Page
[214]	ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν ἢ	ὃ	ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν τινα
[193]	ἐστὶ περὶ Ἔρωτος, ἀλλοῖος ἢ	ὁ	σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου,
[218]	καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ ἢ	ὅ	τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς
[215]	λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος ᾖ	ὁ	λέγων, ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ
[198]	ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν	ὁ	Ἀγάθων Γοργίου κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν
[175]	Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη, ὦ Σώκρατες,	ὁ	Ἀγάθων. καὶ ταῦτα μὲν καὶ
[219]	ἄτρωτος ἦν πανταχῇ ἢ σιδήρῳ	ὁ	Αἴας, ᾧ τε ᾤμην αὐτὸν
[190]	τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος εἴη	ὁ	ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν.
[198]	δὲ τοῦ Ἀγάθωνος πάντας ἔφη	ὁ	Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας, ὡς
[185]	λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί, ἔφη	ὁ	Ἀριστόδημος δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη λέγειν,
[178]	ἃ ἕκαστος εἶπεν, οὔτε πάνυ	ὁ	Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ
[223]	Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς ἔφη	ὁ	Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας, ἓ δὲ
[223]	διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν ἄλλα	ὁ	(Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν
[207]	αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως	ὁ	αὐτὸς καλεῖται, ἀλλὰ νέος ἀεὶ
[207]	τὸ αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου	ὁ	αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν πρεσβύτης
[187]	δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει	ὁ	αὐτὸς λόγος, ὅτι τοῖς μὲν
[177]	ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν, ὥσπερ	ὁ	βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο μὲν
[205]	τί δὲ βούλεται εὐδαίμων εἶναι	ὁ	βουλόμενος, ἀλλὰ τέλος δοκεῖ ἔχειν
[182]	ἔμαθον καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι·	ὁ	γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ ἡ
[195]	ἀεὶ σύνεστί τε καὶ ἔστιν·	ὁ	γὰρ παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει,
[216]	γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ	ὁ	γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς
[205]	ἥμισυ (ἑαυτῶν ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν·	ὁ	δ᾽ ἐμὸς λόγος οὔτε ἡμίσεός
[182]	νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς γὰρ ὥρισται·	ὁ	δ᾽ ἐνθάδε (καὶ ἐν Λακεδαίμονι
[203]	τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ,	ὁ	δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν
[184]	καὶ τὴν (ἄλλην ἀρετὴν ξυμβάλλεσθαι,	ὁ	δὲ δεόμενος εἰς παίδευσιν καὶ
[220]	εἰ καὶ τὴν νύκτα ἑστήξοι.	ὁ	δὲ εἱστήκει μέχρι ἕως ἐγένετο
[196]	ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ Ἔρωτος,	ὁ	δὲ κρατοῖ, κρατῶν δὲ ἡδονῶν
[188]	ξυλλήβδην μὲν ὁ πᾶς Ἔρως,	ὁ	δὲ περὶ τἀγαθὰ μετὰ σωφροσύνης
[187]	ὁ τῆς Οὐρανίας (μούσης Ἔρως·	ὁ	δὲ Πολυμνίας ὁ πάνδημος, ὃν
[181]	γενέσει καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος.	ὁ	δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν
[190]	ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν.	ὁ	δὲ τό τε πρόσωπον μετέστρεφε,
[183]	πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας·	ὁ	δὲ τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος
[184]	ὑπηρετῶν ὁτιοῦν δικαίως ἂν ὑπηρετεῖν,	ὁ	δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν
[186]	πρὸς πλησμονὴν καὶ κένωσιν, καὶ	ὁ	διαγιγνώσκων ἐν τούτοις τὸν (καλόν
[172]	ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς	ὁ	διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν
[187]	χαλεπὸν τὰ ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν, οὐδὲ	ὁ	διπλοῦς ἔρως ἐνταῦθά πως ἔστιν·
[220]	οὖν μοι δοκεῖ καὶ αὐτίκα	ὁ	ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς δὲ αὖ
[193]	ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη, ὦ Ἐρυξίμαχε,	ὁ	ἐμὸς λόγος ἐστὶ περὶ Ἔρωτος,
[183]	ἐρῶντι, ὡς ὁ νόμος φησὶν	ὁ	ἐνθάδε· ταύτῃ μὲν οὖν οἰηθείη
[199]	καλῶς γ᾽ ἔχει καὶ σεμνῶς	ὁ	ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ
[186]	τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος δὲ	ὁ	ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι δή,
[186]	καὶ ἐρᾷ. ἄλλος μὲν οὖν	ὁ	ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος
[200]	οὗτος ἄρα καὶ ἄλλος πᾶς	ὁ	ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ
[183]	καλῶς. πονηρὸς δ᾽ ἐστὶν ἐκεῖνος	ὁ	ἐραστὴς ὁ πάνδημος, (ὁ τοῦ
[180]	τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ, ἢ ὅταν	ὁ	ἐραστὴς τὰ παιδικά. θειότερον γὰρ
[184]	ἐστιν ὁ ἐρῶν καὶ ποτέρων	ὁ	ἐρώμενος. Οὕτω δὴ ὑπὸ ταύτης
[180]	ἄγανται καὶ εὖ ποιοῦσιν ὅταν	ὁ	ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ, ἢ
[184]	καὶ βασανίζων, ποτέρων ποτέ ἐστιν	ὁ	ἐρῶν καὶ ποτέρων ὁ ἐρώμενος.
[204]	πυνθάνοιτο· φέρε, ὦ Σώκρατες, ἐροιτο·	ὁ	ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί ἐρᾷ;
[204]	Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον ἐρῶ·	ὁ	ἐρῶν τῶν καλῶν τί ἐρᾷ;
[196]	ἡμᾶς μαρτυρίῳ χρῆσθαι, ὅτι ποιητὴς	ὁ	Ἔρως ἀγαθὸς ἐν κεφαλαίῳ πᾶσαν
[203]	Ἀφροδίτης ἀκόλουθος καὶ θεράπων γέγονεν	ὁ	Ἔρως, γεννηθεὶς ἐν τοῖς ἐκείνης
[196]	κρατῶν δὲ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν	ὁ	Ἔρως διαφερόντως ἂν σωφρονοῖ. καὶ
[200]	ὅτου· τοσόνδε δὲ εἰπέ, πότερον	ὁ	Ἔρως ἐκείνου οὗ ἔστιν ἔρως,
[182]	τά τε ἄλλα πάντα καὶ	ὁ	ἔρως ἐμποιεῖν. ἔργῳ δὲ τοῦτῳ
[191]	ἔστι δὴ οὖν ἐκ τόσου	(ὁ	ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων τοῖς ἀνθρώποις
[203]	Πόρου καὶ Πενίας ὑὸς ὢν	ὁ	Ἔρως ἐν τοιαύτῃ τύχῃ καθέστηκεν.
[178]	Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ. οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται	ὁ	Ἔρως ἐν τοῖς πρεσβύτατος εἶναι.
[179]	κακὸς, ὅντινα οὐκ ἂν αὐτὸς	ὁ	Ἔρως ἔνθεον ποιήσειε πρὸς ἀρετήν,
[208]	παντὶ αὕτη ἡ σπουδὴ καὶ	ὁ	ἔρως ἕπεται. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας
[199]	φάναι, καὶ τὸν ἔρωτα εἰπεῖν.	ὁ	Ἔρως ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς ἢ
[199]	ἐστι τοιοῦτος οἷος εἶναι τινὸς	ὁ	Ἔρως ἔρως, ἢ οὐδενός; ἐρωτῶ
[201]	ἔφην, ὦ Διοτίμα; αἰσχρὸς ἄρα	ὁ	Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός; καὶ
[204]	τούτων ἀμφοτέρων, ὧν αὖ καὶ	ὁ	Ἔρως. ἔστι γὰρ δὴ τῶν
[204]	δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς	ὁ	Ἔρως, ἔστι δὲ τῶν καλῶν,
[206]	ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε δὴ τούτου	ὁ	ἔρως ἐστὶν ἀεί, ἦ δ᾽
[200]	ὧν ἡ ἐπιθυμία τε καὶ	ὁ	ἔρως ἐστίν; Πάνυ γ᾽ εἰπεῖν.
[200]	τὰ εἰρημένα. ἄλλο τι ἔστιν	ὁ	Ἔρως ἢ πρῶτον μὲν τινῶν,
[193]	ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ τύχωμεν, ὧν	ὁ	Ἔρως ἡμῖν ἡγεμὼν καὶ στρατηγός.
