Page
[194]	ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι. Ἐγὼ δὲ	δὴ	βούλομαι πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς
[180]	ἂν ἦν Ἔρως· ἐπεὶ δὲ	δὴ	δύο ἐστόν, δύο ἀνάγκη καὶ
[190]	σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ	δὴ	ἦν καὶ αὐτὰ καὶ ἡ
[202]	οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας δὲ	δὴ	λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ
[202]	ἂν εἴη ἀμαθία; ἔστι δὲ	δή	που τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ δόξα,
[219]	ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος δὲ	δὴ	ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό
[178]	(οὐδὲν ὡς ἔρως. λέγω δὲ	δὴ	τί τοῦτο; τὴν ἐπὶ μὲν
[192]	ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει. φασὶ δὲ	δή	τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι, ψευδόμενοι·
[183]	του λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι	ἤ	τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν
[181]	νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν, ἢ πίνειν	ἢ	ᾄδειν ἢ διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι
[199]	οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ	ἢ	ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή, φάναι,
[219]	ἢ εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον	ἢ	ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ
[173]	φιλοσοφίας λόγους ἢ αὐτὸς ποιῶμαι	ἢ	ἄλλων ἀκούω, χωρὶς τοῦ οἴεσθαι
[176]	αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν, αὐλοῦσαν ἑαυτῇ	ἢ	ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ ταῖς
[214]	ἐπαινέσω τούτου παρόντος ἢ θεὸν	ἢ	ἄνθρωπον ἄλλον ἢ τοῦτον, οὐκ
[210]	ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος	ἢ	ἀνθρώπου τινός ἢ ἐπιτηδεύματος ἑνός,
[178]	ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν τὴν ἑαυτῶν	ἢ	ἀπεχόμενοι πάντων τῶν αἰσχρῶν καὶ
[212]	ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην,	ἢ	ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽
[183]	χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν	ἢ	ἀρχὴν ἄρξαι ἤ τινα ἄλλην
[215]	οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ σύριγγας	ἢ	αὐλοὺς ἔχοντας, οἳ διχάδε διοιχθέντες
[173]	μέν τινας περὶ φιλοσοφίας λόγους	ἢ	αὐτὸς ποιῶμαι ἢ ἄλλων ἀκούω,
[173]	ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι διηγεῖτο;	ἢ	αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ μὰ τὸν
[211]	τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου	ἢ	αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα,
[208]	Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν,	ἢ	Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν, ἢ προαποθανεῖν
[181]	ποιοῦμεν, ἢ πίνειν ἢ ᾄδειν	ἢ	διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι τούτων αὐτὸ
[185]	καὶ ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ	ἢ	δίς, καὶ εἰ πάνυ ἰσχυρά
[213]	νῦν ἐργάσηται, ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς,	ἢ	ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς
[219]	περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην μετὰ Σωκράτους,	ἢ	εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον ἢ
[188]	σὸν ἔργον, ὦ Ἀριστόφανες, ἀναπληρῶσαι·	ἢ	εἴ πως ἄλλως ἐν νῷ
[220]	πάντων ἢ οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν,	ἢ	εἴ τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε
[184]	ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς χρήματα	ἢ	εἰς διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ·
[187]	πολλὴ ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι	ἢ	ἐκ διαφερομένων ἔτι εἶναι. ἀλλὰ
[211]	ἑτέρῳ τινι, οἷον ἐν ζῴῳ	ἢ	ἐν γῇ ἢ ἐν οὐρανῷ
[189]	νῦν δὲ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽	ἢ	ἐν ὀνείδει ὄνομα κείμενον. ἔπειτα
[211]	ἐν ζῴῳ ἢ ἐν γῇ	ἢ	ἐν οὐρανῷ (ἢ ἔν τῳ
[221]	δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη	ἢ	ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς γὰρ ἧττον
[209]	ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι μᾶλλον	ἢ	ἐν τοῖς σώμασιν, ἃ ψυχῇ
[211]	ἐν γῇ ἢ ἐν οὐρανῷ	(ἢ	ἔν τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ
[210]	παιδαρίου κάλλος ἢ ἀνθρώπου τινός	ἢ	ἐπιτηδεύματος ἑνός, δουλεύων φαῦλος ᾖ
[178]	ἐστιν ἀγαθὸν εὐθὺς νέῳ ὄντι	ἢ	ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά.
[189]	πῃ ἐν νῷ ἔχω λέγειν	ἢ	ᾗ σύ τε καὶ Παυσανίας
[173]	τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ	ἢ	ᾗ τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός
[217]	ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν	ἢ	(ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν δὴ
[214]	τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου παρόντος	ἢ	θεὸν ἢ ἄνθρωπον ἄλλον ἢ
[199]	ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος γε	ἢ	θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ
[200]	τις μέγας ὢν μέγας εἶναι,	ἢ	ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον ἐκ
[175]	ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη,	ἢ	καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα,
[202]	μὴ εἰδότων, ἔφη, πάντων λέγεις,	ἢ	καὶ τῶν εἰδότων; Ξυμπάντων μὲν
[184]	ἔσεσθαι ἢ κατὰ σοφίαν τινὰ	ἢ	κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς,
[184]	ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι	ἢ	κατὰ σοφίαν τινὰ ἢ κατὰ
[205]	ἐπ᾽ αὐτόν, ἢ κατὰ χρηματισμὸν	ἢ	κατὰ φιλογυμναστίαν ἢ κατὰ φιλοσοφίαν,
[205]	κατὰ χρηματισμὸν ἢ κατὰ φιλογυμναστίαν	ἢ	κατὰ φιλοσοφίαν, οὔτε ἐρᾶν καλοῦνται
[205]	ἄλλῃ τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν,	ἢ	κατὰ χρηματισμὸν ἢ κατὰ φιλογυμναστίαν
[185]	ἢ παῦσαί με τῆς λυγγὸς	ἢ	λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ, ἕως ἂν
[179]	γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι	ἢ	λιπὼν τάξιν ἢ ὅπλα ἀποβαλὼν
[179]	μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ παιδικὰ	ἢ	μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω
[200]	ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν οὗ ἐνδεές ἐστιν,	ἢ	μὴ (ἐπιθυμεῖν, ἐὰν μὴ ἐνδεὲς
[196]	κατὰ μουσικήν· ἃ γάρ τις	ἢ	μὴ ἔχει ἢ μὴ οἶδεν,
[181]	βλέποντες, ἀμελοῦντες δὲ τοῦ καλῶς	ἢ	μή· ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς
[196]	γάρ τις ἢ μὴ ἔχει	ἢ	μὴ οἶδεν, οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ
[213]	λέγετε αὐτόθεν, ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω	ἢ	μή; συμπίεσθε ἢ οὔ; πάντας
[193]	λόγος ἐστὶ περὶ Ἔρωτος, ἀλλοῖος	ἢ	ὁ σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην
[218]	τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ	ἢ	ὅ τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι
[214]	οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν	ἢ	ὃ ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν
[220]	διὰ τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο	ἢ	οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ δὲ
[201]	καὶ ἥ, Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη·	ἢ	οἴει, ὅτι ἂν μὴ καλὸν
[214]	(σε Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν;	ἢ	οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν
[214]	ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν ~(πλέον	ἢ	ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα. τοῦτον ἐμπλησάμενον
[179]	παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ λιπὼν τάξιν	ἢ	ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή
[180]	ὁ ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ,	ἢ	ὅταν ὁ ἐραστὴς τὰ παιδικά.
[215]	μετὰ τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ·	ἢ	οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς,
[199]	ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος	ἢ	οὔ; εἶπες ἂν δή πού
[172]	αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ	ἢ	οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν
[213]	ῥητοῖς εἰσίω ἢ μή; συμπίεσθε	ἢ	οὔ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ
[200]	οὗ ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ	ἢ	οὔ; Πάνυ γε, φάναι. Πότερον
[199]	ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ·	ἢ	οὔ; Πάνυ γε, φάναι τὸν
[199]	ὅπερ ἔστιν, ἔστι τινὸς ἀδελφὸς	ἢ	οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ
[199]	εἶναι τινὸς ὁ Ἔρως ἔρως,	ἢ	οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽ οὐκ εἰ
[207]	τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας;	ἢ	οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται
[212]	δεῖ θεωμένου καὶ ξυνόντος αὐτῷ;	ἢ	οὐκ ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα
[220]	πάγου οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων	ἢ	οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν, ἢ εἴ
[200]	εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ,	ἢ	οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς
[202]	καὶ ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές;	ἢ	οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι
[220]	οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν (ἀνθρώπων	ἢ	οὗτος, τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν,
[213]	οὔτε διαλεχθῆναι καλῷ οὐδ᾽ ἑνί,	ἢ	οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν με καὶ φθονῶν
[181]	πρῶτον μὲν οὐχ ἧττον γυναικῶν	ἢ	παίδων, ἔπειτα ὧν καὶ ἐρῶσι
[178]	τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο	ἢ	πάσχων ὑπό του δι᾽ ἀνανδρίαν
[199]	εἰ Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς	ἢ	πατρός— ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ
[199]	δ᾽ οὐκ εἰ μητρός τινος	ἢ	πατρός ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν
[185]	κατακεῖσθαι, Ὦ Ἐρυξίμαχε, δίκαιος εἶ	ἢ	παῦσαί με τῆς λυγγὸς ἢ
[188]	οὐ περὶ ἄλλο τί ἐστιν	ἢ	περὶ Ἔρωτος φυλακήν τε καὶ
[203]	δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν	ἢ	περὶ τέχνας ἢ χειρουργίας τινὰς
[181]	~(οἷον ὃ νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν,	ἢ	πίνειν ἢ ᾄδειν ἢ διαλέγεσθαι,
[187]	καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ τε καὶ ἁρμονίᾳ	ἢ	ποιοῦντα, (ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν)
[172]	ἡμέρας εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ	ἢ	πράττῃ οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν;
[208]	ἄν, ἢ Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν,	ἢ	προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον Κόδρον ὑπὲρ
[200]	ἄλλο τι ἔστιν ὁ Ἔρως	ἢ	πρῶτον μὲν τινῶν, ἔπειτα τούτων
[194]	ἴσως οἴοιο αἰσχρὸν ὂν ποιεῖν·	ἢ	πῶς λέγεις; Ἀληθῆ λέγεις, φάναι.
[205]	τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί,	ἢ	πῶς λέγεις; Οὕτως, ἦν δ᾽
[220]	ἐγένου τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν	ἢ	σαυτόν. ἔτι τοίνυν, ὦ ἄνδρες,
[219]	πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ	ἢ	σιδήρῳ ὁ Αἴας, ᾧ τε
[206]	~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ τοῦ ἀγαθοῦ.	ἢ	σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ
[178]	τις γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι	ἢ	στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν,
[173]	ἀθλιώτερος ἦ ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον	ἢ	σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα
[189]	ἐν νῷ ἔχω λέγειν ἢ	ᾗ	σύ τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην.
[209]	οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον	ἢ	τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν,
[173]	ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ ἢ	ᾗ	τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε
[177]	ὃς οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι	ἢ	τὰ ἐρωτικά, οὔτε που Ἀγάθων
[181]	θεοῦ νεωτέρας (τε οὔσης πολὺ	ἢ	τῆς ἑτέρας, καὶ μετεχούσης ἐν
[218]	χαρίζεσθαι καὶ εἴ τι ἄλλο	ἢ	τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς (δέοιο
[183]	πάνδημος, (ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον	ἢ	τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ γὰρ
[214]	ἐπὶ τὰ γελοιότερά με ἐπαινέσαι;	ἢ	τί ποιήσεις; Τἀληθῆ ἐρῶ. ἀλλ᾽
[199]	ὁ Ἔρως ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς	ἢ	τινός; Πάνυ μὲν οὖν ἔστιν.
[200]	παρόντων, εἰ ἄλλο τι λέγεις	ἢ	τόδε, ὅτι βούλομαι τὰ νῦν
[202]	φῂς εὐδαίμονας εἶναι καὶ καλούς;	ἢ	τολμήσαις ἄν τινα μὴ φάναι
[206]	ἄλλο ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι	ἢ	τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ σοὶ δοκοῦσιν;
[209]	ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι	ἢ	τοὺς (ἀνθρωπίνους, καὶ εἰς Ὅμηρον
[214]	ἢ θεὸν ἢ ἄνθρωπον ἄλλον	ἢ	τοῦτον, οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ
[175]	ἐν μάρτυσι τῶν Ἑλλήνων πλέον	ἢ	τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη, ὦ
[215]	γὰρ ἀκούω, πολύ μοι μᾶλλον	ἢ	τῶν κορυβαντιώντων ἥ τε καρδία
[194]	σοφούς, μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις	ἢ	τῶν πολλῶν· ἀλλὰ μὴ οὐχ
[215]	ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ	ἢ	τῶν σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος,
[218]	τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς (δέοιο	ἢ	τῶν φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ
[181]	καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων μᾶλλον	ἢ	τῶν ψυχῶν, ἔπειτα ὡς ἂν
[211]	ὀρθῶς ἐπὶ (τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι	ἢ	ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχόμενον ἀπὸ
[208]	ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι μᾶλλον	ἢ	ὑπὲρ τῶν (παίδων, καὶ χρήματα
[179]	ἧττον ἂν δή που δέξαιτο	ἢ	ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων, καὶ
[185]	λέγειν, τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινὰ	ἢ	ὑπὸ πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος
[185]	αὐτῷ τινὰ ἢ ὑπὸ πλησμονῆς	ἢ	ὑπό τινος ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν
[173]	οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον πράττειν	ἢ	φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽
[218]	μὴ χαριζόμενος αἰσχυνοίμην τοὺς φρονίμους,	ἢ	χαριζόμενος τούς τε πολλοὺς καὶ
[203]	σοφὸς ὢν ἢ περὶ τέχνας	ἢ	χειρουργίας τινὰς βάναυσος. οὗτοι δὴ
[183]	καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ	ἢ	χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν
[187]	ποιοῦντα, (ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν)	ἢ	χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις μέλεσί
[218]	ἄν τις δηχθείη— τὴν καρδίαν	ἢ	ψυχὴν γὰρ ἢ ὅ τι
[219]	ἐστιν, ὧν οὐδὲν ἄλλως εἴρηται	ἢ	ὡς διανοοῦμαι· σὺ δὲ αὐτὸς
[190]	ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν,	ἢ	ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ ταῖς
[201]	οἴει, ὅτι ἂν μὴ καλὸν	ᾖ,	ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά
[205]	ποιηταί. Ἀληθῆ λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως,	ἦ	δ᾽ ἥ, οἶσθ᾽ ὅτι οὐ
[206]	ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν,	ἦ	δ᾽ ἥ, οὕτως ἁπλοῦν ἐστι
[206]	καὶ οὐ μανθάνω. (Ἀλλ᾽ ἐγώ,	ἦ	δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν
[206]	τούτου ὁ ἔρως ἐστὶν ἀεί,	ἦ	δ᾽ ἥ, τῶν τίνα τρόπον
[175]	καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽	ἦ	δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον
[172]	λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ μοι,	ἦ	δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς
[218]	αὐτόν, Σώκρατες, καθεύδεις; Οὐ δῆτα,	ἦ	δ᾽ ὅς. Οἶσθα οὖν ἅ
[174]	παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ σύ,	ἦ	δ᾽ ὅς, πῶς (ἔχεις πρὸς
[178]	πρεσβύτατον (εἶναι τῶν θεῶν, τίμιον,	ἦ	δ᾽ ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου·
[176]	ἔρρωμαι. (Ἕρμαιον ἂν εἴη ἡμῖν,	ἦ	δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί
[221]	αὐτὸς γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ	ἦ	διὰ τὸ ἐφ᾽ ἵππου εἶναι·
[200]	μὴ (ἐπιθυμεῖν, ἐὰν μὴ ἐνδεὲς	ᾖ.	ἐμοὶ μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ,
[196]	εὐανθής τε καὶ εὐώδης τόπος	ᾖ,	ἐνταῦθα δὲ καὶ ἵζει καὶ
[183]	καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα	ᾖ,	ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν
[174]	ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽	ἦ	ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς
[214]	παραβάλλειν μὴ οὐκ ἐξ ἴσου	ᾖ.	καὶ ἅμα, ὦ μακάριε, πείθει
[202]	αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά γε.	Ἦ	καὶ ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές;
[210]	ἢ ἐπιτηδεύματος ἑνός, δουλεύων φαῦλος	ᾖ	καὶ σμικρολόγος, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ
[212]	ἐὰν μέν τις τῶν ἐπιτηδείων	ᾖ,	καλεῖτε· εἰ δὲ μή, λέγετε
[176]	αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν Ἀκουμενοῦ·	Ἦ	καλῶς, φάναι, λέγετε. καὶ ἔτι
[215]	ἄλλου λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος	ᾖ	ὁ λέγων, ἐάν τε γυνὴ
[173]	καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν ἀθλιώτερος	ἦ	ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον ἢ σὺ
[195]	περὶ οὗ ἂν ὁ λόγος	ᾖ.	οὕτω δὴ τὸν Ἔρωτα καὶ
[198]	καὶ ὡς κάλλιστα, ἐάν τε	ᾖ	οὕτως ἔχοντα ἐάν τε μή·
[209]	ὅταν τις ἐκ (νέου ἐγκύμων	ᾖ	τὴν ψυχήν θεῖος ὢν, καὶ
[196]	γοῦν ποιητὴς γίγνεται, κἂν ἄμουσος	ᾖ	τὸ „πρίν„ οὗ ἂν Ἔρως
[185]	οὐ κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως καλὴ	ἡ	ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ
[205]	βουλόμενος, ἀλλὰ τέλος δοκεῖ ἔχειν	ἡ	ἀπόκρισις. Ἀληθῆ λέγεις, εἶπον ἐγώ.
