HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ρ = 40 formes différentes pour 370 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Page

[201]   τούτου ἐρᾷν; Ναί, εἰπεῖν. Ἐνδεὴς ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει ὁ

[198]   μή· εἰ δὲ ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη γάρ, ὡς

[211]   θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽ οἴει, ἔφη, φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι

[174]   σοφοῦ ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽ οὖν ἄγων μέ τι ἀπολογήσει;

[200]   Κἀμοί, φάναι, δοκεῖ. Καλῶς λέγεις. ἆρ᾽ οὖν βούλοιτ᾽ ἄν τις μέγας

[206]   τὸ ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον. Ἆρ᾽ οὖν, ἔφη, καὶ οὐ μόνον

[206]   οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν, ἦ δ᾽ ἥ, οὕτως

[176]   πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ

[208]   ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν

[209]   ᾧ ἂν γεννήσειεν· ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. τά τε

[215]   πάσχω ἔτι καὶ (νυνί. ὅταν γὰρ ἀκούω, πολύ μοι μᾶλλον ἢ

[222]   δοκεῖς, φάναι, ὦ Ἀλκιβιάδη. οὐ γὰρ ἄν ποτε οὕτω κομψῶς κύκλῳ

[177]   τὸν Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς

[200]   καὶ ὑγιὴς ὢν ὑγιής— ἴσως γὰρ ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ

[192]   σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι ἡ

[199]   ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ

[199]   τινος ἢ πατρός ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα, εἰ

[195]   εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων

[214]   τὸ σόφισμά μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ ἂν κελεύῃ τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν

[189]   μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο μὲν γὰρ ἂν κέρδος εἴη καὶ τῆς

[210]   ὡς οἷόν τε μάλιστα. Ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ

[196]   τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος, οὐ γὰρ ἂν οἷός τ᾽ ἦν πάντῃ

[175]   εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις· οὐ γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ τὸν Σωκράτη

[206]   ἐν δὲ τῷ καλῷ. ἡ γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία τόκος

[214]   δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε

[179]   ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ

[207]   ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις

[205]   Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ ἄρα τοῦ ἔρωτός τι εἶδος

[182]   καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι· ὁ γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ Ἁρμοδίου

[187]   βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη. ἡ γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία δὲ

[195]   τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα. Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι

[185]   ὅμως καλὴ ἡ ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ οὗτος τὸ καθ᾽

[220]   ἐπὶ στρατείας, ἄξιον ἀκοῦσαι. ξυννοήσας γὰρ αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν,

[220]   τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ γὰρ αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά

[190]   τὸ γένος ἀφανίσαιεν αἱ τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ παρὰ

[174]   Ἐπὶ δεῖπνον εἰς Ἀγάθωνος. χθὲς γὰρ αὐτὸν διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς

[196]   ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε ἄνθρωπον. οὔτε γὰρ αὐτὸς βίᾳ πάσχει, εἴ τι

[176]   ῥᾳστώνην τινὰ τῆς πόσεως· καὶ γὰρ αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων.

[194]   ~(τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι, ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ

[185]   εἰπεῖν αὐτόν, ἐν τῇ κάτω γὰρ αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι,

[190]   ἀκολασίας ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν μὲν γὰρ αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον,

[221]   τοῦτο ἄξιον παντὸς θαύματος. οἷος γὰρ Ἀχιλλεὺς ἐγένετο, ἀπεικάσειεν ἄν τις

[182]   ὅποι ὑπὸ βαρβάροις οἰκοῦσιν. τοῖς γὰρ βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν

[193]   ἐναντία ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι γὰρ γενόμενοι καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ

[220]   βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι·

[217]   ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον

[211]   τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους. τοῦτο γὰρ δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ

[184]   ἡ περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ δὴ ἡμῖν, ἐάν τις ἐθέλῃ

[215]   ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς

[187]   ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων γε

[186]   ἀγαθὸς ἂν εἴη δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν

[204]   πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι μὲν γὰρ δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς

[176]   ἧττον ἂν εἴην ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον

[204]   αὖ καὶ ὁ Ἔρως. ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων ἡ σοφία,

[186]   ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ. Τὸ μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν Ἔρωτα δοκεῖ

[184]   διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ· οὐδὲν γὰρ δοκεῖ τούτων οὔτε βέβαιον οὔτε

[189]   τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ γὰρ δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν τοῦ

[214]   πᾶν ἢ ὃ ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου

[203]   ὅμως δέ σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ

[199]   καὶ σεμνῶς ὁ ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον

[178]   ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν

[173]   διηγήσασθαι, ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν μέν

[221]   τοῖς σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις. (εἰ γὰρ ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους ἀκούειν

[172]   σὺ οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους

[214]   εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν γὰρ εἶναι οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν μέντοι

[184]   τὸ ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής

[180]   παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. εἰ μὲν γὰρ εἷς ἦν ὁ Ἔρως, καλῶς

[182]   ~(ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν. οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ καὶ τὸ ὄνειδος

[177]   τοῦδε, ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός με ἀγανακτῶν λέγει·

[196]   (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν ποιεῖ— πᾶς γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ— ἃ

[216]   δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. ξύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ

[222]   φάναι τὸν Σωκράτη. σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ

[175]   καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι. ἡ μὲν γὰρ ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη,

[177]   κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ γὰρ ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου

[178]   δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον (εἶναι τῶν

[189]   λοιπόν, αὐτὸ δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν τότε μὲν ἦν καὶ

[223]   ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε γὰρ ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε·

[195]   τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα

[188]   φυλακτέον ἑκάτερον τὸν ἔρωτα· ἔνεστον ~(γάρ. Ἐπεὶ καὶ ἡ τῶν ὡρῶν

[195]   περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός. οὐ γὰρ ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ

[208]   ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης· λήθη γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη δὲ πάλιν

[180]   ὁ ἐραστὴς τὰ παιδικά. θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι.

[199]   μᾶλλον καταμάθῃς ὃ βούλομαι. εἰ γὰρ ἐροίμην, τί δέ; ἀδελφός, αὐτὸ

[185]   ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει,

[181]   τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἤδη

[178]   ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου· γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν οὔτε λέγονται

[196]   πάσχει, εἴ τι πάσχει— βία γὰρ Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν

[219]   εἶναι, ὦ ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ γάρ ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ

[180]   θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν

[192]   ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι. τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι ἡ

[204]   πάγκαλος ἐφαίνετο ὁ Ἔρως. καὶ γὰρ ἔστι τὸ ἐραστὸν τὸ τῷ

[180]   ἂν εἶχε· νῦν δὲ οὐ γάρ ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος δὲ

[178]   δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ γὰρ ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν

[175]   δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα, τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη

[199]   φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή. οὐ γὰρ ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον·

[172]   πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ οἴκοθεν

[189]   καὶ ὁ πταρμός ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν

[174]   αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν

[205]   ἀποκρίνασθαι, ὅτι εὐδαίμων ἔσται. ~(Κτήσει γάρ, ἔφη, ἀγαθῶν οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες,

[210]   ἂν οἷός τε ᾖς. δεῖ γάρ, ἔφη, τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ

[206]   δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη, ὦ Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι

[196]   Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„ οὐ γὰρ ἔχει Ἔρωτα Ἄρης, ἀλλ᾽ Ἔρως

[218]   δηχθείη— τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ ἢ ὅ τι δεῖ αὐτὸ

[183]   μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος παρά του

[188]   φυλακήν τε καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ ἡ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν

[220]   δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ ἡ μάχη ἦν ἐξ ἧς

[219]   ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί γε πολὺ

[195]   καὶ βαίνει καὶ οἰκεῖ. ἐν γὰρ ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ

[187]   καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει ὁ αὐτὸς λόγος, ὅτι

[184]   καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς

[219]   ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον— καὶ γὰρ ἦν χειμών— ὑπὸ τὸν τρίβωνα

[221]   Σωκράτη ἢ ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ ἦ διὰ

[200]   μὴ ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ, ὦ Ἀγάθων, ὡς

[220]   ἐπειδὴ ἑσπέρα ἦν, δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ θέρος τότε γ᾽ ἦν, χαμεύνια

[189]   δέον πάντων μάλιστα γίγνεσθαι. ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος, (ἐπίκουρός τε ὢν

[186]   μέλλει τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι γὰρ ἰατρική, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,

[180]   ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ

[219]   ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ ἴστε μὰ θεούς, μὰ θεάς,

[216]   δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει. εὖ γὰρ ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον

[176]   Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ

[196]   δίαιτα τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ (καὶ ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ

[181]   ἀγαθόν, ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας

[194]   οὐδέν με κωλύει λέγειν· Σωκράτει γὰρ καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι.

