὥστε πολὺ μείζω κοινωνίαν τῆς
[220]	ἄλλῳ ἔλεγεν, ὅτι Σωκράτης ἐξ	ἑωθινοῦ	φροντίζων τι ἕστηκε. τελευτῶντες δέ
[175]	δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον	κατακλίνου.	Καὶ ἓ μὲν ἔφη ἀπονίζειν
[222]	τὸν Σωκράτη, δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ	κατακλίνου.	Ὦ Ζεῦ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην,
[191]	μὲν οὖν τῶν ἀνδρῶν τοῦ	κοινοῦ	τμῆμά εἰσιν, ὃ δὴ τότε
[195]	τοῦτο οὐχ ὁμολογῶ, ὡς Ἔρως	Κρόνου	καὶ Ἰαπετοῦ ἀρχαιότερός ἐστιν. ἀλλά
[213]	γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ	χρόνου,	ἀφ᾽ οὗ τούτου (ἠράσθην, οὐκέτι
[187]	αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι, ὥσπερ ἁρμονίαν	τόξου	τε καὶ λύρας. ἔστι δὲ
[177]	ἐπίστασθαι ἢ τὰ ἐρωτικά, οὔτε	που	Ἀγάθων καὶ (Παυσανίας, οὐδὲ μὴν
[211]	ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ	που	ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ αὐτὸ
[215]	Σώκρατες, οὐδ᾽ ἄν αὐτὸς δή	που	ἀμφισβητήσαις· ὡς δὲ καὶ τἆλλα
[175]	εἰσῄει· ἀλλὰ θαυμάζω καὶ αὐτὸς	ποῦ	ἂν εἴη. Οὐ σκέψῃ, ἔφη,
[179]	ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή	που	δέξαιτο ἢ ὑπὸ πάντων τῶν
[177]	ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν	που	ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς οὐδέν φημι
[187]	μουσικῆς τέχνης. οὐ γὰρ δή	που	ἐκ διαφερομένων γε ἔτι τοῦ
[222]	σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων, οὐ δή	που	ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται, πρὶν ὑπ᾽
[200]	ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ γάρ	που	ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων ὅ
[174]	γ᾽ ἔφη, ποιῶν σύ· ἀλλὰ	ποῦ	ἔστιν οὗτος; ~(Ὅπισθεν ἐμοῦ ἄρτι
[182]	καὶ ἀδικίαν, ἐπεὶ οὐ δή	που	κοσμίως γε καὶ νομίμως ὁτιοῦν
[194]	τὸν Ἀγάθωνα φάναι, οὐ δή	πού	με οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ,
[199]	ἢ οὔ; εἶπες ἂν δή	πού	μοι, εἰ ἐβούλου καλῶς ἀποκρίνασθαι,
[219]	ἄλλων ἁπάντων. ὁπότ᾽ ἀναγκασθεῖμεν ἀποληφθέντες	που,	οἷα δὴ ἐπὶ στρατείας, ~(ἀσιτεῖν,
[211]	λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη, οὐδέ	που	ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι, οἷον
[180]	τὼ θεά; ἡ μέν γέ	που	πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ,
[217]	πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ γάρ	πού	τινα τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν
[200]	μή, καὶ τούτου γε δή	που	τίς ἂν ἐπιθυμήσειεν; ἀλλ᾽ ὅταν
[202]	εἴη ἀμαθία; ἔστι δὲ δή	που	τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ δόξα, μεταξὺ
[199]	τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ	που	τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ καλῶς
[205]	ὅλου, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ γέ	που,	ὦ ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ
[174]	Οὕτως ὅπως ἂν σὺ κελεύῃς.	Ἕπου	τοίνυν, ἔφη, ἵνα καὶ τὴν
[175]	δὲ πρὸς τὸ δεῖπνον πρῶτα	τρέπου.	~(Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος τοῦ
[212]	μεθύοντος καὶ μέγα βοῶντος, ἐρωτῶντος	ὅπου	Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽
[213]	κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι	ὅπου	ἐγὼ ᾤμην ἥκιστά σε ἔσεσθαι.
[221]	φόβῳ ἦ διὰ τὸ ἐφ᾽	ἵππου	εἶναι· πρῶτον μὲν ὅσον περιῆν
[172]	μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ	Φιλίππου·	ἔφη δὲ καὶ σὲ εἰδέναι.
[212]	φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος	ἀνθρώπου	καὶ ἐκεῖνο ᾧ δεῖ θεωμένου
[191]	ἀνθρωπίνην. Ἕκαστος οὖν ἡμῶν ἐστὶν	ἀνθρώπου	ξύμβολον, ἅτε τετμημένος ὥσπερ αἱ
[222]	οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ	ἀνθρώπου.	οἴεταί μου δεῖν πανταχῇ περιεῖναι.