[204]	Γενέσθαι αὑτῷ. Ἀλλ᾽ ἐπιποθεῖ, ἔφη,	ἡ	ἀπόκρισις ἐρώτησιν τοιάνδε· τί ἔσται
[182]	ὁ γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ	ἡ	Ἁρμοδίου φιλία βέβαιος γενομένη κατέλυσεν
[192]	γάρ ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι	ἡ	ἀρχαία φύσις ἡμῶν ἦν αὕτη
[188]	τε καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ	ἡ	ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν μή
[203]	σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο	ἡ	Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ
[206]	δύναται, ἐν δὲ τῷ καλῷ.	ἡ	γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία
[187]	καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη.	ἡ	γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία
[189]	φύσιν καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς.	ἡ	γὰρ πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ
[205]	ὅτι ποίησίς ἐστί τι πολύ·	ἡ	γάρ τοι ἐκ τοῦ μὴ
[186]	ἵνα καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην.	ἡ	γὰρ φύσις τῶν σωμάτων τὸν
[204]	αἰτία δὲ αὐτῷ καὶ τούτων	ἡ	γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ σοφοῦ
[206]	ἐστι καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ	ἡ	γέννησις. ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν
[206]	ἀθάνατον ἔνεστιν, ἡ κύησις καὶ	ἡ	γέννησις. τὰ δὲ ἐν τῷ
[199]	αὐτὸς ἐν τῷ μέρει ἐπαινέσεσθαι.	ἡ	γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο, ἡ δὲ
[180]	ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν·	ἡ	δὲ νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης,
[175]	καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα,	ἡ	δὲ σὴ λαμπρά τε καὶ
[199]	ἐπαινέσεσθαι. ἡ γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο,	ἡ	δὲ φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή.
[203]	πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ	ἡ	διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ
[177]	περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα	ἡ	διατριβή, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ
[184]	ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς, αὕτη αὖ	ἡ	ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ
[215]	ἐπὶ τὰ γελοιότερα, ἔσται δ᾽	ἡ	εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ
[173]	μοι; πάντως δὲ ἡ ὁδὸς	ἡ	εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ
[200]	ἐστι, τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστὶν ὧν	ἡ	ἐπιθυμία τε καὶ ὁ ἔρως
[196]	καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα τεκμήριον	ἡ	εὐσχημοσύνη, ὃ δὴ διαφερόντως ἐκ
[207]	γὰρ (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον	ἡ	θνητὴ φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ
[187]	ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ	ἡ	ἰατρική, ἐνταῦθα ἡ μουσικὴ ἐντίθησιν,
[206]	ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν καὶ Εἰλείθυια	ἡ	Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει. διὰ
[196]	ἀεὶ πόλεμος. χρόας δὲ κάλλος	ἡ	κατ᾽ ἄνθη δίαιτα τοῦ θεοῦ
[206]	ὄντι τῷ ζῴῳ ἀθάνατον ἔνεστιν,	ἡ	κύησις καὶ ἡ γέννησις. τὰ
[185]	ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι	ἡ	λύγξ· εἰ δὲ μή, ὕδατι
[202]	αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ	ἡ	μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ ἡ
[188]	καὶ ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν αὖ	ἡ	(μαντικὴ φιλίας θεῶν καὶ ἀνθρώπων
[211]	βίου, ὦ φίλε Σώκρατες, ἔφη	ἡ	Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι,
[220]	γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ	ἡ	μάχη ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ
[176]	ἰατρικῆς, ὅτι χαλεπὸν τοῖς ἀνθρώποις	ἡ	μέθη ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς
[175]	πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι.	ἡ	μὲν γὰρ ἐμὴ φαύλη τις
[180]	δ᾽ οὐ δύο τὼ θεά;	ἡ	μέν γέ που πρεσβυτέρα καὶ
[177]	εἰπεῖν οὖν τὸν Ἐρυξίμαχον ὅτι·	Ἡ	μέν μοι ἀρχὴ τοῦ λόγου
[204]	δὲ οὐ σοφῆς καὶ ἀπόρου·	ἡ	μὲν οὖν φύσις τοῦ δαίμονος,
[199]	φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ	ἡ	μήτηρ ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ τοῦτο.
[187]	ὥσπερ ἐκεῖ ἡ ἰατρική, ἐνταῦθα	ἡ	μουσικὴ ἐντίθησιν, ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν
[201]	οὕτω διελθεῖν, ὥς ποτέ με	ἡ	ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν γάρ
[206]	τίνι πράξει ἡ σπουδὴ καὶ	ἡ	ξύντασις ἔρως ἂν καλοῖτο; τί
[173]	οὐ διηγήσω μοι; πάντως δὲ	ἡ	ὁδὸς ἡ εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία
[203]	ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν	ἡ	ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς
[202]	ἔστι δὲ δή που τοιοῦτον	ἡ	ὀρθὴ δόξα, μεταξὺ φρονήσεως καὶ
[203]	Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν.	ἡ	οὖν Πενία ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν
[182]	ἄλλων ὦσι, καὶ ὅτι αὖ	ἡ	παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων
[179]	αἱ γυναῖκες. τούτου δὲ καὶ	ἡ	Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν
[203]	οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο	ἡ	Πενία, καὶ ἦν περὶ τὰς
[188]	μαντικὴ ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν	ἡ	περὶ θεούς τε (καὶ ἀνθρώπους
[209]	ἔφη, καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως	ἡ	περὶ τὰ τῶν πόλεών τε
[184]	οὐκ ἐπονείδιστος· αὕτη δ᾽ ἐστὶν	ἡ	περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ
[190]	δὴ ἦν καὶ αὐτὰ καὶ	ἡ	πορεία αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς
[206]	τε καὶ ἤδη σπαργῶντι πολλὴ	ἡ	πτοίησις γέγονε (περὶ τὸ καλὸν
[190]	μετέχον τῆς σελήνης, ὅτι καὶ	ἡ	σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ
[204]	ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων	ἡ	σοφία, Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως
[175]	εἰ γὰρ οὕτως ἔχει καὶ	ἡ	(σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ
[175]	ὦ Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη	ἡ	σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου
[206]	αὐτὸ καὶ ἐν τίνι πράξει	ἡ	σπουδὴ καὶ ἡ ξύντασις ἔρως
[208]	ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ αὕτη	ἡ	σπουδὴ καὶ ὁ ἔρως ἕπεται.
[173]	ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε ἐγένετο	ἡ	συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι·
[205]	τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα	ἡ	τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ τοῦ
[192]	γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι	ἡ	τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡς ἄρα
[202]	ἡ μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ	ἡ	τῶν ἱερέων τέχνη τῶν τε
[219]	ὄψις ἄρχεται ὀξὺ βλέπειν ὅταν	ἡ	τῶν ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν
[188]	ἔρωτα· ἔνεστον ~(γάρ. Ἐπεὶ καὶ	ἡ	τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ σύστασις
[182]	καὶ ἥ γε (φιλοσοφία καὶ	ἡ	φιλογυμναστία· οὐ γὰρ οἶμαι συμφέρει
[191]	τοῦ παλαιοῦ πάθους. ἐπειδὴ οὖν	ἡ	φύσις δίχα ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον
[206]	ἡλικίᾳ γένωνται, τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν	ἡ	φύσις. τίκτειν δὲ ἐν μὲν
[192]	ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου	ἡ	ψυχὴ (δήλη ἐστίν, ὃ οὐ
[215]	οὐδὲν ἔπασχον, οὐδ᾽ ἐτεθορύβητό μου	ἡ	ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς
[195]	ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα	ἥ	γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει.
[175]	τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα,	ἥ	γε παρὰ σοῦ νέου ὄντος
[182]	τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ	ἥ	γε (φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία·
[210]	κατίδῃ τινὰ ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην,	ἥ	ἐστι καλοῦ (τοιοῦδε. πειρῶ δέ
[205]	λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως, ἦ δ᾽	ἥ,	οἶσθ᾽ ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ
[201]	Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός; καὶ	ἥ,	Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη· ἢ οἴει,
[206]	ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν, ἦ δ᾽	ἥ,	οὕτως ἁπλοῦν ἐστι λέγειν ὅτι
[202]	Πῶς τοῦτο, ἔφην, λέγεις; καὶ	ἥ,	Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε γάρ μοι,
[206]	μανθάνω. (Ἀλλ᾽ ἐγώ, ἦ δ᾽	ἥ,	σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη,
[215]	μοι μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων	ἥ	τε καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα
[186]	πείθομαι, συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην.	ἥ	τε οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω,
[219]	μή σε λανθάνω οὐδὲν ὤν.	ἥ	τοι τῆς διανοίας ὄψις ἄρχεται
[206]	ἔρως ἐστὶν ἀεί, ἦ δ᾽	ἥ,	τῶν τίνα τρόπον διωκόντων αὐτὸ
[208]	ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ	ἥ,	ὥσπερ οἱ τέλεοι σοφισταί, Εὖ
[202]	εἰδότων; Ξυμπάντων μὲν οὖν. καὶ	ἣ	γελάσασα· Καὶ πῶς ἄν, ἔφη,
[207]	αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην·	ἣ	δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ οὖν δεινός
[201]	ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου,	ἣ	δὴ καὶ ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ
[201]	ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας,	ἣ	ταῦτά τε σοφὴ ἦν καὶ
[197]	μὴ οὐχὶ Ἔρωτος εἶναι σοφίαν,	ᾗ	γίγνεταί τε καὶ φύεται πάντα
[195]	σκληρὸν ἦθος ἐχούσῃ ἐντύχῃ, ἀπέρχεται,	ᾗ	δ᾽ ἂν μαλακόν, οἰκίζεται. ἁπτόμενον
[209]	πόλεών τε καὶ οἰκήσεων διακόσμησις,	ᾗ	δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε
[188]	ὑγρά, καὶ ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν	λάβῃ	σώφρονα, ἥκει φέροντα εὐετηρίαν τε
[222]	καὶ σοῦ, ἵνα χωρὶς ἡμᾶς	διαλάβῃ·	οὐδὲν οὖν πλέον αὐτῷ ἔσται,
[193]	ὀλίγοι ποιοῦσι. καὶ μή μοι	ὑπολάβῃ	Ἐρυξίμαχος, κωμῳδῶν τὸν λόγον, ὡς
[181]	πράξει, ὡς ἂν πραχθῇ, τοιοῦτον	ἀπέβη·	καλῶς μὲν γὰρ πραττόμενον καὶ
[197]	διδάσκαλος γένηται, ἐλλόγιμος καὶ φανὸς	ἀπέβη,	οὗ δ᾽ ἂν Ἔρως μὴ
[177]	ἂν ἡμῖν ἐν λόγοις ἱκανὴ	διατριβή·	δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι ἕκαστον
[177]	Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα ἡ	διατριβή,	οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ ὧν
[211]	οἷον ἐν ζῴῳ ἢ ἐν	γῇ	ἢ ἐν οὐρανῷ (ἢ ἔν
[186]	ζῴων καὶ τοῖς ἐν τῇ	γῇ	φυομένοις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[213]	τὸν Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ καὶ σοὶ	διαλλαγή.	ἀλλὰ τούτων μὲν εἰσαῦθις σε
[198]	καὶ ῥημάτων τίς οὐκ ἂν	ἐξεπλάγη	ἀκούων; ἐπεὶ ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι
[172]	ἑκάστης ἡμέρας εἰδέναι ὅτι ἂν	λέγῃ	ἢ πράττῃ οὐδέπω τρία ἔτη
[200]	ἂν ἐπιθυμήσειεν; ἀλλ᾽ ὅταν τις	λέγῃ	ὅτι ἐγὼ ὑγιαίνων βούλομαι καὶ
[221]	θεάσασθαι Σωκράτη, ὅτε ἀπὸ Δηλίου	~(φυγῇ	ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον γὰρ
[195]	τῷ λόγῳ αὐτὸς παρέχεται, φεύγων	φυγῇ	τὸ γῆρας, ταχὺ ὂν δῆλον
[191]	ψῆτται, ἐξ ἑνὸς δύο. ζητεῖ	δὴ	ἀεὶ τὸ αὑτοῦ ἕκαστος ξύμβολον.
[176]	βουλεύωνται, καὶ οἱ λοιποί. (ταῦτα	δὴ	ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ διὰ
[199]	καὶ θέσει ῥημάτων τοιαύτῃ ὁποία	δὴ	ἄν τις τύχῃ ἐπελθοῦσα. τὸν
[223]	τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι. ταῦτα	δὴ	ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ σφόδρα
[213]	Ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη, εἰπεῖν· Εἶεν	δή,	ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν.
[209]	καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ, πάνυ	δὴ	ἀσπάζεται τὸ ξυναμφότερον, καὶ πρὸς
[217]	τί ἐστι τὸ πρᾶγμα. προκαλοῦμαι	δὴ	αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν, ἀτεχνῶς
[183]	ἅ τε μονίμῳ συντακείς. τούτους	δὴ	βούλεται ὁ ~(ἡμέτερος νόμος εὖ
[217]	ἢ (ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν	δὴ	δεῦρο τοῦ λόγου καλῶς ἂν
[196]	μέγα τεκμήριον ἡ εὐσχημοσύνη, ὃ	δὴ	διαφερόντως ἐκ πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως
[220]	ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο γὰρ	δὴ	δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε
[184]	νενόμισται, ἵνα χρόνος ἐγγένηται, ὃς	δὴ	δοκεῖ τὰ πολλὰ καλῶς βασανίζειν·
[188]	κοσμίου τύχῃ ἔρωτος ἃ νῦν	δὴ	ἐγὼ ἔλεγον, τά τε θερμὰ
[180]	εἰς μακάρων νήσους ἀποπέμψαντες. οὕτω	δὴ	ἔγωγέ φημι Ἔρωτα θεῶν καὶ
[212]	ἄν τις ῥᾳδίως λάβοι. διὸ	δὴ	ἔγωγέ φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα
[214]	ἐπίταττε οὖν ὅτι βούλει. Ἄκουσον	δή,	εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν
[200]	τὸ εἰκός γε, φάναι. Σκόπει	δή,	εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, ἀντὶ τοῦ
[207]	τοι, ὦ Διοτίμα, ὅπερ νῦν	δὴ	εἶπον, παρὰ σὲ ἥκω, γνοὺς
[209]	καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν· ὧν	δή	εἰσι καὶ οἱ ποιηταὶ πάντες
[207]	εἶναι ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον	δὴ	ἐκ τούτου τοῦ λόγου καὶ
[174]	δ᾽ εἰς τήμερον παρέσεσθαι. ταῦτα	δὴ	ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς παρὰ καλὸν
[198]	ἀλλ᾽ οὐ μαντικῶς, ἃ νῦν	δὴ	ἔλεγον εἰπεῖν, ὅτι Ἀγάθων θαυμαστῶς
[210]	τοῦτο ἐκεῖνο, ὦ Σώκρατες, οὗ	δὴ	ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν πάντες
[219]	ὁπότ᾽ ἀναγκασθεῖμεν ἀποληφθέντες που, οἷα	δὴ	ἐπὶ στρατείας, ~(ἀσιτεῖν, οὐδὲν ἦσαν
[217]	περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ	δὴ	ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον.
