HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

κ = 3 formes différentes pour 119 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Page

[187]   τέχνης. οὐ γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων γε ἔτι τοῦ ὀξέος

[187]   ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι ἢ ἐκ διαφερομένων ἔτι εἶναι. ἀλλὰ ἴσως

[187]   δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ ἐκ διαφερομένων, ἕως ἂν διαφέρωνται, ἀδύνατον

[187]   ἴσως τόδε ἐβούλετο λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων (πρότερον τοῦ ὀξέος καὶ

[187]   ἐκ τοῦ ταχέος καὶ (βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων

[192]   συνελθὼν καὶ συντακεὶς τῷ ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι. τοῦτο γάρ

[191]   συναγωγεὺς καὶ ἐπιχειρῶν ποιῆσαι ἓν ἐκ δυοῖν καὶ ἰάσασθαι τὴν φύσιν

[207]   ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν· τὰ δὲ

[209]   τούτων δ᾽ αὖ ὅταν τις ἐκ (νέου ἐγκύμων ᾖ τὴν ψυχήν

[207]   καὶ εἶναι τὸ αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου ὁ αὐτὸς λέγεται ἕως

[196]   ἡ εὐσχημοσύνη, ὃ δὴ διαφερόντως ἐκ πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ

[188]   πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀκοσμίας περὶ ἄλληλα

[176]   τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι ἐκ τῆς ἰατρικῆς, ὅτι χαλεπὸν τοῖς

[186]   τοῖς οὖσι, καθεωρακέναι μοι δοκῶ ἐκ τῆς ἰατρικῆς, τῆς ἡμετέρας (τέχνης,

[175]   τὸ διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον ἐκ τῆς πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν.

[176]   ἄλλως τε καὶ κραιπαλῶντα ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας. Ἀλλὰ μήν, ἔφη

[191]   βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ οὖν ἐκ τόσου (ὁ ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων

[197]   δ᾽ ὁ θεὸς οὗτος ἔφυ, ἐκ τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽

[205]   τι πολύ· ἡ γάρ τοι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ

[185]   πανδήμου. ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα, ὦ Φαῖδρε, περὶ

[175]   τοιοῦτον εἴη ἡ σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον

[203]   τὴν αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽

[187]   ὥσπερ γε καὶ ὁ ῥυθμὸς ἐκ τοῦ ταχέος καὶ (βραδέος, ἐκ

[191]   καὶ οἱ πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου τοῦ γένους γεγόνασιν, καὶ

[191]   γυναῖκες φίλανδροί τε καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσαι

[191]   τετραμμέναι εἰσί, καὶ αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσοι

[181]   ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι, τὸ

[207]   ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου τοῦ λόγου καὶ τῆς

[213]   Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται. Πάνυ γε, εἰπεῖν

[188]   τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽ αὖ

[207]   ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν

[201]   ἔλεγε λόγον, πειράσομαι ὑμῖν διελθεῖν ἐκ τῶν ὡμολογημένων ἐμοὶ καὶ Ἀγάθωνι,

[200]   ἢ ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ γάρ που

[223]   ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν ἐκ φιάλης μεγάλης ἐπὶ δεξιά. τὸν

[174]   ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος

[207]   ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας; ἢ οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα

[184]   ἀρετῆς, αὕτη αὖ ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία. δεῖ

[216]   ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ. καὶ ἔτι γε νῦν

[211]   τὸ μάθημα τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ

[172]   (Δοκῶ μοι περὶ ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ ἐτύγχανον

[173]   ἐποιούμεθα, (ὥστε, ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω. εἰ οὖν δεῖ

[217]   ὁντινοῦν λέγειν· τὸ δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος, εἰ

[182]   καλὸν τὸ χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι οὔτε νέος

[216]   (πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων, ὃ οὐκ ἄν τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ

[212]   ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν ἀμείνω Ἔρωτος οὐκ ἄν τις ῥᾳδίως λάβοι. διὸ

[194]   λέγεις, φάναι. Τοὺς δὲ πολλοὺς οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι οἴοιο

[179]   κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω κακὸς, ὅντινα οὐκ ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως ἔνθεον

[201]   Ἐγώ, φάναι, ὦ Σώκρατες, σοὶ οὐκ ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν, ἀλλ᾽ οὕτως

[198]   τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων; ἐπεὶ ἔγωγε

[216]   εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν

[214]   ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω λέγειν. Οὐκ ἂν φθάνοιμι, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην.