[213]	ἐμοὶ ὁ τούτου ἔρως τοῦ	ἀνθρώπου	οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽
[196]	θεοῦ οὔτε θεόν, οὔθ᾽ ὑπ᾽	ἀνθρώπου	οὔτε ἄνθρωπον. οὔτε γὰρ αὐτὸς
[210]	οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος ἢ	ἀνθρώπου	τινός ἢ ἐπιτηδεύματος ἑνός, δουλεύων
[189]	ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου τοῦ	ἀνθρώπου	τὸ εἶδος στρογγύλον, νῶτον καὶ
[219]	δή, καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ τοῦ	ἀνθρώπου	ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου
[179]	μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ τὸν	Οἰάγρου	ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου. φάσμα
[177]	γὰρ ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλὰ	Φαίδρου	τοῦδε, ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος
[197]	εὐμοίροις· Τρυφῆς, Ἁβρότητος, Χλιδῆς, Χαρίτων,	Ἱμέρου,	Πόθου πατήρ· ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς
[192]	σπουδῆς· ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη	ἑκατέρου	ἡ ψυχὴ (δήλη ἐστίν, ὃ
[186]	μεταβάλλειν ποιῶν, ὥστε ἀντὶ τοῦ	ἑτέρου	ἔρωτος τὸν ἕτερον κτᾶσθαι, καὶ
[218]	ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ	ἀλγεινοτέρου	καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἄν
[175]	ἡ σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ	πληρεστέρου	εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν ἡμῶν,
[219]	μετὰ πατρὸς καθηῦδον ἢ ἀδελφοῦ	πρεσβυτέρου.	Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο τίνα
[195]	ἁπλότητα ἀποφαίνειν, ὅτι οὐκ ἐπὶ	σκληροῦ	βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ μαλθακοῦ. τῷ
[198]	ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς τὸ τοῦ	Ὁμήρου	ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν
[191]	πολλὰς ἐξελέαινε καὶ τὰ στήθη	διήρθρου,	ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον οἷον
[172]	δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ	ἑταίρου	λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ μοι,
[181]	παίδων ἔρως) ἔπειτα πρεσβυτέρας, ὕβρεως	ἀμοίρου·	ὅθεν δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν
[203]	Ἀφροδίτης καλῆς οὔσης. ἅτε οὖν	Πόρου	καὶ Πενίας ὑὸς ὢν ὁ
[203]	ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ τοῦ	Πόρου,	κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ
[204]	μητρὸς δὲ οὐ σοφῆς καὶ	ἀπόρου·	ἡ μὲν οὖν φύσις τοῦ
[204]	μὲν γὰρ σοφοῦ ἐστί καὶ	εὐπόρου,	μητρὸς δὲ οὐ σοφῆς καὶ
[194]	οὐ δή πού με οὕτω	θεάτρου	μεστὸν ἡγεῖ, ὥστε καὶ ἀγνοεῖν
[196]	καὶ ἐξιών, εἰ σκληρὸς ἦν.	συμμέτρου	δὲ καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα
[216]	τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ	σατύρου·	ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς
[221]	ὀνόματα καὶ ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται,	σατύρου	δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους
[175]	ἵνα καὶ τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός	σου	(ἀπολαύσω, ὅ σοι προσέστη ἐν
[222]	οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ σατυρικόν	σου	δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον
[218]	μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον εἶναι	σοῦ.	ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ
[222]	διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν	σοῦ	ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα
[222]	μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα δὲ ὑπὸ	σοῦ	ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς
[222]	ἐν μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ	σοῦ,	ἵνα χωρὶς ἡμᾶς διαλάβῃ· οὐδὲν
[174]	ὁμολογήσω ἄκλητος (ἥκειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ	σοῦ	κεκλημένος. Σύν τε δύ᾽ ἔφη,
[173]	νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά	σου,	μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι
[193]	ὁ σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην	σου,	μὴ κωμῳδήσῃς αὐτόν, ἵνα καὶ
[175]	ἐπίδοσιν ἔχουσα, ἥ γε παρὰ	σοῦ	νέου ὄντος οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν
[214]	οὐδ᾽ ἂν ἕνα ἄλλον ἐπαινέσαιμι	σοῦ	παρόντος. Ἀλλ᾽ οὕτω ποίει, φάναι
[175]	κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με παρὰ	σοῦ	πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι.
[194]	τὸν Σωκράτη, ὦ Ἀγάθων, περὶ	σοῦ	τι ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽
[215]	ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ	σοῦ	τις ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν
[177]	ἐγὼ ὁρῶ. καίτοι οὐκ ἐξ	ἴσου	γίγνεται ἡμῖν τοῖς ὑστάτοις κατακειμένοις·
[214]	λόγους παραβάλλειν μὴ οὐκ ἐξ	ἴσου	ᾖ. καὶ ἅμα, ὦ μακάριε,
[201]	δέκα ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς	νόσου,	ἣ δὴ καὶ ἐμὲ τὰ
[187]	ἐπιθυμίαις καλῶς χρῆσθαι, ὥστ᾽ ἄνευ	νόσου	τὴν ἡδονὴν καρπώσασθαι. καὶ ἐν
[191]	ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ οὖν ἐκ	τόσου	(ὁ ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων τοῖς
[206]	ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ	τοῦ	ἀγαθοῦ. ἢ σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ
[198]	ἐγὼ δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος δὲ	τοῦ	Ἀγάθωνος πάντας ἔφη ὁ Ἀριστόδημος
[174]	αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος	τοῦ	Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν
[215]	γελοιότερα, ἔσται δ᾽ ἡ εἰκὼν	τοῦ	ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου.
[212]	εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε	τοῦ	ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν
[222]	παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ ταῦτα	τοῦ	Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ
[215]	ποιεῖς. ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν	του	ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ
[191]	ἐπὶ τὰ ἔργα τρέποιντο καὶ	τοῦ	ἄλλου βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ
[174]	θοίνην, χείρω ὄντα ἐπὶ τὴν	τοῦ	ἀμείνονος. ταῦτ᾽ ἀκούσας εἰπεῖν ἔφη·
[221]	ὅτι εἴ τις ἅψεται τούτου	τοῦ	ἀνδρός, μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. διὸ
[222]	Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ	τοῦ	ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν πανταχῇ
[213]	ὡς ἐμοὶ ὁ τούτου ἔρως	τοῦ	ἀνθρώπου οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν.
