Page
[195]	γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ κρανίων,	ἅ	ἐστιν οὐ πάνυ μαλακά, ἀλλ᾽
[222]	ἃ μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον	ἅ	με ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ
[218]	ἦ δ᾽ ὅς. Οἶσθα οὖν	ἅ	μοι δέδοκται; Τί μάλιστα, ἔφη.
[218]	πρὸς αὐτόν, ἀλλ᾽ ἐλευθέρως εἰπεῖν	ἅ	μοι ἐδόκει· καὶ εἶπον κινήσας
[183]	ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου μένει,	ἅ	τε μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ
[215]	ὃς ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ·	ἃ	γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω,
[196]	πᾶσαν ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν·	ἃ	γάρ τις ἢ μὴ ἔχει
[196]	γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ—	ἃ	δ᾽ ἂν ἑκὼν ἑκόντι ὁμολογήσῃ,
[180]	μὲν οὖν δεῖ πάντας θεούς,	ἃ	δ᾽ οὖν ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον
[178]	ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα·	ἃ	δὲ μάλιστα καὶ ὧν ἔδοξέ
[222]	μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ.	ἃ	δὴ καὶ σοὶ λέγω, ὦ
[188]	καὶ τετελευτηκότας καὶ περὶ θεούς·	ἃ	δὴ προστέτακται τῇ μαντικῇ ἐπισκοπεῖν
[208]	θαυμάζοις ἂν τῆς ἀλογίας πέρι,	ἃ	ἐγὼ εἴρηκα εἰ μὴ ἐννοεῖς,
[222]	ἔσεσθαι. ταῦτ᾽ ἐστίν, ὦ ἄνδρες,	ἃ	ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ
[182]	ἐραστῇ θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι,	ἃ	εἴ τις τολμῴη ποιεῖν ἄλλ᾽
[178]	ὁ Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν	ἃ	ἕκαστος εἶπεν, οὔτε πάνυ ὁ
[209]	ζηλῶν, οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν,	ἃ	ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην
[178]	Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ	ἃ	ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα· ἃ δὲ
[174]	τε καὶ τὰς βλαύτας ὑποδεδεμένον,	ἃ	ἐκεῖνος ὀλιγάκις ἐποίει· καὶ ἐρέσθαι
[209]	(τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ	ἃ	ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος
[200]	τούτων ἐν τῷ παρόντι ἀνάγκη	ἃ	ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται ἐάν
[200]	πλουτεῖν, καὶ ἐπιθυμῶ αὐτῶν τούτων	ἃ	ἔχω, εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι
[195]	δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς,	ἃ	Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης λέγουσιν, Ἀνάγκῃ
[218]	εἶναι, εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα	ἃ	λέγεις (περὶ ἐμοῦ, καί τις
[222]	ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ	ἃ	μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον ἅ
[188]	ἄλληλα τοῦ κοσμίου τύχῃ ἔρωτος	ἃ	νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον, τά
[198]	δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽ οὐ μαντικῶς,	ἃ	νῦν δὴ ἔλεγον εἰπεῖν, ὅτι
[216]	δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν	ἃ	οὗτος κελεύει, ἐπειδὰν δὲ ἀπέλθω,
[209]	τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ,	ἃ	πάλαι ἐκύει, τίκτει καὶ γεννᾷ,
[209]	μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς σώμασιν,	ἃ	ψυχῇ προσήκει καὶ κυῆσαι καὶ
[185]	πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος ἄλλου	λύγγα	ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν τε
[212]	τῇ αὐλῇ σφόδρα μεθύοντος καὶ	μέγα	βοῶντος, ἐρωτῶντος ὅπου Ἀγάθων καὶ
[192]	ἀρρενωπίας, τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι.	μέγα	δὲ τεκμήριον· καὶ γὰρ τελεωθέντες
[195]	μὲν νεώτατος θεῶν, ὦ Φαῖδρε.	μέγα	(δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς
[187]	ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ	μέγα	ἔργον ταῖς περὶ τὴν ὀψοποιικὴν
[198]	εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ πάνυ δὴ	μέγα	ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν, ὡς
[213]	Ἀγάθων, εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα	μέγα.	μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ
[196]	συμμέτρου δὲ καὶ ὑγρᾶς ἰδέας	μέγα	τεκμήριον ἡ εὐσχημοσύνη, ὃ δὴ
[201]	καὶ ποῖός τις, ἔπειτα τὰ	ἔργα	αὐτοῦ. δοκεῖ οὖν μοι ῥᾷστον
[199]	ὁ Ἔρως, ὕστερον δὲ τὰ	ἔργα	αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν πάνυ
[209]	βαρβάροις, πολλὰ καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι	ἔργα,	γεννήσαντες παντοίαν ἀρετήν· ὧν καὶ
[178]	οὔτε ἰδιώτην μεγάλα καὶ καλὰ	ἔργα	ἐξεργάζεσθαι. φημὶ τοίνυν ἐγὼ ἄνδρα
[182]	νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ	ἔργα	ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι, ἃ εἴ τις
[191]	καὶ διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ τὰ	ἔργα	τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου βίου
[215]	τῶν κορυβαντιώντων ἥ τε καρδία	πηδᾷ	καὶ δάκρυα ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν
[175]	ἓ μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν	παῖδα	ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον δέ τινα
[174]	παθεῖν. οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς	παῖδά	τινα τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν
[173]	ἔλαβες τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ	οἶδα	ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ τοῖς
[216]	δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ	οἶδα	εἴ τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς
[173]	ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ	οἶδα.	Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος εἶ, ὦ
[194]	ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ	οἶδα	ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς
[216]	δ᾽ αὖ τοῦτο γένοιτο, εὖ	οἶδα	ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην,
[216]	ἐγὼ δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι.	ξύνοιδα	γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ
[212]	αὐτὸν παρὰ σφᾶς τήν τε	αὐλητρίδα	ὑπολαβοῦσαν καὶ ἄλλους τινὰς τῶν
[176]	εἰσηγοῦμαι τὴν μὲν ἄρτι εἰσελθοῦσαν	αὐλητρίδα	χαίρειν ἐᾷν, αὐλοῦσαν ἑαυτῇ ἢ
[191]	οἷον οἱ σκυτοτόμοι περὶ τὸν	καλάποδα	λεαίνοντες τὰς τῶν σκυτῶν ῥυτίδας·
[222]	ὦ θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν	ἔα	Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι
[180]	πῶς δ᾽ οὐ δύο τὼ	θεά;	ἡ μέν γέ που πρεσβυτέρα
[210]	κἂν σὺ ~(μυηθείης· τὰ δὲ	τέλεα	καὶ ἐποπτικά, ὧν ἕνεκα καὶ
[180]	ἐποιεῖτο. Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων	Ἀχιλλέα	Πατρόκλου ἐρᾶν, ὃς ἦν καλλίων
[208]	ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν, ἢ	Ἀχιλλέα	Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν, ἢ προαποθανεῖν τὸν
[180]	ἐστι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν	Ἀχιλλέα	τῆς Ἀλκήστιδος μᾶλλον ἐτίμησαν, εἰς
[179]	ὑπὸ γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ ὥσπερ	Ἀχιλλέα	τὸν τῆς Θέτιδος υἱὸν ἐτίμησαν
[219]	κτᾶσθαι ἐπιχειρεῖς καὶ τῷ ~(ὄντι	χρύσεα	„χαλκείων„ διαμείβεσθαι νοεῖς. ἀλλ᾽ ὦ
[179]	τε καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν.	Ὀρφέα	δὲ τὸν Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν
[207]	ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ τὰ	πεζὰ	καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά τε
[219]	ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου	περιῇα.	ταῦτά τε γάρ μοι ἅπαντα
[197]	τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽	ἀγαθὰ	γέγονεν καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις.
[201]	καλῶν ἐνδεής ἐστι, τὰ δὲ	ἀγαθὰ	καλά, κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς
[205]	εἶναι πάντων ἀνθρώπων, καὶ πάντας	τἀγαθὰ	βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί, ἢ
[202]	δὲ δὴ λέγεις οὐ τοὺς	τἀγαθὰ	καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ
[188]	πᾶς Ἔρως, ὁ δὲ περὶ	τἀγαθὰ	μετὰ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος
[201]	Ἀγάθων. ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ·	τἀγαθὰ	οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ σοι
[204]	ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν γένηται	τἀγαθά;	Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[182]	γυναικῶν προσαναγκάζομεν αὐτοὺς καθ᾽ ~(ὅσον	δυνάμεθα	μὴ ἐρᾶν. οὗτοι γάρ εἰσιν
[173]	Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ	ἐδεόμεθά	σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ
[211]	καὶ συνεῖναι. τί δῆτα, ἔφη,	οἰόμεθα,	εἴ τῳ γένοιτο (αὐτὸ τὸ
[176]	ἄνδρες, φάναι, τίνα τρόπον ῥᾷστα	πιόμεθα;	ἐγὼ μὲν οὖν λέγω ὑμῖν
[214]	ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ διψῶντες	πιόμεθα;	τὸν οὖν Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ὦ
[193]	τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν τε καὶ	ἐντευξόμεθα	τοῖς παιδικοῖς τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν,
[175]	ταῦτα μὲν καὶ ὀλίγον ὕστερον	διαδικασόμεθα	ἐγώ τε καὶ σὺ περὶ
[193]	θεούς, ὅπως μὴ καὶ αὖθις	διασχισθησόμεθα,	καὶ περίιμεν ἔχοντες ὥσπερ οἱ
[195]	τῷ αὐτῷ (δὴ καὶ ἡμεῖς	χρησόμεθα	τεκμηρίῳ περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός.
[174]	ἔφη, ἐρχομένω πρὸ ὁ τοῦ	βουλευσόμεθα	ὅ τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν.
[212]	λέγετε ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽	ἀναπαυόμεθα	ἤδη. καὶ οὐ πολὺ ὕστερον
[215]	τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ	κατεχόμεθα.	ἐγὼ γοῦν, ὦ ἄνδρες, εἰ
[173]	ἅμα τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν	ἐποιούμεθα,	(ὥστε, ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ
[205]	ἔρωτα, τὰ δὲ ἄλλα ἄλλοις	καταχρώμεθα	ὀνόμασιν. Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽
[200]	Ἴθι δή, φάναι τὸν Σωκράτη,	ἀνομολογησώμεθα	τὰ εἰρημένα. ἄλλο τι ἔστιν
[175]	τὸ κενώτερον ῥεῖν ἡμῶν, ἐὰν	ἁπτώμεθα	ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ ἐν ταῖς
[211]	αἰσχρόν. οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν,	ἔνθα	δὲ αἰσχρόν, ὡς τισὶ μὲν
[211]	πρὸς δὲ τὸ αἰσχρόν. οὐδ᾽	ἔνθα	μὲν καλόν, ἔνθα δὲ αἰσχρόν,
[215]	ὀμόσας ἂν ὑμῖν οἷα δὴ	πέπονθα	αὐτὸς ὑπὸ τῶν τούτου λόγων
[216]	αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω.	πέπονθα	δὲ (πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων,
[202]	καὶ ἀμαθίας; Τί τοῦτο; Τὸ	ὀρθὰ	δοξάζειν καὶ ἄνευ τοῦ ἔχειν
[201]	Ἐπὶ δὴ τούτοις ἀναμνήσθητι τίνων	ἔφησθα	ἐν τῷ λόγῳ εἶναι τὸν
[214]	Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν; ἢ	οἶσθα	ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν ἢ
[218]	Οὐ δῆτα, ἦ δ᾽ ὅς.	Οἶσθα	οὖν ἅ μοι δέδοκται; Τί
[212]	ἢ οὐκ ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι	ἐνταῦθα	αὐτῷ μοναχοῦ γενήσεται, ὁρῶντι ᾧ
[207]	οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε.	ἐνταῦθα	γὰρ (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον
[210]	ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν καὶ	ἐνταῦθα	γεννᾷν λόγους καλούς, ἔπειτα δὲ
[196]	τε καὶ εὐώδης τόπος ᾖ,	ἐνταῦθα	δὲ καὶ ἵζει καὶ μένει.
[221]	ἔλεγον ὅτι οὐκ ἀπολείψω αὐτώ.	ἐνταῦθα	δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη
[187]	μέτροις, (ὃ δὴ παιδεία ἐκλήθη)	ἐνταῦθα	δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ ἀγαθοῦ
[187]	τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ ἡ ἰατρική,	ἐνταῦθα	ἡ μουσικὴ ἐντίθησιν, ἔρωτα καὶ
[213]	Σωκράτης οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ με	ἐνταῦθα	κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι
[213]	τί ἥκεις; καὶ τί αὖ	ἐνταῦθα	κατεκλίνης; ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει
[184]	εἰς ταὐτὸν τῶν νόμων μοναχοῦ	ἐνταῦθα	ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι παιδικὰ
[217]	αὐτὸν καὶ συνεγυμναζόμην, ὥς τι	ἐνταῦθα	περανῶν. συνεγυμνάζετο οὖν μοι καὶ
[210]	μάλιστα. Ὃς γὰρ ἂν μέχρι	ἐνταῦθα	πρὸς τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος
[187]	διαγιγνώσκειν, οὐδὲ ὁ διπλοῦς ἔρως	ἐνταῦθά	πως ἔστιν· ἀλλ᾽ ἐπειδὰν δέῃ
[210]	ἐν φιλοσοφίᾳ ἀφθόνῳ, ἕως ἂν	ἐνταῦθα	ῥωσθεὶς καὶ αὐξηθεὶς κατίδῃ τινὰ
[211]	αὐτὸ τελευτῶν ὃ ἔστι (καλόν.	ἐνταῦθα	τοῦ βίου, ὦ φίλε Σώκρατες,
[176]	Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον, ἔγωγέ σοι	εἴωθα	πείθεσθαι ἄλλως τε καὶ ἅττ᾽
[221]	κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη ἢ ἐν	Ποτειδαίᾳ.	αὐτὸς γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ
[195]	ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ	βίαια,	εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν,
[196]	φασὶν οἱ πόλεως βασιλῆς „νόμοι„	δίκαια	εἶναι. πρὸς δὲ τῇ δικαιοσύνῃ
[195]	καὶ ἀεὶ νέον, τὰ δὲ	παλαιὰ	πράγματα περὶ θεούς, ἃ Ἡσίοδος
[209]	ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ καὶ	γενναίᾳ	καὶ εὐφυεῖ, πάνυ δὴ ἀσπάζεται
[173]	πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ	ὑστεραίᾳ	ἢ ᾗ τὰ ἐπινίκια ἔθυεν
[192]	ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι ἡ	ἀρχαία	φύσις ἡμῶν ἦν αὕτη καὶ
[196]	βίᾳ πάσχει, εἴ τι πάσχει—	βία	γὰρ Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται— οὔτε
[216]	ἀμελῶ, τὰ δ᾽ Ἀθηναίων πράττω.	βίᾳ	οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων
[196]	οὔτε ἄνθρωπον. οὔτε γὰρ αὐτὸς	βίᾳ	πάσχει, εἴ τι πάσχει— βία
[187]	καὶ λύρας. ἔστι δὲ πολλὴ	ἀλογία	ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι ἢ ἐκ
[187]	ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία δὲ	ὁμολογία	τις· ὁμολογίαν δὲ ἐκ διαφερομένων,
[187]	ὡσαύτως δὲ καὶ γυμναστικὴ καὶ	γεωργία·	μουσικὴ δὲ καὶ παντὶ κατάδηλος
[183]	τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς	διὰ	βίου μένει, ἅ τε μονίμῳ
[192]	καὶ οἱ διατελοῦντες μετ᾽ ἀλλήλων	διὰ	βίου οὗτοί εἰσιν, οἳ οὐδ᾽
[209]	γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας,	διὰ	δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω.
[173]	αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ μὰ τὸν	Δία,	ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽ ὅσπερ
[176]	γυναιξὶ ταῖς ἔνδον, ἡμᾶς δὲ	διὰ	λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι τὸ τήμερον·
[176]	δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ	διὰ	μέθης ποιήσασθαι τὴν ἐν τῷ
[208]	τρέπονται καὶ ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν,	διὰ	παιδογονίας ἀθανασίαν καὶ μνήμην καὶ
[203]	φρονήσεως ἐπιθυμητὴς καὶ πόριμος, φιλοσοφῶν	διὰ	παντὸς τοῦ βίου, δεινὸς γόης
[196]	τ᾽ ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι οὐδὲ	διὰ	πάσης ψυχῆς καὶ εἰσιὼν τὸ
[182]	βαρβάροις οἰκοῦσιν. τοῖς γὰρ βαρβάροις	διὰ	τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό γε
[198]	ἐγκωμιάζειν δόξει, οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται.	διὰ	ταῦτα δὴ, οἶμαι, πάντα λόγον
[179]	ζῶν εἰσιέναι εἰς Ἅιδου, τοιγάρτοι	διὰ	ταῦτα δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν, καὶ
[180]	ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι.	διὰ	ταῦτα καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς
[206]	ἡ Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει.	διὰ	ταῦτα ὅταν μὲν καλῷ προσπελάζῃ
[184]	μὲν χαρίσασθαι, τοὺς δὲ διαφεύγειν.	διὰ	ταῦτα οὖν τοῖς μὲν διώκειν
[204]	Ἔρωτα εἶναι, οὐ τὸ ἐρῶν·	διὰ	ταῦτά σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο
[207]	ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ	διὰ	ταῦτά τοι, ὦ Διοτίμα, ὅπερ
[190]	ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ	διὰ	ταῦτα τρία (τὰ γένη καὶ
[193]	λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ δὲ	διὰ	τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ
[203]	ηὗδεν. ἡ οὖν Πενία ἐπιβουλεύουσα	διὰ	τὴν αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι
[197]	δεινὰ θεοῖς ἐγίγνετο. ὡς λέγεται,	διὰ	τὴν τῆς Ἀνάγκης βασιλείαν· ἐπειδὴ
[203]	δὲ ἀποθνῄσκει, πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται	διὰ	τὴν τοῦ πατρὸς φύσιν, τὸ
[182]	οὗ δὲ καλὸν ἁπλῶς ἐνομίσθη,	διὰ	τὴν τῶν θεμένων τῆς ψυχῆς
[209]	δὲ παρ᾽ ὑμῖν καὶ Σόλων	διὰ	τὴν τῶν νόμων γέννησιν, καὶ
[185]	καὶ αὐτὸς ὡς ἀμείνων ἐσόμενος	διὰ	τὴν φιλίαν ἐραστοῦ ἐξαπατηθείη, ἀναφανέντος
[221]	γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ ἦ	διὰ	τὸ ἐφ᾽ ἵππου εἶναι· πρῶτον
[215]	θεῶν τε καὶ τελετῶν δεομένους	διὰ	τὸ θεῖα εἶναι. σὺ δ᾽
[206]	πτοίησις γέγονε (περὶ τὸ καλὸν	διὰ	τὸ μεγάλης ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν
[191]	λιμοῦ καὶ τῆς (ἄλλης ἀργίας	διὰ	τὸ μηδὲν ἐθέλειν χωρὶς ἀλλήλων
[194]	εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα, ἵνα θορυβηθῶ	διὰ	τὸ οἴεσθαι τὸ θέατρον προσδοκίαν
[211]	ὅταν δή τις ἀπὸ τῶνδε	διὰ	τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο
[190]	ἔσονται, ἅμα δὲ χρησιμώτεροι ἡμῖν	διὰ	τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν γεγονέναι·
[193]	ἂν ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι λόγων	διὰ	τὸ πολλὰ καὶ παντοδαπὰ εἰρῆσθαι·
[190]	αὐτὰ καὶ ἡ πορεία αὐτῶν	διὰ	τὸ τοῖς γονεῦσιν ὅμοια εἶναι.
[179]	ἐκείνη τοσοῦτον ὑπερεβάλετο τῇ φιλίᾳ	διὰ	τὸν ἔρωτα, ὥστε ἀποδεῖξαι αὐτοὺς
[191]	τὴν γένεσιν ἐν ἀλλήλοις ἐποίησε,	διὰ	τοῦ ἄρρενος ἐν τῷ θήλει,
[175]	ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ	διὰ	τοῦ ἐρίου ῥέον ἐκ τῆς
[186]	οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα	διὰ	τοῦ θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως
[220]	πρότερον εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος δὲ	διὰ	τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο ἢ
[209]	καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη γέγονε	διὰ	τοὺς τοιούτους παῖδας, διὰ δὲ
[202]	τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι.	διὰ	τούτου καὶ ἡ μαντικὴ πᾶσα
[203]	δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται, ἀλλὰ	διὰ	τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία
[191]	αὐτῶν εἰς τὸ πρόσθεν καὶ	διὰ	τούτων τὴν γένεσιν ἐν ἀλλήλοις
[221]	σκυτοτόμους καὶ βυρσοδέψας, καὶ ἀεὶ	διὰ	τῶν αὐτῶν τὰ αὐτὰ φαίνεται
[215]	ἢ τῶν κορυβαντιώντων ἥ τε	καρδία	πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται ὑπὸ
[173]	ἡμῶν ἔτι, ὅτε τῇ πρώτῃ	τραγῳδίᾳ	ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ ἢ
[188]	καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ ἡ	ἀσέβεια	φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν μή τις
[173]	ἡ ὁδὸς ἡ εἰς ἄστυ	ἐπιτηδεία	πορευομένοις καὶ λέγειν καὶ ἀκούειν.