[181]	ἔπειτα πρεσβυτέρας, ὕβρεως ἀμοίρου· ὅθεν	δὴ	ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ
[196]	ἁπαλώτατον ἀνάγκη ~(εἶναι. νεώτατος μὲν	δή	ἐστι καὶ ἁπαλώτατος, πρὸς δὲ
[211]	ἅπτοιτο τοῦ τέλους. τοῦτο γὰρ	δή	ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ (τὰ
[203]	ἐπειδὴ δὲ ἐδείπνησαν, προσαιτήσουσα οἷον	δὴ	εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο ἡ Πενία,
[204]	σοφοὶ μήτε οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον	δή,	ἔφη, τοῦτό γε ἤδη καὶ
[184]	περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ	δὴ	ἡμῖν, ἐάν τις ἐθέλῃ τινὰ
[173]	καὶ λέγειν καὶ ἀκούειν. οὕτω	δὴ	ἰόντες ἅμα τοὺς λόγους περὶ
[218]	σοὶ εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. εἰ	δὴ	καθορῶν αὐτὸ κοινώσασθαί τέ μοι
[184]	κολακείαν εἶναι μηδὲ ἐπονείδιστον, οὕτω	δὴ	καὶ ἄλλη μία μόνη δουλεία
[201]	ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου, ἣ	δὴ	καὶ ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν,
[187]	ἡδονὴν καρπώσασθαι. καὶ ἐν μουσικῇ	δὴ	καὶ ἐν ἰατρικῇ καὶ ἐν
[180]	(ἣν δὴ Πάνδημον καλοῦμεν. ἀναγκαῖον	δὴ	καὶ ἔρωτα τὸν μὲν τῇ
[195]	ἀλλ᾽ ἐπὶ μαλθακοῦ. τῷ αὐτῷ	(δὴ	καὶ ἡμεῖς χρησόμεθα τεκμηρίῳ περὶ
[221]	ὅτι οὐκ ἀπολείψω αὐτώ. ἐνταῦθα	δὴ	καὶ κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη ἢ
[197]	θεῶν τε καὶ „ἀνθρώπων„ ὅθεν	δὴ	καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν τὰ
[182]	ψόγον ἂν δικαίως φέροι. καὶ	δὴ	καὶ ὁ περὶ τὸν ἔρωτα
[177]	καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν Ἔρωτα. ταῦτα	δὴ	καὶ οἱ ἄλλοι πάντες ἄρα
[180]	καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν	δὴ	καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν· ἡ δὲ
[222]	αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ. ἃ	δὴ	καὶ σοὶ λέγω, ὦ Ἀγάθων,
[203]	καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα. διὸ	δὴ	καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀκόλουθος καὶ
[181]	μὴ ὀρθῶς δὲ αἰσχρόν. Οὕτω	δὴ	καὶ τὸ ἐρᾷν καὶ ὁ
[180]	ἀλλὰ καὶ ἐπαποθανεῖν τετελευτηκότι· ὅθεν	δὴ	καὶ ὑπεραγασθέντες οἱ θεοὶ διαφερόντως
[187]	(ὃ δὴ παιδεία ἐκλήθη) ἐνταῦθα	δὴ	καὶ χαλεπὸν καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ
[219]	μόνῳ ἁλώσεσθαι, διεπεφεύγει με. ἠπόρουν	δή,	καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου
[222]	εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν παρέργῳ	δὴ	λέγων ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας,
[184]	ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν φιλίαν. μία	δὴ	λείπεται τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ ὁδός,
[185]	οὐ καλόν. κατὰ τὸν αὐτὸν	δὴ	λόγον κἂν εἴ τις ὡς
[182]	φιλίας ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας, ὃ	δὴ	μάλιστα φιλεῖ τά τε ἄλλα
[201]	εἴη δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε	δή	με τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ
[198]	ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ πάνυ	δὴ	μέγα ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν,
[187]	καὶ ἁρμονίᾳ ἢ ποιοῦντα, (ὃ	δὴ	μελοποιίαν καλοῦσιν) ἢ χρώμενον ὀρθῶς
[204]	χρείαν ἔχει τοῖς ἀνθρώποις; (Τοῦτο	δὴ	μετὰ ταῦτ᾽ ἔφη, ὦ Σώκρατες,
[219]	καθηῦδον ἢ ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ	δὴ	μετὰ τοῦτο τίνα οἴεσθέ με
[177]	οὕτως ἠμέληται τοσοῦτος θεός; ταῦτα	δή	μοι δοκεῖ εὖ λέγειν Φαῖδρος.
[191]	τῆς ὅλης ἐντύχοι ἡμίσει, ὃ	δὴ	νῦν γυναῖκα καλοῦμεν, εἴτ᾽ ἀνδρός·
[181]	τοῦ καλῶς ἢ μή· ὅθεν	δὴ	ξυμβαίνει αὐτοῖς ὅ τι ἂν
[190]	οὔθ᾽ ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. μόγις	δὴ	ὁ Ζεὺς ἐννοήσας λέγει ὅτι·
[203]	ἢ χειρουργίας τινὰς βάναυσος. οὗτοι	δὴ	οἱ δαίμονες πολλοὶ καὶ παντοδαποί
[209]	καὶ γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ	δὴ	οἶμαι καὶ οὗτος περιιὼν τὸ
[198]	οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται. διὰ ταῦτα	δὴ,	οἶμαι, πάντα λόγον κινοῦντες ἀνατίθετε
[215]	οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ γὰρ	δὴ	ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς σειληνοῖς
[209]	τε καὶ οἰκήσεων διακόσμησις, ᾗ	δὴ	ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε καὶ
[220]	τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε θαυμαστὰ	δὴ	ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων καὶ ἐνειλιγμένων
[173]	(Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν γε	δὴ	ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ περὶ
[199]	ἡ δὲ φρὴν „οὔ„ χαιρέτω	δή.	οὐ γὰρ ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον
[191]	τοῦ ἄλλου βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι	δὴ	οὖν ἐκ τόσου (ὁ ἔρως
[205]	ἐγώ· κοινὸν εἶναι πάντων. Τί	δὴ	οὖν, ἔφη, ὦ Σώκρατες, οὐ
[206]	Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. τί	δὴ	οὖν τῆς γεννήσεως; ὅτι ἀειγενές
[215]	ὑπὸ τουτουῒ τοῦ Μαρσύου πολλάκις	δὴ	~(οὕτω διετέθην ὥστε μοι δόξαι
[187]	μέλεσί τε καὶ μέτροις, (ὃ	δὴ	παιδεία ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ καὶ
[180]	νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης, (ἣν	δὴ	Πάνδημον καλοῦμεν. ἀναγκαῖον δὴ καὶ
[177]	βούλεσθε, ἐθέλω ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι	δὴ	πάντας καὶ βούλεσθαι καὶ κελεύειν
[215]	εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν οἷα	δὴ	πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν τούτου
[195]	τοῦ δέοντος ἡμῖν προσέρχεται. ὃ	δὴ	πέφυκεν Ἔρως μισεῖν καὶ οὐδ᾽
[172]	ὥστε καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε	δή.	Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ
[215]	ὦ Σώκρατες, οὐδ᾽ ἄν αὐτὸς	δή	που ἀμφισβητήσαις· ὡς δὲ καὶ
[179]	ἢ ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν	δή	που δέξαιτο ἢ ὑπὸ πάντων
[187]	τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ γὰρ	δή	που ἐκ διαφερομένων γε ἔτι
[222]	ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων, οὐ	δή	που ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται, πρὶν
[182]	ἀκαιρίαν καὶ ἀδικίαν, ἐπεὶ οὐ	δή	που κοσμίως γε καὶ νομίμως
[194]	Σώκρατες; τὸν Ἀγάθωνα φάναι, οὐ	δή	πού με οὕτω θεάτρου μεστὸν
[199]	τινος ἢ οὔ; εἶπες ἂν	δή	πού μοι, εἰ ἐβούλου καλῶς
[200]	τε μή, καὶ τούτου γε	δή	που τίς ἂν ἐπιθυμήσειεν; ἀλλ᾽
[196]	οὗ ἂν Ἔρως ἅψηται. ᾧ	δὴ	πρέπει ἡμᾶς μαρτυρίῳ χρῆσθαι, ὅτι
[188]	τετελευτηκότας καὶ περὶ θεούς· ἃ	δὴ	προστέτακται τῇ μαντικῇ ἐπισκοπεῖν τοὺς
[186]	ἂν εἴη δημιουργός. δεῖ γὰρ	δὴ	τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ
[219]	τῶν ἄλλων ἄριστον. ἐγὼ μὲν	δὴ	ταῦτα ἀκούσας τε καὶ εἰπών,
[220]	καταφρονοῦντα σφῶν. Καὶ ταῦτα μὲν	δὴ	ταῦτα· οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽
[222]	ὥσπερ νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος	δὴ	ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι
[205]	Ἀληθῆ λέγεις, εἶπον ἐγώ. Ταύτην	δὴ	τὴν βούλησιν καὶ τὸν ἔρωτα
[197]	ἂν ἄλλον διδάξειεν. καὶ ~(μὲν	δὴ	τήν γε τῶν ζῴων ποίησιν
[221]	καὶ ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται, σατύρου	δή	τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους γὰρ
[211]	γίγνεσθαι μηδὲ πάσχειν μηδέν, ὅταν	δή	τις ἀπὸ τῶνδε διὰ τὸ
[179]	πολλὰ καὶ καλὰ ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις	δή	τισιν ἔδοσαν τοῦτο γέρας οἱ
[204]	σε διδάξαι. ἔστι μὲν γὰρ	δὴ	τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς ὁ
[218]	οὐδένα κυριώτερον εἶναι σοῦ. ἐγὼ	δὴ	τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ μᾶλλον ἂν
[193]	κατὰ νοῦν αὐτῷ πεφυκότων· οὗ	δὴ	τὸν αἴτιον θεὸν ὑμνοῦντες (δικαίως
[185]	ἐγὼ δὲ ταῦτα ποιήσω. Εἰπεῖν	δὴ	τὸν Ἐρυξίμαχον· Δοκεῖ τοίνυν μοι
[195]	ἂν ὁ λόγος ᾖ. οὕτω	δὴ	τὸν Ἔρωτα καὶ ἡμᾶς δίκαιον
[190]	κατὰ μέσην τὴν γαστέρα, ὃ	δὴ	τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ τὰς
[199]	Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα. μετὰ ταῦτα	δὴ	τὸν Σωκράτη ἔφη ἐνθένδε ποθὲν
[200]	Συμφάναι ἔφη τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν	δὴ	τὸν Σωκράτη, Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽
[191]	τοῦ κοινοῦ τμῆμά εἰσιν, ὃ	δὴ	τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές τέ
[176]	ἂν εἴην ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ	δὴ	τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι
[221]	ἐδόκει, ὦ Ἀριστόφανες, τὸ σὸν	δὴ	τοῦτο, καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ
[201]	παρῇ αὐτῷ; ~(Ναί, φάναι. Ἐπὶ	δὴ	τούτοις ἀναμνήσθητι τίνων ἔφησθα ἐν
[206]	Ἀληθέστατα, ἔφην ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε	δὴ	τούτου ὁ ἔρως ἐστὶν ἀεί,
[184]	τὴν ἄλλην σοφίαν κτᾶσθαι, τότε	δὴ	τούτων ξυνιόντων εἰς ταὐτὸν τῶν
[206]	τὸ κύημα χαλεπῶς φέρει. ὅθεν	δὴ	τῷ κυοῦντί τε καὶ ἤδη
[184]	αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία. δεῖ	δὴ	τὼ νόμω τούτω ξυμβαλεῖν εἰς
[216]	τῷ ἀνθρώπῳ. Καὶ ὑπὸ μὲν	δὴ	τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ καὶ
[204]	καὶ ὁ Ἔρως. ἔστι γὰρ	δὴ	τῶν καλλίστων ἡ σοφία, Ἔρως
[184]	καὶ ποτέρων ὁ ἐρώμενος. Οὕτω	δὴ	ὑπὸ ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον
[199]	ἀδελφοῦ ἢ ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. Πειρῶ	δή,	φάναι, καὶ τὸν ἔρωτα εἰπεῖν.
[200]	ἐστίν; Πάνυ γ᾽ εἰπεῖν. Ἴθι	δή,	φάναι τὸν Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα τὰ
[201]	ἐμαυτοῦ, ὅπως ἂν δύνωμαι. δεῖ	δή,	ὦ Ἀγάθων, ὥσπερ σὺ διηγήσω,
[204]	διῆλθον. Καὶ ἐγὼ εἶπον· Εἶεν	δή,	ὦ ξένη· καλῶς γὰρ λέγεις·
[212]	ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ; (Ταῦτα	δή,	ὦ Φαῖδρέ τε καὶ οἱ
[186]	ὁ ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι	δή,	ὥσπερ ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς
[218]	καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· Ὦ φίλε	Ἀλκιβιάδη,	κινδυνεύεις τῷ ὄντι οὐ φαῦλος
[222]	Νήφειν μοι δοκεῖς, φάναι, ὦ	Ἀλκιβιάδη.	οὐ γὰρ ἄν ποτε οὕτω
[223]	Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,	Ἀλκιβιάδη,	οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε
[214]	Ἐρυξίμαχον· Πῶς οὖν, φάναι, ὦ	Ἀλκιβιάδη,	ποιοῦμεν; (οὕτως οὔτε τι λέγομεν
[223]	οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς ἡμέραν	ἤδη	ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν
[173]	ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε ἔνια	ἤδη	ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου ἤκουσα, καί
[181]	γὰρ ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν	ἤδη	ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν, τοῦτο δὲ
[209]	ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ	ἤδη	γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας,
[223]	πρότερον μὲν καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη,	ἤδη	δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα.