[189]	κείμενον. ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου	τοῦ	ἀνθρώπου τὸ εἶδος στρογγύλον, νῶτον
[219]	ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ	τοῦ	ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς
[191]	γένεσιν ἐν ἀλλήλοις ἐποίησε, διὰ	τοῦ	ἄρρενος ἐν τῷ θήλει, τῶνδε
[191]	παῖδες ὦσιν, ἅτε τεμάχια ὄντα	τοῦ	ἄρρενος, φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας καὶ
[179]	τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα μόνη ὑπὲρ	τοῦ	αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων αὐτῷ
[223]	προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς	τοῦ	αὐτοῦ ἀνδρὸς εἶναι κωμῳδίαν καὶ
[190]	τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ	τοῦ	αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν τομήν,
[185]	ὅτι ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα καὶ	τοῦ	βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ
[203]	καὶ πόριμος, φιλοσοφῶν διὰ παντὸς	τοῦ	βίου, δεινὸς γόης καὶ φαρμακεὺς
[178]	γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς	τοῦ	βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι,
[211]	τελευτῶν ὃ ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα	τοῦ	βίου, ὦ φίλε Σώκρατες, ἔφη
[174]	δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ ὁ	τοῦ	βουλευσόμεθα ὅ τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽
[208]	ἂν ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον·	τοῦ	γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν
[215]	εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ	τοῦ	γελοίου. φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον
[207]	ἀλλήλοις, ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν	τοῦ	γενομένου, καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ
[191]	πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου	τοῦ	γένους γεγόνασιν, καὶ (ὅσαι αὖ
[191]	τε καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου	τοῦ	γένους γίγνονται. ὅσαι δὲ τῶν
[191]	καὶ αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου	τοῦ	γένους γίγνονται. ὅσοι δὲ ἄρρενος
[196]	δὲ ὁ ἔχων τοῦ ἐχομένου·	τοῦ	δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν ἄλλων κρατῶν
[204]	ἀπόρου· ἡ μὲν οὖν φύσις	τοῦ	δαίμονος, ὦ φίλε Σώκρατες, αὕτη·
[173]	οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν; ~(πρὸ	τοῦ	δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ
[197]	γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ	τοῦ	δέ, ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον,
[195]	ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον γοῦν	τοῦ	δέοντος ἡμῖν προσέρχεται. ὃ δὴ
[217]	μοι φαίνεται. ἔτι δὲ τὸ	τοῦ	δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως πάθος
[178]	κατάδηλος γίγνοιτο ἢ πάσχων ὑπό	του	δι᾽ ἀνανδρίαν μὴ ἀμυνόμενος, οὔτ᾽
[203]	γὰρ οὔπω ἦν, εἰς τὸν	τοῦ	Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν.
[198]	δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου	τοῦ	ἐγκωμιαζομένου, καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν,
[194]	διαλεγομένου, ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι	τοῦ	ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι
[200]	δή, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, ἀντὶ	τοῦ	εἰκότος εἰ ἀνάγκη οὕτως, τὸ
[222]	οὐ πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς,	τοῦ	ἐμὲ καὶ (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος
[210]	ταῖς ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον ἡγήσασθαι	τοῦ	ἐν τῷ σώματι, ὥστε καὶ
[188]	Ἐπεὶ καὶ ἡ τῶν ὡρῶν	τοῦ	ἐνιαυτοῦ σύστασις μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων
[188]	ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ τὰς	τοῦ	ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει τε
[198]	ἐρῶν, ὡς εἰδὼς τὴν ἀλήθειαν	τοῦ	ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. τὸ δὲ ἄρα,
[199]	ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον	τοῦ	ἐπαίνου, οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν ὡμολόγησα
[197]	ὁ θεὸς οὗτος ἔφυ, ἐκ	τοῦ	ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽ ἀγαθὰ
[185]	καὶ μὴ λάβοι χρήματα, ἀναφανέντος	τοῦ	ἐραστοῦ πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν·
[175]	ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ	τοῦ	ἐρίου ῥέον ἐκ τῆς πληρεστέρας
[179]	κιθαρῳδός, καὶ οὐ τολμᾶν ἕνεκα	τοῦ	ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις, ἀλλὰ
[189]	γὰρ δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν	τοῦ	ἔρωτος δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ
[181]	ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου	τοῦ	ἔρωτος ἔπιπνοι, τὸ φύσει ἐρρωμενέστερον
[212]	ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν καὶ ἀνδρείαν	τοῦ	Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον οἷός τ᾽
[207]	ὦ Σώκρατες, αἴτιον εἶναι τούτου	τοῦ	ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας; ἢ
[201]	τὸν δὲ λόγον τὸν περὶ	τοῦ	Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς
[205]	θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ ἄρα	τοῦ	ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν, τὸ
[181]	παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ τούτου	τοῦ	ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ ἐρῶσι
[172]	διήγησαι· δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς	τοῦ	ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ
[186]	ὁ μεταβάλλειν ποιῶν, ὥστε ἀντὶ	τοῦ	ἑτέρου ἔρωτος τὸν ἕτερον κτᾶσθαι,
[205]	ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ	τοῦ	εὐδαιμονεῖν, ὁ μέγιστός τε καὶ
[202]	Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ	τοῦ	ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽
[217]	δὲ τὸ τοῦ δηχθέντος ὑπὸ	τοῦ	ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ
[196]	λόγος· κρείττων δὲ ὁ ἔχων	τοῦ	ἐχομένου· τοῦ δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν
[183]	καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας· ὁ δὲ	τοῦ	ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ
[190]	ὅτι τὸ μὲν ἄρρεν ἦν	τοῦ	ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ
[196]	δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας	τοῦ	θεοῦ εἴρηται, περὶ δὲ σοφίας
[193]	διὰ τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ, καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων·
[196]	μένει. Περὶ μὲν οὖν κάλλους	τοῦ	θεοῦ καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ καὶ
[180]	δεῖ ἐπαινεῖν, ἔπειτα ἐπαινέσαι ἀξίως	τοῦ	θεοῦ. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι
[196]	κάλλος ἡ κατ᾽ ἄνθη δίαιτα	τοῦ	θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ (καὶ
[186]	ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα διὰ	τοῦ	θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ
[198]	θαυμαστά· τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς	τοῦ	κάλλους τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων
[211]	τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα	τοῦ	καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς
[210]	ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τετραμμένος	τοῦ	καλοῦ καὶ θεωρῶν πολλοὺς καὶ
[209]	ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι	τοῦ	καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ, ἃ