[202]	Τί οὖν ἄν, ἔφην, εἴη	ὁ	Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε. Ἀλλὰ
[204]	ταῦτά σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο	ὁ	Ἔρως. καὶ γὰρ ἔστι τὸ
[178]	λέγειν, ὅτι μέγας θεὸς εἴη	ὁ	Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις
[201]	διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον, τίς ἐστιν	ὁ	Ἔρως καὶ ποῖός τις, ἔπειτα
[201]	ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει	ὁ	Ἔρως κάλλος. Ἀνάγκη, φάναι. Τί
[201]	τοῦτο οὕτως ἔχει, ἄλλο τι	ὁ	Ἔρως κάλλους ἂν εἴη ἔρως,
[180]	εἰ μὲν γὰρ εἷς ἦν	ὁ	Ἔρως, καλῶς ἂν εἶχε· νῦν
[201]	πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς εἴη	ὁ	Ἔρως μέγας θεός, εἴη δὲ
[181]	δὴ καὶ τὸ ἐρᾷν καὶ	ὁ	Ἔρως οὐ πᾶς ἐστὶ καλὸς
[203]	εἷς δὲ τούτων ἐστὶ καὶ	ὁ	Ἔρως. Πατρὸς δέ, ἦν δ᾽
[204]	καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος ὢν	ὁ	Ἔρως τίνα χρείαν ἔχει τοῖς
[179]	τῶν ἡρώων τὸν θεόν, τοῦτο	ὁ	Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον
[206]	προσθετέον. Ἔστιν ἄρα συλλήβδην, ἔφη,	ὁ	ἔρως τοῦ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ
[201]	σοι εἶναι; Ἔμοιγε. Εἰ ἄρα	ὁ	Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι,
[199]	αὐτὸν ἐπιδεῖξαι ὁποῖός τίς ἐστιν	ὁ	Ἔρως, ὕστερον δὲ τὰ ἔργα
[204]	ἔροιτο· τί τῶν καλῶν ἐστιν	ὁ	Ἔρως, ὦ Σώκρατές τε καὶ
[206]	Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ καλοῦ	ὁ	ἔρως, ὡς σὺ οἴει. Ἀλλὰ
[221]	ἀσφαλῶς ἀπῄει καὶ οὗτος καὶ	ὁ	ἑταῖρος· σχεδὸν γάρ τι τῶν
[196]	Ἀφροδίτης, ὡς λόγος· κρείττων δὲ	ὁ	ἔχων τοῦ ἐχομένου· τοῦ δ᾽
[191]	καὶ οὕτως ἀπώλλυντο. ἐλεήσας δὲ	ὁ	Ζεὺς ἄλλην μηχανὴν πορίζεται, καὶ
[190]	ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. μόγις δὴ	ὁ	Ζεὺς ἐννοήσας λέγει ὅτι· Δοκῶ
[210]	πρῶτον μέν, ἐὰν ὀρθῶς ἡγῆται	ὁ	ἡγούμενος, ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν
[183]	μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ βούλεται	ὁ	~(ἡμέτερος νόμος εὖ καὶ καλῶς
[186]	ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι καὶ ὁμόνοιαν	ὁ	ἡμέτερος πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν
[192]	ἐν τῷ αὐτῷ κατακειμένοις ἐπιστὰς	ὁ	Ἥφαιστος, ἔχων τὰ ὄργανα, ἔροιτο·
[194]	ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν ἀγαθῶν ὧν	ὁ	θεὸς αὐτοῖς αἴτιος· ὁποῖος δέ
[197]	ἴσμεν, ὅτι οὗ μὲν ἂν	ὁ	θεὸς οὗτος διδάσκαλος γένηται, ἐλλόγιμος
[197]	τῆς Ἀνάγκης βασιλείαν· ἐπειδὴ δ᾽	ὁ	θεὸς οὗτος ἔφυ, ἐκ τοῦ
[196]	ὥσπερ Ἐρυξίμαχος (τὴν αὑτοῦ, ποιητὴς	ὁ	θεὸς σοφὸς οὕτως ὥστε καὶ
[186]	καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ πᾶν	ὁ	θεὸς τείνει καὶ κατ᾽ ἀνθρώπινα
[186]	καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα, οὗτός ἐστιν	ὁ	ἰατρικώτατος, καὶ ὁ μεταβάλλειν ποιῶν,
[187]	τούτων ἔρωτα, καὶ οὗτός ἐστιν	ὁ	καλός, ὁ οὐράνιος, ὁ τῆς
[181]	καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι, ἀλλὰ	ὁ	καλῶς προτρέπων ἐρᾷν. Ὁ μὲν
[198]	εἶχον. καὶ γάρ με Γοργίου	ὁ	λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς τὸ
[195]	ὢν τυγχάνει περὶ οὗ ἂν	ὁ	λόγος ᾖ. οὕτω δὴ τὸν
[193]	τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ μοι	ὁ	λόγος ἡδέως ἐρρήθη. καὶ εἰ
[180]	δοκεῖ, ὦ Φαῖδρε, προβεβλῆσθαι ἡμῖν	ὁ	λόγος, τὸ ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι
[205]	ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν,	ὁ	μέγιστός τε καὶ δολερὸς ἔρως
[215]	αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου·	(ὁ	μέν γε δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει
[184]	ὁτιοῦν ἂν ὑπουργεῖν ὑπουργῶν> καὶ	ὁ	μὲν δυνάμενος εἰς φρόνησιν καὶ
[181]	ἀλλὰ ὁ καλῶς προτρέπων ἐρᾷν.	Ὁ	μὲν οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης
[203]	καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ	ὁ	μὲν περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς
[184]	καὶ παιδικά, νόμον ἔχων ἑκάτερος,	ὁ	μὲν χαρισαμένοις παιδικοῖς ὑπηρετῶν ὁτιοῦν
[188]	καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν· ὅταν δὲ	ὁ	μετὰ τῆς ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος
[186]	οὗτός ἐστιν ὁ ἰατρικώτατος, καὶ	ὁ	μεταβάλλειν ποιῶν, ὥστε ἀντὶ τοῦ
[204]	αὑτῷ εἶναι ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ	ὁ	μὴ οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι οὗ
[177]	Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ γὰρ ἐμὸς	ὁ	μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου τοῦδε, ὃν
[182]	πρὸς τὸ ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν	ὁ	νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ
[183]	ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ ἐρῶντι, ὡς	ὁ	νόμος φησὶν ὁ ἐνθάδε· ταύτῃ
[190]	(ποιεῖν, ὡς ἐπιθησομένων τοῖς θεοῖς.	Ὁ	οὖν Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι
[203]	καὶ ἦν περὶ τὰς θύρας.	ὁ	οὖν Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος,
[187]	καὶ οὗτός ἐστιν ὁ καλός,	ὁ	οὐράνιος, ὁ τῆς Οὐρανίας (μούσης
[192]	ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ	ὁ	παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς, τότε
[183]	δ᾽ ἐστὶν ἐκεῖνος ὁ ἐραστὴς	ὁ	πάνδημος, (ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον
[187]	(μούσης Ἔρως· ὁ δὲ Πολυμνίας	ὁ	πάνδημος, ὃν δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν
[197]	καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,	ὁ	παρ᾽ ἐμοῦ λόγος, ὦ Φαῖδρε,
[188]	πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν	ὁ	πᾶς Ἔρως, ὁ δὲ περὶ
[199]	αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα	ὁ	πατήρ ἐστι πατήρ τινος ἢ
[199]	ἔστιν ὑέος γε ἢ θυγατρὸς	ὁ	πατὴρ πατήρ· ἢ οὔ; Πάνυ
[182]	δικαίως φέροι. καὶ δὴ καὶ	ὁ	περὶ τὸν ἔρωτα νόμος ἐν
[197]	ἔμμετρον εἰπεῖν, ὅτι οὗτός ἐστιν	ὁ	ποιῶν εἰρήνην μὲν ἐν ἀνθρώποις,
[189]	ψόφων καὶ γαργαλισμῶν, οἷον καὶ	ὁ	πταρμός ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς
[187]	ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ γε καὶ	ὁ	ῥυθμὸς ἐκ τοῦ ταχέος καὶ
[178]	ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ	ὁ	Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν ἃ
[212]	ἐπιχειρεῖν, ὅτι ἐμνήσθη αὐτοῦ λέγων	ὁ	Σωκράτης περὶ τοῦ λόγου· καὶ
[203]	θεοὶ οἵ τε ἄλλοι καὶ	ὁ	τῆς Μήτιδος ὑὸς Πόρος. ἐπειδὴ
[185]	γ᾽ ἕνεκα χαρίζεσθαι. οὗτός ἐστιν	ὁ	τῆς Οὐρανίας θεοῦ Ἔρως καὶ
[187]	ἐστιν ὁ καλός, ὁ οὐράνιος,	ὁ	τῆς Οὐρανίας (μούσης Ἔρως· ὁ
[192]	καταζῇν ἀγάμοις. πάντως μὲν οὖν	ὁ	τοιοῦτος παιδεραστής τε καὶ φιλεραστὴς
[185]	οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ γὰρ	ὁ	τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι,
[174]	τε δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ	ὁ	τοῦ βουλευσόμεθα ὅ τι ἐροῦμεν.
[183]	ἐκεῖνος ὁ ἐραστὴς ὁ πάνδημος,	(ὁ	τοῦ σώματος μᾶλλον ἢ τῆς
[213]	εἴ μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ	ὁ	τούτου ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ
[181]	ἄρρενος μόνον (καὶ ἔστιν οὗτος	ὁ	τῶν παίδων ἔρως) ἔπειτα πρεσβυτέρας,
[202]	Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη	ὅ	γε τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν
[200]	που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων	ὅ	γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ
[211]	ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσῃ,	ὅ	ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ
[175]	τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω,	ὅ	σοι προσέστη ἐν τοῖς προθύροις.
[218]	Ἐπειδὴ γὰρ οὖν, ὦ ἄνδρες,	ὅ	τε λύχνος ἀπεσβήκει καὶ (οἱ
[214]	εἰπεῖν, εἰπὼν δὲ ἐπιτάξαι Σωκράτει	ὅ	τι ἂν βούλῃ, καὶ τοῦτον
[214]	τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί ποιῶμεν;	Ὅ	τι ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ
[181]	ἀληθῶς πάνδημός (ἐστι καὶ ἐξεργάζεται	ὅ	τι ἂν τύχῃ· καὶ οὗτός
[181]	μή· ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς	ὅ	τι ἂν τύχωσι τοῦτο πράττειν,
[218]	οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς	ὅ	τι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι, τούτου
[192]	οἳ οὐδ᾽ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν	ὅ	τι βούλονται σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων
[174]	ἐρχομένω πρὸ ὁ τοῦ βουλευσόμεθα	ὅ	τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν. Τοιαῦτ᾽
[217]	θαυμαστά, ὥστε ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ	ὅ	τι κελεύοι Σωκράτης. ἡγούμενος δὲ
[190]	καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο,	ὅ	τι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ
[216]	ἂν ἀχθοίμην, ὥστε οὐκ ἔχω	ὅ	τι χρήσωμαι τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ.
[219]	τῷ ἐπιόντι χρόνῳ (βουλευόμενοι πράξομεν	ὃ	ἂν φαίνηται νῷν περί τε
[192]	τὰ ὄργανα, ἔροιτο· τί ἔσθ᾽	ὃ	βούλεσθε, ὦ ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽
[192]	οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται	ὃ	βούλεται, καὶ αἰνίττεται. καὶ εἰ
[199]	ὀλίγῳ πλείω, ἵνα μᾶλλον καταμάθῃς	ὃ	βούλομαι. εἰ γὰρ ἐροίμην, τί
[208]	ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει.	ὃ	γὰρ καλεῖται μελετᾷν, ὡς ἐξιούσης
[178]	ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά.	ὃ	γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς
[183]	ὡς πάγκαλόν τι πρᾶγμα διαπραττομένου·	ὃ	δὲ δεινότατον, ὥς γε λέγουσιν
[196]	ἰδέας μέγα τεκμήριον ἡ εὐσχημοσύνη,	ὃ	δὴ διαφερόντως ἐκ πάντων ὁμολογουμένως
[182]	οὐδὲ φιλίας ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας,	ὃ	δὴ μάλιστα φιλεῖ τά τε
[187]	τε καὶ ἁρμονίᾳ ἢ ποιοῦντα,	(ὃ	δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν) ἢ χρώμενον
[191]	γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι ἡμίσει,	ὃ	δὴ νῦν γυναῖκα καλοῦμεν, εἴτ᾽
[187]	πεποιημένοις μέλεσί τε καὶ μέτροις,	(ὃ	δὴ παιδεία ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ
[195]	γοῦν τοῦ δέοντος ἡμῖν προσέρχεται.	ὃ	δὴ πέφυκεν Ἔρως μισεῖν καὶ
[190]	ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν γαστέρα,	ὃ	δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ
[191]	ἀνδρῶν τοῦ κοινοῦ τμῆμά εἰσιν,	ὃ	δὴ τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές
[211]	ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν.	ὃ	ἐάν ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ
[175]	ἐπειδάν τις ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ·	ὃ	ἐγὼ οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν οὖν,
[211]	μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν	ὃ	ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα τοῦ βίου,
[179]	τῷ ἀρίστῳ φύσει. (καὶ ἀτεχνῶς,	ὃ	ἔφη Ὅμηρος, μένος ἐμπνεῦσαι ἐνίοις
[190]	ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς, καὶ	ὃ	λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου τε
[202]	καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι, μηδὲ	ὃ	μὴ ἀγαθόν, κακόν. οὕτω δὲ
[200]	καὶ ὃ μὴ ἔχει καὶ	ὃ	μὴ ἔστιν αὐτὸς καὶ οὗ
[200]	καὶ τοῦ μὴ παρόντος, καὶ	ὃ	μὴ ἔχει καὶ ὃ μὴ
[202]	ἐγώ, λέγεις. (Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε	ὃ	μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι,
[181]	οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον	ὃ	νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν, ἢ πίνειν
[192]	ἑκατέρου ἡ ψυχὴ (δήλη ἐστίν,	ὃ	οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται
[216]	δὲ (πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων,	ὃ	οὐκ ἄν τις οἴοιτο ἐν
[200]	τοῦτό γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου ἐρᾶν,	ὃ	οὔπω ἕτοιμον αὐτῷ ἐστιν οὐδὲ
[192]	ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο	ὃ	πάλαι ἄρα ἐπεθύμει, συνελθὼν καὶ
[220]	ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, καὶ	ὃ	πάντων θαυμαστότατον, Σωκράτη μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε
[193]	τοῖς παιδικοῖς τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν,	ὃ	τῶν νῦν ὀλίγοι ποιοῦσι. καὶ
[212]	οὐκ ἄν τις ῥᾳδίως λάβοι.	διὸ	δὴ ἔγωγέ φημι χρῆναι πάντα
[203]	αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα.	διὸ	δὴ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀκόλουθος
[221]	τοῦ ἀνδρός, μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται.	διὸ	καὶ ἀσφαλῶς ἀπῄει καὶ οὗτος
[218]	φιλοσόφου μανίας τε καὶ βακχείας·	διὸ	πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς
[194]	ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς	ἡγεῖο	σοφούς, μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις
[194]	εἴπῃ εὖ, καὶ μάλ᾽ ἂν	φοβοῖο	καὶ ἐν παντὶ εἴης ὥσπερ
[218]	ἢ τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς	(δέοιο	ἢ τῶν φίλων τῶν ἐμῶν.