[194]	οὖν ἑκάτερος τῷ θεῷ οὕτως	ἤδη	διαλεγέσθω. (Ἀλλὰ καλῶς λέγεις, ὦ
[201]	χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν γε	ἤδη	ἐάσω· τὸν δὲ λόγον τὸν
[209]	ἡλικίας, τίκτειν τε καὶ γεννᾶν	ἤδη	ἐπιθυμῇ, ζητεῖ δὴ οἶμαι καὶ
[220]	ἀνίει ἀλλὰ εἱστήκει ζητῶν. καὶ	ἤδη	ἦν μεσημβρία, καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο,
[210]	ὀρθῶς τὰ καλά, πρὸς τέλος	ἤδη	ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ἐξαίφνης κατόψεταί
[212]	ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα	ἤδη.	καὶ οὐ πολὺ ὕστερον Ἀλκιβιάδου
[204]	(Δῆλον δή, ἔφη, τοῦτό γε	ἤδη	καὶ παιδί, ὅτι οἱ μεταξὺ
[199]	ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως	ἤδη	λέγω. (Ἀλλὰ παρίημι, φάναι τὸν
[174]	κατέκειντο οἱ ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν	ἤδη	μέλλοντας δειπνεῖν· εὐθὺς δ᾽ οὖν
[219]	προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ γὰρ	ᾔδη	ὅτι χρήμασί γε πολὺ μᾶλλον
[216]	τὰ ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ	ἤδη	ποτ᾽ εἶδον, καί μοι ἔδοξεν
[206]	δὴ τῷ κυοῦντί τε καὶ	ἤδη	σπαργῶντι πολλὴ ἡ πτοίησις γέγονε
[217]	ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον	ἤδη	τί ἐστι τὸ πρᾶγμα. προκαλοῦμαι
[177]	ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽ ἔγωγε	ἤδη	τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς σοφοῦ,
[210]	κάλλος, καὶ βλέπων πρὸς (πολὺ	ἤδη	τὸ καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽
[199]	ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ	ᾔδη	τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου, οὐδ᾽
[221]	δὲ ὅπλα. ἀνεχώρει οὖν ἐσκεδασμένων	ἤδη	τῶν ἀνθρώπων οὗτός τε ἅμα
[210]	ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν, ἵνα	ἴδῃ	αὖ ἐπιστημῶν κάλλος, καὶ βλέπων
[183]	φιλοσοφίας, τὰ μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν	ὀνείδη·	εἰ γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος
[202]	οὕτω δὲ καὶ τὸν Ἔρωτα	ἐπειδὴ	αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι ἀγαθὸν
[189]	ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο,	ἐπειδὴ	αὐτῷ τὸν πταρμὸν προσήνεγκα. καὶ
[218]	πάνυ μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε.	Ἐπειδὴ	γὰρ οὖν, ὦ ἄνδρες, ὅ
[197]	διὰ τὴν τῆς Ἀνάγκης βασιλείαν·	ἐπειδὴ	δ᾽ ὁ θεὸς οὗτος ἔφυ,
[217]	ὅμως δ᾽ οὖν χρόνῳ ἐπείσθη.	ἐπειδὴ	δὲ ἀφίκετο τὸ πρῶτον, δειπνήσας
[174]	κελεύειν προϊέναι εἰς τὸ πρόσθεν.	ἐπειδὴ	δὲ γενέσθαι ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ
[203]	ὁ τῆς Μήτιδος ὑὸς Πόρος.	ἐπειδὴ	δὲ ἐδείπνησαν, προσαιτήσουσα οἷον δὴ
[213]	ἀναδεῖν τὸν Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι.	Ἐπειδὴ	δὲ κατεκλίνη, εἰπεῖν· Εἶεν δή,
[217]	οὐδὲν γάρ μοι πλέον ἦν.	ἐπειδὴ	δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἤνυτον, ἔδοξέ
[217]	διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν, καὶ	ἐπειδὴ	ἐβούλετο ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ
[217]	ἀφῆκα αὐτόν· αὖθις δ᾽ ἐπιβουλεύσας,	ἐπειδὴ	ἐδεδειπνήκει, διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν,
[220]	τελευτῶντες δέ τινες τῶν Ἰώνων,	ἐπειδὴ	ἑσπέρα ἦν, δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ
[177]	κάλλιστον, ἄρχειν δὲ Φαῖδρον πρῶτον,	ἐπειδὴ	καὶ πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν
[199]	ἴθι οὖν μοι περὶ Ἔρωτος,	ἐπειδὴ	καὶ τἆλλα καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς
[188]	ἔχεις ἐγκωμιάζειν τὸν θεόν, ἐγκωμίαζε,	ἐπειδὴ	καὶ τῆς λυγγὸς πέπαυσαι. ~(Ἐκδεξάμενον
[220]	ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν, καὶ	ἐπειδὴ	οὐ προυχώρει αὐτῷ, οὐκ ἀνίει
[214]	πάντες ἡμεῖς εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽	ἐπειδὴ	οὐκ εἴρηκας καὶ ἐκπέπωκας, δίκαιος
[191]	μνημεῖον εἶναι τοῦ παλαιοῦ πάθους.	ἐπειδὴ	οὖν ἡ φύσις δίχα ἐτμήθη,
[176]	ἐξαρκέσει αὐτῷ ὁπότερ᾽ ἂν ποιῶμεν.	ἐπειδὴ	οὖν μοι δοκεῖ οὐδεὶς τῶν
[185]	Δοκεῖ τοίνυν μοι ἀναγκαῖον εἶναι,	ἐπειδὴ	Παυσανίας ὁρμήσας ἐπὶ τὸν λόγον
[176]	ἀλλ᾽ οὕτω πίνοντας πρὸς ἡδονήν.	Ἐπειδὴ	τοίνυν, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον, τοῦτο
[215]	ὦ ἄνδρες, εἰ μὴ ἔμελλον	κομιδῇ	δόξειν μεθύειν, εἶπον ὀμόσας ἂν
[210]	ἂν ἐνταῦθα ῥωσθεὶς καὶ αὐξηθεὶς	κατίδῃ	τινὰ ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην, ἥ
[198]	ἐάν τε μή· εἰ δὲ	ψευδῆ,	οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη
[181]	ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ	σπουδὴ	ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν παίδων
[206]	καὶ ἐν τίνι πράξει ἡ	σπουδὴ	καὶ ἡ ξύντασις ἔρως ἂν
[208]	γὰρ χάριν παντὶ αὕτη ἡ	σπουδὴ	καὶ ὁ ἔρως ἕπεται. Καὶ
[199]	εἴ τι καὶ τοιούτου λόγου	δέῃ,	περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ λεγόμενα ἀκούειν,
[187]	ἐνταῦθά πως ἔστιν· ἀλλ᾽ ἐπειδὰν	δέῃ	πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ
[203]	αὐτῆς ἡμέρας θάλλει τε καὶ	ζῇ,	ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει,
[206]	διὰ ταῦτα ὅταν μὲν καλῷ	προσπελάζῃ	τὸ κυοῦν, ἵλεών τε γίγνεται
[177]	εἴπωσιν, ἐξαρκέσει ἡμῖν. ἀλλὰ τύχῃ	ἀγαθῇ	καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν
[176]	ὅτι χαλεπὸν τοῖς ἀνθρώποις ἡ	μέθη	ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς ἑκὼν
[182]	ἀρχήν. οὕτως οὗ μὲν αἰσχρὸν	ἐτέθη	(χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, κακίᾳ τῶν θεμένων
[207]	τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι, τὰ	ἤθη,	δόξαι, ἐπιθυμίαι, ἡδοναί, λῦπαι, φόβοι
[210]	μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ ἐρωτικὰ	παιδαγωγηθῇ,	θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς
[208]	ὡς ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης·	λήθη	γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη δὲ
[212]	ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ	ἀληθῆ,	ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι
[199]	οὐ μέντοι ἀλλὰ τά γε	ἀληθῆ,	(εἰ βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽
[195]	οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι, εἰ ἐκεῖνοι	ἀληθῆ	ἔλεγον· οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ
[205]	καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις	ἀληθῆ,	ἔφην ἐγώ, λέγειν. Καὶ λέγεται
[202]	δόξα, μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας.	Ἀληθῆ,	ἦν δ᾽ ἐγώ, λέγεις. (Μὴ
[216]	Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ	ἀληθῆ.	καὶ ἔτι γε νῦν ξύνοιδ᾽
[212]	ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν	ἀληθῆ	καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι,
[222]	Καὶ μήν, ὦ Σώκρατες, κινδυνεύεις	(ἀληθῆ	λέγειν. τεκμαίρομαι δὲ καὶ ὡς
[205]	οἱ τούτων δημιουργοὶ πάντες ποιηταί.	Ἀληθῆ	λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως, ἦ δ᾽
[200]	εἴη τούτων ὅ γε ὤν.	Ἀληθῆ	λέγεις. Εἰ γὰρ καὶ ἰσχυρὸς
[205]	τέλος δοκεῖ ἔχειν ἡ ἀπόκρισις.	Ἀληθῆ	λέγεις, εἶπον ἐγώ. Ταύτην δὴ
[205]	τὸ μόριον τῆς ποιήσεως ποιηταί.	Ἀληθῆ	λέγεις, ἔφην. (Οὕτω τοίνυν καὶ
[194]	ὂν ποιεῖν· ἢ πῶς λέγεις;	Ἀληθῆ	λέγεις, φάναι. Τοὺς δὲ πολλοὺς
[213]	~(γελᾶτε, ὅμως εὖ οἶδ᾽ ὅτι	ἀληθῆ	λέγω. ἀλλά μοι λέγετε αὐτόθεν,
[173]	κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς	ἀληθῆ	οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ
[214]	Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά γε	ἀληθῆ	παρίημι καὶ κελεύω λέγειν. Οὐκ
[218]	ὄντι οὐ φαῦλος εἶναι, εἴπερ	ἀληθῆ	τυγχάνει ὄντα ἃ λέγεις (περὶ
[217]	δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα	τἀληθῆ	εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν,
[214]	με ἐπαινέσαι; ἢ τί ποιήσεις;	Τἀληθῆ	ἐρῶ. ἀλλ᾽ ὅρα εἰ παρίης.
[198]	γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν	τἀληθῆ	λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου,
[199]	τοιούτου λόγου δέῃ, περὶ Ἔρωτος	τἀληθῆ	λεγόμενα ἀκούειν, ὀνομάσει δὲ καὶ
[176]	περὶ τοῦ μεθύσκεσθαι, οἷόν ἐστι,	τἀληθῆ	λέγων ἧττον ἂν εἴην ἀηδής.
[187]	καὶ μέτροις, (ὃ δὴ παιδεία	ἐκλήθη)	ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ
[191]	ἐπειδὴ οὖν ἡ φύσις δίχα	ἐτμήθη,	ποθοῦν ἕκαστον τὸ ἥμισυ τὸ
[193]	γάρ μοι ὁ λόγος ἡδέως	ἐρρήθη.	καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει
[198]	ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα.	προυρρήθη	γάρ, ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος
[191]	~(τὰς πολλὰς ἐξελέαινε καὶ τὰ	στήθη	διήρθρου, ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον
[196]	χρόας δὲ κάλλος ἡ κατ᾽	ἄνθη	δίαιτα τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ
[198]	ὥστε ἀτεχνῶς τὸ τοῦ Ὁμήρου	ἐπεπόνθη·	ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν ὁ
[202]	δὲ δή που τοιοῦτον ἡ	ὀρθὴ	δόξα, μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας.
[210]	ποιήσουσι βελτίους τοὺς νέους, ἵνα	ἀναγκασθῇ	αὖ θεάσασθαι τὸ ἐν τοῖς
[201]	πως εἰπεῖν, ὅτι τοῖς θεοῖς	κατεσκευάσθη	τὰ πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν·
[197]	καὶ „ἀνθρώπων„ ὅθεν δὴ καὶ	κατεσκευάσθη	τῶν θεῶν τὰ πράγματα Ἔρωτος
[212]	Ἀριστοφάνη λέγειν τι ἐπιχειρεῖν, ὅτι	ἐμνήσθη	αὐτοῦ λέγων ὁ Σωκράτης περὶ
[217]	(ὑπήκουσεν, ὅμως δ᾽ οὖν χρόνῳ	ἐπείσθη.	ἐπειδὴ δὲ ἀφίκετο τὸ πρῶτον,
[182]	ἀνανδρίᾳ· οὗ δὲ καλὸν ἁπλῶς	ἐνομίσθη,	διὰ τὴν τῶν θεμένων τῆς
[214]	ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον μή ποτε	μεθυσθῇ.	τὸν μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος
[178]	διαφερόντως τοὺς ἐραστὰς αἰσχύνεται, ὅταν	ὀφθῇ	ἐν αἰσχρῷ τινι ὤν. εἰ
[181]	ἐν τῇ πράξει, ὡς ἂν	πραχθῇ,	τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς μὲν γὰρ
[183]	ἁπλοῦν ἐστιν, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς	ἐλέχθη,	οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ καθ᾽
[202]	τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν	εἴη	ἀμαθία; ἔστι δὲ δή που
[201]	εἴη ὁ Ἔρως μέγας θεός,	εἴη	δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή
[186]	καὶ ἐνόντα ἐξελεῖν, ἀγαθὸς ἂν	εἴη	δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ τὰ
[189]	εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει	εἴη.	ἐγὼ οὖν πειράσομαι ὑμῖν εἰσηγήσασθαι
[201]	καλά, κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς	εἴη.	Ἐγώ, φάναι, ὦ Σώκρατες, σοὶ
[202]	(ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν	εἴη	ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ
[201]	τι ὁ Ἔρως κάλλους ἂν	εἴη	ἔρως, αἴσχους δὲ οὔ; Ὡμολόγει.
[201]	ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ	εἴη	ἔρως. οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες;
[175]	γὰρ ἐμὴ φαύλη τις ἂν	εἴη,	ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ
[187]	ὀξέος καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν	εἴη.	ἡ γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί,
[175]	φάναι, ὦ Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον	εἴη	ἡ σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ
[176]	οὐδ᾽ αὐτὸς ἔρρωμαι. (Ἕρμαιον ἂν	εἴη	ἡμῖν, ἦ δ᾽ ὅς, ὡς
[189]	(τοῦτο μὲν γὰρ ἂν κέρδος	εἴη	καὶ τῆς ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον)
[201]	ἐγὼ τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς	εἴη	κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε
[197]	(ὥστε καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν	εἴη	μαθητής, καὶ Μοῦσαι μουσικῆς καὶ
[190]	θεώμενος τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος	εἴη	ὁ ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι
[202]	νομίζεις; Τί οὖν ἄν, ἔφην,	εἴη	ὁ Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε.
