Page
[175]	πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη,	ἓ	δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν
[223]	ἔφη ὁ Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας,	ἓ	δὲ ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν
[175]	Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ	ἓ	μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα
[223]	κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ	ἓ	ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ ἐλθόντα
[199]	δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ τά	γε	ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν
[214]	παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά	γε	ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω λέγειν.
[188]	πολλὰ παραλείπω, οὐ μέντοι ἑκών	γε.	ἀλλ᾽ εἴ τι ἐξέλιπον, σὸν
[202]	καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ	γε.	(Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας
[202]	εἴη ὁ Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά	γε.	Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ τὰ
[205]	δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν	γε	ἄλλο ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι
[196]	ἂν σωφρονοῖ. καὶ μὴν εἴς	γε	ἀνδρείαν Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„
[187]	ἐρωτικῶν ἐπιστήμη. καὶ ἐν μέν	γε	αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας τε
[185]	δοκεῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος τό	γε	αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι, ὅτι ἕνεκα χρημάτων
[220]	μάχαις· τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν	γε	αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ ἡ
[208]	ἣν νῦν ἡμεῖς ἔχομεν; πολλοῦ	γε	δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ
[173]	Ἀπολλόδωρος (Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν	γε	δὴ ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ
[200]	ἐάν τε μή, καὶ τούτου	γε	δή που τίς ἂν ἐπιθυμήσειεν;
[215]	γε θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ μέν	γε	δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους
[215]	Μαρσύᾳ. ὅτι μὲν οὖν τό	γε	εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις, ὦ
[199]	γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ που τοῖς	γε	εἰδόσιν· καὶ καλῶς γ᾽ ἔχει
[213]	ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται. Πάνυ	γε,	εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς
[201]	τότε εἶπον. (Καὶ μὴν καλῶς	γε	εἶπες, φάναι, ὦ Ἀγάθων. ἀλλὰ
[173]	οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη	γε	ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου
[204]	τέλεον καὶ μακαριστόν· τὸ δέ	γε	ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην ἔχον,
[187]	γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων	γε	ἔτι τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος
[199]	καλῶς ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος	γε	ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ·
[202]	ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά	γε.	Ἦ καὶ ἂν μὴ σοφόν,
[201]	οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν	γε	ἤδη ἐάσω· τὸν δὲ λόγον
[204]	ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή, ἔφη, τοῦτό	γε	ἤδη καὶ παιδί, ὅτι οἱ
[215]	παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ	γε	θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ μέν γε
[182]	διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό	γε	καὶ ἥ γε (φιλοσοφία καὶ
[182]	ἐπεὶ οὐ δή που κοσμίως	γε	καὶ νομίμως ὁτιοῦν πρᾶγμα> πραττόμενον
[187]	μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ	γε	καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ τοῦ
[205]	ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν	γε	καὶ πόδας καὶ χεῖρας ἐθέλουσιν
[208]	ἴσθι, ἔφη, ὦ Σώκρατες· ἐπεί	γε	καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰ ἐθέλεις
[185]	πάντων κάλλιστον· οὕτω πᾶν> πάντως	γε	καλὸν ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα χαρίζεσθαι.
[195]	οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα ἥ	γε	κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει. καλῷ
[201]	φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς	γε	λέγεις, ὦ ἑταῖρε, φάναι τὸν
[183]	διαπραττομένου· ὃ δὲ δεινότατον, ὥς	γε	λέγουσιν οἱ πολλοί, ὅτι καὶ
[189]	δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ αἰσθανόμενοί	γε	μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ ἱερὰ κατασκευάσαι
[197]	Ἔρως μὴ ἐφάψηται, σκοτεινός; τοξικήν	γε	μὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ μαντικὴν
[220]	τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς, καὶ τοῦτό	γέ	μοι οὔτε μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς
[179]	παρ᾽ αὑτοῦ. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν	γε	μόνοι ἐθέλουσιν οἱ ἐρῶντες, οὐ
[216]	ὡς οὐκ ἀληθῆ. καὶ ἔτι	γε	νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ
[200]	ταῦτα κεκτῆσθαι, ἐπεὶ ἐν τῷ	γε	νῦν παρόντι, εἴτε βούλει εἴτε
[176]	ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό	γε	οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι ἐκ τῆς
[219]	τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ ἀναστάς	γε,	οὐδ᾽ ἐπιτρέψας τούτῳ εἰπεῖν οὐδὲν
[201]	Ἀγάθων, δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ Σωκράτει	γε	οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν
[205]	οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ	γε	πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ
[202]	μήν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί	γε	παρὰ πάντων μέγας θεὸς εἶναι;
[175]	καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα, ἥ	γε	παρὰ σοῦ νέου ὄντος οὕτω
[189]	Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ	γέ	πῃ ἐν νῷ ἔχω λέγειν
[219]	εὖ γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί	γε	πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ
[180]	δύο τὼ θεά; ἡ μέν	γέ	που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ
[205]	οὔτε ὅλου, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ	γέ	που, ὦ ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν·
[187]	Ἡράκλειτος βούλεται λέγειν, ἐπεὶ τοῖς	γε	ῥήμασιν οὐ καλῶς λέγει. τὸ
[179]	πολλάκις ἕλοιτο. καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν	γε	τὰ παιδικὰ ἢ μὴ βοηθῆσαι
[205]	ἐγώ, λέγειν. Καὶ λέγεται μέν	γέ	τις, ἔφη, λόγος, ὡς οἳ
[189]	μάλ᾽ ἐπαύσατο, οὐ μέντοι πρίν	γε	τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε
[192]	ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο· ἆρά	γε	τοῦδε ἐπιθυμεῖτε, ἐν τῷ αὐτῷ
[216]	αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα	γε.	τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται,
[197]	διδάξειεν. καὶ ~(μὲν δὴ τήν	γε	τῶν ζῴων ποίησιν πάντων τίς
[202]	ἂν οὖν θεὸς εἴη ὅ	γε	τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος;
[200]	αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα; (Πάνυ	γε,	φάναι. Καὶ οὗτος ἄρα καὶ
[200]	ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ ἢ οὔ; Πάνυ	γε,	φάναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ οὗ
[200]	Οὐκ ἔχων, ὡς τὸ εἰκός	γε,	φάναι. Σκόπει δή, εἰπεῖν τὸν
[199]	πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ	γε,	φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ
[222]	παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ	γε,	φάναι τὸν Σωκράτη, δεῦρο ὑποκάτω
[189]	ἐπιχώριον) ἀλλὰ μὴ καταγέλαστα. Βαλών	γε,	φάναι, ὦ Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι·
[182]	αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ ἥ	γε	(φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία· οὐ
[219]	καὶ ὕβρισεν· καὶ περὶ ἐκεῖνό	γε	ᾤμην τὶ εἶναι, ὦ ἄνδρες
[202]	Πάνυ γε. (Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά	γε	ὡμολόγηκας δι᾽ ἔνδειαν τῶν ἀγαθῶν
[200]	ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων ὅ	γε	ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ γὰρ
[202]	λέγεις; καὶ ἥ, Ῥᾳδίως, ἔφη.	λέγε	γάρ μοι, οὐ πάντας θεοὺς
[207]	ὅτι διδασκάλων δέομαι. ἀλλά μοι	λέγε	καὶ τούτων τὴν αἰτίαν καὶ
[214]	Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην, μηδὲν	λέγε	πρὸς ταῦτα, ὡς ἐγὼ οὐδ᾽
[189]	πρόσεχε τὸν νοῦν καὶ οὕτως	λέγε	ὡς δώσων λόγον· (ἴσως μέντοι,
[201]	ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν οὖν ἐκείνη	ἔλεγε	λόγον, πειράσομαι ὑμῖν διελθεῖν ἐκ
[178]	οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος	ἔλεγε	πάντα· ἃ δὲ μάλιστα καὶ
[201]	καὶ καλὰ δοκεῖ σοι εἶναι;	Ἔμοιγε.	Εἰ ἄρα ὁ Ἔρως τῶν
[206]	σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ	ἔμοιγε,	ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν,
[172]	ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι.	Ἔγωγε	δή. Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[173]	τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα	ἔγωγε·	ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις
[198]	οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων; ἐπεὶ	ἔγωγε	ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός
[177]	μὲν ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽	ἔγωγε	ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς
[193]	φύσιν ἄρρενες· λέγω δὲ οὖν	ἔγωγε	καθ᾽ ἁπάντων καὶ ἀνδρῶν καὶ
[173]	ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ	ἔγωγε	καὶ ἄλλως, ὅταν μέν τινας
[176]	φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον,	ἔγωγέ	σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως τε
[180]	μακάρων νήσους ἀποπέμψαντες. οὕτω δὴ	ἔγωγέ	φημι Ἔρωτα θεῶν καὶ πρεσβύτατον
[212]	τις ῥᾳδίως λάβοι. διὸ δὴ	ἔγωγέ	φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα τὸν
[201]	τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι, τὰ	δὲ	ἀγαθὰ καλά, κἂν τῶν ἀγαθῶν
[199]	βούλομαι. εἰ γὰρ ἐροίμην, τί	δέ;	ἀδελφός, αὐτὸ τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν,
[183]	καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν, αἰσχρῶς	δὲ	αἰσχρόν. αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστὶ
[211]	τισὶ μὲν ὂν καλόν, τισὶ	δὲ	αἰσχρόν· οὐδ᾽ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ
[181]	ὀρθῶς καλὸν γίγνεται, μὴ ὀρθῶς	δὲ	αἰσχρόν. Οὕτω δὴ καὶ τὸ
[211]	οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν, ἔνθα	δὲ	αἰσχρόν, ὡς τισὶ μὲν ὂν
[206]	τίκτει τε καὶ γεννᾷ· ὅταν	δὲ	αἰσχρῷ, σκυθρωπόν τε καὶ λυπούμενον
[215]	παμπόλλους τὰ αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους	δὲ	ἀκούων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων
[205]	ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα, τὰ	δὲ	ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν. Ὥσπερ
[211]	αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν, τὰ	δὲ	ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα
[208]	σῶμα καὶ τἆλλα πάντα· ἀθάνατον	δὲ	ἄλλῃ. μὴ οὖν θαύμαζε εἰ
[203]	τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ	δὲ	ἄλλο τι σοφὸς ὢν ἢ
[194]	καὶ ἦμεν τῶν πολλῶν· εἰ	δὲ	ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς, τάχ᾽ ἂν
[173]	ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς ὡς χαίρω· ὅταν	δὲ	ἄλλους τινάς, ἄλλως τε καὶ
[190]	δὲ θῆλυ τῆς γῆς, τὸ	δὲ	ἀμφοτέρων μετέχον τῆς σελήνης, ὅτι
[203]	εὐπορήσῃ, τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει, πάλιν	δὲ	ἀναβιώσκεται διὰ τὴν τοῦ πατρὸς
[207]	ὡς θνητῷ ἡ γέννησις. ἀθανασίας	~(δὲ	ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ
[213]	αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Σωκράτη, ἰδόντα	δὲ	ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν· Ὦ Ἡράκλεις,
[214]	Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν λέγεις, μεθύοντα	δὲ	ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν
[192]	πολιτικὰ ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι. ἐπειδὰν	δὲ	ἀνδρωθῶσι, (παιδεραστοῦσι καὶ πρὸς γάμους
[203]	μαντείαν πᾶσαν καὶ γοητείαν. θεὸς	δὲ	ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται, ἀλλὰ διὰ
[216]	ὥσπερ ὁ γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν	δὲ	ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε γέμει, ὦ
[186]	τε καὶ ἀνόμοιόν ἐστι· τὸ	δὲ	ἀνόμοιον ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ καὶ ἐρᾷ.
[216]	ποιεῖν ἃ οὗτος κελεύει, ἐπειδὰν	δὲ	ἀπέλθω, ἡττημένῳ τῆς τιμῆς τῆς
[186]	καὶ κατὰ θεῖα πράγματα. ἄρξομαι	δὲ	ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς λέγων, ἵνα
[203]	καὶ ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ	δὲ	ἀποθνῄσκει, πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται διὰ
[208]	ὅτι αἱ μὲν γίγνονται, αἱ	δὲ	ἀπόλλυνται ἡμῖν, καὶ οὐδέποτε οἱ
[207]	ἀλλὰ νέος ἀεὶ γιγνόμενος, τὰ	δὲ	ἀπολλύς, καὶ κατὰ τὰς τρίχας
[207]	ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται, τὰ	δὲ	ἀπόλλυται. πολὺ δὲ τούτων ἀτοπώτερον
[198]	ἀλήθειαν τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. τὸ	δὲ	ἄρα, ὡς ἔοικεν, οὐ τοῦτο
[212]	ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι	δὲ	ἀρετὴν ἀληθῆ καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει
[196]	καὶ ἔτι πολλὰ λείπεται, περὶ	δὲ	ἀρετῆς Ἔρωτος μετὰ ταῦτα λεκτέον·
[212]	Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν, τὸν	δὲ	Ἀριστοφάνη λέγειν τι ἐπιχειρεῖν, ὅτι
[191]	τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσοι	δὲ	ἄρρενος τμῆμά εἰσι, τὰ ἄρρενα
[182]	τῶν μὲν ἀρχόντων πλεονεξίᾳ, τῶν	δὲ	ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ· οὗ δὲ καλὸν
[187]	ἂν διαφέρωνται, ἀδύνατον εἶναι· διαφερόμενον	δὲ	αὖ καὶ μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον
[185]	πᾶν ἂν παντὶ προθυμηθείη, τοῦτο	δὲ	αὖ πάντων κάλλιστον· οὕτω πᾶν>
[220]	αὐτίκα ὁ ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς	δὲ	αὖ τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις—
[203]	ἔχων, ἀεὶ ἐνδείᾳ ξύνοικος. κατὰ	δὲ	αὖ τὸν πατέρα ἐπίβουλός ἐστι
[213]	Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν. παρακαθεζόμενον	δὲ	αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν Ἀγάθωνα
[217]	ὅ τι κελεύοι Σωκράτης. ἡγούμενος	δὲ	αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ ἐμῇ
[210]	ἐνταῦθα γεννᾷν λόγους καλούς, ἔπειτα	δὲ	αὐτὸν κατανοῆσαι ὅτι τὸ κάλλος
[218]	Ἀριστοδήμους τε καὶ Ἀριστοφάνας— Σωκράτη	δὲ	αὐτὸν τί δεῖ λέγειν, καὶ
[219]	εἴρηται ἢ ὡς διανοοῦμαι· σὺ	δὲ	αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι σοί
[216]	πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ. σπουδάσαντος	δὲ	αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα
[204]	εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς. αἰτία	δὲ	αὐτῷ καὶ τούτων ἡ γένεσις·
[185]	δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη λέγειν, τυχεῖν	δὲ	αὐτῷ τινὰ ἢ ὑπὸ πλησμονῆς
[217]	δ᾽ οὖν χρόνῳ ἐπείσθη. ἐπειδὴ	δὲ	ἀφίκετο τὸ πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι
[177]	ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν ἐγκώμιον· εἰ	δὲ	βούλει αὖ σκέψασθαι τοὺς χρηστοὺς
[201]	λόγῳ εἶναι τὸν Ἔρωτα· εἰ	δὲ	βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι
[209]	παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα· εἰ	δὲ	βούλει, ἔφη, οἵους Λυκοῦργος παῖδας
[220]	ἀπιὼν προσευξάμενος τῷ ἡλίῳ. εἰ	δὲ	βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο
[205]	οὐκέτι προσδεῖ ἐρέσθαι ἵνα τί	δὲ	βούλεται εὐδαίμων εἶναι ὁ βουλόμενος,
[197]	εἰρήνην μὲν ἐν ἀνθρώποις, πελάγει	δὲ	γαλήνην νηνεμίαν, ἀνέμων κοίτην ὕπνον
[204]	καὶ τέλεον καὶ μακαριστόν· τὸ	δέ	γε ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην
[174]	προϊέναι εἰς τὸ πρόσθεν. ἐπειδὴ	δὲ	γενέσθαι ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ (τῇ
[194]	αὐτὸς ἠγώνισαι, ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ	δὲ	γένοιο οὗ νῦν ἐγώ εἰμι,
[183]	πάγκαλόν τι πρᾶγμα διαπραττομένου· ὃ	δὲ	δεινότατον, ὥς γε λέγουσιν οἱ
[184]	τὴν (ἄλλην ἀρετὴν ξυμβάλλεσθαι, ὁ	δὲ	δεόμενος εἰς παίδευσιν καὶ τὴν
[194]	αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι. Ἐγὼ	δὲ	δὴ βούλομαι πρῶτον μὲν εἰπεῖν
[180]	εἷς ἂν ἦν Ἔρως· ἐπεὶ	δὲ	δὴ δύο ἐστόν, δύο ἀνάγκη
[190]	ἡ σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ	δὲ	δὴ ἦν καὶ αὐτὰ καὶ
[202]	Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας	δὲ	δὴ λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ
[202]	πῶς ἂν εἴη ἀμαθία; ἔστι	δὲ	δή που τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ
[219]	Σώκρατες, ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος	δὲ	δὴ ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον
[178]	ἄλλο (οὐδὲν ὡς ἔρως. λέγω	δὲ	δὴ τί τοῦτο; τὴν ἐπὶ
[192]	ἅτε ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει. φασὶ	δὲ	δή τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι,
[176]	ταῖς γυναιξὶ ταῖς ἔνδον, ἡμᾶς	δὲ	διὰ λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι τὸ
[190]	ἀπερειδόμενοι ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν	δὲ	διὰ ταῦτα τρία (τὰ γένη
[193]	ὥσπερ λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ	δὲ	διὰ τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ
[220]	καὶ πρότερον εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος	δὲ	διὰ τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο
[184]	καὶ τοῖς μὲν χαρίσασθαι, τοὺς	δὲ	διαφεύγειν. διὰ ταῦτα οὖν τοῖς
[203]	τῆς Μήτιδος ὑὸς Πόρος. ἐπειδὴ	δὲ	ἐδείπνησαν, προσαιτήσουσα οἷον δὴ εὐωχίας
[200]	παρὰ σαυτῷ μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε	δὲ	εἰπέ, πότερον ὁ Ἔρως ἐκείνου
[182]	ὡς αἰσχρὸν χαρίζεσθαι ἐρασταῖς· λέγουσι	δὲ	εἰς τούτους ἀποβλέποντες, ὁρῶντες αὐτῶν
[220]	καὶ τὴν νύκτα ἑστήξοι. ὁ	δὲ	εἱστήκει μέχρι ἕως ἐγένετο καὶ
[187]	συμφωνία δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν	δὲ	ἐκ διαφερομένων, ἕως ἂν διαφέρωνται,
[222]	μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ	δὲ	ἐμὲ αὖ τὸν ἐπὶ δεξιὰ
[216]	ὑπὸ τοῦδε τοῦ σατύρου· ἄλλα	δὲ	ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς ὅμοιός τ᾽
[206]	ἐπιθυμεῖ ἡμῶν ἡ φύσις. τίκτειν	δὲ	ἐν μὲν αἰσχρῷ οὐ δύναται,
[206]	κύησις καὶ ἡ γέννησις. τὰ	δὲ	ἐν τῷ ἀναρμόστῳ ἀδύνατον γενέσθαι.