[194]   οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ ἦμεν

[182]   Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν Ἤλιδι μὲν γὰρ καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ

[196]   πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ γὰρ καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ

[200]   γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ γὰρ καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς

[193]   καὶ Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως μὲν (γὰρ καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν ὄντες

[193]   μᾶλλον δὲ τί ἑκάτερος· Ἀγάθων γὰρ καὶ Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί

[191]   αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον, καὶ

[208]   τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει. ὃ γὰρ καλεῖται μελετᾷν, ὡς ἐξιούσης ἐστὶ

[221]   δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους γὰρ κανθηλίους λέγει καὶ χαλκέας τινὰς

[218]   λέγειν, καὶ ὅσοι ἄλλοι; πάντες γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας τε

[174]   ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί. Ὅμηρος μὲν γὰρ κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι ἀλλὰ

[204]   Εἶεν δή, ὦ ξένη· καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος ὢν ὁ Ἔρως

[188]   πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν

[198]   ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον. καὶ γάρ με Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν,

[185]   ξυμβάλλομαι. Παυσανίου δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ

[216]   ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς

[175]   τὴν παρὰ σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ

[215]   ὑβριστὴς εἶ· ἢ οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽

[219]   οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. ταῦτά τε γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ

[213]   εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν,

[193]   ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ μοι ὁ λόγος ἡδέως ἐρρήθη.

[202]   καὶ ἥ, Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε γάρ μοι, οὐ πάντας θεοὺς φῂς

[194]   με εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες

[217]   καὶ τί δεῖ λέγειν; οὐδὲν γάρ μοι πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ

[177]   ἐν λόγοις ἱκανὴ διατριβή· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι ἕκαστον ἡμῶν λόγον

[185]   πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ

[174]   καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε

[181]   δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι γὰρ, οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι

[182]   (φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία· οὐ γὰρ οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα

[209]   ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν

[215]   ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ· ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω, τούτου

[196]   δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει. εἶναι γὰρ ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν ἡδονῶν

[190]   αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν· οὔτε γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ

[183]   θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον γὰρ ὅρκον οὔ φασιν εἶναι· οὕτω

[175]   προσέστη ἐν τοῖς προθύροις. δῆλον γὰρ ὅτι εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις·

[182]   εἶπον, οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι γὰρ ὅτι λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς

[216]   ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε γὰρ ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν

[204]   οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι· ἔστι γάρ· οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός,

[183]   ἢ τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε οὐ

[172]   δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν· σὺ

[218]   φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς

[201]   πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ εἴη ἔρως. οὐχ οὑτωσί

[197]   ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ

[209]   δὲ κατὰ τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ γὰρ οὖν, ἔφη, οἳ ἐν ταῖς

[221]   αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους. Καὶ γὰρ οὖν καὶ τοῦτο ἐν τοῖς

[218]   μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ γὰρ οὖν, ὦ ἄνδρες, ὅ τε

[203]   Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος, οἶνος γὰρ οὔπω ἦν, εἰς τὸν τοῦ

[216]   οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ ὁ

[175]   πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν. εἰ γὰρ οὕτως ἔχει καὶ ἡ (σοφία,

[189]   καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς. ἡ γὰρ πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ

[195]   σύνεστί τε καὶ ἔστιν· ὁ γὰρ παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει, ὡς

[202]   Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι

[223]   μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ

[221]   ~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον γὰρ παραγενόμενος ἵππον ἔχων, οὗτος δὲ

[188]   θηρίοις καὶ τοῖς φυτοῖς· καὶ γὰρ πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι

[200]   Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ γάρ που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων

[217]   ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ γάρ πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ

[199]   ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ που τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ

[202]   ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;

[180]   ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν. πᾶσα γὰρ πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽

[181]   πραχθῇ, τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς μὲν γὰρ πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται,

[217]   (τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην. δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν·

[202]   τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν. Ὡμολόγηκα γάρ. Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη

[173]   ὅμοιος εἶ, ὦ Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς

[201]   βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ σε οὑτωσί πως εἰπεῖν, ὅτι

[214]   τι ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ

[204]   τούτων ἡ γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς

[214]   πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ γὰρ σύ, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ

[213]   ἐπιτρεπτέον ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ ταῦθ᾽ ἡμῖν. ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι

[192]   ἀσπαζόμενοι. μέγα δὲ τεκμήριον· καὶ γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ

[201]   ἡ ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν γάρ τι καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν

[215]   ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν θαυμάσῃς· οὐ γάρ τι ῥᾴδιον τὴν σὴν ἀτοπίαν

[175]   Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε αὐτόν. ἔθος γάρ τι τοῦτ᾽ ἔχει· ἐνίοτε ἀποστὰς

[221]   οὗτος καὶ ὁ ἑταῖρος· σχεδὸν γάρ τι τῶν οὕτω διακειμένων ἐν

[184]   αἰσχύνην φέρει καὶ μή. εἰ γάρ τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου

[196]   ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν· ἃ γάρ τις ἢ μὴ ἔχει ἢ

[172]   ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος γάρ τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος

[205]   τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται,

[205]   ποίησίς ἐστί τι πολύ· ἡ γάρ τοι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος

[212]   Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ τοι, φάναι, χθὲς μὲν οὐχ

[173]   οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ·

[218]   βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε τότε πραχθεῖσι καὶ

[174]   εἰς ταύτην τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα

[207]   πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε. ἐνταῦθα γὰρ (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον ἡ

[213]   Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν.

[202]   εἴη ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν

[213]   φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ χρόνου, ἀφ᾽ οὗ τούτου

[204]   οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι· αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ

[205]   τοῦ ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις γὰρ τοῦτο μόνον καλεῖται, καὶ οἱ

[206]   ἐγώ σοι, ἔφη, ἐρῶ. ἔστι γὰρ τοῦτο τόκος ἐν καλῷ καὶ

[192]   ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι

[189]   νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν γὰρ τρία ἦν τὰ γένη τὰ

[219]   τοῦτό γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν γὰρ τῷ ἐπιόντι χρόνῳ (βουλευόμενοι πράξομεν

[180]   πολύ, ὥς φησιν Ὅμηρος. ἀλλὰ γὰρ τῷ ὄντι μάλιστα μὲν ταύτην

[183]   οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος. ἅμα γὰρ τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι,

[208]   τὴν αὐτὴν δοκεῖν εἶναι. τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν

[181]   ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ

[220]   οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ γὰρ τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν

[186]   διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει· τὸ γὰρ ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ τὸ

[198]   ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ

[192]   αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι, ψευδόμενοι· οὐ γὰρ ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽

[201]   οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες; Εἶπον γάρ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς

[187]   οὐ καλῶς λέγει. τὸ ἓν γάρ φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι,