[187]	τε καὶ μέτροις, (ὃ δὴ	παιδεία	ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν
[203]	τῆς μητρὸς φύσιν ἔχων, ἀεὶ	ἐνδείᾳ	ξύνοικος. κατὰ δὲ αὖ τὸν
[200]	τινῶν, ἔπειτα τούτων ὧν ἂν	ἔνδεια	παρῇ αὐτῷ; ~(Ναί, φάναι. Ἐπὶ
[215]	καὶ τελετῶν δεομένους διὰ τὸ	θεῖα	εἶναι. σὺ δ᾽ ἐκείνου τοσοῦτον
[216]	εἶδον, καί μοι ἔδοξεν οὕτω	θεῖα	καὶ ~(χρυσᾶ εἶναι καὶ πάγκαλα
[186]	καὶ κατ᾽ ἀνθρώπινα καὶ κατὰ	θεῖα	πράγματα. ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῆς
[201]	λέγεις. Οὐ μὲν οὖν τῇ	ἀληθείᾳ,	φάναι, ὦ φιλούμενε Ἀγάθων, δύνασαι
[184]	ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ	κολακεία.	δεῖ δὴ τὼ νόμω τούτω
[184]	δὴ καὶ ἄλλη μία μόνη	δουλεία	ἑκούσιος λείπεται οὐκ ἐπονείδιστος· αὕτη
[184]	μέρος ἀρετῆς, αὕτη αὖ ἡ	ἐθελοδουλεία	οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία.
[178]	μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε	συγγένεια	οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς
[212]	ὅτι τούτου τοῦ κτήματος τῇ	ἀνθρωπείᾳ	φύσει συνεργὸν ἀμείνω Ἔρωτος οὐκ
[190]	ἦν καὶ αὐτὰ καὶ ἡ	πορεία	αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς γονεῦσιν
[219]	ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ ταῦτα	στρατεία	ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο κοινὴ
[220]	ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων ἐμοὶ διδόναι	τἀριστεῖα,	αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν στρατηγῶν
[220]	ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ	τἀριστεῖα	ἔδοσαν οἱ στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος
[220]	καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ διδόναι	τἀριστεῖα	τοὺς στρατηγούς, καὶ τοῦτό γέ
[202]	ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη	ἀμαθία;	ἔστι δὲ δή που τοιοῦτον
[202]	πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη; οὔτε	ἀμαθία	(τὸ γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον
[204]	αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν	ἀμαθία,	τὸ μὴ ὄντα καλὸν κἀγαθὸν
[182]	μὲν αἰσχρὸν ἐτέθη (χαρίζεσθαι ἐρασταῖς,	κακίᾳ	τῶν θεμένων κεῖται, τῶν μὲν
[206]	ψυχήν, καὶ ἐπειδὰν ἔν τινι	ἡλικίᾳ	γένωνται, τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν ἡ
[173]	τῇ ὑστεραίᾳ ἢ ᾗ τὰ	ἐπινίκια	ἔθυεν αὐτός τε καὶ οἱ
[174]	ἐπειδὴ δὲ γενέσθαι ἐπὶ τῇ	οἰκίᾳ	(τῇ Ἀγάθωνος, ἀνεῳγμένην καταλαμβάνειν τὴν
[203]	διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ	ὁμιλία	καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς
[182]	Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ Ἁρμοδίου	φιλία	βέβαιος γενομένη κατέλυσεν αὐτῶν τὴν
[179]	οὓς ἐκείνη τοσοῦτον ὑπερεβάλετο τῇ	φιλίᾳ	διὰ τὸν ἔρωτα, ὥστε ἀποδεῖξαι
[195]	Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν, ἀλλὰ	φιλία	καὶ εἰρήνη, ὥσπερ νῦν, ἐξ
[192]	πᾶς, τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται	φιλίᾳ	τε καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι,
[202]	ἐγώ. Εἷς μέν, ἔφη, σύ,	μία	δ᾽ ἐγώ. κἀγὼ εἶπον· Πῶς
[184]	πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν φιλίαν.	μία	δὴ λείπεται τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ
[208]	κατὰ τὰς ἐπιστήμας, ἀλλὰ καὶ	μία	ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει.
[184]	ἐπονείδιστον, οὕτω δὴ καὶ ἄλλη	μία	μόνη δουλεία ἑκούσιος λείπεται οὐκ
[217]	ἅπερ ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν	ἐρημίᾳ	διαλεχθείη, καὶ ἔχαιρον. τούτων δ᾽
[188]	τε φορὰς καὶ ἐνιαυτῶν ὥρας	ἀστρονομία	καλεῖται. ἔτι τοίνυν καὶ θυσίαι
[192]	ὅλοι· τοῦ ὅλου οὖν τῇ	ἐπιθυμίᾳ	~(καὶ διώξει ἔρως ὄνομα. καὶ
[205]	ἐστι πᾶσα ἡ τῶν ἀγαθῶν	ἐπιθυμία	καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν, ὁ μέγιστός
[200]	τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστὶν ὧν ἡ	ἐπιθυμία	τε καὶ ὁ ἔρως ἐστίν;
[176]	Τοῦτο μέντοι εὖ λέγεις, ὦ	Παυσανία,	τὸ παντὶ τρόπῳ παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην
[173]	μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε	ἔνια	ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου ἤκουσα,
[203]	εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν. ἡ οὖν	Πενία	ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν αὑτῆς ἀπορίαν
[203]	δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο ἡ	Πενία,	καὶ ἦν περὶ τὰς θύρας.
[189]	ἰατρὸς τούτων ὧν ἰαθέντων μεγίστη	εὐδαιμονία	ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει εἴη.
[187]	ἔτι τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος	ἁρμονία	ἂν εἴη. ἡ γὰρ ἁρμονία
[187]	ἀνθρώπους καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ τε καὶ	ἁρμονίᾳ	ἢ ποιοῦντα, (ὃ δὴ μελοποιίαν
[187]	ἁρμονία ἂν εἴη. ἡ γὰρ	ἁρμονία	συμφωνία ἐστί, συμφωνία δὲ ὁμολογία
[220]	(γὰρ θέρος τότε γ᾽ ἦν,	χαμεύνια	ἐξενεγκάμενοι ἅμα μὲν ἐν τῷ
[188]	τε (καὶ ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους	κοινωνία)	οὐ περὶ ἄλλο τί ἐστιν
[198]	πέμψας αὐτόν με λίθον τῇ	ἀφωνίᾳ	ποιήσειε. καὶ ἐνενόησα τότε ἄρα
[187]	ἡ γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί,	συμφωνία	δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ
[187]	ἂν εἴη. ἡ γὰρ ἁρμονία	συμφωνία	ἐστί, συμφωνία δὲ ὁμολογία τις·
[216]	πάντα ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς	ἄξια	καὶ ἡμᾶς οὐδὲν εἶναι, λέγω
[214]	σὲ εἰσελθεῖν ἔδοξε χρῆναι ἐπὶ	δεξιὰ	ἕκαστον ἐν μέρει λόγον (περὶ
[222]	δὲ ἐμὲ αὖ τὸν ἐπὶ	δεξιὰ	ἐπαινεῖν. ἐὰν οὖν ὑπὸ σοὶ
[214]	βούλῃ, καὶ τοῦτον τῷ ἐπὶ	δεξιὰ	καὶ οὕτω τοὺς ἄλλους. Ἀλλά,
[223]	πίνειν ἐκ φιάλης μεγάλης ἐπὶ	δεξιά.	τὸν οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι·
[177]	λόγον εἰπεῖν ἔπαινον Ἔρωτος ἐπὶ	δεξιὰ	ὡς ἂν δύνηται κάλλιστον, ἄρχειν
[182]	θεμένων κεῖται, τῶν μὲν ἀρχόντων	πλεονεξίᾳ,	τῶν δὲ ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ· οὗ
[178]	καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε συγγένεια	οἵα	τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε
[222]	Ὦ Ζεῦ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην,	οἷα	αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου.
[219]	ἁπάντων. ὁπότ᾽ ἀναγκασθεῖμεν ἀποληφθέντες που,	οἷα	δὴ ἐπὶ στρατείας, ~(ἀσιτεῖν, οὐδὲν
[215]	μεθύειν, εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν	οἷα	δὴ πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν
[209]	ἄλλους ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν,	οἷα	ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν, ἃ ἐκείνοις
[190]	μίαν, καὶ ὦτα τέτταρα, καὶ	αἰδοῖα	δύο, καὶ τἆλλα πάντα ὡς
[191]	πορίζεται, καὶ μετατίθησιν αὐτῶν τὰ	αἰδοῖα	εἰς τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ
[189]	μελλόντων ῥηθήσεσθαι, οὔ τι μὴ	γελοῖα	εἴπω (τοῦτο μὲν γὰρ ἂν
[189]	αὑτὴ ἦν ἥπερ νῦν, ἀλλ᾽	ἀλλοία.	πρῶτον μὲν γὰρ τρία ἦν
[190]	αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς γονεῦσιν	ὅμοια	εἶναι. ἦν οὖν τὴν ἰσχὺν
[190]	πρόσωπα ~(δύ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ,	ὅμοια	πάντῃ· κεφαλὴν δ᾽ ἐπ᾽ ἀμφοτέροις
[188]	τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽ αὖ	ὅμοια	πολλὰ νοσήματα καὶ τοῖς θηρίοις
[210]	τὸ ἐπ᾽ εἴδει καλόν, πολλὴ	ἄνοια	μὴ οὐχ ἕν τε καὶ
[199]	δὲ καὶ θέσει ῥημάτων τοιαύτῃ	ὁποία	δὴ ἄν τις τύχῃ ἐπελθοῦσα.
[220]	εἱστήκει ζητῶν. καὶ ἤδη ἦν	μεσημβρία,	καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο, καὶ θαυμάζοντες
[182]	ἀρχόντων πλεονεξίᾳ, τῶν δὲ ἀρχομένων	ἀνανδρίᾳ·	οὗ δὲ καλὸν ἁπλῶς ἐνομίσθη,
[207]	ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα τὰ	θηρία	ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ τὰ
[207]	λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν· τὰ δὲ	θηρία	τίς αἰτία οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι;
[172]	ἂν λέγῃ ἢ πράττῃ οὐδέπω	τρία	ἔτη ἐστίν; ~(πρὸ τοῦ δὲ
[189]	ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν γὰρ	τρία	ἦν τὰ γένη τὰ τῶν
[190]	κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ ταῦτα	τρία	(τὰ γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι
[221]	ἄλλα ἔχοι Σωκράτη ἐπαινέσαι καὶ	θαυμάσια·	ἀλλὰ τῶν μὲν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων
[220]	καρτερήσεις— δεινοὶ γὰρ αὐτόθι χειμῶνες—	θαυμάσια	εἰργάζετο τά τε (ἄλλα, καί
[222]	Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ	παρρησίᾳ	αὐτοῦ, ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς
[173]	εἰπέ μοι πότε ἐγένετο ἡ	συνουσία	αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων
[173]	ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ	συνουσίᾳ,	Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς
[172]	εἰπέ· σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ	συνουσίᾳ	ταύτῃ ἢ οὔ; κἀγὼ εἶπον
[206]	ἡ γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς	συνουσία	τόκος ἐστίν. ἔστι δὲ τοῦτο
[192]	τοῦτ᾽ εἶναι ἡ τῶν ἀφροδισίων	συνουσία,	ὡς ἄρα τούτου ἕνεκα ἕτερος
[204]	μεταξὺ εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς.	αἰτία	δὲ αὐτῷ καὶ τούτων ἡ
[207]	ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία τίς	αἰτία	οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν;
[205]	εἰς τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν	αἰτία	πᾶσά ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ
[190]	νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ σύσπαστα	βαλάντια,	ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει κατὰ
[193]	μηδεὶς ἐναντία πραττέτω (πράττει δ᾽	ἐναντία	ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι γὰρ
[193]	ἡγεμὼν καὶ στρατηγός. ᾧ μηδεὶς	ἐναντία	πραττέτω (πράττει δ᾽ ἐναντία ὅστις
[194]	μετὰ τῶν ὑποκριτῶν, καὶ βλέψαντος	ἐναντία	τοσούτῳ θεάτρῳ, μέλλοντος ἐπιδείξεσθαι σαυτοῦ
[177]	ὦ Ἐρυξίμαχε, φάναι τὸν Σωκράτη,	ἐναντία	ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν που
[182]	ἥ γε (φιλοσοφία καὶ ἡ	φιλογυμναστία·	οὐ γὰρ οἶμαι συμφέρει τοῖς
[181]	γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ τῇ	παιδεραστίᾳ	τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ τούτου τοῦ
[206]	καλὸν ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν καὶ	Εἰλείθυια	ἡ Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει.
[204]	γὰρ δὴ τῶν καλλίστων ἡ	σοφία,	Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως περὶ
[206]	ἐγώ, ὦ Διοτίμα, ἐθαύμαζον ἐπὶ	σοφίᾳ	καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ
[175]	γὰρ οὕτως ἔχει καὶ ἡ	(σοφία,	πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ σοὶ
[175]	Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη ἡ	σοφία	ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου εἰς
[210]	μεγαλοπρεπεῖς τίκτῃ καὶ διανοήματα ἐν	φιλοσοφίᾳ	ἀφθόνῳ, ἕως ἂν ἐνταῦθα ῥωσθεὶς
[182]	τοῦτό γε καὶ ἥ γε	(φιλοσοφία	καὶ ἡ φιλογυμναστία· οὐ γὰρ
[218]	καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν	φιλοσοφίᾳ	λόγων, οἳ ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερον,
[191]	μὲν ἂν παῖδες ὦσιν, ἅτε	τεμάχια	ὄντα τοῦ ἄρρενος, φιλοῦσι τοὺς
[195]	κρανίων, ἅ ἐστιν οὐ πάνυ	μαλακά,	ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις τῶν
[189]	ποιεῖς. γελωτοποιεῖς μέλλων λέγειν, καὶ	φύλακά	με τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι
[189]	ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν πταρμὸν	προσήνεγκα.	καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον· ὠγαθέ, φάναι,
[201]	ποτὲ θυσαμένοις πρὸ τοῦ λοιμοῦ	δέκα	ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου,
[222]	ἔθηκας, ὡς οὐ πάντα τούτου	ἕνεκα	εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ καὶ (Ἀγάθωνα
[192]	ἀφροδισίων συνουσία, ὡς ἄρα τούτου	ἕνεκα	ἕτερος ἑτέρῳ χαίρει ξυνὼν οὕτως
[174]	συνδειπνήσῃς· εἰ δ᾽ ἄλλου τινὸς	ἕνεκα	ἦλθες, εἰς αὖθις ἀναβαλοῦ, ὡς
[194]	ἐκπλαγέντος, νῦν οἰηθείην σε θορυβήσεσθαι	ἕνεκα	ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων. Τί δέ,
[191]	ἄρρενος ἐν τῷ θήλει, τῶνδε	ἕνεκα,	ἵνα ἐν τῇ συμπλοκῇ ἅμα
[210]	δὲ τέλεα καὶ ἐποπτικά, ὧν	ἕνεκα	καὶ ταῦτα ἔστιν, ἐάν τις
[185]	αὑτὸν δεδηλωκέναι, ὅτι ἀρετῆς γ᾽	ἕνεκα	καὶ τοῦ βελτίων γενέσθαι πᾶν
[200]	ἵν᾽ οὖν μὴ ἐξαπατηθῶμεν, τούτου	ἕνεκα	λέγω· τούτοις γάρ, ὦ Ἀγάθων,
[215]	δ᾽ ἡ εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς	ἕνεκα,	οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ γὰρ
[193]	γεγονότες ὥσπερ λίσπαι. ἀλλὰ τούτων	ἕνεκα	πάντ᾽ ἄνδρα χρὴ ἅπαντα παρακελεύεσθαι
[222]	κύκλῳ περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ	ἕνεκα	ταῦτα πάντα εἴρηκας, καὶ ὡς
[179]	ὢν κιθαρῳδός, καὶ οὐ τολμᾶν	ἕνεκα	τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις,
[211]	ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου	ἕνεκα	τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ
[185]	πάντως γε καλὸν ἀρετῆς γ᾽	ἕνεκα	χαρίζεσθαι. οὗτός ἐστιν ὁ τῆς
[185]	τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου	ἕνεκα	χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ μὴ λάβοι
[185]	τό γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι, ὅτι	ἕνεκα	χρημάτων ὁτιοῦν ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ,
[202]	αὐτῶν τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν.	Ὡμολόγηκα	γάρ. Πῶς ἂν οὖν θεὸς
[208]	τῆς ἀλογίας πέρι, ἃ ἐγὼ	εἴρηκα	εἰ μὴ ἐννοεῖς, ἐνθυμηθεὶς ὡς
[217]	ἐβούλετο. καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος	ἀφῆκα	αὐτόν· αὖθις δ᾽ ἐπιβουλεύσας, ἐπειδὴ
[191]	ἐντύχοι ἡμίσει, ὃ δὴ νῦν	γυναῖκα	καλοῦμεν, εἴτ᾽ ἀνδρός· καὶ οὕτως
[184]	ἐνταῦθα ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι	παιδικὰ	ἐραστῇ χαρίσασθαι, ἄλλοθι δὲ οὐδαμοῦ.
[184]	εἰ μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ	παιδικά.	Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος, ὥσπερ
[179]	καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ	παιδικὰ	ἢ μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς
[180]	ἢ ὅταν ὁ ἐραστὴς τὰ	παιδικά.	θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος
[183]	οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ	παιδικά,	ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις ἐν
[211]	καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ	παιδικὰ	καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς, εἴ
[222]	οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς ἐραστὴς	παιδικὰ	μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ.
[184]	αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής τε καὶ	παιδικά,	νόμον ἔχων ἑκάτερος, ὁ μὲν
[178]	ἢ ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ	παιδικά.	ὃ γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι
[184]	ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ ἐραστῇ	παιδικὰ	χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς τὸ
[174]	Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ	πολεμικά,	τὸν δὲ Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν,
[198]	ἐνενόησα τότε ἄρα καταγέλαστος ὤν,	ἡνίκα	ὑμῖν ὡμολόγουν ἐν τῷ μέρει
[192]	τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ	πολιτικὰ	ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι. ἐπειδὰν δὲ
[210]	~(μυηθείης· τὰ δὲ τέλεα καὶ	ἐποπτικά,	ὧν ἕνεκα καὶ ταῦτα ἔστιν,
[217]	ἄνδρες, μόνος μόνῳ, καὶ ᾤμην	αὐτίκα	διαλέξεσθαι αὐτόν μοι ἅπερ ἂν
[220]	μὲν οὖν μοι δοκεῖ καὶ	αὐτίκα	ὁ ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς δὲ
[175]	ἂν τύχῃ ἕστηκεν. ἥξει δ᾽	αὐτίκα,	ὡς ἐγὼ οἶμαι. μὴ οὖν
[187]	καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν τὰ	ἐρωτικὰ	διαγιγνώσκειν, οὐδὲ ὁ διπλοῦς ἔρως
[207]	οὖν δεινός ποτε γενήσεσθαι τὰ	ἐρωτικά,	ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ
[201]	ἣ δὴ καὶ ἐμὲ τὰ	ἐρωτικὰ	ἐδίδαξεν, ὃν οὖν ἐκείνη ἔλεγε
[207]	τῶν ἄλλων τῶν περὶ τὰ	ἐρωτικά.	Εἰ τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις ἐκείνου
[211]	ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ (τὰ	ἐρωτικὰ	ἰέναι ἢ ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι,
[209]	πω. Ταῦτα μὲν οὖν τὰ	ἐρωτικὰ	ἴσως, ὦ Σώκρατες, κἂν σὺ
[212]	τιμᾷν, καὶ αὐτὸς τιμῶ τὰ	ἐρωτικὰ	καὶ διαφερόντως ἀσκῶ, καὶ τοῖς
[188]	τῷ ἐπίστασθαι τὰ κατὰ ἀνθρώπους	ἐρωτικά,	ὅσα τείνει πρὸς θέμιν καὶ
[198]	καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς τὰ	ἐρωτικά,	οὐδὲν εἰδὼς ἄρα τοῦ πράγματος,
[177]	φημι ἄλλο ἐπίστασθαι ἢ τὰ	ἐρωτικά,	οὔτε που Ἀγάθων καὶ (Παυσανίας,
[210]	ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ	ἐρωτικὰ	παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ
[193]	Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ	ἐρωτικά,	πάνυ ἂν ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι
[207]	καὶ κατὰ τὰς τρίχας καὶ	σάρκα	καὶ ὀστᾶ καὶ (αἷμα καὶ
[182]	οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα	μεγάλα	ἐγγίγνεσθαι τῶν ἀρχομένων, οὐδὲ φιλίας
[190]	τὴν ῥώμην, καὶ τὰ φρονήματα	μεγάλα	εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς,
[178]	τούτων οὔτε πόλιν οὔτε ἰδιώτην	μεγάλα	καὶ καλὰ ἔργα ἐξεργάζεσθαι. φημὶ
[209]	καὶ ἐν βαρβάροις, πολλὰ καὶ	καλὰ	ἀποφηνάμενοι ἔργα, γεννήσαντες παντοίαν ἀρετήν·
[201]	ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ οὐ καὶ	καλὰ	δοκεῖ σοι εἶναι; Ἔμοιγε. Εἰ
[211]	ὄν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα	καλὰ	ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον,
[211]	τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ	καλὰ	ἐπιτηδεύματα, καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν
[178]	πόλιν οὔτε ἰδιώτην μεγάλα καὶ	καλὰ	ἔργα ἐξεργάζεσθαι. φημὶ τοίνυν ἐγὼ
[179]	θεοῖς, ὥστε πολλῶν πολλὰ καὶ	καλὰ	ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις δή τισιν ἔδοσαν
[201]	ἐνδεής ἐστι, τὰ δὲ ἀγαθὰ	καλά,	κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς εἴη.