[180]	γάρ ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος	δὲ	ἑνὸς ὀρθότερόν ἐστι πρότερον προρρηθῆναι
[210]	καὶ προθυμίας οὐδὲν ἀπολείψω· πειρῶ	δὲ	ἕπεσθαι, ἂν οἷός τε ᾖς.
[222]	καὶ ἐπὶ πλεῖστον τείνοντας, μᾶλλον	δὲ	ἐπὶ πᾶν ὅσον προσήκει σκοπεῖν
[198]	οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά· τὸ	δὲ	ἐπὶ τελευτῆς τοῦ κάλλους τῶν
[214]	ἐκπέπωκας, δίκαιος εἰ εἰπεῖν, εἰπὼν	δὲ	ἐπιτάξαι Σωκράτει ὅ τι ἂν
[177]	ὑπὸ τῶν ποιητῶν πεποιημένους, τῷ	δὲ	Ἔρωτι, τηλικούτῳ ὄντι καὶ τοσούτῳ
[186]	ποιεῖν καὶ ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι	δὲ	ἔχθιστα τὰ ἐναντιώτατα, ψυχρὸν θερμῷ,
[173]	ἔφη, οὐ διηγήσω μοι; πάντως	δὲ	ἡ ὁδὸς ἡ εἰς ἄστυ
[194]	ἄλλως τε καὶ καλῷ. ἐγὼ	δὲ	ἡδέως μὲν ἀκούω Σωκράτους διαλεγομένου,
[196]	Ἔρωτος, ὁ δὲ κρατοῖ, κρατῶν	δὲ	ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὁ Ἔρως
[212]	οἷός τ᾽ ἐγενόμην ἀφικέσθαι, νῦν	δὲ	ἥκω ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχων
[197]	ὕπνον τ᾽ ἐνὶ κήδει. (οὗτος	δὲ	ἡμᾶς ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ, οἰκειότητος
[223]	μὲν καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἤδη	δὲ	ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα. τὸν
[203]	ἐστὶ καὶ ὁ Ἔρως. Πατρὸς	δέ,	ἦν δ᾽ ἐγώ, τίνος ἐστὶ
[196]	μηδεμίαν ἡδονὴν κρείττω εἶναι· εἰ	δὲ	ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ Ἔρωτος,
[189]	οὗ νῦν ὄνομα λοιπόν, αὐτὸ	δὲ	ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν τότε
[190]	ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ	δὲ	θῆλυ τῆς γῆς, τὸ δὲ
[207]	ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν· τὰ	δὲ	θηρία τίς αἰτία οὕτως ἐρωτικῶς
[223]	ἡμέραν ἤδη ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος	δὲ	ἰδεῖν τοὺς μὲν ἄλλους καθεύδοντας
[222]	ἂν τῶν λόγων καταγελάσειεν. διοιγομένους	δὲ	ἰδὼν ἄν τις καὶ ἐντὸς
[194]	οὗ νῦν ἐγώ εἰμι, μᾶλλον	δὲ	ἴσως οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ
[182]	νέους, ἅτε ἀδύνατοι λέγειν· τῆς	δὲ	Ἰωνίας καὶ ἄλλοθι πολλαχοῦ αἰσχρὸν
[178]	Ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων. (Ἡσιόδῳ	δὲ	καὶ Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ. οὕτω πολλαχόθεν
[215]	τῶν λόγων τῶν τούτου, ὁρῶ	δὲ	καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ
[223]	ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους, Ἀγάθωνα	δὲ	καὶ Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη ἔτι
[187]	τοῦ θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως	δὲ	καὶ γυμναστικὴ καὶ γεωργία· μουσικὴ
[183]	παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα ᾖ, ἡλικιῶται	δὲ	καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν ἐάν τι
[221]	καὶ Νέστορα καὶ Ἀντήνορα, εἰσὶ	δὲ	καὶ ἕτεροι· (καὶ τοὺς ἄλλους
[179]	ἀλλὰ καὶ αἱ γυναῖκες. τούτου	δὲ	καὶ ἡ Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις
[199]	Ἔρωτος τἀληθῆ λεγόμενα ἀκούειν, ὀνομάσει	δὲ	καὶ θέσει ῥημάτων τοιαύτῃ ὁποία
[196]	καὶ εὐώδης τόπος ᾖ, ἐνταῦθα	δὲ	καὶ ἵζει καὶ μένει. Περὶ
[181]	οἰχήσεσθαι ἐπ᾽ ἄλλον ἀποτρέχοντες. χρῆν	δὲ	καὶ νόμον εἶναι μὴ ἐρᾷν
[190]	τούτων ἄν τις εἰκάσειεν. ἐπορεύετο	δὲ	καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν, ὁποτέρωσε
[216]	οὐδὲν εἶναι, λέγω ὑμῖν, εἰρωνευόμενος	δὲ	καὶ παίζων πάντα τὸν βίον
[187]	καὶ γυμναστικὴ καὶ γεωργία· μουσικὴ	δὲ	καὶ παντὶ κατάδηλος τῷ καὶ
[172]	ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου· ἔφη	δὲ	καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ
[215]	αὐτὸς δή που ἀμφισβητήσαις· ὡς	δὲ	καὶ τἆλλα ἔοικας, μετὰ τοῦτο
[202]	ὃ μὴ ἀγαθόν, κακόν. οὕτω	δὲ	καὶ τὸν Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς
[181]	αὐτοὶ αὑτοῖς ἑκόντες τίθενται, χρῆν	δὲ	καὶ τούτους τοὺς πανδήμους ἐραστὰς
[196]	ἐξιών, εἰ σκληρὸς ἦν. συμμέτρου	δὲ	καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα τεκμήριον
[176]	καὶ δέομαι ἀναψυχῆς τινός, οἶμαι	δὲ	καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς· παρῆστε
[222]	Σώκρατες, κινδυνεύεις (ἀληθῆ λέγειν. τεκμαίρομαι	δὲ	καὶ ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ
[186]	ᾧ ὄνομα τὸ ἰατρικόν, τοῖς	δὲ	κακοῖς καὶ νοσώδεσιν αἰσχρόν τε
[205]	οἰκεῖον καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ, τὸ	δὲ	κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν γε
[195]	κάλλιστον ὄντα καὶ ἄριστον. ἔστι	δὲ	κάλλιστος ὢν τοιόσδε. πρῶτον μὲν
[196]	πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ πόλεμος. χρόας	δὲ	κάλλος ἡ κατ᾽ ἄνθη δίαιτα
[182]	τῶν δὲ ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ· οὗ	δὲ	καλὸν ἁπλῶς ἐνομίσθη, διὰ τὴν
[206]	αἰσχρὸν παντὶ τῷ θείῳ, τὸ	δὲ	καλὸν ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν καὶ
[212]	καταγελάσεσθέ μου ὡς μεθύοντος; ἐγὼ	δέ,	κἂν ὑμεῖς ~(γελᾶτε, ὅμως εὖ
[205]	ἐρᾶν καλοῦνται οὔτ᾽ ἐρασταί, οἱ	δὲ	κατὰ ἕν τι εἶδος ἰόντες
[178]	μὲν καὶ ἄλλῃ, οὐχ ἥκιστα	δὲ	κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ γὰρ
[208]	ἔπειτα χρόνον πάντα ποριζόμενοι· οἱ	δὲ	κατὰ τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ γὰρ
[213]	τὸν Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ	δὲ	κατεκλίνη, εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες·
[191]	τὰς τῶν σκυτῶν ῥυτίδας· ὀλίγας	δὲ	κατέλιπε, τὰς περὶ αὐτὴν τὴν
[196]	κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ Ἔρωτος, ὁ	δὲ	κρατοῖ, κρατῶν δὲ ἡδονῶν καὶ
[223]	παρὰ τῷ Σωκράτει ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης	δὲ	κωμαστὰς ἥκειν παμπόλλους ἐπὶ τὰς
[191]	τι ἀποθάνοι τῶν ἡμίσεων, τὸ	δὲ	λειφθείη, τὸ λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει
[201]	μέν γε ἤδη ἐάσω· τὸν	δὲ	λόγον τὸν περὶ τοῦ Ἔρωτος,
[178]	ἃ ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα· ἃ	δὲ	μάλιστα καὶ ὧν ἔδοξέ μοι
[209]	ὅσοι λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι· πολὺ	δὲ	μεγίστη, ἔφη, καὶ καλλίστη τῆς
[174]	ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ πολεμικά, τὸν	δὲ	Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου
[212]	τῶν ἐπιτηδείων ᾖ, καλεῖτε· εἰ	δὲ	μή, λέγετε ὅτι οὐ πίνομεν
[185]	χρόνον παύεσθαι ἡ λύγξ· εἰ	δὲ	μή, ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽
[187]	μὲν ἡδονὴν αὐτοῦ καρπώσηται, ἀκολασίαν	δὲ	μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ
[196]	κρατεῖν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν, Ἔρωτος	δὲ	μηδεμίαν ἡδονὴν κρείττω εἶναι· εἰ
[176]	ὅσον ἂν ἕκαστος βούληται, ἐπάναγκες	δὲ	μηδὲν εἶναι, τὸ μετὰ τοῦτο
[177]	πέρι πολλὴν σπουδὴν ποιήσασθαι, Ἔρωτα	δὲ	μηδένα πω ἀνθρώπων τετολμηκέναι εἰς
[221]	περὶ ἄλλου τοιαῦτα εἴποι, τὸ	δὲ	μηδενὶ ἀνθρώπων ὅμοιον εἶναι, μήτε
[213]	μὲν εἰσαῦθις σε τιμωρήσομαι· νῦν	(δέ	μοι, Ἀγάθων, φάναι, μετάδος τῶν
[194]	μὲν ἀκούω Σωκράτους διαλεγομένου, ἀναγκαῖον	δέ	μοι ἐπιμεληθῆναι τοῦ ἐγκωμίου τῷ
[210]	ἥ ἐστι καλοῦ (τοιοῦδε. πειρῶ	δέ	μοι, ἔφη, τὸν νοῦν προσέχειν
[172]	τοῦ ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον	δέ	μοι, ἦ δ᾽ ὅς, εἰπέ·
[197]	ἄλλων τοιούτων αἴτιος εἶναι. ἐπέρχεται	δέ	μοί τι καὶ ἔμμετρον εἰπεῖν,
[195]	οὐδ᾽ ἐντὸς πολλοῦ πλησιάζειν. μετὰ	δὲ	νέων ἀεὶ σύνεστί τε καὶ
[180]	δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν· ἡ	δὲ	νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης, (ἣν
[213]	ὅτι σὲ μὲν ἀνέδησα, αὐτὸν	δὲ	νικῶντα ἐν λόγοις πάντας ἀνθρώπους,
[183]	ὀνειδιζόντων κολακείας καὶ ἀνελευθερίας, τῶν	δὲ	νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων ὑπὲρ αὐτοῦ·
[186]	ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος	δὲ	ὁ ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι
[196]	Ἄρη, Ἀφροδίτης, ὡς λόγος· κρείττων	δὲ	ὁ ἔχων τοῦ ἐχομένου· τοῦ
[191]	ἀνδρός· καὶ οὕτως ἀπώλλυντο. ἐλεήσας	δὲ	ὁ Ζεὺς ἄλλην μηχανὴν πορίζεται,
[188]	φυτοῖς, καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν· ὅταν	δὲ	ὁ μετὰ τῆς ὕβρεως Ἔρως
[181]	φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων ἐρῶσιν. ἐρῶσι	δὲ	οἱ τοιοῦτοι πρῶτον μὲν οὐχ
[218]	καὶ τοῖς νῦν λεγομένοις· οἱ	δὲ	οἰκέται, καὶ εἴ τις ἄλλος
[218]	τι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι, τούτου	δὲ	οἶμαί μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον
[183]	τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι. τὸ	δὲ,	οἶμαι, ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ ἁπλοῦν
[187]	(βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον	δὲ	ὁμολογησάντων γέγονε. τὴν δὲ ὁμολογίαν
[187]	γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία	δὲ	ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ ἐκ
[187]	ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων γέγονε. τὴν	δὲ	ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ
[193]	πολλὰ καὶ παντοδαπὰ εἰρῆσθαι· νῦν	δὲ	ὅμως θαρρῶ, ~(τὸν οὖν Σωκράτη
[202]	ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν μέσῳ	δὲ	ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε τὸ
[204]	ἀναγκαῖον Ἔρωτα φιλόσοφον εἶναι, φιλόσοφον	δὲ	ὄντα μεταξὺ εἶναι σοφοῦ καὶ
[221]	γὰρ παραγενόμενος ἵππον ἔχων, οὗτος	δὲ	ὅπλα. ἀνεχώρει οὖν ἐσκεδασμένων ἤδη
[212]	εἰς Ἔρωτα νόμισον εἰρῆσθαι, εἰ	δέ,	ὅτι καὶ ὅπῃ χαίρεις ὀνομάζων,
[180]	Ἔρως, καλῶς ἂν εἶχε· νῦν	δὲ	οὐ γάρ ἐστιν εἷς· μὴ
[179]	γυναικὸς ἐφ᾽ ἣν ἧκεν, αὐτὴν	δὲ	οὐ δόντες, ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει,
[185]	ὁτιοῦν ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ, τοῦτο	δὲ	οὐ καλόν. κατὰ τὸν αὐτὸν
[186]	δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι. ὅτι	δὲ	οὐ μόνον ἐστὶν ἐπὶ ταῖς
[206]	τἀγαθοῦ ἐρῶσιν; Ναί, ἔφην. Τί	δέ;	οὐ προσθετέον, ἔφη, ὅτι καὶ
[204]	σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς	δὲ	οὐ σοφῆς καὶ ἀπόρου· ἡ
[211]	αἰσχρόν, οὐδὲ τοτὲ μέν, τοτὲ	δὲ	οὔ, οὐδὲ πρὸς μὲν τὸ
[201]	κάλλους ἂν εἴη ἔρως, αἴσχους	δὲ	οὔ; Ὡμολόγει. (Οὐκοῦν ὡμολόγηται, οὗ