[185]   εἰ πάνυ ἰσχυρά ἐστι, παύσεται. Οὐκ ἂν φθάνοις λέγων, φάναι τὸν

[219]   ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ ἐγὼ οὐκ ἂν ᾤμην ποτ᾽ ἐντυχεῖν εἰς

[213]   ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα. καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα

[217]   ἀνδρὶ κατὰ τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον

[220]   καὶ ἐπειδὴ οὐ προυχώρει αὐτῷ, οὐκ ἀνίει ἀλλὰ εἱστήκει ζητῶν. καὶ

[173]   ὑμῶν μαίνομαι καὶ παραπαίω. Ἑταῖρος Οὐκ ἄξιον περὶ τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν

[221]   αὐτοῖς θαρρεῖν, καὶ ἔλεγον ὅτι οὐκ ἀπολείψω αὐτώ. ἐνταῦθα δὴ καὶ

[195]   ἀνθρώπων τὴν οἴκησιν ἵδρυται· καὶ οὐκ αὖ ἑξῆς ἐν πάσαις ταῖς

[215]   μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου·

[214]   ἢ ἄνθρωπον ἄλλον ἢ τοῦτον, οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ χεῖρε. Οὐκ

[175]   μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη, ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν αὐτὸν οὐ

[202]   εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας δὲ δὴ

[175]   γειτόνων προθύρῳ ἕστηκεν, κἀμοῦ καλοῦντος οὐκ ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν γ᾽ ἔφη,

[217]   γάρ πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν πλὴν

[192]   τε καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ ἐθέλοντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι

[220]   ἔσωσεν (ἀνθρώπων ἢ οὗτος, τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ

[220]   τά τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων, ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει,

[199]   ἔρως, ἢ οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽ οὐκ εἰ μητρός τινος ἢ πατρός

[207]   καὶ ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην· ἣ δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ

[212]   ᾧ ὁρατὸν τὸ καλόν, τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου

[212]   τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε

[201]   δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ εἴη ἔρως. οὐχ οὑτωσί πως

[214]   ἡμεῖς εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ εἴρηκας καὶ ἐκπέπωκας, δίκαιος εἰ

[191]   εἶχον, καὶ ἐγέννων (καὶ ἔτικτον οὐκ εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν,

[175]   μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν Ἀγάθωνα πολλάκις

[217]   ταῦτα οὖν διανοηθείς, πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετ᾽

[222]   μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς ἄλλου. ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου

[222]   ἅ με ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν, ἀλλὰ

[206]   ἢ σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽

[212]   θεωμένου καὶ ξυνόντος αὐτῷ; ἢ οὐκ ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ

[197]   δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ δέ,

[196]   καὶ ψυχῇ καὶ ἄλλῳ ὁτῳοῦν οὐκ ἐνίζει Ἔρως· οὗ δ᾽ ἂν

[177]   τουτωνὶ ὧν ἐγὼ ὁρῶ. καίτοι οὐκ ἐξ ἴσου γίγνεται ἡμῖν τοῖς

[214]   παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ. καὶ ἅμα,

[181]   ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιωσόμενοι, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξαπατήσαντες, ἐν ἀφροσύνῃ λαβόντες ὡς

[220]   οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων ἢ οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν, ἢ εἴ τις

[195]   τεκμηρίῳ τὴν ἁπλότητα ἀποφαίνειν, ὅτι οὐκ ἐπὶ σκληροῦ βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ

[172]   ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων ἐνθάδε οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ

[213]   ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται

[184]   μία μόνη δουλεία ἑκούσιος λείπεται οὐκ ἐπονείδιστος· αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἡ

[216]   ἔχω. καὶ ταῦτα, ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ. καὶ

[195]   καὶ Παρμενίδης λέγουσιν, Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι, εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ

[223]   ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, Ἀλκιβιάδη, οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι,

[181]   πίνειν ἢ ᾄδειν ἢ διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι τούτων αὐτὸ καλὸν οὐδέν,

[213]   καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ

[189]   ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν δὲ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽ ἢ ἐν ὀνείδει

[180]   θεοῦ. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ Ἔρωτος Ἀφροδίτη. μιᾶς

[178]   στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν, οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν

[201]   ἐστὶ καὶ κακός; καὶ ἥ, Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη· ἢ οἴει, ὅτι

[214]   οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ χεῖρε. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη. Μὰ

[223]   τὰ μὲν ἄλλα ὁ (Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε

[201]   εἰπεῖν. Ἐνδεὴς ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει ὁ Ἔρως κάλλος. Ἀνάγκη,

[216]   πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην, ὥστε οὐκ ἔχω ὅ τι χρήσωμαι τούτῳ

[200]   ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ, ἢ οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς τὸ

[200]   καὶ ἐρᾷ, ἢ οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς τὸ εἰκός γε,

[199]   ὁ ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου,

[202]   ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές; ἢ οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ

[189]   παντάπασι τὴν τοῦ ἔρωτος δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ αἰσθανόμενοί γε μέγιστ᾽

[197]   ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν δημιουργίαν οὐκ ἴσμεν, ὅτι οὗ μὲν ἂν

[210]   ἔστιν, ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ, οὐκ οἶδ᾽ εἰ οἷός τ᾽ ἂν

[173]   ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ

[216]   σπουδάσαντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακε τὰ

[198]   ἐρεῖ· τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς, ὦ μακάριε,

[173]   ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ οἶδα. Ἑταῖρος

[202]   ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽ ἔφη, ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί

[172]   ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ Γλαύκων; οὐκ οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων

[218]   καὶ ἀλλάξασθαι κάλλος ἀντὶ κάλλους, οὐκ ὀλίγῳ μου πλεονεκτεῖν διανοεῖ, ἀλλ᾽

[183]   μὴ διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας, εἰς δὲ ταῦτά