[194]	αἰσχύνοιο αὐτούς, εἴ τι ἴσως	οἴοιο	αἰσχρὸν ὂν ποιεῖν· ἢ πῶς
[194]	οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι	οἴοιο	αἰσχρὸν ποιεῖν; (καὶ τὸν Φαῖδρον
[218]	δύναμις δι᾽ ἧς ἂν σὺ	γένοιο	ἀμείνων· ἀμήχανόν τοι κάλλος ὁρῴης
[194]	ἠγώνισαι, ὦ Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ	γένοιο	οὗ νῦν ἐγώ εἰμι, μᾶλλον
[194]	ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς, τάχ᾽ ἂν	αἰσχύνοιο	αὐτούς, εἴ τι ἴσως οἴοιο
[194]	Τοὺς δὲ πολλοὺς οὐκ ἂν	αἰσχύνοιο	εἴ τι οἴοιο αἰσχρὸν ποιεῖν;
[215]	οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν μέντοι ἀναμιμνῃσκόμενος	ἄλλο	ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν θαυμάσῃς· οὐ
[191]	τὸ δὲ λειφθείη, τὸ λειφθὲν	ἄλλο	ἐζήτει καὶ συνεπλέκετο, εἴτε γυναικὸς
[177]	ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς οὐδέν φημι	ἄλλο	ἐπίστασθαι ἢ τὰ ἐρωτικά, οὔτε
[205]	κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν γε	ἄλλο	ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι ἢ
[218]	τοῦτο χαρίζεσθαι καὶ εἴ τι	ἄλλο	ἢ τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς
[184]	κατὰ σοφίαν τινὰ ἢ κατὰ	ἄλλο	ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς, αὕτη αὖ
[211]	πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες οὐδὲ	ἄλλο	οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει, οὐδέ
[178]	οὔτε τιμαὶ οὔτε πλοῦτος οὔτ᾽	ἄλλο	(οὐδὲν ὡς ἔρως. λέγω δὲ
[207]	παρατεινόμενα ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν, καὶ	ἄλλο	πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν γὰρ
[192]	οὐδ᾽ ἂν εἷς ἐξαρνηθείη οὐδ᾽	ἄλλο	τι ἂν φανείη βουλόμενος, ἀλλ᾽
[192]	οὕτως ἐπὶ μεγάλης σπουδῆς· ἀλλ᾽	ἄλλο	τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ ψυχὴ
[188]	πρὸς ἀλλήλους κοινωνία) οὐ περὶ	ἄλλο	τί ἐστιν ἢ περὶ Ἔρωτος
[200]	τὸν Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα τὰ εἰρημένα.	ἄλλο	τι ἔστιν ὁ Ἔρως ἢ
[200]	ὅτι ἐπιθυμῶ τῶν παρόντων, εἰ	ἄλλο	τι λέγεις ἢ τόδε, ὅτι
[201]	καὶ εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει,	ἄλλο	τι ὁ Ἔρως κάλλους ἂν
[200]	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον παρεῖναι·	ἄλλο	τι ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι ἔφη
[203]	σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ δὲ	ἄλλο	τι σοφὸς ὢν ἢ περὶ
[222]	περιεῖναι. ἀλλ᾽ εἰ μή τι	ἄλλο,	ὦ θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν
[219]	ὥρας καὶ ὕβρισεν· καὶ περὶ	ἐκεῖνό	γε ᾤμην τὶ εἶναι, ὦ
[211]	τῶν ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν	ἐκεῖνο	μήτε τι πλέον μήτε ἔλαττον
[211]	διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν	ἐκεῖνο	τὸ καλὸν ἄρχηται καθορᾶν, σχεδὸν
[211]	καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽	ἐκεῖνο	τὸ μάθημα τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν
[210]	θαυμαστὸν τὴν φύσιν καλόν, τοῦτο	ἐκεῖνο,	ὦ Σώκρατες, οὗ δὴ ἕνεκεν
[212]	~(γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος ἀνθρώπου καὶ	ἐκεῖνο	ᾧ δεῖ θεωμένου καὶ ξυνόντος
[205]	ποιηταὶ ἀλλὰ ἄλλα ἔχουσιν ὀνόματα,	ἀπὸ	δὲ πάσης τῆς ποιήσεως ἓν
[220]	ἄξιον ἦν θεάσασθαι Σωκράτη, ὅτε	ἀπὸ	Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον·
[211]	ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ δύο καὶ	ἀπὸ	δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ
[211]	ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον,	ἀπὸ	ἑνὸς ἐπὶ δύο καὶ ἀπὸ
[173]	πάντας ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους,	ἀπὸ	σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ
[212]	κεφαλῇ ἔχων τὰς ταινίας, ἵνα	ἀπὸ	τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν τοῦ
[181]	δὲ τοὐναντίον. ἔστι γὰρ καὶ	ἀπὸ	τῆς θεοῦ νεωτέρας (τε οὔσης
[186]	κατὰ θεῖα πράγματα. ἄρξομαι δὲ	ἀπὸ	τῆς ἰατρικῆς λέγων, ἵνα καὶ
[215]	ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους τῇ	ἀπὸ	τοῦ στόματος δυνάμει, καὶ ἔτι
[190]	δύο, καὶ τἆλλα πάντα ὡς	ἀπὸ	τούτων ἄν τις εἰκάσειεν. ἐπορεύετο
[222]	μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου, ἀλλ᾽	ἀπὸ	τῶν ἡμετέρων παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι,
[211]	ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα, καὶ	ἀπὸ	τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ
[211]	πάντα τὰ καλὰ σώματα, καὶ	ἀπὸ	τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ
[211]	ἐπὶ τὰ καλὰ μαθήματα, καὶ	ἀπὸ	τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ
[216]	Ἀθηναίων πράττω. βίᾳ οὖν ὥσπερ	ἀπὸ	τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ ὦτα
[211]	πάσχειν μηδέν, ὅταν δή τις	ἀπὸ	τῶνδε διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν
[211]	ἢ ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχόμενον	ἀπὸ	τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα
[218]	ὀδύνης. ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε	ὑπὸ	ἀλγεινοτέρου καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν
[182]	ἄλλοθι πολλαχοῦ αἰσχρὸν νενόμισται, ὅποι	ὑπὸ	βαρβάροις οἰκοῦσιν. τοῖς γὰρ βαρβάροις
[179]	καὶ ἐποίησαν τὸν θάνατον αὐτοῦ	ὑπὸ	γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ ὥσπερ Ἀχιλλέα
[196]	εἰ δὲ ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν	ὑπὸ	Ἔρωτος, ὁ δὲ κρατοῖ, κρατῶν
[178]	πατρὸς ὀφθέντα οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε	ὑπὸ	ἑταίρων οὔτε ὑπ᾽ ἄλλου (οὐδενὸς
[183]	πρᾶξιν καὶ ὑπὸ φίλων καὶ	ὑπὸ	ἐχθρῶν, (τῶν μὲν ὀνειδιζόντων κολακείας
[192]	ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽	ὑπὸ	θάρρους καὶ ἀνδρείας καὶ ἀρρενωπίας,
[196]	οὔτ᾽ ἀδικεῖ οὔτ᾽ ἀδικεῖται οὔθ᾽	ὑπὸ	θεοῦ οὔτε θεόν, οὔθ᾽ ὑπ᾽
[193]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ, καθάπερ Ἀρκάδες	ὑπὸ	Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν ἔστιν, ἐὰν
[191]	συμπλεκόμενοι ἀλλήλοις, ἐπιθυμοῦντες συμφῦναι, ἀπέθνῃσκον	ὑπὸ	λιμοῦ καὶ τῆς (ἄλλης ἀργίας
[216]	χρήσωμαι τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ. Καὶ	ὑπὸ	μὲν δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ
[179]	πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ	ὑπὸ	παιδικῶν ὀφθῆναι ἢ λιπὼν τάξιν
[178]	οὔτε ὑπ᾽ ἄλλου (οὐδενὸς ὡς	ὑπὸ	παιδικῶν. ταὐτὸν δὲ τοῦτο καὶ
[179]	ἂν δή που δέξαιτο ἢ	ὑπὸ	πάντων τῶν ἄλλων, καὶ πρὸ
[205]	ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ αἱ	ὑπὸ	πάσαις ταῖς τέχναις ἐργασίαι ποιήσεις
[178]	ἀνανδρίαν μὴ ἀμυνόμενος, οὔτ᾽ ἂν	ὑπὸ	πατρὸς ὀφθέντα οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε
[216]	ἄλλην τινὰ τιμὴν ἔχων τῶν	ὑπὸ	πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα
[185]	τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινὰ ἢ	ὑπὸ	πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος ἄλλου
[184]	ἔπειτα τὸ ὑπὸ χρημάτων καὶ	ὑπὸ	πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι αἰσχρόν, (ἐάν
[222]	ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν. ἐὰν οὖν	ὑπὸ	σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων, οὐ δή
[222]	καὶ μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα δὲ	ὑπὸ	σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽ ὑφ᾽
[174]	οὐχ ὁμολογήσω ἄκλητος (ἥκειν, ἀλλ᾽	ὑπὸ	σοῦ κεκλημένος. Σύν τε δύ᾽
[223]	ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι, ἵνα	ὑπὸ	Σωκράτους ἐπαινεθῶ. Ταῦτα ἐκεῖνα, φάναι
[184]	ποτέρων ὁ ἐρώμενος. Οὕτω δὴ	ὑπὸ	ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν
[187]	βαρέος, ἔπειτα ὕστερον ὁμολογησάντων γέγονεν	ὑπὸ	τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ γὰρ
[218]	ἐτόλμα δρᾷν τε καὶ λέγειν	ὑπὸ	τῆς ὀδύνης. ἐγὼ οὖν δεδηγμένος
[185]	τινὰ ἢ ὑπὸ πλησμονῆς ἢ	ὑπό	τινος ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ
[219]	τοῦτον— καὶ γὰρ ἦν χειμών—	ὑπὸ	τὸν τρίβωνα κατακλινεὶς τὸν τούτου,
[222]	τὸν Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ πάσχω	ὑπὸ	τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν
[219]	με. ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος τε	ὑπὸ	τοῦ ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽
[178]	ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο ἢ πάσχων	ὑπό	του δι᾽ ἀνανδρίαν μὴ ἀμυνόμενος,
[217]	ἔτι δὲ τὸ τοῦ δηχθέντος	ὑπὸ	τοῦ ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει.