[186]   καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην. ἡ γὰρ φύσις τῶν σωμάτων τὸν διπλοῦν

[208]   ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ αὕτη ἡ σπουδὴ

[176]   καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς· παρῆστε γὰρ χθές- σκοπεῖσθε (οὖν τίνι τρόπῳ

[178]   χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά. ὃ γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ

[200]   ἐξαπατηθῶμεν, τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις γάρ, ὦ Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν

[217]   εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην γάρ, ὦ ἄνδρες, μόνος μόνῳ, καὶ

[206]   ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. ἔστιν γάρ, ὦ Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ

[204]   ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν. ~(ἔχει γὰρ ὧδε. θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽

[182]   ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς γὰρ ὥρισται· ὁ δ᾽ ἐνθάδε (καὶ

[198]   οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη γάρ, ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος ἡμῶν

[178]   ἑκάστου τὸν λόγον. πρῶτον μὲν γάρ, ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον

[175]   εἴη, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ σὴ λαμπρά

[212]   ὅπου Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽ Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ

[192]   ὃ βούλεσθε, ὦ ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων γενέσθαι; καὶ εἰ ἀποροῦντας

[192]   εἰπεῖν ὅ τι βούλονται σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ ἂν

[202]   Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ

[199]   σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ

[179]   Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον παρ᾽ αὑτοῦ. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε

[203]   ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα.

[223]   καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν, ὥστε παρ᾽ ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν

[175]   μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ

[219]   πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά ἐστιν, ὧν

[197]   ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη, ὁ παρ᾽ ἐμοῦ λόγος, ὦ Φαῖδρε, τῷ

[210]   ἤδη τὸ καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου

[194]   ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι παρ᾽ ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν τὸν λόγον·

[175]   δ᾽ ἦ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ ἓ μὲν

[188]   σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽ ἡμῖν καὶ παρὰ θεοῖς, οὗτος

[209]   εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος. τίμιος δὲ παρ᾽ ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ τὴν

[178]   πρῶτον μὲν Χάος φησὶ γενέσθαι, αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος

[217]   χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντ᾽ ἀκοῦσαι ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ δὴ

[217]   ᾤμην αὐτίκα διαλέξεσθαι αὐτόν μοι ἅπερ ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν ἐρημίᾳ

[200]   τοιούτους καὶ ἔχοντας ταῦτα τούτων ἅπερ ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν, ἵν᾽ οὖν

[178]   ἄρα ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ ὁ Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν

[193]   ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ, καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν

[173]   ἐκείνου ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν, ἔφη,

[201]   πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς

[183]   τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά,

[189]   ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ ἦν ἥπερ νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν

[217]   τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν ᾗπερ ἐδείπνει, καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ

[217]   τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί

[218]   τῷ ὄντι οὐ φαῦλος εἶναι, εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα ἃ λέγεις

[205]   Σώκρατες, οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ γε πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι

[211]   Σώκρατες, ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ

[207]   μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ

[212]   θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι, καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ

[216]   (τοῦτον γιγνώσκει· ἀλλὰ ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε γὰρ ὅτι Σωκράτης

[220]   ἐξῄει ἔχων ἱμάτιον μὲν τοιοῦτον οἷόνπερ καὶ πρότερον εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος

[173]   λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα, (ὥστε, ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω.

[173]   τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς,

[182]   πολὺ τούτων κάλλιον νενομοθέτηται, καὶ ὅπερ εἶπον, οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι

[183]   ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ ἁπλοῦν ἐστιν, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη, οὔτε καλὸν

[199]   τί δέ; ἀδελφός, αὐτὸ τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν, ἔστι τινὸς ἀδελφὸς ἢ

[207]   διὰ ταῦτά τοι, ὦ Διοτίμα, ὅπερ νῦν δὴ εἶπον, παρὰ σὲ

[201]   δή με τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ ἐγὼ τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς

[173]   Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽ ὅσπερ Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν τις, Κυδαθηναιεύς,

[191]   ἐστὶν ἀνθρώπου ξύμβολον, ἅτε τετμημένος ὥσπερ αἱ ψῆτται, ἐξ ἑνὸς δύο.

[179]   τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις, ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι

[223]   καὶ ἐλθόντα εἰς Λύκειον, ἀπονιψάμενον, ὥσπερ ἄλλοτε τὴν ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν,

[199]   ἔρως μητρὸς ἢ πατρός— ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ τοῦτο πατέρα

[204]   ἐρώτησιν προχείρως ἀποκρίνασθαι. (Ἀλλ᾽ ἔφη, ὥσπερ ἂν εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ

[216]   δ᾽ Ἀθηναίων πράττω. βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ

[187]   φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι, ὥσπερ ἁρμονίαν τόξου τε καὶ λύρας.

[186]   ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι δή, ὥσπερ ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς μὲν

[179]   αὐτοῦ ὑπὸ γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ ὥσπερ Ἀχιλλέα τὸν τῆς Θέτιδος υἱὸν

[219]   τε καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς ὥσπερ βέλη, τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ

[187]   καὶ μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ γε καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ

[194]   φοβοῖο καὶ ἐν παντὶ εἴης ὥσπερ ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν βούλει με,

[217]   οὐ μάλα ἐγίγνετο οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ

[223]   ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ ἓ ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ ἐλθόντα εἰς

[213]   ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ

[187]   τὴν δὲ ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ ἡ ἰατρική, ἐνταῦθα ἡ

[197]   ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ δέ, ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον, πολλὰ καὶ

[187]   καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ μέγα

[211]   ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον, ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ

[184]   παιδικά. Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς ἦν δουλεύειν

[217]   αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν, ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων. καί μοι

[196]   ἐγὼ τὴν ἡμετέραν τέχνην τιμήσω ὥσπερ Ἐρυξίμαχος (τὴν αὑτοῦ, ποιητὴς ὁ

[187]   ὅτι κατὰ ταὐτὰ ἔχει τούτοις, ὥσπερ ἴσως καὶ Ἡράκλειτος βούλεται λέγειν,

[221]   δὴ τοῦτο, καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ καὶ ἐνθάδε, βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ

[181]   πανδήμους ἐραστὰς προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον, ὥσπερ καὶ τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκάζομεν

[193]   ἔρως ὄνομα. καὶ πρὸ τοῦ, ὥσπερ λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ δὲ

[178]   τὸν λόγον. πρῶτον μὲν γάρ, ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον ἐνθένδε

[186]   τέχνην. ἥ τε οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα διὰ τοῦ θεοῦ

[193]   διαπεπρισμένοι κατὰ τὰς ῥῖνας, γεγονότες ὥσπερ λίσπαι. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα πάντ᾽

[222]   καὶ μὴ κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ

[189]   γένη τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ νῦν δύο, ἄρρεν καὶ θῆλυ,

[195]   ἦν, ἀλλὰ φιλία καὶ εἰρήνη, ὥσπερ νῦν, ἐξ οὗ Ἔρως τῶν

[190]   εἰκάσειεν. ἐπορεύετο δὲ καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε

[189]   θυσίας ἂν ποιεῖν μεγίστας, οὐχ ὥσπερ νῦν τούτων οὐδὲν γίγνεται περὶ

[177]   καὶ ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν, ὥσπερ ὁ βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο

[216]   τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ ὁ γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν δὲ

[214]   οὔτε τι ᾄδομεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ διψῶντες πιόμεθα; τὸν οὖν

[193]   αὖθις διασχισθησόμεθα, καὶ περίιμεν ἔχοντες ὥσπερ οἱ ἐν ταῖς στήλαις καταγραφὴν

[190]   καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν

[190]   τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, ἢ ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν·

[190]   εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ τέμνοντες (καὶ

[208]   ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ ἥ, ὥσπερ οἱ τέλεοι σοφισταί, Εὖ ἴσθι,