[202]	οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ τὰ	καλὰ	κεκτημένους; Πάνυ γε. (Ἀλλὰ μὴν
[211]	τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ	καλὰ	μαθήματα, καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων
[209]	τά τε οὖν σώματα τὰ	καλὰ	μᾶλλον ἢ τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται
[204]	ἐκείνῳ ᾧ ἂν γένηται τὰ	καλά;	Οὐ πάνυ ἔφην ἔτι ἔχειν
[210]	ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς τὰ	καλά,	πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν τῶν
[211]	ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ	καλὰ	σώματα, καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν
[210]	νέον ὄντα ἰέναι ἐπὶ τὰ	καλὰ	σώματα, καὶ πρῶτον μέν, ἐὰν
[217]	θεῖα καὶ ~(χρυσᾶ εἶναι καὶ	πάγκαλα	καὶ θαυμαστά, ὥστε ποιητέον εἶναι
[217]	καὶ ἔχαιρον. τούτων δ᾽ οὐ	μάλα	ἐγίγνετο οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει
[218]	καὶ ἄφρονας. καὶ οὗτος ἀκούσας	μάλα	εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ τε
[221]	τις ἅψεται τούτου τοῦ ἀνδρός,	μάλα	ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. διὸ καὶ ἀσφαλῶς
[188]	τούτων, καὶ ἐπειδὰν μὲν πρὸς	ἄλληλα	τοῦ κοσμίου τύχῃ ἔρωτος ἃ
[188]	ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀκοσμίας περὶ	ἄλληλα	τῶν τοιούτων γίγνεται ἐρωτικῶν· ὧν
[186]	ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ σώματι	φίλα	οἷόν τ᾽ εἶναι ποιεῖν καὶ
[212]	ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ,	ἀλλὰ	ἀληθῆ, ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ·
[205]	οἶσθ᾽ ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ	ἀλλὰ	ἄλλα ἔχουσιν ὀνόματα, ἀπὸ δὲ
[199]	ἔχει καὶ σεμνῶς ὁ ἔπαινος.	ἀλλὰ	γὰρ ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν
[172]	ἔφη δὲ καὶ σὲ εἰδέναι.	ἀλλὰ	γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν·
[180]	νεώτερος πολύ, ὥς φησιν Ὅμηρος.	ἀλλὰ	γὰρ τῷ ὄντι μάλιστα μὲν
[220]	μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι·	ἀλλὰ	γὰρ τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ
[207]	ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς;	Ἀλλὰ	διὰ ταῦτά τοι, ὦ Διοτίμα,
[203]	θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται,	ἀλλὰ	διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ
[213]	μή τι καὶ νῦν ἐργάσηται,	ἀλλὰ	διάλλαξον ἡμᾶς, ἢ ἐὰν ἐπιχειρῇ
[179]	τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις,	ἀλλὰ	διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς Ἅιδου,
[213]	γελοῖος ἔστι τε καὶ βούλεται,	ἀλλὰ	διεμηχανήσω ὅπως παρὰ τῷ καλλίστῳ
[173]	ἐδεόμεθά σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς,	ἀλλὰ	διήγησαι τίνες ἦσαν οἱ λόγοι.
[216]	ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον γιγνώσκει·	ἀλλὰ	ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε
[220]	οὐ προυχώρει αὐτῷ, οὐκ ἀνίει	ἀλλὰ	εἱστήκει ζητῶν. καὶ ἤδη ἦν
[175]	οὗτος; ~(Ὅπισθεν ἐμοῦ ἄρτι εἰσῄει·	ἀλλὰ	θαυμάζω καὶ αὐτὸς ποῦ ἂν
[211]	ἦν, μήτ᾽ ἐσθίειν μήτε πίνειν,	ἀλλὰ	θεᾶσθαι μόνον καὶ συνεῖναι. τί
[217]	καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη,	ἀλλὰ	ἰστέον ἤδη τί ἐστι τὸ
[206]	καὶ ἀνείλλεται καὶ οὐ γεννᾷ,	ἀλλὰ	ἴσχον τὸ κύημα χαλεπῶς φέρει.
[187]	ἢ ἐκ διαφερομένων ἔτι εἶναι.	ἀλλὰ	ἴσως τόδε ἐβούλετο λέγειν, ὅτι
[174]	ὡς σὺ λέγεις, ὦ Σώκρατες,	ἀλλὰ	καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος ὢν ἐπὶ
[213]	ἔχοντα οὐ κατιδεῖν τὸν Σωκράτη,	ἀλλὰ	καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα (ἐν
[206]	ἔφη, καὶ οὐ μόνον εἶναι,	ἀλλὰ	καὶ ἀεὶ εἶναι; Καὶ τοῦτο
[179]	ἐρῶντες, οὐ μόνον ὅτι ἄνδρες,	ἀλλὰ	καὶ αἱ γυναῖκες. τούτου δὲ
[180]	καὶ ~(τιμωρήσας οὐ μόνον ὑπεραποθανεῖν	ἀλλὰ	καὶ ἐπαποθανεῖν τετελευτηκότι· ὅθεν δὴ
[179]	ἔδοξεν ἐργάσασθαι οὐ μόνον ἀνθρώποις	ἀλλὰ	καὶ θεοῖς, ὥστε πολλῶν πολλὰ
[207]	μὴ ὅτι κατὰ τὸ σῶμα,	ἀλλὰ	καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν οἱ
[208]	ἐσμεν οὐδὲ κατὰ τὰς ἐπιστήμας,	ἀλλὰ	καὶ μία ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν
[186]	τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς καλοὺς	ἀλλὰ	καὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ καὶ
[173]	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. οὐ μέντοι	ἀλλὰ	καὶ Σωκράτη γε ἔνια ἤδη
[189]	νῦν δύο, ἄρρεν καὶ θῆλυ,	(ἀλλὰ	καὶ τρίτον προσῆν κοινὸν ὂν
[219]	πόνοις οὐ μόνον ἐμοῦ περιῆν,	ἀλλὰ	καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων. ὁπότ᾽
[174]	γὰρ κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι	ἀλλὰ	καὶ ὑβρίσαι εἰς ταύτην τὴν
[222]	(οὐκ ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν,	ἀλλὰ	καὶ Χαρμίδην τὸν Γλαύκωνος καὶ
[194]	τῷ θεῷ οὕτως ἤδη διαλεγέσθω.	(Ἀλλὰ	καλῶς λέγεις, ὦ Φαῖδρε, φάναι
[183]	αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν,	ἀλλὰ	καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν, αἰσχρῶς
[216]	καλός ἐστι μέλει αὐτῷ οὐδέν,	ἀλλὰ	καταφρονεῖ τοσοῦτον (ὅσον οὐδ᾽ ἂν
[175]	πολὺν χρόνον ὡς εἰώθει διατρίψαντα,	ἀλλὰ	μάλιστα σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν
[191]	τοῖς ἀνδράσι τὸν νοῦν προσέχουσιν,	ἀλλὰ	μᾶλλον πρὸς τὰς γυναῖκας τετραμμέναι
[192]	ἐστίν, ὃ οὐ δύναται εἰπεῖν,	ἀλλὰ	μαντεύεται ὃ βούλεται, καὶ αἰνίττεται.
[214]	ἐρῶ. ἀλλ᾽ ὅρα εἰ παρίης.	Ἀλλὰ	μέντοι, φάναι, τά γε ἀληθῆ
[211]	καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές, καθαρόν, ἄμικτον,	ἀλλὰ	μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων
[205]	ἦν δ᾽ ἐγώ, καὶ αὐτός.	Ἀλλὰ	μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ
[189]	καὶ τῆς ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον)	ἀλλὰ	μὴ καταγέλαστα. Βαλών γε, φάναι,
[189]	μοι ἔστω ἄρρητα τὰ εἰρημένα.	ἀλλὰ	μή με φύλαττε, ὡς ἐγὼ
[194]	αὐτῶν φροντίζοις ἢ τῶν πολλῶν·	ἀλλὰ	μὴ οὐχ οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν·
[202]	τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ γε.	(Ἀλλὰ	μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας δι᾽
[176]	κραιπαλῶντα ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας.	Ἀλλὰ	μήν, ἔφη φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον
[207]	ἥκω, γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι.	ἀλλά	μοι λέγε καὶ τούτων τὴν
[213]	εὖ οἶδ᾽ ὅτι ἀληθῆ λέγω.	ἀλλά	μοι λέγετε αὐτόθεν, ἐπὶ ῥητοῖς
[207]	αὑτῷ ὅμως ὁ αὐτὸς καλεῖται,	ἀλλὰ	νέος ἀεὶ γιγνόμενος, τὰ δὲ
[181]	ἐστὶ καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι,	ἀλλὰ	ὁ καλῶς προτρέπων ἐρᾷν. Ὁ
[223]	ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι,	ἀλλὰ	παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ
[222]	Ἀγάθων, μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται,	ἀλλὰ	παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ
[199]	παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω.	(Ἀλλὰ	παρίημι, φάναι τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽
[193]	Ἀγάθων γὰρ καὶ Σωκράτης λοιποί.	Ἀλλὰ	πείσομαί σοι, ἔφη φάναι τὸν
[185]	παύσωμαι. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν·	Ἀλλὰ	ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ μὲν
[213]	μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν,	ἀλλὰ	ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ ταῦθ᾽ ἡμῖν.
[174]	Καλῶς γ᾽ ἔφη, ποιῶν σύ·	ἀλλὰ	ποῦ ἔστιν οὗτος; ~(Ὅπισθεν ἐμοῦ
[189]	φάναι, ὦ Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι·	ἀλλὰ	πρόσεχε τὸν νοῦν καὶ οὕτως
[217]	πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν·	ἀλλὰ	προσέχετε τὸν νοῦν, καὶ εἰ
[203]	καλός, οἷον οἱ πολλοὶ οἴονται,	ἀλλὰ	σκληρὸς (καὶ αὐχμηρὸς καὶ ἀνυπόδητος
[201]	γε εἶπες, φάναι, ὦ Ἀγάθων.	ἀλλὰ	σμικρὸν ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ οὐ
[174]	ἵνα καλὸς παρὰ καλὸν ἴω.	ἀλλὰ	σύ, ἦ δ᾽ ὅς, πῶς
[220]	οὗτος, τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν,	ἀλλὰ	συνδιέσωσε καὶ τὰ ὅπλα καὶ
[174]	οὐχ οἷός τ᾽ ἦ ἰδεῖν.	ἀλλὰ	Σωκράτη ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις;
[199]	γὰρ ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι	ἀλλὰ	τά γε ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε,
[207]	οὐδέποτε τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ,	ἀλλὰ	τὰ μὲν γίγνεται, τὰ δὲ
[216]	τὰ ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι	ἀλλὰ	ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ
[205]	βούλεται εὐδαίμων εἶναι ὁ βουλόμενος,	ἀλλὰ	τέλος δοκεῖ ἔχειν ἡ ἀπόκρισις.
[179]	Ἅιδου ἀνεῖναι πάλιν τὴν ψυχήν,	ἀλλὰ	τὴν ἐκείνης ἀνεῖσαν ἀγασθέντες (τῷ
[197]	καὶ φύεται πάντα τὰ ζῷα;	ἀλλὰ	τὴν τῶν τεχνῶν δημιουργίαν οὐκ
[202]	αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν εἶναι,	ἀλλά	τι μεταξύ, ἔφη, τούτοιν. Καὶ
[206]	ὁ ἔρως, ὡς σὺ οἴει.	Ἀλλὰ	τί μήν; Τῆς γεννήσεως καὶ
[202]	ὁ Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε.	Ἀλλὰ	τί μήν; Ὥσπερ τὰ πρότερα,
[214]	γὰρ σύ, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον·	ἀλλὰ	τί ποιῶμεν; Ὅ τι ἂν
[205]	τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ ἀεί,	ἀλλά	τινάς φαμεν ἐρᾶν, τοὺς δ᾽
[213]	Πάνυ γε, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην·	ἀλλὰ	τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος συμπότης;
[173]	ἔφη, ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν.	ἀλλὰ	τίς σοι διηγεῖτο; ἢ αὐτὸς
[222]	ἑνὸς ἄλλου. ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες,	ἀλλὰ	τὸ σατυρικόν σου δρᾶμα τοῦτο
[198]	ἦν τὸ καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν,	ἀλλὰ	τὸ ὡς (μέγιστα ἀνατιθέναι τῷ
[188]	καὶ πρεσβεύῃ ἐν παντὶ ἔργῳ,	ἀλλὰ	τὸν ἕτερον, καὶ περὶ γονέας
[203]	(ἀθάνατος πέφυκεν οὔτε ὡς θνητός,	ἀλλὰ	τοτὲ μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας
[194]	εἰρηκότες οὐ τὸν θεὸν ἐγκωμιάζειν	ἀλλὰ	τοὺς ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν ἀγαθῶν
[221]	ἐν τῷ πολέμῳ οὐδὲ ἅπτονται,	ἀλλὰ	τοὺς προτροπάδην (φεύγοντας διώκουσιν. πολλὰ
[193]	τὰς ῥῖνας, γεγονότες ὥσπερ λίσπαι.	ἀλλὰ	τούτων ἕνεκα πάντ᾽ ἄνδρα χρὴ
[213]	Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ καὶ σοὶ διαλλαγή.	ἀλλὰ	τούτων μὲν εἰσαῦθις σε τιμωρήσομαι·
[177]	καὶ καλῶς εἴπωσιν, ἐξαρκέσει ἡμῖν.	ἀλλὰ	τύχῃ ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος καὶ
[208]	ἀεὶ εἶναι ὥσπερ τὸ (θεῖον,	ἀλλὰ	τῷ τὸ ἀπιὸν καὶ παλαιούμενον
[221]	ἔχοι Σωκράτη ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια·	ἀλλὰ	τῶν μὲν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων τάχ᾽
[177]	οὐ γὰρ ἐμὸς ὁ μῦθος,	ἀλλὰ	Φαίδρου τοῦδε, ὃν μέλλω λέγειν.
[214]	δεξιὰ καὶ οὕτω τοὺς ἄλλους.	Ἀλλά,	φάναι, ὦ Ἐρυξίμαχε, τὸν Ἀλκιβιάδην,
[213]	μέγα. μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ,	ἀλλὰ	φέρε, παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα
[213]	ἂν ὑμεῖς ἱκανῶς πίητε, ἐμαυτόν.	ἀλλὰ	φερέτω, Ἀγάθων, εἴ τι ἔστιν
[195]	Κρόνου καὶ Ἰαπετοῦ ἀρχαιότερός ἐστιν.	ἀλλά	(φημὶ νεώτατον αὐτὸν εἶναι θεῶν
[195]	εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν,	ἀλλὰ	φιλία καὶ εἰρήνη, ὥσπερ νῦν,
[205]	ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα, τὰ δὲ	ἄλλα	ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν. Ὥσπερ τί;
[216]	πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ σατύρου·	ἄλλα	δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς ὅμοιός
[221]	μὲν οὖν ἄν τις καὶ	ἄλλα	ἔχοι Σωκράτη ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια·
[205]	ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ ἀλλὰ	ἄλλα	ἔχουσιν ὀνόματα, ἀπὸ δὲ πάσης
[220]	οἷός τ᾽ ἦν τά τ᾽	ἄλλα	καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων, ὁπότε
[220]	χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά τε	(ἄλλα,	καί ποτε ὄντος πάγου οἵου
[223]	αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν	ἄλλα	ὁ (Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι
[195]	πελάζει. ἐγὼ δὲ Φαίδρῳ πολλὰ	ἄλλα	ὁμολογῶν τοῦτο οὐχ ὁμολογῶ, ὡς
[198]	λόγον ῥηθέντα; καὶ τὰ μὲν	ἄλλα	οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά· τὸ
[182]	δὴ μάλιστα φιλεῖ τά τε	ἄλλα	πάντα καὶ ὁ ἔρως ἐμποιεῖν.
[211]	μονοειδὲς ἀεὶ ὄν, τὰ δὲ	ἄλλα	πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον
[201]	ταῦτά τε σοφὴ ἦν καὶ	ἄλλα	πολλά, καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις
[195]	οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ	ἄλλα	πολλὰ καὶ βίαια, εἰ Ἔρως
[186]	τοὺς καλοὺς ἀλλὰ καὶ πρὸς	ἄλλα	πολλὰ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις,
[177]	θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφέλειαν· καὶ	ἄλλα	τοιαῦτα (συχνὰ ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα.
[215]	που ἀμφισβητήσαις· ὡς δὲ καὶ	τἆλλα	ἔοικας, μετὰ τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς
[190]	κοσμιώτερος εἴη ὁ ἄνθρωπος· καὶ	τἆλλα	ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. ὁ δὲ τό
[199]	μοι περὶ Ἔρωτος, ἐπειδὴ καὶ	τἆλλα	καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς διῆλθες οἷός
[208]	ἀθανασίας μετέχει, καὶ σῶμα καὶ	τἆλλα	πάντα· ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. μὴ
[190]	τέτταρα, καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ	τἆλλα	πάντα ὡς ἀπὸ τούτων ἄν
[176]	καὶ ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ	τἆλλα	τὰ νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν
[195]	ἀεὶ πελάζει. ἐγὼ δὲ Φαίδρῳ	πολλὰ	ἄλλα ὁμολογῶν τοῦτο οὐχ ὁμολογῶ,
[209]	παντοίαν ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ	πολλὰ	ἤδη γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους
[201]	τε σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα	πολλά,	καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ
[195]	δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα	πολλὰ	καὶ βίαια, εἰ Ἔρως ἐν
[197]	δέ, ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον,	πολλὰ	καὶ δεινὰ θεοῖς ἐγίγνετο. ὡς
[186]	καλοὺς ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄλλα	πολλὰ	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις, τοῖς
[188]	ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει τε	πολλὰ	καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε γὰρ
[209]	ἐν Ἕλλησι καὶ ἐν βαρβάροις,	πολλὰ	καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι ἔργα, γεννήσαντες
[179]	ἀλλὰ καὶ θεοῖς, ὥστε πολλῶν	πολλὰ	καὶ καλὰ ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις δή
[193]	μὴ ἀπορήσωσι λόγων διὰ τὸ	πολλὰ	καὶ παντοδαπὰ εἰρῆσθαι· νῦν δὲ
[184]	ἐγγένηται, ὃς δὴ δοκεῖ τὰ	πολλὰ	καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα τὸ ὑπὸ
[196]	καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ καὶ ἔτι	πολλὰ	λείπεται, περὶ δὲ ἀρετῆς Ἔρωτος
[221]	ἀλλὰ τοὺς προτροπάδην (φεύγοντας διώκουσιν.	πολλὰ	μὲν οὖν ἄν τις καὶ
[188]	τοιούτων καὶ ἄλλ᾽ αὖ ὅμοια	πολλὰ	νοσήματα καὶ τοῖς θηρίοις καὶ
[188]	καὶ ἐγὼ τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν	πολλὰ	παραλείπω, οὐ μέντοι ἑκών γε.