[217]	γάρ μοι πλέον ἦν. ἐπειδὴ	δὲ	οὐδαμῇ ταύτῃ ἤνυτον, ἔδοξέ μοι
[184]	εἶναι παιδικὰ ἐραστῇ χαρίσασθαι, ἄλλοθι	δὲ	οὐδαμοῦ. ἐπὶ τούτῳ καὶ ἐξαπατηθῆναι
[213]	τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα. μᾶλλον	δὲ	οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ φέρε, παῖ,
[175]	κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη, ἓ	δὲ	οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν αὐτὸν
[189]	τε ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν	δὲ	οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽ ἢ ἐν
[193]	ἀμφότεροι τὴν φύσιν ἄρρενες· λέγω	δὲ	οὖν ἔγωγε καθ᾽ ἁπάντων καὶ
[180]	συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι, τὸν	δὲ	Οὐράνιον. ἐπαινεῖν μὲν οὖν δεῖ
[221]	ταὔτ᾽ ἄν τις ἀπεικάζοι· οἷος	δὲ	οὑτοσὶ γέγονε τὴν ἀτοπίαν ἅνθρωπος,
[218]	ὀκνεῖν μνησθῆναι πρός με· ἐγὼ	δὲ	οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ ἀνόητον ἡγοῦμαι
[183]	φίλους γίγνεσθαι τοῖς ἐρασταῖς. ἐπειδὰν	δὲ	παιδαγωγοὺς ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς
[195]	θεῶν καὶ ἀεὶ νέον, τὰ	δὲ	παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς, ἃ
[208]	λήθη γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη	δὲ	πάλιν καινὴν ἐμποιοῦσα ἀντὶ τῆς
[216]	τῶν ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται	δὲ	πάντα ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς
[209]	ἔπος εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος. τίμιος	δὲ	παρ᾽ ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ
[188]	οὕτω πολλὴν καὶ μεγάλην, μᾶλλον	δὲ	πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν
[205]	ἀλλὰ ἄλλα ἔχουσιν ὀνόματα, ἀπὸ	δὲ	πάσης τῆς ποιήσεως ἓν μόριον
[185]	Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι. Παυσανίου	δὲ	παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ με ἴσα
[212]	Διοτίμα, πέπεισμαι δ᾽ ἐγώ· πεπεισμένος	δὲ	πειρῶμαι καὶ τοὺς ἄλλους πείθειν
[188]	μὲν ὁ πᾶς Ἔρως, ὁ	δὲ	περὶ τἀγαθὰ μετὰ σωφροσύνης καὶ
[173]	τρία ἔτη ἐστίν; ~(πρὸ τοῦ	δὲ	περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ οἰόμενος
[197]	ἡμᾶς ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ, οἰκειότητος	δὲ	πληροῖ, τὰς τοιάσδε ξυνόδους μετ᾽
[181]	ἤδη ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν, τοῦτο	δὲ	πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι γὰρ,
[187]	τόξου τε καὶ λύρας. ἔστι	δὲ	πολλὴ ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι
[194]	λέγεις; Ἀληθῆ λέγεις, φάναι. Τοὺς	δὲ	πολλοὺς οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἴ
[182]	θεμένων τῆς ψυχῆς ἀργίαν. ἐνθάδε	δὲ	πολὺ τούτων κάλλιον νενομοθέτηται, καὶ
[187]	τῆς Οὐρανίας (μούσης Ἔρως· ὁ	δὲ	Πολυμνίας ὁ πάνδημος, ὃν δεῖ
[203]	τὴν τοῦ πατρὸς φύσιν, τὸ	δὲ	ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ· ὥστε οὔτε
[223]	μακρῶν τῶν νυκτῶν οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι	δὲ	πρὸς ἡμέραν ἤδη ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων,
[175]	δικαστῇ χρώμενοι τῷ Διονύσῳ· νῦν	δὲ	πρὸς τὸ δεῖπνον πρῶτα τρέπου.
[216]	καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω. πέπονθα	δὲ	(πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων, ὃ
[189]	τῶν ἄλλων διδάσκαλοι ἔσεσθε. δεῖ	δὲ	πρῶτον ὑμᾶς μαθεῖν τὴν ἀνθρωπίνην
[200]	Ἀγάθων, ὡς ἀνάγκη εἶναι· σοὶ	δὲ	πῶς; Κἀμοί, φάναι, δοκεῖ. Καλῶς
[204]	Σώκρατές τε καὶ Διοτίμα; ὧδε	δὲ	σαφέστερον ἐρῶ· ὁ ἐρῶν τῶν
[198]	ὅτι Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ· τὸ	δὲ	σὲ ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι. (Καὶ
[221]	αὐτόν, ἀνθρώπων μὲν μηδενί, τοῖς	δὲ	σειληνοῖς καὶ σατύροις, αὐτὸν καὶ
[175]	ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα, ἡ	δὲ	σὴ λαμπρά τε καὶ πολλὴν
[203]	(Μακρότερον μέν, ἔφη, διηγήσασθαι· ὅμως	δέ	σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο
[215]	ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν	δὲ	σοῦ τις ἀκούῃ ἢ τῶν
[196]	ἀνδρείας τοῦ θεοῦ εἴρηται, περὶ	δὲ	σοφίας λείπεται· ὅσον οὖν δυνατόν,
[197]	ἀνακείσθω, τὰ μὲν παιδιᾶς, τὰ	δὲ	σπουδῆς μετρίας, καθ᾽ ὅσον ἐγὼ
[220]	ἢ οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ	δὲ	στρατιῶται ὑπέβλεπον (αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα
[204]	ὦ φίλε Σώκρατες, αὕτη· ὃν	δὲ	σὺ ᾠήθης Ἔρωτα (εἶναι, θαυμαστὸν
[175]	ἔφη σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν	δὲ	Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν
[210]	σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι. μετὰ	δὲ	τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας
[199]	τίς ἐστιν ὁ Ἔρως, ὕστερον	δὲ	τὰ ἔργα αὐτοῦ, ταύτην τὴν
[202]	τὰς δεήσεις καὶ θυσίας, τῶν	δὲ	τὰς ἐπιτάξεις τε καὶ ἀμοιβὰς
[185]	λέγων, φάναι τὸν Ἀριστοφάνη· ἐγὼ	δὲ	ταῦτα ποιήσω. Εἰπεῖν δὴ τὸν
[183]	ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας, εἰς	δὲ	ταῦτά τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽
[210]	καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ	δὲ	ταῦτα τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς
[212]	χαίρεις ὀνομάζων, τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος	δὲ	ταῦτα τοῦ Σωκράτους τοὺς μὲν
[207]	τε εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται	δὲ	ταύτῃ μόνον τῇ γενέσει, ὅτι
[192]	τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι. μέγα	δὲ	τεκμήριον· καὶ γὰρ τελεωθέντες μόνοι
[195]	νεώτατος θεῶν, ὦ Φαῖδρε. μέγα	(δὲ	τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς παρέχεται,
[210]	Σώκρατες, κἂν σὺ ~(μυηθείης· τὰ	δὲ	τέλεα καὶ ἐποπτικά, ὧν ἕνεκα
[190]	τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν· ὄντινα	δὲ	τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε τό
[189]	καὶ πλευρὰς κύκλῳ ἔχον· χεῖρας	δὲ	τέτταρας εἶχε, καὶ σκέλη τὰ
[196]	βασιλῆς „νόμοι„ δίκαια εἶναι. πρὸς	δὲ	τῇ δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει.
[178]	Γῆν τε καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης	δὲ	τὴν γένεσιν λέγει πρώτιστον μὲν
[219]	ἔχειν, ἡγούμενον μὲν ἠτιμάσθαι, ἀγάμενον	δὲ	τὴν τούτου φύσιν τε καὶ
[181]	καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος. ὁ	δὲ	τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν οὐ
[193]	ἀκούσωμεν τί ἕκαστος (ἐρεῖ, μᾶλλον	δὲ	τί ἑκάτερος· Ἀγάθων γὰρ καὶ
[175]	τὸν παῖδα ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον	δέ	τινα τῶν παίδων ἥκειν ἀγγέλλοντα
[220]	ἑωθινοῦ φροντίζων τι ἕστηκε. τελευτῶντες	δέ	τινες τῶν Ἰώνων, ἐπειδὴ ἑσπέρα
[194]	ὁ θεὸς αὐτοῖς αἴτιος· ὁποῖος	δέ	τις αὐτὸς ὢν ~(ταῦτα ἐδωρήσατο,
[204]	καλῶν, ὡς σὺ φῄς. εἰ	δέ	τις ἡμᾶς ἔροιτο· τί τῶν
[211]	πρὸς μὲν τὸ καλόν, πρὸς	δὲ	τὸ αἰσχρόν. οὐδ᾽ ἔνθα μὲν
[201]	Ἔρως κάλλος. Ἀνάγκη, φάναι. Τί	δέ;	τὸ ἐνδεὲς κάλλους καὶ μηδαμῇ
[210]	τῶν καλῶν σωμάτων ἐραστήν, ἑνὸς	δὲ	τὸ σφόδρα τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα
[190]	καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. ὁ	δὲ	τό τε πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ
[217]	ἐλθόντα ἄδικόν μοι φαίνεται. ἔτι	δὲ	τὸ τοῦ δηχθέντος ὑπὸ τοῦ
[184]	καὶ ἐξαπατηθῆναι οὐδὲν αἰσχρόν· ἐπὶ	δὲ	τοῖς ἄλλοις πᾶσι καὶ ἐξαπατωμένῳ
[190]	τὰ φρονήματα μεγάλα εἶχον, ἐπεχείρησαν	δὲ	τοῖς θεοῖς, καὶ ὃ λέγει
[178]	μὲν τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνην, ἐπὶ	δὲ	τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ γὰρ
[179]	καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα	δὲ	τὸν Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ
[198]	ὅσον ἐγὼ δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος	δὲ	τοῦ Ἀγάθωνος πάντας ἔφη ὁ
[183]	λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας· ὁ	δὲ	τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς
[181]	τὸ διαπράξασθαι μόνον βλέποντες, ἀμελοῦντες	δὲ	τοῦ καλῶς ἢ μή· ὅθεν
[181]	πράττειν, ὁμοίως μὲν ἀγαθόν, ὁμοίως	δὲ	τοὐναντίον. ἔστι γὰρ καὶ ἀπὸ
[209]	διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας, διὰ	δὲ	τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω. Ταῦτα
[193]	τὴν ἀρχαίαν ἀπελθὼν φύσιν· εἰ	δὲ	τοῦτο ἄριστον, ἀναγκαῖον καὶ τῶν
[206]	γυναικὸς συνουσία τόκος ἐστίν. ἔστι	δὲ	τοῦτο θεῖον τὸ πρᾶγμα, καὶ
[178]	(οὐδενὸς ὡς ὑπὸ παιδικῶν. ταὐτὸν	δὲ	τοῦτο καὶ τὸν ἐρώμενον ὁρῶμεν,
[196]	δή ἐστι καὶ ἁπαλώτατος, πρὸς	δὲ	τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος, οὐ
[216]	ἐνεῖναι, τὸ αἰσχύνεσθαι ὁντινοῦν· ἐγὼ	δὲ	τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. ξύνοιδα γὰρ
[179]	ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας Ἕκτορα, μὴ ἀποκτείνας	δὲ	τοῦτον οἴκαδ᾽ ἐλθὼν γηραιὸς τελευτήσοι,
[178]	τίμιον, ἦ δ᾽ ὅς· τεκμήριον	δὲ	τούτου· γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτ᾽
[182]	καὶ ὁ ἔρως ἐμποιεῖν. ἔργῳ	δὲ	τοῦτῳ ἔμαθον καὶ οἱ ἐνθάδε
[207]	γίγνεται, τὰ δὲ ἀπόλλυται. πολὺ	δὲ	τούτων ἀτοπώτερον ἔτι, ὅτι καὶ
[203]	πολλοὶ καὶ παντοδαποί εἰσιν, εἷς	δὲ	τούτων ἐστὶ καὶ ὁ Ἔρως.
[219]	τῆς ἀκμῆς λήγειν ἐπιχειρῇ· σὺ	δὲ	τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας·
[198]	τοῦτο μὲν ὑπάρχειν, ἐξ αὐτῶν	δὲ	τούτων τὰ κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς
[195]	~(ταῦτα ἐδωρήσατο, οὐδεὶς εἴρηκεν. εἷς	δὲ	τρόπος ὀρθὸς παντὸς ἐπαίνου περὶ
[193]	ἵνα τὰ μὲν ἐκφύγωμεν, τῶν	δὲ	τύχωμεν, ὧν ὁ Ἔρως ἡμῖν
[206]	μὲν αἰσχρῷ οὐ δύναται, ἐν	δὲ	τῷ καλῷ. ἡ γὰρ ἀνδρὸς
[195]	νέος μὲν οὖν ἐστί, πρὸς	δὲ	τῷ νέῳ ἁπαλός· ποιητοῦ δ᾽
[184]	ὁτιοῦν δικαίως ἂν ὑπηρετεῖν, ὁ	δὲ	τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν τε
[189]	εἰσηγήσασθαι τὴν δύναμιν αὐτοῦ, ὑμεῖς	δὲ	τῶν ἄλλων διδάσκαλοι ἔσεσθε. δεῖ
[191]	τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσαι	δὲ	τῶν γυναικῶν γυναικὸς τμῆμά εἰσιν,
[201]	ὁ Ἔρως μέγας θεός, εἴη	δὲ	τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή με
[204]	οὕτω γεγονὼς ὁ Ἔρως, ἔστι	δὲ	τῶν καλῶν, ὡς σὺ φῄς.