[193]	δὲ διὰ τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν	ὑπὸ	τοῦ θεοῦ, καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ
[192]	προσέχουσι τὸν νοῦν φύσει, ἀλλ᾽	ὑπὸ	τοῦ νόμου ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ
[183]	ποιοῦντι χάρις ἕπεται, καὶ δέδοται	ὑπὸ	τοῦ νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν,
[176]	τῷ ὄντι πάνυ χαλεπῶς ἔχω	ὑπὸ	τοῦ χθὲς πότου καὶ δέομαι
[216]	καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν	ὑπὸ	τοῦδε τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ
[222]	λέγω, ὦ Ἀγάθων, μὴ ἐξαπατᾶσθαι	ὑπὸ	τούτου, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων
[181]	αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς	(ὑπὸ	τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ
[215]	ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς διακειμένου· ἀλλ᾽	ὑπὸ	τουτουῒ τοῦ Μαρσύου πολλάκις δὴ
[213]	αὐτόν. καὶ τὸν ἰέναι ἀγόμενον	ὑπὸ	τῶν ἀνθρώπων, καὶ περιαιρούμενον ἅμα
[218]	ὀνομάσαι πληγείς τε καὶ δηχθεὶς	ὑπὸ	τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ λόγων, οἳ
[215]	καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται	ὑπὸ	τῶν λόγων τῶν τούτου, ὁρῶ
[177]	θεῶν ὕμνους καὶ παίωνας εἶναι	ὑπὸ	τῶν ποιητῶν πεποιημένους, τῷ δὲ
[216]	ἀπέλθω, ἡττημένῳ τῆς τιμῆς τῆς	ὑπὸ	τῶν πολλῶν. δραπετεύω οὖν αὐτὸν
[215]	ὑμῖν οἷα δὴ πέπονθα αὐτὸς	ὑπὸ	τῶν τούτου λόγων καὶ πάσχω
[183]	πράττειν οὕτω τὴν πρᾶξιν καὶ	ὑπὸ	φίλων καὶ ὑπὸ ἐχθρῶν, (τῶν
[184]	πολλὰ καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα τὸ	ὑπὸ	χρημάτων καὶ ὑπὸ πολιτικῶν δυνάμεων
[174]	Σύν τε δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω	πρὸ	ὁ τοῦ βουλευσόμεθα ὅ τι
[173]	πράττῃ οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν;	~(πρὸ	τοῦ δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι
[197]	(αἴσχει γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως)	πρὸ	τοῦ δέ, ὥσπερ ἐν ἀρχῇ
[201]	πολλά, καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις	πρὸ	τοῦ λοιμοῦ δέκα ἔτη ἀναβολὴν
[217]	θαυμάσιον ὅσον. ταῦτα οὖν διανοηθείς,	πρὸ	τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου
[193]	~(καὶ διώξει ἔρως ὄνομα. καὶ	πρὸ	τοῦ, ὥσπερ λέγω, ἓν ἦμεν,
[179]	ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων, καὶ	πρὸ	τούτου τεθνάναι ἂν πολλάκις ἕλοιτο.
[217]	(ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν δὴ	δεῦρο	τοῦ λόγου καλῶς ἂν ἔχοι
[222]	Πάνυ γε, φάναι τὸν Σωκράτη,	δεῦρο	ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου. Ὦ Ζεῦ,
[175]	ἔφη φάναι, Σώκρατες, παρ᾽ ἐμὲ	κατάκεισο,	ἵνα καὶ τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός
[213]	οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα	κατέκεισο,	(ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου
[206]	προσθετέον, ἔφη, ὅτι καὶ εἶναι	τὸ	ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον. Ἆρ᾽
[206]	συλλήβδην, ἔφη, ὁ ἔρως τοῦ	τὸ	ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί. Ἀληθέστατα,
[211]	μὲν τὸ καλόν, πρὸς δὲ	τὸ	αἰσχρόν. οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν,
[206]	ἀδύνατον γενέσθαι. (ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ	τὸ	αἰσχρὸν παντὶ τῷ θείῳ, τὸ
[216]	τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι,	τὸ	αἰσχύνεσθαι ὁντινοῦν· ἐγὼ δὲ τοῦτον
[192]	εἷς γενέσθαι. τοῦτο γάρ ἐστι	τὸ	αἴτιον, ὅτι ἡ ἀρχαία φύσις
[218]	δεδηγμένος τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου καὶ	τὸ	ἀλγεινότατον ὧν ἄν τις δηχθείη—
[184]	ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν	τὸ	ἁλίσκεσθαι ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται, ἵνα
[223]	ἐπιτυχόντας ἀνεῳγμέναις ἐξιόντος τινὸς εἰς	τὸ	ἄντικρυς πορεύεσθαι παρὰ σφᾶς καὶ
[180]	Φαῖδρε, προβεβλῆσθαι ἡμῖν ὁ λόγος,	τὸ	ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα.
[181]	ὕβρεως ἀμοίρου· ὅθεν δὴ ἐπὶ	τὸ	ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου
[208]	θνητὸν σῴζεται, οὐ τὸ παντάπασιν	τὸ	αὐτὸ ἀεὶ εἶναι ὥσπερ τὸ
[184]	παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς	τὸ	αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής τε καὶ
[207]	ζῴων ζῇν καλεῖται καὶ εἶναι	τὸ	αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου ὁ
[192]	ὑμᾶς συντῆξαι καὶ (συμφυσῆσαι εἰς	τὸ	αὐτό, ὥστε δύ᾽ ὄντας ἕνα
[208]	ἄλλῃ. μὴ οὖν θαύμαζε εἰ	τὸ	αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ·
[191]	ἑνὸς δύο. ζητεῖ δὴ ἀεὶ	τὸ	αὑτοῦ ἕκαστος ξύμβολον. ὅσοι μὲν
[191]	ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον τὸ ἥμισυ	τὸ	αὑτοῦ ξυνῄει, καὶ περιβάλλοντες τὰς
[178]	ἥκιστα δὲ κατὰ τὴν γένεσιν.	τὸ	γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον (εἶναι
[202]	ἂν εἴη ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία	(τὸ	γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς
[181]	εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο·	τὸ	γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον
[186]	τὸν διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει·	τὸ	γὰρ ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ
[185]	αἰσχρόν· δοκεῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος	τό	γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι, ὅτι ἕνεκα
[215]	τῷ Μαρσύᾳ. ὅτι μὲν οὖν	τό	γε εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις,
[209]	παρὼν καὶ ἀπὼν μεμνημένος, καὶ	τὸ	γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου,
[191]	γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ γίγνοιτο	τὸ	γένος, ἅμα δ᾽ εἰ καὶ
[190]	καὶ ὥσπερ τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες	τὸ	γένος ἀφανίσαιεν αἱ τιμαὶ γὰρ
[193]	γυναικῶν, ὅτι οὕτως ἂν ἡμῶν	τὸ	γένος εὔδαιμον γένοιτο, εἰ ἐκτελέσαιμεν
[195]	λόγῳ αὐτὸς παρέχεται, φεύγων φυγῇ	τὸ	γῆρας, ταχὺ ὂν δῆλον ὅτι·
[217]	ἔχοι καὶ πρὸς ὁντινοῦν λέγειν·	τὸ	δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου
[202]	ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν	τὸ	δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι θεοῦ τε
[190]	τὸ δὲ θῆλυ τῆς γῆς,	τὸ	δὲ ἀμφοτέρων μετέχον τῆς σελήνης,
[186]	ἕτερόν τε καὶ ἀνόμοιόν ἐστι·	τὸ	δὲ ἀνόμοιον ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ καὶ
[198]	τὴν ἀλήθειαν τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν.	τὸ	δὲ ἄρα, ὡς ἔοικεν, οὐ
[204]	ἁβρὸν καὶ τέλεον καὶ μακαριστόν·	τὸ	δέ γε ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν
[198]	ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά·	τὸ	δὲ ἐπὶ τελευτῆς τοῦ κάλλους
[190]	τοῦ ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον,	τὸ	δὲ θῆλυ τῆς γῆς, τὸ
[205]	ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ,	τὸ	δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν
[206]	τὸ αἰσχρὸν παντὶ τῷ θείῳ,	τὸ	δὲ καλὸν ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν
[191]	ὁπότε τι ἀποθάνοι τῶν ἡμίσεων,	τὸ	δὲ λειφθείη, τὸ λειφθὲν ἄλλο
[221]	καὶ περὶ ἄλλου τοιαῦτα εἴποι,	τὸ	δὲ μηδενὶ ἀνθρώπων ὅμοιον εἶναι,
[183]	αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι.	τὸ	δὲ, οἶμαι, ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ
[203]	διὰ τὴν τοῦ πατρὸς φύσιν,	τὸ	δὲ ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ· ὥστε
[198]	εἰρηκέναι, ὅτι Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ·	τὸ	δὲ σὲ ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι.