[221]	παραγενόμενος ἵππον ἔχων, οὗτος δὲ	ὅπλα.	ἀνεχώρει οὖν ἐσκεδασμένων ἤδη τῶν
[179]	ὀφθῆναι ἢ λιπὼν τάξιν ἢ	ὅπλα	ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή που
[220]	ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ τὰ	ὅπλα	καὶ αὐτὸν ἐμέ. καὶ ἐγὼ
[212]	ὁρατὸν τὸ καλόν, τίκτειν οὐκ	εἴδωλα	ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ,
[202]	τε καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι;	Μὰ	Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας
[206]	τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ σοὶ δοκοῦσιν;	Μὰ	Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽
[219]	εὖ γὰρ ἴστε μὰ θεούς,	μὰ	θεάς, οὐδὲν περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην
[219]	Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ ἴστε	μὰ	θεούς, μὰ θεάς, οὐδὲν περιττότερον
[173]	διηγεῖτο; ἢ αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ	μὰ	τὸν Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[214]	Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη.	Μὰ	τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην,
[183]	ἅτε οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος.	ἅμα	γὰρ τῷ τοῦ σώματος ἄνθει
[191]	γεννῷεν καὶ γίγνοιτο τὸ γένος,	ἅμα	δ᾽ εἰ καὶ ἄρρην ἄρρενι,
[177]	τούτῳ ἔρανον εἰσενεγκεῖν καὶ χαρίσασθαι,	ἅμα	δ᾽ ἐν τῷ παρόντι πρέπον
[220]	μὲν ἐν τῷ ψύχει καθηῦδον,	ἅμα	δ᾽ ἐφύλαττον αὐτὸν εἰ καὶ
[190]	καὶ ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται,	ἅμα	δὲ χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ τὸ
[214]	τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν καὶ	ἅμα	εἰπεῖν· Πρὸς μὲν Σωκράτη, ὦ
[221]	ἤδη τῶν ἀνθρώπων οὗτός τε	ἅμα	καὶ Λάχης· καὶ ἐγὼ περιτυγχάνω,
[190]	ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον, καὶ	ἅμα	μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα δὲ
[191]	ἕνεκα, ἵνα ἐν τῇ συμπλοκῇ	ἅμα	μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι,
[220]	τότε γ᾽ ἦν, χαμεύνια ἐξενεγκάμενοι	ἅμα	μὲν ἐν τῷ ψύχει καθηῦδον,
[177]	λέγειν Φαῖδρος. ἐγὼ οὖν ἐπιθυμῶ	ἅμα	μὲν τούτῳ ἔρανον εἰσενεγκεῖν καὶ
[213]	ἡμῖν ὅδε τρίτος συμπότης; καὶ	ἅμα	μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Σωκράτη,
[177]	καὶ πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν	ἅμα	πατὴρ τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι,
[213]	ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ περιαιρούμενον	ἅμα	τὰς ταινίας ὡς ἀναδήσοντα, ἐπίπροσθε
[172]	με πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων	ἅμα	τῇ κλήσει· Ὦ Φαληρεύς, ἔφη,
[173]	καὶ ἀκούειν. οὕτω δὴ ἰόντες	ἅμα	τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα,
[203]	ἐν τοῖς ἐκείνης γενεθλίοις, καὶ	ἅμα	φύσει ἐραστὴς ὢν περὶ τὸ
[214]	οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ. καὶ	ἅμα,	ὦ μακάριε, πείθει τί (σε
[222]	ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου	δρᾶμα	τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο.
[210]	ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ τοῦτο τὸ	πρᾶγμα	ἄρχεσθαι μὲν νέον ὄντα ἰέναι
[213]	ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ φαῦλον	πρᾶγμα	γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ
[183]	ὀνείδους πράττειν, ὡς πάγκαλόν τι	πρᾶγμα	διαπραττομένου· ὃ δὲ δεινότατον, ὥς
[206]	ἔστι δὲ τοῦτο θεῖον τὸ	πρᾶγμα,	καὶ τοῦτο ἐν θνητῷ ὄντι
[182]	κοσμίως γε καὶ νομίμως ὁτιοῦν	πρᾶγμα>	πραττόμενον ψόγον ἂν δικαίως φέροι.
[217]	ἰστέον ἤδη τί ἐστι τὸ	πρᾶγμα.	προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς τὸ
[198]	δὲ ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν	πρᾶγμα.	προυρρήθη γάρ, ὡς ἔοικεν, ὅπως
[202]	οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον γὰρ	πρᾶγμα	πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη; οὔτε
[221]	ἐνθάδε, βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ „παραβάλλων„	ἠρέμα	παρασκοπῶν καὶ τοὺς φιλίους καὶ
[211]	ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ	μάθημα,	καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ὃ
[211]	τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ	μάθημα	τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου
[191]	γένους γίγνονται. ὅσοι δὲ ἄρρενος	τμῆμά	εἰσι, τὰ ἄρρενα διώκουσι, καὶ
[191]	οὖν τῶν ἀνδρῶν τοῦ κοινοῦ	τμῆμά	εἰσιν, ὃ δὴ τότε ἀνδρόγυνον
[191]	ὅσαι δὲ τῶν γυναικῶν γυναικὸς	τμῆμά	εἰσιν, οὐ πάνυ αὗται τοῖς
[197]	πάντων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων	νόημα·	οὗτος, ἔφη, ὁ παρ᾽ ἐμοῦ
[185]	σοι, ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ	παραχρῆμα,	ὦ Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι.
[208]	οὖν θαύμαζε εἰ τὸ αὑτοῦ	ἀποβλάστημα	φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ
[199]	γελοῖον γὰρ ἂν εἴη τὸ	ἐρώτημα,	εἰ Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς
[206]	οὐ γεννᾷ, ἀλλὰ ἴσχον τὸ	κύημα	χαλεπῶς φέρει. ὅθεν δὴ τῷ
[216]	καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς τὸ	σχῆμα	αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα
[217]	ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι καὶ	εὐτύχημα	ἐμὸν θαυμαστόν, ὡς ὑπάρχον μοι
[207]	καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ	(αἷμα	καὶ ξύμπαν τὸ σῶμα. καὶ
[207]	τὴν τροφὴν τοῦ γενομένου, καὶ	ἕτοιμά	ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι
[208]	τὸ αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει πᾶν	τιμᾷ·	ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ αὕτη
[188]	τῷ κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται μηδὲ	τιμᾷ	τε αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ ἐν
[201]	ἐγώ, Πῶς λέγεις, ἔφην, ὦ	Διοτίμα;	αἰσχρὸς ἄρα ὁ Ἔρως ἐστὶ
[202]	καὶ ἀθανάτου. Τί οὖν, ὦ	Διοτίμα;	Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ
[206]	ἂν σέ, ἔφην ἐγώ, ὦ	Διοτίμα,	ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων
[204]	Τίνες οὖν, ἔφην ἐγώ, ὦ	Διοτίμα,	οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε οἱ
[207]	Ἀλλὰ διὰ ταῦτά τοι, ὦ	Διοτίμα,	ὅπερ νῦν δὴ εἶπον, παρὰ
[212]	καὶ οἱ ἄλλοι, ἔφη μὲν	Διοτίμα,	πέπεισμαι δ᾽ ἐγώ· πεπεισμένος δὲ
[208]	ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ σοφωτάτη	Διοτίμα,	ταῦτα ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει;
[204]	Ἔρως, ὦ Σώκρατές τε καὶ	Διοτίμα;	ὧδε δὲ σαφέστερον ἐρῶ· ὁ
[218]	~(τε καὶ συγγνωσομένοις εἰ πᾶν	ἐτόλμα	δρᾷν τε καὶ λέγειν ὑπὸ
[189]	μὲν ἦν καὶ εἶδος καὶ	ὄνομα	ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν τοῦ τε
[205]	ὀνομάζομεν, τὸ τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες	ὄνομα,	ἔρωτα, τὰ δὲ ἄλλα ἄλλοις
[209]	καὶ οἰκήσεων διακόσμησις, ᾗ δὴ	ὄνομά	ἐστι σωφροσύνη τε καὶ δικαιοσύνη·
[205]	καὶ ἐσπουδακότες τὸ τοῦ ὅλου	ὄνομα	ἴσχουσιν, ἔρωτά τε καὶ ἐρᾶν
[193]	τῇ ἐπιθυμίᾳ ~(καὶ διώξει ἔρως	ὄνομα.	καὶ πρὸ τοῦ, ὥσπερ λέγω,
[189]	ἔστιν ἀλλ᾽ ἢ ἐν ὀνείδει	ὄνομα	κείμενον. ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου
[189]	ὂν ἀμφοτέρων τούτων, οὗ νῦν	ὄνομα	λοιπόν, αὐτὸ δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον
[186]	δεῖ, καὶ τοῦτό ἐστιν ᾧ	ὄνομα	τὸ ἰατρικόν, τοῖς δὲ κακοῖς
[190]	ὥσπερ τὰ σύσπαστα βαλάντια, ἓν	στόμα	ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν
[190]	μετέστρεφε, καὶ συνέλκων πανταχόθεν τὸ	δέρμα	ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην,
[188]	δὴ ἐγὼ ἔλεγον, τά τε	θερμὰ	καὶ τὰ ψυχρὰ καὶ ξηρὰ
[179]	Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου.	φάσμα	δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾽ ἣν
[214]	μὲν Σωκράτη, ὦ ἄνδρες, τὸ	σόφισμά	μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ ἂν
[220]	τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν	ἀξίωμα	ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων ἐμοὶ διδόναι
[213]	φερέτω, Ἀγάθων, εἴ τι ἔστιν	ἔκπωμα	μέγα. μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ,
[207]	καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ	σῶμα,	ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν
[206]	πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ τὸ	σῶμα	καὶ κατὰ τὴν ψυχήν, καὶ
[206]	ἐν καλῷ καὶ κατὰ τὸ	σῶμα	καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. Μαντείας,
[207]	καὶ (αἷμα καὶ ξύμπαν τὸ	σῶμα.	καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ
[208]	ἔφη, θνητὸν ἀθανασίας μετέχει, καὶ	σῶμα	καὶ τἆλλα πάντα· ἀθάνατον δὲ
[210]	ἐστιν, ἵνα τὸ περὶ τὸ	σῶμα	καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι.
[211]	χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν	σῶμα	μετέχει, οὐδέ τις λόγος οὐδέ
[192]	ἐπιστὰς ὁ Ἥφαιστος, ἔχων τὰ	ὄργανα,	ἔροιτο· τί ἔσθ᾽ ὃ βούλεσθε,
[196]	κάλλους τοῦ θεοῦ καὶ ταῦθ᾽	ἱκανὰ	καὶ ἔτι πολλὰ λείπεται, περὶ
[214]	ταῦτα, ὡς ἐγὼ οὐδ᾽ ἂν	ἕνα	ἄλλον ἐπαινέσαιμι σοῦ παρόντος. Ἀλλ᾽
[192]	τὸ αὐτό, ὥστε δύ᾽ ὄντας	ἕνα	γεγονέναι καὶ ἕως τ᾽ ἂν
[192]	αὖ ἐν Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν	ἕνα	εἶναι κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε
[192]	ἕως τ᾽ ἂν ζῆτε, ὡς	ἕνα	ὄντα, κοινῇ ἀμφοτέρους ζῇν, καὶ
[177]	ὄντι καὶ τοσούτῳ θεῷ, μηδὲ	ἕνα	πώποτε τοσούτων (γεγονότων ποιητῶν πεποιηκέναι
[177]	πολλὴν σπουδὴν ποιήσασθαι, Ἔρωτα δὲ	μηδένα	πω ἀνθρώπων τετολμηκέναι εἰς ταυτηνὶ
[218]	τούτου δὲ οἶμαί μοι συλλήπτορα	οὐδένα	κυριώτερον εἶναι σοῦ. ἐγὼ δὴ
[183]	ἐρασταῖς, καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα	προστεταγμένα	ᾖ, ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι
[207]	νοσοῦντά τε (πάντα καὶ ἐρωτικῶς	διατιθέμενα,	πρῶτον μὲν περὶ τὸ ξυμμιγῆναι
[216]	καὶ ὅταν ἴδω, αἰσχύνομαι τὰ	ὡμολογημένα.	(καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως ἂν
[189]	καί μοι ἔστω ἄρρητα τὰ	εἰρημένα.	ἀλλὰ μή με φύλαττε, ὡς
[200]	φάναι τὸν Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα τὰ	εἰρημένα.	ἄλλο τι ἔστιν ὁ Ἔρως
[199]	λόγου δέῃ, περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ	λεγόμενα	ἀκούειν, ὀνομάσει δὲ καὶ θέσει
[176]	τὸν θεὸν καὶ τἆλλα τὰ	νομιζόμενα,	τρέπεσθαι πρὸς τὸν πότον· τὸν
[200]	ἔπειτα χρόνον ταῦτα εἶναι αὐτῷ	σῳζόμενα	καὶ παρόντα; (Πάνυ γε, φάναι.
[207]	ὑπεραποθνῄσκειν, καὶ αὐτὰ τῷ λιμῷ	παρατεινόμενα	ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν, καὶ ἄλλο
[177]	ἄλλα τοιαῦτα (συχνὰ ἴδοις ἂν	ἐγκεκωμιασμένα.	τὸ οὖν τοιούτων μὲν πέρι
[191]	δὲ ἄρρενος τμῆμά εἰσι, τὰ	ἄρρενα	διώκουσι, καὶ τέως μὲν ἂν
[197]	μουσικῆς καὶ Ἥφαιστος χαλκείας καὶ	Ἀθηνᾶ	ἱστουργίας καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν
[207]	καὶ τὰ πεζὰ καὶ τὰ	πτηνά,	νοσοῦντά τε (πάντα καὶ ἐρωτικῶς
[210]	οἵτινες ποιήσουσι βελτίους τοὺς νέους,	ἵνα	ἀναγκασθῇ αὖ θεάσασθαι τὸ ἐν
[213]	Ἀγάθων, φάναι, μετάδος τῶν ταινιῶν,	ἵνα	ἀναδήσωμεν καὶ τὴν τούτου ταυτηνὶ
[199]	μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι,	ἵνα	ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως ἤδη
[212]	τῇ κεφαλῇ ἔχων τὰς ταινίας,	ἵνα	ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν
[213]	τὸν Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην,	ἵνα	ἐκ τρίτων κατακέηται. Πάνυ γε,
[191]	ἐν τῷ θήλει, τῶνδε ἕνεκα,	ἵνα	ἐν τῇ συμπλοκῇ ἅμα μὲν
[190]	αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν τομήν,	ἵνα	θεώμενος τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος
[194]	ὦ Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα,	ἵνα	θορυβηθῶ διὰ τὸ οἴεσθαι τὸ
[210]	ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν,	ἵνα	ἴδῃ αὖ ἐπιστημῶν κάλλος, καὶ
[186]	δὲ ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς λέγων,	ἵνα	καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην. ἡ
[174]	σὺ κελεύῃς. Ἕπου τοίνυν, ἔφη,	ἵνα	καὶ τὴν παροιμίαν διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες,
[175]	φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο,	ἵνα	καὶ τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός σου
[193]	ἐδεήθην σου, μὴ κωμῳδήσῃς αὐτόν,	ἵνα	καὶ τῶν λοιπῶν ἀκούσωμεν τί
[174]	ὡς καὶ χθὲς ζητῶν σε,	ἵνα	καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽ ἦ
[174]	τήμερον παρέσεσθαι. ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην,	ἵνα	καλὸς παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ
[175]	μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα	ἵνα	κατακέοιτο· ἄλλον δέ τινα τῶν
[199]	τὸν Σωκράτη, ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω,	ἵνα	μᾶλλον καταμάθῃς ὃ βούλομαι. εἰ
[216]	ἐπισχόμενος τὰ ὦτα οἴχομαι φεύγων,	ἵνα	μὴ αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ
[199]	οὐ πρὸς τοὺς ὑμετέρους λόγους,	ἵνα	μὴ γέλωτα ὄφλω. ὅρα οὖν,
[181]	νόμον εἶναι μὴ ἐρᾷν (παίδων,	ἵνα	μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ
[182]	νέος οὔτε παλαιὸς ὡς αἰσχρόν,	ἵνα,	οἶμαι, μὴ πράγματ᾽ ἔχωσιν λόγῳ
[193]	ἅπαντα παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ (θεούς,	ἵνα	τὰ μὲν ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ
[205]	εὐδαίμονες, καὶ οὐκέτι προσδεῖ ἐρέσθαι	ἵνα	τί δὲ βούλεται εὐδαίμων εἶναι
[210]	πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυγγενές ἐστιν,	ἵνα	τὸ περὶ τὸ σῶμα καλὸν
[223]	μείναιμι, ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι,	ἵνα	ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ. Ταῦτα ἐκεῖνα,
[184]	τὸ ἁλίσκεσθαι ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται,	ἵνα	χρόνος ἐγγένηται, ὃς δὴ δοκεῖ
[222]	μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ,	ἵνα	χωρὶς ἡμᾶς διαλάβῃ· οὐδὲν οὖν
[197]	ἐν ἀρχῇ εἶπον, πολλὰ καὶ	δεινὰ	θεοῖς ἐγίγνετο. ὡς λέγεται, διὰ
[190]	εἶναι. ἦν οὖν τὴν ἰσχὺν	δεινὰ	καὶ τὴν ῥώμην, καὶ τὰ
[207]	αὐτὰ τῷ λιμῷ παρατεινόμενα ὥστ᾽	ἐκεῖνα	ἐκτρέφειν, καὶ ἄλλο πᾶν ποιοῦντα;
[223]	ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ. Ταῦτα	ἐκεῖνα,	φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ εἰωθότα·
[172]	Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμένεις; κἀγὼ ἐπιστὰς	περιέμεινα·	καὶ ὅς· Ἀπολλόδωρε, ἔφη, καὶ
[186]	ὁ θεὸς τείνει καὶ κατ᾽	ἀνθρώπινα	καὶ κατὰ θεῖα πράγματα. ἄρξομαι
[185]	τοιοῦτον οἵῳ κινήσαις ἂν τὴν	ῥῖνα,	πτάρε· καὶ ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς
[183]	λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι ἤ	τινα	ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν οἷάπερ
[214]	ὃ ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν	τινα	ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου παρόντος ἢ
[210]	ἐνταῦθα ῥωσθεὶς καὶ αὐξηθεὶς κατίδῃ	τινὰ	ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην, ἥ ἐστι
[184]	ἀμείνων ἔσεσθαι ἢ κατὰ σοφίαν	τινὰ	ἢ κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν μέρος
[185]	Ἀριστοφάνη λέγειν, τυχεῖν δὲ αὐτῷ	τινὰ	ἢ ὑπὸ πλησμονῆς ἢ ὑπό
[202]	ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.	Τίνα,	ἦν δ᾽ ἐγώ, δύναμιν ἔχον;
[184]	δὴ ἡμῖν, ἐάν τις ἐθέλῃ	τινὰ	θεραπεύειν ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων
[180]	καὶ τελευτήσασιν. (Φαῖδρον μὲν τοιοῦτόν	τινα	λόγον ἔφη εἰπεῖν, μετὰ δὲ
[202]	καὶ καλούς; ἢ τολμήσαις ἄν	τινα	μὴ φάναι καλόν τε καὶ
[219]	πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο	τίνα	οἴεσθέ με διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον
[176]	τὸ παντὶ τρόπῳ παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην	τινὰ	τῆς πόσεως· καὶ γὰρ αὐτός
[216]	τις πλούσιος, οὔτ᾽ εἰ ἄλλην	τινὰ	τιμὴν ἔχων τῶν ὑπὸ πλήθους
[211]	πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον	τινὰ	τοιοῦτον, οἷον γιγνομένων τε τῶν
[217]	κἀμὲ ἔχει. φασὶ γάρ πού	τινα	τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν
[206]	ἀεί, ἦ δ᾽ ἥ, τῶν	τίνα	τρόπον διωκόντων αὐτὸ καὶ ἐν
[176]	τινὸς κατάρχειν. Εἶεν, ἄνδρες, φάναι,	τίνα	τρόπον ῥᾷστα πιόμεθα; ἐγὼ μὲν
[174]	οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς παῖδά	τινα	τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν οὗ
[175]	παῖδα ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον δέ	τινα	τῶν παίδων ἥκειν ἀγγέλλοντα ὅτι·
[221]	ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται, σατύρου δή	τινα	ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους γὰρ κανθηλίους
[204]	λέγεις· τοιοῦτος ὢν ὁ Ἔρως	τίνα	χρείαν ἔχει τοῖς ἀνθρώποις; (Τοῦτο
[190]	οἱ τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν·	ὄντινα	δὲ τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε
[179]	βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω κακὸς,	ὅντινα	οὐκ ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως
[206]	ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ οὐ	γεννᾷ,	ἀλλὰ ἴσχον τὸ κύημα χαλεπῶς
[209]	ἃ πάλαι ἐκύει, τίκτει καὶ	γεννᾷ,	καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν μεμνημένος,
[206]	διαχεῖται καὶ τίκτει τε καὶ	γεννᾷ·	ὅταν δὲ αἰσχρῷ, σκυθρωπόν τε
[209]	ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν, οἷα	ἔκγονα	ἑαυτῶν καταλείπουσιν, ἃ ἐκείνοις ἀθάνατον
[215]	αὐλῇ ἐάν τε φαύλη αὐλητρίς,	μόνα	κατέχεσθαι ποιεῖ καὶ δηλοῖ τοὺς
[173]	ἴσως αὖ ὑμεῖς ἐμὲ ἡγεῖσθε	κακοδαίμονα	εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ
[202]	μὴ φάναι καλόν τε καὶ	εὐδαίμονα	θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽ οὐκ
[174]	τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ τὸν	Ἀγαμέμνονα	διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ πολεμικά,
[188]	καὶ ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν λάβῃ	σώφρονα,	ἥκει φέροντα εὐετηρίαν τε καὶ
[177]	πρὸς ὠφέλειαν· καὶ ἄλλα τοιαῦτα	(συχνὰ	ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα. τὸ οὖν
[219]	γὰρ ἦν χειμών— ὑπὸ τὸν	τρίβωνα	κατακλινεὶς τὸν τούτου, περιβαλὼν τὼ
[212]	Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽	Ἀγάθωνα.	ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς
[223]	ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι τὸν	Ἀγάθωνα,	Ἀλκιβιάδη, οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν
[175]	σοὶ δοκεῖ, ἔφη φάναι τὸν	Ἀγάθωνα.	ἀλλ᾽ ἡμᾶς, ὦ παῖδες, τοὺς
[223]	μὲν ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους,	Ἀγάθωνα	δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη
[222]	σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου,	Ἀγάθωνα	δὲ ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ
[222]	ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ καὶ	(Ἀγάθωνα	διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν
[200]	ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι ἔφη τὸν	Ἀγάθωνα.	εἰπεῖν δὴ τὸν Σωκράτη, Οὐκοῦν
[222]	σὲ μηδεὶς διαβάλῃ. τὸν οὖν	Ἀγάθωνα	εἰπεῖν· Καὶ μήν, ὦ Σώκρατες,
[201]	ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ τὸν	Ἀγάθωνα	εἰπεῖν. Κινδυνεύω, ὦ Σώκρατες, οὐδὲν
[213]	Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν	Ἀγάθωνα	(ἐν μέσῳ Σωκράτους τε καὶ
[212]	συμπότην, ἢ ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον	Ἀγάθωνα,	ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ
[194]	με, ὦ Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν	Ἀγάθωνα,	ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ οἴεσθαι
[213]	δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν	Ἀγάθωνα	καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν
[175]	σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι τὸν	Ἀγάθωνα,	καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽
[201]	ἔλεγες; Εἶπον γάρ, φάναι τὸν	Ἀγάθωνα.	Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις, ὦ
[194]	λέγεις, ὦ Φαῖδρε, φάναι τὸν	Ἀγάθωνα,	καὶ οὐδέν με κωλύει λέγειν·
[213]	εἰσιέναι καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ τὸν	Ἀγάθωνα	καλεῖν αὐτόν. καὶ τὸν ἰέναι
[222]	θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα	Ἀγάθωνα	κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν
[193]	τὸν λόγον, ὡς Παυσανίαν καὶ	Ἀγάθωνα	λέγω· ἴσως μὲν (γὰρ καὶ