[223]	ὁ Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας, ἓ	δὲ	ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν πάνυ
[222]	ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα	δὲ	ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽
[180]	τινα λόγον ἔφη εἰπεῖν, μετὰ	δὲ	Φαῖδρον ἄλλους τινὰς εἶναι, ὧν
[177]	ὡς ἂν δύνηται κάλλιστον, ἄρχειν	δὲ	Φαῖδρον πρῶτον, ἐπειδὴ καὶ πρῶτος
[195]	ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει. ἐγὼ	δὲ	Φαίδρῳ πολλὰ ἄλλα ὁμολογῶν τοῦτο
[184]	τοῖς μὲν διώκειν παρακελεύεται, τοῖς	δὲ	φεύγειν, ἀγωνοθετῶν καὶ βασανίζων, ποτέρων
[180]	οὕτω περὶ πολλοῦ ἐποιεῖτο. Αἰσχύλος	δὲ	φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα Πατρόκλου ἐρᾶν,
[199]	ἡ γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο, ἡ	δὲ	φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή. οὐ
[190]	ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα	δὲ	χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ τὸ πλείους
[183]	τε καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι, καλῶς	δὲ	χρηστῷ τε καὶ καλῶς. πονηρὸς
[198]	ἔχοντα ἐάν τε μή· εἰ	δὲ	ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα.
[194]	ἕνεκα ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων. Τί	δέ,	ὦ Σώκρατες; τὸν Ἀγάθωνα φάναι,
[178]	ἐν τοῖς πρεσβύτατος εἶναι. πρεσβύτατος	δὲ	ὢν μεγίστων ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός
[204]	(εἶναι, θαυμαστὸν οὐδὲν ἔπαθες. ᾠήθης	δέ,	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ τεκμαιρομένῃ ἐξ
[197]	οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ	δέ,	ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον, πολλὰ
[221]	καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ καὶ	ἐνθάδε,	βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ „παραβάλλων„ ἠρέμα
[182]	τῶν θεμένων τῆς ψυχῆς ἀργίαν.	ἐνθάδε	δὲ πολὺ τούτων κάλλιον νενομοθέτηται,
[182]	ἁπλῶς γὰρ ὥρισται· ὁ δ᾽	ἐνθάδε	(καὶ ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν
[223]	Ἀλκιβιάδη, οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν	ἐνθάδε	μείναιμι, ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι,
[183]	ἂν πάλιν αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον	ἐνθάδε	νομίζεσθαι. τὸ δὲ, οἶμαι, ὧδ᾽
[194]	ἔτι διοίσει αὐτῷ ὁπῃοῦν τῶν	ἐνθάδε	ὁτιοῦν γίγνεσθαι, ἐὰν μόνον ἔχῃ
[172]	οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων	ἐνθάδε	οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽
[183]	ὡς ὁ νόμος φησὶν ὁ	ἐνθάδε·	ταύτῃ μὲν οὖν οἰηθείη ἄν
[182]	δὲ τοῦτῳ ἔμαθον καὶ οἱ	ἐνθάδε	τύραννοι· ὁ γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως
[215]	σύριγγας ἢ αὐλοὺς ἔχοντας, οἳ	διχάδε	διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν ἀγάλματα ἔχοντες
[177]	τηλικούτῳ ὄντι καὶ τοσούτῳ θεῷ,	μηδὲ	ἕνα πώποτε τοσούτων (γεγονότων ποιητῶν
[184]	δουλείαν παιδικοῖς μὴ κολακείαν εἶναι	μηδὲ	ἐπονείδιστον, οὕτω δὴ καὶ ἄλλη
[202]	αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι ἀγαθὸν	μηδὲ	καλόν, μηδέν τι μᾶλλον οἴου
[183]	αὖ οἱ (πρεσβύτεροι μὴ διακωλύωσι	μηδὲ	λοιδορῶσιν ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας,
[202]	μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι,	μηδὲ	ὃ μὴ ἀγαθόν, κακόν. οὕτω
[211]	τι πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι	μηδὲ	πάσχειν μηδέν, ὅταν δή τις
[184]	οὔτε μόνιμον εἶναι, χωρὶς τοῦ	μηδὲ	πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν φιλίαν.
[188]	τις τῷ κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται	μηδὲ	τιμᾷ τε αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ
[204]	τὸ μὴ ὄντα καλὸν κἀγαθὸν	μηδὲ	φρόνιμον δοκεῖν αὑτῷ εἶναι ἱκανόν·
[183]	ἄν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν	τῇδε	τῇ πόλει καὶ τὸ ἐρᾶν
[186]	ἡμέτερος πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν	οἵδε	οἱ ποιηταὶ καὶ ἐγὼ πείθομαι,
[173]	λόγοι. Ἀπολλόδωρος Ἦσαν τοίνυν ἐκεῖνοι	τοιοίδε	τινές· μᾶλλον δ᾽ ~(ἐξ ἀρχῆς
[204]	ἐπιποθεῖ, ἔφη, ἡ ἀπόκρισις ἐρώτησιν	τοιάνδε·	τί ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν
[199]	ταῦτα δὴ τὸν Σωκράτη ἔφη	ἐνθένδε	ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ μήν, ὦ
[178]	ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον	ἐνθένδε	ποθὲν λέγειν, ὅτι μέγας θεὸς
[200]	φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος ὅτου·	τοσόνδε	δὲ εἰπέ, πότερον ὁ Ἔρως
[211]	μηδέν, ὅταν δή τις ἀπὸ	τῶνδε	διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν
[191]	τοῦ ἄρρενος ἐν τῷ θήλει,	τῶνδε	ἕνεκα, ἵνα ἐν τῇ συμπλοκῇ
[211]	ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχόμενον ἀπὸ	τῶνδε	τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ
[213]	τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς ἡμῖν	ὅδε	τρίτος συμπότης; καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον
[187]	διαφερομένων ἔτι εἶναι. ἀλλὰ ἴσως	τόδε	ἐβούλετο λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων
[199]	μεγαλοπρεπῶς διῆλθες οἷός ἐστι, καὶ	(τόδε	εἰπέ· πότερόν ἐστι τοιοῦτος οἷος
[205]	τί; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ	τόδε,	οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς ἐστί τι
[200]	εἰ ἄλλο τι λέγεις ἢ	τόδε,	ὅτι βούλομαι τὰ νῦν παρόντα
[197]	κενοῖ, οἰκειότητος δὲ πληροῖ, τὰς	τοιάσδε	ξυνόδους μετ᾽ ἀλλήλων πάσας τιθεὶς
[176]	καὶ Ἀριστοδήμῳ καὶ Φαίδρῳ καὶ	τοῖσδε,	εἰ ὑμεῖς οἱ δυνατώτατοι πίνειν
[195]	ἄριστον. ἔστι δὲ κάλλιστος ὢν	τοιόσδε.	πρῶτον μὲν νεώτατος θεῶν, ὦ
[175]	ὑμῶν κεκλῆσθαι ἐπὶ δεῖπνον καὶ	τούσδε	τοὺς (ἄλλους, θεραπεύετε, ἵν᾽ ὑμᾶς
[211]	οἷον πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες	οὐδὲ	ἄλλο οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει,
[177]	καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα ἡ διατριβή,	οὐδὲ	ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ ὧν ἐγὼ
[181]	Ἔρως οὐ πᾶς ἐστὶ καλὸς	οὐδὲ	ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι, ἀλλὰ ὁ καλῶς
[221]	οὕτω διακειμένων ἐν τῷ πολέμῳ	οὐδὲ	ἅπτονται, ἀλλὰ τοὺς προτροπάδην (φεύγοντας
[195]	ἔλεγον· οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ	οὐδὲ	δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα
[196]	οἷός τ᾽ ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι	οὐδὲ	διὰ πάσης ψυχῆς καὶ εἰσιὼν
[213]	κατεκλίνης; ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει	οὐδὲ	εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι
[200]	ὃ οὔπω ἕτοιμον αὐτῷ ἐστιν	οὐδὲ	ἔχει, τὸ εἰς τὸν ἔπειτα
[202]	παρὰ τούτων, οἵ φασιν αὐτὸν	οὐδὲ	θεὸν εἶναι; Τίνες οὗτοι; ἦν
[208]	καὶ οὐδέποτε οἱ αὐτοί ἐσμεν	οὐδὲ	κατὰ τὰς ἐπιστήμας, ἀλλὰ καὶ
[184]	ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι	οὐδὲ	κολακεία. δεῖ δὴ τὼ νόμω
[177]	οὔτε που Ἀγάθων καὶ (Παυσανίας,	οὐδὲ	μὴν Ἀριστοφάνης, ᾧ περὶ Διόνυσον
[183]	τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ γὰρ	οὐδὲ	μόνιμός ἐστιν, ἅτε οὐ μονίμου
[187]	οὐδὲν χαλεπὸν τὰ ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν,	οὐδὲ	ὁ διπλοῦς ἔρως ἐνταῦθά πως
[211]	τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη,	οὐδέ	που ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι,
[211]	τοτὲ μέν, τοτὲ δὲ οὔ,	οὐδὲ	πρὸς μὲν τὸ καλόν, πρὸς
[192]	ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων	οὐδὲ	σμικρὸν χρόνον. καὶ οἱ διατελοῦντες
[219]	κατεκείμην τὴν νύκτα ὅλην. καὶ	οὐδὲ	ταῦτα αὖ, ὦ Σώκρατες, ἐρεῖς
[211]	σῶμα μετέχει, οὐδέ τις λόγος	οὐδέ	τις ἐπιστήμη, οὐδέ που ὂν
[211]	ἄλλο οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει,	οὐδέ	τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη,
[211]	μὲν καλόν, τῇ δ᾽ αἰσχρόν,	οὐδὲ	τοτὲ μέν, τοτὲ δὲ οὔ,
[217]	ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων. καί μοι	οὐδὲ	τοῦτο ταχὺ (ὑπήκουσεν, ὅμως δ᾽
[182]	φρονήματα μεγάλα ἐγγίγνεσθαι τῶν ἀρχομένων,	οὐδὲ	φιλίας ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας, ὃ
[211]	τὸ καλὸν οἷον πρόσωπόν τι	οὐδὲ	χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν
[210]	μίαν τοιαύτην, ἥ ἐστι καλοῦ	(τοιοῦδε.	πειρῶ δέ μοι, ἔφη, τὸν
[192]	αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο· ἆρά γε	τοῦδε	ἐπιθυμεῖτε, ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι
[177]	ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου	τοῦδε,	ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος γὰρ
[179]	Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ	τοῦδε	τοῦ λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας,
[216]	ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ	τοῦδε	τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ
[204]	ὦ Σώκρατές τε καὶ Διοτίμα;	ὧδε	δὲ σαφέστερον ἐρῶ· ὁ ἐρῶν
[204]	ἐν μέσῳ ἐστίν. ~(ἔχει γὰρ	ὧδε.	θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ
[188]	νῷ ἔχεις ἐγκωμιάζειν τὸν θεόν,	ἐγκωμίαζε,	ἐπειδὴ καὶ τῆς λυγγὸς πέπαυσαι.
[202]	δ᾽ ἐγώ, λέγεις. (Μὴ τοίνυν	ἀνάγκαζε	ὃ μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν
[212]	καὶ ὅπῃ χαίρεις ὀνομάζων, τοῦτο	ὀνόμαζε.	Εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Σωκράτους
[208]	ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. μὴ οὖν	θαύμαζε	εἰ τὸ αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει
[207]	ἔρωτα, οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ	θαύμαζε.	ἐνταῦθα γὰρ (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ
[189]	πταρμὸν προσήνεγκα. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον·	ὠγαθέ,	φάναι, Ἀριστόφανες, ὅρα τί ποιεῖς.