[175]	τῷ Διονύσῳ· νῦν δὲ πρὸς	τὸ	δεῖπνον πρῶτα τρέπου. ~(Μετὰ ταῦτα,
[190]	πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων πανταχόθεν	τὸ	δέρμα ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν
[219]	πατρὸς καθηῦδον ἢ ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου.	Τὸ	δὴ μετὰ τοῦτο τίνα οἴεσθέ
[175]	τὸ ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ	τὸ	διὰ τοῦ ἐρίου ῥέον ἐκ
[181]	ὡς ἂν δύνωνται ἀνοητοτάτων, πρὸς	τὸ	διαπράξασθαι μόνον βλέποντες, ἀμελοῦντες δὲ
[207]	ἡ θνητὴ φύσις ζητεῖ κατὰ	τὸ	δυνατὸν ἀεί τε εἶναι καὶ
[205]	ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ	τὸ	ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται, εἰ
[174]	δ᾽ ὅς, πῶς (ἔχεις πρὸς	τὸ	ἐθέλειν ἂν ἰέναι ἄκλητος ἐπὶ
[196]	ἁπαλώτατος, πρὸς δὲ τούτοις ὑγρὸς	τὸ	εἶδος, οὐ γὰρ ἂν οἷός
[189]	ὅλον ἦν ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου	τὸ	εἶδος στρογγύλον, νῶτον καὶ πλευρὰς
[200]	οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς	τὸ	εἰκός γε, φάναι. Σκόπει δή,
[200]	ἕτοιμον αὐτῷ ἐστιν οὐδὲ ἔχει,	τὸ	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ταῦτα
[190]	καὶ Ὤτου, περὶ ἐκείνων λέγεται,	τὸ	εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνάβασιν ἐπιχειρεῖν
[219]	οὐδὲν ἔτι, ἀμφιέσας τὸ ἱμάτιον	τὸ	ἐμαυτοῦ τοῦτον— καὶ γὰρ ἦν
[220]	ἀλλὰ γὰρ τῶν στρατηγῶν πρὸς	τὸ	ἐμὸν ἀξίωμα ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων
[175]	ἡμῶν, ἐὰν ἁπτώμεθα ἀλλήλων, ὥσπερ	τὸ	ἐν ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ
[210]	σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ δὲ ταῦτα	τὸ	ἐν ταῖς ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον
[210]	νέους, ἵνα ἀναγκασθῇ αὖ θεάσασθαι	τὸ	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι καὶ τοῖς
[187]	γε ῥήμασιν οὐ καλῶς λέγει.	τὸ	ἓν γάρ φησι διαφερόμενον αὐτὸ
[201]	κάλλος. Ἀνάγκη, φάναι. Τί δέ;	τὸ	ἐνδεὲς κάλλους καὶ μηδαμῇ κεκτημένον
[210]	ἐστι, καὶ εἰ δεῖ διώκειν	τὸ	ἐπ᾽ εἴδει καλόν, πολλὴ ἄνοια
[193]	τὸ οἰκεῖον ἄγων, καὶ εἰς	τὸ	ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας παρέχεται, ἡμῶν
[210]	αὐτὸν κατανοῆσαι ὅτι τὸ κάλλος	(τὸ	ἐπὶ ὁτῳοῦν σώματι τῷ ἐπὶ
[210]	ἕν τε καὶ ταὐτὸν ἡγεῖσθαι	τὸ	ἐπὶ πᾶσιν τοῖς σώμασι κάλλος·
[195]	(ἐνδεὴς οἷος ἦν Ὅμηρος, πρὸς	τὸ	ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα. Ὅμηρος γὰρ
[200]	τοῦ εἰκότος εἰ ἀνάγκη οὕτως,	τὸ	ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν οὗ ἐνδεές ἐστιν,
[182]	μὴ ἑλόντι αἰσχρόν, καὶ πρὸς	τὸ	ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν ὁ νόμος
[181]	δὲ αἰσχρόν. Οὕτω δὴ καὶ	τὸ	ἐρᾷν καὶ ὁ Ἔρως οὐ
[183]	ἐν τῇδε τῇ πόλει καὶ	τὸ	ἐρᾶν καὶ τὸ φίλους γίγνεσθαι
[184]	εἰ μέλλει ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι	τὸ	ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ
[204]	ὁ Ἔρως. καὶ γὰρ ἔστι	τὸ	ἐραστὸν τὸ τῷ ὄντι καλὸν
[206]	καλοῖτο; τί τοῦτο τυγχάνει ὂν	τὸ	ἔργον; ἔχεις εἰπεῖν; Οὐ μεντ᾽
[179]	μόνον προσήκοντας, καὶ τοῦτ᾽ ἐργασαμένη	τὸ	ἔργον οὕτω καλὸν ἔδοξεν ἐργάσασθαι
[176]	ὑμῶν ἀκοῦσαι· πῶς ἔχει πρὸς	τὸ	ἐρρῶσθαι πίνειν, Ἀγάθων; Οὐδαμῶς, φάναι,
[204]	τεκμαιρομένῃ ἐξ ὧν σὺ λέγεις,	τὸ	ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι, οὐ τὸ
[204]	τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι, οὐ	τὸ	ἐρῶν· διὰ ταῦτά σοι οἶμαι
[199]	ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν εἴη	τὸ	ἐρώτημα, εἰ Ἔρως ἐστὶν ἔρως
[221]	ἧττον ἐν φόβῳ ἦ διὰ	τὸ	ἐφ᾽ ἵππου εἶναι· πρῶτον μὲν
[205]	ἔφη, λόγος, ὡς οἳ ἂν	τὸ	ἥμισυ (ἑαυτῶν ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν·
[191]	φύσις δίχα ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον	τὸ	ἥμισυ τὸ αὑτοῦ ξυνῄει, καὶ
[194]	ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ οἴεσθαι	τὸ	θέατρον προσδοκίαν μεγάλην ἔχειν ὡς
[215]	τε καὶ τελετῶν δεομένους διὰ	τὸ	θεῖα εἶναι. σὺ δ᾽ ἐκείνου
[208]	τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι ὥσπερ	τὸ	(θεῖον, ἀλλὰ τῷ τὸ ἀπιὸν
[211]	πολλῆς φλυαρίας θνητῆς, ἀλλ᾽ αὐτὸ	τὸ	θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν;
[208]	τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πᾶν	τὸ	θνητὸν σῴζεται, οὐ τὸ παντάπασιν
[186]	καὶ τοῦτό ἐστιν ᾧ ὄνομα	τὸ	ἰατρικόν, τοῖς δὲ κακοῖς καὶ
[219]	τούτῳ εἰπεῖν οὐδὲν ἔτι, ἀμφιέσας	τὸ	ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον— καὶ
[185]	δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ οὗτος	τὸ	καθ᾽ αὑτὸν δεδηλωκέναι, ὅτι ἀρετῆς
[210]	ἔπειτα δὲ αὐτὸν κατανοῆσαι ὅτι	τὸ	κάλλος (τὸ ἐπὶ ὁτῳοῦν σώματι
[211]	τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο	τὸ	καλὸν ἄρχηται καθορᾶν, σχεδὸν ἄν
[206]	πολλὴ ἡ πτοίησις γέγονε (περὶ	τὸ	καλὸν διὰ τὸ μεγάλης ὠδῖνος
[184]	τῶν νόμων μοναχοῦ ἐνταῦθα ξυμπίπτει	τὸ	καλὸν εἶναι παιδικὰ ἐραστῇ χαρίσασθαι,
[209]	δὴ οἶμαι καὶ οὗτος περιιὼν	τὸ	καλὸν ἐν ᾧ ἂν γεννήσειεν·
[211]	οἰόμεθα, εἴ τῳ γένοιτο (αὐτὸ	τὸ	καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές, καθαρόν, ἄμικτον,
[203]	ἅμα φύσει ἐραστὴς ὢν περὶ	τὸ	καλὸν καὶ τῆς Ἀφροδίτης καλῆς
[210]	καὶ βλέπων πρὸς (πολὺ ἤδη	τὸ	καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί,
[211]	ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ αὐτὸ	τὸ	καλόν. ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς,
[211]	αἰσχρόν· οὐδ᾽ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ	τὸ	καλὸν οἷον πρόσωπόν τι οὐδὲ
[211]	δὲ οὔ, οὐδὲ πρὸς μὲν	τὸ	καλόν, πρὸς δὲ τὸ αἰσχρόν.
[212]	μοναχοῦ γενήσεται, ὁρῶντι ᾧ ὁρατὸν	τὸ	καλόν, τίκτειν οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς,
[204]	Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως περὶ	τὸ	καλόν, ὥστε ἀναγκαῖον Ἔρωτα φιλόσοφον
[198]	ὡς ἔοικεν, οὐ τοῦτο ἦν	τὸ	καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν, ἀλλὰ τὸ
[220]	οὐδὲν ἦσαν οἱ ἄλλοι πρὸς	τὸ	καρτερεῖν· ἔν τ᾽ αὖ ταῖς
[217]	ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ κατὰ	τὸ	καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ
[175]	ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου εἰς	τὸ	κενώτερον ῥεῖν ἡμῶν, ἐὰν ἁπτώμεθα
[189]	αὐτῇ, ὥστε με θαυμάζειν εἰ	τὸ	κόσμιον τοῦ σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων
[196]	μετέχει. εἶναι γὰρ ὁμολογεῖται σωφροσύνη	τὸ	κρατεῖν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν, Ἔρωτος
[206]	καὶ οὐ γεννᾷ, ἀλλὰ ἴσχον	τὸ	κύημα χαλεπῶς φέρει. ὅθεν δὴ
[206]	ταῦτα ὅταν μὲν καλῷ προσπελάζῃ	τὸ	κυοῦν, ἵλεών τε γίγνεται καὶ
[217]	λέγοντος, εἰ μὴ πρῶτον μέν,	τὸ	λεγόμενον, οἶνος (ἄνευ τε παίδων
[191]	τῶν ἡμίσεων, τὸ δὲ λειφθείη,	τὸ	λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ συνεπλέκετο,
[211]	ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο	τὸ	μάθημα τελευτῆσῃ, ὅ ἐστιν οὐκ
[173]	ποτὲ ταύτην τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες	τὸ	μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε·
[206]	γέγονε (περὶ τὸ καλὸν διὰ	τὸ	μεγάλης ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα.
[205]	ἀσπάζονται, εἰ μὴ εἴ τις	τὸ	μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ
[190]	(τὰ γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι	τὸ	μὲν ἄρρεν ἦν τοῦ ἡλίου
[186]	πειρᾶσθαι τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ.	Τὸ	μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν
[198]	θαυμαστῶς ἐροῖ, ἐγὼ δ᾽ ἀπορήσοιμι;	Τὸ	μὲν ἕτερον, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον,
[205]	τοίνυν καὶ περὶ τὸν ἔρωτα·	τὸ	μὲν κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα ἡ
[196]	ἀρετῆς Ἔρωτος μετὰ ταῦτα λεκτέον·	τὸ	μὲν μέγιστον ὅτι Ἔρως οὔτ᾽
[223]	ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε·	τὸ	μέντοι κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν τὸν
[176]	βούληται, ἐπάναγκες δὲ μηδὲν εἶναι,	τὸ	μετὰ τοῦτο εἰσηγοῦμαι τὴν μὲν
[204]	γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία,	τὸ	μὴ ὄντα καλὸν κἀγαθὸν μηδὲ
[191]	καὶ τῆς (ἄλλης ἀργίας διὰ	τὸ	μηδὲν ἐθέλειν χωρὶς ἀλλήλων ποιεῖν.