[199]	οὔ; Πάνυ γε, φάναι τὸν	Ἀγάθωνα.	Οὐκοῦν καὶ ἡ μήτηρ ὡσαύτως;
[212]	αὐλητρίδος φωνὴν ἀκούειν. τὸν οὖν	Ἀγάθωνα,	Παῖδες, φάναι, (οὐ σκέψεσθε; καὶ
[175]	Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν	Ἀγάθωνα	πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη,
[199]	φάναι, ὦ Φαῖδρε, πάρες μοι	Ἀγάθωνα	σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος
[223]	ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν	Ἀγάθωνα.	τὸν οὖν Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους,
[175]	σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν	Ἀγάθωνα,	τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον·
[213]	καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν	Ἀγάθωνα·	Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ
[194]	Τί δέ, ὦ Σώκρατες; τὸν	Ἀγάθωνα	φάναι, οὐ δή πού με
[174]	δ᾽ οὖν ὡς ἰδεῖν τὸν	Ἀγάθωνα·	Ὦ φάναι, Ἀριστόδημε, εἰς καλὸν
[223]	τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν οὖν	Ἀγάθωνα	ὡς κατακεισόμενον παρὰ τῷ Σωκράτει
[202]	δή που τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ	δόξα,	μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας. Ἀληθῆ,
[180]	ὅταν ὁ ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν	ἀγαπᾷ,	ἢ ὅταν ὁ ἐραστὴς τὰ
[193]	λόγων διὰ τὸ πολλὰ καὶ	παντοδαπὰ	εἰρῆσθαι· νῦν δὲ ὅμως θαρρῶ,
[189]	τὰ ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ	πρόσωπα	~(δύ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ, ὅμοια
[221]	οὔτε τῶν παλαιῶν, εἰ μὴ	ἄρα	εἰ οἷς ἐγὼ λέγω ἀπεικάζοι
[192]	ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο ὃ πάλαι	ἄρα	ἐπεθύμει, συνελθὼν καὶ συντακεὶς τῷ
[195]	γὰρ ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽	ἄρα	ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα
[174]	τὴν παροιμίαν διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες, ὡς	ἄρα	καὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν
[200]	(Πάνυ γε, φάναι. Καὶ οὗτος	ἄρα	καὶ ἄλλος πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν
[198]	ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ ἐνενόησα τότε	ἄρα	καταγέλαστος ὤν, ἡνίκα ὑμῖν ὡμολόγουν
[177]	δὴ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες	ἄρα	ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ
[201]	λέγεις, ἔφην, ὦ Διοτίμα; αἰσχρὸς	ἄρα	ὁ Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός;
[201]	δοκεῖ σοι εἶναι; Ἔμοιγε. Εἰ	ἄρα	ὁ Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής
[173]	καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη,	ἄρα	πάλαι, ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς
[185]	μή, ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽	ἄρα	πάνυ ἰσχυρά ἐστιν, ἀναλαβών τι
[206]	εἶναι; Καὶ τοῦτο προσθετέον. Ἔστιν	ἄρα	συλλήβδην, ἔφη, ὁ ἔρως τοῦ
[205]	μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ	ἄρα	τοῦ ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν,
[198]	δεινὸς τὰ ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς	ἄρα	τοῦ πράγματος, ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν
[192]	ἡ τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡς	ἄρα	τούτου ἕνεκα ἕτερος ἑτέρῳ χαίρει
[198]	τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. τὸ δὲ	ἄρα,	ὡς ἔοικεν, οὐ τοῦτο ἦν
[192]	εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο·	ἆρά	γε τοῦδε ἐπιθυμεῖτε, ἐν τῷ
[212]	καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ ἀναδήσω·	ἆρα	καταγελάσεσθέ μου ὡς μεθύοντος; ἐγὼ
[201]	κάλλους καὶ μηδαμῇ κεκτημένον κάλλος	ἆρα	λέγεις σὺ καλὸν εἶναι; Οὐ
[199]	εἰ αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων,	ἆρα	ὁ πατήρ ἐστι πατήρ τινος
[198]	εἰπεῖν βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον·	Ἆρά	σοι δοκῶ, φάναι, ὦ παῖ
[213]	αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης; ὡς οὐ	παρὰ	Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος
[188]	ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽ ἡμῖν καὶ	παρὰ	θεοῖς, οὗτος τὴν μεγίστην δύναμιν
[183]	ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ συγγνώμη	παρὰ	θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον
[202]	παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ	παρὰ	θεῶν, τῶν μὲν τὰς δεήσεις
[174]	ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς	παρὰ	καλὸν ἴω. ἀλλὰ σύ, ἦ
[214]	μὲν λέγεις, μεθύοντα δὲ ἄνδρα	παρὰ	νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ οὐκ
[182]	αὖ ἡ παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι	παρὰ	πάντων θαυμαστή, οὐχ ὥς τι
[202]	ἦν δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί γε	παρὰ	πάντων μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν
[200]	τοίνυν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, φύλαξον	παρὰ	σαυτῷ μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε δὲ
[206]	ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων	παρὰ	σὲ αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽
[222]	πλέον αὐτῷ ἔσται, ἀλλ᾽ ἐγὼ	παρὰ	σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ γε,
[207]	Διοτίμα, ὅπερ νῦν δὴ εἶπον,	παρὰ	σὲ ἥκω, γνοὺς ὅτι διδασκάλων
[218]	ἂν ἐν ἐμοὶ καὶ τῆς	παρὰ	σοὶ εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. εἰ
[175]	ἡ (σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν	παρὰ	σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με
[175]	πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα, ἥ γε	παρὰ	σοῦ νέου ὄντος οὕτω σφόδρα
[175]	σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με	παρὰ	σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας
[223]	τινὸς εἰς τὸ ἄντικρυς πορεύεσθαι	παρὰ	σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου
[212]	παρ᾽ Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν	παρὰ	σφᾶς τήν τε αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν
[179]	μακάρων νήσους ἀπέπεμψαν, ὅτι πεπυσμένος	παρὰ	τῆς μητρὸς ὡς ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας
[213]	κατιδεῖν τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι	παρὰ	τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους
[183]	εἰ γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος	παρά	του λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι
[216]	φεύγων, ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος	παρὰ	τούτῳ καταγηράσω. πέπονθα δὲ (πρὸς
[202]	Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι	παρὰ	τούτων, οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ
[213]	καὶ βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως	παρὰ	τῷ καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσει;
[223]	μὲν οὖν Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον	παρὰ	τῷ Σωκράτει ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ
[190]	γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ	παρὰ	τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔθ᾽ ὅπως
[190]	ἐναντίοις κειμένοις μίαν, καὶ ὦτα	τέτταρα,	καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ τἆλλα
[188]	τὰ ψυχρὰ καὶ ξηρὰ καὶ	ὑγρά,	καὶ ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν λάβῃ
[197]	ἄριστος, ᾧ χρὴ ἕπεσθαι πάντα	ἄνδρα	ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα ἣν
[178]	ἔργα ἐξεργάζεσθαι. φημὶ τοίνυν ἐγὼ	ἄνδρα	ὅστις ἐρᾷ, εἴ τι αἰσχρὸν
[212]	καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα	ἄνδρα	πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην, ἢ
[214]	καλῶς μὲν λέγεις, μεθύοντα δὲ	ἄνδρα	παρὰ νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ
[174]	γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν	ἄνδρα	(τὰ πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων
[209]	περὶ οἷον χρὴ εἶναι (τὸν	ἄνδρα	τὸν ἀγαθὸν καὶ ἃ ἐπιτηδεύειν,
[212]	δὴ ἔγωγέ φημι χρῆναι πάντα	ἄνδρα	τὸν Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ αὐτὸς
[193]	λίσπαι. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα πάντ᾽	ἄνδρα	χρὴ ἅπαντα παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ
[216]	σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες;	σφόδρα	γε. τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν
[212]	Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα πάνυ	σφόδρα	δέξεσθε συμπότην, ἢ ἀπίωμεν ἀναδήσαντες
[218]	οὗτος ἀκούσας μάλα εἰρωνικῶς καὶ	σφόδρα	ἑαυτοῦ τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν·
[175]	παρὰ σοῦ νέου ὄντος οὕτω	σφόδρα	ἐξέλαμψεν καὶ ἐκφανὴς ἐγένετο πρῴην
[223]	δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ	σφόδρα	ἑπομένους νυστάζειν· καὶ πρότερον μὲν
[212]	φωνὴν ἀκούειν ἐν τῇ αὐλῇ	σφόδρα	μεθύοντος καὶ μέγα βοῶντος, ἐρωτῶντος
[210]	σωμάτων ἐραστήν, ἑνὸς δὲ τὸ	σφόδρα	τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν
[186]	δὲ ἀνόμοιον ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ καὶ	ἐρᾷ.	ἄλλος μὲν οὖν ὁ ἐπὶ
[204]	ὁ ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί	ἐρᾷ;	Γενέσθαι, ἦν δ᾽ ἐγώ, αὑτῷ.
[178]	φημὶ τοίνυν ἐγὼ ἄνδρα ὅστις	ἐρᾷ,	εἴ τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος
[200]	αὐτὸ οὗ ἐπιθυμεῖ τε καὶ	ἐρᾷ,	εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ,
[200]	ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ	ἐρᾷ,	ἢ οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων,
[204]	ὁ ἐρῶν τῶν καλῶν τί	ἐρᾷ;	καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι· Γενέσθαι
[189]	αἰσθανόμενοί γε μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ	ἱερὰ	κατασκευάσαι καὶ βωμούς, καὶ θυσίας
[209]	γεννήσαντες παντοίαν ἀρετήν· ὧν καὶ	ἱερὰ	πολλὰ ἤδη γέγονε διὰ τοὺς
[190]	αἱ τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ	ἱερὰ	τὰ παρὰ τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο—
[220]	δέ τινες τῶν Ἰώνων, ἐπειδὴ	ἑσπέρα	ἦν, δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ θέρος
[203]	ξύνοικος. κατὰ δὲ αὖ τὸν	πατέρα	ἐπίβουλός ἐστι τοῖς καλοῖς καὶ
[199]	ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ τοῦτο	πατέρα	ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ ἐστι
[180]	καὶ ἔρωτα τὸν μὲν τῇ	ἑτέρᾳ	συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι, τὸν
[201]	τι καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν	ἕτερα	τοιαῦτα ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς
[187]	μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ	ἡμετέρᾳ	τέχνῃ μέγα ἔργον ταῖς περὶ
[215]	οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ τὰ	γελοιότερα,	ἔσται δ᾽ ἡ εἰκὼν τοῦ
[214]	ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ τὰ	γελοιότερά	με ἐπαινέσαι; ἢ τί ποιήσεις;
[205]	βούλησιν καὶ τὸν ἔρωτα τοῦτον	πότερα	κοινὸν οἴει εἶναι πάντων ἀνθρώπων,
[202]	Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ τὰ	πρότερα,	ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου.
[185]	τὸν Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω	ἀμφότερα	ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ
[176]	ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ καὶ	ἀμφότερα,	ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ ὁπότερ᾽ ἂν
[191]	κατέλιπε, τὰς περὶ αὐτὴν τὴν	γαστέρα	καὶ τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι
[190]	πανταχόθεν τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν	γαστέρα	νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ σύσπαστα
[190]	ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν	γαστέρα,	ὃ δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι.
[180]	θεά; ἡ μέν γέ που	πρεσβυτέρα	καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν
[180]	καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν· ἡ δὲ	νεωτέρα	Διὸς καὶ Διώνης, (ἣν δὴ
[183]	τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι, οὗπερ	ἤρα,	οἴχεται ἀποπτάμενος, πολλοὺς λόγους καὶ
[205]	ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ τὰ ἑαυτῶν	πονηρὰ	εἶναι. οὐ γὰρ τὸ ἑαυτῶν
[188]	θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ καὶ	ξηρὰ	καὶ ὑγρά, καὶ ἁρμονίαν καὶ
[213]	ἀλλὰ φέρε, παῖ, φάναι, τὸν	ψυκτῆρα	ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν ~(πλέον ἢ
[182]	κάλλιον τὸ φανερῶς ἐρᾷν τοῦ	λάθρᾳ,	καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων καὶ
[206]	θείῳ, τὸ δὲ καλὸν ἁρμόττον.	Μοῖρα	οὖν καὶ Εἰλείθυια ἡ Καλλονή
[214]	τί ποιήσεις; Τἀληθῆ ἐρῶ. ἀλλ᾽	ὅρα	εἰ παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι,
[213]	καὶ τὸν Σωκράτη· Ἀγάθων, φάναι,	ὅρα	εἴ μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ
[213]	καὶ τὼ χεῖρε μόγις ἀπέχεται.	ὅρα	οὖν μή τι καὶ νῦν
[199]	λόγους, ἵνα μὴ γέλωτα ὄφλω.	ὅρα	οὖν, ὦ Φαῖδρε, εἴ τι
[189]	τὸν Ἐρυξίμαχον· ὠγαθέ, φάναι, Ἀριστόφανες,	ὅρα	τί ποιεῖς. γελωτοποιεῖς μέλλων λέγειν,
[221]	αὖ Περικλῆς, καὶ Νέστορα καὶ	Ἀντήνορα,	εἰσὶ δὲ καὶ ἕτεροι· (καὶ
[179]	τῆς μητρὸς ὡς ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας	Ἕκτορα,	μὴ ἀποκτείνας δὲ τοῦτον οἴκαδ᾽
[218]	γενέσθαι, τούτου δὲ οἶμαί μοι	συλλήπτορα	οὐδένα κυριώτερον εἶναι σοῦ. ἐγὼ
[221]	καὶ οἷος αὖ Περικλῆς, καὶ	Νέστορα	καὶ Ἀντήνορα, εἰσὶ δὲ καὶ
[175]	ὄναρ οὖσα, ἡ δὲ σὴ	λαμπρά	τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα,
[205]	περὶ τὴν μουσικὴν καὶ τὰ	μέτρα	τῷ τοῦ ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται.
[185]	ἢ δίς, καὶ εἰ πάνυ	ἰσχυρά	ἐστι, παύσεται. Οὐκ ἂν φθάνοις
[185]	(ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽ ἄρα πάνυ	ἰσχυρά	ἐστιν, ἀναλαβών τι τοιοῦτον οἵῳ
[209]	τὰ καλὰ μᾶλλον ἢ τὰ	αἰσχρὰ	ἀσπάζεται ἅτε κυῶν, καὶ ἂν
[184]	αὕτη αὖ ἡ ἐθελοδουλεία οὐκ	αἰσχρὰ	εἶναι οὐδὲ κολακεία. δεῖ δὴ
[180]	ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε καλὴ οὔτε	αἰσχρά.	~(οἷον ὃ νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν,
[188]	τά τε θερμὰ καὶ τὰ	ψυχρὰ	καὶ ξηρὰ καὶ ὑγρά, καὶ
[217]	αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ ἐμῇ	ὥρᾳ	ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι καὶ εὐτύχημα
[217]	ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ τῇ	ὥρᾳ	θαυμάσιον ὅσον. ταῦτα οὖν διανοηθείς,
[217]	ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη,	προσηνάγκασα	αὐτὸν μένειν. ἀνεπαύετο οὖν ἐν
[216]	ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν οἷς ἐγὼ	εἴκασα	αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν ὡς
[208]	Καὶ ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον	ἐθαύμασά	τε καὶ εἶπον Εἶεν, ἦν
[188]	Ἔρωτος φυλακήν τε καὶ ἴασιν·	πᾶσα	γὰρ ἡ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι
[180]	οὖν ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν.	πᾶσα	γὰρ πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ
[186]	τε οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω,	πᾶσα	διὰ τοῦ θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται,
[205]	τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν αἰτία	πᾶσά	ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ αἱ
[203]	οὐ μίγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου	πᾶσά	ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ
[177]	ᾧ περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην	πᾶσα	ἡ διατριβή, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς
[205]	ἔρωτα· τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι	πᾶσα	ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ
[202]	διὰ τούτου καὶ ἡ μαντικὴ	πᾶσα	χωρεῖ καὶ ἡ τῶν ἱερέων
[202]	Ξυμπάντων μὲν οὖν. καὶ ἣ	γελάσασα·	Καὶ πῶς ἄν, ἔφη, ὦ
[187]	ἐντίθησιν, ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν ἀλλήλων	ἐμποιήσασα·	καὶ ἔστιν αὖ μουσικὴ περὶ
[179]	τοῦ λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας,	ἐθελήσασα	μόνη ὑπὲρ τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς
[174]	τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς τὸν ὄχλον·	ὡμολόγησα	δ᾽ εἰς τήμερον παρέσεσθαι. ταῦτα
[199]	τοῦ ἐπαίνου, οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν	ὡμολόγησα	καὶ αὐτὸς ἐν τῷ μέρει
[213]	μοι μέμφηται ὅτι σὲ μὲν	ἀνέδησα,	αὐτὸν δὲ νικῶντα ἐν λόγοις
[213]	σύ, ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ	ἀνέδησα.	καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα τῶν
[175]	μὴ ἐφεστήκῃ· ὃ ἐγὼ οὐδεπώποτε	ἐποίησα·	νῦν οὖν, νομίζοντες καὶ ἐμὲ
[198]	λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ	ἐνενόησα	τότε ἄρα καταγέλαστος ὤν, ἡνίκα
[185]	δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ με	ἴσα	λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί, ἔφη
[189]	τέτταρας εἶχε, καὶ σκέλη τὰ	ἴσα	ταῖς χερσίν, καὶ πρόσωπα ~(δύ᾽
[220]	ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε θαυμαστὰ δὴ	ὅσα	καὶ ὑποδεδεμένων καὶ ἐνειλιγμένων τοὺς
[217]	μοι χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντ᾽ ἀκοῦσαι	ὅσα	περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν γὰρ
[188]	ἐπίστασθαι τὰ κατὰ ἀνθρώπους ἐρωτικά,	ὅσα	τείνει πρὸς θέμιν καὶ ἀσέβειαν.
[199]	ἐν τῷ μέρει ἐπαινέσεσθαι. ἡ	γλῶσσα	οὖν ὑπέσχετο, ἡ δὲ φρὴν
[175]	ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ	οὖσα,	ἡ δὲ σὴ λαμπρά τε
[199]	ὁποία δὴ ἄν τις τύχῃ	ἐπελθοῦσα.	τὸν οὖν Φαῖδρον ἔφη καὶ
[208]	ἔξοδος, μελέτη δὲ πάλιν καινὴν	ἐμποιοῦσα	ἀντὶ τῆς ἀπιούσης μνήμην σῴζει
[201]	περὶ τοῦ Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽	ἤκουσα	γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας, ἣ ταῦτά
[173]	ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου	ἤκουσα,	καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος
[201]	ὥς ποτέ με ἡ ξένη	ἀνακρίνουσα	διῄει. σχεδὸν γάρ τι καὶ
[203]	ὑὸς Πόρος. ἐπειδὴ δὲ ἐδείπνησαν,	προσαιτήσουσα	οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο
[203]	βεβαρημένος ηὗδεν. ἡ οὖν Πενία	ἐπιβουλεύουσα	διὰ τὴν αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον
[175]	λαμπρά τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν	ἔχουσα,	ἥ γε παρὰ σοῦ νέου
[217]	μοι ἔδοξεν οὕτω θεῖα καὶ	~(χρυσᾶ	εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά,
[191]	μηχανὴν πορίζεται, καὶ μετατίθησιν αὐτῶν	τὰ	αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως
[209]	σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον ἢ	τὰ	αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν, καὶ
[191]	ὅσοι δὲ ἄρρενος τμῆμά εἰσι,	τὰ	ἄρρενα διώκουσι, καὶ τέως μὲν
[207]	ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι	τὰ	ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν,
[207]	πρεσβύτης γένηται· οὗτος μέντοι οὐδέποτε	τὰ	αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως
[207]	λῦπαι, φόβοι τούτων ἕκαστα οὐδέποτε	τὰ	αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ
[215]	ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους	τὰ	αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους δὲ ἀκούων
[221]	καὶ ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν	τὰ	αὐτὰ φαίνεται λέγειν, ὥστε ἄπειρος
[199]	ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ	τά	γε ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε, ἐθέλω
[214]	εἰ παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι,	τά	γε ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω
[215]	μὲν οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ	τὰ	γελοιότερα, ἔσται δ᾽ ἡ εἰκὼν
[214]	τί ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ	τὰ	γελοιότερά με ἐπαινέσαι; ἢ τί
[190]	ἦν δὲ διὰ ταῦτα τρία	(τὰ	γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ
[189]	πρῶτον μὲν γὰρ τρία ἦν	τὰ	γένη τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ
[216]	αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ μὲν ἀμελῶ,	τὰ	δ᾽ Ἀθηναίων πράττω. βίᾳ οὖν
[201]	Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι,	τὰ	δὲ ἀγαθὰ καλά, κἂν τῶν
[205]	τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα,	τὰ	δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν.