[218]	πύλας πάνυ μεγάλας τοῖς ὠσὶν	ἐπίθεσθε.	Ἐπειδὴ γὰρ οὖν, ὦ ἄνδρες,
[216]	σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης	οἴεσθε	γέμει, ὦ ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης;
[219]	Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο τίνα	οἴεσθέ	με διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον μὲν
[173]	τε τοὺς ἑταίρους ἐλεῶ, ὅτι	οἴεσθε	τὶ ποιεῖν (οὐδὲν ποιοῦντες. καὶ
[213]	ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω ἢ μή;	συμπίεσθε	ἢ οὔ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι
[199]	ἀλλὰ τά γε ἀληθῆ, (εἰ	βούλεσθε,	ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽ ἐμαυτόν, οὐ
[176]	καὶ δι᾽ οἵων λόγων, εἰ	βούλεσθε,	ἐθέλω ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι δὴ
[220]	προσευξάμενος τῷ ἡλίῳ. εἰ δὲ	βούλεσθε	ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο γὰρ
[192]	ὄργανα, ἔροιτο· τί ἔσθ᾽ ὃ	βούλεσθε,	ὦ ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων
[172]	~Ἀπολλόδωρος. (Δοκῶ μοι περὶ ὧν	πυνθάνεσθε	οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ
[212]	χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα πάνυ σφόδρα	δέξεσθε	συμπότην, ἢ ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον
[212]	κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ ἀναδήσω· ἆρα	καταγελάσεσθέ	μου ὡς μεθύοντος; ἐγὼ δέ,
[189]	ὑμεῖς δὲ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι	ἔσεσθε.	δεῖ δὲ πρῶτον ὑμᾶς μαθεῖν
[218]	τε καὶ βακχείας· διὸ πάντες	ἀκούσεσθε·	συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε τότε
[218]	καὶ βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε·	συγγνώσεσθε	γὰρ τοῖς τε τότε πραχθεῖσι
[212]	οὖν Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι, (οὐ	σκέψεσθε;	καὶ ἐὰν μέν τις τῶν
[175]	ἑστιᾶτε. πάντως παρατίθετε ὅτι ἂν	βούλησθε,	ἐπειδάν τις ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ·
[173]	καὶ ἴσως αὖ ὑμεῖς ἐμὲ	ἡγεῖσθε	κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς
[176]	τοὺς πολλούς· παρῆστε γὰρ χθές-	σκοπεῖσθε	(οὖν τίνι τρόπῳ ἂν ὡς
[213]	ἅμα τὰς ταινίας ὡς ἀναδήσοντα,	ἐπίπροσθε	τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν
[198]	αὐτόν με λίθον τῇ ἀφωνίᾳ	ποιήσειε.	καὶ ἐνενόησα τότε ἄρα καταγέλαστος
[179]	ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως ἔνθεον	ποιήσειε	πρὸς ἀρετήν, ὥστε ὅμοιον εἶναι
[223]	μᾶλλον ἐπαινεθῆναι. ἀλλ᾽ ἔασον, ~(ὦ	δαιμόνιε,	καὶ μὴ φθονήσῃς τῷ μειρακίῳ
[219]	„χαλκείων„ διαμείβεσθαι νοεῖς. ἀλλ᾽ ὦ	μακάριε,	ἄμεινον σκόπει, μή σε λανθάνω
[198]	οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς, ὦ	μακάριε,	εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, οὐ μέλλω
[214]	ἴσου ᾖ. καὶ ἅμα, ὦ	μακάριε,	πείθει τί (σε Σωκράτης ὧν
[222]	εἰ μή τι ἄλλο, ὦ	θαυμάσιε,	ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα Ἀγάθωνα
[216]	ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ τις	ἑώρακε	τὰ ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ
[191]	εἰς γῆν, ὥσπερ οἱ τέττιγες.	μετέθηκέ	τε οὖν οὕτω αὐτῶν εἰς
[220]	Σωκράτης ἐξ ἑωθινοῦ φροντίζων τι	ἕστηκε.	τελευτῶντες δέ τινες τῶν Ἰώνων,
[172]	οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν	ἔοικέ	σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς ὁ
[207]	εἶναι. Ταῦτά τε οὖν πάντα	ἐδίδασκέ	με, ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν
[182]	ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν ὁ νόμος	δέδωκε	τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ
[194]	Φαῖδρον ἔφη ὑπολαβόντα εἰπεῖν Ὦ	φίλε	Ἀγάθων, ἐὰν ἀποκρίνῃ Σωκράτει, οὐδὲν
[199]	ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ μήν, ὦ	φίλε	Ἀγάθων, καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι
[222]	σειληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο. ἀλλ᾽ ὦ	φίλε	Ἀγάθων, μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται,
[218]	τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· Ὦ	φίλε	Ἀλκιβιάδη, κινδυνεύεις τῷ ὄντι οὐ
[204]	οὖν φύσις τοῦ δαίμονος, ὦ	φίλε	Σώκρατες, αὕτη· ὃν δὲ σὺ
[211]	(καλόν. ἐνταῦθα τοῦ βίου, ὦ	φίλε	Σώκρατες, ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη,
[177]	λέγειν. Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός	με	ἀγανακτῶν λέγει· Οὐ δεινόν, φησίν,
[198]	εἴ πῃ εἶχον. καὶ γάρ	με	Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε
[219]	δὴ μετὰ τοῦτο τίνα οἴεσθέ	με	διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον μὲν ἠτιμάσθαι,
[218]	μοι φαίνει ὀκνεῖν μνησθῆναι πρός	με·	ἐγὼ δὲ οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ
[194]	πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς χρή	με	εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ
[213]	ἦν; Σωκράτης οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ	με	ἐνταῦθα κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης
[214]	νῷ ἔχεις; ἐπὶ τὰ γελοιότερά	με	ἐπαινέσαι; ἢ τί ποιήσεις; Τἀληθῆ
[201]	εἶναι οὕτω διελθεῖν, ὥς ποτέ	με	ἡ ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν
[219]	ᾤμην αὐτὸν μόνῳ ἁλώσεσθαι, διεπεφεύγει	με.	ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ
[189]	τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε	με	θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον τοῦ
[185]	Παυσανίου δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ	με	ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί,
[213]	οὐδ᾽ ἑνί, ἢ οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν	με	καὶ φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ
[194]	φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ οὐδέν	με	κωλύει λέγειν· Σωκράτει γὰρ καὶ
[198]	τὸν ἐμὸν λόγον πέμψας αὐτόν	με	λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ
[216]	ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ	με	ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς ὢν
[207]	Ταῦτά τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ	με,	ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους
[194]	Ἀγάθωνα φάναι, οὐ δή πού	με	οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ, ὥστε
[175]	παρὰ σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ	με	παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς
[172]	οὖν γνωρίμων τις ὄπισθεν κατιδών	με	πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων ἅμα
[185]	Ἐρυξίμαχε, δίκαιος εἶ ἢ παῦσαί	με	τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν ὑπὲρ
[174]	θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽ οὖν ἄγων	μέ	τι ἀπολογήσει; ὡς ἐγὼ μὲν
[189]	γελωτοποιεῖς μέλλων λέγειν, καὶ φύλακά	με	τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ
[201]	δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή	με	τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ ἐγὼ
[222]	μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον ἅ	με	ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ
[189]	ἄρρητα τὰ εἰρημένα. ἀλλὰ μή	με	φύλαττε, ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι περὶ
[194]	ὥσπερ ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν βούλει	με,	ὦ Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα,
[217]	δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως πάθος	κἀμὲ	ἔχει. φασὶ γάρ πού τινα
[201]	τοιαῦτα ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς	ἐμὲ	Ἀγάθων, ὡς εἴη ὁ Ἔρως
[222]	γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ	ἐμὲ	αὖ τὸν ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν.
[218]	τοῦ ὡς ὅ τι βέλτιστον	ἐμὲ	γενέσθαι, τούτου δὲ οἶμαί μοι
[222]	τὸν Σωκράτη. σὺ μὲν γὰρ	ἐμὲ	ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ αὖ
[220]	ἔδοσαν οἱ στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος	ἐμὲ	ἔσωσεν (ἀνθρώπων ἢ οὗτος, τετρωμένον
[173]	ποιοῦντες. καὶ ἴσως αὖ ὑμεῖς	ἐμὲ	ἡγεῖσθε κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι
[222]	πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ	ἐμὲ	καὶ (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν
[220]	καὶ τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν	ἐμέ.	καὶ ἐγὼ μέν, ὦ Σώκρατες,
[222]	αὐτῷ γένηται, ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως	ἐμὲ	καὶ σὲ μηδεὶς διαβάλῃ. τὸν
[175]	Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽	ἐμὲ	κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ σοφοῦ
[220]	αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν στρατηγῶν	ἐμὲ	λαβεῖν ἢ σαυτόν. ἔτι τοίνυν,
[222]	καὶ (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν	ἐμὲ	μὲν σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς
[222]	με ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ	ἐμὲ	μόνον ταῦτα πεποίηκεν, ἀλλὰ καὶ
[222]	κατακλινῇ Ἀγάθων, οὐ δή που	ἐμὲ	πάλιν ἐπαινέσεται, πρὶν ὑπ᾽ ἐμοῦ
[172]	ταύτην ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ	ἐμὲ	παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή. Πόθεν, ἦν
[186]	καλῶς οὐχ ~(ἱκανῶς ἀπετέλεσε, δεῖν	ἐμὲ	πειρᾶσθαι τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ.
[201]	τῆς νόσου, ἣ δὴ καὶ	ἐμὲ	τὰ ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν οὖν
[175]	ἐποίησα· νῦν οὖν, νομίζοντες καὶ	ἐμὲ	ὑφ᾽ ὑμῶν κεκλῆσθαι ἐπὶ δεῖπνον
[174]	ἰδεῖν τὸν Ἀγάθωνα· Ὦ φάναι,	Ἀριστόδημε,	εἰς καλὸν ἥκεις ὅπως συνδειπνήσῃς·
[175]	σὺ δ᾽ ἦ δ᾽ ὅς,	Ἀριστόδημε,	παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ ἓ
[201]	οὖν τῇ ἀληθείᾳ, φάναι, ὦ	φιλούμενε	Ἀγάθων, δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ Σωκράτει
[191]	μὲν ἄλλας ῥυτίδας ~(τὰς πολλὰς	ἐξελέαινε	καὶ τὰ στήθη διήρθρου, ἔχων
[190]	πορεύσονται σκέλους ἀσκωλιάζοντες. ταῦτα εἰπὼν	ἔτεμνε	τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ
[209]	ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη	γέγονε	διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας, διὰ
[206]	ἤδη σπαργῶντι πολλὴ ἡ πτοίησις	γέγονε	(περὶ τὸ καλὸν διὰ τὸ
[221]	τις ἀπεικάζοι· οἷος δὲ οὑτοσὶ	γέγονε	τὴν ἀτοπίαν ἅνθρωπος, καὶ αὐτὸς
[187]	διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων	γέγονε.	τὴν δὲ ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις,
[213]	ἡμᾶς, ἢ ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι,	ἐπάμυνε,	ὡς ἐγὼ τὴν τούτου μανίαν
[220]	ταῦτα· οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽	ἔρεξε	καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ
[178]	ἃ δὲ μάλιστα καὶ ὧν	ἔδοξέ	μοι ἀξιομνημόνευτον, τούτων ὑμῖν ἐρῶ
[217]	ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἤνυτον,	ἔδοξέ	μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ
[218]	καὶ (οἱ παῖδες ἔξω ἦσαν,	ἔδοξέ	μοι χρῆναι μηδὲν ποικίλλειν πρὸς
[214]	Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν σὲ εἰσελθεῖν	ἔδοξε	χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ ἕκαστον ἐν
[173]	ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽ ἔφη, ἀλλ᾽	εἰπέ	μοι πότε ἐγένετο ἡ συνουσία
[214]	μεταξὺ ἐπιλαβοῦ, ἂν βούλῃ, καὶ	εἰπὲ	ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν γὰρ
[199]	διῆλθες οἷός ἐστι, καὶ (τόδε	εἰπέ·	πότερόν ἐστι τοιοῦτος οἷος εἶναι
[200]	σαυτῷ μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε δὲ	εἰπέ,	πότερον ὁ Ἔρως ἐκείνου οὗ
[172]	δέ μοι, ἦ δ᾽ ὅς,	εἰπέ·	σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ
[201]	ὦ Ἀγάθων. ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι	εἰπέ·	τἀγαθὰ οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ
[191]	τῶν σκυτῶν ῥυτίδας· ὀλίγας δὲ	κατέλιπε,	τὰς περὶ αὐτὴν τὴν γαστέρα
[200]	ἂν αὐτῷ ὅτι σύ, ὦ	ἄνθρωπε,	(πλοῦτον κεκτημένος καὶ ὑγίειαν καὶ
[185]	οἵῳ κινήσαις ἂν τὴν ῥῖνα,	πτάρε·	καὶ ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ
[212]	τοῦτον (οὖν τὸν λόγον, ὦ	Φαῖδρε,	εἰ μὲν βούλει, ὡς ἐγκώμιον
[199]	γέλωτα ὄφλω. ὅρα οὖν, ὦ	Φαῖδρε,	εἴ τι καὶ τοιούτου λόγου
[197]	ἀνθρώποις. (οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ	Φαῖδρε,	Ἔρως πρῶτος αὐτὸς ὢν κάλλιστος
[195]	πρῶτον μὲν νεώτατος θεῶν, ὦ	Φαῖδρε.	μέγα (δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ
[199]	ταύτῃ. Ἔτι τοίνυν, φάναι, ὦ	Φαῖδρε,	πάρες μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽ ἄττα
[185]	ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα, ὦ	Φαῖδρε,	περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι. Παυσανίου δὲ
[180]	οὐ καλῶς μοι δοκεῖ, ὦ	Φαῖδρε,	προβεβλῆσθαι ἡμῖν ὁ λόγος, τὸ
[212]	καὶ ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή, ὦ	Φαῖδρέ	τε καὶ οἱ ἄλλοι, ἔφη
[197]	ὁ παρ᾽ ἐμοῦ λόγος, ὦ	Φαῖδρε,	τῷ θεῷ ἀνακείσθω, τὰ μὲν
[194]	διαλεγέσθω. (Ἀλλὰ καλῶς λέγεις, ὦ	Φαῖδρε,	φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ οὐδέν
[213]	μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ	φέρε,	παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον,
[204]	καλοῦ τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο·	φέρε,	ὦ Σώκρατες, ἐροιτο· ὁ ἐρῶν
[205]	μὴ τυγχάνῃ γέ που, ὦ	ἑταῖρε,	ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν γε
[201]	Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις, ὦ	ἑταῖρε,	φάναι τὸν Σωκράτη· καὶ εἰ
[214]	βέλτιστε βελτίστου πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου,	χαῖρε.	Καὶ γὰρ σύ, φάναι τὸν
[213]	καὶ λοιδορεῖταί τε καὶ τὼ	χεῖρε	μόγις ἀπέχεται. ὅρα οὖν μή
[214]	τοῦτον, οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ	χεῖρε.	Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη.
[219]	κατακλινεὶς τὸν τούτου, περιβαλὼν τὼ	χεῖρε	τούτῳ τῷ (δαιμονίῳ ὡς ἀληθῶς
[173]	Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος εἶ, ὦ	Ἀπολλόδωρε·	ἀεὶ γὰρ σαυτόν τε κακηγορεῖς
[172]	κἀγὼ ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ ὅς·	Ἀπολλόδωρε,	ἔφη, καὶ μὴν καὶ ἔναγχός
[173]	Ἑταῖρος Οὐκ ἄξιον περὶ τούτων,	Ἀπολλόδωρε,	νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά
[201]	Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει, ἐγώ	σε	ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ σε οὑτωσί
[198]	Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ· τὸ δὲ	σὲ	ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς,
[206]	ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων παρὰ	σὲ	αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ
[204]	ταῦτ᾽ ἔφη, ὦ Σώκρατες, πειράσομαί	σε	διδάξαι. ἔστι μὲν γὰρ δὴ
[172]	ἔφη, καὶ μὴν καὶ ἔναγχός	σε	ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος
[172]	τοῦ Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ	σὲ	εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε
[214]	εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν	σὲ	εἰσελθεῖν ἔδοξε χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ
[222]	αὐτῷ ἔσται, ἀλλ᾽ ἐγὼ παρὰ	σὲ	ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ γε, φάναι
[213]	ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην ἥκιστά	σε	ἔσεσθαι. καὶ νῦν τί ἥκεις;
[206]	ἔχεις εἰπεῖν; Οὐ μεντ᾽ ἂν	σέ,	ἔφην ἐγώ, ὦ Διοτίμα, ἐθαύμαζον
[207]	ὅπερ νῦν δὴ εἶπον, παρὰ	σὲ	ἥκω, γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι.
[194]	οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος, νῦν οἰηθείην	σε	θορυβήσεσθαι ἕνεκα ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων.