[205]	καλεῖται, καὶ οἱ ἔχοντες τοῦτο	τὸ	μόριον τῆς ποιήσεως ποιηταί. Ἀληθῆ
[186]	γὰρ ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ	τὸ	νοσοῦν ὁμολογουμένως ἕτερόν τε καὶ
[207]	ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον μὲν περὶ	τὸ	ξυμμιγῆναι ἀλλήλοις, ἔπειτα περὶ τὴν
[209]	καὶ εὐφυεῖ, πάνυ δὴ ἀσπάζεται	τὸ	ξυναμφότερον, καὶ πρὸς τοῦτον τὸν
[194]	τὸν Ἀγάθωνα, ἵνα θορυβηθῶ διὰ	τὸ	οἴεσθαι τὸ θέατρον προσδοκίαν μεγάλην
[193]	παρόντι ἡμᾶς πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς	τὸ	οἰκεῖον ἄγων, καὶ εἰς τὸ
[192]	θάρρους καὶ ἀνδρείας καὶ ἀρρενωπίας,	τὸ	ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι. μέγα δὲ
[205]	ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς	τὸ	ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν αἰτία πᾶσά
[182]	οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ καὶ	τὸ	ὄνειδος πεποιηκότες, ὥστε τινὰς τολμᾷν
[202]	σοφίας καὶ ἀμαθίας; Τί τοῦτο;	Τὸ	ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ τοῦ
[211]	τέλους. τοῦτο γὰρ δή ἐστι	τὸ	ὀρθῶς ἐπὶ (τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι
[211]	δή τις ἀπὸ τῶνδε διὰ	τὸ	ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ
[177]	τοιαῦτα (συχνὰ ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα.	τὸ	οὖν τοιούτων μὲν πέρι πολλὴν
[202]	δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε	τὸ	πᾶν αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ
[208]	πᾶν τὸ θνητὸν σῴζεται, οὐ	τὸ	παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι
[176]	μέντοι εὖ λέγεις, ὦ Παυσανία,	τὸ	παντὶ τρόπῳ παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην τινὰ
[205]	τῆς ποιήσεως ἓν μόριον ἀφορισθὲν	τὸ	περὶ τὴν μουσικὴν καὶ τὰ
[210]	αὐτὸ αὑτῷ ξυγγενές ἐστιν, ἵνα	τὸ	περὶ τὸ σῶμα καλὸν σμικρόν
[190]	ἅμα δὲ χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ	τὸ	πλείους τὸν ἀριθμὸν γεγονέναι· καὶ
[193]	ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι λόγων διὰ	τὸ	πολλὰ καὶ παντοδαπὰ εἰρῆσθαι· νῦν
[210]	ᾖ καὶ σμικρολόγος, ἀλλ᾽ ἐπὶ	τὸ	πολὺ πέλαγος τετραμμένος τοῦ καλοῦ
[176]	τῶν παρόντων προθύμως ἔχειν πρὸς	τὸ	πολὺν πίνειν οἶνον, ἴσως ἂν
[210]	τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ τοῦτο	τὸ	πρᾶγμα ἄρχεσθαι μὲν νέον ὄντα
[206]	ἐστίν. ἔστι δὲ τοῦτο θεῖον	τὸ	πρᾶγμα, καὶ τοῦτο ἐν θνητῷ
[217]	ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι	τὸ	πρᾶγμα. προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς
[196]	ποιητὴς γίγνεται, κἂν ἄμουσος ᾖ	τὸ	„πρίν„ οὗ ἂν Ἔρως ἅψηται.
[174]	περιμένοντος οὗ κελεύειν προϊέναι εἰς	τὸ	πρόσθεν. ἐπειδὴ δὲ γενέσθαι ἐπὶ
[191]	τε οὖν οὕτω αὐτῶν εἰς	τὸ	πρόσθεν καὶ διὰ τούτων τὴν
[191]	μετατίθησιν αὐτῶν τὰ αἰδοῖα εἰς	τὸ	πρόσθεν· τέως γὰρ καὶ ταῦτα
[217]	χρόνῳ ἐπείσθη. ἐπειδὴ δὲ ἀφίκετο	τὸ	πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο. καὶ
[196]	διὰ πάσης ψυχῆς καὶ εἰσιὼν	τὸ	πρῶτον λανθάνειν καὶ ἐξιών, εἰ
[221]	λόγων, φανεῖεν ἂν πάνυ γελοῖοι	τὸ	πρῶτον· τοιαῦτα καὶ ὀνόματα καὶ
[222]	ἄλλου. ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ	τὸ	σατυρικόν σου δρᾶμα τοῦτο καὶ
[221]	ἔπειτα ἔμοιγ᾽ ἐδόκει, ὦ Ἀριστόφανες,	τὸ	σὸν δὴ τοῦτο, καὶ ἐκεῖ
[214]	Πρὸς μὲν Σωκράτη, ὦ ἄνδρες,	τὸ	σόφισμά μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ
[221]	ὅτε ἀπὸ Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει	τὸ	στρατόπεδον· ἔτυχον γὰρ παραγενόμενος ἵππον
[192]	τε καὶ φιλεραστὴς γίγνεται, ἀεὶ	τὸ	συγγενὲς ἀσπαζόμενος. ὅταν μὲν οὖν
[217]	πρᾶγμα. προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς	τὸ	συνδειπνεῖν, ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς
[210]	καλῶν σωμάτων ἐραστήν, ἑνὸς δὲ	τὸ	σφόδρα τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ
[216]	πάντα καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς	τὸ	σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες;
[207]	σῶμα. καὶ μὴ ὅτι κατὰ	τὸ	σῶμα, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν
[206]	τόκος ἐν καλῷ καὶ κατὰ	τὸ	σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν.
[206]	Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ	τὸ	σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν,
[207]	ὀστᾶ καὶ (αἷμα καὶ ξύμπαν	τὸ	σῶμα. καὶ μὴ ὅτι κατὰ
[210]	ξυγγενές ἐστιν, ἵνα τὸ περὶ	τὸ	σῶμα καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται
[190]	δὲ τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε	τό	τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ
[190]	τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. ὁ δὲ	τό	τε πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων
[176]	δὲ διὰ λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι	τὸ	τήμερον· καὶ δι᾽ οἵων λόγων,
[183]	βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν πάλιν αἴσχιστον	τὸ	τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι. τὸ δὲ,
[181]	τούτους τοὺς πανδήμους ἐραστὰς προσαναγκάζειν	τὸ	τοιοῦτον, ὥσπερ καὶ τῶν ἐλευθέρων
[190]	καὶ ἡ πορεία αὐτῶν διὰ	τὸ	τοῖς γονεῦσιν ὅμοια εἶναι. ἦν
[190]	τό τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ	τὸ	τοῦ αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν
[217]	ἄδικόν μοι φαίνεται. ἔτι δὲ	τὸ	τοῦ δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως
[205]	τοῦ ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν,	τὸ	τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα,
[205]	εἶδος ἰόντες τε καὶ ἐσπουδακότες	τὸ	τοῦ ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά
[198]	ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς	τὸ	τοῦ Ὁμήρου ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή
[193]	ἀναγκαῖον καὶ τῶν νῦν παρόντων	τὸ	τούτου ἐγγυτάτω ἄριστον εἶναι· τοῦτο
[204]	καὶ γὰρ ἔστι τὸ ἐραστὸν	τὸ	τῷ ὄντι καλὸν καὶ ἁβρὸν
[184]	τὰ πολλὰ καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα	τὸ	ὑπὸ χρημάτων καὶ ὑπὸ πολιτικῶν
[182]	Ἐνθυμηθέντι γὰρ ὅτι λέγεται κάλλιον	τὸ	φανερῶς ἐρᾷν τοῦ λάθρᾳ, καὶ
[183]	πόλει καὶ τὸ ἐρᾶν καὶ	τὸ	φίλους γίγνεσθαι τοῖς ἐρασταῖς. ἐπειδὰν
[181]	ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι,	τὸ	φύσει ἐρρωμενέστερον καὶ νοῦν μᾶλλον
[178]	αἰεί, ἠδ᾽ Ἔρος φησὶ μετὰ	τὸ	Χάος δύο τούτω γενέσθαι, Γῆν
[182]	σοφοὶ λέγειν, ἁπλῶς νενομοθέτηται καλὸν	τὸ	χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, καὶ οὐκ ἄν
[198]	τὸ καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν, ἀλλὰ	τὸ	ὡς (μέγιστα ἀνατιθέναι τῷ πράγματι
[195]	δέ τις αὐτὸς ὢν ~(ταῦτα	ἐδωρήσατο,	οὐδεὶς εἴρηκεν. εἷς δὲ τρόπος
[178]	λέγει πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν	μητίσατο	πάντων. (Ἡσιόδῳ δὲ καὶ Ἀκουσίλεως
[189]	πταρμός ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς	ἐπαύσατο,	ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν πταρμὸν προσήνεγκα.
[189]	τὸν Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ μάλ᾽	ἐπαύσατο,	οὐ μέντοι πρίν γε τὸν
[220]	δεινοὶ γὰρ αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια	εἰργάζετο	τά τε (ἄλλα, καί ποτε
[217]	συνεγυμναζόμην, ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν.	συνεγυμνάζετο	οὖν μοι καὶ προσεπάλαιεν πολλάκις
[190]	ἱερὰ τὰ παρὰ τῶν ἀνθρώπων	ἠφανίζετο—	οὔθ᾽ ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. μόγις
[191]	τὸ λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ	συνεπλέκετο,	εἴτε γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι
[203]	προσαιτήσουσα οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης	ἀφίκετο	ἡ Πενία, καὶ ἦν περὶ
[217]	οὖν χρόνῳ ἐπείσθη. ἐπειδὴ δὲ	ἀφίκετο	τὸ πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο.