[178]	ποθὲν λέγειν, ὅτι μέγας θεὸς	εἴη	ὁ Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν
[201]	νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς	εἴη	ὁ Ἔρως μέγας θεός, εἴη
[202]	γάρ. Πῶς ἂν οὖν θεὸς	εἴη	ὅ γε τῶν καλῶν καὶ
[175]	θαυμάζω καὶ αὐτὸς ποῦ ἂν	εἴη.	Οὐ σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι
[196]	ἄλλων κρατῶν πάντων ἂν ἀνδρειότατος	εἴη·	περὶ μὲν οὖν δικαιοσύνης καὶ
[217]	ἐβούλετο ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ	εἴη,	προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν. ἀνεπαύετο οὖν
[199]	πατρός ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν	εἴη	τὸ ἐρώτημα, εἰ Ἔρως ἐστὶν
[200]	Οὐ γάρ που ἐνδεὴς ἂν	εἴη	τούτων ὅ γε ὤν. Ἀληθῆ
[183]	ὁ ἐνθάδε· ταύτῃ μὲν οὖν	οἰηθείη	ἄν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν
[200]	ἴσως γὰρ ἄν τις ταῦτα	οἰηθείη	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, τοὺς
[216]	τοσοῦτον (ὅσον οὐδ᾽ ἂν εἷς	οἰηθείη,	οὔτ᾽ εἴ τις πλούσιος, οὔτ᾽
[190]	καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν, ὁποτέρωσε	βουληθείη·	καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν,
[185]	βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ	προθυμηθείη,	τοῦτο δὲ αὖ πάντων κάλλιστον·
[192]	ἴσμεν ὅτι οὐδ᾽ ἂν εἷς	ἐξαρνηθείη	οὐδ᾽ ἄλλο τι ἂν φανείη
[185]	ἐσόμενος διὰ τὴν φιλίαν ἐραστοῦ	ἐξαπατηθείη,	ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ (καὶ οὐ
[185]	ὡς πλουσίῳ πλούτου ἕνεκα χαρισάμενος	ἐξαπατηθείη	καὶ μὴ λάβοι χρήματα, ἀναφανέντος
[220]	καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων, ὁπότε	ἀναγκασθείη,	πάντας ἐκράτει, καὶ ὃ πάντων
[191]	ἀποθάνοι τῶν ἡμίσεων, τὸ δὲ	λειφθείη,	τὸ λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ
[217]	ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν ἐρημίᾳ	διαλεχθείη,	καὶ ἔχαιρον. τούτων δ᾽ οὐ
[218]	τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἄν τις	δηχθείη—	τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ
[192]	ἐξαρνηθείη οὐδ᾽ ἄλλο τι ἂν	φανείη	βουλόμενος, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν
[196]	μὴ οἶδεν, οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ	δοίη	οὔτ᾽ ἂν ἄλλον διδάξειεν. καὶ
[181]	ἔχον ἀγαπῶντες. καί τις ἂν	γνοίη	καὶ ἐν αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ
[210]	ταῦτα ἔστιν, ἐάν τις ὀρθῶς	μετίῃ,	οὐκ οἶδ᾽ εἰ οἷός τ᾽
[200]	ἕκαστα τούτων ἐν τῷ παρόντι	ἀνάγκη	ἃ ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται
[195]	ἐν μαλακωτάτοις τῶν μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον	ἀνάγκη	~(εἶναι. νεώτατος μὲν δή ἐστι
[200]	θαυμαστῶς δοκεῖ, ὦ Ἀγάθων, ὡς	ἀνάγκη	εἶναι· σοὶ δὲ πῶς; Κἀμοί,
[180]	δὲ δὴ δύο ἐστόν, δύο	ἀνάγκη	καὶ Ἔρωτε εἶναι. πῶς δ᾽
[195]	ἃ Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης λέγουσιν,	Ἀνάγκῃ	καὶ οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι, εἰ
[200]	Σωκράτη, ἀντὶ τοῦ εἰκότος εἰ	ἀνάγκη	οὕτως, τὸ ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν οὗ
[201]	οὐκ ἔχει ὁ Ἔρως κάλλος.	Ἀνάγκη,	φάναι. Τί δέ; τὸ ἐνδεὲς
[217]	καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ	ἐγκεχειρήκη,	ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι
[175]	βούλησθε, ἐπειδάν τις ὑμῖν μὴ	ἐφεστήκῃ·	ὃ ἐγὼ οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν
[211]	ὦ φίλε Σώκρατες, ἔφη ἡ	Μαντινικὴ	ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι, βιωτὸν
[187]	πᾶσι τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ ἡ	ἰατρική,	ἐνταῦθα ἡ μουσικὴ ἐντίθησιν, ἔρωτα
[187]	ἐν μουσικῇ δὴ καὶ ἐν	ἰατρικῇ	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις πᾶσι
[186]	τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι γὰρ	ἰατρική,	ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, ἐπιστήμη
[186]	ἡμετέραν τέχνην. ἥ τε οὖν	ἰατρική,	ὥσπερ λέγω, πᾶσα διὰ τοῦ
[187]	δὲ καὶ γυμναστικὴ καὶ γεωργία·	μουσικὴ	δὲ καὶ παντὶ κατάδηλος τῷ
[187]	τὴν ἡδονὴν καρπώσασθαι. καὶ ἐν	μουσικῇ	δὴ καὶ ἐν ἰατρικῇ καὶ
[187]	ἐκεῖ ἡ ἰατρική, ἐνταῦθα ἡ	μουσικὴ	ἐντίθησιν, ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν ἀλλήλων
[187]	ἀλλήλων ἐμποιήσασα· καὶ ἔστιν αὖ	μουσικὴ	περὶ ἁρμονίαν καὶ ῥυθμὸν ἐρωτικῶν
[188]	θεούς· ἃ δὴ προστέτακται τῇ	μαντικῇ	ἐπισκοπεῖν τοὺς Ἔρωτας καὶ ἰατρεύειν·
[188]	καὶ θυσίαι πᾶσαι καὶ οἷς	μαντικὴ	ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν ἡ
[202]	ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ ἡ	μαντικὴ	πᾶσα χωρεῖ καὶ ἡ τῶν
[188]	ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν αὖ ἡ	(μαντικὴ	φιλίας θεῶν καὶ ἀνθρώπων δημιουργὸς
[187]	τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ καὶ	γυμναστικὴ	καὶ γεωργία· μουσικὴ δὲ καὶ
[205]	ἀποτέμνεσθαι οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς	δοκῇ	τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ
[191]	τῶνδε ἕνεκα, ἵνα ἐν τῇ	συμπλοκῇ	ἅμα μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ
[222]	ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς	διαβάλῃ.	τὸν οὖν Ἀγάθωνα εἰπεῖν· Καὶ
[185]	(καὶ οὐ κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως	καλὴ	ἡ ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ αὖ
[209]	κυῶν, καὶ ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ	καλῇ	καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ, πάνυ
[180]	αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε	καλὴ	οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον ὃ νῦν
[212]	νῦν δὲ ἥκω ἐπὶ τῇ	κεφαλῇ	ἔχων τὰς ταινίας, ἵνα ἀπὸ
[219]	καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς ὥσπερ	βέλη,	τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ ἀναστάς
[185]	ἐγὼ λέγω, ἐὰν μέν σοι	ἐθέλῃ	ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι
[184]	γὰρ δὴ ἡμῖν, ἐάν τις	ἐθέλῃ	τινὰ θεραπεύειν ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον
[190]	κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν τὰ	σκέλη	περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ τότε
[189]	χεῖρας δὲ τέτταρας εἶχε, καὶ	σκέλη	τὰ ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ
[179]	τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ τὸν Οἰάγρου	ἀτελῆ	ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου. φάσμα δείξαντες
[192]	τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ ψυχὴ	(δήλη	ἐστίν, ὃ οὐ δύναται εἰπεῖν,
[212]	ἀρετὴν ἀληθῆ καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει	θεοφιλῆ	γενέσθαι, καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ
[189]	ὦ Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη,	ἄλλῃ	γέ πῃ ἐν νῷ ἔχω
[208]	καὶ τἆλλα πάντα· ἀθάνατον δὲ	ἄλλῃ.	μὴ οὖν θαύμαζε εἰ τὸ
[184]	μηδὲ ἐπονείδιστον, οὕτω δὴ καὶ	ἄλλη	μία μόνη δουλεία ἑκούσιος λείπεται
[178]	καὶ θεοῖς, πολλαχῇ μὲν καὶ	ἄλλῃ,	οὐχ ἥκιστα δὲ κατὰ τὴν
[205]	ἔρως παντί· ἀλλ᾽ οἱ μὲν	ἄλλῃ	τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν, ἢ
[187]	τε καὶ λύρας. ἔστι δὲ	πολλὴ	ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι ἢ
[210]	διώκειν τὸ ἐπ᾽ εἴδει καλόν,	πολλὴ	ἄνοια μὴ οὐχ ἕν τε
[206]	κυοῦντί τε καὶ ἤδη σπαργῶντι	πολλὴ	ἡ πτοίησις γέγονε (περὶ τὸ
[181]	(παίδων, ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον	πολλὴ	σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν
[220]	δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε καὶ	ἔτλη	καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ ποτε ἐπὶ
[215]	νυνὶ ὃς ἂν τὰ ἐκείνου	αὐλῇ·	ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου
[215]	ἐκείνου ἐάν τε ἀγαθὸς αὐλητὴς	αὐλῇ	ἐάν τε φαύλη αὐλητρίς, μόνα
[212]	τὴν φωνὴν ἀκούειν ἐν τῇ	αὐλῇ	σφόδρα μεθύοντος καὶ μέγα βοῶντος,
[215]	ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν τε	φαύλη	αὐλητρίς, μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ καὶ
[175]	πληρωθήσεσθαι. ἡ μὲν γὰρ ἐμὴ	φαύλη	τις ἂν εἴη, ἢ καὶ
[214]	ἀληθὲς λέγω, μεταξὺ ἐπιλαβοῦ, ἂν	βούλῃ,	καὶ εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι·
[214]	ἐπιτάξαι Σωκράτει ὅ τι ἂν	βούλῃ,	καὶ τοῦτον τῷ ἐπὶ δεξιὰ
[202]	ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι, μηδὲ ὃ	μὴ	ἀγαθόν, κακόν. οὕτω δὲ καὶ
[214]	μέντοι οὑτωσὶ ποίησον. ἐάν τι	μὴ	ἀληθὲς λέγω, μεταξὺ ἐπιλαβοῦ, ἂν
[173]	ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά σου,	μὴ	ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι τίνες
[178]	πάσχων ὑπό του δι᾽ ἀνανδρίαν	μὴ	ἀμυνόμενος, οὔτ᾽ ἂν ὑπὸ πατρὸς
[211]	ἰδεῖν εἰλικρινές, καθαρόν, ἄμικτον, ἀλλὰ	μὴ	ἀνάπλεων σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων καὶ
[179]	μητρὸς ὡς ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας Ἕκτορα,	μὴ	ἀποκτείνας δὲ τοῦτον οἴκαδ᾽ ἐλθὼν
[192]	ὥστε καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν	μὴ	ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ τούτου
[193]	τὰ ἐρωτικά, πάνυ ἂν ἐφοβούμην	μὴ	ἀπορήσωσι λόγων διὰ τὸ πολλὰ
[221]	νῦν οὔτε τῶν παλαιῶν, εἰ	μὴ	ἄρα εἰ οἷς ἐγὼ λέγω
[216]	τὰ ὦτα οἴχομαι φεύγων, ἵνα	μὴ	αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω.
[175]	λέγεις· οὔκουν καλεῖς αὐτὸν καὶ	μὴ	ἀφήσεις; (καὶ ὃς ἔφη εἰπεῖν
[218]	ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερον, νέου ψυχῆς	μὴ	ἀφυοῦς ὅταν λάβωνται, καὶ ποιοῦσι
[216]	~(οὕτω διετέθην ὥστε μοι δόξαι	μὴ	βιωτὸν εἶναι ἔχοντι ὡς ἔχω.
[179]	ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ παιδικὰ ἢ	μὴ	βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω κακὸς,
[189]	τῶν μελλόντων ῥηθήσεσθαι, οὔ τι	μὴ	γελοῖα εἴπω (τοῦτο μὲν γὰρ
[199]	πρὸς τοὺς ὑμετέρους λόγους, ἵνα	μὴ	γέλωτα ὄφλω. ὅρα οὖν, ὦ
[199]	καὶ ἄριστος, δῆλον ὅτι τοῖς	μὴ	γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ που τοῖς
[176]	(ταῦτα δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας	μὴ	διὰ μέθης ποιήσασθαι τὴν ἐν
[183]	τοὺς ὀνειδίζοντας αὖ οἱ (πρεσβύτεροι	μὴ	διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς οὐκ
[190]	δ᾽ ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν καὶ	μὴ	ἐθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν, πάλιν αὖ,
[184]	καὶ ἐξαπατωμένῳ αἰσχύνην φέρει καὶ	μή.	εἰ γάρ τις ~(ἐραστῇ ὡς
[198]	ᾖ οὕτως ἔχοντα ἐάν τε	μή·	εἰ δὲ ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽
[205]	ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται, εἰ	μὴ	εἴ τις τὸ μὲν ἀγαθὸν
[202]	πάντων μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν	μὴ	εἰδότων, ἔφη, πάντων λέγεις, ἢ
[202]	τὸν Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς	μὴ	εἶναι ἀγαθὸν μηδὲ καλόν, μηδέν
[181]	εἶναι μὴ ἐρᾷν (παίδων, ἵνα	μὴ	εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο·
[196]	λείπεται· ὅσον οὖν δυνατόν, πειρατέον	μὴ	ἐλλείπειν. καὶ πρῶτον μέν, ἵν᾽
[182]	τε καλὸν δοκεῖ εἶναι (καὶ	μὴ	ἑλόντι αἰσχρόν, καὶ πρὸς τὸ
[215]	ἐγὼ γοῦν, ὦ ἄνδρες, εἰ	μὴ	ἔμελλον κομιδῇ δόξειν μεθύειν, εἶπον
[200]	ἐστιν, ἢ μὴ (ἐπιθυμεῖν, ἐὰν	μὴ	ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ μὲν γὰρ
[186]	τὸν ἕτερον κτᾶσθαι, καὶ οἷς	μὴ	ἔνεστιν ἔρως, δεῖ δ᾽ ἐγγενέσθαι,
[208]	πέρι, ἃ ἐγὼ εἴρηκα εἰ	μὴ	ἐννοεῖς, ἐνθυμηθεὶς ὡς δεινῶς διάκεινται
[207]	γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα	μὴ	ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ ταῦτά τοι,
[222]	καὶ σοὶ λέγω, ὦ Ἀγάθων,	μὴ	ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου, ἀλλ᾽ ἀπὸ
[200]	ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν, ἵν᾽ οὖν	μὴ	ἐξαπατηθῶμεν, τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις
[200]	ἐπιθυμεῖν οὗ ἐνδεές ἐστιν, ἢ	μὴ	(ἐπιθυμεῖν, ἐὰν μὴ ἐνδεὲς ᾖ.
[182]	προσαναγκάζομεν αὐτοὺς καθ᾽ ~(ὅσον δυνάμεθα	μὴ	ἐρᾶν. οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ
[181]	χρῆν δὲ καὶ νόμον εἶναι	μὴ	ἐρᾷν (παίδων, ἵνα μὴ εἰς
[200]	ὃ μὴ ἔχει καὶ ὃ	μὴ	ἔστιν αὐτὸς καὶ οὗ ἐνδεής
[200]	ἄλλος πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν τοῦ	μὴ	ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ μὴ
[197]	ἀπέβη, οὗ δ᾽ ἂν Ἔρως	μὴ	ἐφάψηται, σκοτεινός; τοξικήν γε μὴν
[175]	ἂν βούλησθε, ἐπειδάν τις ὑμῖν	μὴ	ἐφεστήκῃ· ὃ ἐγὼ οὐδεπώποτε ἐποίησα·
[196]	μουσικήν· ἃ γάρ τις ἢ	μὴ	ἔχει ἢ μὴ οἶδεν, οὔτ᾽
[200]	τοῦ μὴ παρόντος, καὶ ὃ	μὴ	ἔχει καὶ ὃ μὴ ἔστιν
[201]	ὡμολόγηται, οὗ ἐνδεής ἐστι καὶ	μὴ	ἔχει, τούτου ἐρᾷν; Ναί, εἰπεῖν.
[200]	νῦν παρόντι, εἴτε βούλει εἴτε	μή,	ἔχεις· σκόπει οὖν, ὅταν τοῦτο
[183]	ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς ἐρωμένοις	μὴ	ἐῶσι διαλέγεσθαι τοῖς ἐρασταῖς, καὶ
[205]	δ᾽ ἐγώ, καὶ αὐτός. Ἀλλὰ	μὴ	θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ ἄρα
[207]	τὸν ἔρωτα, οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν,	μὴ	θαύμαζε. ἐνταῦθα γὰρ (τὸν αὐτὸν
[193]	ὦμεν πρὸς τοὺς θεούς, ὅπως	μὴ	καὶ αὖθις διασχισθησόμεθα, καὶ περίιμεν
[200]	ἐάν τε βούλωνται ἐάν τε	μή,	καὶ τούτου γε δή που
[202]	λέγεις. (Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε ὃ	μὴ	καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι, μηδὲ
[201]	ἔφη· ἢ οἴει, ὅτι ἂν	μὴ	καλὸν ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι
[184]	τε κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ	μὴ	καρτερήσῃ, ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς
[222]	ἡμετέρων παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι, καὶ	μὴ	κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον
[189]	τῆς ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον) ἀλλὰ	μὴ	καταγέλαστα. Βαλών γε, φάναι, ὦ
[184]	χρήματα ἢ εἰς διαπράξεις πολιτικὰς	μὴ	καταφρονήσῃ· οὐδὲν γὰρ δοκεῖ τούτων
[184]	δουλεύειν ἐθέλοντας (ἡντινοῦν δουλείαν παιδικοῖς	μὴ	κολακείαν εἶναι μηδὲ ἐπονείδιστον, οὕτω
[193]	Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν ἔστιν, ἐὰν	μὴ	κόσμιοι ὦμεν πρὸς τοὺς θεούς,
[193]	σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου,	μὴ	κωμῳδήσῃς αὐτόν, ἵνα καὶ τῶν
[185]	πλούτου ἕνεκα χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ	μὴ	λάβοι χρήματα, ἀναφανέντος τοῦ ἐραστοῦ
[212]	ἐπιτηδείων ᾖ, καλεῖτε· εἰ δὲ	μή,	λέγετε ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽
[189]	ἔστω ἄρρητα τὰ εἰρημένα. ἀλλὰ	μή	με φύλαττε, ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι
[213]	ταυτηνὶ τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν, καὶ	μή	μοι μέμφηται ὅτι σὲ μὲν
[198]	τὸ τοῦ Ὁμήρου ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην	μή	μοι τελευτῶν ὁ Ἀγάθων Γοργίου
[193]	τῶν νῦν ὀλίγοι ποιοῦσι. καὶ	μή	μοι ὑπολάβῃ Ἐρυξίμαχος, κωμῳδῶν τὸν