[174]	ἀναβαλοῦ, ὡς καὶ χθὲς ζητῶν	σε,	ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽
[189]	μέντοι, ἂν δόξῃ μοι, ἀφήσω	σε.	Καὶ μήν, ὦ Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν
[219]	ὦ μακάριε, ἄμεινον σκόπει, μή	σε	λανθάνω οὐδὲν ὤν. ἥ τοι
[213]	καὶ μή μοι μέμφηται ὅτι	σὲ	μὲν ἀνέδησα, αὐτὸν δὲ νικῶντα
[201]	Σωκράτει γε οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ	σὲ	μέν γε ἤδη ἐάσω· τὸν
[222]	ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ	σὲ	μηδεὶς διαβάλῃ. τὸν οὖν Ἀγάθωνα
[201]	ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ	σε	οὑτωσί πως εἰπεῖν, ὅτι τοῖς
[214]	ἅμα, ὦ μακάριε, πείθει τί	(σε	Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν; ἢ
[213]	διαλλαγή. ἀλλὰ τούτων μὲν εἰσαῦθις	σε	τιμωρήσομαι· νῦν (δέ μοι, Ἀγάθων,
[172]	τις ὄπισθεν κατιδών με πόρρωθεν	ἐκάλεσε,	καὶ παίζων ἅμα τῇ κλήσει·
[186]	τὸν λόγον καλῶς οὐχ ~(ἱκανῶς	ἀπετέλεσε,	δεῖν ἐμὲ πειρᾶσθαι τέλος ἐπιθεῖναι
[191]	τούτων τὴν γένεσιν ἐν ἀλλήλοις	ἐποίησε,	διὰ τοῦ ἄρρενος ἐν τῷ
[201]	τοῦ λοιμοῦ δέκα ἔτη ἀναβολὴν	ἐποίησε	τῆς νόσου, ἣ δὴ καὶ
[203]	κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ	ἐκύησε	τὸν ἔρωτα. διὸ δὴ καὶ
[212]	οἴει, ἔφη, φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι	ἐκεῖσε	βλέποντος ἀνθρώπου καὶ ἐκεῖνο ᾧ
[222]	συμμείξας ὑμῖν εἶπον ἅ με	ὕβρισε.	καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ μόνον
[190]	δὲ καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν,	ὁποτέρωσε	βουληθείη· καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν
[220]	τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ	συνδιέσωσε	καὶ τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν
[215]	διδάξαντος· τὰ οὖν ἐκείνου ἐάν	τε	ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν τε
[220]	αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά	τε	(ἄλλα, καί ποτε ὄντος πάγου
[182]	ὃ δὴ μάλιστα φιλεῖ τά	τε	ἄλλα πάντα καὶ ὁ ἔρως
[203]	Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ	τε	ἄλλοι καὶ ὁ τῆς Μήτιδος
[221]	ἐσκεδασμένων ἤδη τῶν ἀνθρώπων οὗτός	τε	ἅμα καὶ Λάχης· καὶ ἐγὼ
[215]	ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν	τε	ἀνὴρ ἐάν τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι
[211]	ἄμικτον, ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν	τε	ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ ἄλλης
[190]	ἔχειν μηχανήν, ὡς ἂν εἶέν	τε	ἄνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς ἀκολασίας
[219]	αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι σοί	τε	ἄριστον καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽
[189]	ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν τοῦ	τε	ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν δὲ
[203]	Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ, σοφίας	τε	αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν μέσῳ
[212]	οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς τήν	τε	αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν καὶ ἄλλους τινὰς
[221]	περιτυγχάνω, καὶ ἰδὼν εὐθὺς παρακελεύομαί	τε	αὐτοῖς θαρρεῖν, καὶ ἔλεγον ὅτι
[188]	κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται μηδὲ τιμᾷ	τε	αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ ἐν παντὶ
[173]	τῶν πλουσίων καὶ χρηματιστικῶν, αὐτός	τε	ἄχθομαι ὑμᾶς τε τοὺς ἑταίρους
[200]	παρόντι ἀνάγκη ἃ ἔχουσιν, ἐάν	τε	βούλωνται ἐάν τε μή, καὶ
[188]	τε πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ	τε	γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ
[219]	ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. ταῦτά	τε	γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ
[206]	καλῷ προσπελάζῃ τὸ κυοῦν, ἵλεών	τε	γίγνεται καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ
[215]	φαῦλος ᾖ ὁ λέγων, ἐάν	τε	γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ
[174]	ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος. Σύν	τε	δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ ὁ
[207]	ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀεί	τε	εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται δὲ
[198]	Ἔρωτι, καί φατε αὐτὸν τοιοῦτόν	τε	εἶναι καὶ τοσούτων αἴτιον, ὅπως
[185]	λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν	τε	εἶναι λέγειν, (ἀλλ᾽ εἰπεῖν αὐτόν,
[191]	δὴ τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές	τέ	εἰσὶ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν
[178]	βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε συγγένεια οἵα	τε	ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε τιμαὶ
[185]	ἀναγκάζων ποιεῖσθαι πρὸς ἀρετὴν τόν	(τε	ἐρῶντα αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν
[198]	πράγματι καὶ ὡς κάλλιστα, ἐάν	τε	ᾖ οὕτως ἔχοντα ἐάν τε
[210]	πειρῶ δὲ ἕπεσθαι, ἂν οἷός	τε	ᾖς. δεῖ γάρ, ἔφη, τὸν
[220]	ἢ εἴ τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων	τε	θαυμαστὰ δὴ ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων
[188]	νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον, τά	τε	θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ καὶ
[197]	τε καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων	τε	θεῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμος, ἡγεμὼν
[184]	δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν	τε	καὶ ἀγαθὸν δικαίως αὖ ὁτιοῦν
[193]	καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει	τε	καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ
[218]	εἴ τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός	τε	καὶ ἄγροικος, πύλας πάνυ μεγάλας
[212]	τοῖς ἄλλοις παρακελεύομαι, καὶ νῦν	τε	καὶ ἀεὶ ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν
[186]	διαγιγνώσκων ἐν τούτοις τὸν (καλόν	τε	καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα, οὗτός ἐστιν
[202]	θυσίας, τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις	τε	καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν
[188]	δ᾽ ἐστὶν ἡ περὶ θεούς	τε	(καὶ ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους κοινωνία)
[197]	ἣν ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν	τε	καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,
[197]	ἱστουργίας καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν	τε	καὶ „ἀνθρώπων„ ὅθεν δὴ καὶ
[186]	καὶ τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως ἕτερόν	τε	καὶ ἀνόμοιόν ἐστι· τὸ δὲ
[183]	ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά, ἱκετείας	τε	καὶ ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσιν
[179]	τὴν περὶ τὸν ἔρωτα σπουδήν	τε	καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα
[176]	δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί	τε	καὶ Ἀριστοδήμῳ καὶ Φαίδρῳ καὶ
[218]	Φαίδρους, Ἀγάθωνας, (Ἐρυξιμάχους, Παυσανίας, Ἀριστοδήμους	τε	καὶ Ἀριστοφάνας— Σωκράτη δὲ αὐτὸν
[187]	πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ	τε	καὶ ἁρμονίᾳ ἢ ποιοῦντα, (ὃ
[176]	ἔγωγέ σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως	τε	καὶ ἅττ᾽ ἂν περὶ ἰατρικῆς
[218]	γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας	τε	καὶ βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε·
[213]	εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι	τε	καὶ βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως
[206]	καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ τίκτει	τε	καὶ γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ,
[209]	καὶ ἡκούσης τῆς ἡλικίας, τίκτειν	τε	καὶ γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ
[186]	δὲ κακοῖς καὶ νοσώδεσιν αἰσχρόν	τε	καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν, εἰ μέλλει
[218]	τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς	τε	καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν
[209]	ᾗ δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη	τε	καὶ δικαιοσύνη· τούτων δ᾽ αὖ
[204]	ἐστιν ὁ Ἔρως, ὦ Σώκρατές	τε	καὶ Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον
[205]	καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν, ὁ μέγιστός	τε	καὶ δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽
[208]	ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά	τε	καὶ εἶπον Εἶεν, ἦν δ᾽
[219]	ἐγὼ μὲν δὴ ταῦτα ἀκούσας	τε	καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς ὥσπερ
[218]	μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ	τε	καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· Ὦ φίλε
[213]	τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους	τε	καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν
[177]	οἱ ἄλλοι πάντες ἄρα ξυνέφασάν	τε	καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ ὁ Σωκράτης.
[193]	καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν	τε	καὶ ἐντευξόμεθα τοῖς παιδικοῖς τοῖς
[200]	Πότερον ἔχων αὐτὸ οὗ ἐπιθυμεῖ	τε	καὶ ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ τε
[200]	τε καὶ ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ	τε	καὶ ἐρᾷ, ἢ οὐκ ἔχων;
[205]	τοῦ ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά	τε	καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις
[178]	Χάος δύο τούτω γενέσθαι, Γῆν	τε	καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης δὲ τὴν
[211]	ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον	τε	καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς
[205]	κατὰ ἕν τι εἶδος ἰόντες	τε	καὶ ἐσπουδακότες τὸ τοῦ ὅλου
[195]	μετὰ δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί	τε	καὶ ἔστιν· ὁ γὰρ παλαιὸς
[202]	ἄν τινα μὴ φάναι καλόν	τε	καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ
[196]	Ἔρως· οὗ δ᾽ ἂν εὐανθής	τε	καὶ εὐώδης τόπος ᾖ, ἐνταῦθα
[203]	μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει	τε	καὶ ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ
[206]	φέρει. ὅθεν δὴ τῷ κυοῦντί	τε	καὶ ἤδη σπαργῶντι πολλὴ ἡ
[178]	Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις	τε	καὶ θεοῖς, πολλαχῇ μὲν καὶ
[202]	τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι θεοῦ	τε	καὶ θνητοῦ. Τίνα, ἦν δ᾽
[188]	ἐστιν ἢ περὶ Ἔρωτος φυλακήν	τε	καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ ἡ
[203]	ἐστι, καὶ πολλοῦ δεῖ ἁπαλός	τε	καὶ καλός, οἷον οἱ πολλοὶ
[194]	μόνον ἔχῃ ὅτῳ διαλέγηται, ἄλλως	τε	καὶ καλῷ. ἐγὼ δὲ ἡδέως
[183]	πονηρῶς χαρίζεσθαι, καλῶς δὲ χρηστῷ	τε	καὶ καλῶς. πονηρὸς δ᾽ ἐστὶν
[219]	ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό	τε	καὶ κατεφρόνησεν καὶ κατεγέλασεν τῆς
[176]	πιεῖν οὔτε ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι, ἄλλως	τε	καὶ κραιπαλῶντα ἔτι ἐκ τῆς
[218]	ὅταν λάβωνται, καὶ ποιοῦσι δρᾷν	τε	καὶ λέγειν ὁτιοῦν— καὶ ὁρῶν
[218]	συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα δρᾷν	τε	καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς ὀδύνης.
[206]	γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ, σκυθρωπόν	τε	καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται καὶ ἀποτρέπεται
[187]	αὑτῷ ξυμφέρεσθαι, ὥσπερ ἁρμονίαν τόξου	τε	καὶ λύρας. ἔστι δὲ πολλὴ
[187]	χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις μέλεσί	τε	καὶ μέτροις, (ὃ δὴ παιδεία
[179]	ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων αὐτῷ πατρός	τε	(καὶ μητρός· οὓς ἐκείνη τοσοῦτον
[191]	καὶ (ὅσαι αὖ γυναῖκες φίλανδροί	τε	καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου τοῦ
[211]	ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς	τε	καὶ νεανίσκους δόξει σοι εἶναι,
[200]	ἄττα ἐστὶν ὧν ἡ ἐπιθυμία	τε	καὶ ὁ ἔρως ἐστίν; Πάνυ
[212]	ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή, ὦ Φαῖδρέ	τε	καὶ οἱ ἄλλοι, ἔφη μὲν
[173]	ᾗ τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός	τε	καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη,
[192]	τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ	τε	καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ
[209]	ἡ περὶ τὰ τῶν πόλεών	τε	καὶ οἰκήσεων διακόσμησις, ᾗ δὴ
[210]	τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς	τε	καὶ ὀρθῶς τὰ καλά, πρὸς
[184]	εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής	τε	καὶ παιδικά, νόμον ἔχων ἑκάτερος,
[178]	πόλιν γενέσθαι ἢ στρατόπεδον ἐραστῶν	τε	καὶ παιδικῶν, οὐκ ἔστιν ὅπως
[189]	ἔχω λέγειν ἢ ᾗ σύ	τε	καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ γὰρ
[175]	οὖσα, ἡ δὲ σὴ λαμπρά	τε	καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα, ἥ
[183]	αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστὶ πονηρῷ	τε	καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι, καλῶς δὲ
[187]	γε αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας	τε	καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν τὰ
[222]	ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ ἐμοῦ	τε	καὶ σοῦ, ἵνα χωρὶς ἡμᾶς
[175]	καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ	τε	καὶ σὺ περὶ τῆς σοφίας,
[218]	τοῖς δεδηγμένοις, ὡς μόνοις γνωσομένοις	~(τε	καὶ συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα
[197]	ἐν (λόγῳ κυβερνήτης, ἐπιβάτης, παραστάτης	τε	καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων τε
[219]	ἀγάμενον δὲ τὴν τούτου φύσιν	τε	καὶ σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν, ἐντετυχηκότα
[174]	γάρ οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον	τε	καὶ τὰς βλαύτας ὑποδεδεμένον, ἃ
[210]	πολλὴ ἄνοια μὴ οὐχ ἕν	τε	καὶ ταὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ
[215]	καὶ δηλοῖ τοὺς τῶν θεῶν	τε	καὶ τελετῶν δεομένους διὰ τὸ
[184]	καὶ (τὸν περὶ τὴν φιλοσοφίαν	τε	καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν, εἰ
[209]	τεκεῖν· τί οὖν προσήκει; φρόνησίν	τε	καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν· ὧν
[173]	λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ· σαυτῷ	τε	καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις πλὴν
[173]	ὅταν δὲ ἄλλους τινάς, ἄλλως	τε	καὶ τοὺς ὑμετέρους τοὺς τῶν
[213]	φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ λοιδορεῖταί	τε	καὶ τὼ χεῖρε μόγις ἀπέχεται.
[188]	λάβῃ σώφρονα, ἥκει φέροντα εὐετηρίαν	τε	καὶ ὑγίειαν ἀνθρώποις καὶ τοῖς
[192]	μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος παιδεραστής	τε	καὶ φιλεραστὴς γίγνεται, ἀεὶ τὸ
[213]	ὡς ἐγὼ τὴν τούτου μανίαν	τε	καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽
[197]	Ἔρωτος εἶναι σοφίαν, ᾗ γίγνεταί	τε	καὶ φύεται πάντα τὰ ζῷα;
[188]	ἀνθρώποις καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις	τε	καὶ φυτοῖς, καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν·
[190]	ὃ λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου	τε	καὶ Ὤτου, περὶ ἐκείνων λέγεται,
[173]	ὦ Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν	τε	κακηγορεῖς καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ
[184]	πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι αἰσχρόν, (ἐάν	τε	κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ μὴ
[182]	τι αἰσχρὸν ποιοῦντι, καὶ ἑλόντι	τε	καλὸν δοκεῖ εἶναι (καὶ μὴ
[215]	μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων ἥ	τε	καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται
[208]	„καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ τούτου κινδύνους	τε	κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι
[218]	γὰρ οὖν, ὦ ἄνδρες, ὅ	τε	λύχνος ἀπεσβήκει καὶ (οἱ παῖδες
[210]	τὸν νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν	τε	μάλιστα. Ὃς γὰρ ἂν μέχρι
[215]	ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν	τε	μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα.