[181]	μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ	ἀνηλίσκετο·	τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος
[179]	(καὶ μητρός· οὓς ἐκείνη τοσοῦτον	ὑπερεβάλετο	τῇ φιλίᾳ διὰ τὸν ἔρωτα,
[217]	πόρρω τῶν νυκτῶν, καὶ ἐπειδὴ	ἐβούλετο	ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη,
[217]	ἀφίκετο τὸ πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι	ἐβούλετο.	καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος ἀφῆκα
[187]	ἔτι εἶναι. ἀλλὰ ἴσως τόδε	ἐβούλετο	λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων (πρότερον
[217]	ἔχαιρον. τούτων δ᾽ οὐ μάλα	ἐγίγνετο	οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει διαλεχθεὶς
[197]	εἶπον, πολλὰ καὶ δεινὰ θεοῖς	ἐγίγνετο.	ὡς λέγεται, διὰ τὴν τῆς
[222]	δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον	ἐγένετο.	ἀλλ᾽ ὦ φίλε Ἀγάθων, μηδὲν
[221]	παντὸς θαύματος. οἷος γὰρ Ἀχιλλεὺς	ἐγένετο,	ἀπεικάσειεν ἄν τις καὶ Βρασίδαν
[203]	δέ σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ	ἐγένετο	ἡ Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ
[173]	ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε	ἐγένετο	ἡ συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον
[220]	ὁ δὲ εἱστήκει μέχρι ἕως	ἐγένετο	καὶ ἥλιος ἀνέσχεν· ἔπειτα ᾤχετ᾽
[219]	ταῦτα στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν	ἐγένετο	κοινὴ καὶ συνεσιτοῦμεν ἐκεῖ. πρῶτον
[175]	οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν καὶ ἐκφανὴς	ἐγένετο	πρῴην ἐν μάρτυσι τῶν Ἑλλήνων
[219]	δὴ ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον	περιεγένετό	τε καὶ κατεφρόνησεν καὶ κατεγέλασεν
[204]	διὰ ταῦτά σοι οἶμαι πάγκαλος	ἐφαίνετο	ὁ Ἔρως. καὶ γὰρ ἔστι
[209]	βούλει, ἔφη, οἵους Λυκοῦργος παῖδας	κατελίπετο	ἐν Λακεδαίμονι σωτῆρας τῆς Λακεδαίμονος
[207]	ἐρωτικῶν λόγους ποιοῖτο, καί ποτε	ἤρετο	Τί οἴει, ὦ Σώκρατες, αἴτιον
[217]	ὀψὲ εἴη, προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν.	ἀνεπαύετο	οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ
[190]	ἀπὸ τούτων ἄν τις εἰκάσειεν.	ἐπορεύετο	δὲ καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν,
[220]	δὲ διὰ τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον	ἐπορεύετο	ἢ οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ
[199]	μέρει ἐπαινέσεσθαι. ἡ γλῶσσα οὖν	ὑπέσχετο,	ἡ δὲ φρὴν „οὔ„ χαιρέτω
[217]	διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ συνημερεύσας	ᾤχετο	ἀπιών. μετὰ ταῦτα ξυγγυμνάζεσθαι (προὐκαλούμην
[215]	τοιοῦτον δ᾽ οὐδὲν ἔπασχον, οὐδ᾽	ἐτεθορύβητό	μου ἡ ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει
[178]	εἶπεν, οὔτε πάνυ ὁ Ἀριστόδημος	ἐμέμνητο	οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ ἃ ἐκεῖνος
[214]	λόγον (περὶ Ἔρωτος εἰπεῖν ὡς	δύναιτο	κάλλιστον, καὶ ἐγκωμιάσαι. οἱ μὲν
[211]	ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ θεῖον καλὸν	δύναιτο	μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽ οἴει, ἔφη,
[209]	παίδων κεκοινωνηκότες. καὶ πᾶς ἂν	δέξαιτο	ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι
[179]	ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή που	δέξαιτο	ἢ ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων,
[172]	ἦσαν· ἄλλος γάρ τίς μοι	διηγεῖτο	ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου· ἔφη
[180]	οὓς παρεὶς τὸν Παυσανίου λόγον	διηγεῖτο.	εἰπεῖν δ᾽ αὐτὸν ὅτι· οὐ
[173]	ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι	διηγεῖτο;	ἢ αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ μὰ
[174]	~(ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν ὡς ἐκεῖνος	διηγεῖτο	καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη
[173]	καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος	διηγεῖτο.	Τί οὖν, ἔφη, οὐ διηγήσω
[180]	τὸν ἐραστὴν οὕτω περὶ πολλοῦ	ἐποιεῖτο.	Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα
[191]	εἰσιν, ὃ δὴ τότε ἀνδρόγυνον	ἐκαλεῖτο,	φιλογύναικές τέ εἰσὶ καὶ οἱ
[202]	πῶς ἄν, ἔφη, ὦ Σώκρατες,	(ὁμολογοῖτο	μέγας θεὸς εἶναι παρὰ τούτων,
[175]	ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα ἵνα	κατακέοιτο·	ἄλλον δέ τινα τῶν παίδων
[183]	οἵας οὐδ᾽ ἂν δοῦλος οὐδείς,	ἐμποδίζοιτο	ἂν μὴ πράττειν οὕτω τὴν
[199]	ἄλλους κελεύειν λέγειν, ὅπῃ αὐτὸς	οἴοιτο	δεῖν εἰπεῖν, ταύτῃ. Ἔτι τοίνυν,
[216]	ἀνθρώπων, ὃ οὐκ ἄν τις	οἴοιτο	ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι, τὸ αἰσχύνεσθαι
[207]	ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους	ποιοῖτο,	καί ποτε ἤρετο Τί οἴει,
[206]	καὶ ἡ ξύντασις ἔρως ἂν	καλοῖτο;	τί τοῦτο τυγχάνει ὂν τὸ
[179]	πρὸ τούτου τεθνάναι ἂν πολλάκις	ἕλοιτο.	καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ
[200]	Εἰ γὰρ καὶ ἰσχυρὸς ὢν	βούλοιτο	ἰσχυρὸς εἶναι, φάναι τὸν Σωκράτη,
[204]	τοῦ καλοῦ τῷ ἀγαθῷ χρώμενος	πυνθάνοιτο·	φέρε, ὦ Σώκρατες, ἐροιτο· ὁ
[179]	πεπυσμένος παρὰ τῆς μητρὸς ὡς	ἀποθανοῖτο	ἀποκτείνας Ἕκτορα, μὴ ἀποκτείνας δὲ
[178]	εἴ τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος	γίγνοιτο	ἢ πάσχων ὑπό του δι᾽
[191]	καὶ ἄρρην ἄρρενι, πλησμονὴν γοῦν	γίγνοιτο	τῆς συνουσίας καὶ διαπαύοιντο καὶ
[191]	ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ	γίγνοιτο	τὸ γένος, ἅμα δ᾽ εἰ
[211]	δῆτα, ἔφη, οἰόμεθα, εἴ τῳ	γένοιτο	(αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές,
[193]	ἂν ἡμῶν τὸ γένος εὔδαιμον	γένοιτο,	εἰ ἐκτελέσαιμεν τὸν ἔρωτα καὶ
[216]	ἀνθρώποις· εἰ δ᾽ αὖ τοῦτο	γένοιτο,	εὖ οἶδα ὅτι πολὺ μεῖζον
[178]	ὤν. εἰ οὖν μηχανή τις	γένοιτο	ὥστε πόλιν γενέσθαι ἢ στρατόπεδον
[204]	χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε, ὦ Σώκρατες,	ἐροιτο·	ὁ ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί
[192]	καὶ εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν	ἔροιτο·	ἆρά γε τοῦδε ἐπιθυμεῖτε, ἐν
[192]	ὁ Ἥφαιστος, ἔχων τὰ ὄργανα,	ἔροιτο·	τί ἔσθ᾽ ὃ βούλεσθε, ὦ
[204]	φῄς. εἰ δέ τις ἡμᾶς	ἔροιτο·	τί τῶν καλῶν ἐστιν ὁ
[211]	ἄρχηται καθορᾶν, σχεδὸν ἄν τι	ἅπτοιτο	τοῦ τέλους. τοῦτο γὰρ δή
[190]	ἂν εἶέν τε ἄνθρωποι καὶ	παύσαιντο	τῆς ἀκολασίας ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν
[174]	τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν οὗ	κατέκειντο	οἱ ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν ἤδη
[191]	τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου βίου	ἐπιμελοῖντο.	ἔστι δὴ οὖν ἐκ τόσου
[187]	ἀνθρώπων, καὶ ὡς ἂν κοσμιώτεροι	γίγνοιντο	οἱ μήπω ὄντες, δεῖ χαρίζεσθαι
[191]	διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα	τρέποιντο	καὶ τοῦ ἄλλου βίου ἐπιμελοῖντο.
[191]	γοῦν γίγνοιτο τῆς συνουσίας καὶ	διαπαύοιντο	καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα τρέποιντο
[220]	ἤδη ἦν μεσημβρία, καὶ ἅνθρωποι	ᾐσθάνοντο,	καὶ θαυμάζοντες ἄλλος ἄλλῳ ἔλεγεν,
[195]	ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων	ἐγίγνοντο	καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια,
[190]	οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι ταχὺ	ἐφέροντο	κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ ταῦτα
[190]	Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ	ἐβουλεύοντο,	ὅ τι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι,
[191]	καλοῦμεν, εἴτ᾽ ἀνδρός· καὶ οὕτως	ἀπώλλυντο.	ἐλεήσας δὲ ὁ Ζεὺς ἄλλην
[203]	ὅτε γὰρ ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη,	εἱστιῶντο	οἱ θεοὶ οἵ τε ἄλλοι
[208]	σῴζεται, οὐ τὸ παντάπασιν τὸ	αὐτὸ	ἀεὶ εἶναι ὥσπερ τὸ (θεῖον,
[210]	καὶ τοῦτ᾽ ἰδεῖν ὅτι πᾶν	αὐτὸ	αὑτῷ ξυγγενές ἐστιν, ἵνα τὸ
[187]	τὸ ἓν γάρ φησι διαφερόμενον	αὐτὸ	αὑτῷ ξυμφέρεσθαι, ὥσπερ ἁρμονίαν τόξου
[202]	ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε τὸ πᾶν	αὐτὸ	αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ
[204]	φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι·	αὐτὸ	γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία,
[189]	τούτων, οὗ νῦν ὄνομα λοιπόν,	αὐτὸ	δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν
[222]	παρέργῳ δὴ λέγων ἐπὶ τελευτῆς	αὐτὸ	ἔθηκας, ὡς οὐ πάντα τούτου
[201]	ἂν μὴ καλὸν ᾖ, ἀναγκαῖον	αὐτὸ	εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά γε. Ἦ
[184]	χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς τὸ	αὐτὸ	ἔλθωσιν ἐραστής τε καὶ παιδικά,
[208]	παλαιούμενον ἕτερον νέον ἐγκαταλείπειν οἷον	αὐτὸ	ἦν. ταύτῃ τῇ μηχανῇ, ὦ
[211]	(ἢ ἔν τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽	αὐτὸ	καθ᾽ αὑτὸ μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς
[183]	ἀρχῆς ἐλέχθη, οὔτε καλὸν εἶναι	αὐτὸ	καθ᾽ αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν, ἀλλὰ
[206]	ἥ, τῶν τίνα τρόπον διωκόντων	αὐτὸ	καὶ ἐν τίνι πράξει ἡ
[175]	προθύροις. δῆλον γὰρ ὅτι εὗρες	αὐτὸ	καὶ ἔχεις· οὐ γὰρ ἂν
[181]	ἢ διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι τούτων	αὐτὸ	καλὸν οὐδέν, ἀλλ᾽ ἐν τῇ