[211]	μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν,	τὰ	δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου
[207]	καλεῖται, ἀλλὰ νέος ἀεὶ γιγνόμενος,	τὰ	δὲ ἀπολλύς, καὶ κατὰ τὰς
[207]	ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται,	τὰ	δὲ ἀπόλλυται. πολὺ δὲ τούτων
[206]	ἡ κύησις καὶ ἡ γέννησις.	τὰ	δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ ἀδύνατον
[207]	τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν·	τὰ	δὲ θηρία τίς αἰτία οὕτως
[195]	εἶναι θεῶν καὶ ἀεὶ νέον,	τὰ	δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς,
[197]	θεῷ ἀνακείσθω, τὰ μὲν παιδιᾶς,	τὰ	δὲ σπουδῆς μετρίας, καθ᾽ ὅσον
[210]	ὦ Σώκρατες, κἂν σὺ ~(μυηθείης·	τὰ	δὲ τέλεα καὶ ἐποπτικά, ὧν
[205]	οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ	τὰ	ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ
[189]	Ἐρυξίμαχε, καί μοι ἔστω ἄρρητα	τὰ	εἰρημένα. ἀλλὰ μή με φύλαττε,
[200]	δή, φάναι τὸν Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα	τὰ	εἰρημένα. ἄλλο τι ἔστιν ὁ
[223]	Ταῦτα ἐκεῖνα, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην,	τὰ	εἰωθότα· Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν
[215]	καὶ ἔτι νυνὶ ὃς ἂν	τὰ	ἐκείνου αὐλῇ· ἃ γὰρ Ὄλυμπος
[186]	ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι δὲ ἔχθιστα	τὰ	ἐναντιώτατα, ψυχρὸν θερμῷ, πικρὸν γλυκεῖ,
[216]	οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακε	τὰ	ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη
[173]	Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ ἢ ᾗ	τὰ	ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε καὶ
[210]	τι ἡγήσηται εἶναι. μετὰ δὲ	τὰ	ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν,
[201]	Ἔρως καὶ ποῖός τις, ἔπειτα	τὰ	ἔργα αὐτοῦ. δοκεῖ οὖν μοι
[199]	ἐστιν ὁ Ἔρως, ὕστερον δὲ	τὰ	ἔργα αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν
[191]	συνουσίας καὶ διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ	τὰ	ἔργα τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου
[187]	τε καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν	τὰ	ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν, οὐδὲ ὁ διπλοῦς
[207]	Διανοεῖ οὖν δεινός ποτε γενήσεσθαι	τὰ	ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς;
[201]	νόσου, ἣ δὴ καὶ ἐμὲ	τὰ	ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν οὖν ἐκείνη
[207]	καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ	τὰ	ἐρωτικά. Εἰ τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις
[211]	δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ	(τὰ	ἐρωτικὰ ἰέναι ἢ ὑπ᾽ ἄλλου
[209]	οὐδενός πω. Ταῦτα μὲν οὖν	τὰ	ἐρωτικὰ ἴσως, ὦ Σώκρατες, κἂν
[212]	Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ αὐτὸς τιμῶ	τὰ	ἐρωτικὰ καὶ διαφερόντως ἀσκῶ, καὶ
[198]	Ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς	τὰ	ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς ἄρα τοῦ
[177]	οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι ἢ	τὰ	ἐρωτικά, οὔτε που Ἀγάθων καὶ
[210]	γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς	τὰ	ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς τε
[193]	καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ	τὰ	ἐρωτικά, πάνυ ἂν ἐφοβούμην μὴ
[186]	εἴη δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ	τὰ	ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ σώματι
[197]	γίγνεταί τε καὶ φύεται πάντα	τὰ	ζῷα; ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν
[207]	κατὰ τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι,	τὰ	ἤθη, δόξαι, ἐπιθυμίαι, ἡδοναί, λῦπαι,
[207]	αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα	τὰ	θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ
[189]	δὲ τέτταρας εἶχε, καὶ σκέλη	τὰ	ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ πρόσωπα
[211]	ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ	τὰ	καλὰ ἐπιτηδεύματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[202]	λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ	τὰ	καλὰ κεκτημένους; Πάνυ γε. (Ἀλλὰ
[211]	ἀπὸ τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ	τὰ	καλὰ μαθήματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[209]	γεννήσει. τά τε οὖν σώματα	τὰ	καλὰ μᾶλλον ἢ τὰ αἰσχρὰ
[204]	ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν γένηται	τὰ	καλά; Οὐ πάνυ ἔφην ἔτι
[210]	θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς	τὰ	καλά, πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν
[211]	καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα	τὰ	καλὰ σώματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[210]	μὲν νέον ὄντα ἰέναι ἐπὶ	τὰ	καλὰ σώματα, καὶ πρῶτον μέν,
[198]	ὑπάρχειν, ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων	τὰ	κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι·
[188]	καὶ ἀνθρώπων δημιουργὸς τῷ ἐπίστασθαι	τὰ	κατὰ ἀνθρώπους ἐρωτικά, ὅσα τείνει
[216]	μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα	τὰ	κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς
[183]	διαπράξασθαι πλὴν τοῦτο, πλὴν φιλοσοφίας,	τὰ	μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ
[223]	οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ	τὰ	μὲν ἄλλα ὁ (Ἀριστόδημος οὐκ
[198]	καὶ παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα; καὶ	τὰ	μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν
[207]	τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ	τὰ	μὲν γίγνεται, τὰ δὲ ἀπόλλυται.
[193]	παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ (θεούς, ἵνα	τὰ	μὲν ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ τύχωμεν,
[197]	ὦ Φαῖδρε, τῷ θεῷ ἀνακείσθω,	τὰ	μὲν παιδιᾶς, τὰ δὲ σπουδῆς
[219]	τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας·	Τὰ	μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά
[205]	τὸ περὶ τὴν μουσικὴν καὶ	τὰ	μέτρα τῷ τοῦ ὅλου ὀνόματι
[176]	ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ τἆλλα	τὰ	νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν πότον·
[200]	λέγεις ἢ τόδε, ὅτι βούλομαι	τὰ	νῦν παρόντα καὶ εἰς τὸν
[220]	ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ	τὰ	ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ. καὶ
[192]	κατακειμένοις ἐπιστὰς ὁ Ἥφαιστος, ἔχων	τὰ	ὄργανα, ἔροιτο· τί ἔσθ᾽ ὃ
[215]	ηὔλει, Μαρσύου λέγω, τούτου διδάξαντος·	τὰ	οὖν ἐκείνου ἐάν τε ἀγαθὸς
[189]	μαθεῖν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ	τὰ	παθήματα αὐτῆς. ἡ γὰρ πάλαι
[179]	ἕλοιτο. καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε	τὰ	παιδικὰ ἢ μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι-
[180]	ἀγαπᾷ, ἢ ὅταν ὁ ἐραστὴς	τὰ	παιδικά. θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν·
[183]	ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς	τὰ	παιδικά, ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις
[211]	σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες	τὰ	παιδικὰ καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς,
[202]	ἔχον; Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς	τὰ	παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ
[202]	τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις	τὰ	παρὰ θεῶν, τῶν μὲν τὰς
[190]	τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ	τὰ	παρὰ τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔθ᾽
[207]	θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ	τὰ	πεζὰ καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά
[174]	τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα	(τὰ	πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων μαλθακὸν
[192]	γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς	τὰ	πολιτικὰ ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι. ἐπειδὰν
[184]	χρόνος ἐγγένηται, ὃς δὴ δοκεῖ	τὰ	πολλὰ καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα τὸ
[201]	εἰπεῖν, ὅτι τοῖς θεοῖς κατεσκευάσθη	τὰ	πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν
[197]	δὴ καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν	τὰ	πράγματα Ἔρωτος ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι
[202]	γε. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ	τὰ	πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ
[207]	ἐπιθυμήσῃ, καὶ τὰ πεζὰ καὶ	τὰ	πτηνά, νοσοῦντά τε (πάντα καὶ
[190]	οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν	τὰ	σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ
[191]	ῥυτίδας ~(τὰς πολλὰς ἐξελέαινε καὶ	τὰ	στήθη διήρθρου, ἔχων τι τοιοῦτον
[190]	τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ	τὰ	σύσπαστα βαλάντια, ἓν στόμα ποιῶν
[208]	μὲν οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ	τὰ	σώματα ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας
[220]	μόνος ἀπολαύειν οἷός τ᾽ ἦν	τά	τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ
[220]	γὰρ αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο	τά	τε (ἄλλα, καί ποτε ὄντος
[182]	κοινωνίας, ὃ δὴ μάλιστα φιλεῖ	τά	τε ἄλλα πάντα καὶ ὁ
[188]	ἃ νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον,	τά	τε θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ
[209]	τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει.	τά	τε οὖν σώματα τὰ καλὰ
[203]	καθεύδουσι· καὶ ὁ μὲν περὶ	τὰ	τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ
[200]	τις ταῦτα οἰηθείη καὶ πάντα	τὰ	τοιαῦτα, τοὺς ὄντας (τε τοιούτους
[186]	πικρὸν γλυκεῖ, ξηρὸν ὑγρῷ, (πάντα	τὰ	τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι
[189]	γὰρ τρία ἦν τὰ γένη	τὰ	τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ νῦν
[209]	καλλίστη τῆς φρονήσεως ἡ περὶ	τὰ	τῶν πόλεών τε καὶ οἰκήσεων
[190]	δεινὰ καὶ τὴν ῥώμην, καὶ	τὰ	φρονήματα μεγάλα εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ
[188]	ἔλεγον, τά τε θερμὰ καὶ	τὰ	ψυχρὰ καὶ ξηρὰ καὶ ὑγρά,
[190]	μέλλοντες ταριχεύειν, ἢ ὥσπερ οἱ	τὰ	ὠὰ ταῖς θριξίν· ὄντινα δὲ
[190]	τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ	τὰ	ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν,
[216]	φεύγω, καὶ ὅταν ἴδω, αἰσχύνομαι	τὰ	ὡμολογημένα. (καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως
[216]	ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος	τὰ	ὦτα οἴχομαι φεύγων, ἵνα μὴ
[216]	ἐμαυτῷ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν	τὰ	ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ
[195]	ἄρα ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν	κράατα	βαίνει. καλῷ οὖν δοκεῖ μοι
[184]	ἢ κατὰ σοφίαν τινὰ ἢ	κατὰ	ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς, αὕτη
[188]	ἀνθρώπων δημιουργὸς τῷ ἐπίστασθαι τὰ	κατὰ	ἀνθρώπους ἐρωτικά, ὅσα τείνει πρὸς
[203]	φύσιν ἔχων, ἀεὶ ἐνδείᾳ ξύνοικος.	κατὰ	δὲ αὖ τὸν πατέρα ἐπίβουλός
[205]	καλοῦνται οὔτ᾽ ἐρασταί, οἱ δὲ	κατὰ	ἕν τι εἶδος ἰόντες τε
[186]	τείνει καὶ κατ᾽ ἀνθρώπινα καὶ	κατὰ	θεῖα πράγματα. ἄρξομαι δὲ ἀπὸ
[190]	βαλάντια, ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει	κατὰ	μέσην τὴν γαστέρα, ὃ δὴ
[196]	ἐν κεφαλαίῳ πᾶσαν ποίησιν τὴν	κατὰ	μουσικήν· ἃ γάρ τις ἢ
[193]	τοῦτο δ᾽ ἐστὶ παιδικῶν τυχεῖν	κατὰ	νοῦν αὐτῷ πεφυκότων· οὗ δὴ
[184]	δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι ἢ	κατὰ	σοφίαν τινὰ ἢ κατὰ ἄλλο
[208]	οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες, ἔφη,	κατὰ	τὰ σώματα ὄντες πρὸς τὰς
[208]	οὐδέποτε οἱ αὐτοί ἐσμεν οὐδὲ	κατὰ	τὰς ἐπιστήμας, ἀλλὰ καὶ μία
[193]	ταῖς στήλαις καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι, διαπεπρισμένοι	κατὰ	τὰς ῥῖνας, γεγονότες ὥσπερ λίσπαι.
[207]	γιγνόμενος, τὰ δὲ ἀπολλύς, καὶ	κατὰ	τὰς τρίχας καὶ σάρκα καὶ
[221]	καὶ ἕτεροι· (καὶ τοὺς ἄλλους	κατὰ	ταὔτ᾽ ἄν τις ἀπεικάζοι· οἷος
[187]	σμικρὸν προσέχοντι τὸν νοῦν ὅτι	κατὰ	ταὐτὰ ἔχει τούτοις, ὥσπερ ἴσως
[178]	καὶ ἄλλῃ, οὐχ ἥκιστα δὲ	κατὰ	τὴν γένεσιν. τὸ γὰρ ἐν
[177]	μοι ἀρχὴ τοῦ λόγου ἐστὶ	κατὰ	τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ γὰρ
[174]	ἑαυτῷ πως προσέχοντα τὸν νοῦν	κατὰ	τὴν ὁδὸν πορεύεσθαι ὑπολειπόμενον, καὶ
[222]	παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι, καὶ μὴ	κατὰ	τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον παθόντα
[208]	χρόνον πάντα ποριζόμενοι· οἱ δὲ	κατὰ	τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ γὰρ οὖν,
[206]	καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ	κατὰ	τὴν ψυχήν, καὶ ἐπειδὰν ἔν
[206]	καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ	κατὰ	τὴν ψυχήν. Μαντείας, ἦν δ᾽
[207]	κατὰ τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ	κατὰ	τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι, τὰ
[207]	λόγον ἡ θνητὴ φύσις ζητεῖ	κατὰ	τὸ δυνατὸν ἀεί τε εἶναι
[217]	μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ	κατὰ	τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον,
[207]	τὸ σῶμα. καὶ μὴ ὅτι	κατὰ	τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ κατὰ
[206]	ὦ Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι καὶ	κατὰ	τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν
[206]	τοῦτο τόκος ἐν καλῷ καὶ	κατὰ	τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν
[185]	ὑπηρετοῖ, τοῦτο δὲ οὐ καλόν.	κατὰ	τὸν αὐτὸν δὴ λόγον κἂν
[201]	τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς εἴη	κατὰ	τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε ἀγαθός.
[205]	αὐτόν, ἢ κατὰ χρηματισμὸν ἢ	κατὰ	φιλογυμναστίαν ἢ κατὰ φιλοσοφίαν, οὔτε
[205]	χρηματισμὸν ἢ κατὰ φιλογυμναστίαν ἢ	κατὰ	φιλοσοφίαν, οὔτε ἐρᾶν καλοῦνται οὔτ᾽
[205]	τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν, ἢ	κατὰ	χρηματισμὸν ἢ κατὰ φιλογυμναστίαν ἢ
[211]	ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς, οὐ	κατὰ	χρυσίον τε καὶ ἐσθῆτα καὶ
[186]	κατ᾽ ἀνθρώπινα καὶ κατὰ θεῖα	πράγματα.	ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς
[201]	ὅτι τοῖς θεοῖς κατεσκευάσθη τὰ	πράγματα	δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ
[197]	καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν τὰ	πράγματα	Ἔρωτος ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι κάλλους
[195]	ἀεὶ νέον, τὰ δὲ παλαιὰ	πράγματα	περὶ θεούς, ἃ Ἡσίοδος καὶ
[211]	καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ	μαθήματα,	καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽
[189]	τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τὰ	παθήματα	αὐτῆς. ἡ γὰρ πάλαι ἡμῶν
[182]	γὰρ οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι	φρονήματα	μεγάλα ἐγγίγνεσθαι τῶν ἀρχομένων, οὐδὲ
[190]	καὶ τὴν ῥώμην, καὶ τὰ	φρονήματα	μεγάλα εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς
[210]	λόγους καὶ μεγαλοπρεπεῖς τίκτῃ καὶ	διανοήματα	ἐν φιλοσοφίᾳ ἀφθόνῳ, ἕως ἂν
[221]	πρῶτον· τοιαῦτα καὶ ὀνόματα καὶ	ῥήματα	ἔξωθεν περιαμπέχονται, σατύρου δή τινα
[208]	ἢ ὑπὲρ τῶν (παίδων, καὶ	χρήματα	ἀναλίσκειν καὶ πόνους πονεῖν οὑστινασοῦν
[185]	χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ μὴ λάβοι	χρήματα,	ἀναφανέντος τοῦ ἐραστοῦ πένητος, οὐδὲν
[183]	ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ ἢ	χρήματα	βουλόμενος παρά του λαβεῖν ἢ
[184]	καρτερήσῃ, ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς	χρήματα	ἢ εἰς διαπράξεις πολιτικὰς μὴ
[188]	καὶ ἄλλ᾽ αὖ ὅμοια πολλὰ	νοσήματα	καὶ τοῖς θηρίοις καὶ τοῖς
[216]	ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα τὰ	κτήματα	οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς οὐδὲν
[216]	εἴ τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς	ἀγάλματα·	ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη ποτ᾽ εἶδον,
[215]	οἳ διχάδε διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν	ἀγάλματα	ἔχοντες θεῶν. καὶ φημὶ αὖ
[205]	καλοῦνται ποιηταὶ ἀλλὰ ἄλλα ἔχουσιν	ὀνόματα,	ἀπὸ δὲ πάσης τῆς ποιήσεως
[221]	γελοῖοι τὸ πρῶτον· τοιαῦτα καὶ	ὀνόματα	καὶ ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται, σατύρου
[210]	ἡγήσηται εἶναι. μετὰ δὲ τὰ	ἐπιτηδεύματα	ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν, ἵνα
[211]	καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ	ἐπιτηδεύματα,	καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων
[211]	δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ	σώματα,	καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων
[210]	ὄντα ἰέναι ἐπὶ τὰ καλὰ	σώματα,	καὶ πρῶτον μέν, ἐὰν ὀρθῶς
[208]	οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ τὰ	σώματα	ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας μᾶλλον
[209]	οὐδέποτε γεννήσει. τά τε οὖν	σώματα	τὰ καλὰ μᾶλλον ἢ τὰ
[206]	τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί.	Ἀληθέστατα,	ἔφην ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε δὴ
[207]	ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι τὰ	ἀσθενέστατα	τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν, καὶ
[198]	τούτων τὰ κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς	εὐπρεπέστατα	τιθέναι· καὶ πάνυ δὴ μέγα
[186]	ἀλλήλων. ἔστι δὲ ἔχθιστα τὰ	ἐναντιώτατα,	ψυχρὸν θερμῷ, πικρὸν γλυκεῖ, ξηρὸν
[207]	γέννησις. ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν	μετὰ	ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ
[195]	καὶ οὐδ᾽ ἐντὸς πολλοῦ πλησιάζειν.	μετὰ	δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί τε
[210]	καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι.	μετὰ	δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς
[210]	χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον·	μετὰ	δὲ ταῦτα τὸ ἐν ταῖς
[180]	τοιοῦτόν τινα λόγον ἔφη εἰπεῖν,	μετὰ	δὲ Φαῖδρον ἄλλους τινὰς εἶναι,
[198]	καὶ ἄλλος ὁστισοῦν, μέλλων λέξειν	μετὰ	καλὸν οὕτω καὶ παντοδαπὸν λόγον
[217]	οἶνος (ἄνευ τε παίδων καὶ	μετὰ	παίδων) ἦν ἀληθής, ἔπειτα ἀφανίσαι
[219]	(ἀνέστην μετὰ Σωκράτους, ἢ εἰ	μετὰ	πατρὸς καθηῦδον ἢ ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου.