[211]	οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου	τοῦ	καλοῦ μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ
[206]	γάρ, ὦ Σώκρατες, ἔφη, οὐ	τοῦ	καλοῦ ὁ ἔρως, ὡς σὺ
[204]	ἂν εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ	τοῦ	καλοῦ τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο·
[181]	διαπράξασθαι μόνον βλέποντες, ἀμελοῦντες δὲ	τοῦ	καλῶς ἢ μή· ὅθεν δὴ
[191]	ὅσοι μὲν οὖν τῶν ἀνδρῶν	τοῦ	κοινοῦ τμῆμά εἰσιν, ὃ δὴ
[188]	καὶ ἐπειδὰν μὲν πρὸς ἄλληλα	τοῦ	κοσμίου τύχῃ ἔρωτος ἃ νῦν
[220]	εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος δὲ διὰ	τοῦ	κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο ἢ οἱ
[212]	τοὺς ἄλλους πείθειν ὅτι τούτου	τοῦ	κτήματος τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν
[183]	γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος παρά	του	λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι ἤ
[182]	λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς ἐρᾷν	τοῦ	λάθρᾳ, καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων
[189]	μέλλων λέγειν, καὶ φύλακά με	τοῦ	(λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ,
[179]	ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε	τοῦ	λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα
[177]	ὅτι· Ἡ μέν μοι ἀρχὴ	τοῦ	λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου
[212]	αὐτοῦ λέγων ὁ Σωκράτης περὶ	τοῦ	λόγου· καὶ ἐξαίφνης τὴν αὔλειον
[207]	ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου	τοῦ	λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν
[217]	μέχρι μὲν οὖν δὴ δεῦρο	τοῦ	λόγου καλῶς ἂν ἔχοι καὶ
[199]	Ἀγάθων, καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι	τοῦ	λόγου, λέγων ὅτι πρῶτον μὲν
[177]	κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα πατὴρ	τοῦ	λόγου. Οὐδείς σοι, ὦ Ἐρυξίμαχε,
[201]	καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ	τοῦ	λοιμοῦ δέκα ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε
[215]	ἀνδραποδωδῶς διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ	τοῦ	Μαρσύου πολλάκις δὴ ~(οὕτω διετέθην
[176]	οἶνον, ἴσως ἂν ἐγὼ περὶ	τοῦ	μεθύσκεσθαι, οἷόν ἐστι, τἀληθῆ λέγων
[200]	καὶ ἄλλος πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν	τοῦ	μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ
[205]	πολύ· ἡ γάρ τοι ἐκ	τοῦ	μὴ ὄντος εἰς τὸ ὂν
[200]	τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ	τοῦ	μὴ παρόντος, καὶ ὃ μὴ
[184]	βέβαιον οὔτε μόνιμον εἶναι, χωρὶς	τοῦ	μηδὲ πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν
[198]	ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας, ὡς πρεπόντως	τοῦ	νεανίσκου εἰρηκότος καὶ αὑτῷ καὶ
[203]	θύρας. ὁ οὖν Πόρος μεθυσθεὶς	τοῦ	νέκταρος, οἶνος γὰρ οὔπω ἦν,
[192]	τὸν νοῦν φύσει, ἀλλ᾽ ὑπὸ	τοῦ	νόμου ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς
[183]	χάρις ἕπεται, καὶ δέδοται ὑπὸ	τοῦ	νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν, ὡς
[173]	ποιῶμαι ἢ ἄλλων ἀκούω, χωρὶς	τοῦ	οἴεσθαι ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς ὡς χαίρω·
[205]	ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν, τὸ	τοῦ	ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα, τὰ
[205]	ἰόντες τε καὶ ἐσπουδακότες τὸ	τοῦ	ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά τε
[205]	μουσικὴν καὶ τὰ μέτρα τῷ	τοῦ	ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις γὰρ
[192]	ἦν αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι·	τοῦ	ὅλου οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ ~(καὶ
[198]	λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς τὸ	τοῦ	Ὁμήρου ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι
[208]	ἐνθυμηθεὶς ὡς δεινῶς διάκεινται ἔρωτι	τοῦ	ὀνομαστοὶ γενέσθαι καὶ κλέος ἐς
[202]	ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ	τοῦ	ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη
[187]	που ἐκ διαφερομένων γε ἔτι	τοῦ	ὀξέος καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν
[187]	λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων (πρότερον	τοῦ	ὀξέος καὶ βαρέος, ἔπειτα ὕστερον
[217]	ὅσον. ταῦτα οὖν διανοηθείς, πρὸ	τοῦ	οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος
[214]	τὸν μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος	τοῦ	παιδὸς πίνειν· τὸν δ᾽ Ἐρυξίμαχον·
[207]	ἀεὶ καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ	τοῦ	παλαιοῦ, ἐπεὶ καὶ ἐν ᾧ
[191]	καὶ τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι	τοῦ	παλαιοῦ πάθους. ἐπειδὴ οὖν ἡ
[185]	ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς ἐκ	τοῦ	παραχρῆμα, ὦ Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος
[203]	πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται διὰ τὴν	τοῦ	πατρὸς φύσιν, τὸ δὲ ποριζόμενον
[175]	εἴη ἡ σοφία ὥστ᾽ ἐκ	τοῦ	πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν
[203]	αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ	τοῦ	Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ
[198]	τὰ ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς ἄρα	τοῦ	πράγματος, ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν.
[216]	πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε	τοῦ	σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε
[189]	με τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι	τοῦ	σεαυτοῦ, ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς,
[175]	παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ	τοῦ	σοφοῦ ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω, ὅ
[212]	ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν	τοῦ	σοφωτάτου καὶ καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν
[215]	ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους τῇ ἀπὸ	τοῦ	στόματος δυνάμει, καὶ ἔτι νυνὶ
[176]	τρέπου. ~(Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος	τοῦ	Σωκράτους καὶ δειπνήσαντος καὶ τῶν
[222]	ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν	τοῦ	Σωκράτους. τὸν οὖν Σωκράτη· Νήφειν
[212]	τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ ταῦτα	τοῦ	Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν, τὸν
[183]	ἐρῶν πράγματος. ἅμα γὰρ τῷ	τοῦ	σώματος ἄνθει λήγοντι, οὗπερ ἤρα,
[189]	με θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον	τοῦ	σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων καὶ
[186]	ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, ἐπιστήμη τῶν	τοῦ	σώματος ἐρωτικῶν πρὸς πλησμονὴν καὶ
[186]	τοῦτον ἔχει· τὸ γὰρ ὑγιὲς	τοῦ	σώματος καὶ τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως
[186]	σώμασιν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἑκάστου	τοῦ	σώματος καὶ ὑγιεινοῖς καλὸν χαρίζεσθαι
[183]	ὁ ἐραστὴς ὁ πάνδημος, (ὁ	τοῦ	σώματος μᾶλλον ἢ τῆς ψυχῆς
[207]	ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ	τοῦ	τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ ἔρως
[187]	γε καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ	τοῦ	ταχέος καὶ (βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων
[189]	καὶ ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν	τοῦ	τε ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν
[211]	καθορᾶν, σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο	τοῦ	τέλους. τοῦτο γὰρ δή ἐστι
[206]	ἄρα συλλήβδην, ἔφη, ὁ ἔρως	τοῦ	τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί.