[193]	λόγος ἡδέως ἐρρήθη. καὶ εἰ	μὴ	ξυνῄδειν Σωκράτει τε καὶ Ἀγάθωνι
[181]	ἀμελοῦντες δὲ τοῦ καλῶς ἢ	μή·	ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς ὅ
[196]	τις ἢ μὴ ἔχει ἢ	μὴ	οἶδεν, οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ δοίη
[204]	οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι οὗ ἂν	μὴ	οἴηται ἐπιδεῖσθαι. Τίνες οὖν, ἔφην
[204]	εἶναι ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ ὁ	μὴ	οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι οὗ ἂν
[208]	ὑπὲρ τῆς βασιλείας τῶν παίδων,	μὴ	οἰομένους ἀθάνατον μνήμην ἀρετῆς πέρι
[215]	εἶ· ἢ οὔ; ἐὰν γὰρ	μὴ	ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ
[187]	εἶναι· διαφερόμενον δὲ αὖ καὶ	μὴ	ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ γε
[216]	μὲν ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν	μὴ	ὄντα ἐν ἀνθρώποις· εἰ δ᾽
[204]	τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ	μὴ	ὄντα καλὸν κἀγαθὸν μηδὲ φρόνιμον
[180]	δὲ οὐ γάρ ἐστιν εἷς·	μὴ	ὄντος δὲ ἑνὸς ὀρθότερόν ἐστι
[205]	ἡ γάρ τοι ἐκ τοῦ	μὴ	ὄντος εἰς τὸ ὂν ἰόντι
[181]	πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται,	μὴ	ὀρθῶς δὲ αἰσχρόν. Οὕτω δὴ
[208]	ἔτι, ὅτι καὶ αἱ ἐπιστῆμαι	~(μὴ	ὅτι αἱ μὲν γίγνονται, αἱ
[207]	καὶ ξύμπαν τὸ σῶμα. καὶ	μὴ	ὅτι κατὰ τὸ σῶμα, ἀλλὰ
[218]	πάνυ ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι σοὶ	μὴ	οὐ καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι καὶ
[214]	ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν	μὴ	οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ. καὶ
[208]	τἆλλα πάντα· ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ.	μὴ	οὖν θαύμαζε εἰ τὸ αὑτοῦ
[175]	δ᾽ αὐτίκα, ὡς ἐγὼ οἶμαι.	μὴ	οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽ ἐᾶτε. Ἀλλ᾽
[210]	ἐπ᾽ εἴδει καλόν, πολλὴ ἄνοια	μὴ	οὐχ ἕν τε καὶ ταὐτὸν
[194]	φροντίζοις ἢ τῶν πολλῶν· ἀλλὰ	μὴ	οὐχ οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς
[197]	ζῴων ποίησιν πάντων τίς ἐναντιώσεται	μὴ	οὐχὶ Ἔρωτος εἶναι σοφίαν, ᾗ
[200]	μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ	μὴ	παρόντος, καὶ ὃ μὴ ἔχει
[214]	τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον	μή	ποτε μεθυσθῇ. τὸν μὲν οὖν
[182]	παλαιὸς ὡς αἰσχρόν, ἵνα, οἶμαι,	μὴ	πράγματ᾽ ἔχωσιν λόγῳ πειρώμενοι πείθειν
[183]	ἂν δοῦλος οὐδείς, ἐμποδίζοιτο ἂν	μὴ	πράττειν οὕτω τὴν πρᾶξιν καὶ
[217]	ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος, εἰ	μὴ	πρῶτον μέν, τὸ λεγόμενον, οἶνος
[219]	ἀλλ᾽ ὦ μακάριε, ἄμεινον σκόπει,	μή	σε λανθάνω οὐδὲν ὤν. ἥ
[173]	πράττειν ἢ φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς·	Μὴ	σκῶπτ᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι
[182]	καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ	μὴ	σοφοὶ λέγειν, ἁπλῶς νενομοθέτηται καλὸν
[202]	~(Μάλιστά γε. Ἦ καὶ ἂν	μὴ	σοφόν, ἀμαθές; ἢ οὐκ ᾔσθησαι
[213]	αὐτόθεν, ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω ἢ	μή;	συμπίεσθε ἢ οὔ; πάντας οὖν
[222]	δεῖν πανταχῇ περιεῖναι. ἀλλ᾽ εἰ	μή	τι ἄλλο, ὦ θαυμάσιε, ἐν
[213]	χεῖρε μόγις ἀπέχεται. ὅρα οὖν	μή	τι καὶ νῦν ἐργάσηται, ἀλλὰ
[188]	ἡ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν	μή	τις τῷ κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται
[202]	Ἀληθῆ, ἦν δ᾽ ἐγώ, λέγεις.	(Μὴ	τοίνυν ἀνάγκαζε ὃ μὴ καλόν
[205]	τὸν ἔρωτα οὔτε ὅλου, ἐὰν	μὴ	τυγχάνῃ γέ που, ὦ ἑταῖρε,
[185]	παύεσθαι ἡ λύγξ· εἰ δὲ	μή,	ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽ ἄρα
[202]	καλούς; ἢ τολμήσαις ἄν τινα	μὴ	φάναι καλόν τε καὶ εὐδαίμονα
[223]	ἀλλ᾽ ἔασον, ~(ὦ δαιμόνιε, καὶ	μὴ	φθονήσῃς τῷ μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ
[218]	τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ μᾶλλον ἂν	μὴ	χαριζόμενος αἰσχυνοίμην τοὺς φρονίμους, ἢ
[201]	δέ; τὸ ἐνδεὲς κάλλους καὶ	μηδαμῇ	κεκτημένον κάλλος ἆρα λέγεις σὺ
[217]	μοι πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ	οὐδαμῇ	ταύτῃ ἤνυτον, ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον
[175]	σοφίας πληρωθήσεσθαι. ἡ μὲν γὰρ	ἐμὴ	φαύλη τις ἂν εἴη, ἢ
[217]	δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ	ἐμῇ	ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι καὶ
[187]	περὶ ἁρμονίαν καὶ ῥυθμὸν ἐρωτικῶν	ἐπιστήμη.	καὶ ἐν μέν γε αὐτῇ
[211]	οὐδέ τις λόγος οὐδέ τις	ἐπιστήμη,	οὐδέ που ὂν ἐν ἑτέρῳ
[202]	γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη	ἐπιστήμη;	οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ τοῦ
[188]	τῶν τοιούτων γίγνεται ἐρωτικῶν· ὧν	ἐπιστήμη	περὶ ἄστρων τε φορὰς καὶ
[186]	ἰατρική, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,	ἐπιστήμη	τῶν τοῦ σώματος ἐρωτικῶν πρὸς
[209]	τίκτειν τε καὶ γεννᾶν ἤδη	ἐπιθυμῇ,	ζητεῖ δὴ οἶμαι καὶ οὗτος
[212]	καὶ ξυνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ	ἐνθυμῇ,	ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ μοναχοῦ
[183]	πολλοί, ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ	συγγνώμη	παρὰ θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων·
[177]	γένοιτ᾽ ἂν ἡμῖν ἐν λόγοις	ἱκανὴ	διατριβή· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι
[189]	μήν, ὦ Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν τὸν	Ἀριστοφάνη,	ἄλλῃ γέ πῃ ἐν νῷ
[189]	ἐν εἰρήνῃ λέγειν. καὶ τὸν	Ἀριστοφάνη	γελάσαντα εἰπεῖν· Εὖ λέγεις, ὦ
[185]	ἂν φθάνοις λέγων, φάναι τὸν	Ἀριστοφάνη·	ἐγὼ δὲ ταῦτα ποιήσω. Εἰπεῖν
[176]	ὡς ῤᾷστα πίνοιμεν· τὸν οὖν	Ἀριστοφάνη	εἰπεῖν. Τοῦτο μέντοι εὖ λέγεις,
[223]	καὶ πρότερον μὲν καταδαρθεῖν τὸν	Ἀριστοφάνη,	ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν
[223]	καὶ οἰχομένους, Ἀγάθωνα δὲ καὶ	Ἀριστοφάνη	καὶ Σωκράτη ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι
[212]	τοὺς μὲν ἐπαινεῖν, τὸν δὲ	Ἀριστοφάνη	λέγειν τι ἐπιχειρεῖν, ὅτι ἐμνήσθη
[185]	ἔφη ὁ Ἀριστόδημος δεῖν μὲν	Ἀριστοφάνη	λέγειν, τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινὰ
[189]	~(Ἐκδεξάμενον οὖν ἔφη εἰπεῖν τὸν	Ἀριστοφάνη	ὅτι· Καὶ μάλ᾽ ἐπαύσατο, οὐ
[205]	ἔρωτα οὔτε ὅλου, ἐὰν μὴ	τυγχάνῃ	γέ που, ὦ ἑταῖρε, ἀγαθὸν
[178]	αἰσχρῷ τινι ὤν. εἰ οὖν	μηχανή	τις γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι
[208]	οἷον αὐτὸ ἦν. ταύτῃ τῇ	μηχανῇ,	ὦ Σώκρατες, ἔφη, θνητὸν ἀθανασίας
[190]	δὲ διὰ ταῦτα τρία (τὰ	γένη	καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ μὲν
[189]	μὲν γὰρ τρία ἦν τὰ	γένη	τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ
[179]	ὀνόματι μόνον προσήκοντας, καὶ τοῦτ᾽	ἐργασαμένη	τὸ ἔργον οὕτω καλὸν ἔδοξεν
[192]	μεγάλης σπουδῆς· ἀλλ᾽ ἄλλο τι	βουλομένη	ἑκατέρου ἡ ψυχὴ (δήλη ἐστίν,
[182]	καὶ ἡ Ἁρμοδίου φιλία βέβαιος	γενομένη	κατέλυσεν αὐτῶν τὴν ἀρχήν. οὕτως
[204]	ᾠήθης δέ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ	τεκμαιρομένῃ	ἐξ ὧν σὺ λέγεις, τὸ
[180]	ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτῆς	πραττομένη	οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον
[217]	μένειν. ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ	ἐχομένῃ	ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν ᾗπερ ἐδείπνει,
[201]	διελθεῖν, ὥς ποτέ με ἡ	ξένη	ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν γάρ τι
[211]	φίλε Σώκρατες, ἔφη ἡ Μαντινικὴ	ξένη,	εἴπερ που ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ,
[204]	ἐγὼ εἶπον· Εἶεν δή, ὦ	ξένη·	καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος ὢν
[190]	τῆς σελήνης, ὅτι καὶ ἡ	σελήνη	ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ δὴ
[189]	γελοῖον εἴπῃς, ἐξόν σοι ἐν	εἰρήνῃ	λέγειν. καὶ τὸν Ἀριστοφάνη γελάσαντα
[195]	αὐτοῖς ἦν, ἀλλὰ φιλία καὶ	εἰρήνη,	ὥσπερ νῦν, ἐξ οὗ Ἔρως
[201]	τὰ ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν οὖν	ἐκείνη	ἔλεγε λόγον, πειράσομαι ὑμῖν διελθεῖν
[179]	πατρός τε (καὶ μητρός· οὓς	ἐκείνη	τοσοῦτον ὑπερεβάλετο τῇ φιλίᾳ διὰ
[217]	οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ	κλίνῃ,	ἐν ᾗπερ ἐδείπνει, καὶ οὐδεὶς
[222]	ἐπαινεῖν. ἐὰν οὖν ὑπὸ σοὶ	κατακλινῇ	Ἀγάθων, οὐ δή που ἐμὲ
[213]	Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ δὲ	κατεκλίνη,	εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες· δοκεῖτε
[222]	λέγειν. τεκμαίρομαι δὲ καὶ ὡς	κατεκλίνη	ἐν μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ
[192]	ἂν ζῆτε, ὡς ἕνα ὄντα,	κοινῇ	ἀμφοτέρους ζῇν, καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνητε,
[219]	στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο	κοινὴ	καὶ συνεσιτοῦμεν ἐκεῖ. πρῶτον μὲν
[209]	μεμνημένος, καὶ τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει	κοινῇ	μετ᾽ ἐκείνου, ὥστε πολὺ μείζω
[181]	τὸν βίον ἅπαντα ξυνεσόμενοι καὶ	κοινῇ	συμβιωσόμενοι, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξαπατήσαντες, ἐν
[192]	Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι	κοινῇ	τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ τούτου
[194]	εἰπεῖν Ὦ φίλε Ἀγάθων, ἐὰν	ἀποκρίνῃ	Σωκράτει, οὐδὲν ἔτι διοίσει αὐτῷ
[206]	Μοῖρα οὖν καὶ Εἰλείθυια ἡ	Καλλονή	ἐστι τῇ γενέσει. διὰ ταῦτα
[184]	οὕτω δὴ καὶ ἄλλη μία	μόνη	δουλεία ἑκούσιος λείπεται οὐκ ἐπονείδιστος·
[179]	λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα	μόνη	ὑπὲρ τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν,
[215]	ᾖ ὁ λέγων, ἐάν τε	γυνὴ	ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν
[196]	δίκαια εἶναι. πρὸς δὲ τῇ	δικαιοσύνῃ	σωφροσύνης πλείστης μετέχει. εἶναι γὰρ
[209]	ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε καὶ	δικαιοσύνη·	τούτων δ᾽ αὖ ὅταν τις
[196]	ἐκ πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει·	ἀσχημοσύνῃ	γὰρ καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους
[196]	ὑγρᾶς ἰδέας μέγα τεκμήριον ἡ	εὐσχημοσύνη,	ὃ δὴ διαφερόντως ἐκ πάντων
[181]	συμβιωσόμενοι, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξαπατήσαντες, ἐν	ἀφροσύνῃ	λαβόντες ὡς νέον, καταγελάσαντες οἰχήσεσθαι
[209]	διακόσμησις, ᾗ δὴ ὄνομά ἐστι	σωφροσύνη	τε καὶ δικαιοσύνη· τούτων δ᾽
[196]	πλείστης μετέχει. εἶναι γὰρ ὁμολογεῖται	σωφροσύνη	τὸ κρατεῖν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν,
[187]	ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ	τέχνῃ	μέγα ἔργον ταῖς περὶ τὴν
[223]	τραγῳδίαν ἐπίστασθαι ποιεῖν, καὶ τὸν	τέχνῃ	τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι. ταῦτα
[202]	χωρεῖ καὶ ἡ τῶν ἱερέων	τέχνη	τῶν τε περὶ τὰς θυσίας
[184]	αἰσχρόν, (ἐάν τε κακῶς πάσχων	πτήξῃ	καὶ μὴ καρτερήσῃ, ἄν τ᾽
[189]	δώσων λόγον· (ἴσως μέντοι, ἂν	δόξῃ	μοι, ἀφήσω σε. Καὶ μήν,
[198]	αἰσχύνης ὀλίγου (ἀποδρὰς ᾠχόμην, εἴ	πῃ	εἶχον. καὶ γάρ με Γοργίου
[189]	εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ γέ	πῃ	ἐν νῷ ἔχω λέγειν ἢ
[194]	οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ Ἀγάθων	εἴπῃ	εὖ, καὶ μάλ᾽ ἂν φοβοῖο
[199]	καὶ τοὺς ἄλλους κελεύειν λέγειν,	ὅπῃ	αὐτὸς οἴοιτο δεῖν εἰπεῖν, ταύτῃ.
[219]	ἀποστερηθείην τῆς τούτου συνουσίας, οὔθ᾽	ὅπῃ	προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ γὰρ
[173]	ἐστίν; ~(πρὸ τοῦ δὲ περιτρέχων	ὅπῃ	τύχοιμι καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν
[212]	εἰρῆσθαι, εἰ δέ, ὅτι καὶ	ὅπῃ	χαίρεις ὀνομάζων, τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος
[196]	ἔχει Ἔρωτα Ἄρης, ἀλλ᾽ Ἔρως	Ἄρη,	Ἀφροδίτης, ὡς λόγος· κρείττων δὲ
[200]	ἔπειτα τούτων ὧν ἂν ἔνδεια	παρῇ	αὐτῷ; ~(Ναί, φάναι. Ἐπὶ δὴ
[190]	καὶ ἡ σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει·	περιφερῆ	δὲ δὴ ἦν καὶ αὐτὰ
[187]	δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν οἷς ἂν	προσφέρῃ,	ὅπως ἂν τὴν μὲν ἡδονὴν
[213]	ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς, ἢ ἐὰν	ἐπιχειρῇ	βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς ἐγὼ τὴν
[219]	τῶν ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν	ἐπιχειρῇ·	σὺ δὲ τούτων ἔτι πόρρω.
[178]	καὶ ἐραστῇ παιδικά. ὃ γὰρ	χρὴ	ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ βίου
[193]	ἀλλὰ τούτων ἕνεκα πάντ᾽ ἄνδρα	χρὴ	ἅπαντα παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ (θεούς,
[190]	ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο, ὅ τι	χρὴ	αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν· οὔτε
[209]	περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ οἷον	χρὴ	εἶναι (τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν
[197]	ἡγεμὼν κάλλιστος καὶ ἄριστος, ᾧ	χρὴ	ἕπεσθαι πάντα ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῆς
[194]	βούλομαι πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς	χρή	με εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι
[175]	κινεῖτε, ἀλλ᾽ ἐᾶτε. Ἀλλ᾽ οὕτω	χρὴ	ποιεῖν, εἰ σοὶ δοκεῖ, ἔφη
[173]	δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι, ταῦτα	χρὴ	ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε καὶ
[175]	ὥσπερ ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ	σὴ	λαμπρά τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν
[196]	ἃ δ᾽ ἂν ἑκὼν ἑκόντι	ὁμολογήσῃ,	φασὶν οἱ πόλεως βασιλῆς „νόμοι„
[187]	αὐτοῦ καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν	ἐμποιήσῃ·	ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ
[207]	πάντα τὰ θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν	ἐπιθυμήσῃ,	καὶ τὰ πεζὰ καὶ τὰ
[184]	ἢ εἰς διαπράξεις πολιτικὰς μὴ	καταφρονήσῃ·	οὐδὲν γὰρ δοκεῖ τούτων οὔτε
[184]	κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ μὴ	καρτερήσῃ,	ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς χρήματα
[203]	θάλλει τε καὶ ζῇ, ὅταν	εὐπορήσῃ,	τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει, πάλιν δὲ
[211]	μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα	τελευτῆσῃ,	ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ
[185]	σῷ μέρει, σὺ δ᾽ ἐπειδὰν	παύσῃ,	ἐν τῷ ἐμῷ. ἐν ᾧ
[195]	ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν σκληρὸν ἦθος	ἐχούσῃ	ἐντύχῃ, ἀπέρχεται, ᾗ δ᾽ ἂν
[174]	δὲ γενέσθαι ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ	(τῇ	Ἀγάθωνος, ἀνεῳγμένην καταλαμβάνειν τὴν θύραν,
[201]	σὺ λέγεις. Οὐ μὲν οὖν	τῇ	ἀληθείᾳ, φάναι, ὦ φιλούμενε Ἀγάθων,
[212]	πείθειν ὅτι τούτου τοῦ κτήματος	τῇ	ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν ἀμείνω Ἔρωτος
[215]	δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους	τῇ	ἀπὸ τοῦ στόματος δυνάμει, καὶ
[212]	Ἀλκιβιάδου τὴν φωνὴν ἀκούειν ἐν	τῇ	αὐλῇ σφόδρα μεθύοντος καὶ μέγα
[198]	λόγον πέμψας αὐτόν με λίθον	τῇ	ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ ἐνενόησα τότε
[206]	καὶ Εἰλείθυια ἡ Καλλονή ἐστι	τῇ	γενέσει. διὰ ταῦτα ὅταν μὲν
[181]	τῆς ἑτέρας, καὶ μετεχούσης ἐν	τῇ	γενέσει καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος.