[219]	θεάς, οὐδὲν περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην	μετὰ	Σωκράτους, ἢ εἰ μετὰ πατρὸς
[174]	εἶπον οὖν ὅτι καὶ αὐτὸς	μετὰ	Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνου
[188]	Ἔρως, ὁ δὲ περὶ τἀγαθὰ	μετὰ	σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ
[204]	ἔχει τοῖς ἀνθρώποις; (Τοῦτο δὴ	μετὰ	ταῦτ᾽ ἔφη, ὦ Σώκρατες, πειράσομαί
[199]	φάναι τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα.	μετὰ	ταῦτα δὴ τὸν Σωκράτη ἔφη
[176]	πρὸς τὸ δεῖπνον πρῶτα τρέπου.	~(Μετὰ	ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους
[175]	(ἄλλους, θεραπεύετε, ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν.	Μετὰ	ταῦτα ἔφη σφᾶς μὲν δειπνεῖν,
[196]	λείπεται, περὶ δὲ ἀρετῆς Ἔρωτος	μετὰ	ταῦτα λεκτέον· τὸ μὲν μέγιστον
[217]	μοι καὶ συνημερεύσας ᾤχετο ἀπιών.	μετὰ	ταῦτα ξυγγυμνάζεσθαι (προὐκαλούμην αὐτὸν καὶ
[219]	γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ	μετὰ	ταῦτα στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν
[188]	οὐδὲν ἠδίκησεν· ὅταν δὲ ὁ	μετὰ	τῆς ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ
[178]	ἀσφαλὲς αἰεί, ἠδ᾽ Ἔρος φησὶ	μετὰ	τὸ Χάος δύο τούτω γενέσθαι,
[215]	ὡς δὲ καὶ τἆλλα ἔοικας,	μετὰ	τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ· ἢ
[176]	ἐπάναγκες δὲ μηδὲν εἶναι, τὸ	μετὰ	τοῦτο εἰσηγοῦμαι τὴν μὲν ἄρτι
[219]	ἢ ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ	μετὰ	τοῦτο τίνα οἴεσθέ με διάνοιαν
[197]	αὐτὸς ὢν κάλλιστος καὶ ἄριστος	μετὰ	τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων
[194]	μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ τὸν ὀκρίβαντα	μετὰ	τῶν ὑποκριτῶν, καὶ βλέψαντος ἐναντία
[201]	λέγεις σὺ καλὸν εἶναι; Οὐ	δῆτα.	Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν
[211]	θεᾶσθαι μόνον καὶ συνεῖναι. τί	δῆτα,	ἔφη, οἰόμεθα, εἴ τῳ γένοιτο
[218]	κινήσας αὐτόν, Σώκρατες, καθεύδεις; Οὐ	δῆτα,	ἦ δ᾽ ὅς. Οἶσθα οὖν
[211]	οὐ κατὰ χρυσίον τε καὶ	ἐσθῆτα	καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς τε
[189]	ὦ Ἐρυξίμαχε, καί μοι ἔστω	ἄρρητα	τὰ εἰρημένα. ἀλλὰ μή με
[197]	χοροῖς, ἐν θυσίαις γιγνόμενος ἡγεμών·	πρᾳότητα	μὲν πορίζων, ἀγριότητα δ᾽ ἐξορίζων·
[197]	γιγνόμενος ἡγεμών· πρᾳότητα μὲν πορίζων,	ἀγριότητα	δ᾽ ἐξορίζων· φιλόδωρος εὐμενείας, ἄδωρος
[195]	Ὅμηρος, πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ	ἁπαλότητα.	Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν τέ
[195]	οὖν δοκεῖ μοι τεκμηρίῳ τὴν	ἁπλότητα	ἀποφαίνειν, ὅτι οὐκ ἐπὶ σκληροῦ
[196]	δὲ κάλλος ἡ κατ᾽ ἄνθη	δίαιτα	τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ
[200]	οὗ ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ,	εἶτα	ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ, ἢ
[217]	καὶ μετὰ παίδων) ἦν ἀληθής,	ἔπειτα	ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον ὑπερήφανον εἰς
[178]	μὲν Χάος φησὶ γενέσθαι, αὐτὰρ	ἔπειτα	Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς
[210]	καὶ ἐνταῦθα γεννᾷν λόγους καλούς,	ἔπειτα	δὲ αὐτὸν κατανοῆσαι ὅτι τὸ
[194]	εἰπεῖν ὡς χρή με εἰπεῖν,	ἔπειτα	εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ μοι πάντες
[193]	οἰκεῖον ἄγων, καὶ εἰς τὸ	ἔπειτα	ἐλπίδας μεγίστας παρέχεται, ἡμῶν παρεχομένων
[221]	περιῆν (Λάχητος τῷ ἔμφρων εἶναι·	ἔπειτα	ἔμοιγ᾽ ἐδόκει, ὦ Ἀριστόφανες, τὸ
[180]	Ἔρωτα φράσαι ὃν δεῖ ἐπαινεῖν,	ἔπειτα	ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ. πάντες
[222]	ἔνδον μόνους εὑρήσει τῶν λόγων,	ἔπειτα	θειοτάτους καὶ πλεῖστα ἀγάλματ᾽ ἀρετῆς
[180]	ἡρώων ἁπάντων, καὶ ἔτι ἀγένειος,	ἔπειτα	νεώτερος πολύ, ὥς φησιν Ὅμηρος.
[189]	ἢ ἐν ὀνείδει ὄνομα κείμενον.	ἔπειτα	ὅλον ἦν ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου
[211]	ἀπολλύμενον, οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον,	ἔπειτα	οὐ τῇ μὲν καλόν, τῇ
[213]	πρῴην ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽ ἀεί,	ἔπειτα	οὐκ ἀνέδησα. καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν
[207]	μὲν περὶ τὸ ξυμμιγῆναι ἀλλήλοις,	ἔπειτα	περὶ τὴν τροφὴν τοῦ γενομένου,
[181]	οὗτος ὁ τῶν παίδων ἔρως)	ἔπειτα	πρεσβυτέρας, ὕβρεως ἀμοίρου· ὅθεν δὴ
[201]	ὁ Ἔρως καὶ ποῖός τις,	ἔπειτα	τὰ ἔργα αὐτοῦ. δοκεῖ οὖν
[195]	ἐπαινέσαι πρῶτον αὐτὸν οἷός ἐστιν,	ἔπειτα	τὰς δόσεις. φημὶ οὖν ἐγὼ
[184]	δοκεῖ τὰ πολλὰ καλῶς βασανίζειν·	ἔπειτα	τὸ ὑπὸ χρημάτων καὶ ὑπὸ
[200]	Ἔρως ἢ πρῶτον μὲν τινῶν,	ἔπειτα	τούτων ὧν ἂν ἔνδεια παρῇ
[214]	ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐκπιεῖν,	ἔπειτα	τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν καὶ
[187]	(πρότερον τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος,	ἔπειτα	ὕστερον ὁμολογησάντων γέγονεν ὑπὸ τῆς
[208]	ὡς οἴονται, αὑτοῖς εἰς τὸν	ἔπειτα	χρόνον πάντα ποριζόμενοι· οἱ δὲ
[200]	νῦν παρόντα καὶ εἰς τὸν	ἔπειτα	χρόνον παρεῖναι· ἄλλο τι ὁμολογοῖ
[200]	οὐδὲ ἔχει, τὸ εἰς τὸν	ἔπειτα	χρόνον ταῦτα εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα
[200]	ἰσχὺν βούλει καὶ εἰς τὸν	ἔπειτα	χρόνον ταῦτα κεκτῆσθαι, ἐπεὶ ἐν
[181]	οὐχ ἧττον γυναικῶν ἢ παίδων,	ἔπειτα	ὧν καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων
[181]	σωμάτων μᾶλλον ἢ τῶν ψυχῶν,	ἔπειτα	ὡς ἂν δύνωνται ἀνοητοτάτων, πρὸς
[220]	ἕως ἐγένετο καὶ ἥλιος ἀνέσχεν·	ἔπειτα	ᾤχετ᾽ ἀπιὼν προσευξάμενος τῷ ἡλίῳ.
[220]	ἐφύλαττον αὐτὸν εἰ καὶ τὴν	νύκτα	ἑστήξοι. ὁ δὲ εἱστήκει μέχρι
[192]	ὅτι μάλιστα ἀλλήλοις, ὥστε καὶ	νύκτα	καὶ ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων;
[219]	ἀληθῶς καὶ θαυμαστῷ, κατεκείμην τὴν	νύκτα	ὅλην. καὶ οὐδὲ ταῦτα αὖ,
[194]	καὶ μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ τὸν	ὀκρίβαντα	μετὰ τῶν ὑποκριτῶν, καὶ βλέψαντος
[178]	αὖ ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος ἔλεγε	πάντα·	ἃ δὲ μάλιστα καὶ ὧν
[208]	μετέχει, καὶ σῶμα καὶ τἆλλα	πάντα·	ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. μὴ οὖν
[197]	καὶ ἄριστος, ᾧ χρὴ ἕπεσθαι	πάντα	ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα
[212]	διὸ δὴ ἔγωγέ φημι χρῆναι	πάντα	ἄνδρα τὸν Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ
[207]	ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά τε οὖν	πάντα	ἐδίδασκέ με, ὁπότε περὶ τῶν
[223]	καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου μεστὰ	πάντα	εἶναι, καὶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ
[222]	ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα ταῦτα	πάντα	εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν παρέργῳ
[207]	καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά τε	(πάντα	καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον μὲν
[182]	μάλιστα φιλεῖ τά τε ἄλλα	πάντα	καὶ ὁ ἔρως ἐμποιεῖν. ἔργῳ
[216]	καὶ ἐκπέπληκται, καὶ αὖ ἀγνοεῖ	πάντα	καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς τὸ
[211]	ἀεὶ ὄν, τὰ δὲ ἄλλα	πάντα	καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ
[198]	ἐγκωμιάσεται. διὰ ταῦτα δὴ, οἶμαι,	πάντα	λόγον κινοῦντες ἀνατίθετε τῷ Ἔρωτι,
[173]	ἢ σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν	πάντα	μᾶλλον πράττειν ἢ φιλοσοφεῖν. καὶ
[208]	καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς πάντες	πάντα	ποιοῦσιν, ὅσῳ ἂν ἀμείνους (ὦσι,
[208]	αὑτοῖς εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον	πάντα	ποριζόμενοι· οἱ δὲ κατὰ τὴν
[197]	ᾗ γίγνεταί τε καὶ φύεται	πάντα	τὰ ζῷα; ἀλλὰ τὴν τῶν
[207]	οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται	πάντα	τὰ θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ,
[211]	δύο καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ	πάντα	τὰ καλὰ σώματα, καὶ ἀπὸ
[200]	ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ	πάντα	τὰ τοιαῦτα, τοὺς ὄντας (τε
[186]	θερμῷ, πικρὸν γλυκεῖ, ξηρὸν ὑγρῷ,	(πάντα	τὰ τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα
[217]	συνεγιγνόμην. δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς	πάντα	τἀληθῆ εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν
[183]	ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι	πάντα	ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἕπεται, καὶ
[216]	ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ	πάντα	ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια
[216]	ὑμῖν, εἰρωνευόμενος δὲ καὶ παίζων	πάντα	τὸν βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους
[222]	τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας, ὡς οὐ	πάντα	τούτου ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ
[190]	καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ τἆλλα	πάντα	ὡς ἀπὸ τούτων ἄν τις
[181]	ἀρχόμενοι ἐρᾷν ὡς τὸν βίον	ἅπαντα	ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιωσόμενοι, ἀλλ᾽
[193]	τούτων ἕνεκα πάντ᾽ ἄνδρα χρὴ	ἅπαντα	παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ (θεούς, ἵνα
[219]	περιῇα. ταῦτά τε γάρ μοι	ἅπαντα	προὐγεγόνει, καὶ μετὰ ταῦτα στρατεία
[189]	εἰρήνῃ λέγειν. καὶ τὸν Ἀριστοφάνη	γελάσαντα	εἰπεῖν· Εὖ λέγεις, ὦ Ἐρυξίμαχε,
[210]	δὲ τὸ σφόδρα τοῦτο χαλάσαι	καταφρονήσαντα	καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ δὲ
[210]	τοῖς σώμασι κάλλος· τοῦτο δ᾽	ἐννοήσαντα	καταστῆναι πάντων τῶν καλῶν σωμάτων
[174]	εὐθὺς παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν	ἀπαντήσαντα	ἄγειν οὗ κατέκειντο οἱ ἄλλοι,
[176]	αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων.	ἀκούσαντα	οὖν αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν
[223]	τὸν οὖν Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους,	ἀναστάντα	ἀπιέναι, καὶ ἓ ὥσπερ εἰώθει
[198]	θεῷ· τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν	βλέψαντα	εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον· Ἆρά σοι
[175]	οὐ πολὺν χρόνον ὡς εἰώθει	διατρίψαντα,	ἀλλὰ μάλιστα σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας.
[223]	ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν, καὶ οὕτω	διατρίψαντα	εἰς ἑσπέραν οἴκοι ἀναπαύεσθαι.
[198]	καλὸν οὕτω καὶ παντοδαπὸν λόγον	ῥηθέντα;	καὶ τὰ μὲν ἄλλα οὐχ
[178]	ἀμυνόμενος, οὔτ᾽ ἂν ὑπὸ πατρὸς	ὀφθέντα	οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε ὑπὸ ἑταίρων
[218]	φαῦλος εἶναι, εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει	ὄντα	ἃ λέγεις (περὶ ἐμοῦ, καί
[209]	καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα	ὄντα·	εἰ δὲ βούλει, ἔφη, οἵους
[216]	ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ	ὄντα	ἐν ἀνθρώποις· εἰ δ᾽ αὖ
[186]	δεῖ γὰρ δὴ τὰ ἔχθιστα	ὄντα	ἐν τῷ σώματι φίλα οἷόν
[174]	Μενέλεων ἐπὶ τὴν θοίνην, χείρω	ὄντα	ἐπὶ τὴν τοῦ ἀμείνονος. ταῦτ᾽
[210]	τὸ πρᾶγμα ἄρχεσθαι μὲν νέον	ὄντα	ἰέναι ἐπὶ τὰ καλὰ σώματα,
[195]	εἰπεῖν, εὐδαιμονέστατον εἶναι αὐτῶν, κάλλιστον	ὄντα	καὶ ἄριστον. ἔστι δὲ κάλλιστος
[204]	ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ μὴ	ὄντα	καλὸν κἀγαθὸν μηδὲ φρόνιμον δοκεῖν
[192]	τ᾽ ἂν ζῆτε, ὡς ἕνα	ὄντα,	κοινῇ ἀμφοτέρους ζῇν, καὶ ἐπειδὰν
[223]	ποιεῖν, καὶ τὸν τέχνῃ τραγῳδοποιὸν	ὄντα	κωμῳδοποιὸν εἶναι. ταῦτα δὴ ἀναγκαζομένους
[204]	Ἔρωτα φιλόσοφον εἶναι, φιλόσοφον δὲ	ὄντα	μεταξὺ εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς.
[191]	ἂν παῖδες ὦσιν, ἅτε τεμάχια	ὄντα	τοῦ ἄρρενος, φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας
[213]	οὐκ ἀνέδησα. καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν	λαβόντα	τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν τὸν Σωκράτη
[194]	ποιεῖν; (καὶ τὸν Φαῖδρον ἔφη	ὑπολαβόντα	εἰπεῖν Ὦ φίλε Ἀγάθων, ἐὰν
[176]	προτεραίας. Ἀλλὰ μήν, ἔφη φάναι	ὑπολαβόντα	Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον, ἔγωγέ σοι
[213]	παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον,	ἰδόντα	αὐτὸν ~(πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας
[213]	μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Σωκράτη,	ἰδόντα	δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν· Ὦ
[222]	κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον	παθόντα	γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ
[217]	φασὶ γάρ πού τινα τοῦτο	παθόντα	οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν
[217]	Σωκράτους ἔργον ὑπερήφανον εἰς ἔπαινον	ἐλθόντα	ἄδικόν μοι φαίνεται. ἔτι δὲ
[223]	ἓ ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ	ἐλθόντα	εἰς Λύκειον, ἀπονιψάμενον, ὥσπερ ἄλλοτε
[174]	ἑστιῶντος τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν	ἐλθόντα	τὸν Μενέλεων ἐπὶ τὴν θοίνην,
[210]	δεῖ γάρ, ἔφη, τὸν ὀρθῶς	ἰόντα	ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἄρχεσθαι
[175]	δέ τινα τῶν παίδων ἥκειν	ἀγγέλλοντα	ὅτι· Σωκράτης οὗτος ἀναχωρήσας ἐν
[222]	ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων παθημάτων	γνόντα	εὐλαβηθῆναι, καὶ μὴ κατὰ τὴν
[186]	δ᾽ ἐγγενέσθαι, ἐπιστάμενος ἐμποιῆσαι καὶ	ἐνόντα	ἐξελεῖν, ἀγαθὸς ἂν εἴη δημιουργός.
[200]	τόδε, ὅτι βούλομαι τὰ νῦν	παρόντα	καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[200]	ταῦτα εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ	παρόντα;	(Πάνυ γε, φάναι. Καὶ οὗτος
[188]	καὶ κρᾶσιν λάβῃ σώφρονα, ἥκει	φέροντα	εὐετηρίαν τε καὶ ὑγίειαν ἀνθρώποις
[213]	περιαιρούμενον ἅμα τὰς ταινίας ὡς	ἀναδήσοντα,	ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ
[212]	πολλάς, καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε·	μεθύοντα	ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην,
[214]	τὸν Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν λέγεις,	μεθύοντα	δὲ ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους
[220]	καὶ ὃ πάντων θαυμαστότατον, Σωκράτη	μεθύοντα	οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου μὲν
[198]	κάλλιστα, ἐάν τε ᾖ οὕτως	ἔχοντα	ἐάν τε μή· εἰ δὲ
[212]	δασεῖ καὶ ἴων, καὶ ταινίας	ἔχοντα	ἐπὶ τῆς κεφαλῆς πάνυ πολλάς,
[206]	τὸ μεγάλης ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν	ἔχοντα.	ἔστιν γάρ, ὦ Σώκρατες, ἔφη,
[213]	ὡς ἀναδήσοντα, ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν	ἔχοντα	οὐ κατιδεῖν τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ
[174]	τὸν οὖν Σωκράτη ἑαυτῷ πως	προσέχοντα	τὸν νοῦν κατὰ τὴν ὁδὸν
[197]	πάντα ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς	μετέχοντα	ἣν ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν
[211]	δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου	μετέχοντα	τρόπον τινὰ τοιοῦτον, οἷον γιγνομένων
[213]	ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ ταῦθ᾽ ἡμῖν.	ἄρχοντα	οὖν αἱροῦμαι τῆς πόσεως, ἕως
[187]	(ῥυθμῷ τε καὶ ἁρμονίᾳ ἢ	ποιοῦντα,	(ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν) ἢ
[207]	ἐκεῖνα ἐκτρέφειν, καὶ ἄλλο πᾶν	ποιοῦντα;	τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους, ἔφη,
[197]	ᾧ χρὴ ἕπεσθαι πάντα ἄνδρα	ἐφυμνοῦντα	καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα ἣν ᾄδει
[220]	δὲ στρατιῶται ὑπέβλεπον (αὐτὸν ὡς	καταφρονοῦντα	σφῶν. Καὶ ταῦτα μὲν δὴ
[214]	αὐτὸν ~(πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας	χωροῦντα.	τοῦτον ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν αὐτὸν
[207]	τὰ πεζὰ καὶ τὰ πτηνά,	νοσοῦντά	τε (πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα,
[213]	σὲ μὲν ἀνέδησα, αὐτὸν δὲ	νικῶντα	ἐν λόγοις πάντας ἀνθρώπους, οὐ
[176]	ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι, ἄλλως τε καὶ	κραιπαλῶντα	ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας. Ἀλλὰ
[185]	ποιεῖσθαι πρὸς ἀρετὴν τόν (τε	ἐρῶντα	αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν ἐρώμενον·
[223]	ἐκεῖνα, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ	εἰωθότα·	Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν μεταλαβεῖν
[219]	τε καὶ σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν,	ἐντετυχηκότα	ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ ἐγὼ οὐκ
[207]	ἐπιθυμίαι, ἡδοναί, λῦπαι, φόβοι τούτων	ἕκαστα	οὐδέποτε τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ,
[200]	Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν μὲν	ἕκαστα	τούτων ἐν τῷ παρόντι ἀνάγκη
[189]	ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον) ἀλλὰ μὴ	καταγέλαστα.	Βαλών γε, φάναι, ὦ Ἀριστόφανες,
[220]	εἴ τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε	θαυμαστὰ	δὴ ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων καὶ
[192]	καὶ ἄλλος πᾶς, τότε καὶ	θαυμαστὰ	ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ (οἰκειότητι
[182]	ὁ νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ	θαυμαστὰ	ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι, ἃ εἴ
[213]	οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν με καὶ φθονῶν	θαυμαστὰ	ἐργάζεται καὶ λοιδορεῖταί τε καὶ
[198]	μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν	θαυμαστά·	τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς τοῦ
[217]	~(χρυσᾶ εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ	θαυμαστά,	ὥστε ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ ὅ
[190]	γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ	σύσπαστα	βαλάντια, ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει
[176]	(οὖν τίνι τρόπῳ ἂν ὡς	ῤᾷστα	πίνοιμεν· τὸν οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν.