[206]	τί μήν; Τῆς γεννήσεως καὶ	τοῦ	τόκου ἐν τῷ καλῷ. Εἶεν,
[172]	τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος	τοῦ	Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ σὲ
[220]	ἔσεσθαι. πρὸς δὲ αὖ τὰς	τοῦ	χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ γὰρ αὐτόθι
[176]	ὄντι πάνυ χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ	τοῦ	χθὲς πότου καὶ δέομαι ἀναψυχῆς
[213]	πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ	τοῦ	χρόνου, ἀφ᾽ οὗ τούτου (ἠράσθην,
[218]	μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον	τοῦ	ὡς ὅ τι βέλτιστον ἐμὲ
[193]	διώξει ἔρως ὄνομα. καὶ πρὸ	τοῦ,	ὥσπερ λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ
[208]	(ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ γὰρ	ἀθανάτου	ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες,
[208]	ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ ἀρετῆς	ἀθανάτου	καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς πάντες
[202]	πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ	ἀθανάτου.	Τί οὖν, ὦ Διοτίμα; Δαίμων
[196]	ἔχων τοῦ ἐχομένου· τοῦ δ᾽	ἀνδρειοτάτου	τῶν ἄλλων κρατῶν πάντων ἂν
[220]	καί ποτε ὄντος πάγου οἵου	δεινοτάτου,	καὶ πάντων ἢ οὐκ ἐξιόντων
[214]	Ἐρυξίμαχε, βέλτιστε βελτίστου πατρὸς καὶ	σωφρονεστάτου,	χαῖρε. Καὶ γὰρ σύ, φάναι
[212]	τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν τοῦ	σοφωτάτου	καὶ καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ
[195]	ὁμολογῶ, ὡς Ἔρως Κρόνου καὶ	Ἰαπετοῦ	ἀρχαιότερός ἐστιν. ἀλλά (φημὶ νεώτατον
[178]	ὑπ᾽ οὐδενὸς οὔτε ἰδιώτου οὔτε	ποιητοῦ,	ἀλλ᾽ Ἡσίοδος πρῶτον μὲν Χάος
[195]	πρὸς δὲ τῷ νέῳ ἁπαλός·	ποιητοῦ	δ᾽ ἔστιν (ἐνδεὴς οἷος ἦν
[208]	οἴει σύ, ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ	Ἀδμήτου	ἀποθανεῖν ἄν, ἢ Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ
[202]	Ὥσπερ τὰ πρότερα, ἔφη, μεταξὺ	θνητοῦ	καὶ ἀθανάτου. Τί οὖν, ὦ
[202]	(μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ	θνητοῦ.	Τίνα, ἦν δ᾽ ἐγώ, δύναμιν
[190]	καὶ ὃ λέγει Ὅμηρος περὶ	Ἐφιάλτου	τε καὶ Ὤτου, περὶ ἐκείνων
[200]	Σωκράτη, φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος	ὅτου·	τοσόνδε δὲ εἰπέ, πότερον ὁ
[176]	χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ τοῦ χθὲς	πότου	καὶ δέομαι ἀναψυχῆς τινός, οἶμαι
[178]	μοι ἀξιομνημόνευτον, τούτων ὑμῖν ἐρῶ	ἑκάστου	τὸν λόγον. πρῶτον μὲν γάρ,
[189]	ὄνομα κείμενον. ἔπειτα ὅλον ἦν	ἑκάστου	τοῦ ἀνθρώπου τὸ εἶδος στρογγύλον,
[198]	ᾤμην δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ	ἑκάστου	τοῦ ἐγκωμιαζομένου, καὶ τοῦτο μὲν
[186]	τοῖς σώμασιν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς	ἑκάστου	τοῦ σώματος καὶ ὑγιεινοῖς καλὸν
[194]	Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι παρ᾽ ἑνὸς	ἑκάστου	ὑμῶν τὸν λόγον· ἀποδοὺς οὖν
[222]	παιδικὰ μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽	ἐραστοῦ.	ἃ δὴ καὶ σοὶ λέγω,
[185]	ἀμείνων ἐσόμενος διὰ τὴν φιλίαν	ἐραστοῦ	ἐξαπατηθείη, ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ (καὶ
[185]	μὴ λάβοι χρήματα, ἀναφανέντος τοῦ	ἐραστοῦ	πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ
[183]	καταισχύνας· ὁ δὲ τοῦ ἤθους	χρηστοῦ	ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου μένει,
[212]	κεφαλῆς τὴν τοῦ σοφωτάτου καὶ	καλλίστου	κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ ἀναδήσω· ἆρα
[221]	ἔξωθεν περιαμπέχονται, σατύρου δή τινα	ὑβριστοῦ	δοράν. ὄνους γὰρ κανθηλίους λέγει
[214]	Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ὦ Ἐρυξίμαχε, βέλτιστε	βελτίστου	πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ
[212]	ἐπὶ τὰς θύρας (ἐστεφανωμένον αὐτὸν	κιττοῦ	τέ τινι στεφάνῳ δασεῖ καὶ
[223]	τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ	αὐτοῦ	ἀνδρὸς εἶναι κωμῳδίαν καὶ τραγῳδίαν
[217]	εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετ᾽	αὐτοῦ	γίγνεσθαι, τότε ἀποπέμπων (τὸν ἀκόλουθον
[201]	ποῖός τις, ἔπειτα τὰ ἔργα	αὐτοῦ.	δοκεῖ οὖν μοι ῥᾷστον εἶναι
[211]	ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ	αὐτοῦ	ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα, καὶ
[200]	ἐκείνου οὗ ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ	αὐτοῦ	ἢ οὔ; Πάνυ γε, φάναι.