[207]	ἀθάνατος. δύναται δὲ ταύτῃ μόνον	τῇ	γενέσει, ὅτι ἀεὶ καταλείπει ἕτερον
[186]	πάντων ζῴων καὶ τοῖς ἐν	τῇ	γῇ φυομένοις καὶ ὡς ἔπος
[211]	ἔπειτα οὐ τῇ μὲν καλόν,	τῇ	δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ τοτὲ μέν,
[196]	„νόμοι„ δίκαια εἶναι. πρὸς δὲ	τῇ	δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει. εἶναι
[217]	ἡγούμενος δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ	τῇ	ἐμῇ ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι
[192]	ἦμεν ὅλοι· τοῦ ὅλου οὖν	τῇ	ἐπιθυμίᾳ ~(καὶ διώξει ἔρως ὄνομα.
[180]	δὴ καὶ ἔρωτα τὸν μὲν	τῇ	ἑτέρᾳ συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι,
[217]	αὐτὸν μένειν. ἀνεπαύετο οὖν ἐν	τῇ	ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν ᾗπερ
[187]	δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν	τῇ	ἡμετέρᾳ τέχνῃ μέγα ἔργον ταῖς
[185]	λέγειν, (ἀλλ᾽ εἰπεῖν αὐτόν, ἐν	τῇ	κάτω γὰρ αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν
[212]	ἀφικέσθαι, νῦν δὲ ἥκω ἐπὶ	τῇ	κεφαλῇ ἔχων τὰς ταινίας, ἵνα
[172]	πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων ἅμα	τῇ	κλήσει· Ὦ Φαληρεύς, ἔφη, οὗτος
[214]	(οὕτως οὔτε τι λέγομεν ἐπὶ	τῇ	κύλικι οὔτε τι ᾄδομεν, ἀλλ᾽
[188]	περὶ θεούς· ἃ δὴ προστέτακται	τῇ	μαντικῇ ἐπισκοπεῖν τοὺς Ἔρωτας καὶ
[211]	αὐξανόμενον οὔτε φθίνον, ἔπειτα οὐ	τῇ	μὲν καλόν, τῇ δ᾽ αἰσχρόν,
[208]	ἐγκαταλείπειν οἷον αὐτὸ ἦν. ταύτῃ	τῇ	μηχανῇ, ὦ Σώκρατες, ἔφη, θνητὸν
[174]	πρόσθεν. ἐπειδὴ δὲ γενέσθαι ἐπὶ	τῇ	οἰκίᾳ (τῇ Ἀγάθωνος, ἀνεῳγμένην καταλαμβάνειν
[181]	ἂν γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ	τῇ	παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ τούτου
[222]	τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ	τῇ	παρρησίᾳ αὐτοῦ, ὅτι ἐδόκει ἔτι
[183]	τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν τῇδε	τῇ	πόλει καὶ τὸ ἐρᾶν καὶ
[181]	αὐτὸ καλὸν οὐδέν, ἀλλ᾽ ἐν	τῇ	πράξει, ὡς ἂν πραχθῇ, τοιοῦτον
[173]	Παίδων ὄντων ἡμῶν ἔτι, ὅτε	τῇ	πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ
[191]	θήλει, τῶνδε ἕνεκα, ἵνα ἐν	τῇ	συμπλοκῇ ἅμα μὲν εἰ ἀνὴρ
[173]	ἀνυπόδητος ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν	τῇ	συνουσίᾳ, Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν
[172]	ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς παρεγένου	τῇ	συνουσίᾳ ταύτῃ ἢ οὔ; κἀγὼ
[187]	καὶ ἐν μέν γε αὐτῇ	τῇ	συστάσει ἁρμονίας τε καὶ ῥυθμοῦ
[173]	τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων,	τῇ	ὑστεραίᾳ ἢ ᾗ τὰ ἐπινίκια
[179]	μητρός· οὓς ἐκείνη τοσοῦτον ὑπερεβάλετο	τῇ	φιλίᾳ διὰ τὸν ἔρωτα, ὥστε
[217]	ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ	τῇ	ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον. ταῦτα οὖν
[185]	κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως καλὴ ἡ	ἀπάτη·	δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ οὗτος
[213]	τῶν ἔνδον κατακείσει; καὶ τὸν	Σωκράτη·	Ἀγάθων, φάναι, ὅρα εἴ μοι
[213]	ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν τὸν	Σωκράτη,	ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα
[200]	εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι τὸν	Σωκράτη,	ἀνομολογησώμεθα τὰ εἰρημένα. ἄλλο τι
[200]	φάναι. Σκόπει δή, εἰπεῖν τὸν	Σωκράτη,	ἀντὶ τοῦ εἰκότος εἰ ἀνάγκη
[199]	τοῦτο. (Ἔτι τοίνυν, εἰπεῖν τὸν	Σωκράτη,	ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω, ἵνα μᾶλλον
[223]	μεγάλης ἐπὶ δεξιά. τὸν οὖν	Σωκράτη	αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν
[173]	δοκεῖ. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ	Σωκράτη	γε ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν
[215]	ἔχοντι εὐπόρως καὶ ἐφεξῆς καταριθμῆσαι.	Σωκράτη	δ᾽ ἐγὼ ἐπαινεῖν, ὦ ἄνδρες,
[176]	ἡμεῖς μὲν γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι.	Σωκράτη	δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ
[218]	Παυσανίας, Ἀριστοδήμους τε καὶ Ἀριστοφάνας—	Σωκράτη	δὲ αὐτὸν τί δεῖ λέγειν,
[222]	κατακλινήσομαι. Πάνυ γε, φάναι τὸν	Σωκράτη,	δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου. Ὦ
[175]	Ἀγάθωνα πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν	Σωκράτη,	ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν
[174]	ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν	Σωκράτη	ἑαυτῷ πως προσέχοντα τὸν νοῦν
[214]	ποτε μεθυσθῇ. τὸν μὲν οὖν	Σωκράτη	ἐγχέαντος τοῦ παιδὸς πίνειν· τὸν
[194]	εἴην, ὦ Ἀγάθων, εἰπεῖν τὸν	Σωκράτη,	(εἰ ἰδὼν τὴν σὴν ἀνδρείαν
[198]	καὶ τῷ θεῷ· τὸν οὖν	Σωκράτη	εἰπεῖν βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον·
[194]	δὲ ὅμως θαρρῶ, ~(τὸν οὖν	Σωκράτη	εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι,
[177]	σοι, ὦ Ἐρυξίμαχε, φάναι τὸν	Σωκράτη,	ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν
[174]	πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ οἱ	Σωκράτη	ἐντυχεῖν λελουμένον τε καὶ τὰς
[221]	ἄν τις καὶ ἄλλα ἔχοι	Σωκράτη	ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια· ἀλλὰ τῶν
[214]	φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον, εἰ βούλει·	Σωκράτη	ἐπαίνεσον. (Πῶς λέγεις; εἰπεῖν τὸν
[222]	ἐστίν, ὦ ἄνδρες, ἃ ἐγὼ	Σωκράτη	ἐπαινῶ· καὶ αὖ ἃ μέμφομαι
[174]	ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ ὁρῶ	Σωκράτη	ἑπόμενον· εἶπον οὖν ὅτι καὶ
[223]	Ἀγάθωνα δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ	Σωκράτη	ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν
[199]	ἐρώτα. μετὰ ταῦτα δὴ τὸν	Σωκράτη	ἔφη ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ
[221]	ἐνταῦθα δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην	Σωκράτη	ἢ ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς γὰρ
[174]	οἷός τ᾽ ἦ ἰδεῖν. ἀλλὰ	Σωκράτη	ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ
[213]	ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν	Σωκράτη,	ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν·
[175]	γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ τὸν	Σωκράτη	καθίζεσθαι καὶ εἰπεῖν ὅτι· Εὖ
[201]	λέγεις, ὦ ἑταῖρε, φάναι τὸν	Σωκράτη·	καὶ εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει,
[213]	λαβόντα τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν τὸν	Σωκράτη	καὶ κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη,
[200]	βούλοιτο ἰσχυρὸς εἶναι, φάναι τὸν	Σωκράτη,	καὶ ταχὺς ὢν ταχύς, καὶ
[223]	γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα. τὸν οὖν	Σωκράτη,	κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ
[214]	χεῖρε. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν	Σωκράτη.	Μὰ τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν
[220]	ἐκράτει, καὶ ὃ πάντων θαυμαστότατον,	Σωκράτη	μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου
[222]	ἔχειν τοῦ Σωκράτους. τὸν οὖν	Σωκράτη·	Νήφειν μοι δοκεῖς, φάναι, ὦ
[223]	μέντοι κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν τὸν	Σωκράτη	ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς
[220]	ὦ ἄνδρες, ἄξιον ἦν θεάσασθαι	Σωκράτη,	ὅτε ἀπὸ Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει
[198]	πῶς, ὦ μακάριε, εἰπεῖν τὸν	Σωκράτη,	οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ
[175]	σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ	Σωκράτη	οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν Ἀγάθωνα
[200]	τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ τὸν	Σωκράτη,	Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου
[175]	φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις	Σωκράτη;	σὺ δ᾽ ἦ δ᾽ ὅς,
[222]	κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν	Σωκράτη.	σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας,
[214]	ὑμῶν ἐναντίον; Οὗτος, φάναι τὸν	Σωκράτη,	τί ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ
[200]	~(Τοῦτο μὲν τοίνυν, εἰπεῖν τὸν	Σωκράτη,	φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος ὅτου·
[194]	ἂν καλῶς ποιοίην, φάναι τὸν	Σωκράτη,	ὦ Ἀγάθων, περὶ σοῦ τι
[214]	καὶ ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν	Σωκράτη,	ὦ ἄνδρες, τὸ σόφισμά μοι
[213]	καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν	Σωκράτη	ὡς ἐκεῖνον καθίζειν. παρακαθεζόμενον δὲ
[208]	Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ	σοφωτάτη	Διοτίμα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς οὕτως
[201]	θυσαμένοις πρὸ τοῦ λοιμοῦ δέκα	ἔτη	ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου, ἣ
[172]	λέγῃ ἢ πράττῃ οὐδέπω τρία	ἔτη	ἐστίν; ~(πρὸ τοῦ δὲ περιτρέχων
[208]	ἐπιστήμης· λήθη γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος,	μελέτη	δὲ πάλιν καινὴν ἐμποιοῦσα ἀντὶ
[207]	(τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον ἡ	θνητὴ	φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν
[203]	ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο ἡ	Ἀφροδίτη,	εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ τε
[180]	ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ Ἔρωτος	Ἀφροδίτη.	μιᾶς μὲν οὖν οὔσης εἷς
[210]	καὶ καλοὺς λόγους καὶ μεγαλοπρεπεῖς	τίκτῃ	καὶ διανοήματα ἐν φιλοσοφίᾳ ἀφθόνῳ,
[195]	οὖν ἀεὶ καὶ ποσὶν καὶ	πάντῃ	ἐν μαλακωτάτοις τῶν μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον
[190]	~(δύ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ, ὅμοια	πάντῃ·	κεφαλὴν δ᾽ ἐπ᾽ ἀμφοτέροις τοῖς
[196]	γὰρ ἂν οἷός τ᾽ ἦν	πάντῃ	περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ πάσης ψυχῆς
[208]	τὰς ἐπιστήμας, ἀλλὰ καὶ μία	ἑκάστη	τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει. ὃ
[175]	καὶ σὺ περὶ τῆς σοφίας,	δικαστῇ	χρώμενοι τῷ Διονύσῳ· νῦν δὲ
[182]	παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων	θαυμαστή,	οὐχ ὥς τι αἰσχρὸν ποιοῦντι,
[182]	ἐξουσίαν ὁ νόμος δέδωκε τῷ	ἐραστῇ	θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι, ἃ
[184]	ὁδός, εἰ μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι	ἐραστῇ	παιδικά. Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος,
[178]	ὄντι ἢ ἐραστὴς χρηστὸς καὶ	ἐραστῇ	παιδικά. ὃ γὰρ χρὴ ἀνθρώποις
[184]	μέλλει ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ	ἐραστῇ	παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς
[179]	τελευτήσοι, ἐτόλμησεν ἑλέσθαι βοηθήσας τῷ	ἐραστῇ	Πατρόκλῳ καὶ ~(τιμωρήσας οὐ μόνον
[184]	ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι παιδικὰ	ἐραστῇ	χαρίσασθαι, ἄλλοθι δὲ οὐδαμοῦ. ἐπὶ
[185]	καὶ μή. εἰ γάρ τις	~(ἐραστῇ	ὡς πλουσίῳ πλούτου ἕνεκα χαρισάμενος
[188]	τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ σύστασις	μεστή	ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων, καὶ ἐπειδὰν
[175]	ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω, ὅ σοι	προσέστη	ἐν τοῖς προθύροις. δῆλον γὰρ
[189]	καὶ ἰατρὸς τούτων ὧν ἰαθέντων	μεγίστη	εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει
[209]	λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι· πολὺ δὲ	μεγίστη,	ἔφη, καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως
[209]	πολὺ δὲ μεγίστη, ἔφη, καὶ	καλλίστη	τῆς φρονήσεως ἡ περὶ τὰ
[172]	εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ ἢ	πράττῃ	οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν; ~(πρὸ
[180]	πᾶσα γὰρ πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει·	αὐτὴ	ἐφ᾽ ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε καλὴ
[181]	τις ἂν γνοίη καὶ ἐν	αὐτῇ	τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ
[187]	ἐπιστήμη. καὶ ἐν μέν γε	αὐτῇ	τῇ συστάσει ἁρμονίας τε καὶ
[189]	πρίν γε τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι	αὐτῇ,	ὥστε με θαυμάζειν εἰ τὸ
[189]	γὰρ πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ	αὑτὴ	ἦν ἥπερ νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία.