[176]	Εἶεν, ἄνδρες, φάναι, τίνα τρόπον	ῥᾷστα	πιόμεθα; ἐγὼ μὲν οὖν λέγω
[223]	σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου	μεστὰ	πάντα εἶναι, καὶ οὐκέτι ἐν
[198]	ἐπαινεῖν ὁτιοῦν, ἀλλὰ τὸ ὡς	(μέγιστα	ἀνατιθέναι τῷ πράγματι καὶ ὡς
[183]	πλὴν τοῦτο, πλὴν φιλοσοφίας, τὰ	μέγιστα	καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ
[222]	τῶν λόγων, ἔπειτα θειοτάτους καὶ	πλεῖστα	ἀγάλματ᾽ ἀρετῆς ἐν αὑτοῖς ἔχοντας
[193]	ἔν τε τῷ παρόντι ἡμᾶς	πλεῖστα	ὀνίνησιν εἰς τὸ οἰκεῖον ἄγων,
[186]	δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ τὰ	ἔχθιστα	ὄντα ἐν τῷ σώματι φίλα
[186]	καὶ ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι δὲ	ἔχθιστα	τὰ ἐναντιώτατα, ψυχρὸν θερμῷ, πικρὸν
[202]	ἔφην, εἴη ὁ Ἔρως; θνητός;	Ἥκιστά	γε. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ
[178]	πολλαχῇ μὲν καὶ ἄλλῃ, οὐχ	ἥκιστα	δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ
[213]	ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην	ἥκιστά	σε ἔσεσθαι. καὶ νῦν τί
[192]	ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι ὅτι	μάλιστα	ἀλλήλοις, ὥστε καὶ νύκτα καὶ
[202]	ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν;	~(Μάλιστά	γε. Ἦ καὶ ἂν μὴ
[189]	γίγνεται περὶ αὐτόν, δέον πάντων	μάλιστα	γίγνεσθαι. ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος,
[218]	οὖν ἅ μοι δέδοκται; Τί	μάλιστα,	ἔφη. Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν
[178]	ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα· ἃ δὲ	μάλιστα	καὶ ὧν ἔδοξέ μοι ἀξιομνημόνευτον,
[180]	Ὅμηρος. ἀλλὰ γὰρ τῷ ὄντι	μάλιστα	μὲν ταύτην τὴν ἀρετὴν οἱ
[210]	νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν τε	μάλιστα.	Ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα
[175]	χρόνον ὡς εἰώθει διατρίψαντα, ἀλλὰ	μάλιστα	σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν
[179]	ἔρωτα σπουδήν τε καὶ ἀρετὴν	μάλιστα	τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ τὸν Οἰάγρου
[182]	φανερῶς ἐρᾷν τοῦ λάθρᾳ, καὶ	μάλιστα	τῶν γενναιοτάτων καὶ ἀρίστων, κἂν
[173]	Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς	μάλιστα	τῶν τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ.
[182]	ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας, ὃ δὴ	μάλιστα	φιλεῖ τά τε ἄλλα πάντα
[198]	ἀνατιθέναι τῷ πράγματι καὶ ὡς	κάλλιστα,	ἐάν τε ᾖ οὕτως ἔχοντα
[198]	ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων τὰ	κάλλιστα	ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ
[207]	τὰς τρίχας καὶ σάρκα καὶ	ὀστᾶ	καὶ (αἷμα καὶ ξύμπαν τὸ
[199]	Φαῖδρε, πάρες μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽	ἄττα	ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ
[200]	καὶ οὗ ἐνδεής ἐστι, τοιαῦτ᾽	ἄττα	ἐστὶν ὧν ἡ ἐπιθυμία τε
[174]	τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν. Τοιαῦτ᾽	ἄττα	σφᾶς ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν
[207]	γένηται· οὗτος μέντοι οὐδέποτε τὰ	αὐτὰ	ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως ὁ
[190]	περιφερῆ δὲ δὴ ἦν καὶ	αὐτὰ	καὶ ἡ πορεία αὐτῶν διὰ
[207]	φόβοι τούτων ἕκαστα οὐδέποτε τὰ	αὐτὰ	πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ μὲν
[215]	δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ	αὐτὰ	πάσχοντας. Περικλέους δὲ ἀκούων καὶ
[206]	σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ	αὐτὰ	ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι,
[209]	ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην παρέχεται	αὐτὰ	τοιαῦτα ὄντα· εἰ δὲ βούλει,
[207]	τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν, καὶ	αὐτὰ	τῷ λιμῷ παρατεινόμενα ὥστ᾽ ἐκεῖνα
[221]	ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν τὰ	αὐτὰ	φαίνεται λέγειν, ὥστε ἄπειρος καὶ
[221]	ἄν τις καὶ περὶ ἄλλου	τοιαῦτα	εἴποι, τὸ δὲ μηδενὶ ἀνθρώπων
[201]	καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν ἕτερα	τοιαῦτα	ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς ἐμὲ
[221]	ἂν πάνυ γελοῖοι τὸ πρῶτον·	τοιαῦτα	καὶ ὀνόματα καὶ ῥήματα ἔξωθεν
[209]	κλέος καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ	τοιαῦτα	ὄντα· εἰ δὲ βούλει, ἔφη,
[190]	ταῦτα τρία (τὰ γένη καὶ	τοιαῦτα,	ὅτι τὸ μὲν ἄρρεν ἦν
[216]	καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλοι πολλοὶ	τοιαῦτα	πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ σατύρου·
[203]	καὶ ὁ μὲν περὶ τὰ	τοιαῦτα	σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ δὲ
[177]	ἔχοντες πρὸς ὠφέλειαν· καὶ ἄλλα	τοιαῦτα	(συχνὰ ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα. τὸ
[200]	ταῦτα οἰηθείη καὶ πάντα τὰ	τοιαῦτα,	τοὺς ὄντας (τε τοιούτους καὶ
[186]	γλυκεῖ, ξηρὸν ὑγρῷ, (πάντα τὰ	τοιαῦτα·	τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι καὶ
[219]	ἄλλων ἄριστον. ἐγὼ μὲν δὴ	ταῦτα	ἀκούσας τε καὶ εἰπών, καὶ
[219]	τὴν νύκτα ὅλην. καὶ οὐδὲ	ταῦτα	αὖ, ὦ Σώκρατες, ἐρεῖς ὅτι
[188]	πᾶσαι καὶ οἷς μαντικὴ ἐπιστατεῖ	(ταῦτα	δ᾽ ἐστὶν ἡ περὶ θεούς
[176]	εὖ βουλεύωνται, καὶ οἱ λοιποί.	(ταῦτα	δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ
[223]	τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι.	ταῦτα	δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ
[174]	ὡμολόγησα δ᾽ εἰς τήμερον παρέσεσθαι.	ταῦτα	δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς παρὰ
[177]	Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν Ἔρωτα.	ταῦτα	δὴ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες
[177]	ἀλλ᾽ οὕτως ἠμέληται τοσοῦτος θεός;	ταῦτα	δή μοι δοκεῖ εὖ λέγειν
[198]	δόξει, οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται. διὰ	ταῦτα	δὴ, οἶμαι, πάντα λόγον κινοῦντες
[199]	τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα. μετὰ	ταῦτα	δὴ τὸν Σωκράτη ἔφη ἐνθένδε
[212]	ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ;	(Ταῦτα	δή, ὦ Φαῖδρέ τε καὶ
[179]	εἰσιέναι εἰς Ἅιδου, τοιγάρτοι διὰ	ταῦτα	δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν, καὶ ἐποίησαν
[185]	Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα	ταῦτα·	ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν
[195]	ὁποῖος δέ τις αὐτὸς ὢν	~(ταῦτα	ἐδωρήσατο, οὐδεὶς εἴρηκεν. εἷς δὲ
[200]	τὸ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον	ταῦτα	εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα;
[190]	ἐφ᾽ ἑνὸς πορεύσονται σκέλους ἀσκωλιάζοντες.	ταῦτα	εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα,
[223]	μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ.	Ταῦτα	ἐκεῖνα, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ
[191]	τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ καὶ	ταῦτα	ἐκτὸς εἶχον, καὶ ἐγέννων (καὶ
[219]	ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος δὲ δὴ	ταῦτα	ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό τε
[219]	Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην,	ταῦτά	ἐστιν, ὧν οὐδὲν ἄλλως εἴρηται
[210]	καὶ ἐποπτικά, ὧν ἕνεκα καὶ	ταῦτα	ἔστιν, ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ,
[176]	τὸ δεῖπνον πρῶτα τρέπου. ~(Μετὰ	ταῦτα,	ἔφη, κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους καὶ
[175]	θεραπεύετε, ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. Μετὰ	ταῦτα	ἔφη σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν
[180]	παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι. διὰ	ταῦτα	καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς Ἀλκήστιδος
[200]	καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον	ταῦτα	κεκτῆσθαι, ἐπεὶ ἐν τῷ γε
[196]	περὶ δὲ ἀρετῆς Ἔρωτος μετὰ	ταῦτα	λεκτέον· τὸ μὲν μέγιστον ὅτι
[206]	καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ	ταῦτα	μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι, ἔφη,
[220]	(αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα σφῶν. Καὶ	ταῦτα	μὲν δὴ ταῦτα· οἷον δ᾽
[175]	ὦ Σώκρατες, ὁ Ἀγάθων. καὶ	ταῦτα	μὲν καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα
[209]	δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω.	Ταῦτα	μὲν οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως,
[207]	ποτε γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά, ἐὰν	ταῦτα	μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ ταῦτά
[217]	καὶ συνημερεύσας ᾤχετο ἀπιών. μετὰ	ταῦτα	ξυγγυμνάζεσθαι (προὐκαλούμην αὐτὸν καὶ συνεγυμναζόμην,
[200]	ὑγιής— ἴσως γὰρ ἄν τις	ταῦτα	οἰηθείη καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα,
[220]	σφῶν. Καὶ ταῦτα μὲν δὴ	ταῦτα·	οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε
[206]	Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει. διὰ	ταῦτα	ὅταν μὲν καλῷ προσπελάζῃ τὸ
[217]	ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον.	ταῦτα	οὖν διανοηθείς, πρὸ τοῦ οὐκ
[184]	χαρίσασθαι, τοὺς δὲ διαφεύγειν. διὰ	ταῦτα	οὖν τοῖς μὲν διώκειν παρακελεύεται,
[201]	ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν εἶναι, εἰ	ταῦτα	οὕτως ἔχει; καὶ τὸν Ἀγάθωνα
[222]	περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα	ταῦτα	πάντα εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν
[222]	καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ μόνον	ταῦτα	πεποίηκεν, ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην τὸν
[207]	οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ	ταῦτα	ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία τίς
[185]	φάναι τὸν Ἀριστοφάνη· ἐγὼ δὲ	ταῦτα	ποιήσω. Εἰπεῖν δὴ τὸν Ἐρυξίμαχον·
[183]	αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα	ταῦτα	ποιοῦντι χάρις ἕπεται, καὶ δέδοται
[183]	τοῖς ἐρασταῖς, καὶ τῷ παιδαγωγῷ	ταῦτα	προστεταγμένα ᾖ, ἡλικιῶται δὲ καὶ
[185]	πάντες τῆς ἑτέρας, τῆς πανδήμου.	ταῦτά	σοι, ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ
[204]	εἶναι, οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ	ταῦτά	σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο ὁ
[219]	μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ	ταῦτα	στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο
[216]	πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα	ταῦτα	τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ
[219]	οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου περιῇα.	ταῦτά	τε γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει,
[207]	τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι.	Ταῦτά	τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ με,
[201]	ἤκουσα γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας, ἣ	ταῦτά	τε σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα
[183]	οὐκ ὀρθῶς λέγοντας, εἰς δὲ	ταῦτά	τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν
[210]	καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ δὲ	ταῦτα	τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς κάλλος
[207]	ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ	ταῦτά	τοι, ὦ Διοτίμα, ὅπερ νῦν
[222]	νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ	ταῦτα	τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ
[212]	ὀνομάζων, τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ	ταῦτα	τοῦ Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν,
[200]	ὄντας (τε τοιούτους καὶ ἔχοντας	ταῦτα	τούτων ἅπερ ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν,
[190]	ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ	ταῦτα	τρία (τὰ γένη καὶ τοιαῦτα,
[173]	οὖν δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι,	ταῦτα	χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε
[216]	εἶναι ἔχοντι ὡς ἔχω. καὶ	ταῦτα,	ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς
[208]	δ᾽ ἐγώ, ὦ σοφωτάτη Διοτίμα,	ταῦτα	ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ
[214]	τὸν Ἀλκιβιάδην, μηδὲν λέγε πρὸς	ταῦτα,	ὡς ἐγὼ οὐδ᾽ ἂν ἕνα
[216]	ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ	ταὐτὰ	ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ με
[187]	προσέχοντι τὸν νοῦν ὅτι κατὰ	ταὐτὰ	ἔχει τούτοις, ὥσπερ ἴσως καὶ
[181]	τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ	τελευτᾷ	κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε
[216]	ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ	ὦτα	οἴχομαι φεύγων, ἵνα μὴ αὐτοῦ
[216]	ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ	ὦτα,	οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ
[190]	προσώποις ἐναντίοις κειμένοις μίαν, καὶ	ὦτα	τέτταρα, καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ
[222]	(Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου	γέλωτα	γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ,
[199]	τοὺς ὑμετέρους λόγους, ἵνα μὴ	γέλωτα	ὄφλω. ὅρα οὖν, ὦ Φαῖδρε,
[199]	παρίημι, φάναι τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽	ἐρώτα.	μετὰ ταῦτα δὴ τὸν Σωκράτη
[196]	Ἄρης „ἀνθίσταται„ οὐ γὰρ ἔχει	Ἔρωτα	Ἄρης, ἀλλ᾽ Ἔρως Ἄρη, Ἀφροδίτης,
[202]	κεκτημένους; Πάνυ γε. (Ἀλλὰ μὴν	Ἔρωτά	γε ὡμολόγηκας δι᾽ ἔνδειαν τῶν
[177]	μὲν πέρι πολλὴν σπουδὴν ποιήσασθαι,	Ἔρωτα	δὲ μηδένα πω ἀνθρώπων τετολμηκέναι
[203]	παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν	ἔρωτα.	διὸ δὴ καὶ τῆς Ἀφροδίτης
[186]	μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν	Ἔρωτα	δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι. ὅτι
[198]	ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος ἡμῶν τὸν	ἔρωτα	ἐγκωμιάζειν δόξει, οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται.
[201]	ἐν τῷ λόγῳ εἶναι τὸν	Ἔρωτα·	εἰ δὲ βούλει, ἐγώ σε
[195]	ἐγὼ πάντων θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων	Ἔρωτα,	εἰ θέμις καὶ ἀνεμέσητον εἰπεῖν,
[180]	τὸ ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν	Ἔρωτα.	εἰ μὲν γὰρ εἷς ἦν
[204]	αὕτη· ὃν δὲ σὺ ᾠήθης	Ἔρωτα	(εἶναι, θαυμαστὸν οὐδὲν ἔπαθες. ᾠήθης
[204]	ὧν σὺ λέγεις, τὸ ἐρώμενον	Ἔρωτα	εἶναι, οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ
[207]	λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν	ἔρωτα	εἶναι. Ταῦτά τε οὖν πάντα
[199]	Πειρῶ δή, φάναι, καὶ τὸν	ἔρωτα	εἰπεῖν. ὁ Ἔρως ἔρως ἐστὶν
[186]	(πάντα τὰ τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς	ἔρωτα	ἐμποιῆσαι καὶ ὁμόνοιαν ὁ ἡμέτερος
[187]	ὅσον παρείκει, φυλακτέον ἑκάτερον τὸν	ἔρωτα·	ἔνεστον ~(γάρ. Ἐπεὶ καὶ ἡ
[188]	μὲν (οὖν καὶ ἐγὼ τὸν	Ἔρωτα	ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω, οὐ μέντοι
[202]	κακόν. οὕτω δὲ καὶ τὸν	Ἔρωτα	ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι
[180]	ἀποπέμψαντες. οὕτω δὴ ἔγωγέ φημι	Ἔρωτα	θεῶν καὶ πρεσβύτατον καὶ τιμιώτατον
[178]	τὴν γένεσιν λέγει πρώτιστον μὲν	Ἔρωτα	θεῶν μητίσατο πάντων. (Ἡσιόδῳ δὲ
[198]	μέρει μεθ᾽ (ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι τὸν	Ἔρωτα	καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς τὰ
[195]	λόγος ᾖ. οὕτω δὴ τὸν	Ἔρωτα	καὶ ἡμᾶς δίκαιον ἐπαινέσαι πρῶτον
[187]	ἰατρική, ἐνταῦθα ἡ μουσικὴ ἐντίθησιν,	ἔρωτα	καὶ ὁμόνοιαν ἀλλήλων ἐμποιήσασα· καὶ
[187]	χαρίζεσθαι καὶ φυλάττειν τὸν τούτων	ἔρωτα,	καὶ οὗτός ἐστιν ὁ καλός,
[193]	εὔδαιμον γένοιτο, εἰ ἐκτελέσαιμεν τὸν	ἔρωτα	καὶ τῶν παιδικῶν τῶν αὑτοῦ
[201]	Οὐ δῆτα. Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς	Ἔρωτα	καλὸν εἶναι, εἰ ταῦτα οὕτως
[201]	θεοῖς κατεσκευάσθη τὰ πράγματα δι᾽	ἔρωτα	καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ εἴη
[180]	θεοὶ τιμῶσιν τὴν περὶ (τὸν	ἔρωτα,	μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται
[212]	μὲν βούλει, ὡς ἐγκώμιον εἰς	Ἔρωτα	νόμισον εἰρῆσθαι, εἰ δέ, ὅτι
[182]	δὴ καὶ ὁ περὶ τὸν	ἔρωτα	νόμος ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις
[193]	θεὸν ὑμνοῦντες (δικαίως ἂν ὑμνοῖμεν	Ἔρωτα,	ὃς ἔν τε τῷ παρόντι
[195]	καὶ ἡμεῖς χρησόμεθα τεκμηρίῳ περὶ	Ἔρωτα	ὅτι ἁπαλός. οὐ γὰρ ἐπὶ
[202]	οὖν, ἔφη, ὅτι καὶ σὺ	ἔρωτα	οὐ θεὸν νομίζεις; Τί οὖν
[207]	πιστεύεις ἐκείνου εἶναι φύσει τὸν	ἔρωτα,	οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε.
[205]	οὔτε ἡμίσεός φησιν εἶναι τὸν	ἔρωτα	οὔτε ὅλου, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ
[186]	τὸν (καλόν τε καὶ αἰσχρὸν	ἔρωτα,	οὗτός ἐστιν ὁ ἰατρικώτατος, καὶ
[178]	τούτω γενέσθαι, Γῆν τε καὶ	Ἔρωτα.	Παρμενίδης δὲ τὴν γένεσιν λέγει
[179]	καὶ θεοὶ τὴν περὶ τὸν	ἔρωτα	σπουδήν τε καὶ ἀρετὴν μάλιστα
[205]	τὸ τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα,	ἔρωτα,	τὰ δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα
[177]	καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν	Ἔρωτα.	ταῦτα δὴ καὶ οἱ ἄλλοι
[205]	τὸ τοῦ ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν,	ἔρωτά	τε καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί.
[212]	φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα τὸν	Ἔρωτα	τιμᾷν, καὶ αὐτὸς τιμῶ τὰ
[205]	(Οὕτω τοίνυν καὶ περὶ τὸν	ἔρωτα·	τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα
[180]	Πάνδημον καλοῦμεν. ἀναγκαῖον δὴ καὶ	ἔρωτα	τὸν μὲν τῇ ἑτέρᾳ συνεργὸν
[186]	φύσις τῶν σωμάτων τὸν διπλοῦν	Ἔρωτα	τοῦτον ἔχει· τὸ γὰρ ὑγιὲς
[205]	δὴ τὴν βούλησιν καὶ τὸν	ἔρωτα	τοῦτον πότερα κοινὸν οἴει εἶναι
[204]	περὶ τὸ καλόν, ὥστε ἀναγκαῖον	Ἔρωτα	φιλόσοφον εἶναι, φιλόσοφον δὲ ὄντα
[180]	πειράσομαι τοῦτο ἐπανορθώσασθαι, πρῶτον μὲν	Ἔρωτα	φράσαι ὃν δεῖ ἐπαινεῖν, ἔπειτα
[179]	ὑπερεβάλετο τῇ φιλίᾳ διὰ τὸν	ἔρωτα,	ὥστε ἀποδεῖξαι αὐτοὺς ἀλλοτρίους ὄντας
[175]	νῦν δὲ πρὸς τὸ δεῖπνον	πρῶτα	τρέπου. ~(Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος
[215]	ἥ τε καρδία πηδᾷ καὶ	δάκρυα	ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν λόγων τῶν
[215]	ἐοικέναι αὐτὸν τῷ σατύρῳ τῷ	Μαρσύᾳ.	ὅτι μὲν οὖν τό γε
[190]	μὲν γὰρ αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ	δίχα	ἕκαστον, καὶ ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι
[191]	πάθους. ἐπειδὴ οὖν ἡ φύσις	δίχα	ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον τὸ ἥμισυ
[190]	ταῦτα εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους	δίχα,	ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ τέμνοντες
[190]	ἄγειν, πάλιν αὖ, ἔφη, τεμῶ	δίχα,	ὥστ᾽ ἐφ᾽ ἑνὸς πορεύσονται σκέλους
[190]	ταριχεύειν, ἢ ὥσπερ οἱ τὰ	ὠὰ	ταῖς θριξίν· ὄντινα δὲ τέμοι,
[190]	ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ τὰ	ὠὰ	τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, ἢ
[197]	τε καὶ φύεται πάντα τὰ	ζῷα;	ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν δημιουργίαν