Page
[187]	τέχνης. οὐ γὰρ δή που	ἐκ	διαφερομένων γε ἔτι τοῦ ὀξέος
[187]	ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι ἢ	ἐκ	διαφερομένων ἔτι εἶναι. ἀλλὰ ἴσως
[187]	δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ	ἐκ	διαφερομένων, ἕως ἂν διαφέρωνται, ἀδύνατον
[187]	ἴσως τόδε ἐβούλετο λέγειν, ὅτι	ἐκ	διαφερομένων (πρότερον τοῦ ὀξέος καὶ
[187]	ἐκ τοῦ ταχέος καὶ (βραδέος,	ἐκ	διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων
[192]	συνελθὼν καὶ συντακεὶς τῷ ἐρωμένῳ	ἐκ	δυοῖν εἷς γενέσθαι. τοῦτο γάρ
[191]	συναγωγεὺς καὶ ἐπιχειρῶν ποιῆσαι ἓν	ἐκ	δυοῖν καὶ ἰάσασθαι τὴν φύσιν
[207]	ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις	ἐκ	λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν· τὰ δὲ
[209]	τούτων δ᾽ αὖ ὅταν τις	ἐκ	(νέου ἐγκύμων ᾖ τὴν ψυχήν
[207]	καὶ εἶναι τὸ αὐτό· οἷον	ἐκ	παιδαρίου ὁ αὐτὸς λέγεται ἕως
[196]	ἡ εὐσχημοσύνη, ὃ δὴ διαφερόντως	ἐκ	πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ
[188]	πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι	ἐκ	πλεονεξίας καὶ ἀκοσμίας περὶ ἄλληλα
[176]	τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι	ἐκ	τῆς ἰατρικῆς, ὅτι χαλεπὸν τοῖς
[186]	τοῖς οὖσι, καθεωρακέναι μοι δοκῶ	ἐκ	τῆς ἰατρικῆς, τῆς ἡμετέρας (τέχνης,
[175]	τὸ διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον	ἐκ	τῆς πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν.
[176]	ἄλλως τε καὶ κραιπαλῶντα ἔτι	ἐκ	τῆς προτεραίας. Ἀλλὰ μήν, ἔφη
[191]	βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ οὖν	ἐκ	τόσου (ὁ ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων
[197]	δ᾽ ὁ θεὸς οὗτος ἔφυ,	ἐκ	τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽
[205]	τι πολύ· ἡ γάρ τοι	ἐκ	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ
[185]	πανδήμου. ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς	ἐκ	τοῦ παραχρῆμα, ὦ Φαῖδρε, περὶ
[175]	τοιοῦτον εἴη ἡ σοφία ὥστ᾽	ἐκ	τοῦ πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον
[203]	τὴν αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι	ἐκ	τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽
[187]	ὥσπερ γε καὶ ὁ ῥυθμὸς	ἐκ	τοῦ ταχέος καὶ (βραδέος, ἐκ
[191]	καὶ οἱ πολλοὶ τῶν μοιχῶν	ἐκ	τούτου τοῦ γένους γεγόνασιν, καὶ
[191]	γυναῖκες φίλανδροί τε καὶ μοιχεύτριαι,	ἐκ	τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσαι
[191]	τετραμμέναι εἰσί, καὶ αἱ ἑταιρίστριαι	ἐκ	τούτου τοῦ γένους γίγνονται. ὅσοι
[181]	ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ	ἐκ	τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι, τὸ
[207]	ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ	ἐκ	τούτου τοῦ λόγου καὶ τῆς
[213]	Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα	ἐκ	τρίτων κατακέηται. Πάνυ γε, εἰπεῖν
[188]	τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι	ἐκ	τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽ αὖ
[207]	~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ	ἐκ	τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν
[201]	ἔλεγε λόγον, πειράσομαι ὑμῖν διελθεῖν	ἐκ	τῶν ὡμολογημένων ἐμοὶ καὶ Ἀγάθωνι,
[200]	ἢ ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον	ἐκ	τῶν ὡμολογημένων. Οὐ γάρ που
[223]	ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν	ἐκ	φιάλης μεγάλης ἐπὶ δεξιά. τὸν
[174]	ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς	οὐκ	ἄγεις; καὶ ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος
[207]	ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας; ἢ	οὐκ	αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα
[184]	ἀρετῆς, αὕτη αὖ ἡ ἐθελοδουλεία	οὐκ	αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία. δεῖ
[216]	ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς	οὐκ	ἀληθῆ. καὶ ἔτι γε νῦν
[211]	τὸ μάθημα τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν	οὐκ	ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ
[172]	(Δοκῶ μοι περὶ ὧν πυνθάνεσθε	οὐκ	ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ ἐτύγχανον
[173]	ἐποιούμεθα, (ὥστε, ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον,	οὐκ	ἀμελετήτως ἔχω. εἰ οὖν δεῖ
[217]	ὁντινοῦν λέγειν· τὸ δ᾽ ἐντεῦθεν	οὐκ	ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος, εἰ