[218]	πάμπολυ διαφέρον. εἰ δὴ καθορῶν	αὐτὸ	κοινώσασθαί τέ μοι ἐπιχειρεῖς καὶ
[207]	ζῇν καλεῖται καὶ εἶναι τὸ	αὐτό·	οἷον ἐκ παιδαρίου ὁ αὐτὸς
[218]	γὰρ ἢ ὅ τι δεῖ	αὐτὸ	ὀνομάσαι πληγείς τε καὶ δηχθεὶς
[200]	Πάνυ γε, φάναι. Πότερον ἔχων	αὐτὸ	οὗ ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ,
[211]	τοῦ καλοῦ μάθημα, καὶ γνῷ	αὐτὸ	τελευτῶν ὃ ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα
[211]	ἄλλης πολλῆς φλυαρίας θνητῆς, ἀλλ᾽	αὐτὸ	τὸ θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς
[211]	ἔφη, οἰόμεθα, εἴ τῳ γένοιτο	(αὐτὸ	τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές, καθαρόν,
[211]	που ἄλλοθι, βιωτὸν ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ	αὐτὸ	τὸ καλόν. ὃ ἐάν ποτε
[199]	γὰρ ἐροίμην, τί δέ; ἀδελφός,	αὐτὸ	τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν, ἔστι τινὸς
[199]	πατρός— ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ	αὐτὸ	τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα ὁ
[192]	συντῆξαι καὶ (συμφυσῆσαι εἰς τὸ	αὐτό,	ὥστε δύ᾽ ὄντας ἕνα γεγονέναι
[211]	τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ καθ᾽	αὑτὸ	μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν,
[183]	οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ καθ᾽	αὑτὸ	οὔτε αἰσχρόν, ἀλλὰ καλῶς μὲν
[184]	τὼ νόμω τούτω ξυμβαλεῖν εἰς	ταὐτό,	τόν τε περὶ τὴν παιδεραστίαν
[215]	δὲ καὶ τἆλλα ἔοικας, μετὰ	τοῦτο	ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ· ἢ οὔ;
[221]	παλαιῶν μήτε τῶν νῦν ὄντων,	τοῦτο	ἄξιον παντὸς θαύματος. οἷος γὰρ
[193]	ἀρχαίαν ἀπελθὼν φύσιν· εἰ δὲ	τοῦτο	ἄριστον, ἀναγκαῖον καὶ τῶν νῦν
[200]	εἰπεῖν δὴ τὸν Σωκράτη, Οὐκοῦν	τοῦτό	γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου ἐρᾶν, ὃ
[219]	καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽ ἔφη,	τοῦτό	γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν γὰρ
[220]	δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις·	τοῦτο	γὰρ δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ
[211]	ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους.	τοῦτο	γὰρ δή ἐστι τὸ ὀρθῶς
[192]	ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι.	τοῦτο	γάρ ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι
[216]	τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε.	τοῦτο	γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ
[204]	οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή, ἔφη,	τοῦτό	γε ἤδη καὶ παιδί, ὅτι
[182]	βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν	τοῦτό	γε καὶ ἥ γε (φιλοσοφία
[220]	διδόναι τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς, καὶ	τοῦτό	γέ μοι οὔτε μέμψῃ οὔτε
[176]	εἴην ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ δὴ	τοῦτό	γε οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι ἐκ
[216]	ἐν ἀνθρώποις· εἰ δ᾽ αὖ	τοῦτο	γένοιτο, εὖ οἶδα ὅτι πολὺ
[179]	ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις δή τισιν ἔδοσαν	τοῦτο	γέρας οἱ θεοί, ἐξ Ἅιδου
[210]	ἐπὶ πᾶσιν τοῖς σώμασι κάλλος·	τοῦτο	δ᾽ ἐννοήσαντα καταστῆναι πάντων τῶν
[193]	τὸ τούτου ἐγγυτάτω ἄριστον εἶναι·	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶ παιδικῶν τυχεῖν κατὰ
[185]	γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ προθυμηθείη,	τοῦτο	δὲ αὖ πάντων κάλλιστον· οὕτω
[185]	χρημάτων ὁτιοῦν ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ,	τοῦτο	δὲ οὐ καλόν. κατὰ τὸν
[181]	ἐπειδὰν ἤδη ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν,	τοῦτο	δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι
[204]	τίνα χρείαν ἔχει τοῖς ἀνθρώποις;	(Τοῦτο	δὴ μετὰ ταῦτ᾽ ἔφη, ὦ
[192]	ψευδόμενοι· οὐ γὰρ ὑπ᾽ ἀναισχυντίας	τοῦτο	δρῶσιν ἀλλ᾽ ὑπὸ θάρρους καὶ
[176]	δὲ μηδὲν εἶναι, τὸ μετὰ	τοῦτο	εἰσηγοῦμαι τὴν μὲν ἄρτι εἰσελθοῦσαν
[210]	τι θαυμαστὸν τὴν φύσιν καλόν,	τοῦτο	ἐκεῖνο, ὦ Σώκρατες, οὗ δὴ
[206]	τοῦτο θεῖον τὸ πρᾶγμα, καὶ	τοῦτο	ἐν θνητῷ ὄντι τῷ ζῴῳ
[221]	λόγους. Καὶ γὰρ οὖν καὶ	τοῦτο	ἐν τοῖς πρώτοις παρέλιπον, ὅτι
[180]	δεῖ ἐπαινεῖν. ἐγὼ οὖν πειράσομαι	τοῦτο	ἐπανορθώσασθαι, πρῶτον μὲν Ἔρωτα φράσαι
[204]	ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι· αὐτὸ γὰρ	τοῦτό	ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ μὴ
[186]	καλὸν χαρίζεσθαι καὶ δεῖ, καὶ	τοῦτό	ἐστιν ᾧ ὄνομα τὸ ἰατρικόν,
[199]	ἡ μήτηρ ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ	τοῦτο.	(Ἔτι τοίνυν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη,
[202]	δ᾽ ἐγώ. κἀγὼ εἶπον· Πῶς	τοῦτο,	ἔφην, λέγεις; καὶ ἥ, Ῥᾳδίως,
[198]	δὲ ἄρα, ὡς ἔοικεν, οὐ	τοῦτο	ἦν τὸ καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν,
[206]	συνουσία τόκος ἐστίν. ἔστι δὲ	τοῦτο	θεῖον τὸ πρᾶγμα, καὶ τοῦτο
[221]	ὦ Ἀριστόφανες, τὸ σὸν δὴ	τοῦτο,	καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ καὶ
[222]	ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου δρᾶμα	τοῦτο	καὶ σειληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο. ἀλλ᾽
[178]	ὡς ὑπὸ παιδικῶν. ταὐτὸν δὲ	τοῦτο	καὶ τὸν ἐρώμενον ὁρῶμεν, ὅτι
[200]	μή, ἔχεις· σκόπει οὖν, ὅταν	τοῦτο	λέγῃς, ὅτι ἐπιθυμῶ τῶν παρόντων,
[189]	οὔ τι μὴ γελοῖα εἴπω	(τοῦτο	μὲν γὰρ ἂν κέρδος εἴη
[176]	Ἐπειδὴ τοίνυν, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον,	τοῦτο	μὲν δέδοκται, πίνειν ὅσον ἂν
[177]	ὥσπερ ὁ βέλτιστος Πρόδικος· καὶ	τοῦτο	μὲν ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽
[200]	τινός; Πάνυ μὲν οὖν ἔστιν.	~(Τοῦτο	μὲν τοίνυν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη,
[198]	περὶ ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου, καὶ	τοῦτο	μὲν ὑπάρχειν, ἐξ αὐτῶν δὲ
[176]	πίνοιμεν· τὸν οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν.	Τοῦτο	μέντοι εὖ λέγεις, ὦ Παυσανία,
[205]	ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις γὰρ	τοῦτο	μόνον καλεῖται, καὶ οἱ ἔχοντες
[179]	ἐνίοις τῶν ἡρώων τὸν θεόν,	τοῦτο	ὁ Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει
[192]	ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν ἀκηκοέναι	τοῦτο	ὃ πάλαι ἄρα ἐπεθύμει, συνελθὼν
[212]	ὅτι καὶ ὅπῃ χαίρεις ὀνομάζων,	τοῦτο	ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ
[216]	οἶδεν. ὡς τὸ σχῆμα αὐτοῦ.	τοῦτο	οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοῦτο
[178]	βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι,	τοῦτο	οὔτε συγγένεια οἵα τε ἐμποιεῖν
[201]	φάναι τὸν Σωκράτη· καὶ εἰ	τοῦτο	οὕτως ἔχει, ἄλλο τι ὁ
[195]	δὲ Φαίδρῳ πολλὰ ἄλλα ὁμολογῶν	τοῦτο	οὐχ ὁμολογῶ, ὡς Ἔρως Κρόνου
[217]	ἔχει. φασὶ γάρ πού τινα	τοῦτο	παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον
[199]	ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ	τοῦτο	πατέρα ἠρώτων, ἆρα ὁ πατήρ
[183]	διώκων καὶ ~(βουλόμενος διαπράξασθαι πλὴν	τοῦτο,	πλὴν φιλοσοφίας, τὰ μέγιστα καρποῖτ᾽
[215]	ἄνευ ὀργάνων ψιλοῖς λόγοις ταὐτὸν	(τοῦτο	ποιεῖς. ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν
[185]	τὴν ῥῖνα, πτάρε· καὶ ἐὰν	τοῦτο	ποιήσῃς ἅπαξ ἢ δίς, καὶ
[181]	αὐτοῖς ὅ τι ἂν τύχωσι	τοῦτο	πράττειν, ὁμοίως μὲν ἀγαθόν, ὁμοίως
[206]	ἀλλὰ καὶ ἀεὶ εἶναι; Καὶ	τοῦτο	προσθετέον. Ἔστιν ἄρα συλλήβδην, ἔφη,
[217]	παιδικοῖς ἐπιβουλεύων. καί μοι οὐδὲ	τοῦτο	ταχὺ (ὑπήκουσεν, ὅμως δ᾽ οὖν
[178]	ἔρως. λέγω δὲ δὴ τί	τοῦτο;	τὴν ἐπὶ μὲν τοῖς αἰσχροῖς
[219]	ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ	τοῦτο	τίνα οἴεσθέ με διάνοιαν ἔχειν,
[205]	μόνον καλεῖται, καὶ οἱ ἔχοντες	τοῦτο	τὸ μόριον τῆς ποιήσεως ποιηταί.
[202]	μεταξὺ σοφίας καὶ ἀμαθίας; Τί	τοῦτο;	Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ
[210]	ἔφη, τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ	τοῦτο	τὸ πρᾶγμα ἄρχεσθαι μὲν νέον
[197]	ὢν κάλλιστος καὶ ἄριστος μετὰ	τοῦτο	τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων αἴτιος
[206]	σοι, ἔφη, ἐρῶ. ἔστι γὰρ	τοῦτο	τόκος ἐν καλῷ καὶ κατὰ
[206]	ξύντασις ἔρως ἂν καλοῖτο; τί	τοῦτο	τυγχάνει ὂν τὸ ἔργον; ἔχεις
[210]	ἐραστήν, ἑνὸς δὲ τὸ σφόδρα	τοῦτο	χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον·
[218]	εἶναι σοὶ μὴ οὐ καὶ	τοῦτο	χαρίζεσθαι καὶ εἴ τι ἄλλο
[214]	ἂν βούλῃ, καὶ εἰπὲ ὅτι	τοῦτο	ψεύδομαι· ἑκὼν γὰρ εἶναι οὐδὲν
[180]	ἐπεὶ δὲ δὴ δύο ἐστόν,	δύο	ἀνάγκη καὶ Ἔρωτε εἶναι. πῶς
[189]	τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ νῦν	δύο,	ἄρρεν καὶ θῆλυ, (ἀλλὰ καὶ
[180]	ἦν Ἔρως· ἐπεὶ δὲ δὴ	δύο	ἐστόν, δύο ἀνάγκη καὶ Ἔρωτε
[191]	ὥσπερ αἱ ψῆτται, ἐξ ἑνὸς	δύο.	ζητεῖ δὴ ἀεὶ τὸ αὑτοῦ
[211]	ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον, ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ	δύο	καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα
[190]	καὶ ὦτα τέτταρα, καὶ αἰδοῖα	δύο,	καὶ τἆλλα πάντα ὡς ἀπὸ
[178]	Ἔρος φησὶ μετὰ τὸ Χάος	δύο	τούτω γενέσθαι, Γῆν τε καὶ
[180]	Ἔρωτε εἶναι. πῶς δ᾽ οὐ	δύο	τὼ θεά; ἡ μέν γέ
[208]	ὥσπερ τὸ (θεῖον, ἀλλὰ τῷ	τὸ	ἀπιὸν καὶ παλαιούμενον ἕτερον νέον