[184]	κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς,	αὕτη	αὖ ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ
[184]	δουλεία ἑκούσιος λείπεται οὐκ ἐπονείδιστος·	αὕτη	δ᾽ ἐστὶν ἡ περὶ τὴν
[208]	τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ	αὕτη	ἡ σπουδὴ καὶ ὁ ἔρως
[173]	μοι πότε ἐγένετο ἡ συνουσία	αὕτη.	κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων ὄντων
[192]	ἡ ἀρχαία φύσις ἡμῶν ἦν	αὕτη	καὶ ἦμεν ὅλοι· τοῦ ὅλου
[204]	τοῦ δαίμονος, ὦ φίλε Σώκρατες,	αὕτη·	ὃν δὲ σὺ ᾠήθης Ἔρωτα
[176]	εἰσελθοῦσαν αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν, αὐλοῦσαν	ἑαυτῇ	ἢ ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ
[199]	ὀνομάσει δὲ καὶ θέσει ῥημάτων	τοιαύτῃ	ὁποία δὴ ἄν τις τύχῃ
[203]	ὑὸς ὢν ὁ Ἔρως ἐν	τοιαύτῃ	τύχῃ καθέστηκεν. πρῶτον μὲν πένης
[208]	τὰς γυναῖκας μᾶλλον τρέπονται καὶ	ταύτῃ	ἐρωτικοί εἰσιν, διὰ παιδογονίας ἀθανασίαν
[199]	ὅπῃ αὐτὸς οἴοιτο δεῖν εἰπεῖν,	ταύτῃ.	Ἔτι τοίνυν, φάναι, ὦ Φαῖδρε,
[172]	σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ	ταύτῃ	ἢ οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι·
[217]	πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ	ταύτῃ	ἤνυτον, ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον εἶναι
[183]	ὁ νόμος φησὶν ὁ ἐνθάδε·	ταύτῃ	μὲν οὖν οἰηθείη ἄν τις
[207]	εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται δὲ	ταύτῃ	μόνον τῇ γενέσει, ὅτι ἀεὶ
[208]	νέον ἐγκαταλείπειν οἷον αὐτὸ ἦν.	ταύτῃ	τῇ μηχανῇ, ὦ Σώκρατες, ἔφη,
[173]	ὄντων ἡμῶν ἔτι, ὅτε τῇ	πρώτῃ	τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ
[188]	μηδὲ τιμᾷ τε αὐτὸν καὶ	πρεσβεύῃ	ἐν παντὶ ἔργῳ, ἀλλὰ τὸν
[214]	μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ ἂν	κελεύῃ	τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον
[215]	ὁ λέγων, ἐάν τε γυνὴ	ἀκούῃ	ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν τε
[215]	οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις	ἀκούῃ	ἢ τῶν σῶν λόγων ἄλλου
[205]	ὅτι εὐδαίμων ἔσται. ~(Κτήσει γάρ,	ἔφη,	ἀγαθῶν οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες, καὶ
[208]	καὶ ὑπεραποθνήσκειν. ἐπεὶ οἴει σύ,	ἔφη,	Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν,
[173]	φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽	ἔφη,	ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε ἐγένετο
[208]	ἡμεῖς ἔχομεν; πολλοῦ γε δεῖ,	ἔφη,	ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ ἀρετῆς ἀθανάτου
[175]	Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ ἓ μὲν	ἔφη	ἀπονίζειν τὸν παῖδα ἵνα κατακέοιτο·
[173]	τε καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ,	ἔφη,	ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ
[174]	καταλαμβάνειν τὴν θύραν, καί τι	ἔφη	αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ μὲν
[205]	καὶ αὐτός. Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽	ἔφη·	ἀφελόντες γὰρ ἄρα τοῦ ἔρωτός
[174]	διηγεῖτο καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι.	Ἔφη	γάρ οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον
[172]	διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου·	ἔφη	δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ
[174]	ἀλλ᾽ ἴωμεν. Τοιαῦτ᾽ ἄττα σφᾶς	ἔφη	διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν Σωκράτη
[190]	(γενόμενοι. νῦν μὲν γὰρ αὐτούς,	ἔφη,	διατεμῶ δίχα ἕκαστον, καὶ ἅμα
[203]	ἐστὶ καὶ μητρός; (Μακρότερον μέν,	ἔφη,	διηγήσασθαι· ὅμως δέ σοι ἐρῶ.
[210]	ἂν εἴης. ἐρῶ μὲν οὖν,	ἔφη,	ἐγὼ καὶ προθυμίας οὐδὲν ἀπολείψω·
[180]	(Φαῖδρον μὲν τοιοῦτόν τινα λόγον	ἔφη	εἰπεῖν, μετὰ δὲ Φαῖδρον ἄλλους
[175]	καὶ μὴ ἀφήσεις; (καὶ ὃς	ἔφη	εἰπεῖν Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε αὐτόν.
[189]	τῆς λυγγὸς πέπαυσαι. ~(Ἐκδεξάμενον οὖν	ἔφη	εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ
[174]	ἰέναι ἄκλητος ἐπὶ δεῖπνον; κἀγώ,	ἔφη,	εἶπον ὅτι Οὕτως ὅπως ἂν
[199]	μετὰ ταῦτα δὴ τὸν Σωκράτη	ἔφη	ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ μήν,
[176]	χθὲς βεβαπτισμένων. ἀκούσαντα οὖν αὐτῶν	ἔφη	Ἐρυξίμαχον τὸν Ἀκουμενοῦ· Ἦ καλῶς,
[174]	σοῦ κεκλημένος. Σύν τε δύ᾽	ἔφη,	ἐρχομένω πρὸ ὁ τοῦ βουλευσόμεθα
[206]	ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι,	ἔφη,	ἐρῶ. ἔστι γὰρ τοῦτο τόκος
[190]	ἐννοήσας λέγει ὅτι· Δοκῶ μοι,	ἔφη,	ἔχειν μηχανήν, ὡς ἂν εἶέν
[201]	κακός; καὶ ἥ, Οὐκ εὐφημήσεις;	ἔφη·	ἢ οἴει, ὅτι ἂν μὴ
[204]	ὅτι· Γενέσθαι αὑτῷ. Ἀλλ᾽ ἐπιποθεῖ,	ἔφη,	ἡ ἀπόκρισις ἐρώτησιν τοιάνδε· τί
[211]	τοῦ βίου, ὦ φίλε Σώκρατες,	ἔφη	ἡ Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ που
[208]	ταύτῃ τῇ μηχανῇ, ὦ Σώκρατες,	ἔφη,	θνητὸν ἀθανασίας μετέχει, καὶ σῶμα
[174]	ἂν σὺ κελεύῃς. Ἕπου τοίνυν,	ἔφη,	ἵνα καὶ τὴν παροιμίαν διαφθείρωμεν
[174]	τοῦ ἀμείνονος. ταῦτ᾽ ἀκούσας εἰπεῖν	ἔφη·	Ἴσως μέντοι κινδυνεύσω καὶ ἐγὼ
[209]	εὑρετικοὶ εἶναι· πολὺ δὲ μεγίστη,	ἔφη,	καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως ἡ
[172]	ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ ὅς· Ἀπολλόδωρε,	ἔφη,	καὶ μὴν καὶ ἔναγχός σε
[206]	αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον. Ἆρ᾽ οὖν,	ἔφη,	καὶ οὐ μόνον εἶναι, ἀλλὰ
[199]	τύχῃ ἐπελθοῦσα. τὸν οὖν Φαῖδρον	ἔφη	καὶ τοὺς ἄλλους κελεύειν λέγειν,
[208]	ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες,	ἔφη,	κατὰ τὰ σώματα ὄντες πρὸς
[176]	δεῖπνον πρῶτα τρέπου. ~(Μετὰ ταῦτα,	ἔφη,	κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους καὶ δειπνήσαντος
[202]	ἔφην, λέγεις; καὶ ἥ, Ῥᾳδίως,	ἔφη.	λέγε γάρ μοι, οὐ πάντας
[175]	οὐκ ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν γ᾽	ἔφη,	λέγεις· οὔκουν καλεῖς αὐτὸν καὶ
[205]	Καὶ λέγεται μέν γέ τις,	ἔφη,	λόγος, ὡς οἳ ἂν τὸ
[176]	τὸν πότον· τὸν οὖν Παυσανίαν	ἔφη	λόγου τοιούτου τινὸς κατάρχειν. Εἶεν,
[223]	μὲν ἄλλα ὁ (Ἀριστόδημος οὐκ	ἔφη	μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε γὰρ
[212]	Φαῖδρέ τε καὶ οἱ ἄλλοι,	ἔφη	μὲν Διοτίμα, πέπεισμαι δ᾽ ἐγώ·
[202]	τί μήν; Ὥσπερ τὰ πρότερα,	ἔφη,	μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου. Τί
[174]	πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ ἐγώ,	ἔφη,	μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ ὁρῶ Σωκράτη ἑπόμενον·
[198]	~(Εἰπόντος δὲ τοῦ Ἀγάθωνος πάντας	ἔφη	ὁ Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας,
[185]	ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί,	ἔφη	ὁ Ἀριστόδημος δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη
[223]	τὸν Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς	ἔφη	ὁ Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας, ἓ
[206]	τοῦτο προσθετέον. Ἔστιν ἄρα συλλήβδην,	ἔφη,	ὁ ἔρως τοῦ τὸ ἀγαθὸν
[197]	τε καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος,	ἔφη,	ὁ παρ᾽ ἐμοῦ λόγος, ὦ
[209]	τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ γὰρ οὖν,	ἔφη,	οἳ ἐν ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν
[207]	ποιοῦντα; τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους,	ἔφη,	οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ
[211]	μόνον καὶ συνεῖναι. τί δῆτα,	ἔφη,	οἰόμεθα, εἴ τῳ γένοιτο (αὐτὸ
[209]	τοιαῦτα ὄντα· εἰ δὲ βούλει,	ἔφη,	οἵους Λυκοῦργος παῖδας κατελίπετο ἐν
[179]	ἀρίστῳ φύσει. (καὶ ἀτεχνῶς, ὃ	ἔφη	Ὅμηρος, μένος ἐμπνεῦσαι ἐνίοις τῶν
[212]	ξυνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ ἐνθυμῇ,	ἔφη,	ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ μοναχοῦ γενήσεται,
[206]	ἔφην. Τί δέ; οὐ προσθετέον,	ἔφη,	ὅτι καὶ εἶναι τὸ ἀγαθὸν
[202]	ὥς γ᾽ ἔοικεν. Ὁρᾷς οὖν,	ἔφη,	ὅτι καὶ σὺ ἔρωτα οὐ
[202]	ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽	ἔφη,	ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον
[173]	καθάπερ ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν,	ἔφη,	οὐ διηγήσω μοι; πάντως δὲ
[206]	ἔχοντα. ἔστιν γάρ, ὦ Σώκρατες,	ἔφη,	οὐ τοῦ καλοῦ ὁ ἔρως,
[172]	ἅμα τῇ κλήσει· Ὦ Φαληρεύς,	ἔφη,	οὗτος Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμένεις; κἀγὼ
[175]	ποῦ ἂν εἴη. Οὐ σκέψῃ,	ἔφη,	παῖ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ
[202]	θεὸς εἶναι; Τῶν μὴ εἰδότων,	ἔφη,	πάντων λέγεις, ἢ καὶ τῶν
[207]	περὶ τὰ ἐρωτικά. Εἰ τοίνυν,	ἔφη,	πιστεύεις ἐκείνου εἶναι φύσει τὸν
[174]	δεῦρ᾽ ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς γ᾽	ἔφη,	ποιῶν σύ· ἀλλὰ ποῦ ἔστιν
[223]	ὑπονυστάζειν τε· τὸ μέντοι κεφάλαιον,	ἔφη,	προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς
[218]	ἅ μοι δέδοκται; Τί μάλιστα,	ἔφη.	Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν δ᾽
[202]	ἦν δ᾽ ἐγώ. Εἷς μέν,	ἔφη,	σύ, μία δ᾽ ἐγώ. κἀγὼ
[175]	ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. Μετὰ ταῦτα	ἔφη	σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ
[190]	ἐθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν, πάλιν αὖ,	ἔφη,	τεμῶ δίχα, ὥστ᾽ ἐφ᾽ ἑνὸς
[206]	δ᾽ ἐγώ. Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη.	τί δὴ οὖν τῆς γεννήσεως;
[200]	ἄλλο τι ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι	ἔφη	τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ τὸν
[210]	καλοῦ (τοιοῦδε. πειρῶ δέ μοι,	ἔφη,	τὸν νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν
[210]	οἷός τε ᾖς. δεῖ γάρ,	ἔφη,	τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ τοῦτο
[219]	ἄριστον καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽	ἔφη,	τοῦτό γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν
[204]	μήτε οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή,	ἔφη,	τοῦτό γε ἤδη καὶ παιδί,
[202]	κακὸν εἶναι, ἀλλά τι μεταξύ,	ἔφη,	τούτοιν. Καὶ μήν, ἦν δ᾽
[194]	αἰσχρὸν ποιεῖν; (καὶ τὸν Φαῖδρον	ἔφη	ὑπολαβόντα εἰπεῖν Ὦ φίλε Ἀγάθων,
[178]	πρῶτον μὲν γάρ, ὥσπερ λέγω,	ἔφη	Φαῖδρον ἀρξάμενον ἐνθένδε ποθὲν λέγειν,
[175]	γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽	ἔφη	φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο,
[175]	χρὴ ποιεῖν, εἰ σοὶ δοκεῖ,	ἔφη	φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽ ἡμᾶς,
[193]	Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί σοι,	ἔφη	φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ
[176]	ἐκ τῆς προτεραίας. Ἀλλὰ μήν,	ἔφη	φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον,
[211]	δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽ οἴει,	ἔφη,	φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος
[193]	μακαρίους καὶ εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος,	ἔφη,	ὦ Ἐρυξίμαχε, ὁ ἐμὸς λόγος
[208]	οἱ τέλεοι σοφισταί, Εὖ ἴσθι,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες· ἐπεί γε καὶ
[175]	πλέον ἢ τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, ὁ Ἀγάθων. καὶ
[202]	ἣ γελάσασα· Καὶ πῶς ἄν,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς
[205]	εἶναι πάντων. Τί δὴ οὖν,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, οὐ πάντας ἐρᾶν
[206]	ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι καὶ
[204]	ἀνθρώποις; (Τοῦτο δὴ μετὰ ταῦτ᾽	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, πειράσομαί σε διδάξαι.
[185]	ἑτέρας, τῆς πανδήμου. ταῦτά σοι,	ἔφη,	ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα, ὦ
[204]	τὴν ἐρώτησιν προχείρως ἀποκρίνασθαι. (Ἀλλ᾽	ἔφη,	ὥσπερ ἂν εἴ τις μεταβαλὼν
[201]	Μαντινικῆς Διοτίμας, ἣ ταῦτά τε	σοφὴ	ἦν καὶ ἄλλα πολλά, καὶ
[205]	ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἄλλῃ τρεπόμενοι	πολλαχῇ	ἐπ᾽ αὐτόν, ἢ κατὰ χρηματισμὸν
[178]	ἐν ἀνθρώποις τε καὶ θεοῖς,	πολλαχῇ	μὲν καὶ ἄλλῃ, οὐχ ἥκιστα
[220]	αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ ἡ	μάχη	ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ
[219]	γε πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν	πανταχῇ	ἢ σιδήρῳ ὁ Αἴας, ᾧ
[222]	τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν	πανταχῇ	περιεῖναι. ἀλλ᾽ εἰ μή τι
[210]	ψυχήν τις κἂν σμικρὸν ἄνθος	(ἔχῃ,	ἐξαρκεῖν αὐτῷ καὶ ἐρᾷν καὶ
[194]	ἐνθάδε ὁτιοῦν γίγνεσθαι, ἐὰν μόνον	ἔχῃ	ὅτῳ διαλέγηται, ἄλλως τε καὶ
[197]	πρὸ τοῦ δέ, ὥσπερ ἐν	ἀρχῇ	εἶπον, πολλὰ καὶ δεινὰ θεοῖς
[177]	Ἐρυξίμαχον ὅτι· Ἡ μέν μοι	ἀρχὴ	τοῦ λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν
[177]	καλῶς εἴπωσιν, ἐξαρκέσει ἡμῖν. ἀλλὰ	τύχῃ	ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω
[199]	τοιαύτῃ ὁποία δὴ ἄν τις	τύχῃ	ἐπελθοῦσα. τὸν οὖν Φαῖδρον ἔφη
[188]	μὲν πρὸς ἄλληλα τοῦ κοσμίου	τύχῃ	ἔρωτος ἃ νῦν δὴ ἐγὼ
[175]	ἔχει· ἐνίοτε ἀποστὰς ὅποι ἂν	τύχῃ	ἕστηκεν. ἥξει δ᾽ αὐτίκα, ὡς
[203]	ὢν ὁ Ἔρως ἐν τοιαύτῃ	τύχῃ	καθέστηκεν. πρῶτον μὲν πένης ἀεί
[181]	καὶ ἐξεργάζεται ὅ τι ἂν	τύχῃ·	καὶ οὗτός ἐστιν ὃν οἱ
[195]	ᾗτινι ἂν σκληρὸν ἦθος ἐχούσῃ	ἐντύχῃ,	ἀπέρχεται, ᾗ δ᾽ ἂν μαλακόν,
[192]	μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ	ἐντύχῃ	τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ ὁ
[209]	ἀσπάζεται ἅτε κυῶν, καὶ ἂν	ἐντύχῃ	ψυχῇ καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ
[192]	ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ	ψυχὴ	(δήλη ἐστίν, ὃ οὐ δύναται
[196]	(καὶ ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ	ψυχῇ	καὶ ἄλλῳ ὁτῳοῦν οὐκ ἐνίζει
[209]	ἅτε κυῶν, καὶ ἂν ἐντύχῃ	ψυχῇ	καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ,
[215]	ἔπασχον, οὐδ᾽ ἐτεθορύβητό μου ἡ	ψυχὴ	οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς διακειμένου·
[209]	ἢ ἐν τοῖς σώμασιν, ἃ	ψυχῇ	προσήκει καὶ κυῆσαι καὶ τεκεῖν·
[175]	αὐτὸς ποῦ ἂν εἴη. Οὐ	σκέψῃ,	ἔφη, παῖ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,
[220]	καὶ τοῦτό γέ μοι οὔτε	μέμψῃ	οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ
[182]	ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι, ἃ εἴ τις	τολμῴη	ποιεῖν ἄλλ᾽ ὁτιοῦν διώκων καὶ