[191]   εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν, ὥσπερ οἱ τέττιγες. μετέθηκέ τε οὖν

[210]   καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος ἢ

[175]   ἂν εἴη, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ σὴ

[193]   Ἔρωτος, ἀλλοῖος ἢ ὁ σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου, μὴ κωμῳδήσῃς

[213]   πάντας ἀνθρώπους, οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ

[201]   δύνωμαι. δεῖ δή, ὦ Ἀγάθων, ὥσπερ σὺ διηγήσω, διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον,

[202]   Ἥκιστά γε. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ τὰ πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ

[190]   ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ σύσπαστα βαλάντια, ἓν στόμα

[205]   δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν. Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ

[175]   ῥεῖν ἡμῶν, ἐὰν ἁπτώμεθα ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ

[208]   παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι ὥσπερ τὸ (θεῖον, ἀλλὰ τῷ τὸ

[205]   Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ τόδε, οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς ἐστί

[190]   γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ γένος

[212]   ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ τοι, φάναι,

[208]   ἐπεὶ οἴει σύ, ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν, ἢ Ἀχιλλέα

[208]   γε δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ ἀρετῆς ἀθανάτου καὶ τοιαύτης δόξης

[183]   τῶν δὲ νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα

[185]   με τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ, ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι.

[208]   ἢ προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον Κόδρον ὑπὲρ τῆς βασιλείας τῶν παίδων, μὴ

[179]   εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα μόνη ὑπὲρ τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων

[179]   θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε τοῦ λόγου εἰς τοὺς

[208]   ἀεὶ χρόνον ἀθάνατον „καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ τούτου κινδύνους τε κινδυνεύειν ἕτοιμοί

[207]   τοῦ γενομένου, καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι τὰ ἀσθενέστατα

[208]   εἰσι πάντας ἔτι μᾶλλον ἢ ὑπὲρ τῶν (παίδων, καὶ χρήματα ἀναλίσκειν

[183]   τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι, οὗπερ ἤρα, οἴχεται ἀποπτάμενος, πολλοὺς λόγους

[176]   καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ ὁπότερ᾽ ἂν ποιῶμεν. ἐπειδὴ οὖν μοι

[191]   τῇ συμπλοκῇ ἅμα μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ γίγνοιτο

[215]   τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν

[220]   τόδ᾽ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ ποτε ἐπὶ στρατείας, ἄξιον

[203]   περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ δὲ ἄλλο τι σοφὸς

[214]   γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε οὖν

[179]   εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ λιπὼν

[179]   τούτου δὲ καὶ ἡ Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ

[180]   που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν·

[197]   Ἁβρότητος, Χλιδῆς, Χαρίτων, Ἱμέρου, Πόθου πατήρ· ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς κακῶν· ἐν

[199]   τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος ἢ οὔ;

[199]   γε ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ γε, φάναι

[199]   ὑέος γε ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ γε,

[199]   ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος ἢ οὔ; εἶπες ἂν

[177]   πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα πατὴρ τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι, ὦ

[199]   τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ ἡ μήτηρ ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ τοῦτο. (Ἔτι

[197]   κυβερνήτης, ἐπιβάτης, παραστάτης τε καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων τε θεῶν καὶ

[199]   ὦ Φαῖδρε, πάρες μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽

[174]   Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνου δεῦρ᾽ ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς γ᾽ ἔφη,