[182]	καλὸν τὸ χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, καὶ	οὐκ	ἄν τις εἴποι οὔτε νέος
[216]	(πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων, ὃ	οὐκ	ἄν τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ
[212]	ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν ἀμείνω Ἔρωτος	οὐκ	ἄν τις ῥᾳδίως λάβοι. διὸ
[194]	λέγεις, φάναι. Τοὺς δὲ πολλοὺς	οὐκ	ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι οἴοιο
[179]	κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω κακὸς, ὅντινα	οὐκ	ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως ἔνθεον
[201]	Ἐγώ, φάναι, ὦ Σώκρατες, σοὶ	οὐκ	ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν, ἀλλ᾽ οὕτως
[198]	τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τίς	οὐκ	ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων; ἐπεὶ ἔγωγε
[216]	εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὦτα,	οὐκ	ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν
[214]	ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω λέγειν.	Οὐκ	ἂν φθάνοιμι, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην.
[185]	εἰ πάνυ ἰσχυρά ἐστι, παύσεται.	Οὐκ	ἂν φθάνοις λέγων, φάναι τὸν
[219]	ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ ἐγὼ	οὐκ	ἂν ᾤμην ποτ᾽ ἐντυχεῖν εἰς
[213]	ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα	οὐκ	ἀνέδησα. καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα
[217]	ἀνδρὶ κατὰ τὸ καρτερὸν καὶ	οὐκ	ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον
[220]	καὶ ἐπειδὴ οὐ προυχώρει αὐτῷ,	οὐκ	ἀνίει ἀλλὰ εἱστήκει ζητῶν. καὶ
[173]	ὑμῶν μαίνομαι καὶ παραπαίω. Ἑταῖρος	Οὐκ	ἄξιον περὶ τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν
[221]	αὐτοῖς θαρρεῖν, καὶ ἔλεγον ὅτι	οὐκ	ἀπολείψω αὐτώ. ἐνταῦθα δὴ καὶ
[195]	ἀνθρώπων τὴν οἴκησιν ἵδρυται· καὶ	οὐκ	αὖ ἑξῆς ἐν πάσαις ταῖς
[215]	μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽	οὐκ	αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου·
[214]	ἢ ἄνθρωπον ἄλλον ἢ τοῦτον,	οὐκ	ἀφέξεταί μου τὼ χεῖρε. Οὐκ
[175]	μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη, ἓ δὲ	οὐκ	ἐᾶν. ἥκειν οὖν αὐτὸν οὐ
[202]	εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽	οὐκ	ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας δὲ δὴ
[175]	γειτόνων προθύρῳ ἕστηκεν, κἀμοῦ καλοῦντος	οὐκ	ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν γ᾽ ἔφη,
[217]	γάρ πού τινα τοῦτο παθόντα	οὐκ	ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν πλὴν
[192]	τε καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι,	οὐκ	ἐθέλοντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι
[220]	ἔσωσεν (ἀνθρώπων ἢ οὗτος, τετρωμένον	οὐκ	ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ
[220]	τά τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν	οὐκ	ἐθέλων, ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει,
[199]	ἔρως, ἢ οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽	οὐκ	εἰ μητρός τινος ἢ πατρός
[207]	καὶ ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι	οὐκ	εἰδείην· ἣ δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ
[212]	ᾧ ὁρατὸν τὸ καλόν, τίκτειν	οὐκ	εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου
[212]	τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε	οὐκ	εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε
[201]	δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ	οὐκ	εἴη ἔρως. οὐχ οὑτωσί πως
[214]	ἡμεῖς εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽ ἐπειδὴ	οὐκ	εἴρηκας καὶ ἐκπέπωκας, δίκαιος εἰ
[191]	εἶχον, καὶ ἐγέννων (καὶ ἔτικτον	οὐκ	εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν,
[175]	μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ Σωκράτη	οὐκ	εἰσιέναι. τὸν οὖν Ἀγάθωνα πολλάκις
[217]	ταῦτα οὖν διανοηθείς, πρὸ τοῦ	οὐκ	εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετ᾽
[222]	μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς ἄλλου. ἀλλ᾽	οὐκ	ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου
[222]	ἅ με ὕβρισε. καὶ μέντοι	(οὐκ	ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν, ἀλλὰ
[206]	ἢ σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽	οὐκ	ἔμοιγε, ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽
[212]	θεωμένου καὶ ξυνόντος αὐτῷ; ἢ	οὐκ	ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ
[197]	δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ	οὐκ	ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ δέ,
[196]	καὶ ψυχῇ καὶ ἄλλῳ ὁτῳοῦν	οὐκ	ἐνίζει Ἔρως· οὗ δ᾽ ἂν
[177]	τουτωνὶ ὧν ἐγὼ ὁρῶ. καίτοι	οὐκ	ἐξ ἴσου γίγνεται ἡμῖν τοῖς
[214]	παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ	οὐκ	ἐξ ἴσου ᾖ. καὶ ἅμα,
[181]	ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιωσόμενοι, ἀλλ᾽	οὐκ	ἐξαπατήσαντες, ἐν ἀφροσύνῃ λαβόντες ὡς
[220]	οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων ἢ	οὐκ	ἐξιόντων ἔνδοθεν, ἢ εἴ τις
[195]	τεκμηρίῳ τὴν ἁπλότητα ἀποφαίνειν, ὅτι	οὐκ	ἐπὶ σκληροῦ βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ
[172]	ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων ἐνθάδε	οὐκ	ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ
[213]	ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν.	οὐκ	ἐπιτρεπτέον ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται
[184]	μία μόνη δουλεία ἑκούσιος λείπεται	οὐκ	ἐπονείδιστος· αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἡ
[216]	ἔχω. καὶ ταῦτα, ὦ Σώκρατες,	οὐκ	ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ. καὶ
[195]	καὶ Παρμενίδης λέγουσιν, Ἀνάγκῃ καὶ	οὐκ	Ἔρωτι γεγονέναι, εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ
[223]	ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, Ἀλκιβιάδη,	οὐκ	ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι,
[181]	πίνειν ἢ ᾄδειν ἢ διαλέγεσθαι,	οὐκ	ἔστι τούτων αὐτὸ καλὸν οὐδέν,
[213]	καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽	οὐκ	ἔστι, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ
[189]	ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν δὲ	οὐκ	ἔστιν ἀλλ᾽ ἢ ἐν ὀνείδει
[180]	θεοῦ. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι	οὐκ	ἔστιν ἄνευ Ἔρωτος Ἀφροδίτη. μιᾶς
[178]	στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν,	οὐκ	ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν
[201]	ἐστὶ καὶ κακός; καὶ ἥ,	Οὐκ	εὐφημήσεις; ἔφη· ἢ οἴει, ὅτι
[214]	οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ χεῖρε.	Οὐκ	εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη. Μὰ
[223]	τὰ μὲν ἄλλα ὁ (Ἀριστόδημος	οὐκ	ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε
[201]	εἰπεῖν. Ἐνδεὴς ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ	οὐκ	ἔχει ὁ Ἔρως κάλλος. Ἀνάγκη,
[216]	πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην, ὥστε	οὐκ	ἔχω ὅ τι χρήσωμαι τούτῳ
[200]	ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ, ἢ	οὐκ	ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς τὸ
[200]	καὶ ἐρᾷ, ἢ οὐκ ἔχων;	Οὐκ	ἔχων, ὡς τὸ εἰκός γε,
[199]	ὁ ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ	οὐκ	ᾔδη τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου,
[202]	ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές; ἢ	οὐκ	ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ
[189]	παντάπασι τὴν τοῦ ἔρωτος δύναμιν	οὐκ	ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ αἰσθανόμενοί γε μέγιστ᾽
[197]	ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν δημιουργίαν	οὐκ	ἴσμεν, ὅτι οὗ μὲν ἂν
[210]	ἔστιν, ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ,	οὐκ	οἶδ᾽ εἰ οἷός τ᾽ ἂν
[173]	ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι,	οὐκ	οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ
[216]	σπουδάσαντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος	οὐκ	οἶδα εἴ τις ἑώρακε τὰ
[198]	ἐρεῖ· τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν,	οὐκ	οἶμαι. (Καὶ πῶς, ὦ μακάριε,
[173]	ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς	οὐκ	οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ οἶδα. Ἑταῖρος
[202]	ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι	οὐκ	οἶσθ᾽ ἔφη, ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί
[172]	ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ Γλαύκων;	οὐκ	οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων
[218]	καὶ ἀλλάξασθαι κάλλος ἀντὶ κάλλους,	οὐκ	ὀλίγῳ μου πλεονεκτεῖν διανοεῖ, ἀλλ᾽
[183]	μὴ διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς	οὐκ	ὀρθῶς λέγοντας, εἰς δὲ ταῦτά

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 1/03/2005