[198]	τε ᾖ οὕτως ἔχοντα ἐάν	τε	μή· εἰ δὲ ψευδῆ, οὐδὲν
[200]	ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται ἐάν	τε	μή, καὶ τούτου γε δή
[218]	εἰ δὴ καθορῶν αὐτὸ κοινώσασθαί	τέ	μοι ἐπιχειρεῖς καὶ ἀλλάξασθαι κάλλος
[183]	ἐραστὴς διὰ βίου μένει, ἅ	τε	μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ βούλεται
[186]	συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην. ἥ	τε	οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα
[191]	γῆν, ὥσπερ οἱ τέττιγες. μετέθηκέ	τε	οὖν οὕτω αὐτῶν εἰς τὸ
[207]	ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά	τε	οὖν πάντα ἐδίδασκέ με, ὁπότε
[209]	γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. τά	τε	οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον
[181]	καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας	(τε	οὔσης πολὺ ἢ τῆς ἑτέρας,
[217]	μέν, τὸ λεγόμενον, οἶνος (ἄνευ	τε	παίδων καὶ μετὰ παίδων) ἦν
[207]	πεζὰ καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά	τε	(πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον
[203]	ποιήσασθαι ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί	(τε	παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν
[181]	τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς	τε	πέρι καὶ σώματος. οἱ μὲν
[202]	ἡ τῶν ἱερέων τέχνη τῶν	τε	περὶ τὰς θυσίας καὶ τελετὰς
[184]	τούτω ξυμβαλεῖν εἰς ταὐτό, τόν	τε	περὶ τὴν παιδεραστίαν καὶ (τὸν
[188]	τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει	τε	πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε
[218]	τοὺς φρονίμους, ἢ χαριζόμενος τούς	τε	πολλοὺς καὶ ἄφρονας. καὶ οὗτος
[190]	τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε τό	τε	πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ
[190]	ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. ὁ δὲ τό	τε	πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων πανταχόθεν
[201]	γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας, ἣ ταῦτά	τε	σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα πολλά,
[176]	δειπνήσαντος καὶ τῶν ἄλλων, σπονδάς	τε	σφᾶς ποιήσασθαι, καὶ ᾄσαντας τὸν
[186]	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις, τοῖς	τε	σώμασι τῶν πάντων ζῴων καὶ
[212]	τὰς θύρας (ἐστεφανωμένον αὐτὸν κιττοῦ	τέ	τινι στεφάνῳ δασεῖ καὶ ἴων,
[223]	γὰρ ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν	τε·	τὸ μέντοι κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν
[200]	πάντα τὰ τοιαῦτα, τοὺς ὄντας	(τε	τοιούτους καὶ ἔχοντας ταῦτα τούτων
[213]	καθίζειν. παρακαθεζόμενον δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί	τε	τὸν Ἀγάθωνα καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν
[218]	πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς	τε	τότε πραχθεῖσι καὶ τοῖς νῦν
[173]	χρηματιστικῶν, αὐτός τε ἄχθομαι ὑμᾶς	τε	τοὺς ἑταίρους ἐλεῶ, ὅτι οἴεσθε
[219]	ὃ ἂν φαίνηται νῷν περί	τε	τούτων καὶ περὶ τῶν ἄλλων
[193]	ἂν ὑμνοῖμεν Ἔρωτα, ὃς ἔν	τε	τῷ παρόντι ἡμᾶς πλεῖστα ὀνίνησιν
[211]	τρόπον τινὰ τοιοῦτον, οἷον γιγνομένων	τε	τῶν ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν
[218]	τῆς ὀδύνης. ἐγὼ οὖν δεδηγμένος	τε	ὑπὸ ἀλγεινοτέρου καὶ τὸ ἀλγεινότατον
[219]	διεπεφεύγει με. ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος	τε	ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς
[215]	τε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν	τε	φαύλη αὐλητρίς, μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ
[195]	ἁπαλότητα. Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν	τέ	φησιν εἶναι καὶ ἁπαλήν (τοὺς
[188]	ἐρωτικῶν· ὧν ἐπιστήμη περὶ ἄστρων	τε	φορὰς καὶ ἐνιαυτῶν ὥρας ἀστρονομία
[219]	ἢ σιδήρῳ ὁ Αἴας, ᾧ	τε	ᾤμην αὐτὸν μόνῳ ἁλώσεσθαι, διεπεφεύγει
[189]	ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος, (ἐπίκουρός	τε	ὢν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἰατρὸς
[182]	λόγῳ πειρώμενοι πείθειν τοὺς νέους,	ἅτε	ἀδύνατοι λέγειν· τῆς δὲ Ἰωνίας
[192]	βέλτιστοι τῶν παίδων καὶ μειρακίων,	ἅτε	ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει. φασὶ δὲ
[209]	τοιοῦτοι ἴσχουσι καὶ φιλίαν βεβαιοτέραν,	ἅτε	καλλιόνων καὶ ἀθανατωτέρων παίδων κεκοινωνηκότες.
[209]	μᾶλλον ἢ τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται	ἅτε	κυῶν, καὶ ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ
[223]	λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν πάνυ πολύ,	ἅτε	μακρῶν τῶν νυκτῶν οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι
[183]	καὶ γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν,	ἅτε	οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος. ἅμα
[212]	καλόν, τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς,	ἅτε	οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ,
[203]	καὶ τῆς Ἀφροδίτης καλῆς οὔσης.	ἅτε	οὖν Πόρου καὶ Πενίας ὑὸς
[191]	τέως μὲν ἂν παῖδες ὦσιν,	ἅτε	τεμάχια ὄντα τοῦ ἄρρενος, φιλοῦσι
[191]	οὖν ἡμῶν ἐστὶν ἀνθρώπου ξύμβολον,	ἅτε	τετμημένος ὥσπερ αἱ ψῆτται, ἐξ
[212]	οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ,	ἅτε	τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ
[179]	οὐ δόντες, ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει,	ἅτε	ὢν κιθαρῳδός, καὶ οὐ τολμᾶν
[175]	οἶμαι. μὴ οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽	ἐᾶτε.	Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἰ
[175]	ὃς ἔφη εἰπεῖν Μηδαμῶς, ἀλλ᾽	ἐᾶτε	αὐτόν. ἔθος γάρ τι τοῦτ᾽
[175]	ἡμᾶς, ὦ παῖδες, τοὺς ἄλλους	ἑστιᾶτε.	πάντως παρατίθετε ὅτι ἂν βούλησθε,
[218]	καὶ ὅσοι ἄλλοι; πάντες γὰρ	κεκοινωνήκατε	τῆς φιλοσόφου μανίας τε καὶ
[176]	ὑμεῖς οἱ δυνατώτατοι πίνειν νῦν	ἀπειρήκατε·	ἡμεῖς μὲν γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι.
[213]	μεθύοντος; ἐγὼ δέ, κἂν ὑμεῖς	~(γελᾶτε,	ὅμως εὖ οἶδ᾽ ὅτι ἀληθῆ
[192]	τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ τούτου	ἐρᾶτε	καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου
[216]	ἀλλὰ ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην.	ὁρᾶτε	γὰρ ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται
[192]	ἕνα εἶναι κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽	ὁρᾶτε	εἰ τούτου ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ
[216]	τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ	ἀκούσατε	ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν οἷς
[217]	δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου	ἠκούσατε	λέγοντος, εἰ μὴ πρῶτον μέν,
[173]	ἀγριαίνεις πλὴν Σωκράτους. Ἀπολλόδωρος (Ὦ	φίλτατε,	καὶ δῆλόν γε δὴ ὅτι
[198]	κινοῦντες ἀνατίθετε τῷ Ἔρωτι, καί	φατε	αὐτὸν τοιοῦτόν τε εἶναι καὶ
[213]	ὅτι ἀληθῆ λέγω. ἀλλά μοι	λέγετε	αὐτόθεν, ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω ἢ
[176]	τὸν Ἀκουμενοῦ· Ἦ καλῶς, φάναι,	λέγετε.	καὶ ἔτι ἑνὸς δέομαι ὑμῶν
[212]	ᾖ, καλεῖτε· εἰ δὲ μή,	λέγετε	ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα
[198]	δὴ, οἶμαι, πάντα λόγον κινοῦντες	ἀνατίθετε	τῷ Ἔρωτι, καί φατε αὐτὸν
[175]	παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε. πάντως	παρατίθετε	ὅτι ἂν βούλησθε, ἐπειδάν τις
[212]	πάνυ πολλάς, καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες,	χαίρετε·	μεθύοντα ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε
[175]	δεῖπνον καὶ τούσδε τοὺς (ἄλλους,	θεραπεύετε,	ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. Μετὰ ταῦτα
[213]	ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν Ἀγάθωνα·	Ὑπολύετε,	παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ τρίτων
[217]	ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν· ἀλλὰ	προσέχετε	τὸν νοῦν, καὶ εἰ ψεύδομαι,
[192]	γεγονέναι καὶ ἕως τ᾽ ἂν	ζῆτε,	ὡς ἕνα ὄντα, κοινῇ ἀμφοτέρους
[213]	πόσεως, ἕως ἂν ὑμεῖς ἱκανῶς	πίητε,	ἐμαυτόν. ἀλλὰ φερέτω, Ἀγάθων, εἴ
[211]	μηδὲν ἐκεῖνο μήτε τι πλέον	μήτε	ἔλαττον γίγνεσθαι μηδὲ πάσχειν μηδέν,
[204]	φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε οἱ σοφοὶ	μήτε	οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή, ἔφη,
[204]	ὦ Διοτίμα, οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ	μήτε	οἱ σοφοὶ μήτε οἱ ἀμαθεῖς;
[211]	οἷόν τ᾽ ἦν, μήτ᾽ ἐσθίειν	μήτε	πίνειν, ἀλλὰ θεᾶσθαι μόνον καὶ
[211]	ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν ἐκεῖνο	μήτε	τι πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι
[221]	ὅμοιον εἶναι, μήτε τῶν παλαιῶν	μήτε	τῶν νῦν ὄντων, τοῦτο ἄξιον
[221]	δὲ μηδενὶ ἀνθρώπων ὅμοιον εἶναι,	μήτε	τῶν παλαιῶν μήτε τῶν νῦν
[192]	κοινῇ ἀμφοτέρους ζῇν, καὶ ἐπειδὰν	ἀποθάνητε,	ἐκεῖ αὖ ἐν Ἅιδου ἀντὶ
[192]	καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου	τύχητε·	ταῦτ᾽ ἀκούσας ἴσμεν ὅτι οὐδ᾽
[200]	ἐν τῷ γε νῦν παρόντι,	εἴτε	βούλει εἴτε μή, ἔχεις· σκόπει
[191]	λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ συνεπλέκετο,	εἴτε	γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι ἡμίσει,
[200]	γε νῦν παρόντι, εἴτε βούλει	εἴτε	μή, ἔχεις· σκόπει οὖν, ὅταν
[213]	κατεκλίνη, εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες·	δοκεῖτε	γάρ μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον
[212]	μέν τις τῶν ἐπιτηδείων ᾖ,	καλεῖτε·	εἰ δὲ μή, λέγετε ὅτι
[192]	ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ τούτου	ἐπιθυμεῖτε,	ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι καὶ (συμφυσῆσαι
[192]	πάλιν ἔροιτο· ἆρά γε τοῦδε	ἐπιθυμεῖτε,	ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι ὅτι
[175]	ὡς ἐγὼ οἶμαι. μὴ οὖν	κινεῖτε,	ἀλλ᾽ ἐᾶτε. Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ
[220]	ἄνδρες, ἄξιον ἦν θεάσασθαι Σωκράτη,	ὅτε	ἀπὸ Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ
[203]	διηγήσασθαι· ὅμως δέ σοι ἐρῶ.	ὅτε	γὰρ ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο
[220]	δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι·	ὅτε	γὰρ ἡ μάχη ἦν ἐξ
[206]	ἀεί. Ἀληθέστατα, ἔφην ἐγώ, λέγεις.	(Ὅτε	δὴ τούτου ὁ ἔρως ἐστὶν
[173]	ὅτι· Παίδων ὄντων ἡμῶν ἔτι,	ὅτε	τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων,
[175]	ἔθος γάρ τι τοῦτ᾽ ἔχει·	ἐνίοτε	ἀποστὰς ὅποι ἂν τύχῃ ἕστηκεν.
[223]	ἐλθόντα εἰς Λύκειον, ἀπονιψάμενον, ὥσπερ	ἄλλοτε	τὴν ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν, καὶ
[207]	δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ οὖν δεινός	ποτε	γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα
[173]	σκῶπτ᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι	πότε	ἐγένετο ἡ συνουσία αὕτη. κἀγὼ
[220]	καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ	ποτε	ἐπὶ στρατείας, ἄξιον ἀκοῦσαι. ξυννοήσας
[184]	φεύγειν, ἀγωνοθετῶν καὶ βασανίζων, ποτέρων	ποτέ	ἐστιν ὁ ἐρῶν καὶ ποτέρων
[207]	τῶν ἐρωτικῶν λόγους ποιοῖτο, καί	ποτε	ἤρετο Τί οἴει, ὦ Σώκρατες,
[201]	καὶ ἄλλα πολλά, καὶ Ἀθηναίοις	ποτὲ	θυσαμένοις πρὸ τοῦ λοιμοῦ δέκα
[211]	αὐτὸ τὸ καλόν. ὃ ἐάν	ποτε	ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον τε
[206]	ἦν δ᾽ ἐγώ, δεῖται ὅτι	ποτε	λέγεις, καὶ οὐ μανθάνω. (Ἀλλ᾽
[201]	ῥᾷστον εἶναι οὕτω διελθεῖν, ὥς	ποτέ	με ἡ ξένη ἀνακρίνουσα διῄει.
[214]	τοσοῦτον ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον μή	ποτε	μεθυσθῇ. τὸν μὲν οὖν Σωκράτη
[220]	εἰργάζετο τά τε (ἄλλα, καί	ποτε	ὄντος πάγου οἵου δεινοτάτου, καὶ
[203]	ὑπεκρεῖ· ὥστε οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως	ποτὲ	οὔτε πλουτεῖ, σοφίας τε αὖ
[222]	ὦ Ἀλκιβιάδη. οὐ γὰρ ἄν	ποτε	οὕτω κομψῶς κύκλῳ περιβαλλόμενος ἀφανίσαι
[173]	ἀπὸ σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν	ποτὲ	ταύτην τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ
[209]	γεννήσειεν· ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ	οὐδέποτε	γεννήσει. τά τε οὖν σώματα
[208]	αἱ δὲ ἀπόλλυνται ἡμῖν, καὶ	οὐδέποτε	οἱ αὐτοί ἐσμεν οὐδὲ κατὰ
[207]	ἂν πρεσβύτης γένηται· οὗτος μέντοι	οὐδέποτε	τὰ αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ
[207]	ἡδοναί, λῦπαι, φόβοι τούτων ἕκαστα	οὐδέποτε	τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ
[220]	ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων,	ὁπότε	ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, καὶ ὃ
[207]	τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ με,	ὁπότε	περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους ποιοῖτο,
[190]	ὥσπερ νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ	ὁπότε	ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ
[191]	ἐθέλειν χωρὶς ἀλλήλων ποιεῖν. καὶ	ὁπότε	τι ἀποθάνοι τῶν ἡμίσεων, τὸ
[177]	καὶ τοσούτῳ θεῷ, μηδὲ ἕνα	πώποτε	τοσούτων (γεγονότων ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν
[175]	ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ· ὃ ἐγὼ	οὐδεπώποτε	ἐποίησα· νῦν οὖν, νομίζοντες καὶ
[220]	ὃ πάντων θαυμαστότατον, Σωκράτη μεθύοντα	οὐδεὶςπώποτε	ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου μὲν οὖν
[191]	κοινοῦ τμῆμά εἰσιν, ὃ δὴ	τότε	ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές τέ εἰσὶ
[217]	ἀκολούθου μόνος μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι,	τότε	ἀποπέμπων (τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην.
[198]	τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ ἐνενόησα	τότε	ἄρα καταγέλαστος ὤν, ἡνίκα ὑμῖν
[220]	ἦν, δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ θέρος	τότε	γ᾽ ἦν, χαμεύνια ἐξενεγκάμενοι ἅμα
[203]	τε καὶ ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ,	τοτὲ	δὲ ἀποθνῄσκει, πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται
[211]	δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ τοτὲ μέν,	τοτὲ	δὲ οὔ, οὐδὲ πρὸς μὲν
[184]	καὶ τὴν ἄλλην σοφίαν κτᾶσθαι,	τότε	δὴ τούτων ξυνιόντων εἰς ταὐτὸν
[201]	ὦ Σώκρατες, οὐδὲν εἰδέναι ὧν	τότε	εἶπον. (Καὶ μὴν καλῶς γε
[220]	ἐγὼ μέν, ὦ Σώκρατες, καὶ	τότε	ἐκέλευον σοὶ διδόναι τἀριστεῖα τοὺς
[172]	Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων τῶν	τότε	ἐν τῷ συνδείπνῳ παραγενομένων, περὶ
[192]	ὁ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς,	τότε	καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε
[217]	πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο. καὶ	τότε	μὲν αἰσχυνόμενος ἀφῆκα αὐτόν· αὖθις
[189]	δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν	τότε	μὲν ἦν καὶ εἶδος καὶ
[203]	πέφυκεν οὔτε ὡς θνητός, ἀλλὰ	τοτὲ	μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει
[211]	καλόν, τῇ δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ	τοτὲ	μέν, τοτὲ δὲ οὔ, οὐδὲ
[190]	σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ	τότε	οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι ταχὺ
[218]	ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε	τότε	πραχθεῖσι καὶ τοῖς νῦν λεγομένοις·
[173]	ὢν ἐν τοῖς μάλιστα τῶν	τότε,	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. οὐ μέντοι
[177]	ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος γὰρ	ἑκάστοτε	πρός με ἀγανακτῶν λέγει· Οὐ
[219]	ὦ ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ γάρ	ἐστε	τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ
[176]	δὲ καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς·	παρῆστε	γὰρ χθές- σκοπεῖσθε (οὖν τίνι
[219]	τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ	ἴστε	μὰ θεούς, μὰ θεάς, οὐδὲν
[216]	ὡς θαυμασίαν ἔχει. εὖ γὰρ	ἴστε	ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον γιγνώσκει·
[216]	γέμει, ὦ ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης;	ἴστε	ὅτι οὔτε εἴ τις καλός
[214]	οὖν Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ὦ Ἐρυξίμαχε,	βέλτιστε	βελτίστου πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε.