[175]   τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ

[175]   ὥσπερ τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον

[180]   μέν γέ που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν δὴ καὶ

Page
[201]	τούτου ἐρᾷν; Ναί, εἰπεῖν. Ἐνδεὴς	ἄρ᾽	ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει ὁ
[198]	μή· εἰ δὲ ψευδῆ, οὐδὲν	ἄρ᾽	ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη γάρ, ὡς
[211]	θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν;	ἆρ᾽	οἴει, ἔφη, φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι
[174]	σοφοῦ ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην ἄκλητος.	ἆρ᾽	οὖν ἄγων μέ τι ἀπολογήσει;
[200]	Κἀμοί, φάναι, δοκεῖ. Καλῶς λέγεις.	ἆρ᾽	οὖν βούλοιτ᾽ ἄν τις μέγας
[206]	τὸ ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον.	Ἆρ᾽	οὖν, ἔφη, καὶ οὐ μόνον
[206]	οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽ ἐγώ.	Ἆρ᾽	οὖν, ἦ δ᾽ ἥ, οὕτως
[176]	πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν	γὰρ	ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ
[208]	ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ	γὰρ	ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν
[209]	ᾧ ἂν γεννήσειεν· ἐν τῷ	γὰρ	αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. τά τε
[215]	πάσχω ἔτι καὶ (νυνί. ὅταν	γὰρ	ἀκούω, πολύ μοι μᾶλλον ἢ
[222]	δοκεῖς, φάναι, ὦ Ἀλκιβιάδη. οὐ	γὰρ	ἄν ποτε οὕτω κομψῶς κύκλῳ
[177]	τὸν Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε	γὰρ	ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς
[200]	καὶ ὑγιὴς ὢν ὑγιής— ἴσως	γὰρ	ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ
[192]	σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ	γὰρ	ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι ἡ
[199]	ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον· οὐ	γὰρ	ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ
[199]	τινος ἢ πατρός ἐστιν— γελοῖον	γὰρ	ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα, εἰ
[195]	εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ	γὰρ	ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων
[214]	τὸ σόφισμά μοι οὐδέν· ὁπόσον	γὰρ	ἂν κελεύῃ τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν
[189]	μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο μὲν	γὰρ	ἂν κέρδος εἴη καὶ τῆς
[210]	ὡς οἷόν τε μάλιστα. Ὃς	γὰρ	ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ
[196]	τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος, οὐ	γὰρ	ἂν οἷός τ᾽ ἦν πάντῃ
[175]	εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις· οὐ	γὰρ	ἂν προαπέστης. καὶ τὸν Σωκράτη
[206]	ἐν δὲ τῷ καλῷ. ἡ	γὰρ	ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία τόκος
[214]	δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς	γὰρ	ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε
[179]	ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν	γὰρ	ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ
[207]	ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν	γὰρ	ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις
[205]	Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες	γὰρ	ἄρα τοῦ ἔρωτός τι εἶδος
[182]	καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι· ὁ	γὰρ	Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ Ἁρμοδίου
[187]	βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη. ἡ	γὰρ	ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία δὲ
[195]	τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα. Ὅμηρος	γὰρ	Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι
[185]	ὅμως καλὴ ἡ ἀπάτη· δοκεῖ	γὰρ	αὖ καὶ οὗτος τὸ καθ᾽
[220]	ἐπὶ στρατείας, ἄξιον ἀκοῦσαι. ξυννοήσας	γὰρ	αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν,
[220]	τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ	γὰρ	αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά
[190]	τὸ γένος ἀφανίσαιεν αἱ τιμαὶ	γὰρ	αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ παρὰ
[174]	Ἐπὶ δεῖπνον εἰς Ἀγάθωνος. χθὲς	γὰρ	αὐτὸν διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς
[196]	ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε ἄνθρωπον. οὔτε	γὰρ	αὐτὸς βίᾳ πάσχει, εἴ τι
[176]	ῥᾳστώνην τινὰ τῆς πόσεως· καὶ	γὰρ	αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων.
[194]	~(τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς	γὰρ	αὐτὸς ἠγώνισαι, ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ
[185]	εἰπεῖν αὐτόν, ἐν τῇ κάτω	γὰρ	αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι,
[190]	ἀκολασίας ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν μὲν	γὰρ	αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον,
[221]	τοῦτο ἄξιον παντὸς θαύματος. οἷος	γὰρ	Ἀχιλλεὺς ἐγένετο, ἀπεικάσειεν ἄν τις
[182]	ὅποι ὑπὸ βαρβάροις οἰκοῦσιν. τοῖς	γὰρ	βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν
[193]	ἐναντία ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι	γὰρ	γενόμενοι καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ
[220]	βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο	γὰρ	δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι·
[217]	ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν	γὰρ	δὴ ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον
[211]	τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους. τοῦτο	γὰρ	δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ
[184]	ἡ περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται	γὰρ	δὴ ἡμῖν, ἐάν τις ἐθέλῃ
[215]	ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ	γὰρ	δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς
[187]	ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ	γὰρ	δή που ἐκ διαφερομένων γε
[186]	ἀγαθὸς ἂν εἴη δημιουργός. δεῖ	γὰρ	δὴ τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν
[204]	πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι μὲν	γὰρ	δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς
[176]	ἧττον ἂν εἴην ἀηδής. ἐμοὶ	γὰρ	δὴ τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον
[204]	αὖ καὶ ὁ Ἔρως. ἔστι	γὰρ	δὴ τῶν καλλίστων ἡ σοφία,
[186]	ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ. Τὸ μὲν	γὰρ	διπλοῦν εἶναι τὸν Ἔρωτα δοκεῖ
[184]	διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ· οὐδὲν	γὰρ	δοκεῖ τούτων οὔτε βέβαιον οὔτε
[189]	τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ	γὰρ	δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν τοῦ
[214]	πᾶν ἢ ὃ ἔλεγεν; οὗτος	γάρ,	ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου
[203]	ὅμως δέ σοι ἐρῶ. ὅτε	γὰρ	ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ
[199]	καὶ σεμνῶς ὁ ἔπαινος. ἀλλὰ	γὰρ	ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον
[178]	ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ	γὰρ	ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν
[173]	διηγήσασθαι, ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ	γὰρ	ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν μέν
[221]	τοῖς σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις. (εἰ	γὰρ	ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους ἀκούειν
[172]	σὺ οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος	γὰρ	εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους
[214]	εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν	γὰρ	εἶναι οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν μέντοι
[184]	τὸ ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν	γὰρ	εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής
[180]	παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. εἰ μὲν	γὰρ	εἷς ἦν ὁ Ἔρως, καλῶς
[182]	~(ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν. οὗτοι	γάρ	εἰσιν οἱ καὶ τὸ ὄνειδος
[177]	τοῦδε, ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος	γὰρ	ἑκάστοτε πρός με ἀγανακτῶν λέγει·
[196]	(ἅπτεται— οὔτε ποιῶν ποιεῖ— πᾶς	γὰρ	ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ— ἃ
[216]	δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. ξύνοιδα	γὰρ	ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ
[222]	φάναι τὸν Σωκράτη. σὺ μὲν	γὰρ	ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ
[175]	καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι. ἡ μὲν	γὰρ	ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη,
[177]	κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ	γὰρ	ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου
[178]	δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ	γὰρ	ἐν τοῖς πρεσβύτατον (εἶναι τῶν
[189]	λοιπόν, αὐτὸ δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον	γὰρ	ἓν τότε μὲν ἦν καὶ
[223]	ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε	γὰρ	ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε·
[195]	τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ	γὰρ	ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα
[188]	φυλακτέον ἑκάτερον τὸν ἔρωτα· ἔνεστον	~(γάρ.	Ἐπεὶ καὶ ἡ τῶν ὡρῶν
[195]	περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός. οὐ	γὰρ	ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ
[208]	ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης· λήθη	γὰρ	ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη δὲ πάλιν
[180]	ὁ ἐραστὴς τὰ παιδικά. θειότερον	γὰρ	ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι.
[199]	μᾶλλον καταμάθῃς ὃ βούλομαι. εἰ	γὰρ	ἐροίμην, τί δέ; ἀδελφός, αὐτὸ
[185]	ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ μὲν	γὰρ	ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει,
[181]	τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ	γὰρ	ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἤδη
[178]	ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου· γονῆς	γὰρ	Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν οὔτε λέγονται
[196]	πάσχει, εἴ τι πάσχει— βία	γὰρ	Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν
[219]	εἶναι, ὦ ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ	γάρ	ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ
[180]	θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος	γάρ	ἐστι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν
[192]	ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι. τοῦτο	γάρ	ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι ἡ
[204]	πάγκαλος ἐφαίνετο ὁ Ἔρως. καὶ	γὰρ	ἔστι τὸ ἐραστὸν τὸ τῷ
[180]	ἂν εἶχε· νῦν δὲ οὐ	γάρ	ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος δὲ
[178]	δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ	γὰρ	ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν
[175]	δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα, τυγχάνειν	γὰρ	ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη
[199]	φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή. οὐ	γὰρ	ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον·
[172]	πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ	γὰρ	ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ οἴκοθεν
[189]	καὶ ὁ πταρμός ἐστι· πάνυ	γὰρ	εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν
[174]	αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ μὲν	γὰρ	εὐθὺς παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν
[205]	ἀποκρίνασθαι, ὅτι εὐδαίμων ἔσται. ~(Κτήσει	γάρ,	ἔφη, ἀγαθῶν οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες,
[210]	ἂν οἷός τε ᾖς. δεῖ	γάρ,	ἔφη, τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ
[206]	δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν	γάρ,	ἔφη, ὦ Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι
[196]	Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„ οὐ	γὰρ	ἔχει Ἔρωτα Ἄρης, ἀλλ᾽ Ἔρως
[218]	δηχθείη— τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν	γὰρ	ἢ ὅ τι δεῖ αὐτὸ
[183]	μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ	γὰρ	ἢ χρήματα βουλόμενος παρά του
[188]	φυλακήν τε καὶ ἴασιν· πᾶσα	γὰρ	ἡ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν
[220]	δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε	γὰρ	ἡ μάχη ἦν ἐξ ἧς
[219]	ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ	γὰρ	ᾔδη ὅτι χρήμασί γε πολὺ
[195]	καὶ βαίνει καὶ οἰκεῖ. ἐν	γὰρ	ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ
[187]	καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν	γὰρ	ἥκει ὁ αὐτὸς λόγος, ὅτι
[184]	καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. Ἔστι	γὰρ	ἡμῖν νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς
[219]	ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον— καὶ	γὰρ	ἦν χειμών— ὑπὸ τὸν τρίβωνα
[221]	Σωκράτη ἢ ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς	γὰρ	ἧττον ἐν φόβῳ ἦ διὰ
[200]	μὴ ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ μὲν	γὰρ	θαυμαστῶς δοκεῖ, ὦ Ἀγάθων, ὡς
[220]	ἐπειδὴ ἑσπέρα ἦν, δειπνήσαντες, καὶ	(γὰρ	θέρος τότε γ᾽ ἦν, χαμεύνια
[189]	δέον πάντων μάλιστα γίγνεσθαι. ἔστι	γὰρ	θεῶν φιλανθρωπότατος, (ἐπίκουρός τε ὢν
[186]	μέλλει τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι	γὰρ	ἰατρική, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,
[180]	ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ. πάντες	γὰρ	ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ
[219]	ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ	γὰρ	ἴστε μὰ θεούς, μὰ θεάς,
[216]	δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει. εὖ	γὰρ	ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον
[176]	Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς	γὰρ	καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ
[196]	δίαιτα τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ	γὰρ	(καὶ ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ
[181]	ἀγαθόν, ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι	γὰρ	καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας
[194]	οὐδέν με κωλύει λέγειν· Σωκράτει	γὰρ	καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι.
[194]	οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς μὲν	γὰρ	καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ ἦμεν
[182]	Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν Ἤλιδι μὲν	γὰρ	καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ
[196]	πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ	γὰρ	καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ
[200]	γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ	γὰρ	καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς
[193]	καὶ Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως μὲν	(γὰρ	καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν ὄντες
[193]	μᾶλλον δὲ τί ἑκάτερος· Ἀγάθων	γὰρ	καὶ Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί
[191]	αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως	γὰρ	καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον, καὶ
[208]	τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει. ὃ	γὰρ	καλεῖται μελετᾷν, ὡς ἐξιούσης ἐστὶ
[221]	δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους	γὰρ	κανθηλίους λέγει καὶ χαλκέας τινὰς
[218]	λέγειν, καὶ ὅσοι ἄλλοι; πάντες	γὰρ	κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας τε
[174]	ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί. Ὅμηρος μὲν	γὰρ	κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι ἀλλὰ
[204]	Εἶεν δή, ὦ ξένη· καλῶς	γὰρ	λέγεις· τοιοῦτος ὢν ὁ Ἔρως
[188]	πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε	γὰρ	λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν
[198]	ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον. καὶ	γάρ	με Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν,
[185]	ξυμβάλλομαι. Παυσανίου δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι	γάρ	με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ
[216]	ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει	γάρ	με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς
[175]	τὴν παρὰ σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι	γάρ	με παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ
[215]	ὑβριστὴς εἶ· ἢ οὔ; ἐὰν	γὰρ	μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽
[219]	οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. ταῦτά τε	γάρ	μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ
[213]	εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες· δοκεῖτε	γάρ	μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν,
[193]	ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ	γάρ	μοι ὁ λόγος ἡδέως ἐρρήθη.
[202]	καὶ ἥ, Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε	γάρ	μοι, οὐ πάντας θεοὺς φῂς
[194]	με εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι	γάρ	μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες
[217]	καὶ τί δεῖ λέγειν; οὐδὲν	γάρ	μοι πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ
[177]	ἐν λόγοις ἱκανὴ διατριβή· δοκεῖ	γάρ	μοι χρῆναι ἕκαστον ἡμῶν λόγον
[185]	πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ	γὰρ	ὁ τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ
[174]	καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη	γάρ	οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε
[181]	δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι	γὰρ,	οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι
[182]	(φιλοσοφία καὶ ἡ φιλογυμναστία· οὐ	γὰρ	οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα
[209]	ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος	γὰρ	οἶμαι τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν
[215]	ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ· ἃ	γὰρ	Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω, τούτου
[196]	δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει. εἶναι	γὰρ	ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν ἡδονῶν
[190]	αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν· οὔτε	γὰρ	ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ
[183]	θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον	γὰρ	ὅρκον οὔ φασιν εἶναι· οὕτω
[175]	προσέστη ἐν τοῖς προθύροις. δῆλον	γὰρ	ὅτι εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις·
[182]	εἶπον, οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι	γὰρ	ὅτι λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς
[216]	ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε	γὰρ	ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν
[204]	οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι· ἔστι	γάρ·	οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός,
[183]	ἢ τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ	γὰρ	οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε οὐ
[172]	δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ	γὰρ	οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν· σὺ
[218]	φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ μὲν	γὰρ	οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς
[201]	πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν	γὰρ	οὐκ εἴη ἔρως. οὐχ οὑτωσί
[197]	ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει	γὰρ	οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ
[209]	δὲ κατὰ τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ	γὰρ	οὖν, ἔφη, οἳ ἐν ταῖς
[221]	αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους. Καὶ	γὰρ	οὖν καὶ τοῦτο ἐν τοῖς
[218]	μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ	γὰρ	οὖν, ὦ ἄνδρες, ὅ τε
[203]	Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος, οἶνος	γὰρ	οὔπω ἦν, εἰς τὸν τοῦ
[216]	οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοῦτο	γὰρ	οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ ὁ
[175]	πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν. εἰ	γὰρ	οὕτως ἔχει καὶ ἡ (σοφία,
[189]	καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς. ἡ	γὰρ	πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ
[195]	σύνεστί τε καὶ ἔστιν· ὁ	γὰρ	παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει, ὡς
[202]	Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ	γὰρ	πᾶν τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι
[223]	μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ	γὰρ	πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ
[221]	~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον	γὰρ	παραγενόμενος ἵππον ἔχων, οὗτος δὲ
[188]	θηρίοις καὶ τοῖς φυτοῖς· καὶ	γὰρ	πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι
[200]	Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ	γάρ	που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων
[217]	ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ	γάρ	πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ
[199]	ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν· οὐ	γὰρ	που τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ
[202]	ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον	γὰρ	πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;
[180]	ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν. πᾶσα	γὰρ	πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽
[181]	πραχθῇ, τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς μὲν	γὰρ	πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται,
[217]	(τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην. δεῖ	γὰρ	πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν·