[189]	ἐπεὶ αἰσθανόμενοί γε μέγιστ᾽ ἂν	αὐτοῦ	ἱερὰ κατασκευάσαι καὶ βωμούς, καὶ
[216]	ὦτα οἴχομαι φεύγων, ἵνα μὴ	αὐτοῦ	καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω. πέπονθα
[216]	τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ. σπουδάσαντος δὲ	αὐτοῦ	καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ
[187]	ὅπως ἂν τὴν μὲν ἡδονὴν	αὐτοῦ	καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ·
[212]	λέγειν τι ἐπιχειρεῖν, ὅτι ἐμνήσθη	αὐτοῦ	λέγων ὁ Σωκράτης περὶ τοῦ
[221]	παρέλιπον, ὅτι καὶ οἱ λόγοι	αὐτοῦ	ὁμοιότατοί εἰσι τοῖς σειληνοῖς τοῖς
[222]	γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ	αὐτοῦ,	ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν
[221]	καὶ αὐτὸς καὶ οἱ λόγοι	αὐτοῦ,	οὐδ᾽ ἐγγὺς ἂν εὕροι τις
[199]	ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽	αὐτοῦ	οὕτως ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ παρίημι,
[199]	Ἔρως, ὕστερον δὲ τὰ ἔργα	αὐτοῦ,	ταύτην τὴν ἀρχὴν πάνυ ἄγαμαι.
[185]	αὐτόν, ἐν τῇ κάτω γὰρ	αὐτοῦ	τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι, Ὦ
[216]	οὐδὲν οἶδεν. ὡς τὸ σχῆμα	αὐτοῦ.	τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε.
[183]	δὲ νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων ὑπὲρ	αὐτοῦ·	τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα ταῦτα
[189]	πειράσομαι ὑμῖν εἰσηγήσασθαι τὴν δύναμιν	αὐτοῦ,	ὑμεῖς δὲ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι
[179]	ἐπέθεσαν, καὶ ἐποίησαν τὸν θάνατον	αὐτοῦ	ὑπὸ γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ ὥσπερ
[208]	μὴ οὖν θαύμαζε εἰ τὸ	αὑτοῦ	ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας
[191]	δύο. ζητεῖ δὴ ἀεὶ τὸ	αὑτοῦ	ἕκαστος ξύμβολον. ὅσοι μὲν οὖν
[193]	ἔρωτα καὶ τῶν παιδικῶν τῶν	αὑτοῦ	ἕκαστος τύχοι εἰς τὴν ἀρχαίαν
[185]	γὰρ ὁ τοιοῦτος τό γε	αὑτοῦ	ἐπιδεῖξαι, ὅτι ἕνεκα χρημάτων ὁτιοῦν
[192]	καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ	αὑτοῦ	ἡμίσει καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ
[179]	τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον παρ᾽	αὑτοῦ.	Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε μόνοι
[185]	ἀρετὴν τόν (τε ἐρῶντα αὐτὸν	αὑτοῦ	καὶ τὸν ἐρώμενον· οἱ δ᾽
[211]	ἀλλ᾽ αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ μεθ᾽	αὑτοῦ	μονοειδὲς ἀεὶ ὄν, τὰ δὲ
[191]	ποθοῦν ἕκαστον τὸ ἥμισυ τὸ	αὑτοῦ	ξυνῄει, καὶ περιβάλλοντες τὰς χεῖρας
[196]	τέχνην τιμήσω ὥσπερ Ἐρυξίμαχος (τὴν	αὑτοῦ,	ποιητὴς ὁ θεὸς σοφὸς οὕτως
[190]	τὴν τομήν, ἵνα θεώμενος τὴν	αὑτοῦ	τμῆσιν κοσμιώτερος εἴη ὁ ἄνθρωπος·
[218]	ἀκούσας μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα	ἑαυτοῦ	τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· Ὦ
[205]	μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ	ἑαυτοῦ,	τὸ δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς
[189]	τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ	σεαυτοῦ,	ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς, ἐξόν
[188]	καὶ ἡ τῶν ὡρῶν τοῦ	ἐνιαυτοῦ	σύστασις μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων,
[188]	Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ τὰς τοῦ	ἐνιαυτοῦ	ὥρας γένηται, διαφθείρει τε πολλὰ
[173]	ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ περὶ	ἐμαυτοῦ	καὶ περὶ ὑμῶν μαίνομαι καὶ
[216]	πολλοῦ ἐνδεὴς ὢν αὐτὸς ἔτι	ἐμαυτοῦ	μὲν ἀμελῶ, τὰ δ᾽ Ἀθηναίων
[201]	ἐμοὶ καὶ Ἀγάθωνι, αὐτὸς ἀπ᾽	ἐμαυτοῦ,	ὅπως ἂν δύνωμαι. δεῖ δή,
[219]	ἔτι, ἀμφιέσας τὸ ἱμάτιον τὸ	ἐμαυτοῦ	τοῦτον— καὶ γὰρ ἦν χειμών—
[173]	ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ	σαυτοῦ	ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ ταύτην
[194]	ἐναντία τοσούτῳ θεάτρῳ, μέλλοντος ἐπιδείξεσθαι	σαυτοῦ	λόγους, καὶ οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος,
[199]	ὦ Φαῖδρε, εἴ τι καὶ	τοιούτου	λόγου δέῃ, περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ
[176]	τὸν οὖν Παυσανίαν ἔφη λόγου	τοιούτου	τινὸς κατάρχειν. Εἶεν, ἄνδρες, φάναι,
[185]	γάρ τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ	πλούτου	ἕνεκα χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ μὴ
[222]	ὦ Ἀγάθων, μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ	τούτου,	ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων παθημάτων
[200]	βούλωνται ἐάν τε μή, καὶ	τούτου	γε δή που τίς ἂν
[178]	ἦ δ᾽ ὅς· τεκμήριον δὲ	τούτου·	γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν
[179]	ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ αἱ γυναῖκες.	τούτου	δὲ καὶ ἡ Πελίου θυγάτηρ
[218]	ὅ τι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι,	τούτου	δὲ οἶμαί μοι συλλήπτορα οὐδένα
[215]	γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω,	τούτου	διδάξαντος· τὰ οὖν ἐκείνου ἐάν
[193]	καὶ τῶν νῦν παρόντων τὸ	τούτου	ἐγγυτάτω ἄριστον εἶναι· τοῦτο δ᾽
[222]	αὐτὸ ἔθηκας, ὡς οὐ πάντα	τούτου	ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ καὶ
[192]	τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡς ἄρα	τούτου	ἕνεκα ἕτερος ἑτέρῳ χαίρει ξυνὼν
[200]	ἐπιθυμεῖν, ἵν᾽ οὖν μὴ ἐξαπατηθῶμεν,	τούτου	ἕνεκα λέγω· τούτοις γάρ, ὦ
[192]	μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ	τούτου	ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι καὶ