[204]	ἐστὶν ἔρως περὶ τὸ καλόν,	ὥστε	ἀναγκαῖον Ἔρωτα φιλόσοφον εἶναι, φιλόσοφον
[186]	ἰατρικώτατος, καὶ ὁ μεταβάλλειν ποιῶν,	ὥστε	ἀντὶ τοῦ ἑτέρου ἔρωτος τὸν
[221]	αὐτῶν τὰ αὐτὰ φαίνεται λέγειν,	ὥστε	ἄπειρος καὶ ἀνόητος ἄνθρωπος ~(πᾶς
[179]	τῇ φιλίᾳ διὰ τὸν ἔρωτα,	ὥστε	ἀποδεῖξαι αὐτοὺς ἀλλοτρίους ὄντας τῷ
[198]	με Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν,	ὥστε	ἀτεχνῶς τὸ τοῦ Ὁμήρου ἐπεπόνθη·
[192]	καὶ (συμφυσῆσαι εἰς τὸ αὐτό,	ὥστε	δύ᾽ ὄντας ἕνα γεγονέναι καὶ
[194]	με οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ,	ὥστε	καὶ ἀγνοεῖν ὅτι νοῦν ἔχοντι
[205]	ὁτῳοῦν αἰτία πᾶσά ἐστι (ποίησις,	ὥστε	καὶ αἱ ὑπὸ πάσαις ταῖς
[196]	ποιητὴς ὁ θεὸς σοφὸς οὕτως	ὥστε	καὶ ἄλλον ποιῆσαι· πᾶς γοῦν
[210]	ἡγήσασθαι τοῦ ἐν τῷ σώματι,	ὥστε	καὶ ἐὰν ἐπιεικὴς ὢν τὴν
[172]	συνουσίαν γεγονέναι ταύτην ἣν ἐρωτᾷς,	ὥστε	καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή.
[192]	αὐτῷ γενέσθαι ὅτι μάλιστα ἀλλήλοις,	ὥστε	καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν μὴ
[197]	ἀνεῦρεν ἐπιθυμίας καὶ ἔρωτος ἡγεμονεύσαντος,	(ὥστε	καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν εἴη
[189]	γε τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ,	ὥστε	με θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον
[216]	Μαρσύου πολλάκις δὴ ~(οὕτω διετέθην	ὥστε	μοι δόξαι μὴ βιωτὸν εἶναι
[179]	Ἔρως ἔνθεον ποιήσειε πρὸς ἀρετήν,	ὥστε	ὅμοιον εἶναι τῷ ἀρίστῳ φύσει.
[173]	τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα,	(ὥστε,	ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως
[219]	εἰς φρόνησιν καὶ εἰς καρτερίαν;	ὥστε	οὔθ᾽ ὅπως οὖν ὀργιζοίμην εἶχον
[216]	ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην,	ὥστε	οὐκ ἔχω ὅ τι χρήσωμαι
[203]	τὸ δὲ ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ·	ὥστε	οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ οὔτε
[223]	εὐπόρως καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν,	ὥστε	παρ᾽ ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν
[217]	εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά,	ὥστε	ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ ὅ τι
[178]	εἰ οὖν μηχανή τις γένοιτο	ὥστε	πόλιν γενέσθαι ἢ στρατόπεδον ἐραστῶν
[179]	μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ θεοῖς,	ὥστε	πολλῶν πολλὰ καὶ καλὰ ἐργασαμένων
[209]	γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου,	ὥστε	πολὺ μείζω κοινωνίαν τῆς τῶν
[208]	ἀπιούσης μνήμην σῴζει τὴν ἐπιστήμην,	ὥστε	τὴν αὐτὴν δοκεῖν εἶναι. τούτῳ
[182]	οἱ καὶ τὸ ὄνειδος πεποιηκότες,	ὥστε	τινὰς τολμᾷν λέγειν ὡς αἰσχρὸν
[202]	μέσῳ δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ,	ὥστε	τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι.
[189]	τὰ εἰρημένα. ἀλλὰ μή με	φύλαττε,	ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι περὶ τῶν
[214]	γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων·	ἐπίταττε	οὖν ὅτι βούλει. Ἄκουσον δή,
[201]	εἴη κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον	οὔτε	ἀγαθός. καὶ ἐγώ, Πῶς λέγεις,
[180]	ἐφ᾽ ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε καλὴ	οὔτε	αἰσχρά. ~(οἷον ὃ νῦν ἡμεῖς
[183]	καλὸν εἶναι αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ	οὔτε	αἰσχρόν, ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον
[176]	εἶναι πόρρω ἐθελήσαιμι ἂν πιεῖν	οὔτε	ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι, ἄλλως τε καὶ
[202]	πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;	οὔτε	ἀμαθία (τὸ γὰρ τοῦ ὄντος
[196]	οὔτε θεόν, οὔθ᾽ ὑπ᾽ ἀνθρώπου	οὔτε	ἄνθρωπον. οὔτε γὰρ αὐτὸς βίᾳ
[211]	~(ἀεὶ ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον	οὔτε	ἀπολλύμενον, οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον,
[203]	δὲ ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ· ὥστε	οὔτε	ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ,
[211]	καὶ οὔτε γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον,	οὔτε	αὐξανόμενον οὔτε φθίνον, ἔπειτα οὐ
[176]	ἀνθρώποις ἡ μέθη ἐστί· καὶ	οὔτε	αὐτὸς ἑκὼν εἶναι πόρρω ἐθελήσαιμι
[184]	καταφρονήσῃ· οὐδὲν γὰρ δοκεῖ τούτων	οὔτε	βέβαιον οὔτε μόνιμον εἶναι, χωρὶς
[177]	φάναι τὸν Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται.	οὔτε	γὰρ ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι,
[196]	οὔθ᾽ ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε ἄνθρωπον.	οὔτε	γὰρ αὐτὸς βίᾳ πάσχει, εἴ
[223]	οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων.	οὔτε	γὰρ ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν
[190]	χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν·	οὔτε	γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ
[211]	πρῶτον μὲν ~(ἀεὶ ὂν καὶ	οὔτε	γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον, οὔτε αὐξανόμενον
[213]	οὐκέτι ἔξεστίν μοι οὔτε προσβλέψαι	οὔτε	διαλεχθῆναι καλῷ οὐδ᾽ ἑνί, ἢ
[216]	ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης; ἴστε ὅτι	οὔτε	εἴ τις καλός ἐστι μέλει
[202]	δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽ ἔφη, ὅτι	οὔτε	ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον γὰρ πρᾶγμα
[205]	κατὰ φιλογυμναστίαν ἢ κατὰ φιλοσοφίαν,	οὔτε	ἐρᾶν καλοῦνται οὔτ᾽ ἐρασταί, οἱ
[220]	τοῦτό γέ μοι οὔτε μέμψῃ	οὔτε	ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ γὰρ
[205]	ἐρῶσιν· ὁ δ᾽ ἐμὸς λόγος	οὔτε	ἡμίσεός φησιν εἶναι τὸν ἔρωτα
[196]	οὔτ᾽ ἀδικεῖται οὔθ᾽ ὑπὸ θεοῦ	οὔτε	θεόν, οὔθ᾽ ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε
[178]	ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν	οὔτε	ἰδιώτην μεγάλα καὶ καλὰ ἔργα
[178]	εἰσὶν οὔτε λέγονται ὑπ᾽ οὐδενὸς	οὔτε	ἰδιώτου οὔτε ποιητοῦ, ἀλλ᾽ Ἡσίοδος
[180]	ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτῆς πραττομένη	οὔτε	καλὴ οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον ὃ
[183]	ἐστιν, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη,	οὔτε	καλὸν εἶναι αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ
[201]	λόγοις οἷσπερ ἐγὼ τοῦτον, ὡς	οὔτε	καλὸς εἴη κατὰ τὸν ἐμὸν
[178]	γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν	οὔτε	λέγονται ὑπ᾽ οὐδενὸς οὔτε ἰδιώτου
[220]	στρατηγούς, καὶ τοῦτό γέ μοι	οὔτε	μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι·
[184]	γὰρ δοκεῖ τούτων οὔτε βέβαιον	οὔτε	μόνιμον εἶναι, χωρὶς τοῦ μηδὲ
[182]	καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι	οὔτε	νέος οὔτε παλαιὸς ὡς αἰσχρόν,
[205]	ἡμίσεός φησιν εἶναι τὸν ἔρωτα	οὔτε	ὅλου, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ γέ
[182]	ἄν τις εἴποι οὔτε νέος	οὔτε	παλαιὸς ὡς αἰσχρόν, ἵνα, οἶμαι,
[178]	μὲν οὖν ἃ ἕκαστος εἶπεν,	οὔτε	πάνυ ὁ Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽
[203]	ὥστε οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ	οὔτε	πλουτεῖ, σοφίας τε αὖ καὶ
[178]	ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε τιμαὶ	οὔτε	πλοῦτος οὔτ᾽ ἄλλο (οὐδὲν ὡς
[178]	λέγονται ὑπ᾽ οὐδενὸς οὔτε ἰδιώτου	οὔτε	ποιητοῦ, ἀλλ᾽ Ἡσίοδος πρῶτον μὲν
[196]	βία γὰρ Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται—	οὔτε	ποιῶν ποιεῖ— πᾶς γὰρ ἑκὼν
[178]	οὐ γὰρ ἔστιν ἄνευ τούτων	οὔτε	πόλιν οὔτε ἰδιώτην μεγάλα καὶ
[177]	ἄλλο ἐπίστασθαι ἢ τὰ ἐρωτικά,	οὔτε	που Ἀγάθων καὶ (Παυσανίας, οὐδὲ
[213]	τούτου (ἠράσθην, οὐκέτι ἔξεστίν μοι	οὔτε	προσβλέψαι οὔτε διαλεχθῆναι καλῷ οὐδ᾽
[178]	τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο	οὔτε	συγγένεια οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω
[214]	τι λέγομεν ἐπὶ τῇ κύλικι	οὔτε	τι ᾄδομεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ
[214]	φάναι, ὦ Ἀλκιβιάδη, ποιοῦμεν; (οὕτως	οὔτε	τι λέγομεν ἐπὶ τῇ κύλικι
[178]	οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς	οὔτε	τιμαὶ οὔτε πλοῦτος οὔτ᾽ ἄλλο
[221]	ἐγγὺς ἂν εὕροι τις ζητῶν,	οὔτε	τῶν νῦν οὔτε τῶν παλαιῶν,
[221]	τις ζητῶν, οὔτε τῶν νῦν	οὔτε	τῶν παλαιῶν, εἰ μὴ ἄρα
[178]	οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε ὑπὸ ἑταίρων	οὔτε	ὑπ᾽ ἄλλου (οὐδενὸς ὡς ὑπὸ
[178]	ὑπὸ πατρὸς ὀφθέντα οὕτως ἀλγῆσαι	οὔτε	ὑπὸ ἑταίρων οὔτε ὑπ᾽ ἄλλου
[211]	γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον, οὔτε αὐξανόμενον	οὔτε	φθίνον, ἔπειτα οὐ τῇ μὲν
[203]	καὶ φαρμακεὺς καὶ σοφιστής· καὶ	οὔτε	ὡς (ἀθάνατος πέφυκεν οὔτε ὡς
[203]	καὶ οὔτε ὡς (ἀθάνατος πέφυκεν	οὔτε	ὡς θνητός, ἀλλὰ τοτὲ μὲν
[192]	ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι κοινῇ	τεθνεῶτε·	ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ τούτου ἐρᾶτε
[180]	δύο ἐστόν, δύο ἀνάγκη καὶ	Ἔρωτε	εἶναι. πῶς δ᾽ οὐ δύο
[190]	ὄντινα δὲ τέμοι, τὸν Ἀπόλλω	ἐκέλευε	τό τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ
[215]	καὶ τἆλλα ἔοικας, μετὰ τοῦτο	ἄκουε.	ὑβριστὴς εἶ· ἢ οὔ; ἐὰν
[190]	ὁ δὲ τό τε πρόσωπον	μετέστρεφε,	καὶ συνέλκων πανταχόθεν τὸ δέρμα
[177]	λέγει· Οὐ δεινόν, φησίν, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	ἄλλοις μέν τισι θεῶν ὕμνους
[214]	τὸν οὖν Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ὦ	Ἐρυξίμαχε,	βέλτιστε βελτίστου πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου,
[185]	τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι, Ὦ	Ἐρυξίμαχε,	δίκαιος εἶ ἢ παῦσαί με
[194]	Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι, ὦ	Ἐρυξίμαχε·	εἰ δὲ γένοιο οὗ νῦν
[189]	ἀφήσω σε. Καὶ μήν, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ γέ
[214]	τὸν Ἀλκιβιάδην· δοκεῖ χρῆναι, ὦ	Ἐρυξίμαχε;	ἐπιθῶμαι τῷ ἀνδρὶ καὶ τιμωρήσωμαι
[189]	γελάσαντα εἰπεῖν· Εὖ λέγεις, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	καί μοι ἔστω ἄρρητα τὰ
[193]	εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	ὁ ἐμὸς λόγος ἐστὶ περὶ
[214]	τοὺς ἄλλους. Ἀλλά, φάναι, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	τὸν Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν λέγεις,
[177]	τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι, ὦ	Ἐρυξίμαχε,	φάναι τὸν Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται.
[217]	νοῦν, καὶ εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες,	ἐξέλεγχε.	συνεγιγνόμην γάρ, ὦ ἄνδρες, μόνος
[201]	θεός, εἴη δὲ τῶν καλῶν·	ἤλεγχε	δή με τούτοις τοῖς λόγοις
[189]	ὦ Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι· ἀλλὰ	πρόσεχε	τὸν νοῦν καὶ οὕτως λέγε
[180]	θεούς, ἃ δ᾽ οὖν ἑκάτερος	εἴληχε	πειρατέον εἰπεῖν. πᾶσα γὰρ πρᾶξις
[189]	κύκλῳ ἔχον· χεῖρας δὲ τέτταρας	εἶχε,	καὶ σκέλη τὰ ἴσα ταῖς
[180]	ἦν ὁ Ἔρως, καλῶς ἂν	εἶχε·	νῦν δὲ οὐ γάρ ἐστιν
[172]	σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν	εἶχε	σαφὲς λέγειν· σὺ οὖν μοι
[217]	ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι	ὀψὲ	εἴη, προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν. ἀνεπαύετο