[202]	τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν. Ὡμολόγηκα	γάρ.	Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη
[173]	ὅμοιος εἶ, ὦ Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ	γὰρ	σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς
[201]	βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι	γάρ	σε οὑτωσί πως εἰπεῖν, ὅτι
[214]	τι ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ	γάρ	σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ
[204]	τούτων ἡ γένεσις· πατρὸς μὲν	γὰρ	σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς
[214]	πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ	γὰρ	σύ, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ
[213]	ἐπιτρεπτέον ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται	γὰρ	ταῦθ᾽ ἡμῖν. ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι
[192]	ἀσπαζόμενοι. μέγα δὲ τεκμήριον· καὶ	γὰρ	τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ
[201]	ἡ ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν	γάρ	τι καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν
[215]	ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν θαυμάσῃς· οὐ	γάρ	τι ῥᾴδιον τὴν σὴν ἀτοπίαν
[175]	Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε αὐτόν. ἔθος	γάρ	τι τοῦτ᾽ ἔχει· ἐνίοτε ἀποστὰς
[221]	οὗτος καὶ ὁ ἑταῖρος· σχεδὸν	γάρ	τι τῶν οὕτω διακειμένων ἐν
[184]	αἰσχύνην φέρει καὶ μή. εἰ	γάρ	τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου
[196]	ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν· ἃ	γάρ	τις ἢ μὴ ἔχει ἢ
[172]	ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος	γάρ	τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος
[205]	τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ	γὰρ	τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται,
[205]	ποίησίς ἐστί τι πολύ· ἡ	γάρ	τοι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος
[212]	Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ	γάρ	τοι, φάναι, χθὲς μὲν οὐχ
[173]	οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν	γὰρ	τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ·
[218]	βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε	γὰρ	τοῖς τε τότε πραχθεῖσι καὶ
[174]	εἰς ταύτην τὴν παροιμίαν· ποιήσας	γὰρ	τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα
[207]	πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε. ἐνταῦθα	γὰρ	(τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον ἡ
[213]	Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι	γὰρ	τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν.
[202]	εἴη ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ	γὰρ	τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν
[213]	φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου	γὰρ	τοῦ χρόνου, ἀφ᾽ οὗ τούτου
[204]	οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι· αὐτὸ	γὰρ	τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ
[205]	τοῦ ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις	γὰρ	τοῦτο μόνον καλεῖται, καὶ οἱ
[206]	ἐγώ σοι, ἔφη, ἐρῶ. ἔστι	γὰρ	τοῦτο τόκος ἐν καλῷ καὶ
[192]	ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ	γὰρ	τούτου ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι
[189]	νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν	γὰρ	τρία ἦν τὰ γένη τὰ
[219]	τοῦτό γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν	γὰρ	τῷ ἐπιόντι χρόνῳ (βουλευόμενοι πράξομεν
[180]	πολύ, ὥς φησιν Ὅμηρος. ἀλλὰ	γὰρ	τῷ ὄντι μάλιστα μὲν ταύτην
[183]	οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος. ἅμα	γὰρ	τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι,
[208]	τὴν αὐτὴν δοκεῖν εἶναι. τούτῳ	γὰρ	τῷ τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν
[181]	ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ	γὰρ	τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ
[220]	οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ	γὰρ	τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν
[186]	διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει· τὸ	γὰρ	ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ τὸ
[198]	ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν	γὰρ	ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ
[192]	αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι, ψευδόμενοι· οὐ	γὰρ	ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽
[201]	οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες; Εἶπον	γάρ,	φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς
[187]	οὐ καλῶς λέγει. τὸ ἓν	γάρ	φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι,
[186]	καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην. ἡ	γὰρ	φύσις τῶν σωμάτων τὸν διπλοῦν
[208]	ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας	γὰρ	χάριν παντὶ αὕτη ἡ σπουδὴ
[176]	καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς· παρῆστε	γὰρ	χθές- σκοπεῖσθε (οὖν τίνι τρόπῳ
[178]	χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά. ὃ	γὰρ	χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ
[200]	ἐξαπατηθῶμεν, τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις	γάρ,	ὦ Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν
[217]	εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην	γάρ,	ὦ ἄνδρες, μόνος μόνῳ, καὶ
[206]	ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. ἔστιν	γάρ,	ὦ Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ
[204]	ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν. ~(ἔχει	γὰρ	ὧδε. θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽
[182]	ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς	γὰρ	ὥρισται· ὁ δ᾽ ἐνθάδε (καὶ
[198]	οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη	γάρ,	ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος ἡμῶν
[178]	ἑκάστου τὸν λόγον. πρῶτον μὲν	γάρ,	ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον
[175]	εἴη, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ	ὄναρ	οὖσα, ἡ δὲ σὴ λαμπρά
[212]	ὅπου Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν	παρ᾽	Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ
[192]	ὃ βούλεσθε, ὦ ἄνθρωποι, ὑμῖν	παρ᾽	ἀλλήλων γενέσθαι; καὶ εἰ ἀποροῦντας
[192]	εἰπεῖν ὅ τι βούλονται σφίσι	παρ᾽	ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ ἂν
[202]	Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ	παρ᾽	ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ
[199]	σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος	παρ᾽	αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ
[179]	Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον	παρ᾽	αὑτοῦ. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε
[203]	ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί (τε	παρ᾽	αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα.
[223]	καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν, ὥστε	παρ᾽	ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν
[175]	μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι, Σώκρατες,	παρ᾽	ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ
[219]	πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ μὲν	παρ᾽	ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά ἐστιν, ὧν
[197]	ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη, ὁ	παρ᾽	ἐμοῦ λόγος, ὦ Φαῖδρε, τῷ
[210]	ἤδη τὸ καλὸν μηκέτι τῷ	παρ᾽	ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου
[194]	ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι	παρ᾽	ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν τὸν λόγον·
[175]	δ᾽ ἦ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε,	παρ᾽	Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ ἓ μὲν
[188]	σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ	παρ᾽	ἡμῖν καὶ παρὰ θεοῖς, οὗτος
[209]	εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος. τίμιος δὲ	παρ᾽	ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ τὴν
[178]	πρῶτον μὲν Χάος φησὶ γενέσθαι,	αὐτὰρ	ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος
[217]	χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντ᾽ ἀκοῦσαι ὅσα	περ	οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ δὴ
[217]	ᾤμην αὐτίκα διαλέξεσθαι αὐτόν μοι	ἅπερ	ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν ἐρημίᾳ
[200]	τοιούτους καὶ ἔχοντας ταῦτα τούτων	ἅπερ	ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν, ἵν᾽ οὖν
[178]	ἄρα ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον	ἅπερ	ὁ Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν
[193]	ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ,	καθάπερ	Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν
[173]	ἐκείνου ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει	καθάπερ	ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν, ἔφη,
[201]	πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα ἔλεγον	οἷάπερ	νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς
[183]	τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν	οἷάπερ	οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά,
[189]	ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ ἦν	ἥπερ	νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν
[217]	τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν	ᾗπερ	ἐδείπνει, καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ
[217]	τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον,	ἐπειδήπερ	ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί
[218]	τῷ ὄντι οὐ φαῦλος εἶναι,	εἴπερ	ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα ἃ λέγεις
[205]	Σώκρατες, οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν,	(εἴπερ	γε πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι
[211]	Σώκρατες, ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη,	εἴπερ	που ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ
[207]	μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων,	εἴπερ	τοῦ τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ
[212]	θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι, καὶ	εἴπέρ	τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ
[216]	(τοῦτον γιγνώσκει· ἀλλὰ ἐγὼ δηλώσω,	ἐπείπερ	ἠρξάμην. ὁρᾶτε γὰρ ὅτι Σωκράτης
[220]	ἐξῄει ἔχων ἱμάτιον μὲν τοιοῦτον	οἷόνπερ	καὶ πρότερον εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος
[173]	λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα, (ὥστε,	ὅπερ	ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω.
[173]	τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽	ὅπερ	ἐδεόμεθά σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς,
[182]	πολὺ τούτων κάλλιον νενομοθέτηται, καὶ	ὅπερ	εἶπον, οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι
[183]	ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ ἁπλοῦν ἐστιν,	ὅπερ	ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη, οὔτε καλὸν
[199]	τί δέ; ἀδελφός, αὐτὸ τοῦθ᾽	ὅπερ	ἔστιν, ἔστι τινὸς ἀδελφὸς ἢ
[207]	διὰ ταῦτά τοι, ὦ Διοτίμα,	ὅπερ	νῦν δὴ εἶπον, παρὰ σὲ
[201]	δή με τούτοις τοῖς λόγοις	οἷσπερ	ἐγὼ τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς
[173]	Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽	ὅσπερ	Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν τις, Κυδαθηναιεύς,
[191]	ἐστὶν ἀνθρώπου ξύμβολον, ἅτε τετμημένος	ὥσπερ	αἱ ψῆτται, ἐξ ἑνὸς δύο.
[179]	τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν	ὥσπερ	Ἄλκηστις, ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι
[223]	καὶ ἐλθόντα εἰς Λύκειον, ἀπονιψάμενον,	ὥσπερ	ἄλλοτε τὴν ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν,
[199]	ἔρως μητρὸς ἢ πατρός— ἀλλ᾽	ὥσπερ	ἂν εἰ αὐτὸ τοῦτο πατέρα
[204]	ἐρώτησιν προχείρως ἀποκρίνασθαι. (Ἀλλ᾽ ἔφη,	ὥσπερ	ἂν εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ
[216]	δ᾽ Ἀθηναίων πράττω. βίᾳ οὖν	ὥσπερ	ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ
[187]	φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι,	ὥσπερ	ἁρμονίαν τόξου τε καὶ λύρας.
[186]	ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι δή,	ὥσπερ	ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς μὲν
[179]	αὐτοῦ ὑπὸ γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ	ὥσπερ	Ἀχιλλέα τὸν τῆς Θέτιδος υἱὸν
[219]	τε καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς	ὥσπερ	βέλη, τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ
[187]	καὶ μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι·	ὥσπερ	γε καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ
[194]	φοβοῖο καὶ ἐν παντὶ εἴης	ὥσπερ	ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν βούλει με,
[217]	οὐ μάλα ἐγίγνετο οὐδέν, ἀλλ᾽	ὥσπερ	εἰώθει διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ
[223]	ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ ἓ	ὥσπερ	εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ ἐλθόντα εἰς
[213]	ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα κατέκεισο,	(ὥσπερ	εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ
[187]	τὴν δὲ ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις,	ὥσπερ	ἐκεῖ ἡ ἰατρική, ἐνταῦθα ἡ
[197]	ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ δέ,	ὥσπερ	ἐν ἀρχῇ εἶπον, πολλὰ καὶ
[187]	καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ·	ὥσπερ	ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ μέγα
[211]	ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι,	ὥσπερ	ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον, ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ
[184]	παιδικά. Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος,	ὥσπερ	ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς ἦν δουλεύειν
[217]	αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν, ἀτεχνῶς	ὥσπερ	ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων. καί μοι
[196]	ἐγὼ τὴν ἡμετέραν τέχνην τιμήσω	ὥσπερ	Ἐρυξίμαχος (τὴν αὑτοῦ, ποιητὴς ὁ
[187]	ὅτι κατὰ ταὐτὰ ἔχει τούτοις,	ὥσπερ	ἴσως καὶ Ἡράκλειτος βούλεται λέγειν,
[221]	δὴ τοῦτο, καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι	ὥσπερ	καὶ ἐνθάδε, βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ
[181]	πανδήμους ἐραστὰς προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον,	ὥσπερ	καὶ τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκάζομεν
[193]	ἔρως ὄνομα. καὶ πρὸ τοῦ,	ὥσπερ	λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ δὲ
[178]	τὸν λόγον. πρῶτον μὲν γάρ,	ὥσπερ	λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον ἐνθένδε
[186]	τέχνην. ἥ τε οὖν ἰατρική,	ὥσπερ	λέγω, πᾶσα διὰ τοῦ θεοῦ
[193]	διαπεπρισμένοι κατὰ τὰς ῥῖνας, γεγονότες	ὥσπερ	λίσπαι. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα πάντ᾽
[222]	καὶ μὴ κατὰ τὴν παροιμίαν	ὥσπερ	νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ
[189]	γένη τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ	ὥσπερ	νῦν δύο, ἄρρεν καὶ θῆλυ,
[195]	ἦν, ἀλλὰ φιλία καὶ εἰρήνη,	ὥσπερ	νῦν, ἐξ οὗ Ἔρως τῶν
[190]	εἰκάσειεν. ἐπορεύετο δὲ καὶ ὀρθὸν	ὥσπερ	νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε
[189]	θυσίας ἂν ποιεῖν μεγίστας, οὐχ	ὥσπερ	νῦν τούτων οὐδὲν γίγνεται περὶ
[177]	καὶ ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν,	ὥσπερ	ὁ βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο
[216]	τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται,	ὥσπερ	ὁ γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν δὲ
[214]	οὔτε τι ᾄδομεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς	ὥσπερ	οἱ διψῶντες πιόμεθα; τὸν οὖν
[193]	αὖθις διασχισθησόμεθα, καὶ περίιμεν ἔχοντες	ὥσπερ	οἱ ἐν ταῖς στήλαις καταγραφὴν
[190]	καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν,	ὥσπερ	οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν
[190]	τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, ἢ	ὥσπερ	οἱ τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν·
[190]	εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα,	ὥσπερ	οἱ τὰ ὠὰ τέμνοντες (καὶ
[208]	ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ ἥ,	ὥσπερ	οἱ τέλεοι σοφισταί, Εὖ ἴσθι,
[191]	εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν,	ὥσπερ	οἱ τέττιγες. μετέθηκέ τε οὖν
[210]	καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί,	ὥσπερ	οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος ἢ
[175]	ἂν εἴη, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος,	ὥσπερ	ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ σὴ
[193]	Ἔρωτος, ἀλλοῖος ἢ ὁ σός.	ὥσπερ	οὖν ἐδεήθην σου, μὴ κωμῳδήσῃς
[213]	πάντας ἀνθρώπους, οὐ μόνον πρῴην	ὥσπερ	σύ, ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ
[201]	δύνωμαι. δεῖ δή, ὦ Ἀγάθων,	ὥσπερ	σὺ διηγήσω, διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον,
[202]	Ἥκιστά γε. Ἀλλὰ τί μήν;	Ὥσπερ	τὰ πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ
[190]	ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην,	ὥσπερ	τὰ σύσπαστα βαλάντια, ἓν στόμα
[205]	δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν.	Ὥσπερ	τί; ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ
[175]	ῥεῖν ἡμῶν, ἐὰν ἁπτώμεθα ἀλλήλων,	ὥσπερ	τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ
[208]	παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι	ὥσπερ	τὸ (θεῖον, ἀλλὰ τῷ τὸ
[205]	Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽ ἐγώ.	Ὥσπερ	τόδε, οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς ἐστί
[190]	γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ	ὥσπερ	τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ γένος
[212]	ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽	ᾧσπερ	ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ τοι, φάναι,
[208]	ἐπεὶ οἴει σύ, ἔφη, Ἄλκηστιν	ὑπὲρ	Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν, ἢ Ἀχιλλέα
[208]	γε δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι	ὑπὲρ	ἀρετῆς ἀθανάτου καὶ τοιαύτης δόξης
[183]	τῶν δὲ νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων	ὑπὲρ	αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα
[185]	με τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν	ὑπὲρ	ἐμοῦ, ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι.
[208]	ἢ προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον Κόδρον	ὑπὲρ	τῆς βασιλείας τῶν παίδων, μὴ
[179]	εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα μόνη	ὑπὲρ	τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων
[179]	θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται	ὑπὲρ	τοῦδε τοῦ λόγου εἰς τοὺς
[208]	ἀεὶ χρόνον ἀθάνατον „καταθέσθαι„ καὶ	ὑπὲρ	τούτου κινδύνους τε κινδυνεύειν ἕτοιμοί
[207]	τοῦ γενομένου, καὶ ἕτοιμά ἐστιν	ὑπὲρ	τούτων καὶ διαμάχεσθαι τὰ ἀσθενέστατα
[208]	εἰσι πάντας ἔτι μᾶλλον ἢ	ὑπὲρ	τῶν (παίδων, καὶ χρήματα ἀναλίσκειν
[183]	τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι,	οὗπερ	ἤρα, οἴχεται ἀποπτάμενος, πολλοὺς λόγους
[176]	καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ	ὁπότερ᾽	ἂν ποιῶμεν. ἐπειδὴ οὖν μοι
[191]	τῇ συμπλοκῇ ἅμα μὲν εἰ	ἀνὴρ	γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ γίγνοιτο
[215]	τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε	ἀνὴρ	ἐάν τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν
[220]	τόδ᾽ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς	ἀνὴρ	ἐκεῖ ποτε ἐπὶ στρατείας, ἄξιον
[203]	περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος	ἀνήρ,	ὁ δὲ ἄλλο τι σοφὸς
[214]	γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ	ἀνὴρ	πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε οὖν
[179]	εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ	ἀνὴρ	ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ λιπὼν
[179]	τούτου δὲ καὶ ἡ Πελίου	θυγάτηρ	Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ
[180]	που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ	θυγάτηρ,	ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν·
[197]	Ἁβρότητος, Χλιδῆς, Χαρίτων, Ἱμέρου, Πόθου	πατήρ·	ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς κακῶν· ἐν
[199]	τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα ὁ	πατήρ	ἐστι πατήρ τινος ἢ οὔ;
[199]	γε ἢ θυγατρὸς ὁ πατὴρ	πατήρ·	ἢ οὔ; Πάνυ γε, φάναι
[199]	ὑέος γε ἢ θυγατρὸς ὁ	πατὴρ	πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ γε,
[199]	ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ ἐστι	πατήρ	τινος ἢ οὔ; εἶπες ἂν
[177]	πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα	πατὴρ	τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι, ὦ
[199]	τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ ἡ	μήτηρ	ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ τοῦτο. (Ἔτι
[197]	κυβερνήτης, ἐπιβάτης, παραστάτης τε καὶ	σωτὴρ	ἄριστος, ξυμπάντων τε θεῶν καὶ
[199]	ὦ Φαῖδρε, πάρες μοι Ἀγάθωνα	σμίκρ᾽	ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽
[174]	Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνου	δεῦρ᾽	ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς γ᾽ ἔφη,
[175]	τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον·	Δεῦρ᾽	ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ
[175]	ὥσπερ τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν	ὕδωρ	τὸ διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον
[180]	μέν γέ που πρεσβυτέρα καὶ	ἀμήτωρ	Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν δὴ καὶ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 1/03/2005