[201]	ἐνδεής ἐστι καὶ μὴ ἔχει,	τούτου	ἐρᾷν; Ναί, εἰπεῖν. Ἐνδεὴς ἄρ᾽
[192]	κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ	τούτου	ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν
[213]	μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ ὁ	τούτου	ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ φαῦλον
[213]	γὰρ τοῦ χρόνου, ἀφ᾽ οὗ	τούτου	(ἠράσθην, οὐκέτι ἔξεστίν μοι οὔτε
[202]	πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ	τούτου	καὶ ἡ μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ
[208]	χρόνον ἀθάνατον „καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ	τούτου	κινδύνους τε κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι
[186]	λέγω, πᾶσα διὰ τοῦ θεοῦ	τούτου	~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ καὶ γυμναστικὴ
[215]	δὴ πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν	τούτου	λόγων καὶ πάσχω ἔτι καὶ
[213]	βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς ἐγὼ τὴν	τούτου	μανίαν τε καὶ φιλεραστίαν πάνυ
[220]	Σωκράτη μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων.	τούτου	μὲν οὖν μοι δοκεῖ καὶ
[206]	ἔφην ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε δὴ	τούτου	ὁ ἔρως ἐστὶν ἀεί, ἦ
[215]	ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν λόγων τῶν	τούτου,	ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους
[214]	γάρ, ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω	τούτου	παρόντος ἢ θεὸν ἢ ἄνθρωπον
[203]	ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται, ἀλλὰ διὰ	τούτου	πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ
[219]	ὑπὸ τὸν τρίβωνα κατακλινεὶς τὸν	τούτου,	περιβαλὼν τὼ χεῖρε τούτῳ τῷ
[219]	ὀργιζοίμην εἶχον καὶ ἀποστερηθείην τῆς	τούτου	συνουσίας, οὔθ᾽ ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν
[213]	ταινιῶν, ἵνα ἀναδήσωμεν καὶ τὴν	τούτου	ταυτηνὶ τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν, καὶ
[179]	πάντων τῶν ἄλλων, καὶ πρὸ	τούτου	τεθνάναι ἂν πολλάκις ἕλοιτο. καὶ
[221]	πόρρωθεν ὅτι εἴ τις ἅψεται	τούτου	τοῦ ἀνδρός, μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται.
[191]	οἱ πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ	τούτου	τοῦ γένους γεγόνασιν, καὶ (ὅσαι
[191]	φίλανδροί τε καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ	τούτου	τοῦ γένους γίγνονται. ὅσαι δὲ
[191]	εἰσί, καὶ αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ	τούτου	τοῦ γένους γίγνονται. ὅσοι δὲ
[181]	τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ	τούτου	τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι, τὸ φύσει
[207]	οἴει, ὦ Σώκρατες, αἴτιον εἶναι	τούτου	τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας;
[181]	τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ	τούτου	τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ
[212]	καὶ τοὺς ἄλλους πείθειν ὅτι	τούτου	τοῦ κτήματος τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει
[207]	ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ	τούτου	τοῦ λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας
[192]	ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν	τούτου	τύχητε· ταῦτ᾽ ἀκούσας ἴσμεν ὅτι
[219]	μὲν ἠτιμάσθαι, ἀγάμενον δὲ τὴν	τούτου	φύσιν τε καὶ σωφροσύνην καὶ
[190]	Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου τε καὶ	Ὤτου,	περὶ ἐκείνων λέγεται, τὸ εἰς
[178]	οὔτε λέγονται ὑπ᾽ οὐδενὸς οὔτε	ἰδιώτου	οὔτε ποιητοῦ, ἀλλ᾽ Ἡσίοδος πρῶτον
[219]	διανοοῦμαι· σὺ δὲ αὐτὸς οὕτω	βουλεύου	ὅτι σοί τε ἄριστον καὶ
[215]	αὐλῇ· ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει,	Μαρσύου	λέγω, τούτου διδάξαντος· τὰ οὖν
[215]	διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ τοῦ	Μαρσύου	πολλάκις δὴ ~(οὕτω διετέθην ὥστε
[199]	ἢ οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν	ἀδελφοῦ	ἢ ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή,
[219]	εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον ἢ	ἀδελφοῦ	πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο
[174]	καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος ὢν ἐπὶ	σοφοῦ	ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽
[175]	ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ	σοφοῦ	ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω, ὅ σοι
[177]	ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς	σοφοῦ,	ἐν ᾧ ἐνῆσαν ἅλες ἔπαινον
[204]	ἡ γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ	σοφοῦ	ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς δὲ
[204]	φιλόσοφον δὲ ὄντα μεταξὺ εἶναι	σοφοῦ	καὶ ἀμαθοῦς. αἰτία δὲ αὐτῷ
[218]	ἄλλοι; πάντες γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς	φιλοσόφου	μανίας τε καὶ βακχείας· διὸ
[182]	τῆς δὲ Ἰωνίας καὶ ἄλλοθι	πολλαχοῦ	αἰσχρὸν νενόμισται, ὅποι ὑπὸ βαρβάροις
[209]	νόμων γέννησιν, καὶ ἄλλοι (ἄλλοθι	πολλαχοῦ	ἄνδρες, καὶ ἐν Ἕλλησι καὶ
[212]	ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ	μοναχοῦ	γενήσεται, ὁρῶντι ᾧ ὁρατὸν τὸ
[184]	ξυνιόντων εἰς ταὐτὸν τῶν νόμων	μοναχοῦ	ἐνταῦθα ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι
[213]	ἀνθρώπους, οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ	σύ,	ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα.
[174]	δεῖπνον. Καλῶς γ᾽ ἔφη, ποιῶν	σύ·	ἀλλὰ ποῦ ἔστιν οὗτος; ~(Ὅπισθεν
[172]	μοι, ἦ δ᾽ ὅς, εἰπέ·	σὺ	αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ
[218]	ἐμοὶ δύναμις δι᾽ ἧς ἂν	σὺ	γένοιο ἀμείνων· ἀμήχανόν τοι κάλλος
[215]	δεομένους διὰ τὸ θεῖα εἶναι.	σὺ	δ᾽ ἐκείνου τοσοῦτον μόνον διαφέρεις,
[185]	ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει,	σὺ	δ᾽ ἐπειδὰν παύσῃ, ἐν τῷ
[214]	οὖν ἄλλοι πάντες ἡμεῖς εἰρήκαμεν·	σὺ	δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ εἴρηκας καὶ
[175]	τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις Σωκράτη;	σὺ	δ᾽ ἦ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε,
[219]	ἄλλως εἴρηται ἢ ὡς διανοοῦμαι·	σὺ	δὲ αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι
[219]	ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν ἐπιχειρῇ·	σὺ	δὲ τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ
[201]	δεῖ δή, ὦ Ἀγάθων, ὥσπερ	σὺ	διηγήσω, διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον, τίς
[218]	μοι δέδοκται; Τί μάλιστα, ἔφη.	Σὺ	ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[202]	Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, ὅτι καὶ	σὺ	ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις; Τί
[208]	οὑστινασοῦν καὶ ὑπεραποθνήσκειν. ἐπεὶ οἴει	σύ,	ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν
[174]	καλὸς παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ	σύ,	ἦ δ᾽ ὅς, πῶς (ἔχεις
[211]	ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ	σὺ	καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ
[201]	μηδαμῇ κεκτημένον κάλλος ἆρα λέγεις	σὺ	καλὸν εἶναι; Οὐ δῆτα. Ἔτι
[214]	τί ποιῶμεν; Ὅ τι ἂν	σὺ	κελεύῃς. δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι·
[174]	εἶπον ὅτι Οὕτως ὅπως ἂν	σὺ	κελεύῃς. Ἕπου τοίνυν, ἔφη, ἵνα
[201]	ἀντιλέγειν, ἀλλ᾽ οὕτως ἐχέτω ὡς	σὺ	λέγεις. Οὐ μὲν οὖν τῇ
[204]	ἐμοὶ δοκεῖ τεκμαιρομένῃ ἐξ ὧν	σὺ	λέγεις, τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι,
[174]	κινδυνεύσω καὶ ἐγὼ οὐχ ὡς	σὺ	λέγεις, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ καθ᾽
[222]	Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν Σωκράτη.	σὺ	μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ
[202]	δ᾽ ἐγώ. Εἷς μέν, ἔφη,	σύ,	μία δ᾽ ἐγώ. κἀγὼ εἶπον·
[209]	ἐρωτικὰ ἴσως, ὦ Σώκρατες, κἂν	σὺ	~(μυηθείης· τὰ δὲ τέλεα καὶ
[173]	ἦ ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον ἢ	σὺ	νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον
[206]	τοῦ καλοῦ ὁ ἔρως, ὡς	σὺ	οἴει. Ἀλλὰ τί μήν; Τῆς
[172]	γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν·	σὺ	οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ
[175]	ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ τε καὶ	σὺ	περὶ τῆς σοφίας, δικαστῇ χρώμενοι
[189]	νῷ ἔχω λέγειν ἢ ᾗ	σύ	τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ
[214]	καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ γὰρ	σύ,	φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί
[204]	ἔστι δὲ τῶν καλῶν, ὡς	σὺ	φῄς. εἰ δέ τις ἡμᾶς
[200]	ἔχω, εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι	σύ,	ὦ ἄνθρωπε, (πλοῦτον κεκτημένος καὶ
[204]	φίλε Σώκρατες, αὕτη· ὃν δὲ	σὺ	ᾠήθης Ἔρωτα (εἶναι, θαυμαστὸν οὐδὲν
[205]	λόγος, ὡς οἳ ἂν τὸ	ἥμισυ	(ἑαυτῶν ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν· ὁ
[190]	μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ αὐχένος	ἥμισυ	πρὸς τὴν τομήν, ἵνα θεώμενος
[191]	δίχα ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον τὸ	ἥμισυ	τὸ αὑτοῦ ξυνῄει, καὶ περιβάλλοντες
[173]	δὲ ἡ ὁδὸς ἡ εἰς	ἄστυ	ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ λέγειν καὶ
[172]	καὶ γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς	ἄστυ	οἴκοθεν ἀνιὼν Φαληρόθεν· τῶν οὖν
[197]	ἐπειδὴ δ᾽ ὁ θεὸς οὗτος	ἔφυ,	ἐκ τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν
[217]	καὶ θαυμαστά, ὥστε ποιητέον εἶναι	ἔμβραχυ	ὅ τι κελεύοι Σωκράτης. ἡγούμενος
[184]	αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ ἁλίσκεσθαι	ταχὺ	αἰσχρὸν νενόμισται, ἵνα χρόνος ἐγγένηται,
[190]	τότε οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι	ταχὺ	ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ
[195]	παρέχεται, φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας,	ταχὺ	ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον γοῦν
[190]	νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε	ταχὺ	ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες
[217]	ἐπιβουλεύων. καί μοι οὐδὲ τοῦτο	ταχὺ	(ὑπήκουσεν, ὅμως δ᾽ οὖν χρόνῳ